Article

# Китоби Юил ва Калисои Лаодикиягии Адвентистони рӯзи ҳафтум — Рақами сию ҳафт

Рақами сиюму ҳафтум

Author

Jeff Pippenger

Published

January 29, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

Дар хоби Вилям Миллер, «издиҳом»-и аввала, вақте ки мардум ба гавҳарҳо дастдарозӣ карданро оғоз намуданд, пеш аз он буд, ки Миллер гавҳарҳоро ҷамъ оварда, нидо кард: «биёед ва бубинед». Масеҳ, ҳамчун марди соҳиби хасуи ғуборрӯб, аз ҷорӯб истифода мебарад, то хасу хошокро берун бирӯбад, гавҳарҳоро дар сандуқчае бисёр бузургтар ҷамъ оварад, ва сипас Ӯ Миллерро даъват намуд, ки «биё ва бубин». Вақте ки Масеҳ кори ҷорӯби Худро оғоз мекунад, хона холӣ аст, зеро Миллер навиштааст, ки «даре кушода шуд, ва марде ба хона даромад, ҳангоме ки мардум ҳама онро тарк карданд; ва ӯ, дар дасташ хасуи ғуборрӯб дошта, тирезаҳоро кушод ва ба рӯбидани ғубор ва хасу хошок аз хона оғоз намуд».

Марди ҷорӯби ғубор ба ҳуҷра дохил мешавад, вақте ки ҳамаи мардум онро тарк карда буданд. Дар соли 2023, марди ҷорӯби ғубор ба ҳуҷраи холӣ дохил шуд, зеро ҳаракати яксаду чилу чаҳор ҳазор шикаста ва пароканда гардида буд. Ҳақиқатҳое, ки бо Ҷадвалҳои Ҳабаққуқи соли 2012 намояндагӣ мешуданд, дар зери партовҳо дафн шуда буданд, ва ҳуҷра холӣ буд. Марди ҷорӯби ғубор Ӯст, ки баъд аз Яҳёи Таъмиддиҳанда омад, ки Яҳё гуфт, ки Ӯ бодбезаке дорад, ва ин ки Ӯ он бодбезакро ба кор мебарад, то хирмани Худро комилан пок созад.

> Ман шуморо ба об барои тавба таъмид медиҳам; лекин Он Касе ки баъд аз ман меояд, аз ман пурқувваттар аст, ва ман сазовор нестам, ки пойафзоли Ӯро бардорам; Ӯ шуморо бо Рӯҳулқудс ва бо оташ таъмид хоҳад дод; Белаш дар дасти Ӯст, ва Ӯ хирмангоҳи Худро комилан пок хоҳад кард, ва гандуми Худро дар анбор ҷамъ хоҳад овард; аммо коҳро бо оташи хомӯшнашаванда хоҳад сӯзонд. Он гоҳ Исо аз Ҷалил ба Урдун назди Яҳё омад, то аз вай таъмид гирад. Матто 3:11–13.

Ҷалил рамзи нуқтаи гардиш аст, ва он макон бар Урдун, ки Исо барои таъмид гирифтан ба он ҷо омад, Байт-Абаро ном дорад, ва маънояш «гузаргоҳи киштӣ» аст; ва он ҷое буд, ки Исроили қадим аз он ҷо ба Замини Мавъуд гузашт. Вақте ки Исо таъмид гирифт, Ӯ он гоҳ Исои Масеҳ гардид. Ҷалил, Урдун, Байт-Абаро ва Исои Масеҳ гардидани Исо ҳама бар тағйири як давраи илоҳӣ таъкид мекунанд, ки ҳамин ҳамон чизест, ки дар низ рамзи дарро ифода мекунад, махсусан барои аҳли Филаделфия, ки ба онҳо калиди дари кушода ва баста дода шудааст.

> Ва ба фариштаи калисои Филаделфия бинавис: Инро Ӯ мегӯяд, ки Муқаддас аст, Ҳақ аст, калиди Довудро дорад, мекушояд, ва ҳеҷ кас баста наметавонад; мебандад, ва ҳеҷ кас кушода наметавонад; аъмоли туро медонам: инак, пеши ту дари кушодае ниҳодаам, ва ҳеҷ кас онро баста наметавонад; зеро ту қуввати андаке дорӣ, ва каломи Маро нигоҳ доштаӣ, ва номи Маро инкор накардаӣ. Ваҳй 3:7, 8.

Вақте ки Масеҳ «дар»-ро «кушод» ва «ба ҳуҷра даромад», он ҳуҷра «ҳуҷраи Ӯ» буд, зеро Ӯ «хирмани Худ»-ро ба комилӣ пок месозад. Агар он хирмани Ӯ бошад, пас он ҳуҷра ҳуҷраи Ӯст.

> «Дар Қафрнаҳум Исо дар фосилаҳои сафарҳои рафтуомадаш иқомат мекард, ва он ба номи “шаҳри Худи Ӯ” маъруф гардид. Он дар соҳилҳои Баҳри Ҷалил ва наздики сарҳадҳои дашти зебои Ҷиннесарет, агар на дар худи он, воқеъ буд». The Desire of Ages, 252.

Ӯ ба утоқи Худ дохил мегардад, то гандуми Худро ҷамъ оварад ва мастаҳоро ҷамъ карда бисӯзонад. Тағйири тадбири илоҳӣ, ки бо Ҷалил, Урдун, Байтобара, таъмид ва гузариш аз Яҳё ба Исо ифода ёфтааст, бо гузариши калисои муборизи Лаодикия ба калисои зафарманди Филоделфия мувофиқат мекунад. Ӯ дар моҳи июли соли 2023 ба утоқи Худ дохил гардид. Миллер дар ғавғои 18 июли соли 2020 чашмони худро пӯшида буд, ва ҳангоме ки чашмонашро кушод, утоқ аз одамон холӣ буд; ҳақиқат зери хатогӣ дафн шуда буд, ва сипас марди ҷорӯби хок тирезаҳоро кушод ва ба рӯбидани партовҳо оғоз кард.

> «“Белаш дар дасти Ӯст, ва Ӯ хирмангоҳи Худро комилан пок хоҳад кард, ва гандуми Худро дар анбор ҷамъ хоҳад овард.” Матто 3:12. Ин яке аз замонҳои поксозӣ буд. Ба василаи суханони ростӣ, коҳ аз гандум ҷудо карда мешуд. Азбаски онҳо аз ҳад зиёд беҳуда ва худодилона солеҳ буданд, то ки мазамматро қабул кунанд, ва аз ҳад зиёд ҷаҳонпараст буданд, то ки зиндагии фурӯтаниро бипазиранд, бисёре аз Исо рӯй гардонданд. Бисёри дигар ҳанӯз ҳам ҳамин корро мекунанд. Имрӯз ҷонҳо санҷида мешаванд, чунон ки он шогирдон дар куништи Кафарнаҳум санҷида шуданд. Вақте ки ростӣ ба дил расонда мешавад, онҳо мебинанд, ки зиндагии онҳо мутобиқи иродаи Худо нест. Онҳо зарурати тағйироти комилро дар худ мебинанд; аммо омода нестанд, ки ин кори инкор аз худро бар дӯш гиранд. Аз ин рӯ, вақте ки гуноҳонашон ошкор карда мешаванд, ба ғазаб меоянд. Онҳо ранҷидаву озурда дур мешаванд, ҳамон гуна ки шогирдон аз Исо дур шуданд ва нолишкунон гуфтанд: “Ин сухани сахт аст; кӣ метавонад онро бишнавад?”” Орзуи асрҳо, 392.

Дар рӯзи охирини соли 2023, ки ба рӯзи аввали соли 2024 мепайвандад, Шери қабилаи Яҳудо ба таври тадриҷӣ кушодани муҳри ваҳйи Худро оғоз намуд. Мувофиқи раванди сеқадамии озмоиши кушодани муҳрҳо дар боби дувоздаҳуми Дониёл, пас се озмоиш вуҷуд медошт, ки чунин ифода шудаанд: «пок карда мешаванд, сафед мегарданд ва озмуда мешаванд».

> Ва ӯ гуфт: «Бирав, эй Дониёл; зеро ин суханон то вақти интиҳо баста ва муҳр зада шудаанд. Бисёриҳо пок карда хоҳанд шуд, ва сафед гардонида хоҳанд шуд, ва санҷида хоҳанд шуд; аммо шарирон шарорат хоҳанд кард; ва ҳеҷ яке аз шарирон нахоҳад фаҳмид; аммо хирадмандон хоҳанд фаҳмид». Дониёл 12:9, 10.

Фариштаи аввал рамзи покшавӣ мебошад, зеро гунаҳкори маҳкумшуда гуноҳҳои худро бар қурбонӣ дар саҳни ҳавлӣ мегузорад, ки дар он ҷо ӯ бо хун сафед карда мешавад.

Пас хунро баъд ба макони муқаддас мебаранд, ки дар он ҷо раванди тақдиси қудсият ҳамчун сафед гардонида шудан ба воситаи шуста шудани хун аз саҳн ифода меёбад. Дар он ҷо адолат дар онҳое зоҳир мегардад, ки бо хун ва бо каломи шаҳодати худ ғолиб меоянд.

Сипас онҳо санҷида мешаванд, ва дар рӯзҳои охир маълум мегардад, ки онҳо аз ҳамаи дигар ҳакимони Бобил даҳ маротиба беҳтаранд. Санҷиши сеюм он ҷост, ки онҳо дар Макони Қудси Муқаддас ҷалол меёбанд ва аз синфи дигари ҳакимони эътирофшуда ҷудо карда мешаванд. Он санҷиши сеюм қонуни якшанбе аст, ва санҷиши аввал даъвати фариштаи аввал барои бозгашт ба таҳкурсӣ мебошад, зеро дар қадами навбатӣ маъбад барпо карда мешавад. Он қадами навбатӣ паёми ҷудосозандаи фариштаи дуюм аст, ки пас аз он санҷиши ҳалкунандагони фариштаи сеюм меояд.

Соли 2023 фариштаи аввал омад, чунон ки Ӯ 11 августи соли 1840 омада буд, вақте ки бо паёми исломи войи дувум нозил шуд. Ӯ ҳамчунин чунон ки дар 9/11 карда буд, бо паёми исломи войи сеюм ва бо даъват ба бозгашт ба роҳҳои куҳан нозил шуд. Асосҳои таърихи миллерӣ пас аз он ки паёми войи дувум дар 11 августи соли 1840 иҷро гардид, барқарор карда шуданд. Сипас фариштаи боби даҳуми Ваҳй нозил шуд, ва ҳамин тавр нозил шудани фариштаи боби ҳаждаҳуми Ваҳй ва омадани войи сеюмро намунавӣ нишон дод.

Ҷосия Литч шахсияти таърихиест, ки бо гузошта шудани асосҳо дар 11 августи соли 1840 вобаста аст. Номи «Ҷосия» маънои «асоси Худо»-ро дорад, ва подшоҳ Ҷосия дар таърихи муқаддас ислоҳоти Ҷосияро намояндагӣ мекунад, ки кашф шудани лаънати Мӯсоро низ дар бар мегирифт, ки дар миёни харобаҳои маъбад дафн шуда буд, ҳамон тавре ки ҷавоҳироти Миллер дар ҳуҷра дафн шуда буданд.

Подшоҳ Юшиё дар Маҷиддӯ мурд, ки ҳамон Армагеддони Ваҳй боби шонздаҳ аст. Ислоҳоти Юшиё иҷрои он пешгӯие буд, ки пайғамбари нофармон баён карда буд, ҳангоме ки Ёробъом ду қурбонгоҳро дар Байт-Ил ва Дон барпо намуд. Он пайғамбари нофармон миёни хар ва шер мурд. Подшоҳ Юшиё пешакӣ, бо зикри номаш, пешгӯӣ шуда буд, ва ислоҳоти ӯ низ ҷузъе аз ҳамон пешгӯӣ буд, ки дар бар мегирифт, ки подшоҳи оянда Юшиё ҳамон қурбонгоҳеро фурӯ хоҳад рехт, ки дар он ҷо пайғамбари нофармон бо подшоҳи шарир Ёробъом рӯ ба рӯ шуда буд.

Йӯшиё маънои таҳкурсии Худоро дорад, ва подшоҳ Йӯшиё пешгӯие ки тақрибан 340 сол пеш аз салтанати ӯ дода шуда буд, иҷро намуд. Ӯ пешсафи эҳё ва ислоҳоте гардид, ки дар ниҳоят ба қурбонгоҳе расид, ки дар он ҷо набӣ аз Яҳудо подшоҳ Ёробъомро рӯ ба рӯ карда буд. Вақте ки ба он ҷо расид, Йӯшиё қурбонгоҳро фурӯ рехт, чунон ки пешгӯӣ гуфта буд ӯ чунин хоҳад кард. Он ду қурбонгоҳи Ёробъом қалбакӣҳои қасдонаи маъбади Ерусалим буданд, то ба он амиқӣ ки Ёробъом рӯзҳои иди қалбакиро низ муқаррар кард. Бо ин кор, ӯ фақат ҳамон чизеро мекард, ки Ҳорун бо гӯсолаи тиллоӣ карда буд. Исёни Ҳорун дар таҳкурсии таърихи муқаддаси Исроили қадим қарор дошт. Он дар ҳангоме рӯй дод, ки Мусо Шариатро қабул мекард, ки он таҳкурсии ҳукумати Худост.

Исёни Ҳорун исёни бунёдӣ буд, ва он такрор шуд, вақте ки Ёробъом даҳ қабилаи шимолиро ҳамчун Исроил таъсис дод. Мусо Ҳорунро сарзаниш кард, ва Мусо алфа, ё бунёд, дар нисбат ба Масеҳ — омега аст. Ҳорун ва Мусо ду синфро дар исёни бунёдӣ намояндагӣ мекунанд, ва синфи сеюм қаҳрамононест, ки бо Мусо истоданд — левизодагон. Подшоҳ Ёробъом ва набӣ аз Яҳудо ду синфро дар исёни бунёдии салтанати шимолӣ ташкил медиҳанд, ва бори дигар левизодагон қаҳрамонон мебошанд.

Дар исёни бунёдии Ёробъом, пайғамбаре аз Яҳудо ӯро сарзаниш карда, дар бораи подшоҳе нубувват менамояд, ки «бунёди Худо» номида хоҳад шуд — Юшиё. Ба анҷом расидани ислоҳоти пешгӯишуда инро низ дар бар мегирифт, ки вақте Юшиё эҳё ва ислоҳоти худро оғоз намуд, лаънати Мусо кашф карда шуд, ва қироати суханони муқаддаси Мусо эҳё ва ислоҳотеро, ки аллакай оғоз ёфта буд, нерӯ бахшид. Юшиё, ки ошкоро рамзи нубувватист, намояндаи эҳё ва ислоҳотест, ки ҳангоме нерӯ мегирад, ки нубуввате аз навиштаҳои Мусо кашф гардад.

Исёни бунёдӣ дар достони шоҳ Ёробъом ҳам аз ҷониби шоҳи Исроил таҷассум меёбад, ва ҳам аз ҷониби он набӣ аз Яҳудо, ки бо эълони илоҳӣ бар зидди исёни бунёдии Ёробъом ва бо дастурҳое барои он набӣ, ки муайян месохтанд ҳангоми бозгашт ба Яҳудо аз кадом роҳ бояд парҳез кунад, фиристода шуда буд. Набӣ аз Яҳудо дархости Ёробъомро барои мондан рад мекунад, вале баъд аз он даъвати набии дурӯғгӯи Байт-Илро мепазирад ва сарнавишти худро мӯҳр мезанад. Он набии нофармон миёни хар ва шер хоҳад мурд, ва сипас дар қабри набии дурӯғгӯ дафн хоҳад шуд.

11 августи соли 1840 пешгӯии вои дуюм ба иҷро расид, ва пояҳои Адвентизм гузошта шуд. Ҷозайя Литч ин пешгӯиро дар соли 1838 пешниҳод кард, ва сипас даҳ рӯз пеш аз 11 августи соли 1840 ӯ ҳисобҳои худро дақиқтар гардонида, 11 августи соли 1840-ро ҳамчун рӯзе пешгӯӣ намуд, ки дар он бартарии Усмонӣ хотима хоҳад ёфт, дар иҷрои пешгӯии Ислом дар бораи вои дуюм.

Подшоҳ Юшиё рамзи эҳёи ниҳоӣ ва ислоҳоти ниҳоӣ мебошад, зеро ҳар як пайғамбар дар бораи рӯзҳои охир аз ҳар гуна рӯзҳои пешина равшантар сухан мегӯяд. Подшоҳ Юшиё рамзи эҳёи ниҳоӣ ва ислоҳоти ниҳоӣ мебошад, ва он ислоҳот дар Китоби Муқаддас ба воситаи пешгӯӣ баён гардидааст. Китоби Юил эҳё ва ислоҳоти ниҳоиро муайян мекунад, ки дар миёни онҳое ба амал меояд, ки яксаду чилу чор ҳазор хоҳанд буд. Эҳёи Юшиё аз ду марҳила иборат буд: он оғоз ёфт, сипас як пешгӯӣ кушода шуд, ки ба кор суръати бештар бахшид. Он ду марҳила борони аввал ва борони охир мебошанд, чунон ки дар китоби Юил баён шудааст, ва дар китоби Аъмол иҷро гардидааст, ва сипас боз дар таърихи Миллеритӣ иҷро шудааст.

Дар исёнҳои бунёдии Ҳорун, подшоҳ Ёробъом ва пайғамбар аз Яҳудо то подшоҳ Йӯшиё, ва сипас то Йӯшиё Лич, ӯ як силсилаи шаҳодатро дар бораи имтиҳони бунёдӣ муайян месозад. Имтиҳони бунёдӣ имтиҳони аввал аст, ки пас аз он, ҳангоме ки санги сарбаста гузошта мешавад, имтиҳони маъбад меояд. Пас аз он имтиҳони сеюм, яъне имтиҳони лакмусӣ, фаро мерасад.

Аз гӯсолаи тиллоӣ, то қурбонгоҳҳои Ёробъом дар Байт-Ил ва Дон, то подшоҳ Йӯшиё, то Йӯшиё Литч, силсилае аз қадамҳои пешгӯёнаеро муаррифӣ мекунад, ки ба озмоиши бунёдии 9/11 роҳ мебаранд. Вақте ки биноҳои бузурги Ню-Йорк дар 9/11 фурӯ рехтанд, пешгӯии войи сеюм он озмоишро муайян кард, ки даъват ба бозгашт ба роҳҳои қадимии бунёдӣ менамуд, зеро мувозии 11 августи 1840 ва 9/11 метавонист аз ҷониби ҳар як адвентисти ҳафтрӯзаи Лаодикия дида шавад, агар ӯ интихоб мекард, ки бубинад. Дахолати Ал-Қоида дар 9/11 дар ин рӯзҳои назарияҳои тавтиа, ки умуман ҳақиқӣ мебошанд, бисёр вақт мавриди шубҳа қарор дода мешавад, аммо Ал-Қоида маънои «асос»-ро дорад, ва онҳо ҳамчун як созмон як сол пеш аз замони охир, яъне дар соли 1989, оғоз карданд, дар асл 11 августи 1988.

Агар ин ҷузъиёти рамзшиносии нубувватии таҳкурсӣ ба назар гирифта нашавад, бисёр чизҳо аз даст меравад. Дар 9/11 таҳкурсӣ дар қадами аввал гузошта шуд. Дар қадами дуюм, чун санги сарбастагӣ ҷойгир карда мешавад, маъбад ба анҷом мерасад. Қадами сеюм дари баста шудани қонуни якшанбе аст. Аз 9/11 то қонуни якшанбе, паём пеш аз ҳама ба Адвентистони рӯзи ҳафтуми Лоудикия равона шудааст, зеро доварӣ аз хонаи Худо оғоз меёбад, ва барои хонаи Худо он дар қонуни якшанбе ба поён мерасад. Дар он ҷо ва дар он вақт аз Адвентизми рӯзи ҳафтуми Лоудикия убур карда мешавад; чунон ки аз протестантҳо дар таърихи миллерӣ, ва аз яҳудиён дар таърихи Масеҳ, ва ҳамчунин аз онҳое ки дар давоми чиҳил сол дар таърихи Мусо мурданд, убур карда шуд.

Войи сеюми 9/11 тавассути войи дуюми 11 августи соли 1840 ба намуна гирифта шуда буд, ва дар он сатҳ ҳар ду нишона бо хар ифода меёбанд, ки нахустин рамзи Ислом дар нубуввати Китоби Муқаддас аст. Қонуни якшанбе тамғаи ҳайвон аст, ва он ҳайвон бисёр вақт ҳамчун шер ифода мешавад, ва ба ин васила Шери қабилаи Яҳудоро тақлид мекунад. Қонуни якшанбе шер аст, ва набии нофармон аз Яҳудо дар миёни хар ва шер мурд, ва дар ҳамон қабр бо набии дурӯғини Байт-Ил дафн карда шуд. Ӯ дар давраи нубувватӣ аз 9/11 то қонуни якшанбе мурд, ки он давраи нубувватӣ аз хар то шер аст. Он давраи озмоиш қабри набии дурӯғини Байт-Ил аст, ки набии нофармон аз Яҳудоро дар қабри худи хеш дафн карда буд.

Подшоҳии Еробъом, ки ҳамчун сохтакории подшоҳии Яҳудо, ки Ерусалим ва маъбад дар он ҷойгиранд, тасвир шудааст, протестантҳои таърихи миллериро намояндагӣ мекард, ки дигар қавми Худо набуданд. Онҳо таъйиноти аҳдии худро дар миёни 11 августи соли 1840 ва дари бастаии 22 октябри соли 1844 аз даст доданд. Он таърих бо 9/11 то қонуни рӯзи якшанбе мутобиқат мекунад, ва ба ҳамин сабаб, пайғамбари нофармони Яҳудо дар ҳамон қабр дафн карда мешавад, ки протестантҳои муртад, ки бо пайғамбари дурӯғини Байт-Ил намояндагӣ шуда буданд, дар он буданд.

Дар маҷмӯъ, подшоҳ Юшиё подшоҳи нек буд, вале ӯ дар Маҷиддӯ кушта шуд, ки ин татбиқи ошкор ва мустақим ба Ҳармиҷидӯн аст. Ӯ бо рад кардани паёми огоҳкунандаи Нехӯ аз роҳи рост берун рафт. Нехӯ, подшоҳи Миср, ва бинобар ин подшоҳи ҷануб, дар роҳ буд, то бо Бобил, подшоҳи шимол, ҷанг кунад. Юшиё он яҳудиёнро намояндагӣ мекунад, ки дар Ҳармиҷидӯн мемиранд, зеро онҳо паёми огоҳкунандаи ҷанги подшоҳи ҷануб ва подшоҳи шимолро дар Дониёл 11:40–45 рад карданд. Он паём дар 9/11 ба асос табдил ёфт.

Озмоиши нахустин — даъвати фариштаи аввал барои бозгашт ба асосҳост.

Санҷиши дуюм нидои фариштаи дуюм аст, то ҷудо шавем ва маъбадро ба анҷом расонем.

Санҷиши сеюм санҷиши ҳалкунандаи фариштаи сеюм аст дар бораи мӯҳр ё нишона.

Санҷиши аввал санҷишест бар пояҳо, ва дар соли 2024 тахминан нисфи онҳое, ки бо маҷлисҳои Zoom-и рӯзи Шанбе алоқаманд буданд, ба сабаби ягона баҳси таълимотӣ, ки дар ҷадвали 1843 тасвир шудааст, тарк карданд. Он баҳс дар бораи рамзе буд, ки рӯъёи қавми Худоро дар айёми охир барқарор месозад. Баҳси миллеритӣ чунин буд, ки протестантҳо иддао мекарданд, ки Антиохус Эпифанес, ё Ислом, ҳамон қудратест, ки худро боло мебардорад ва суқут мекунад, то рӯъёро дар ояти чордаҳуми Дониёл ёздаҳ барқарор созад.

> Ва дар он замонҳо бисёре бар зидди подшоҳи ҷануб қиём хоҳанд кард; ва зӯроварони қавми ту низ худро боло хоҳанд бардошт, то рӯъёро ба ҷо оваранд; вале онҳо суқут хоҳанд кард. Дониёл 11:14.

Оё ислом ё Антиохуси Эпифан дуздони қавми ту буданд, ё ин ки Рум буд, чунон ки Миллер муайян карда буд. Миллер дарк карда буд, ки қувваҳои вайронкунандагони бутпарастӣ ва папагарӣ ҳар ду ҳамон қуввае буданд, ки худро боло мебардоштанд, суқут карданд ва дуздони қавми Худо буданд. Ин далел дар он нақшае тасвир шудааст, ки «бо дасти Худо роҳнамоӣ шуда буд ва набояд тағйир дода шавад», ва он ягона тасвир дар ҳар ду ҷадвали Ҳабаққуқ аст, ки воқеаеро муайян месозад, ки дар Каломи нубувватӣ ишораи бевоситае ба он набуд. Ишора дар нақша барои таъкид намудани он далели бунёдӣ ҳамчун рамзи қудрати ҷудокунандаи Каломи нубувватии Худо буд.

Дар соли 2024, тахминан нисфи гурӯҳи Zoom ба сабаби фаҳмиши нодурусте тарк карданд, ки гӯё Иёлоти Муттаҳида аст, ки рӯъёро барқарор месозад, на Рум, чунон ки Миллериён ба таври бисёр муносиб аз он ҳимоят карда буданд.

Поксозие, ки дар соли 2023 оғоз ёфт, он гоҳ оғоз ёфт, ки Масеҳ бо бодбезани Худ ба ҳуҷра даромад, ва он бодбезан каломҳои ҳақиқати Ӯст. Чун Ӯ ба ҳуҷраи Худ даромад, он аз одамон холӣ буд; бинобар ин Ӯ овозе дар биёбон бархезонд, то роҳи Худовандро муҳайё созад. Он овоз мебоист роҳро барои Расули Аҳд омода созад, то ки Ӯ ногаҳон ба маъбади Худ биёяд; ба маъбади Худ, яъне ба он яксаду чилу чаҳор ҳазор.

Пас дар соли 2024 озмоиши аввал, озмоиши асосҳо, озмоиши он ки кӣ рӯъёро барқарор мекунад,—он рӯъёеро, ки бақияро мӯҳр мекунад. Рӯъёи дохилие, ки бақияро мӯҳр мекунад, рӯъёи Масеҳ дар боби даҳум аст, ва рӯъёи берунӣ он рӯъёест, ки зиддимасеҳ барқарор мекунад, ва зиддимасеҳ Рум аст. Рӯъёи дохилии Масеҳ ва рӯъёи берунии зиддимасеҳ. Мӯҳр шудан устувор гардидан дар ҳақиқат аст, ҳам рӯҳонӣ ва ҳам ақлонӣ; ва рӯъёи дохилии боби даҳум ҷанбаи рӯҳонӣ аст, ва рӯъёи берунии боби ёздаҳум ҷанбаи ақлонӣ. Фаҳмиш ва таҷрибаи мутаносиби ҳар ду рӯъё меъёри зарурӣ барои ҳар касе аст, ки бояд мӯҳр шавад, чунон ки Дониёл дар ояти аввали боби даҳуми китоби Дониёл намояндагӣ мекунад.

> Дар соли сеюми Куруш, подшоҳи Форс, ба Дониёл, ки номаш Белтешатсар хонда мешуд, чизе ошкор карда шуд; ва он чиз рост буд, аммо вақти муқарраршуда дароз буд; ва ӯ он чизро фаҳмид, ва рӯъёро дарк намуд. Дониёл 10:1.

Имтиҳони алфаи пояҳо бар сари ояти чордаҳуми Дониёл ёздаҳум буд, ва он ҳаммутанозир бо ҳамон имтиҳони поягии миллериён буд, ва он имтиҳон ягона ихтилоф аз таърихи миллериён буд, ки бар ҷадвале, ки ба посбони Ҳабаққуқ амр карда шуд, ки онро бинависад ва равшан созад, муаррифӣ шудааст. Имтиҳони поягии соли 2024 фурӯди фариштаи аввал буд, чунонки бо 11 августи 1840, 1888 ва 9/11 муаррифӣ мешавад.

Он фаришта ҳамчунин ҳамчун Михаил нозил шуда буд, зеро Михаил ҳамонест, ки Мусоро эҳё кард; ва Мусо ҳамроҳ бо Илёс дар рӯзи охирини соли 2023 эҳё карда шуд. Он эҳёро Ҳизқиёл ҳамчун амале муаррифӣ мекунад, ки ба василаи нубуввати чор бод анҷом меёбад; ва хоҳар Уайт онро аспи хашмгини боздошташуда меномад, ки он Ислом аз 11 августи соли 1840 ва 9/11 мебошад. Имтиҳони алфа озмоиши асосгузори рӯъёи зоҳирӣ буд. Имтиҳони омега рӯъёи дохилии ҷамъбасткунанда хоҳад буд.

Чаро бояд алфа ва омегае вуҷуд медошт, ки пас аз он озмоиши сеюм меомад? Маҳз ҳамин масъалаест, ки ман онро муайян месозам. Рӯъёи озмоиши берунии алфа дар соли 2024, нахустини се озмоиш аст. Он озмоиши бунёдӣ бояд гузаронда шавад, то шахс дар озмоиши ниҳоии омега, ки санги қулла мебошад, иштирок дошта бошад. Он ду озмоиш аз лиҳози табиати нубувватӣ аз озмоиши сеюм фарқ мекунанд. Озмоиши сеюм санҷиши лакмусӣ аст, ки нишон медиҳад, оё номзад ду марҳалаи пешинаро воқеан гузаштааст ё не.

Санҷиши аввал асос аст, ва санҷиши дувум маъбади ба анҷомрасида мебошад. Асоси маъбад дар ҷараёни таърихи фармони аввал барои берун омадан аз Бобил гузошта шуд. Дар таърихи фармони дувум маъбад ба анҷом расонида шуд. Фармони сеюм дигаргун буд, зеро дар он фармон соҳибихтиёрии миллии Яҳудо барқарор карда шуд ва ба онҳо салоҳият дода шуд, ки ҷиноятҳои шаҳрвандӣ ва динӣ را таъқиб намоянд. Дар фармони сеюм доварӣ барқарор карда мешавад. Дар соли 2024, санҷиши асосии алфа онҳоеро, ки дар ҳуҷраи амалан холии марди dirt brush буданд, ҷудо кард.

Санҷиши омега он ҷост, ки маъбад ба анҷом мерасад, чунон ки бо гузошта шудани санги сарпӯш ифода ёфтааст. Такмили маъбад ҳамон калисои зафарманд аст, ки ҳангоми бардошта шудани зоғолаҳо барқарор мегардад. Такмили маъбад дар хоби Миллер он вақт буд, ки ҷавоҳирот ба сандуқчаи бузургтар боз андохта шуданд, «бе ҳеҷ ранҷи намоёне аз ҷониби он марде, ки онҳоро дар он меандохт». Пас аз он ки Миллер марди ҷорӯби ифлосиро, ки ҷавоҳиротро ба сандуқчаи бузургтар меандохт, муайян мекунад, ӯ шаҳодати худро бо ин суханон ба поён мерасонад: «Ман аз шодии бисёр нидо баровардам, ва ҳамон нидо маро бедор кард».

Аҳамият диҳед, ки нидои баланди Миллер, ки бедор мекунад, бо «шодӣ» қувват ёфта буд. Шодӣ рамзи онҳост дар Юил, ки «шароби нав» доранд, ва «шармандагӣ» бар он дигар шаробнӯшон аст, ки аз шароби нав маҳрум гардидаанд. Нидои Нимашаб, ки Миллерро бедор мекунад, баъд аз он меояд, ки марди ҷорӯби чанг гавҳарҳоро ба сандуқи калонтар меандозад. Сандуқи калонтар аз гавҳарҳое пур аст, ки аз ахлот ҷудо карда шуда, ба сандуқ андохта шудаанд; ва он ҳам маъбади яксаду чилу чаҳор ҳазор аст ва ҳам паёми Нидои Нимашаб. Маъбад дар фармони дуюм, ё фариштаи дуюм, ё озмоиши дуюм ва омега ба анҷом мерасад. Дар хоби Миллер, озмоиши омега он гоҳ намояндагӣ мешавад, вақте ки тирезаҳои осмон кушода мешаванд.

> Ва ман шунидам, ки гӯё овози издиҳоми бузурге ва гӯё овози обҳои бисёр ва гӯё овози раъдҳои пурқуввате мегӯяд: «Ҳалелуёҳ! зеро ки Худованд Худои Қодири Мутлақ подшоҳӣ мекунад. Шод бошем ва ба ваҷд оем, ва Ӯро ҷалол диҳем; зеро ки тӯи Барра фаро расидааст, ва завҷаи Ӯ худро омода кардааст». Ва ба вай ато шуд, ки катони нафиси поку сафед бипӯшад; зеро ки катони нафис адолати муқаддасон аст. Ва ӯ ба ман мегӯяд: «Бинавис: хушо онҳое ки ба зиёфати тӯи Барра даъват шудаанд». Ва ӯ ба ман мегӯяд: «Инҳо суханони ҳақиқии Худоянд». Ваҳй 19:6–9.

Дар 22 октябри соли 1844 «чаҳор омадани Масеҳ» ба амал омаданд, ва ҳар яке аз он чаҳор омадан дар қонуни якшанбеи наздикоянда ба таври комилтар иҷро мегарданд. Ӯ ҳамчун Фиристодаи Аҳд омад, дар иҷрои поксозӣ ва татҳири левизодагон дар Малокии сеюм. Ӯ омад, то подшоҳиро қабул намояд, дар иҷрои Дониёл 7:13. Ӯ омад, то маъбадро пок созад, дар иҷрои Дониёл 8:14, ва низ ба тӯй омад. Тӯй он гоҳ сурат мегирад, ки арӯс худро омода сохта бошад.

> «“Ва ҳангоме ки самар расид, фавран досро ба кор меандозад, зеро вақти дарав фаро расидааст.” Масеҳ бо орзуи пуршиддат мунтазири зуҳури Худ дар калисои Худ аст. Ҳангоме ки хислати Масеҳ дар қавми Ӯ ба таври комил таҷассум ёбад, он гоҳ Ӯ хоҳад омад, то онҳоро ҳамчун моли Худ талаб намояд.» Christ’s Object Lessons, 69.

«Ҷаҳонро танҳо метавон огоҳ кард», мувофиқи илҳом, бо «дидани мардону занон» бо мӯҳри Худо дар ҷараёни буҳрони қонуни якшанбе.

> «Кори Рӯҳулқудс ин аст, ки ҷаҳонро дар бораи гуноҳ, дар бораи адолат ва дар бораи доварӣ мутақоид созад. Ҷаҳонро танҳо ба воситаи он метавон ҳушдор дод, ки онҳое, ки ба ҳақиқат имон доранд, ба воситаи ҳақиқат муқаддас гардонида шудаанд ва бар асоси усулҳои олӣ ва муқаддас амал мекунанд, ва ба таври баланду воло хати ҷудоиро миёни онҳое, ки аҳкоми Худоро риоят мекунанд, ва онҳое, ки онҳоро зери пои худ поймол менамоянд, нишон медиҳанд. Муқаддасгардонии Рӯҳ фарқи миёни онҳое, ки мӯҳри Худоро доранд, ва онҳое, ки рӯзи истироҳати қалбакиро нигоҳ медоранд, ошкор месозад. Вақте ки озмоиш фаро расад, равшан нишон дода хоҳад шуд, ки аломати ҳайвон чист. Он риояи якшанбе аст. Онҳое, ки пас аз шунидани ҳақиқат, боз ҳам ин рӯзро муқаддас мешуморанд, имзои он марди гуноҳро бар худ доранд, ки гумон дошт замонҳо ва қонунҳоро тағйир диҳад». Bible Training School, December 1, 1903.

Вақте ки арӯс худро омода месозад, дарав фаро расидааст. Дарав бо ҷамъ овардани қурбонии гандуми навбари аввалин, ки чун парчами қурбонии ҷунбонидашаванда боло бардошта мешавад, оғоз меёбад. Аввал навбарони аввалин, ки дар китоби Ваҳй як саду чилу чор ҳазор мебошанд, ҷамъ оварда мешаванд, ва сипас рамаи дигар, ки ҳамон анбӯҳи бузурганд. Парчам лашкари қудратманди Ӯст, ва лашкари қудратманди Ӯ ба катони нафиси сафед ороста шудааст. Дар вақти ақди никоҳ, маъбади он як саду чилу чор ҳазор пеш аз доварии қонуни якшанбе ба анҷом мерасад, ва он маъбад на танҳо тобути бузургтари Миллер аст, балки калисои зафарманд низ ҳаст, ки ҳамаи атоҳоро, аз ҷумла рӯҳи нубувватро, дорост.

> Ва ман назди пойҳои ӯ афтодам, то ӯро саҷда кунам. Ва ӯ ба ман гуфт: «Зинҳор, чунин макун; ман ҳамхизмати ту ҳастам ва аз бародарони ту, ки шаҳодати Исо доранд: Худоро саҷда намо; зеро шаҳодати Исо рӯҳи нубувват аст». Ваҳй 19:10.

Яксаду чилу чаҳор ҳазор касонеанд, ки шаҳодати Исо доранд, ва шаҳодати Исо ҳам дар Китоби Муқаддас ва ҳам дар Рӯҳи Нубувват «сатр бар сатр» баён шудааст. Ҳангоме ки ҳаракати Лоодикиягии яксаду чилу чаҳор ҳазор ба ҳаракати Филаделфиягии яксаду чилу чаҳор ҳазор табдил меёбад, ҳамаи онҳо барои баёни шаҳодати худ аз усули «сатр бар сатр» истифода хоҳанд бурд. Он шаҳодат маҷмӯае аз хуни Илоҳӣ ва гувоҳии инсонӣ аст.

> Ва онҳо ба василаи хуни Барра ва ба василаи каломи шаҳодати худ бар ӯ ғолиб омаданд; ва ҷони худро то ба марг дӯст надоштанд. Ваҳй 12:11.

Шаҳодати инсоният, ки бо хуни Илоҳият якҷо шудааст, ҳамон шаҳодати Мусо ва Барра аст. Мусо инсоният буд, алфа нисбат ба хуни Илоҳияти Барраи омега. Ҳамаи атоҳо ҳамон замон барқарор карда мешаванд, ки арӯс худро омода месозад, ва чун лашкари пурқудрате, ки ба катони сафед либос пӯшидааст, мавқеи худро ҳамчун парчами лашкари пешрави Худованд ишғол мекунад. Он раҳпаймоии ҷангӣ аз ҳамон вақт оғоз меёбад, ки арӯс омода ва ба сафед пӯшида мегардад, ва ин ҳамон вақтест, ки равзанаҳои осмон кушода мешаванд, чунон ки дар хоби Миллер буданд.

> Ва ман осмонро кушода дидам, ва инак, аспи сафеде буд; ва Он ки бар он нишаста буд, Амин ва Ҳақ номида мешуд, ва бо адолат доварӣ мекунад ва ҷанг менамояд. Чашмони Ӯ мисли шӯълаи оташ буд, ва бар сари Ӯ тоҷҳои бисёре буданд; ва номи навишташудае дошт, ки ҳеҷ кас онро намедонист, ҷуз худи Ӯ. Ва Ӯ ҷомае дар бар дошт, ки ба хун оғушта буд; ва номи Ӯ «Каломи Худо» хонда мешавад. Ва лашкарҳое ки дар осмон буданд, бар аспони сафед аз пайи Ӯ мерафтанд, дар катони нозук, сафед ва пок пӯшида. Ва аз даҳони Ӯ шамшери тезе мебарояд, то ки бо он халқҳоро зарба занад; ва Ӯ бар онҳо бо асои оҳанин ҳукмронӣ хоҳад кард; ва чархушти шароби шиддат ва ғазаби Худои Қодири Мутлақро поймол мекунад. Ва бар ҷомаи Ӯ ва бар рони Ӯ номе навишта шудааст: ПОДШОҲИ ПОДШОҲОН, ВА ХУДОВАНДИ ХУДОВАНДОН. Ваҳй 19:11–16.

Вақте ки марди чӯткаи хокрӯб ба утоқи холӣ дохил шуда, тирезаҳоро мекушояд, ӯ ҷавоҳиротро ҷамъ оварда, онҳоро ба сандуқчаи калонтарини омега меандозад. Ҷеймс Уайт ин ҷавоҳиротро ҳамчун қавми Худо муайян мекард, аммо Вилям Миллер ба шумо мегуфт, ки рамзҳо беш аз як маъно доранд, ва ин ҷавоҳирот на танҳо ҳақиқатҳои парокандаи бунёдӣ, балки ҳамчунин ҷавоҳироти парокандаеро ифода мекунанд, ки бар тоҷи боло бардошташуда ҳастанд ва подшоҳии ҷалолии Масеҳро намояндагӣ мекунанд.

> Ва Худованд Худои онҳо дар он рӯз онҳоро, мисли рамаи қавми Худ, наҷот хоҳад дод; зеро онҳо мисли сангҳои тоҷ хоҳанд буд, ки ҳамчун парчам бар замини Ӯ барафрошта мешаванд. Закарё 9:16.

Омега ва озмоиши дуввум, пас аз озмоиши бунёдии алфаи Рум, ки рӯъёро барқарор мекунад, ҳамон озмоиши ниҳоии омега аст. Ин ба анҷом расидани озмоиши маъбад аст, ки пеш аз озмоиши сеюми санҷиши лакмусии доварӣ меояд. Ин озмоиш ду табақаи ибодаткунандагонро аз якдигар пок ҷудо мекунад ва хирадмандонро аз аҳмақон бар асоси равған, ки ҳамон паём аст, ҷудо месозад, ё чунон ки Хоҳар Уайт дар тавзеҳи худ дар бораи куништ дар Кафарнаҳум муайян намудааст — «суханони ростӣ».

Капернаҳум ҳамон ҷоест, ки дар Юҳанно 6:66 Исо дар як вақт шумораи аз ҳама зиёди шогирдонро аз даст дод, ва он шогирдон ҳаргиз бознагаштанд. Чун бузургтарин имтиҳони шогирдӣ дар айёми Масеҳ, Капернаҳум рамзи имтиҳони омегавии шогирдӣ дар айёми Масеҳ аст, ки он, дар навбати худ, имтиҳони омегавии шогирдиро дар раванди сеқадамаи имтиҳон, ки дар соли 2023 оғоз ёфт, намунавӣ месозад. Дар Капернаҳум, ин имтиҳон бо Нони Осмон муаррифӣ гардид, ва он нокомии яҳудиёнро дар чорчӯби нотавонии онҳо барои дарки нубувват ошкор намуд, ки сабабаш нохоҳамии онҳо барои қабул кардани он буд, ки вақте Исо дар бораи чизҳои табиӣ сухан мегуфт, он бояд дар татбиқи рӯҳонӣ фаҳмида мешуд.

Мо ин мавзӯъҳоро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

> «Сухани Масеҳ дар куништи яҳудиён дар бораи нони ҳаёт нуқтаи гардиш дар таърихи Яҳудо буд. Ӯ ин суханонро шунид: “Агар ҷисми Писари Одамро нахӯред ва хуни Ӯро нанӯшед, дар худ ҳаёт надоред.” Юҳанно 6:53. Ӯ дид, ки Масеҳ неъмате рӯҳониро пешкаш мекунад, на манфиати дунявиро. Ӯ худро дурбин мешуморид ва гумон мекард, ки мебинад Исо ҳеҷ иззате нахоҳад дошт ва наметавонад ба пайравони Худ мақоми волое ато намояд. Ӯ қарор дод, ки худро бо Масеҳ он қадар зич муттаҳид насозад, ки натавонад канор равад. Ӯ назорат хоҳад кард. Ва кард.»

> «Аз ҳамон вақт ӯ шубҳаҳоеро баён мекард, ки шогирдонро сардаргум месохтанд. …» Орзуи асрҳо, 719.

## Санҷиши аввал

> «Нигоҳе, ки Исо ба Яҳудои худхоҳ афканд, ӯро мутмаин сохт, ки Устод риёкории ӯро дарёфтааст ва хислати пасту нафратангези ӯро хондааст. Ин сарзанише буд равшантар ва мустақимтар аз он чи Яҳудо пеш аз ин гирифта буд. Ӯ аз ин ба хашм омад, ва ба ин васила даре кушода шуд, ки шайтон аз он даромада, фикрҳои ӯро зери идораи худ гирифт. Ба ҷойи он ки тавба кунад, ӯ қасди интиқом гирифт. Аз дониши гуноҳи худ неш хӯрда, ва то ҳадди девонагӣ барангехта, зеро айби ӯ ошкор гардида буд, ӯ аз сари дастархон бархост ва ба қасри саркоҳин рафт, ки дар он ҷо шӯро гирд омада буд. Ӯ аз рӯҳи шайтон саршор шуда буд ва чун касе амал мекард, ки аз ақл маҳрум гаштааст. Мукофоте, ки барои таслим кардани Устоди худ ба ӯ ваъда шуда буд, сӣ пора нуқра буд; ва ӯ Наҷотдиҳандаро ба маблағе фурӯхт, ки аз қимати қуттии атр хеле камтар буд.»

> «Дар рӯҳ ва амал бисёриҳо ба Яҳудо монанданд. То даме ки дар бораи доғи вабомонанди хислати онҳо хомӯшӣ риоя мешавад, ҳеҷ душмании ошкоре дида намешавад; аммо вақте ки онҳоро сарзаниш мекунанд, талхӣ дилҳои онҳоро пур месозад». Youth Instructor, 12 июли 1900.

## Санҷиши Дуюм

> «Пеш аз иди Фисҳ, Яҳудо бори дуюм бо коҳинон ва китобдонон мулоқот карда, шартномаро барои ба дасти онҳо супурдани Исо ба анҷом расонда буд.... Акнун Яҳудо аз амали Масеҳ, ки пойҳои шогирдонашро шуст, ранҷида буд. Ӯ фикр мекард: агар Исо то ин ҳад худро фурӯтан созад, Ӯ наметавонад Подшоҳи Исроил бошад. Ҳама умед ба иззату шарафи дунявӣ дар як подшоҳии заминӣ барбод рафт. Яҳудо ба ин қонеъ шуд, ки аз пайравӣ кардани Масеҳ ҳеҷ суде ба даст намеояд. Пас аз он ки, ба гумони худ, дид, ки Ӯ худро хор месозад, дар қасди худ устувор гашт, ки аз Ӯ рӯй гардонад ва эътироф кунад, ки фирефта шудааст. Ӯ зери тасарруфи деве қарор гирифт, ва қарор дод, ки кориеро, ки барои анҷом доданаш розӣ шуда буд, яъне хиёнат ба Худованди худ, то ба охир бирасонад». Орзуи асрҳо, 645.

## Қарори Ниҳоӣ

> «Яҳудо аз ошкор шудани мақсадаш ба ҳайрат ва саргардонӣ афтода, шитобон бархост, то аз он хона берун равад. “Пас Исо ба ӯ гуфт: Он чи мекунӣ, зуд бикун.... Пас ӯ, чун луқмаро гирифт, дарҳол берун рафт; ва шаб буд.” Барои хоин, ҳангоме ки аз Масеҳ рӯй гардонида, ба зулмоти берунӣ мерафт, воқеан шаб буд.

> «То замоне ки ин қадам гузошта нашуда буд, Яҳудо ҳанӯз аз доираи имкони тавба берун нарафта буд. Аммо вақте ки ӯ аз ҳузури Худованди худ ва ҳамшогирдони худ берун рафт, қарори ниҳоӣ гирифта шуда буд. Ӯ аз хатти марз гузашта буд.

> Шигифтангез буд пурсабрии Исо дар муносибаташ бо ин ҷони озмудашуда. Ҳеҷ он чиро, ки барои наҷоти Яҳудо метавон анҷом дод, нокарда намонда буд. Пас аз он ки ӯ ду бор паймон баст, то Худованди худро таслим кунад, Исо ҳанӯз ҳам ба ӯ фурсати тавба дод. Масеҳ бо хондани қасди махфии дили хоин ба Яҳудо далели ниҳоӣ ва қонеъкунандаи илоҳияти Худро ато намуд. Ин барои он шогирди козиб охирин даъват ба тавба буд. Ҳеҷ муроҷиате, ки дили илоҳӣ-инсонии Масеҳ метавонист бикунад, дареғ дошта нашуд. Мавҷҳои марҳамат, ки аз ҷониби такаббури саркаш пас ронда мешуданд, бо хурӯши нерӯмандтари муҳаббати ромкунанда бозмегаштанд. Аммо, гарчи аз фош шудани гуноҳи худ ба ҳайрат ва ҳарос афтод, Яҳудо фақат боз ҳам қотеътар гардид. Ӯ аз зиёфати муқаддас берун рафт, то кори хиёнатро ба анҷом расонад.

> «Ҳангоми эълон кардани вой бар Яҳудо, Масеҳ ҳамчунин нисбат ба шогирдони Худ мақсади раҳм дошт. Бо ин тарз Ӯ ба онҳо далели ниҳоии Масеҳоияташро дод. Ӯ гуфт: “Пеш аз он ки ба амал ояд, ба шумо мегӯям, то вақте ки воқеъ шавад, имон оваред, ки МАН ҲАСТАМ”. Агар Исо хомӯш мемонд ва гӯё аз он чи бар Ӯ меомад, бехабар менамуд, шогирдон метавонистанд гумон кунанд, ки Устодашон пешбинии илоҳӣ надошт ва ногаҳон ғофилгир шуда, ба дасти издиҳоми хунхор таслим гардидааст. Як сол пеш Исо ба шогирдон гуфта буд, ки дувоздаҳ нафарро баргузидааст ва яке аз онҳо иблис аст. Акнун суханони Ӯ ба Яҳудо, ки нишон медод хиёнати вай ба таври комил ба Устодаш маълум буд, имони пайравони ҳақиқии Масеҳро дар айёми хоршавии Ӯ қавӣ мегардонид. Ва вақте ки Яҳудо ба анҷоми даҳшатноки худ мерасид, онҳо войеро, ки Исо бар хиёнаткор эълон карда буд, ба ёд меоварданд». The Desire of Ages, 653–655.

Back to Articles