Article

# Китоби Дониёл — Саду чиҳилу панҷум

Тафсири пешгӯии Китоби Муқаддас ва рӯйдодҳои ҷорӣ: назаре ба сиёсатҳои муосир ва рамзшиносии динӣ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 19, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Дини бедоргароӣ (Садӯм) ва сиёсатҳои Коммунизм (Миср) бархостанд, вақте ки сарватмандтарин президент дар соли 2015 нияти худро барои номзад шудан ба мақоми президентӣ эълон кард, ва пас аз он ки ӯ шаҳодати сиёсии худро дод, дар соли 2020 кушта шуд. Поп ба таври нубувватӣ дар соли 1798 кушта шуд, пас аз он ки ӯ шаҳодати шайтонӣи худро барои сею ним рӯзи нубувватӣ дод. Бо вуҷуди ин, Каломи нубувватии Худо муайян месозад, ки поп дар ҷанги худ бо аждаҳо ғолиб меояд.

> Эй писари одам, рӯи худро бар зидди фиръавн, подшоҳи Миср, бигардон, ва бар зидди ӯ ва бар зидди тамоми Миср нубувват намо. Бигӯ ва чунин бигӯ: Худованд Худо чунин мегӯяд: Инак, Ман бар зидди ту ҳастам, эй фиръавн, подшоҳи Миср, эй аждаҳои бузурге ки дар миёни наҳрҳои худ хобидааст, ва гуфтааст: «Наҳри ман аз они худам аст, ва ман онро барои худ офаридаам». Ҳизқиёл 29:2, 3.

Миср аждаҳои бузург аст, ва бехудоии фиръавн намунаи бехудоии Инқилоби Фаронса ва ҷаҳонигароии асри бисту якум буд. Он ҷаҳонигароӣ дар чорчӯби ҳайвони заминии асри бисту якум бо Ҳизби демократӣ муаррифӣ мешавад. Ҳизқиёл муайян месозад, ки Худо зидди Миср аст, ва баъдтар дар ҳамин боб Ҳизқиёл нишон медиҳад, ки Худо Мисрро ба подшоҳи шимол хоҳад дод, ки дар ин порча ӯ Набукаднесар муаррифӣ шудааст ва ӯ намояндаи подшоҳи қалбакии шимоли айёми охир мебошад. Подшоҳи қалбакии шимол папагӣ аст, ва Худо ба воситаи Ҳизқиёл муайян месозад, ки Худо Мисрро ба подшоҳи шимол барои он хизмате хоҳад дод, ки Набукаднесар ҳамчун асои ҷазодиҳии Ӯ ба ҷо оварда буд. Ӯ муайян месозад, ки Ӯ Мисрро ба папа дар даврае хоҳад дод, ки борони охирин фаро мерасад.

> Ва дар соли бисту ҳафтум, дар моҳи аввал, дар рӯзи якуми моҳ, каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт: «Эй писари одам, Набукаднесар, подшоҳи Бобил, лашкари худро водор кард, ки бар зидди Сӯр хизмати бузурге ба ҷо оваранд; ҳар сар кал шуд, ва ҳар китф захмӣ гашт; вале на ӯ ва на лашкараш аз Сӯр барои хидмате ки бар зидди он ба ҷо оварданд, музде гирифтанд. Бинобар ин, чунин мегӯяд Худованди Худо: инак, замини Мисрро ба Набукаднесар, подшоҳи Бобил, хоҳам дод; ва ӯ анбӯҳи онро хоҳад гирифт, ва ғанимати онро хоҳад гирифт, ва туъмаи онро хоҳад гирифт; ва он барои лашкараш музд хоҳад буд. Замини Мисрро барои меҳнате ки бар зидди он ба ҷо овард, ба ӯ додаам, зеро ки онҳо барои Ман амал карданд», мегӯяд Худованди Худо. «Дар он рӯз шохи хонадони Исроилро хоҳам рӯёнид, ва ба ту кушодагии даҳон дар миёни онҳо хоҳам дод; ва хоҳанд донист, ки Ман Худованд ҳастам». Ҳизқиёл 29:17–21.

«Рӯзе», ки Худо боис мегардад, ки «шохи хонадони Исроил бишкуфад», ҳамон 11 сентябри соли 2001 аст, вақте ки борони охирон ба пошидан оғоз кард. Дар он вақт Худованд нигаҳбононро бархезонд ва гуфт: «ба садои карнай» войи сеюм «гӯш диҳед», зеро Ӯ муайян сохт, ки Худо «дар миёни онҳо даҳонатро хоҳад кушод». «Дар миён» он фосилаи замониро муайян мекунад, ки байни пошидани борони охирон, ки 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, ва анҷоми он дар қонуни якшанбе, ҳангоме ки Рӯҳулқудс беандоза рехта мешавад, қарор дорад. Дар миёнаи (дар миёни) он ду аломати роҳ, ду шоҳид, ё ду шох, шаҳодати худро медоданд, то он даме ки ҳар дуи онҳо дар кӯча дар соли 2020 кушта шуданд.

Пеш аз он ки кушта шаванд, онҳо шаҳодати худро доданд, ва баъд аз он ки кушта шуданд, ҳамчун ҳаштумина, ки аз ҳафт аст, зинда гардонида шуданд. Онҳо бо қудрати аждаҳо — атеизм (Миср) ва бадахлоқӣ (Садӯм) — кушта шуданд. Барои хидмате ки ба Худо расонда буданд, Ӯ ваъда дод, ки Мисрро ҳамчун подоши онҳо ба онҳо бидиҳад. Вақте ки подшоҳи шимол дар ояти чилу якуми Дониёл ёздаҳ замини ҷалолёби Иёлоти Муттаҳидаи Амрикоро тасарруф мекунад, он гоҳ Мисрро низ мегирад, зеро ин подоши ӯст барои хидматҳое ки дар кори тадбири илоҳии Худо анҷом додааст.

> Эй Ашшур, асои ғазаби Ман, ва чӯбдасте ки дар дасти онҳост, хашми Ман аст. Ӯро бар зидди қавми риёкор хоҳам фиристод, ва бар зидди мардуми ғазаби Худ ба ӯ амр хоҳам дод, то ғаниматро бигирад, ва сайдро ба даст оварад, ва онҳоро мисли лойи кӯчаҳо поймол кунад. Ишаъё 10:5, 6.

Подшоҳи Ашшур ҳамон подшоҳи шимол аст, ки папагиро намояндагӣ мекунад, яъне подшоҳи қалбакии шимол дар рӯзҳои охир. Ашшур ва Бобил барои овардани доварӣ бар Исроил, ҳам бар салтанати шимолӣ ва ҳам бар салтанати ҷанубӣ, ба сабаби исёни пайвастаи онҳо истифода шуданд.

> «Пас, Исроил аз замини худ ба Ашшур асир бурда шуд», «зеро онҳо ба овози Худованд Худои худ гӯш надоданд, балки аҳди Ӯ ва ҳар он чиро, ки Мусо, бандаи Худованд, фармуда буд, вайрон карданд». 4 Подшоҳон 17:7, 11, 14–16, 20, 23; 18:12.

> «Дар довариҳои даҳшатборе ки бар даҳ сибт оварда шуданд, Худованд мақсади ҳакимона ва пурмарҳамат дошт. Он чиро ки Ӯ дигар наметавонист ба воситаи онҳо дар замини падаронашон анҷом диҳад, мехост бо пароканда сохтани онҳо миёни халқҳои бутпараст ба амал оварад. Нақшаи Ӯ барои наҷоти ҳамаи онҳое ки интихоб мекарданд ба воситаи Наҷотдиҳандаи насли башар аз омурзиш баҳраманд шаванд, ҳанӯз ҳам бояд иҷро мегардид; ва дар мусибатҳое ки бар Исроил оварда шуданд, Ӯ роҳро барои ошкор шудани ҷалоли Худ ба халқҳои рӯи замин омода месохт. На ҳамаи онҳое ки ба асорат бурда шуданд, тавбанакарда буданд. Дар миёни онҳо баъзеҳо буданд, ки ба Худо содиқ монда буданд, ва дигароне низ, ки худро дар ҳузури Ӯ фурӯтан сохта буданд. Ба воситаи инҳо, «писарони Худои зинда» (Ҳушаъ 1:10), Ӯ анбӯҳи зиёдеро дар қаламрави Ашшур ба шинохти сифатҳои хислати Худ ва хайрхоҳии шариати Ӯ хоҳад овард». — Prophets and Kings, 292.

Худованд подшоҳони шимолиро ҳамчун асбоби доварии Худ ба кор бурд, ва принсипе, ки Ӯ дар Китоби Муқаддас нисбат ба он подшоҳони шимолӣ риоя намуд, ин буд, ки лозим буд ба онҳо барои хизмати анҷомдодаашон подош дода шавад.

> Ва дар ҳамон хона бимонед ва аз он чи ба шумо медиҳанд, бихӯреду бинӯшед, зеро коргар сазовори музди худ аст. Аз хонае ба хонае нагузаред. Луқо 10:7.

Худованд папаҳоро барои ҷазо додани Иёлоти Муттаҳида ба кор мебарад, вақте ки онҳо косаи муҳлати имтиҳонии худро дар қонуни наздикояндаи якшанбе пур мекунанд, ва подоши Ӯ ин аст, ки Ӯ Мисрро ба папаҳо барои хизматҳои анҷомдода месупорад. Каломи нубувватии Худо равшан аст, ки Миср ба папаҳо дода мешавад, ва оятҳои чиҳилу ду ва чилу сеюми боби ёздаҳуми китоби Дониёл ин воқеиятро тасдиқ мекунанд. Подоши поп барои хизматҳои анҷомдода ин аст, ки ӯ саре мегардад, ки даҳ подшоҳ онро боло мебардоранд, ва бар сурати ҳайвони ваҳшии умумиҷаҳонӣ ҳукмронӣ мекунад.

Трамп бар қувваҳои аждаҳомонанд ғолиб меояд, зеро ӯ сари ҳаштум аст, ки аз ҷумлаи он ҳафт аст, дар замони ҳайкали ҳайвон дар Иёлоти Муттаҳида. Фурӯпошии Ҳизби демократӣ, он қувваи аждаҳомонанде, ки Трампро дар соли 2020 кушт, ҳоло ба вуқӯъ меояд. Каломи Худо ҳаргиз хато намекунад. «Катрае, ки косаро лабрез мекунад» барои Ҳизби демократӣ пайғамбари козиби Ислом аст. Ҳамлаи 7 октябри соли 2023 дар дохили пойгоҳи пуштибонии он шикофе ба вуҷуд овард, ки онро танҳо метавон ба нақши Ислом, ки халқҳоро ба хашм меоварад ва музтариб месозад, нисбат дод. Ин бо ҳамлаҳои минбаъда ҳамроҳ хоҳад шуд, ки ихтилофи бештар ба бор меоранд, дар ҳоле ки гурӯҳе аз шаҳрвандони ҳайвони заминро муттаҳид месозанд, ки аблаҳии сели муҳоҷирати ғайриқонуниро, ки аз ҷониби қувваҳои аждаҳо раҳо шудааст, дарк мекунанд. Ин ҳамчунин буҳрони иқтисодиро ба вуҷуд хоҳад овард, ҳарчанд он буҳрон аллакай фаро расидааст.

> «Ва он гоҳ фиребгари бузург мардумро бовар хоҳад кунонд, ки онҳое ки ба Худо хизмат мекунанд, сабабгори ин бадиҳо мебошанд. Он табақае ки норозигии Осмонро барангехтаанд, ҳамаи мусибатҳои худро бар гардани касоне хоҳанд андохт, ки итоати онҳо ба аҳкоми Худо барои вайронкунандагони шариат сарзаниши доимист. Эълон хоҳад шуд, ки мардум бо вайрон кардани шанбеи якшанбе Худоро меранҷонанд; ки ҳамин гуноҳ офатҳоеро ба вуҷуд овардааст, ки то замоне ки риояи якшанбе ба таври қатъӣ ба иҷро дароварда нашавад, қатъ нахоҳанд шуд; ва онҳое ки талаботи аҳкоми чорумро пеш мегузоранд ва ба ин васила эҳтиром ба якшанберо барҳам медиҳанд, ошӯбгарони халқанд, ки бозгашти онҳоро ба марҳамати илоҳӣ ва шукуфоии заминӣ бозмедоранд. Ҳамин тавр, айбномае ки дар қадим бар зидди бандаи Худо оварда шуда буд, такрор хоҳад ёфт, ва бар асосҳое ба ҳамон андоза, ки устувор шумурда мешаванд: “Ва чунин воқеъ шуд, ки чун Аҳъоб Илёсро дид, ба ӯ гуфт: Оё ту ҳамон касе ҳастӣ, ки Исроилро ошуфта месозӣ? Ва ӯ ҷавоб дод: Ман Исроилро ошуфта насохтаам; балки ту ва хонаи падарат, зеро ки аҳкоми Худовандро тарк кардаед, ва ту аз Баалим пайравӣ намудаӣ.” 3 Подшоҳон 18:17, 18. Чун хашми мардум ба воситаи иттиҳомҳои бардурӯғ барангехта шавад, онҳо нисбат ба фиристодагони Худо рафторе пеш хоҳанд гирифт, ки бисёр монанди ҳамон рафторест, ки Исроили муртад нисбат ба Илёс пеш гирифт». «Муборизаи бузург», 590.

Нигоҳдорандагони шанбе ҳамчун сабаби он шинохта хоҳанд шуд, ки «марҳамати илоҳӣ ва шукуфоии замонӣ» аз миён бардошта шудаанд. Ҳангоми тавсифи ин даврае, ки андак пеши рӯи мост, ӯ ба Илёс ва муносибати ӯ бо Аҳъоб ишора мекунад. Айбгузориҳои мутақобилаи онҳо нисбат ба якдигар пеш аз кӯҳи Кармил ба вуқӯъ пайвастанд. Шукуфоии замонӣ ва марҳамати илоҳӣ ба воситаи довариҳои торафт афзоянда, пеш аз қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда, бардошта мешаванд. Порчае ки ҳамин ҳоло иқтибос шуд, ба як силсилаи рӯйдодҳое ишора мекунад, ки дар замони озмоиши қонуни якшанбе ба амал меоянд, вале ду вақти озмоиш мавҷуд аст. Озмоиши сурати ҳайвон, ки дар ҳудуди Иёлоти Муттаҳида ба амал меояд, баъд аз он дар тамоми ҷаҳон такрор мешавад. Ҳамаи рӯйдодҳое, ки дар ин порча тавсиф шудаанд, иҷрои нубувватиро дар таърихе меёбанд, ки ба қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда мебарад, ва низ дар таърихи буҳрони қонуни якшанбеи ҷаҳонӣ, ки баъд аз он фаро мерасад.

Сархати аввалини ҷилди нӯҳуми «Шаҳодатҳо», ки аз саҳифаи ёздаҳум оғоз мешавад ва ба ин тартиб NINE-ELEVEN-ро муайян месозад, чунин мегӯяд: «Мо дар замони охир зиндагӣ мекунем. Аломатҳои замон, ки бо суръат ба амал меоянд, эълон медоранд, ки омадани Масеҳ наздик аст. Рӯзҳое, ки мо дар онҳо зиндагӣ мекунем, ҷиддӣ ва муҳиманд. Рӯҳи Худо тадриҷан, аммо яқинан, аз замин бозгирифта мешавад. Балоҳо ва довариҳо аллакай бар онҳое нозил мешаванд, ки файзи Худоро хор мешуморанд. Офатҳои хушкӣ ва баҳр, вазъи нооромии ҷомеа, ҳушдорҳои ҷанг, пурнишонаанд. Онҳо рӯйдодҳои наздикшавандаро, ки аз азимтарин аҳаммият бархӯрдоранд, пешгӯӣ мекунанд». Ҳангоме ки ривоят идома меёбад, мо дар саҳифаи чордаҳум мехонем: «Шумораи зиёде нестанд, ҳатто дар миёни омӯзгорон ва арбобони давлат, ки сабабҳоеро, ки дар пояи вазъи кунунии ҷомеа қарор доранд, дарк кунанд. Онҳое, ки лаҷоми ҳукуматро дар даст доранд, қодир нестанд масъалаи фасоди ахлоқӣ, фақр, нотавонмандии иҷтимоӣ ва афзоиши ҷинояткориро ҳал намоянд. Онҳо беҳуда мекӯшанд, то фаъолияти соҳибкориро бар пояи амнтаре қарор диҳанд. Агар одамон ба таълимоти Каломи Худо бештар таваҷҷуҳ менамуданд, ҳалли масъалаҳоеро, ки онҳоро саргардон месозанд, меёфтанд».

> Навиштаҳо ҳолати ҷаҳонро андаке пеш аз омадани дуввуми Масеҳ тасвир мекунанд. Дар бораи онҳое ки бо роҳзанӣ ва ситамгарӣ сарвати бузург ҷамъ меоранд, чунин навишта шудааст: «Шумо барои рӯзҳои охир хазина андӯхтаед. Инак, музди коргароне ки киштзорҳои шуморо даравидаанд ва шумо онро ба фиреб боздоштаед, фарёд мезанад; ва фарёди даравгарон ба гӯши Худованди Сафоӯт расидааст. Шумо бар замин ба айшу ишрат зистаед ва нозпарварӣ кардаед; дилҳои худро, мисли рӯзи забҳ, парвариш додаед. Одилро маҳкум карда, куштаед; ва ӯ ба шумо муқовимат намекунад». Яъқуб 5:3–6.

Дар рӯзҳои охир одамон «бефоида мекӯшанд, то амалиёти тиҷоратиро бар пояи амнтаре қарор диҳанд». Демократҳо, мошини таблиғотии онҳо ва бонкдорони глобалистӣ беҳуда мекӯшанд, ва онҳо дар бораи суботи воқеии молиявие, ки иддао мекунанд маъмурияти Байден ба даст овардааст, дурӯғ мегӯянд. Яке аз рамзҳои «ҷаҳон дар остонаи пеш аз омадани дуюми Масеҳ» ин аст, ки «одамоне, ки бо ғорат ва истисмор» «сарвати бузург андӯхтаанд». Се ояте, ки пеш аз оятҳо аз китоби Яъқуб омада буданд ва хоҳар Уайт ба онҳо иқтибос овардааст, инҳоянд:

> Акнун, эй сарватмандон, биёед, барои мусибатҳое ки бар шумо хоҳад омад, гиря кунед ва навҳа намоед. Сарвати шумо пӯсидааст, ва либосҳои шумо куязада гардидааст. Тиллои шумо ва нуқраи шумо занг задааст; ва занги онҳо бар зидди шумо шаҳодат хоҳад дод, ва гӯшти шуморо мисли оташ хоҳад хӯрд. Шумо барои айёми охир ганҷ ҷамъ кардаед. Яъқуб 5:1–3.

Хусусияти нубувватии «рӯзҳои охир» он аст, ки мардоне падид меоянд, ки бо сарвати ҳайратангези худ шинохта мешаванд, сарвате ки ба воситаи фиреб ба даст омадааст. Он мардон ҳар рӯз дар ахбор ҳастанд. Он замон фаро расидааст. Дар он замон сарвати он бонкдорони ҷаҳонӣ ва миллиардерҳо ба тилло ва нуқра ташбеҳ шудааст, ки зангзада мегардад. Нуқра ва тилло занг намезананд, бинобар ин Навиштаҳо чизеро муайян месозанд, ки тамоман ғайриинтизор аст ва бо сарвати мардони сарватманд дар рӯзҳои охир рӯй медиҳад, зеро тилло ва нуқраи онҳо бояд зангзада гардад. Пешогоҳи он суқути иқтисодӣ бо фаро расидани войи сеюм, дар 11 сентябри соли 2001, ба вуқӯъ омад. Исломи Войи сеюм боди шарқии нубуввати Китоби Муқаддас аст, ва дар рӯзҳои охир маҳз ҳамин боди шарқӣ иқтисодро ғарқ мекунад, чунон ки онро киштиҳои Таршиш намояндагӣ мекунанд.

> Зеро, инак, подшоҳон ҷамъ омада буданд, якҷоя гузаштанд. Онро диданд, ва дар ҳайрат монданд; ба изтироб афтоданд ва шитобон гурехтанд. Дар он ҷо тарс онҳоро фаро гирифт, ва дард, мисли дарди зани зоён. Ту киштиҳои Таршишро бо боди шарқӣ мешиканӣ. Забур 48:4–7.

Подшоҳони ҷаҳонигаро, миллиардерҳо ва бонкдорон ба тарсу дард гирифтор мешаванд, ҳангоме ки боди шарқӣ, ки рамзи хашми рӯ ба афзоиши халқҳо мебошад (мисли зане дар дарди зоиш), ва он аз Исломи войи сеюм ба вуҷуд меояд, киштиҳои Таршишро ғарқ месозад. Ислом наздик аст, ки иқтисоди маҳаллӣ ва ҷаҳониро бишканад ва муҳити иқтисодӣ ва сиёсие ба вуҷуд оварад, ки комилан ба қувваҳои Трамп, на ба демократҳо ва ҷаҳонигароён, мувофиқат мекунад, зеро қудрати аждаҳо ба сари ҳаштум, ки аз ҷумлаи он ҳафт аст, барои «хидматҳои анҷомдодашуда» дода мешавад. Худо Трампро истифода бурд, то тамоми қаламрави юнониёнро ба шӯр оварад, зеро Худо ҳоло шароитеро ба амал меорад, ки дар он тамоми ҷаҳон бояд ба ду табақа ҷудо карда шавад.

Низоми иқтисодие, ки ҳоло аз ҷониби глобалистҳо идора карда мешавад, нахустин бор дар давраи раёсати ҷумҳури Вудроу Вилсон, як демократе, ки бо ваъдаи дур нигоҳ доштани Иёлоти Муттаҳида аз Ҷанги Якуми Ҷаҳонии дарпешистода интихоб шуда буд, вале дар анҷом ҳамон президенте гардид, ки бар ҷараёни Ҷанги Якуми Ҷаҳонӣ раёсат дошт, ҷорӣ карда шуд. Вилсон бештар бо пешбурди Лигаи Миллатҳо, ки пешгузаштаи Созмони Милали Муттаҳид буд, шинохта мешавад. Дар замони раёсати ӯ, сохтори молиявии Иёлоти Муттаҳида ба дасти глобалистҳо супурда шуд, вақте ки Вилсон дар соли 1913 роҳнамоии иқтисодии миллатро ба таҳти ихтиёри Низоми Захираи Федералӣ вогузошт.

Хусусиятҳои нубувватии президенти замони Ҷанги Якуми Ҷаҳонӣ ин буд, ки ӯ ваъда дод ба ҷанг наравад, ки ин дурӯғ буд. Ӯ шахсияти пешбари таърихие буд, ки ҳукумати ягонаи ҷаҳонии Лигаи Миллатҳоро тарғиб менамуд, ва ӯ бар супурдани молияи Иёлоти Муттаҳида ба дасти бонкдорони ҷаҳон раёсат кард. Ӯ аз соли 1913 то 1921 ҳукмронӣ кард. Дар соли 1919, насли сеюми адвентизм, ки бо созиш бо ҷаҳон рамзгузорӣ шудааст, бо созиши Уилсон бо ҷаҳон дар як хатти мувозӣ пеш мерафт, зеро он ду шоха бо ҳам ба таври мувозӣ ҷараён меёбанд. Дар насли сеюми адвентизми Лоадиқия онҳо назорати низомҳои тиббӣ ва таълимии худро ба дасти касоне супурданд, ки берун аз ҳокимияти рӯҳонии онҳо буданд. Ҳамзамон, Уилсон соҳибихтиёрии молиявии Иёлоти Муттаҳидаро ба бонкдорони ҷаҳонигаро супурд, ва ӯ хастанопазирона талош кард, аммо ноком монд, ки соҳибихтиёрии сиёсии Иёлоти Муттаҳидаро ба ҷаҳонигароён биспорад.

Вилсон, ҳамчун президент дар замони Ҷанги Якуми Ҷаҳонӣ, хусусиятҳои нубувватиро намояндагӣ мекунад, ки Ҷанги Сеюми Ҷаҳониро муайян месозанд. Ӯ таърихеро намояндагӣ мекунад, ки дар он Захираи Федералӣ дар идора кардани иқтисоди ҷаҳонӣ ба самте, ки барои барномаи глобалистӣ мувофиқтар аст, на барои соҳибихтиёрии Амрико, иштирок дорад. Ӯ президентиеро намояндагӣ мекунад, ки ҳангоме дар саҳна аст, ки Тартиботи Нави Ҷаҳонӣ билохира ба ҳадафи худ дар табдил ёфтан ба подшоҳии ҳафтуми нубуввати Китоби Муқаддас мерасад, ҳарчанд ҳукмронии онҳо кӯтоҳмуддат аст. Ин воқеият бар пояи ду шоҳид устувор шудааст, зеро кӯшиши нокоми Вилсон барои пайвастан ба Лигаи Миллатҳо пас аз Ҷанги Якуми Ҷаҳонӣ, ҳаммонандгари пайвастани Иёлоти Муттаҳида ба Созмони Милали Муттаҳид фавран пас аз Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ буд. Бар ин ду шоҳид, қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда, ки дар пайи худ харобии миллиро меоварад, ба татбиқи Созмони Милали Муттаҳид ҳамчун ҳукумати ягонаи ҷаҳонӣ меоварад, ки глобалистон аз замони президентии Вудро Вилсон барои он талош варзидаанд.

Ин хусусиятҳои нубувватӣ бояд дар раёсати президентии президенти ҳаштум ва охирин, ки аз миёни он ҳафт аст, вуҷуд дошта бошанд. Пас аз Вилсон, Уоррен Ҳардинг — ҷумҳурихоҳ — омад, ки давраеро оғоз бахшид, ки «бистсолаҳои пурғавғо» ном гирифтааст; он ба суқути соли 1929 овард, ки он ба Депрессияи бузург овард, ва он ба Ҷанги дуюми ҷаҳон овард. Раёсати аввалини президентии Трамп «бистсолаҳои пурғавғо» буд, ва Байден дар арафаи оғоз бахшидани бузургтарин депрессия дар таърихи ҳайвони заминӣ мебошад. Он депрессия ба воситаи суқути соли 1929, инчунин ба воситаи «воҳимаи соли 1837» дар рӯзгори Эллен Уайт, намунавор пешакӣ нишон дода шуда буд.

Бӯҳрони иқтисодии солҳои 1830 дар Иёлоти Муттаҳида маъмулан бо номи «Паникаи соли 1837» ёд мешавад. Ин таназзули шадиди иқтисодӣ буд, ки аз соли 1837 то миёнаҳои солҳои 1840 идома ёфт ва қисми зиёди даҳсолаи 1830-ро фаро гирифт. Паникаи соли 1837 бо буҳрони молиявӣ, муфлисшавии бонкҳо, бекории густурда ва давраи тӯлонии душвориҳои иқтисодӣ тавсиф мешуд.

Ваҳми соли 1837 аз ҷониби «Ҳубоби тахминбозӣ» барангехта шуд, ҳамон гуна ки фурӯпошии соли 1929 низ чунин буд. Дар соли 1837, вақте ки ин ҳубоб таркид, он ба муфлисшавиҳои фарогир ва талафоти молиявӣ оварда расонд. Пас аз ҳубоби тахминбозӣ як силсила нокомии бонкҳо рух дод, ки ба аз даст рафтани эътимод ба низоми бонкӣ ва ваҳми густурдаи молиявӣ сабаб шуд. Таназзули иқтисодии ҷаҳонӣ, ки бо коҳиши савдои байналмилалӣ ва кам шудани талабот ба содироти амрикоӣ шиддат ёфта буд, ба душвориҳои иқтисодии Иёлоти Муттаҳида мусоидат кард.

Суқути соли 1929, ки оғози Бӯҳрони Бузургро нишон дод, пеш аз он бо як ҳубоби спекулятивӣ дар бозори саҳомӣ пешомад гардида буд. Дар давоми солҳои 1920-ум дар Иёлоти Муттаҳида як давраи шукуфоии иқтисодӣ вуҷуд дошт, ки бо номи «Бистсолаи пурғавғо» маъруф аст ва бо афзоиши босуръати саноат, навовариҳои технологӣ ва хушбинии фарогир тавсиф мешуд. Дар ин айём, спекулятсия дар бозори саҳомӣ ба таври шадид афзоиш ёфт, ки онро дастрас будани қарзи осон, муомилоти маржа (харидани саҳмияҳо бо пули қарзӣ) ва хариди спекулятивии саҳмияҳо бар пояи интизори болоравии нархҳо дар оянда, на бар асоси арзиши аслии онҳо, таҳрик медод. Нархи саҳмияҳо то сатҳҳои ноустувор боло рафт ва аз арзиши ботинии ширкатҳое, ки онҳоро намояндагӣ мекарданд, ба маротиб бештар гузашт.

Аз моҳи марти соли 2000 то моҳи октябри соли 2002 «ҳубоби дот-ком» таркид. 11 сентябри соли 2001 дар миёни он суқути иқтисодӣ ҷой гирифта буд. Сипас, дар соли 2008 ҳубоби манзил таркид, ки онро Буҳрони ҷаҳонии молиявӣ ё Рекессияи бузург меномиданд.

Пеш аз қонуни якшанбе, шукуфоии муваққатии шаҳрвандони Иёлоти Муттаҳида бардошта мешавад. Бардошта шудани шукуфоии муваққатӣ дар замони мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазор ба вуқӯъ меояд. Нахустин нишонаи роҳи замони мӯҳргузорӣ дар як суқути иқтисодӣ ҷой дода шуда буд. 11 сентябри соли 2001 қудратёбии фариштаи сеюм буд, ва ҳангоме ки ҳамон фаришта дар соли 1844 расид, он таърих дар як суқути иқтисодӣ ҷой дода шуда буд. Соли 1844 намунаи қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда аст, ва 11 сентябри соли 2001 оғози давраи мӯҳргузорист. Исо ҳамеша анҷоми чизеро бо оғози чизе тасвир менамояд. Суќути соли 1929 пеш аз Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ омад ва ба он роҳ бурд.

Мо ин тадқиқотро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

> «Дар миёни мо, ҳамчун қавм, беэътиноии танбалона ва беитиқодии ҷинояткорона вуҷуд доштааст, ки моро аз анҷом додани он коре, ки Худо ба мо вогузоштааст, боздоштааст, то нури худро ба онҳое ки аз миллатҳои дигар ҳастанд, битобонем. Дар ин кори бузург тарсе ҳаст аз он ки пеш бароем ва хатарҳоро ба зимма гирем, аз он метарсанд, ки сарфи воситаҳо шояд бозгаште наоварад. Агар воситаҳо ба кор бурда шаванду мо ҳанӯз натавонем бубинем, ки ба василаи он ҷонҳо наҷот ёфтаанд, чӣ мешавад? Агар қисми муайяне аз воситаҳои мо талафоти комил гардад, чӣ мешавад? Беҳтар он аст, ки кор кунем ва ба кор идома диҳем, аз он ки ҳеҷ коре накунем. Шумо намедонед, ки кадоме муваффақ хоҳад шуд, ин ё он. Одамон ба ҳуқуқи ихтироъ сармоягузорӣ мекунанд ва ба зиёнҳои сангин рӯ ба рӯ мешаванд, ва инро як амри табиӣ меҳисобанд. Аммо дар кор ва роҳи Худо, одамон аз ҷуръат кардан метарсанд. Ба назари онҳо, пуле ки ҳангоми сарф шудан дар кори наҷоти ҷонҳо фавран натиҷа намеоварад, талафоти маҳз менамояд. Ҳамон воситаҳое ки ҳоло бо хасисонагӣ дар роҳи Худо сарф мешаванд ва бо худхоҳӣ нигоҳ дошта мешаванд, пас аз андаке, ҳамроҳ бо ҳамаи бутҳо, ба назди кӯрмушҳо ва кӯршабпаракҳо партофта хоҳанд шуд. Арзиши пул ба зудӣ, бисёр ногаҳон, коҳиш хоҳад ёфт, вақте ки воқеияти манзараҳои абадият бар ҳиссиёти инсон ошкор гардад». The True Missionary, January 1, 1874.

Back to Articles