Article

# The Book of Daniel - Number Ninety-One

Китоби Дониёл — рақами наваду як

Unveiling the Prophetic River: A Journey Through the Connections Between the Movements of Daniel’s Visions

Фошсозии Дарёи Нубувватӣ: Сайре дар Пайвандҳои Байни Ҳаракатҳои Рӯъёҳои Дониёл

Author

Jeff Pippenger

Published

February 24, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The knowledge that was unsealed in the movement of the first angel is represented by the Ulai River vision in the book of Daniel. That vision represents chapters seven, eight and nine of Daniel, and the knowledge that was unsealed in the movement of the third angel is represented by the Hiddekel River vision, which represents chapters ten, eleven and twelve. The connections between the two movements are abundant. The two movements are linked together by the one hundred and twenty-six years from the rebellion of 1863, unto the time of the end in 1989.

Донише, ки дар ҳаракати фариштаи аввал бозкушоӣ гардид, бо рӯъёи дарёи Улай дар китоби Дониёл ифода ёфтааст. Он рӯъё бобҳои ҳафтум, ҳаштум ва нӯҳуми Дониёлро ифода мекунад, ва донише, ки дар ҳаракати фариштаи сеюм бозкушоӣ гардид, бо рӯъёи дарёи Ҳиддекел ифода ёфтааст, ки он бобҳои даҳум, ёздаҳум ва дувоздаҳуми Дониёлро ифода мекунад. Пайвандҳо миёни ин ду ҳаракат фаровонанд. Ин ду ҳаракат бо яксаду бисту шаш сол — аз исёни соли 1863 то замони поён дар соли 1989 — ба ҳам пайвастаанд.

Both times of the end, in each movement, are marked by the “seven times,” of Leviticus twenty-six. Paganism and then papalism had trampled down the sanctuary and host until the time of the end in 1798. From the rebellion of 1863 until 1989, a spiritual trampling down had occurred as represented by the four abominations of Ezekiel chapter eight.

Ҳар ду вақти интиҳо, дар ҳар як ҳаракат, бо «ҳафт вақт»-и Ибодот 26 муайян шудаанд. Бутпарастӣ ва сипас папагарӣ то вақти интиҳо дар соли 1798 муқаддасгоҳ ва лашкарро поймол карда буданд. Аз исёни соли 1863 то соли 1989 поймолшавии рӯҳонӣ ба амал омада буд, чунон ки онро чор макруҳоти боби ҳаштуми Ҳизқиёл ифода менамояд.

The forty-six years from the end of the first indignation until the end of the last indignation in 1844, in which Christ had erected a spiritual temple that He suddenly came into on October 22, 1844, parallels the time of the end in 1989, until the soon-coming Sunday law, when Christ is once again erecting a spiritual temple, that He will suddenly come unto at the hour of Revelation eleven’s great earthquake.

Чилу шаш сол аз анҷоми нахустин хашм то анҷоми охирин хашм дар соли 1844, ки дар он Масеҳ маъбади рӯҳониеро барпо намуда буд, ки Ӯ ногаҳон ба он дар 22 октябри 1844 ворид шуд, ба вақти охир дар соли 1989 то қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда мувофиқат мекунад, вақте ки Масеҳ бори дигар маъбади рӯҳониеро барпо мекунад, ки Ӯ ба он ногаҳон дар соати заминларзаи бузурги боби ёздаҳуми Ваҳй хоҳад омад.

When the third angel arrived in 1844, the Messenger of the Covenant suddenly appeared to purify the sons of Levi, but by 1863, those unfaithful Levites rejected the message of Moses delivered by Elijah and turned to wander in the wilderness. In that testing process the “builders” would ultimately reject the “cornerstone” of the “seven times”, and then transition from the movement of Philadelphia unto the church of Laodicea. In the last days, when the Messenger of the Covenant suddenly comes to His temple, at the soon-coming Sunday law, He will use the faithful Levites to call His other flock. The faithful of the last days will have transitioned from the “church” of Laodicea unto the “movement” of Philadelphia.

Вақте ки фариштаи сеюм дар соли 1844 расид, Паёмовари Аҳд ногаҳон зоҳир шуд, то писарони Левиро пок созад; вале то соли 1863 он левизодагони бевафо паёми Мӯсоро, ки аз ҷониби Илёс расонида шуда буд, рад карданд ва рӯ ба саргардонӣ дар биёбон оварданд. Дар он раванди озмоиш «бинокорон» ниҳоят «санги кунҷӣ»-и «ҳафт замон»-ро рад мекарданд, ва баъд аз ҷунбиши Филаделфия ба калисои Лоудикия мегузаштанд. Дар айёми охир, вақте ки Паёмовари Аҳд ногаҳон ба маъбади Худ меояд, дар қонуни якшанбеи наздикшаванда, Ӯ левизодагони вафодорро ба кор хоҳад бурд, то рамаи дигари Худро даъват намоянд. Вафодорони айёми охир аз «калисо»-и Лоудикия ба «ҷунбиш»-и Филаделфия гузашта хоҳанд буд.

The movement of the first angel published its formalized message two hundred and twenty years after the King James Bible was published, and the movement of the third angel published its formalized message two hundred and twenty years after the Declaration of Independence was published. The formalized message of both movements was empowered with the fulfillment of a prophecy of Islam, which was marked by the descent of an angel. The arrival of the angel identified the beginning of the “debate” of Habakkuk chapter two, and led to the publication of Habakkuk’s tables.

Ҳаракати фариштаи якум паёми расмиятдодашудаи худро баъд аз дусаду бист сол пас аз нашр гардидани Китоби Муқаддаси шоҳ Ҷеймс ба табъ расонид, ва ҳаракати фариштаи сеюм паёми расмиятдодашудаи худро баъд аз дусаду бист сол пас аз нашр гардидани Эъломияи Истиқлолият ба табъ расонид. Паёми расмиятдодашудаи ҳар ду ҳаракат бо иҷрои як нубуввати ислом қувват бахшида шуд, ки он бо фуруд омадани як фаришта аломатгузорӣ гардида буд. Омадани он фаришта оғози «баҳс»-и боби дуюми Ҳабаққуқро муайян кард ва ба интишори ҷадвалҳои Ҳабаққуқ роҳ бурд.

The empowered message represented by Habakkuk’s tables led to a disappointment, that ushered in a tarrying time, that led to the message of the Midnight Cry, that concluded with the fulfillment of the message of the Midnight Cry. The parallels which exist between the two movements are conclusive evidence for those who choose to see, that all the elements of Millerite history are connected to and are repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand. The time period of the latter rain is typified in the Millerite movement, and it is fulfilled in the movement of Future for America. Repeatedly inspiration informs those willing to hear that only those who recognize the latter rain will receive it.

Паёми пуриқтидоре, ки бо лавҳаҳои Ҳабаққуқ муаррифӣ гардида буд, ба як ноумедӣ оварда расонд, ки он давраи таъхирро ворид намуд, ва он ба паёми Нидои Нимашаб бурда расонд, ки бо иҷро ёфтани паёми Нидои Нимашаб ба анҷом расид. Мувозиятҳое, ки миёни ин ду ҳаракат вуҷуд доранд, барои онҳое ки интихоб мекунанд бубинанд, далели қотеъанд, ки ҳамаи унсурҳои таърихи миллерӣ бо таърихи яксаду чилу чаҳор ҳазор алоқаманданд ва дар он такрор мешаванд. Давраи замонии борони охирин дар ҳаракати миллерӣ ба таври намунавӣ пешнамоӣ шудааст, ва он дар ҳаракати Future for America иҷро мегардад. Такроран Илҳом ба онҳое ки омодаанд бишнаванд хабар медиҳад, ки танҳо онҳое ки борони охиринро мешиносанд, онро қабул хоҳанд кард.

The period, movement, and message of the latter rain are all represented in the history of the Millerites, and the word “recognize” represents seeing something that you have seen before. The only way to see the period, movement and message of the latter rain is to recognize that it has been illustrated in Millerite history. It has also been illustrated in the other sacred reform movements. The Millerite movement was a beginning movement that represents an ending movement and therefore has many more direct references than the earlier reform movements. It also has the signature of Alpha and Omega who always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

Давра, ҳаракат ва паёми борони охир ҳама дар таърихи миллериён ифода ёфтаанд, ва калимаи «шинохтан» дидани чизеро ифода мекунад, ки пештар дида будед. Ягона роҳи дидани давра, ҳаракат ва паёми борони охир ин аст, ки бишиносед, ки он дар таърихи миллериён ба тасвир кашида шудааст. Он ҳамчунин дар дигар ҳаракатҳои муқаддаси ислоҳот ба тасвир кашида шудааст. Ҳаракати миллериён ҳаракати ибтидоӣ буд, ки ҳаракати анҷомро намояндагӣ мекунад, ва бинобар ин нисбат ба ҳаракатҳои пештараи ислоҳот ишораҳои мустақими бисёр бештар дорад. Он ҳамчунин муҳри Алфа ва Омегаро дорад, ки ҳамеша анҷоми чизеро бо оғози он ба тасвир мекашанд.

In the Millerite movement the foundations were established, and the central pillar was Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen. I am aware that Sister White identifies verse fourteen as the central pillar and foundation, but the reality is that verse fourteen is an answer to the question of verse thirteen. An answer is empty without understanding the question that elicits the answer. Verse thirteen identifies the vision of the trampling down, that is accomplished by two desolating powers, and verse fourteen is the vision of Christ restoring the temple and host which were trampled down. Two visions are directly connected by context, by grammar and by Palmoni, the Wonderful Numberer.

Дар ҳаракати Миллеритӣ таҳкурсӣ барпо гардид, ва сутуни марказӣ боби ҳаштуми китоби Дониёл, оятҳои сездаҳ ва чордаҳ буд. Ман огоҳам, ки хоҳар Уайт ояти чордаҳро ҳамчун сутуни марказӣ ва таҳкурсӣ муайян мекунад, аммо воқеият ин аст, ки ояти чордаҳ ҷавоб ба саволи ояти сездаҳ мебошад. Ҷавоб бе дарки саволе, ки он ҷавобро бармеангезад, холӣ аст. Ояти сездаҳ рӯъёи поймол гардиданро муайян мекунад, ки он ба василаи ду қудрати вайронгар анҷом меёбад, ва ояти чордаҳ рӯъёи Масеҳ аст, ки маъбад ва лашкарро, ки поймол гардида буданд, барқарор месозад. Ду рӯъё ба таври бевосита тавассути замина, тавассути дастури наҳвӣ ва тавассути Палмонӣ, Шуморакунандаи Аҷоиб, бо ҳам пайвастанд.

William Miller was used to identify the foundational truths, which would be Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen. The first jewel he discovered was the “seven times” that represents the trampling down of verse thirteen, and the framework which he built all of his prophetic structure upon was the “two desolating powers” motif represented in verse thirteen. Miller correctly identified that “the daily” abomination of verse thirteen was paganism, and the transgression of desolating power was papalism. In this sense the very “foundation” of the framework of Miller, and the “foundation” of the foundation and central pillar, was the understanding that “the daily” in chapter eight represented paganism. The foundation of the increase of knowledge from Millerite history was that “the daily,” of Daniel chapter eight was paganism, and inspiration was careful to identify that “those who gave the judgment hour cry had the correct view of the daily.”

Вилям Миллер барои муайян кардани ҳақиқатҳои бунёдӣ ба кор бурда шуд, ки онҳо Дониёл боби ҳашт, оятҳои сездаҳ ва чордаҳ мебошанд. Аввалин гавҳаре, ки ӯ кашф намуд, «ҳафт замон» буд, ки поймол гардидани ояти сездаҳро ифода мекунад; ва чаҳорчӯбе, ки ӯ тамоми сохтори пешгӯёнаи худро бар он бино кард, мавзӯи «ду қудрати вайронкунанда» буд, ки дар ояти сездаҳ нишон дода шудааст. Миллер дуруст муайян кард, ки «ҳамешагӣ»-и нафратовари ояти сездаҳ бутпарастӣ буд, ва таҷовузи қудрати вайронкунанда папизм буд. Аз ин рӯ, худи «бунёд»-и чаҳорчӯби Миллер, ва «бунёд»-и бунёд ва сутуни марказӣ, ин фаҳмиш буд, ки «ҳамешагӣ» дар боби ҳашт бутпарастиро ифода мекунад. Бунёди афзоиши дониш аз таърихи миллерӣ ин буд, ки «ҳамешагӣ» дар Дониёл боби ҳашт бутпарастӣ буд, ва илҳом бо эҳтиёт равшан намуд, ки «онҳое ки нидои соати довариро доданд, назари дуруст дар бораи ҳамешагӣ доштанд».

The foundation of the light represented as the “increase of knowledge” at the time of the end in 1989, is also “the daily.” It is simply another divine parallel. In order to recognize the increase of knowledge that is represented in the last six verses of Daniel eleven there is required an application of the writings of Ellen White. In her writings she identifies that the history of verse thirty-one of Daniel eleven will be repeated in the final verses of Daniel eleven. Without that inspired clue understanding the parallel history of verse thirty-one with verses forty and forty-one would be a much more difficult task.

Бунёди нуре, ки дар соли 1989 ҳамчун «афзоиши дониш» дар замони поён муаррифӣ шудааст, ҳамчунин «қурбонии доимӣ» аст. Ин танҳо як мутобиқати дигари илоҳист. Барои дарк кардани афзоиши донише, ки дар шаш ояти охири Дониёл ёздаҳ тасвир шудааст, татбиқи навиштаҳои Эллен Уайт зарур аст. Ӯ дар навиштаҳои худ муайян месозад, ки таърихи ояти сию якуми Дониёл ёздаҳ дар оятҳои ниҳоии Дониёл ёздаҳ такрор хоҳад шуд. Бидуни он ишораи илҳомбахш, фаҳмидани таърихи мувозии ояти сию як бо оятҳои чиҳил ва чиҳилу як вазифаи бисёр душвортаре мебуд.

The “daily” in the book of Daniel represents paganism and is the foundation of the foundation for the Millerites, and it is the foundation of the message for the movement of the one hundred and forty-four thousand. It is also the truth which was purposely made into error by a “lie” that was introduced into the third generation of Laodicean Adventism, that was typified by the third abomination of “women weeping for Tammuz” in Ezekiel chapter eight, and the compromise represented by the third church of Pergamos.

«Ҳаррӯза» дар китоби Дониёл бутпарастиро ифода мекунад ва асоси асосҳо барои Миллериён мебошад, ва он ҳамчунин асоси паём барои ҳаракати яксаду чилу чор ҳазор аст. Ин ҳамчунин ҳамон ҳақиқатест, ки қасдан ба воситаи як «дурӯғ», ки ба насли сеюми Адвентизми Лудикия ворид карда шуд, ба хатогӣ табдил дода гардид; он ба воситаи сеюмин зиштии «заноне, ки барои Таммуз мегиристанд» дар боби ҳаштуми Ҳизқиёл ва созише, ки аз ҷониби калисои сеюми Перғом ифода шудааст, тимсолӣ гардидааст.

The divine direction that guides the role of “the daily” as an issue in the time of the latter rain is absolutely astounding, and beyond the possibility of human construction. The fourth generation of Laodicean Adventism is portrayed as bowing down to the sun, thus representing an acceptance of the mark of the beast. Sister White identifies that to receive that mark is to come to the same mind as the beast, and that those who become confused upon the meaning of antichrist, will ultimately end up on the side of the man of sin. All this is represented by the ancient men in Jerusalem in Ezekiel chapter eight.

Роҳнамоии илоҳӣ, ки нақши «қурбонии доимӣ»-ро ҳамчун масъалае дар замони борони охирин ҳидоят мекунад, ба таври комилан ҳайратангез аст ва берун аз имконпазирии сохтакории инсонӣ мебошад. Насли чоруми адвентизми Лаодиқия ҳамчун касоне тасвир мешавад, ки ба офтоб саҷда меоранд; бинобар ин, онҳо қабули нишони ҳайвонро ифода мекунанд. Хоҳар Уайт муайян месозад, ки гирифтани он нишон ба маънои расидан ба ҳамон тарзи фикр бо ҳайвон аст, ва онҳое ки дар бораи маънии зиддимасеҳ саргардон мешаванд, дар ниҳоят дар ҷониби марди гуноҳ қарор хоҳанд гирифт. Ҳамаи инро пирмардони қадим дар Уршалим, дар боби ҳаштуми Ҳизқиёл, ифода менамоянд.

In the third and fourth generation God judges those who hate Him, and that judgment is executed while the other class is receiving the seal of God’s approval. The very passage in the Scriptures that provided William Miller the light he needed to recognize that it was pagan Rome that was represented as “the daily” in the book of Daniel, is the most direct identification of the man of sin, who the ancient men bow to in chapter eight of Ezekiel. The chapter identifies the pope of the second desolating power, while also identifying the paganism of the first desolating power. And the truth that is the subject of the passage is the role of pagan Rome, who in 2 Thessalonians is the power that restrains the papacy from ascending the throne until 538.

Дар насли сеюм ва чаҳорум Худо онҳоеро, ки аз Ӯ нафрат доранд, доварӣ мекунад, ва он доварӣ дар ҳамон замоне иҷро мешавад, ки табақаи дигар мӯҳри тасдиқи Худоро қабул мекунад. Ҳамон порчае аз Навиштаҳои Муқаддас, ки ба Вилям Миллер нуре бахшид, то дарк намояд, ки ин Руми бутпараст буд, ки дар китоби Дониёл ҳамчун «қурбонии доимӣ» муаррифӣ шудааст, мустақимтарин шиносоии марди гуноҳ аст, ки назди ӯ мардони пир дар боби ҳаштуми Ҳизқиёл саҷда мекунанд. Ин боб попро ҳамчун қувваи дуюми харобкунанда муайян менамояд, ҳамзамон бутпарастии қувваи якуми харобкунандаро низ муайян мекунад. Ва ҳақиқате, ки мавзӯи ин порча аст, нақши Руми бутпараст мебошад, ки дар 2 Таслӯникиён он қувваест, ки папаро аз ба тахт нишастан то соли 538 бозмедорад.

The “daily” which was Miller’s bedrock truth, that allowed him to produce a framework of prophecy based upon two desolating powers that trample down the sanctuary and host, is the truth identified by Paul as the truth which is rejected, and which brings strong delusion upon those who do not love that very truth in the last days. In agreement with the parallel histories, that very same truth, that is the bedrock truth, allowed Future for America to produce a framework of prophecy about the final three-fold union in the last days.

«Доимӣ», ки ҳақиқати поягини Миллер буд ва ба ӯ имкон дод, ки чаҳорчӯбаи нубувватеро бар асоси ду қудрати вайронгаре, ки мақдасгоҳ ва лашкарро поймол мекунанд, таҳия намояд, ҳамон ҳақиқатест, ки Павлус онро ҳамчун ҳақиқате муайян мекунад, ки рад карда мешавад ва дар рӯзҳои охир бар онҳое ки айнан ҳамон ҳақиқатро дӯст намедоранд, гумроҳии сахт меоварад. Мувофиқи таърихҳои мувозӣ, айнан ҳамон ҳақиқат, ки ҳақиқати поягин аст, ба Future for America имкон дод, ки дар бораи иттиҳоди ниҳоии сегона дар рӯзҳои охир чаҳорчӯбаи нубувватеро таҳия намояд.

Not only that, but that foundational truth, which is the foundational truth for both parallel histories, is made into the “lie” that becomes the bedrock error and Paul’s strong delusion, for the framework of the false latter rain “peace and safety” message proclaimed by the men that will never again lift up their voices and show God’s people their transgressions. “The daily” represents the foundation of both the movement of the first and the third angel, and when the rebels of Laodicea turned its meaning upside down, by identifying the satanic symbol as a symbol of Christ, the false symbol became the foundation of the counterfeit message of the false latter rain.

На танҳо ин, балки он ҳақиқати асосӣ, ки барои ҳар ду таърихи мувозӣ ҳақиқати бунёдист, ба ҳамон «дурӯғ» табдил дода мешавад, ки ба хатоии асосӣ ва гумроҳии сахти Павлус мубаддал мегардад, зеро он чаҳорчӯби паёми бардурӯғи «сулҳ ва амният»-и борони охирини козиб аст, ки аз ҷониби он мардоне эълон мешавад, ки дигар ҳеҷ гоҳ овозҳои худро баланд нахоҳанд кард, то ба қавми Худо гуноҳҳои онҳоро нишон диҳанд. «Ҳаррӯза» бунёди ҳам ҳаракати фариштаи аввал ва ҳам фариштаи сеюмро ифода мекунад, ва вақте ки шӯришгарони Лаодикия маънои онро чаппа карданд, бо он ки рамзи шайтонӣро ҳамчун рамзи Масеҳ муаррифӣ намуданд, он рамзи бардурӯғ ба бунёди паёми тақаллубии борони охирини козиб табдил ёфт.

> Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned. Wherefore the Lord said, Forasmuch as this people draw near me with their mouth, and with their lips do honour me, but have removed their heart far from me, and their fear toward me is taught by the precept of men: Therefore, behold, I will proceed to do a marvellous work among this people, even a marvellous work and a wonder: for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:9–16.

> Ҳайрон монед ва тааҷҷуб кунед; фарёд занед ва нола кунед: маст шудаанд, вале на аз шароб; меланганд, вале на аз нӯшокии масткунанда. Зеро Худованд бар шумо рӯҳи хоби амиқро рехтааст ва чашмони шуморо бастааст; анбиё ва сарварони шуморо, яъне бинандагонро, Ӯ пӯшонидааст. Ва тамоми рӯъё барои шумо мисли суханони китоби мӯҳршуда гардидааст, ки онро ба касе донишманд медиҳанд ва мегӯянд: «Лутфан, инро бихон». Ва ӯ мегӯяд: «Наметавонам, зеро он мӯҳр шудааст». Ва китобро ба касе ки дониш надорад медиҳанд ва мегӯянд: «Лутфан, инро бихон». Ва ӯ мегӯяд: «Ман дониш надорам». Бинобар ин Худованд гуфт: «Азбаски ин қавм бо даҳони худ ба Ман наздик мешаванд ва бо лабони худ Маро эҳтиром мекунанд, аммо дили худро аз Ман дур кардаанд, ва тарси онҳо аз Ман аз рӯи дастури одамон омӯхта шудааст, пас, инак, Ман боз дар миёни ин қавм амали аҷибе ба амал хоҳам овард, амали аҷибе ва ҳайратангез; зеро ҳикмати ҳикматмандонашон нобуд хоҳад шуд, ва фаҳмиши хирадмандонашон пинҳон хоҳад гашт». Вой бар ҳоли онҳое ки чуқур меҷӯянд, то машварати худро аз Худованд пинҳон доранд, ва корҳои онҳо дар торикӣ аст, ва мегӯянд: «Кист, ки моро мебинад? Ва кист, ки моро мешиносад?» Ҳаққо, вожгун сохтани корҳои шумо мисли гили кулолгар шумурда хоҳад шуд; зеро оё кори сохташуда дар бораи офарандаи худ хоҳад гуфт: «Ӯ маро насохтааст»? Ё оё чизе ки сохта шудааст, дар бораи созандаи худ хоҳад гуфт: «Ӯ фаҳмиш надошт»? Ишаъё 29:9–16.

All the prophets spoke of the last days, and openly lying in order to turn the meaning of “the daily,” upside down closely imitates the definition of the unpardonable sin. To assign a person as forever lost is beyond the ability, or moral authority, of men toward other men, but that is not what is here being identified.

Ҳамаи анбиё дар бораи рӯзҳои охир сухан гуфтаанд, ва дурӯғ гуфтан ба таври ошкоро барои он ки маънои «қурбонии доимӣ»-ро тамоман вожгун гардонад, ба таърифи гуноҳи нобахшиданӣ аз наздик шабоҳат дорад. Ба шахсе ҳукм кардан, ки ӯ барои ҳамеша ҳалокшуда аст, берун аз тавоноӣ ё салоҳияти ахлоқии инсонҳо нисбат ба инсонҳои дигар мебошад, аммо он чи дар ин ҷо муайян карда мешавад, ҳамин нест.

Those in Isaiah who turn things upside down, which is simply another expression for what Isaiah identifies elsewhere as calling darkness light or light darkness, are identified as the ancient men that rule Jerusalem as their final judgment is being represented.

Онҳое ки дар Ишаъё ҳама чизро чаппа мегардонанд, ки ин танҳо як тарзи дигари баёни он аст, ки Ишаъё дар ҷои дигар онро ҳамчун торикиро нур хондан ё нурро торикӣ хондан муайян мекунад, ҳамчун мардони қадимие шинохта мешаванд, ки бар Ерусалим ҳукмронӣ мекунанд, дар ҳоле ки доварии ниҳоии онҳо ба тасвир кашида мешавад.

> Woe unto them that call evil good, and good evil; that put darkness for light, and light for darkness; that put bitter for sweet, and sweet for bitter! Woe unto them that are wise in their own eyes, and prudent in their own sight! Woe unto them that are mighty to drink wine, and men of strength to mingle strong drink: Which justify the wicked for reward, and take away the righteousness of the righteous from him! Therefore as the fire devoureth the stubble, and the flame consumeth the chaff, so their root shall be as rottenness, and their blossom shall go up as dust: because they have cast away the law of the Lord of hosts, and despised the word of the Holy One of Israel. Therefore is the anger of the Lord kindled against his people, and he hath stretched forth his hand against them, and hath smitten them: and the hills did tremble, and their carcases were torn in the midst of the streets. For all this his anger is not turned away, but his hand is stretched out still. And he will lift up an ensign to the nations from far, and will hiss unto them from the end of the earth: and, behold, they shall come with speed swiftly. Isaiah 5:20–26.

> Вой бар онҳое ки бадиро некӣ меноманд, ва некиро бадӣ; ки торикиро ба ҷои нур, ва нурро ба ҷои торикӣ мегузоранд; талхиро ба ҷои ширинӣ, ва шириниро ба ҷои талхӣ мегузоранд! Вой бар онҳое ки дар назари худ хирадманданд, ва дар пеши чашми худ оқил! Вой бар онҳое ки дар нӯшидани шароб қавианд, ва мардони зӯрманд барои омехтани машруботи масткунанда: ки шарирро барои ришва сафед мекунанд, ва адолати одилро аз ӯ мегиранд! Бинобар ин, чунон ки оташ хасро фурӯ мебарад, ва аланга коҳро месӯзонад, ҳамон тавр решаи онҳо мисли пӯсидагӣ хоҳад шуд, ва шукуфаи онҳо чун ғубор боло хоҳад рафт; зеро ки онҳо шариати Худованди лашкарҳоро рад кардаанд, ва каломи Қуддуси Исроилро хор шумурдаанд. Бинобар ин хашми Худованд бар қавми Ӯ аланга зад, ва Ӯ дасти Худро бар зидди онҳо дароз карда, онҳоро зарба зад; ва теппаҳо ба ларза даромаданд, ва ҷасадҳои онҳо дар миёни кӯчаҳо пора-пора шуданд. Бо вуҷуди ҳамаи ин хашми Ӯ барнагаштааст, балки дасти Ӯ ҳанӯз дароз аст. Ва Ӯ барои халқҳо аз дур парчаме хоҳад барафрошт, ва ба онҳо аз канори замин ишора хоҳад кард; ва инак, онҳо бо шитоб бисёр зуд хоҳанд омад. Ишаъё 5:20–26.

God’s ensign (the one hundred and forty-four thousand) is lifted up as the ensign at the soon coming Sunday law, which is when “the anger of the Lord is kindled against his people”, and He stretches “forth his hand against them”, and “smites them”, and “their carcases will be torn in the midst of the streets.” The midst of the streets are the streets of Jerusalem when the destroying angels of Ezekiel chapter nine, are commanded to go forth “and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: Slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at my sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.” Ezekiel’s “ancient men”, who Sister White states are those who were to be the guardians of the people, are Isaiah’s “drunkards of Ephraim” who “turn things upside down” in chapters twenty-eight and twenty-nine.

Нишони Худо (як саду чиҳилу чор ҳазор) ҳамчун нишоне бардошта мешавад дар вақти қонуни наздикояндаи якшанбе, ки ҳамон замонест, ки «хашми Худованд бар қавми Ӯ аланга мегирад», ва Ӯ «дасти Худро бар зидди онҳо дароз мекунад», ва «онҳоро мезанад», ва «ҷасадҳои онҳо дар миёни кӯчаҳо пора-пора хоҳанд шуд». Миёни кӯчаҳо ҳамон кӯчаҳои Ерусалим аст, вақте ки ба фариштагони ҳалокатбори боби нӯҳуми Ҳизқиёл амр дода мешавад, ки берун раванд «ва бизанед: чашми шумо шафқат накунад, ва раҳм наоваред: пирону ҷавононро, ҳам духтарон ва ҳам кӯдакони хурд, ва занонро комилан бикушед: вале ба ҳеҷ касе, ки нишона бар ӯст, наздик нашавед; ва аз муқаддасгоҳи Ман оғоз кунед. Пас онҳо аз пирони қадим, ки пеши хона буданд, оғоз карданд». «Пирони қадим»-и Ҳизқиёл, ки хоҳар Уайт мегӯяд онҳоянд, ки бояд нигаҳбонони қавм мебуданд, ҳамон «мастони Эфроим»-и Ишаъё мебошанд, ки дар бобҳои бисту ҳашт ва бисту нӯҳ «ҳама чизро чаппа мекунанд».

In chapter five they are those who are “mighty to drink wine, and men of strength to mingle strong drink: Which justify the wicked for reward.” With the publication of the book Questions on Doctrine, the ancient men drank from the cup of apostate Protestantism, and presented the false gospel of justification that claims men cannot be sanctified, that Christ is our Substitute, but not our Example. In doing so, the book justified the wicked, for the reward of being accepted among the fallen churches of apostate Protestantism. The passage is identifying their ultimate judgment, and the reason for that judgment is that they “despised the word of the Holy One of Israel.” They did this by rejecting the understanding of “the daily,” presented by those who gave the judgment hour cry, and by drinking from the cup of apostate Protestantism.

Дар боби панҷум онҳо касоне ҳастанд, ки «дар нӯшидани май қавӣ, ва мардони зӯр барои омехтани шароби масткунанда: онҳое ки шарирро ба ивази мукофот сафед мекунанд». Бо интишори китоби *Questions on Doctrine*, мардони қадим аз ҷоми протестантизми муртад нӯшиданд ва башорати бардурӯғи сафедшавиро пешкаш намуданд, ки даъво мекунад инсонҳо наметавонанд тақдис шаванд, ки Масеҳ Ивазкунандаи мост, аммо Намунаи мо нест. Бо ин амал, китоб шарирро сафед кард, ба хотири мукофоти пазируфта шудан дар миёни калисоҳои суқуткардаи протестантизми муртад. Ин порча доварии ниҳоии онҳоро муайян мекунад, ва сабаби он доварӣ он аст, ки онҳо «каломи Қуддуси Исроилро хор шумурданд». Онҳо инро бо рад кардани фаҳмиши «ҳамешагӣ», ки аз ҷониби онҳое пешниҳод шуда буд, ки нидои соати довариро доданд, ва бо нӯшидан аз ҷоми протестантизми муртад анҷом доданд.

In the passage they turn what is sweet to bitter, and what is bitter to sweet. The message that is in the angel’s hand when He descends is sweet, but the conclusion of the message is bitter. They argue the true latter rain message that begins when the angel descends is bitter, and at the conclusion they identify a sweet false peace and safety message, for they can’t help themselves from turning things upside down.

Дар он порча онҳо он чиро, ки ширин аст, ба талх, ва он чиро, ки талх аст, ба ширин табдил медиҳанд. Паёме, ки ҳангоми фуруд омадани Фаришта дар дасти Ӯст, ширин аст, аммо хулосаи он паём талх аст. Онҳо баҳс мекунанд, ки паёми ҳақиқии борони охир, ки ҳангоме оғоз меёбад, ки Фаришта фуруд меояд, талх аст, ва дар анҷом онҳо паёми дурӯғини ширини сулҳу амниятро муайян мекунанд, зеро наметавонанд худро аз вожгун сохтани ҳама чиз боздоранд.

The passage where this sin is represented is at the close of their corporate probationary time. Therefore, it is appropriate to see that their actions of identifying the satanic work of paganism as the work of Christ is a prophetic parallel to the unpardonable sin, which is identifying the work of the Holy Spirit as the work of Satan. Placing the “lie” into the third generation of Adventism provided the foundational logic of their false latter rain message, and ultimately brings a strong delusion upon them. The very passage where Miller came to understand the correct meaning of “the daily” is where they are portrayed as being overthrown.

Қисмате ки дар он ин гуноҳ тасвир шудааст, дар анҷоми замони имтиҳонии ҷамъиятии онҳо ҷой дорад. Бинобар ин, дуруст аст, ки дида шавад: амали онҳо, ки кори шайтонӣи бутпарастиро ҳамчун кори Масеҳ муаррифӣ менамояд, ҳамсангии нубувватӣ бо гуноҳи нобахшиданӣ дорад, ки он нисбат додани кори Рӯҳулқудс ба Шайтон мебошад. Ҷой додани «дурӯғ» ба насли сеюми Адвентизм мантиқи бунёдии паёми бардурӯғи борони охирини онҳоро фароҳам овард ва дар ниҳоят бар онҳо гумроҳии сахт меоварад. Ҳамон порчае ки дар он Миллер маънои дурусти «ҳамешагӣ»-ро дарк намуд, ҳамон ҷоест ки онҳо ҳамчун сарнагуншуда тасвир гардидаанд.

> Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things? And now ye know what withholdeth that he might be revealed in his time. For the mystery of iniquity doth already work: only he who now letteth will let, until he be taken out of the way. And then shall that Wicked be revealed, whom the Lord shall consume with the spirit of his mouth, and shall destroy with the brightness of his coming: Even him, whose coming is after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, And with all deceivableness of unrighteousness in them that perish; because they received not the love of the truth, that they might be saved. And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2:3–12.

> Ҳеҷ кас шуморо ба ҳеҷ ваҷҳ нафиребад; зеро он рӯз нахоҳад омад, магар он ки аввал муртадшавӣ ба амал ояд ва он марди гуноҳ зоҳир гардад, он писари ҳалокат, ки мухолифат мекунад ва худро болотар аз ҳар он чи Худо хонда мешавад ё мавриди парастиш аст, мебардорад; ба тавре ки ӯ чун Худо дар маъбади Худо менишинад ва худро нишон медиҳад, ки гӯё ӯ Худост. Оё дар хотир надоред, ки вақте ҳанӯз бо шумо будам, ин чизҳоро ба шумо мегуфтам? Ва акнун шумо медонед он чиро, ки бозмедорад, то ки ӯ дар вақти худ зоҳир гардад. Зеро сирри шарорат аллакай амал мекунад; фақат он касе ки ҳоло бозмедорад, боз хоҳад дошт, то даме ки аз миён гирифта шавад. Ва он гоҳ он Шарир зоҳир хоҳад шуд, ки Худованд ӯро бо рӯҳи даҳони Худ нобуд хоҳад кард ва бо ҷилои омадани Худ маҳв хоҳад сохт; ҳамон касе ки омадани ӯ мувофиқи амали шайтон аст, бо тамоми қудрат ва аломатҳо ва мӯъҷизаҳои дурӯғин, ва бо ҳар навъ фиреби ноадолатӣ дар миёни онҳое ки ҳалок мешаванд, зеро муҳаббати ростиро напазируфтанд, то ки наҷот ёбанд. Ва барои ҳамин Худо ба онҳо гумроҳии сахт хоҳад фиристод, то ба дурӯғ имон оваранд, то ҳама онҳое ки ба ростӣ имон наоварданд, балки аз ноадолатӣ лаззат бурданд, маҳкум гарданд. 2 Таслӯникиён 2:3–12.

The prophets speak more of the last days than any other preceding sacred history, and this is true of this passage. The bedrock of Miller’s increase of knowledge, is also the bedrock of the increase of knowledge that arrived in 1989, for the correct understanding of the prophetic history associated with “the daily,” describes the history of verses forty and forty-one of Daniel eleven. What this means is that if a student of prophecy does not understand the role of paganism and its prophetic relationship to papal Rome, then the student will be unable to recognize that the work of first restraining the rise of the papacy, and then the work of placing the papacy on the throne of the earth was accomplished by paganism, and that work typifies the role of the earth beast of Revelation thirteen who at first restrains the papacy, but then changes and puts it on the throne of the earth. The role of the earth beast of Revelation thirteen is represented as the future for America.

Пайғамбарон дар бораи рӯзҳои охир назар ба ҳар таърихи муқаддаси пешин бештар сухан мегӯянд, ва ин дар бораи ин порча низ дуруст аст. Таҳкурсии афзоиши дониш дар фаҳмиши Миллер, ҳамчунин таҳкурсии он афзоиши донишест, ки соли 1989 ба миён омад; зеро дарки дурусти таърихи нубувватие, ки бо «қурбонии доимӣ» алоқаманд аст, таърихи оятҳои чиҳил ва чиҳилу яки Дониёл ёздаҳро тавсиф мекунад. Маънои ин он аст, ки агар донишҷӯи нубувват нақши бутпарастӣ ва робитаи нубувватии онро бо Руми папавӣ дарк накунад, он донишҷӯ наметавонад бишиносад, ки нахуст кори боздоштани болоравии папагӣ, ва баъдан кори бар тахти замин нишонидани папагӣ, аз ҷониби бутпарастӣ анҷом ёфтааст; ва он кор нақши ҳайвони заминии Ваҳй сездаҳро намунагӣ мекунад, ки аввал папагиро бозмедорад, аммо баъд дигар мешавад ва онро бар тахти замин менишонад. Нақши ҳайвони заминии Ваҳй сездаҳ ҳамчун ояндаи Амрико муаррифӣ шудааст.

We will continue our consideration of the unsealing of the light of the Hiddekel River in our next article.

Мо баррасии худро дар бораи кушода шудани муҳри нури Дарёи Ҳиддиқал дар мақолаи навбатии худ идома хоҳем дод.

> “One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had great light: ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.

> «Он ки зери зоҳирро мебинад ва дилҳои ҳамаи одамонро мехонад, дар бораи онҳое ки нури бузург доштаанд, мегӯяд: “Онҳо аз сабаби ҳолати ахлоқӣ ва рӯҳонии худ андӯҳгин ва ҳайрон намешаванд.” Оре, онҳо роҳҳои худро баргузидаанд, ва ҷони онҳо аз корҳои зишти худ лаззат мебарад. “Пас Ман низ гумроҳиҳои онҳоро интихоб хоҳам кард, ва он чиро, ки аз он метарсанд, бар онҳо хоҳам овард; зеро вақте ки Ман хондам, ҳеҷ кас ҷавоб надод; вақте ки сухан гуфтам, онҳо нашуниданд; балки дар пеши чашмони Ман бадӣ карданд, ва он чиро интихоб намуданд, ки Ман аз он хушнуд набудам.” “Худо ба онҳо гумроҳии пурқувват хоҳад фиристод, то ки ба дурӯғ имон оваранд,” зеро “муҳаббати ростиро қабул накарданд, то наҷот ёбанд,” “балки аз ноинсофӣ лаззат бурданд.” Ишаъё 66:3, 4; 2 Таслӯникиён 2:11, 10, 12.»

> “The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’

> «Омӯзгори осмонӣ пурсид: “Кадом фиреби пурзӯртаре метавонад зеҳнро гумроҳ созад аз ин вонамуд, ки шумо бар таҳкурсии дуруст бино мекунед ва Худо аъмоли шуморо қабул мекунад, дар ҳоле ки дар асл шумо бисёр чизҳоро мувофиқи сиёсати дунявӣ ба амал меоваред ва бар зидди Яҳува гуноҳ мекунед? Оҳ, ин фиреби бузург аст, ин гумроҳии фаттан аст, ки бар зеҳнҳо тасаллут меёбад, вақте ки одамоне, ки замоне ҳақиқатро шинохта буданд, сурати худотарсиро ба ҷойи рӯҳ ва қудрати он мегиранд; ҳангоме ки онҳо мепиндоранд, ки сарватманданд ва аз неъматҳо афзун гаштаанд ва ба ҳеҷ чиз эҳтиёҷ надоранд, дар сурате ки дар асл ба ҳама чиз муҳтоҷанд.”»

> “God has not changed toward His faithful servants who are keeping their garments spotless. But many are crying, ‘Peace and safety,’ while sudden destruction is coming upon them. Unless there is thorough repentance, unless men humble their hearts by confession and receive the truth as it is in Jesus, they will never enter heaven. When purification shall take place in our ranks, we shall no longer rest at ease, boasting of being rich and increased with goods, in need of nothing.

> «Худо нисбат ба бандагони вафодори Худ, ки либосҳои худро беолоиш нигоҳ медоранд, тағйир наёфтааст. Аммо бисёриҳо нидо мекунанд: “Сулҳу амният”, дар ҳоле ки ҳалокати ногаҳонӣ бар онҳо меояд. То вақте ки тавбаи амиқ ба амал наояд, то вақте ки одамон дилҳои худро бо иқрор фурӯтан насозанд ва ҳақиқатро ҳамон гуна ки дар Исо аст, қабул накунанд, онҳо ҳаргиз ба осмон дохил нахоҳанд шуд. Вақте ки поксозӣ дар сафҳои мо ба амал ояд, мо дигар дар осоиш намеистем ва аз он ки бой ҳастем, молу мулки фаровон дорем ва ба ҳеҷ чиз эҳтиёҷ надорем, фахр нахоҳем кард.»

> “Who can truthfully say: ‘Our gold is tried in the fire; our garments are unspotted by the world’? I saw our Instructor pointing to the garments of so-called righteousness. Stripping them off, He laid bare the defilement beneath. Then He said to me: ‘Can you not see how they have pretentiously covered up their defilement and rottenness of character? ‘How is the faithful city become an harlot!’ My Father’s house is made a house of merchandise, a place whence the divine presence and glory have departed! For this cause there is weakness, and strength is lacking.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.

> «Кист, ки ба ростӣ гуфта тавонад: “Тиллои мо дар оташ озмуда шудааст; либосҳои мо аз олам доғдор нашудаанд”? Ман дидам, ки Устоди мо ба либосҳои ба истилоҳ адолат ишора мекард. Онҳоро аз танашон кашида, нопокии пинҳон дар зерашонро ошкор сохт. Сипас ба ман гуфт: “Оё намебинӣ, ки чӣ гуна онҳо бо зоҳирпарастӣ нопокӣ ва пӯсидагии хислати худро рӯйпӯш кардаанд? ‘Чӣ гуна шаҳри вафодор фоҳиша шудааст!’ Хонаи Падари Ман ба хонаи тиҷорат табдил ёфтааст, ба ҷойе, ки ҳузур ва ҷалоли илоҳӣ аз он рафтааст! Аз ҳамин сабаб сустӣ ҳаст, ва қувват намерасад.”» Шаҳодатҳо, ҷилди 8, 249, 250.

Back to Articles