Article

# Китоби Дониёл — Рақами ҳафт

Ҳафт Подшоҳон

Author

Jeff Pippenger

Published

December 2, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Ҳафт раъд таърихи аз соли 1798 то 22 октябри соли 1844-ро ифода мекунанд. Он таърих бо ҳафт подшоҳи охирини подшоҳии Яҳудо, аз Манашшеҳ дар соли 677 то милод то Сидқиё дар соли 586 то милод, ҳамчун намуна пешакӣ тасвир шуда буд.

Дар хатҳои муқаддаси ислоҳот, яке аз хусусиятҳои қувватёбии фариштаи аввал рамзест, ки чизеро муайян мекунад, ки умумиҷаҳонӣ аст. Дар 11 августи соли 1840 паёми фариштаи аввал қувват ёфт ва пас аз он ин паём ба ҳар истгоҳи миссионерӣ дар ҷаҳон бурда шуд.

> «Ҳаракати адвентистии солҳои 1840–44 зуҳури пурҷалоли қудрати Худо буд; паёми фариштаи аввал ба ҳар як истгоҳи миссионерӣ дар ҷаҳон бурда шуд». The Great Controversy, 611.

Ба таври нубувватӣ, дар он вақт, фариштаи Ваҳй боби даҳум нозил шуд ва як пояшро бар замин ва пои дигарашро бар баҳр гузошт. Хоҳар Уайт инро ҳамчун рамзи густариши умумиҷаҳонии паём муайян кард.

> «Мавқеи фаришта, ки як пояш бар баҳр ва пои дигараш бар хушкӣ аст, фарогирии васеи эълони паёмро ифода мекунад. Он аз обҳои паҳновар хоҳад гузашт ва дар кишварҳои дигар, ҳатто дар тамоми ҷаҳон, мавъиза хоҳад шуд». The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

Эълони Куруш дар бораи фармони аввал фармоне умумиҷаҳонӣ буд.

> Ва дар соли аввали Куруш, подшоҳи Форс, то ки каломи Худованд, ки ба даҳони Ирмиё гуфта шуда буд, ба амал ояд, Худованд рӯҳи Куруш, подшоҳи Форсро, барангехт, то ки ӯ дар тамоми салтанати худ нидо баровард ва онро низ ба хаттӣ навишта, чунин гуфт: «Куруш, подшоҳи Форс, чунин мегӯяд: Худованд Худои осмон ҳамаи салтанатҳои заминро ба ман додааст; ва Ӯ маро амр фармудааст, ки барои Ӯ хонае дар Ерусалим, ки дар Яҳудо аст, бино намоям. Кист аз миёни шумо аз ҳамаи қавми Ӯ? Худои вай бо ӯ бод, ва бигзор ӯ ба Ерусалим, ки дар Яҳудо аст, барояд ва хонаи Худованд Худои Исроилро бино кунад; (Ӯ ҳамон Худост,) ки дар Ерусалим аст. Ва ҳар кӣ дар ҳар ҷое, ки ӯ ғарибона иқомат дорад, боқӣ монда бошад, бигзор мардуми он ҷояш ӯро бо нуқра ва бо тилло ва бо молу мулк ва бо чорпоён мадад кунанд, ғайр аз ҳадияҳои ихтиёрӣ барои хонаи Худо, ки дар Ерусалим аст». Он гоҳ сарварони хонадонҳои падарии Яҳудо ва Бинёмин, ва коҳинон, ва левизодагон, ва ҳамаи онҳое ки Худо рӯҳи онҳоро барангехта буд, бархостанд, то бираванд ва хонаи Худовандро, ки дар Ерусалим аст, бино кунанд. Эзро 1:1–4.

Ҳамон тавре ки фариштаи аввал 11 августи соли 1840 ба ҳар як пойгоҳи миссионерӣ дар ҷаҳон бурда шуд, Куруш ҳангоми эълон кардани фармони аввал худро подшоҳи «ҳамаи салтанатҳои рӯйи замин» муаррифӣ мекунад. Фуруд омадани фариштаи Ваҳй боби даҳ, он фариштае ки хоҳар Уайт ӯро «ҷуз шахсияте камтар аз Исои Масеҳ» намешиносад, ҳамон хусусиятҳои нубувватиро дорост, ки фариштаи қавии Ваҳй боби ҳаждаҳ доро мебошад. Хоҳар Уайт муайян мекунад, ки мақсади фариштаи аввал ҳамон буд, ки мақсади фариштаи Ваҳй боби ҳаждаҳ.

> «Исо фариштаи қудратмандеро фармуд, то нозил шавад ва сокинони заминро ҳушдор диҳад, ки барои зоҳиршавии дуюми Ӯ омода гарданд. Вақте ки он фаришта ҳузури Исоро дар осмон тарк мекард, нуре басо дурахшон ва ҷалолманд пешопеши ӯ мерафт. Ба ман гуфта шуд, ки рисолати ӯ ин буд, ки заминро бо ҷалоли худ мунаввар созад ва инсонро аз ғазаби ояндаи Худо ҳушдор диҳад». Навиштаҳои Аввал, 245.

Қувват бахшидани фариштаи якум рамзест, ки ҷанбаи умумиҷаҳониро таъкид менамояд. Паёми аввал дар замони Масеҳ ҳангоми таъмиди Масеҳ бо қудрат тақвият ёфт. Навиштаҳои Муқаддас нишон медиҳанд, ки тамоми Исроил ба биёбон баромад, то паёми Яҳёро бишнавад.

> Он гоҳ Ерусалим ва тамоми Яҳудоия ва тамоми атрофи Урдун назди ӯ берун омаданд, ва дар Урдун аз дасти ӯ таъмид гирифтанд, ба гуноҳҳои худ иқрор намуда. Матто 3:5, 6.

Хидмати Масеҳ ба Исроили қадим равона шуда буд, ва ба он маънои нубувватӣ тамоми ҷаҳон ба Урдун, ба макони таъмиди Масеҳ, кашида мешуд. Аммо ойини таъмид ва он чи ки ҳангоми таъмид гирифтани Масеҳ ифода мекард, ба тамоми ҷаҳон равона шуда буд.

Номи Еҳӯёқим маънои «Худо бармехезад»-ро дорад, ва ҳангоми таъмид ёфтани Масеҳ, вақте ки Яҳё Масеҳро аз об боло овард, рамзи «бархостан» аз қабри обдор ба унсуре аз он қувватбахшӣ табдил ёфт. Дар чор ояти аввали китоби Эзро, ки мо аллакай иқтибос овардаем, ояти панҷум посухи онҳоеро, ки фармонро шуниданд, бо ин суханон муайян мекунад: «Он гоҳ сарони хонадонҳои Яҳудо ва Бинёмин, ва коҳинон, ва левизодагон, ва ҳамаи онҳое ки Худо рӯҳи онҳоро барангехт, бархостанд, то бароянд ва хонаи Худовандро, ки дар Ерусалим аст, бино кунанд». Вақте ки паёми аввал қувват меёбад, бархостан ба амал меояд, чунон ки бо номи Еҳӯёқим ифода шудааст.

11 сентябри соли 2001, паёми аввали ҳаракати пурқудрати фариштаи сеюм қувват ёфт, чунон ки бо қувватёбии паёми аввали ҳаракати пурқудрати фариштаи аввал пешнамоӣ шуда буд. Хоҳар Уайт дар бораи нобудшавии бурҷҳои дугона дар он сана изҳори назар мекунад.

> «Оё акнун ин сухане ба миён меояд, ки ман эълон карда бошам, ки Ню-Йорк бояд бо мавҷи азими баҳр рӯфта шавад? Инро ман ҳаргиз нагуфтаам. Ман гуфтаам, вақте ки ба биноҳои азиме, ки дар он ҷо ошёна бар ошёна қомат меафрохтанд, менигаристам: “Ҳангоме ки Худованд бархезад, то заминро ба сахтӣ биларзонад, чӣ саҳнаҳои даҳшатноке ба амал хоҳанд омад! Он гоҳ суханони Ваҳй 18:1–3 ба иҷро хоҳанд расид.” Тамоми боби ҳаждаҳуми Ваҳй ҳушдорест аз он чи бар замин хоҳад омад. Аммо ман ба таври махсус дар бораи он чи бар Ню-Йорк хоҳад омад, нуре надорам, ҷуз ин ки медонам, ки рӯзе биноҳои азими он ҷо бо гардишу вожгунии қудрати Худо фурӯ хоҳанд рехт. Аз нуре, ки ба ман дода шудааст, медонам, ки ҳалокат дар ҷаҳон аст. Як калом аз ҷониби Худованд, як ламс аз қудрати азими Ӯ, ва ин биноҳои азим фурӯ хоҳанд афтод. Саҳнаҳое ба амал хоҳанд омад, ки даҳшати онҳоро мо тасаввур карда наметавонем». Review and Herald, July 5, 1906.

Ҳангоми қувватёбии паёми аввал дар таърихи яксаду чилу чаҳор ҳазор, Худованд «бархост», то «заминро ба даҳшат сахт биҷунбонад». Номи Еҳӯёқим рамзи қувватёбии паёми аввал аст. 11 августи соли 1840 Худованд аз тахти Худ бархоста, ба замин фуруд омад ва бар хушкӣ ва баҳр истод. Бо фармони аввали Куруш, вафодорон бархостанд. Еҳӯёқим рамзи на танҳо омадани фариштаи аввал аст, балки ҳамчунин қувватёбии фариштаи аввалро намояндагӣ мекунад.

Еҳӯёқим нахустини се подшоҳи охиринро намояндагӣ мекунад, вале ӯ ҳамчунин панҷуми ҳафт подшоҳеро намояндагӣ мекунад, ки ба сӯи ҳалокати Ерусалим мебаранд. Номҳои он ҳафт подшоҳ бисёр пурмаъноянд. Он ҳафт подшоҳ Манашше, Омӯн, Йӯшиё, Еҳӯоҳоз, Еҳӯёқим, Еҳӯёкин ва Сидқиё буданд.

Дар таърихи миллериён, Манашше замони охирро, яъне соли 1798, ифода мекунад. Манашше маънои «ба фаромӯшӣ овардан»-ро дорад, ва маҳз дар соли 1798 фоҳишаи Сур барои ҳафтод сол ба фаромӯшӣ супурда мешавад. Манашше яке аз шариртарин подшоҳон буд ва дорои хусусиятҳои нубувватие мебошад, ки бояд ба назар гирифта шаванд.

Ҳафт подшоҳи охирини Яҳудо таърихи ҳафт раъдро аз соли 1798 то 22 октябри соли 1844 ифода мекунанд. Манашше аввалини ин ҳафт подшоҳ буд, ва чун нахустин подшоҳ аз миёни ҳафт подшоҳ, ӯ Зидқиёро, ки охирини он ҳафт подшоҳ буд, намунавор нишон медод. Исо ҳамеша интиҳоро бо ибтидо ҳамсон месозад. Зидқиё, охирин подшоҳ аз миёни он ҳафт подшоҳ, ба асорати асорати Бобил бурда шуд. Аввалин подшоҳ аз миёни ҳафт подшоҳи охирин низ ба асорати Бобил бурда шуд ва ба ин васила бурда шудани подшоҳи охиринро ба асорати Бобил пешнамоӣ мекард.

> Ва Худованд ба Манассе ва ба қавми ӯ сухан гуфт; вале онҳо гӯш надоданд. Бинобар ин, Худованд бар онҳо сардорони лашкари подшоҳи Ашшурро овард, ки Манассеро миёни хорҳо гирифта, ӯро бо занҷирҳо бастанд ва ба Бобил бурданд. Ва ҳангоме ки ӯ дар тангӣ буд, ба Худованд Худои худ илтиҷо намуд ва дар ҳузури Худои падарони худ бисёр фурӯтан шуд, Ва ба Ӯ дуо кард; ва Ӯ ба ӯ илтифот намуд, зориву таваллуи ӯро шунид ва ӯро боз ба Ерусалим, ба подшоҳии ӯ, баргардонид. Он гоҳ Манассе донист, ки Худованд Ӯст Худо. 2 Вақоеънома 33:10–13.

Таҷрибаи ба донистани он ки Худованд Худост расидани Менашше, ба воситаи аз подшоҳии худ дур карда шудан ва сипас ба подшоҳии худ бозгардонда шудан ба амал омад. Набукаднесар низ, мисли Менашше, вақте Худовандро шинохт, ки аз подшоҳии худ дур карда шуд ва баъд аз он ба подшоҳии худ бозгардонида шуд.

> Ва дар охири он рӯзҳо ман, Набукаднесар, чашмони худро сӯи осмон бардоштам, ва ақли ман ба ман бозгашт; ва Ҳаққи Таолоро муборак хондам, ва Ӯро, ки то абад зинда аст, ҳамд ва иззат намудам, ки салтанати Ӯ салтанати абадист, ва подшоҳии Ӯ аз насл ба насл аст. Ва ҳамаи сокинони замин ҳамчун ҳеҷ шумурда мешаванд; ва Ӯ мувофиқи иродаи Худ дар лашкари осмон ва миёни сокинони замин амал мекунад; ва ҳеҷ кас наметавонад дасти Ӯро боздорад ё ба Ӯ бигӯяд: «Чӣ мекунӣ?» Дар ҳамон вақт хиради ман ба ман бозгашт; ва барои ҷалоли подшоҳии ман, иззат ва шуҳрати ман ба ман бозгашт; ва мушовирон ва бузургони ман назди ман омаданд; ва ман дар подшоҳии худ мустаҳкам гардидам, ва шаҳомати фавқулода бар ман афзуда шуд. Акнун ман, Набукаднесар, Подшоҳи осмонро ҳамд ва ситоиш ва иззат менамоям, ки ҳамаи аъмоли Ӯ ростӣ аст, ва роҳҳои Ӯ доварист; ва онҳоеро, ки дар такаббур роҳ мераванд, Ӯ қодир аст паст гардонад. Дониёл 4:34–37.

Таҷрибаи Менашше бар Набукаднесар ба амал омад. Менашше «замони поён»-ро дар таърихи се подшоҳи охирини Яҳудо ва фаро расидани пешгӯии ҳафтод соли асирӣ муаррифӣ мекунад. Набукаднесар «замони поён»-ро дар таърихи се фармон муаррифӣ мекунад, ҳамон тавре ки соли 1798 «замони поён» дар таърихи ҳафт раъд буд. Дар оятҳое, ки ҳозир иқтибос шуданд, фаҳмиши Набукаднесар дар «охири айём» ба ӯ бозгашт. «Охири айём» инчунин дар боби дувоздаҳуми Дониёл низ зикр шудааст.

> Лекин ту то интиҳо бирав; зеро ки ту ором хоҳӣ гирифт ва дар охири рӯзҳо дар қуръаи худ хоҳӣ истод. Дониёл 12:13.

«Анҷоми рӯзҳо» дар боби дувоздаҳуми Дониёл ҳамон «вақти охир» аст, зеро ба Дониёл гуфта шуд, ки «то охир бирав». Дар он вақт Дониёл «дар қуръаи худ хоҳад истод». «Дар қуръаи худ истодан» маънои онро дорад, ки ӯ мақсади худро ба анҷом расонад, ки Дониёл онро ба ҷо овард, вақте китоби ӯ дар анҷоми рӯзҳо кушода шуд, ки ҳамон «вақти охир» аст. Дар он вақт «афзоиши дониш» хоҳад буд, ки доноён онро хоҳанд фаҳмид. Дар анҷоми рӯзҳои Набукаднесар «фаҳмиши» ӯ ба вай бозгашт.

> «Ҳангоме ки Худо ба касе кори махсусе барои анҷом додан медиҳад, ӯ бояд, чунон ки Дониёл буд, дар қисмат ва мақоми худ устувор биистад, омода бошад, ки ба даъвати Худо ҷавоб диҳад, омода бошад, ки иродаи Ӯро ба ҷо оварад». Manuscript Releases, ҷилди 6, 108.

Манассоҳ «охири замон»-ро дар таърихи се подшоҳи охирини Яҳудо ифода мекунад, ва Набукаднесар «охири замон»-ро дар се фармон ифода мекунад. Пас аз Манассоҳ писараш Омӯн омад.

Омон маънояш «омӯзиш» аст ва давраи вақтро ифода мекунад, ки дар он «афзоиши дониш» вуҷуд дошт, ки «хирадмандон»-ро дар паёме, ки муҳраш бардошта шуда буд, таълим медод. Пас аз Омон Юшиё омад, ягона подшоҳ аз он ҳафт нафар, ки дорои таърихи пешгӯёнаи нисбатан хуб, ҳарчанд мураккаб, мебошад.

Йӯшиё ба маънои «бунёди Худо» аст ва барқарор гардидани ҳақоиқеро ифода мекунад, ки дар «замони интиҳо» аз муҳр кушода шуда буданд. Афзоиши дониш, ки онро Омӯн намояндагӣ мекард, ба воситаи роҳнамоии Ҷабраил ва дигар фариштагони муқаддас аз ҷониби Вилям Миллер ба ҳам оварда шуд. Кори Миллерро номи Йӯшиё намояндагӣ мекунад, зеро ӯ бунёдҳои ин ҳаракатро устувор сохт. Дар бораи Йӯшиё боз бисёр чизҳо барои муайян кардан вуҷуд дорад, аммо мо акнун ба писари ӯ Еҳӯаҳоз мегузарем.

> Еҳуоҳоз бисту се сола буд, вақте ки ба подшоҳӣ оғоз намуд; ва дар Ерусалим се моҳ подшоҳӣ кард. Ва номи модараш Ҳамутал буд, духтари Ирмиё аз Либно. Ва ӯ дар назари Худованд он чиро ба ҷо овард, ки бад буд, мувофиқи ҳар он чи падаронаш карда буданд. Ва фиръавн Нехӯ ӯро дар Рибло, дар замини Ҳамот, бандӣ кард, то ки дар Ерусалим подшоҳӣ накунад; ва бар замин хироҷе ба андозаи сад талант нуқра ва як талант тилло гузошт. Ва фиръавн Нехӯ Элёқим писари Йӯшиёро ба ҷойи падараш Йӯшиё подшоҳ гардонид, ва номашро ба Еҳӯёқим дигар кард, ва Еҳуоҳозро бурд; ва ӯ ба Миср омад ва дар он ҷо мурд. 4 Подшоҳон 23:31–34.

Еҳуоҳоз маънои «Яҳува дастгир кардааст»-ро дорад, ва ӯ аз ҷониби Фиръавн-Нехӯ дастгир карда шуд. Еҳуоҳоз, писари Йӯшиё, аз ҷониби Фиръавн-Нехӯ дастгир гардида, ба ҷояш бародараш Элёқим, ки маънояш «Худои бардоштан» аст, гузошта шуд. Сипас Фиръавн-Нехӯ номи Элёқимро ба Еҳӯёқим, ки маънояш «Худо бармехезад» аст, иваз кард. Тағйир ёфтани ном рамзи муносибати аҳдӣ аст, ва ҳангоми тақвият ёфтани паёми аввал, Худо бо қавме ба аҳд медарояд, ҳамзамон ки аз қавми аҳди пешин мегузарад.

Дар 11 августи соли 1840, Империяи Усмонӣ, ки ба воситаи чор боде тасвир шуда буд, ки барои се саду наваду як сол ва понздаҳ рӯз раҳо гардида буданд, боздошта шуд, ё чунон ки маънои Jehoahaz аст, онҳо «дастгир» карда шуданд. Дар айни замон, Eliakim подшоҳ гардонида шуд ва номи ӯ ба Jehoiakim иваз карда шуд, ки маънояш «Худо бархез хоҳад кард» мебошад. Пас аз Jehoiakim писараш Jehoiachin омад, ки дар Навиштаҳо се ном дорад.

Номи Еҳӯёкин маънои онро дорад: «Худованд барпо хоҳад кард ва устувор хоҳад гардонид». Ӯ писари Еҳӯёқим буд ва ӯ расидани фариштаи дуюмро дар баҳори соли 1844 нишон медиҳад, зеро Худо шохи нави ҳақиқии протестантиро «барпо кард ва устувор гардонид». Паёми фариштаи дуюм бо паёми Фарёди Нимашаб қувват ёфт, ва Еконёҳ ва Конёҳ маъно доранд: «Худо устувор хоҳад гардонид». Ин се ном, ки ҳар яке як маъно доранд, пайвастани Фарёди Нимашабро ба паёми фариштаи дуюм ифода мекунанд. Маҳз дар рехтани ниҳоии Рӯҳулқудс дар вақти Фарёди Баланд он яксаду чилу чор ҳазор мӯҳр карда мешаванд. Мӯҳр карда шудани он яксаду чилу чор ҳазор дар Фарёди Нимашаби ҳаракати Миллерӣ пешакӣ намуна шуда буд, ва Еҳӯёкин, ки ҳамчунин Еконёҳ ва Конёҳ номида мешавад, рамзи мӯҳргузорӣ мебошад.

> «Ба ҷони худ савганд мехӯрам», мегӯяд Худованд, «агар Куноё, писари Еҳӯёқим, подшоҳи Яҳудо, мӯҳри ангуштарине бар дасти рости Ман мебуд ҳам, туро аз он ҷо канда мегирифтам; ва туро ба дасти онҳое хоҳам супурд, ки қасди ҷони ту доранд, ва ба дасти онҳое, ки аз рӯйи онҳо метарсӣ, яъне ба дасти Набукадрасар, подшоҳи Бобил, ва ба дасти калдониён. Ва туро, ҳамроҳ бо модарат, ки туро зоидааст, ба кишвари дигаре хоҳам андохт, ки дар он ҷо таваллуд нашудаед; ва дар он ҷо хоҳед мурд. Аммо ба замине ки орзуи бозгаштан ба он доранд, ба он ҷо боз нахоҳанд гашт. Оё ин мард Куноё бути хору шикаста аст? Оё ӯ зарфест, ки дар он ҳеҷ хушнудӣ нест? Пас чаро ӯ ва насли ӯ бадар ронда шудаанд ва ба замине афканда шудаанд, ки онро намешиносанд? Эй замин, замин, замин, каломи Худовандро бишнав». Ирмиё 22:24–29.

Еҳӯёкин, Екониё ва Кониё вақти муҳргузориро ифода мекунанд, вақте ки фариштаи дуюм бо паёми Нидои Нисфи Шаб ҳамроҳ мегардад. Ӯ вақти муҳргузории ҷоҳилонаро намояндагӣ мекунад. Подшоҳи бад онҳоеро ифода мекунад, ки бокирагони ҷоҳили Лоодикия мебошанд, ки дар вақти муҳргузорӣ муқаррар шудаанд нишони ҳайвонро қабул кунанд, зеро онҳо абадан аз даҳони Худованд берун андохта мешаванд.

Нигини муҳр бар дасти рости Худо муҳри Ӯст, ва онҳое ки ҳангоми муҳргузории саду чиҳилу чаҳор ҳазор аз даҳони Худованд берун андохта мешаванд, дар муқобил бо Заруббобил гузошта шудаанд, марде ки шулӯқи «ҳафт замон»-ро дар дасти худ дошт.

> Ба Заббобил, волии Яҳудо, бигӯй: Ман осмон ва заминро хоҳам ҷунбонид; ва тахти салтанатҳоро вожгун хоҳам кард, ва қуввати салтанатҳои халқҳои бутпарастро нобуд хоҳам сохт; ва аробаҳо ва саворони онҳоро вожгун хоҳам кард; ва аспҳо ва саворонашон фурӯ хоҳанд афтод, ҳар яке ба шамшери бародари худ. Дар он рӯз, мегӯяд Парвардигори лашкарҳо, туро хоҳам гирифт, эй Заббобил, бандаи Ман, писари Шаалтиил, мегӯяд Парвардигор, ва туро мисли ангуштарини мӯҳр хоҳам гардонид; зеро ки туро баргузидаам, мегӯяд Парвардигори лашкарҳо. Ҳаҷҷай 2:21–23.

«Санги пешпо», ки ҳамон «ҳафт замон» аст, «шоқул» дар дасти Заруббобил мебошад, ва ӯ ҳамчун «муҳр» тасвир мешавад, ки Худо онро барои муҳр задан бар яксаду чилу чор ҳазор ба кор мебарад. Он муҳр, ё «нишон», бар касоне гузошта мешавад, ки барои зиштиҳое, ки дар Ерусалим ба амал оварда мешаванд, «оҳ мекашанд ва нола мекунанд». Оҳ кашидан ва нола кардан таҷрибаи касонеро муайян месозад, ки муҳр зада мешаванд, ва ҳамин оҳу нола рамзи вокуниши ботинии онҳо ба илоҷи «ҳафт замон» аст. Ин иқрор ба гуноҳҳои худи онҳост ва ба гуноҳҳои падаронашон. Ин эътирофест, ки онҳо аз замони ноумедии 18 июли соли 2020 то ҳол бо Худо роҳ нарафтаанд ва Худо низ бо онҳо роҳ нарафтааст. Ин ҳамон озмоишест, ки дар соли 1863, дар давраи гузариши Филаделфия ба Лаодикия, ноком шуда буд. Он намунаи он давраи замон буд, ки дар он касоне, ки бо Кониё муаррифӣ мешаванд, барои ҳамеша ҳамчун бокираҳои нодони Лаодикия устувор мегарданд, ва касоне, ки бо Заруббобил муаррифӣ мешаванд, барои ҳамеша ҳамчун бокираҳои хирадманди Филаделфия устувор мегарданд.

Пас аз Еҳӯёкин Сидқиё омад, ки охирин подшоҳи он ҳафт нафар буд. Чунон ки Менашше соли 1798 ва «замони анҷом»-ро намояндагӣ мекард, Сидқиё бояд 22 октябри соли 1844-ро намояндагӣ кунад, вақте ки рӯъё «сухан хоҳад гуфт, ва дурӯғ нахоҳад буд». Сидқиё номест, ки аз таркиби ду калимаи ибронӣ сохта шудааст. Як калима «Яҳува» аст, ва он бо ҳамон калимае таркиб ёфтааст, ки дар боби ҳаштуми Дониёл, ояти чордаҳум, ба «пок карда мешавад» тарҷума шудааст. Сидқиё маънои пок шудани маъбади Худоро дорад, ки 22 октябри соли 1844 оғоз ёфт.

Ҳафт подшоҳи охирини Яҳудо таърихи тадриҷии солҳои 1798 то 22 октябри соли 1844-ро намояндагӣ мекунанд. Еҳӯёқим рамзи 11 августи соли 1840 аст, ки худ навбати худ 11 сентябри соли 2001-ро намояндагӣ мекунад. Ӯ рамзи қувватёбии паёми фариштаи аввал аст, ва ӯ дар ояти аввали боби якуми китоби Дониёл муаррифӣ мешавад. Пас, муҳит ва заминаи боби якуми Дониёл қувватёбии паёми фариштаи аввал аст, чунон ки дар боби даҳуми Ваҳй намояндагӣ шудааст. Дар боби даҳуми Ваҳй Масеҳ бо китоби хурде дар дасти Худ нозил шуд, ки ба Юҳанно амр дода шуд онро бихӯрад. Аз ҳамин сабаб аст, ки санҷиши аввал дар китоби Дониёл ба хӯрдан вобаста аст.

Мо ин мавзӯъҳоро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> Ва Ӯ ба ман гуфт: «Эй писари одам, шиками худро бихӯрон ва даруни худро аз ин тӯмаре, ки ба ту медиҳам, пур кун». Пас ман онро хӯрдам; ва он дар даҳони ман аз ҷиҳати ширинӣ мисли асал буд. Ҳизқиёл 3:3.

Back to Articles