Article

# The Book of Daniel - Number Sixty

Китоби Дониёл — Шумораи Шаст

Daniel’s Prayer and the Secret of the Eighth Kingdom: A Last Days Revelation

Дуои Дониёл ва сирри Подшоҳии ҳаштум: Ваҳйе барои рӯзҳои охир

Author

Jeff Pippenger

Published

January 24, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In chapters seventeen and eighteen of Revelation an angel brings the vision of the judgment of the papacy to John. In the breakdown of her ultimate judgment the kingdoms of Bible prophecy are represented.

Дар бобҳои ҳабдаҳум ва ҳаждаҳуми Ваҳй фариштае рӯъёи доварии папагӣро ба Юҳанно меоварад. Дар баёни доварии ниҳоии вай, подшоҳиҳои нубуввати Китоби Муқаддас намояндагӣ карда шудаанд.

> And here is the mind which hath wisdom. The seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth. And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:9–11.

> Ва дар ин ҷост ақле, ки ҳикмат дорад. Он ҳафт сар — ҳафт кӯҳанд, ки зан бар онҳо нишастааст. Ва ҳафт подшоҳ ҳастанд: панҷ тан суқут кардаанд, ва яке ҳаст, ва дигаре ҳанӯз наомадааст; ва чун биёяд, бояд андаке бимонад. Ва он ҳайвоне ки буд, ва нест, ҳамон ҳаштумин аст, ва аз он ҳафт аст, ва ба ҳалокат меравад. Ваҳй 17:9–11.

John had been spiritually conveyed to 1798, where he is instructed that the seven heads on the beast that carried the papal woman were seven kings. A king is a kingdom, and a kingdom is also a head in Bible prophecy. In 1798, five kingdoms had fallen and one was then ruling. A seventh kingdom was yet future, and it was represented by ten kings. Then John was informed that the eighth kingdom was the papal beast, that was of the seven. The papacy was the fifth kingdom, and it had received a deadly wound, so that when its deadly wound is healed, it then becomes the eighth head that is of the seven.

Юҳанно ба соли 1798 ба таври рӯҳонӣ бурда шуд, ки дар он ҷо ба ӯ таълим дода шуд, ки ҳафт сар бар он ваҳшие, ки зани папиро мебардошт, ҳафт подшоҳ буданд. Подшоҳ як подшоҳист, ва дар нубуввати Китоби Муқаддас подшоҳӣ низ як сар мебошад. Дар соли 1798, панҷ подшоҳӣ суқут карда буданд ва яке дар он вақт ҳукмронӣ мекард. Подшоҳии ҳафтум ҳанӯз дар оянда буд, ва он бо даҳ подшоҳ намояндагӣ мешуд. Сипас ба Юҳанно хабар дода шуд, ки подшоҳии ҳаштум ҳамон ваҳшии папист, ки аз ҷумлаи ҳафт буд. Папигарӣ подшоҳии панҷум буд, ва он захми марговар гирифта буд; бинобар ин, ҳангоме ки захми марговараш шифо меёбад, он гоҳ он ба сари ҳаштуме табдил меёбад, ки аз ҷумлаи он ҳафт аст.

In Daniel two the first four kingdoms are Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome. Those four literal kingdoms also represent four spiritual kingdoms, and together they identify the eight kings, or heads of Revelation seventeen, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. Daniel chapter two, is the first mention of the kingdoms of Bible prophecy, and Revelation seventeen is the last, so they must agree, for God never changes.

Дар Дониёл боби дуюм чор салтанати аввал Бобил, Модию Форс, Юнон ва Рум мебошанд. Он чор салтанати аслӣ ҳамчунин намояндаи чор салтанати рӯҳонӣ ҳастанд, ва якҷоя онҳо ҳашт подшоҳ, ё сарҳои Ваҳйи боби ҳабдаҳумро муайян менамоянд, зеро Исо ҳамеша анҷоми чизеро бо оғози он тасвир мекунад. Дониёл боби дуюм аввалин зикри салтанатҳо дар пешгӯии Китоби Муқаддас аст, ва Ваҳйи боби ҳабдаҳум охирин аст, бинобар ин онҳо бояд мувофиқ бошанд, зеро Худо ҳаргиз тағйир намеёбад.

The fifth kingdom that had fallen in 1798, was spiritual Babylon, the papacy. The sixth kingdom that was in power in 1798, was the two-horned kingdom that had been typified by the two-horned kingdom of the Medes and Persians. The seventh kingdom, which consists of ten kings, who in 1798 had not yet come, is the one-world government, that had been typified by Greece, the one-world government of Alexander the Great. The eighth head, who was of the seven was the fifth kingdom that had a deadly wound, yet lived again when the deadly wound was healed.

Подшоҳии панҷуме, ки дар соли 1798 суқут карда буд, Бобили рӯҳонӣ, яъне папагӣ буд. Подшоҳии шашуме, ки дар соли 1798 дар қудрат буд, он подшоҳии дӯшохадор буд, ки пештар бо подшоҳии дӯшохадори Модҳо ва Форсҳо намунавор нишон дода шуда буд. Подшоҳии ҳафтум, ки аз даҳ подшоҳ иборат аст ва ки дар соли 1798 ҳанӯз наомада буданд, ҳамон ҳукумати ягонаи ҷаҳонӣ аст, ки пештар бо Юнон, яъне ҳукумати ягонаи ҷаҳонии Искандари Кабир, намунавор нишон дода шуда буд. Сари ҳаштум, ки аз он ҳафт буд, ҳамон подшоҳии панҷум буд, ки захми марговар гирифта буд, вале боз зинда монд, вақте ки он захми марговар шифо ёфт.

The judgment of the great whore occurs in the “hour” of the Sunday law crisis, that is a period of time beginning with the Sunday law in the United States and continuing through history until human probation closes. In that “hour,” which in Daniel is identified as “the days of these kings”, God will set up His kingdom. In that “hour” the latter rain is being poured out.

Доварии фоҳишаи бузург дар «соат»-и бӯҳрони қонуни якшанбе воқеъ мегардад, яъне дар як давраи вақт, ки аз қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида оғоз ёфта, дар ҷараёни таърих то баста шудани муҳлати имтиҳони инсонӣ идома меёбад. Дар он «соат», ки дар Дониёл ҳамчун «рӯзҳои он подшоҳон» муайян шудааст, Худо Малакути Худро барпо хоҳад кард. Дар он «соат» борони охирин рехта мешавад.

> “The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

> «Борони охирин бар онҳое меояд, ки поканд, — ва он гоҳ ҳама онро мисли пешина қабул хоҳанд кард.

> “When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can.” Spalding and Magan, 3.

> «Вақте ки чор фаришта раҳо мекунанд, Масеҳ Подшоҳии Худро барпо хоҳад намуд. Ҳеҷ кас борони охиринро қабул намекунад, ҷуз онҳое ки ҳар он чи аз дасташон меояд, ба ҷо меоранд». Spalding and Magan, 3.

The outpouring of the latter rain is progressive, for it corresponds to the judgment, and judgment is progressive. The Millerites understood they were living at the feet of the image of Daniel chapter two. They believed that Rome was the final earthly kingdom, and they were right, but limited in their understanding.

Фуруд омадани борони охирзамон тадриҷист, зеро он ба доварӣ мувофиқат мекунад, ва доварӣ тадриҷист. Миллериён дарк мекарданд, ки онҳо дар поёни ҳайкали боби дуюми китоби Дониёл зиндагӣ доранд. Онҳо бовар доштанд, ки Рум подшоҳии ниҳоии заминӣ буд, ва онҳо ҳақ буданд, аммо дар фаҳмиши худ маҳдуд буданд.

The “days of these kings,” does occur in the history of the kingdom of Rome, but it is not the history of pagan or papal Rome, it is the history of modern Rome. The Millerites applied pagan and papal Rome as one kingdom, and in so doing they used a passage from the book of Ezekiel concerning the final king of Judah (Zedekiah), to uphold their understanding.

«рӯзҳои ин подшоҳон» воқеан дар таърихи салтанати Рум рӯй медиҳад, аммо ин таърихи Руми бутпараст ё папавӣ нест; ин таърихи Руми муосир аст. Миллериён Руми бутпараст ва папавиро ҳамчун як салтанат татбиқ карданд, ва бо чунин кардан, барои дастгирии фаҳмиши худ аз порчае аз китоби Ҳизқиёл, ки ба подшоҳи охирини Яҳудо (Сидқиё) дахл дорад, истифода бурданд.

> And thou, profane wicked prince of Israel, whose day is come, when iniquity shall have an end, Thus saith the Lord God; Remove the diadem, and take off the crown: this shall not be the same: exalt him that is low, and abase him that is high. I will overturn, overturn, overturn, it: and it shall be no more, until he come whose right it is; and I will give it him. Ezekiel 21:25–27.

> Ва ту, эй мири шарир, ки пешвои Исроил ҳастӣ, рӯзи ту фаро расидааст, ҳангоме ки осӣ ба анҷом хоҳад расид. Худованд Худо чунин мегӯяд: амомаро бардор ва тоҷро аз сар бигир; ин дигар ҳамон нахоҳад буд: фурӯтанро баланд намо ва боломақомро паст гардон. Ман онро вожгун хоҳам кард, вожгун хоҳам кард, вожгун хоҳам кард; ва он дигар нахоҳад буд, то он касе биёяд, ки ҳаққи ӯст; ва Ман онро ба вай хоҳам дод. Ҳизқиёл 21:25–27.

From Zedekiah there would be three kingdoms that would be “overturned,” that would lead to Christ, whose “right it is,” to rule. Babylon, Medo-Persia and Greece would all be overthrown until the kingdom of Rome, and during the history of that fourth kingdom, Christ would come and set up a kingdom. He did that very thing.

Аз рӯзгори Сидқиё се подшоҳӣ «сарнагун» мегардиданд, ки ба Масеҳ, ки «ҳаққи Ӯст» салтанат ронад, роҳ мебурданд. Бобил, Модо-Форс ва Юнон ҳама сарнагун мешуданд то ба подшоҳии Рум; ва дар ҷараёни таърихи он подшоҳии чорум, Масеҳ меомад ва подшоҳие барпо мекард. Ӯ маҳз ҳаминро ба амал овард.

> “Foremost among those who were rapidly leading the nation to ruin was Zedekiah their king. Forsaking utterly the counsels of the Lord as given through the prophets, forgetting the debt of gratitude he owed Nebuchadnezzar, violating his solemn oath of allegiance taken in the name of the Lord God of Israel, Judah’s king rebelled against the prophets, against his benefactor, and against his God. In the vanity of his own wisdom he turned for help to the ancient enemy of Israel’s prosperity, “sending his ambassadors into Egypt, that they might give him horses and much people.’

> «Аз ҳама пештар дар миёни онҳое ки миллатро ба сӯйи ҳалокат ба шитоб мебурданд, Сидқиё — подшоҳи онҳо — меистод. Ӯ маслиҳатҳои Худовандро, ки ба воситаи анбиё дода шуда буданд, тамоман тарк намуда, қарзи шукргузорие, ки ба Набукаднесар бар зимма дошт, фаромӯш карда, қасами ботантанаи вафодориро, ки ба номи Худованд Худои Исроил ёд карда буд, шикаст; подшоҳи Яҳудо бар зидди анбиё, бар зидди некукори худ ва бар зидди Худои худ исён бардошт. Ӯ дар ботилии ҳикмати худ барои ёрӣ ба душмани қадимаи шукуфоии Исроил рӯй овард, «фиристодагони худро ба Миср фиристода, то ки ба ӯ аспон ва мардуми бисёр диҳанд».

> “‘Shall he prosper?’ the Lord inquired concerning the one who had thus basely betrayed every sacred trust; ‘shall he escape that doeth such things? or shall he break the covenant, and be delivered? As I live, saith the Lord God, surely in the place where the king dwelleth that made him king, whose oath he despised, and whose covenant he brake, even with him in the midst of Babylon he shall die. Neither shall Pharaoh with his mighty army and great company make for him in the war: … seeing he despised the oath by breaking the covenant, when, lo, he had given his hand, and hath done all these things, he shall not escape.’ Ezekiel 17:15–18.

> «“Оё ӯ комёб хоҳад шуд?” — пурсон шуд Худованд дар бораи он касе ки ба чунин тарзи паст ҳар амонати муқаддасро хиёнаткорона поймол карда буд; “оё касе ки чунин корҳоро ба ҷо меоварад, раҳо хоҳад ёфт? ё аҳдро бишканад ва халос шавад? Ба ҳаёти Худ қасам, мегӯяд Худованди Худо, яқинан дар ҳамон ҷойе ки подшоҳе сокин аст, ки ӯро подшоҳ гардонид, ва ӯ савганди вайро хор шумурд ва аҳди вайро шикаст, ҳамон ҷо, дар миёни Бобил, бо вай хоҳад мурд. Ва Фиръавн бо лашкари пуриқтидори худ ва ҷамоати бузургаш дар ҷанг ба ӯ мадад нахоҳад кард: … азбаски ӯ савгандро хор шумурд ва аҳдро шикаст, ҳол он ки дасти худро дода буд ва ҳамаи ин корҳоро ба ҷо овард, ӯ раҳо нахоҳад ёфт.” Ҳизқиёл 17:15–18.»

> “To the ‘profane wicked prince’ had come the day of final reckoning. ‘Remove the diadem,’ the Lord decreed, ‘and take off the crown.’ Not until Christ Himself should set up His kingdom was Judah again to be permitted to have a king. ‘I will overturn, overturn, overturn, it,’ was the divine edict concerning the throne of the house of David; ‘and it shall be no more, until He come whose right it is; and I will give it Him.’ Ezekiel 21:25–27.” Prophets and Kings, 450, 451.

> «Ба «мири шарири шарорати палид» рӯзи ҳисоботи ниҳоӣ фаро расида буд. «Аммомаашро бардоред», — Худованд ҳукм кард, — «ва тоҷро аз сараш гиред». То вақте ки худи Масеҳ подшоҳии Худро барпо накунад, ба Яҳудо дигар иҷозат дода намешуд, ки подшоҳе дошта бошад. «Ман онро вожгун мекунам, вожгун мекунам, вожгун мекунам», — чунин буд фармони илоҳӣ дар бораи тахти хонадони Довуд; «ва он дигар нахоҳад буд, то Ӯ ояд, ки ҳаққи он аз они Ӯст; ва Ман онро ба Ӯ хоҳам дод». Ҳизқиёл 21:25–27». «Паёмбарон ва подшоҳон», 450, 451.

Miller was correct, but his understanding was limited, for the kingdom Christ set up when he walked among men, was not the final earthly kingdom. There was yet to be four kings after the kingdom of pagan Rome. Yet Christ did establish the kingdom of “grace” at the cross, but that kingdom was not set up in the days of the ten kings of Revelation seventeen, nor was it set up during the time of the latter rain. The kingdom which Christ establishes in the last days, is his kingdom of “glory.” Sister White speaks directly of both of these kingdoms.

Миллер ҳақ буд, аммо фаҳмиши ӯ маҳдуд буд, зеро подшоҳие, ки Масеҳ ҳангоми гаштугузор миёни одамон барпо кард, подшоҳии ниҳоии заминӣ набуд. Ҳанӯз пас аз подшоҳии Руми бутпараст чор подшоҳ боқӣ мемонд. Бо вуҷуди ин, Масеҳ дар салиб подшоҳии «файз»-ро барпо намуд, аммо он подшоҳӣ на дар айёми даҳ подшоҳи Ваҳй боби ҳабдаҳ барпо шуда буд, ва на дар замони борони охирин. Подшоҳие, ки Масеҳ дар рӯзҳои охир барпо мекунад, подшоҳии «ҷалол»-и Ӯст. Хоҳар Уайт дар бораи ҳар дуи ин подшоҳиҳо бевосита сухан мегӯяд.

The Millerites understood that Christ established a kingdom during the history of the fourth kingdom, and they were correct, but limited in their understanding. In the history of the fourth kingdom, Christ set up the kingdom of “grace,” and in the history of the eighth kingdom, He set up His kingdom of “glory.” In the history when He set up the kingdom of “grace,” the Holy Spirit was poured out at Pentecost. Pentecost typifies the outpouring of the latter rain, in the history where He sets up his kingdom of “glory.”

Миллериён дарк мекарданд, ки Масеҳ дар давоми таърихи салтанати чорум подшоҳие барпо намуд, ва онҳо дуруст буданд, аммо дар фаҳмиши худ маҳдуд буданд. Дар таърихи салтанати чорум Масеҳ подшоҳии «файз»-ро барпо кард, ва дар таърихи салтанати ҳаштум Ӯ подшоҳии «ҷалол»-и Худро барпо намуд. Дар он таърихе ки Ӯ подшоҳии «файз»-ро барпо кард, Рӯҳулқудс дар рӯзи Пантикост фурӯ рехта шуд. Пантикост рамзи фурӯрезиши борони охир аст, дар он таърихе ки Ӯ подшоҳии «ҷалол»-и Худро барпо мекунад.

The message of Pentecost was the message of Christ’s literal resurrection. The message of the latter rain, at least partially, is the message of the symbolic resurrection represented by the prophetic riddle that the eighth being of the seven, which is fulfilled in the beast, and also the two horns of the earth beast. The fourth and the eighth kingdoms are where Christ establishes His kingdom.

Паёми Пантикост паёми эҳёи воқеии Масеҳ буд. Паёми борони охир, ҳадди ақал қисман, паёми эҳёи рамзист, ки онро муаммои нубувватӣ ифода мекунад: ҳаштумини аз миёни ҳафт, ки дар ҳайвон ба анҷом мерасад, ва низ ду шохи ҳайвони замин. Малакутҳои чорум ва ҳаштум он ҷоянд, ки Масеҳ дар онҳо Подшоҳии Худро барпо месозад.

> “The announcement which had been made by the disciples in the name of the Lord was in every particular correct, and the events to which it pointed were even then taking place. ‘The time is fulfilled, the kingdom of God is at hand,’ had been their message. At the expiration of ‘the time’—the sixty-nine weeks of Daniel 9, which were to extend to the Messiah, ‘the Anointed One’—Christ had received the anointing of the Spirit after His baptism by John in Jordan. And the ‘kingdom of God’ which they had declared to be at hand was established by the death of Christ. This kingdom was not, as they had been taught to believe, an earthly empire. Nor was it that future, immortal kingdom which shall be set up when ‘the kingdom and dominion, and the greatness of the kingdom under the whole heaven, shall be given to the people of the saints of the Most High;’ that everlasting kingdom, in which ‘all dominions shall serve and obey Him.’ Daniel 7:27. As used in the Bible, the expression ‘kingdom of God’ is employed to designate both the kingdom of grace and the kingdom of glory. The kingdom of grace is brought to view by Paul in the Epistle to the Hebrews. After pointing to Christ, the compassionate intercessor who is ‘touched with the feeling of our infirmities,’ the apostle says: ‘Let us therefore come boldly unto the throne of grace, that we may obtain mercy, and find grace.’ Hebrews 4:15, 16. The throne of grace represents the kingdom of grace; for the existence of a throne implies the existence of a kingdom. In many of His parables Christ uses the expression ‘the kingdom of heaven’ to designate the work of divine grace upon the hearts of men.

> Эълоне, ки шогирдон ба номи Худованд карда буданд, аз ҳар ҷиҳат дуруст буд, ва воқеаҳое, ки он ба онҳо ишора мекард, ҳамон вақт аллакай ба вуқӯъ меомаданд. «Замон ба камол расидааст, ва Малакути Худо наздик аст», — чунин буд паёми онҳо. Бо анҷоми «он замон» — шасту нӯҳ ҳафтаи Дониёл 9, ки мебоист то ба Масеҳ, «Тадҳиншуда», бирасанд, — Масеҳ пас аз таъмид гирифтанаш аз Яҳё дар Урдун тадҳини Рӯҳро пазируфт. Ва «Малакути Худо», ки онҳо эълон карда буданд, ки наздик аст, бо марги Масеҳ барпо гардид. Ин малакут, чунон ки ба онҳо омӯхта шуда буд, на империяи заминӣ буд. Ва на он Малакути оянда, ҷовидону намиранда, ки ҳангоме барпо хоҳад шуд, ки «малакут ва салтанат, ва бузургии малакут дар зери тамоми осмон ба қавми муқаддасони Ҳаққи Таъоло дода хоҳад шуд»; он Малакути абадӣ, ки дар он «ҳамаи салтанатҳо ба Ӯ хизмат хоҳанд кард ва Ӯро итоат хоҳанд намуд». Дониёл 7:27. Чунон ки дар Китоби Муқаддас ба кор меравад, ибораи «Малакути Худо» ҳам барои ифодаи Малакути файз ва ҳам Малакути ҷалол истифода мешавад. Малакути файзро Павлус дар Паём ба Ибриён ба назар меорад. Пас аз он ки ба Масеҳ, шафоаткунандаи дилсӯзе, ки «ба ҳисси заъфҳои мо шарик аст», ишора мекунад, расул мегӯяд: «Пас, бо ҷуръат ба тахти файз наздик оем, то марҳамат ёбем ва файз пайдо кунем». Ибриён 4:15, 16. Тахти файз Малакути файзро ифода мекунад; зеро мавҷудияти тахт вуҷуди малакутро дар назар дорад. Дар бисёре аз масалҳои Худ Масеҳ ибораи «Малакути Осмон»-ро барои ифодаи амали файзи илоҳӣ бар дилҳои одамон ба кор мебарад.

> “So the throne of glory represents the kingdom of glory; and this kingdom is referred to in the Saviour’s words: ‘When the Son of man shall come in His glory, and all the holy angels with Him, then shall He sit upon the throne of His glory: and before Him shall be gathered all nations.’ Matthew 25:31, 32. This kingdom is yet future. It is not to be set up until the second advent of Christ.

> Пас, тахти ҷалол салтанати ҷалолро ифода мекунад; ва ба ин салтанат дар суханони Наҷотдиҳанда ишора шудааст: «Вақте ки Писари Одам дар ҷалоли Худ ояд, ва ҳамаи фариштагони муқаддас бо Ӯ бошанд, он гоҳ Ӯ бар тахти ҷалоли Худ хоҳад нишаст; ва ҳамаи халқҳо пеши Ӯ ҷамъ оварда хоҳанд шуд». Матто 25:31, 32. Ин салтанат ҳанӯз оянда аст. Он то омадани дуюми Масеҳ барпо карда нахоҳад шуд.

> “The kingdom of grace was instituted immediately after the fall of man, when a plan was devised for the redemption of the guilty race. It then existed in the purpose and by the promise of God; and through faith, men could become its subjects. Yet it was not actually established until the death of Christ. Even after entering upon His earthly mission, the Saviour, wearied with the stubbornness and ingratitude of men, might have drawn back from the sacrifice of Calvary. In Gethsemane the cup of woe trembled in His hand. He might even then have wiped the blood-sweat from His brow and have left the guilty race to perish in their iniquity. Had He done this, there could have been no redemption for fallen men. But when the Saviour yielded up His life, and with His expiring breath cried out, ‘It is finished,’ then the fulfillment of the plan of redemption was assured. The promise of salvation made to the sinful pair in Eden was ratified. The kingdom of grace, which had before existed by the promise of God, was then established.

> «Малакути файз фавран пас аз суқути инсон барпо гардид, ҳангоме ки нақшае барои фидияи насли гунаҳкор тарҳрезӣ шуд. Он дар он вақт дар нияти Худо ва ба воситаи ваъдаи Ӯ вуҷуд дошт; ва ба воситаи имон, одамон метавонистанд тобеони он гарданд. Бо вуҷуди ин, он дар амал то вақти марги Масеҳ барқарор нашуд. Ҳатто пас аз оғоз кардани рисолати заминии Худ, Наҷотдиҳанда, ки аз саркашӣ ва носипосии одамон хаста шуда буд, метавонист аз қурбонии Ҷалҷото ақиб нишинад. Дар Ҷатсамонӣ косаи андуҳ дар дасти Ӯ меларзид. Ӯ метавонист ҳатто дар ҳамон дам арақи хунинро аз пешонии Худ пок кунад ва насли гунаҳкорро бигузорад, ки дар шарорати худ ҳалок гардад. Агар Ӯ чунин мекард, барои инсонҳои суқуткарда ҳеҷ фидияе наметавонист вуҷуд дошта бошад. Аммо вақте ки Наҷотдиҳанда ҷони Худро супурд ва бо нафаси вопасини Худ нидо кард: “Иҷро шуд”, он гоҳ иҷрои нақшаи фидия таъмин гардид. Ваъдаи наҷот, ки ба он ҷуфти гунаҳкор дар Адан дода шуда буд, тасдиқ ёфт. Малакути файз, ки пеш аз он ба воситаи ваъдаи Худо вуҷуд дошт, он гоҳ барқарор гардид.»

> “Thus the death of Christ—the very event which the disciples had looked upon as the final destruction of their hope—was that which made it forever sure. While it had brought them a cruel disappointment, it was the climax of proof that their belief had been correct. The event that had filled them with mourning and despair was that which opened the door of hope to every child of Adam, and in which centered the future life and eternal happiness of all God’s faithful ones in all the ages.

> «Пас, марги Масеҳ — ҳамон воқеае ки шогирдон онро нобудии ниҳоии умеди худ пиндошта буданд, — айнан ҳамон чизе буд, ки онро барои абад устувор ва яқин гардонид. Гарчанде ки он барояшон ноумедии сахту талх оварда буд, он қуллаи далеле буд бар он ки имони онҳо дуруст будааст. Ҳамон воқеае ки онҳоро аз мотам ва навмедӣ пур карда буд, дари умедро барои ҳар як фарзанди Одам боз намуд, ва дар он ҳаёти оянда ва саодати абадии ҳамаи содиқони Худо дар тамоми асрҳо тамаркуз ёфта буд.»

> “Purposes of infinite mercy were reaching their fulfillment, even through the disappointment of the disciples. While their hearts had been won by the divine grace and power of His teaching, who ‘spake as never man spake,’ yet intermingled with the pure gold of their love for Jesus, was the base alloy of worldly pride and selfish ambitions. Even in the Passover chamber, at that solemn hour when their Master was already entering the shadow of Gethsemane, there was ‘a strife among them, which of them should be accounted the greatest.’ Luke 22:24. Their vision was filled with the throne, the crown, and the glory, while just before them lay the shame and agony of the garden, the judgment hall, the cross of Calvary. It was their pride of heart, their thirst for worldly glory, that had led them to cling so tenaciously to the false teaching of their time, and to pass unheeded the Saviour’s words showing the true nature of His kingdom, and pointing forward to His agony and death. And these errors resulted in the trial—sharp but needful—which was permitted for their correction. Though the disciples had mistaken the meaning of their message, and had failed to realize their expectations, yet they had preached the warning given them of God, and the Lord would reward their faith and honor their obedience. To them was to be entrusted the work of heralding to all nations the glorious gospel of their risen Lord. It was to prepare them for this work that the experience which seemed to them so bitter had been permitted.” The Great Controversy, 347, 348.

> «Мақсадҳои раҳмати бепоён, ҳатто ба воситаи ноумедии шогирдон, ба анҷоми худ мерасиданд. Гарчанде дилҳои онҳо бо файз ва қудрати илоҳии таълими Ӯ, ки «ҳаргиз касе монанди Ин шахс сухан нагуфтааст», тасхир гардида буданд, бо вуҷуди ин, бо тиллои софи муҳаббати онҳо нисбат ба Исо, омехтаи пасти ғурури дунявӣ ва орзуҳои худхоҳона низ даромехта буд. Ҳатто дар ҳуҷраи иди Фисҳ, дар он соати мутантан, вақте ки Устодашон аллакай ба сояи Ҷатсамонӣ ворид мешуд, «дар миёни онҳо низ низое пайдо шуд, ки кадоме аз онҳо бузургтар шумурда шавад». Луқо 22:24. Нигоҳи онҳо аз тахт, тоҷ ва ҷалол пур шуда буд, дар ҳоле ки рост дар пеши онҳо нангу азоби боғ, толори доварӣ ва салиби Ҷалҷолия қарор дошт. Маҳз ғурури дили онҳо ва ташнагии онҳо ба ҷалоли дунявӣ буд, ки онҳоро водор кард, то ба таълими бардурӯғи замони худ он қадар сахт бичаспанд ва суханони Наҷотдиҳандаро, ки табиати ҳақиқии Малакути Ӯро нишон медоданд ва ба азобу марги Ӯ ишора мекарданд, бетаваҷҷуҳона аз назар гузаронанд. Ва ҳамин хатоҳо ба он озмоиш — сахт, вале зарур — анҷомиданд, ки барои ислоҳи онҳо иҷозат дода шуд. Гарчанде шогирдон маънои паёми худро нодуруст фаҳмида буданд ва дарк кардани интизориҳои худ барояшон муяссар нагашта буд, бо вуҷуди ин онҳо он ҳушдореро, ки аз ҷониби Худо ба онҳо дода шуда буд, мавъиза карданд, ва Худованд имони онҳоро мукофот хоҳад дод ва итоати онҳоро гиромӣ хоҳад дошт. Ба онҳо кори башорат додан ба ҳамаи миллатҳо дар бораи Инҷили пурҷалоли Худованди эҳёшудаашон супурда мешуд. Маҳз барои омода сохтани онҳо ба ин кор буд, ки он таҷрибае, ки ба назари онҳо чунин талх менамуд, иҷозат дода шуда буд». Муборизаи Бузург, 347, 348.

In the book of Revelation, the “mind that has wisdom” counts “the number of a man”, and recognizes that “the man” is also the eighth kingdom, that is of the seven. The “man of sin” is the head of the eighth kingdom that rules over the kings and merchants of the earth, who the seven churches join with to avoid the reproach of persecution, and who is seated upon many waters.

Дар китоби Ваҳй, «ақле ки ҳикмат дорад» «шумораи одамро» мешуморад ва дарк мекунад, ки «он одам» ҳамчунин салтанати ҳаштум аст, ки аз ҳафт мебошад. «Одами гуноҳ» сари салтанати ҳаштум аст, ки бар подшоҳон ва тоҷирони замин ҳукмронӣ мекунад; ҳамон касе ки ҳафт калисо бо ӯ ҳамроҳ мешаванд, то аз нанги озору таъқиб бигурезанд, ва бар обҳои бисёр нишастааст.

> And he saith unto me, The waters which thou sawest, where the whore sitteth, are peoples, and multitudes, and nations, and tongues. Revelation 17:15.

> Ва ба ман мегӯяд: «Он обҳое, ки дидӣ, ки фоҳиша бар онҳо нишастааст, халқҳо, анбӯҳҳо, миллатҳо ва забонҳоянд». Ваҳй 17:15.

The “man of sin” rules over the political, monetary, religious, and civil world, and all men, except those who have obtained the victory over the beast, and his image, his mark and the number of his name.

«марди гуноҳ» бар ҷаҳони сиёсӣ, молиявӣ, динӣ ва шаҳрвандӣ ҳукмронӣ мекунад, ва бар ҳамаи одамон низ, ба истиснои онҳое ки бар ҳайвон, ва сурати ӯ, нишони ӯ ва шумораи номи ӯ ғалаба ёфтаанд.

> And I saw as it were a sea of glass mingled with fire: and them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God. And they sing the song of Moses the servant of God, and the song of the Lamb, saying, Great and marvellous are thy works, Lord God Almighty; just and true are thy ways, thou King of saints. Revelation 15:2, 3.

> Ва ман дидaм, ки гӯё баҳре аз шиша, бо оташ омехта бошад; ва ононеро, ки бар ҳайвон, бар сурати вай, бар нишони вай ва бар шумораи номи вай ғолиб омада буданд, дидам, ки бар баҳри шишагӣ истодаанд ва барбатҳои Худоро доранд. Ва онҳо суруди Мусо, бандаи Худо, ва суруди Барраро мехонанд ва мегӯянд: «Аъмоли Ту бузург ва аҷоибанд, эй Худованд Худои Қодири Мутлақ; роҳҳои Ту одилона ва ҳаққонӣ ҳастанд, эй Подшоҳи муқаддасон». Ваҳй 15:2, 3.

The “wise” who understand the “increase of knowledge,” when the Revelation of Jesus Christ is unsealed, are those who have “understanding” and “count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six.” That “understanding” represents part of the three-step testing process that always occurs when Jesus unseals a prophecy. This is why it is noted that they have “gotten the victory over” “the number of his name.”

«ҳакимон», ки «афзоиши дониш»-ро дарк мекунанд, ҳангоме ки Ваҳйи Исои Масеҳ кушода мегардад, ҳамонҳоянд, ки «фаҳмиш» доранд ва «шумораи ҳайвонро ҳисоб мекунанд; зеро ки он шумораи одам аст; ва шумораи вай Шашсаду шасту шаш аст». Он «фаҳмиш» қисми раванди санҷиши сеқадамаеро ифода мекунад, ки ҳамеша ҳангоми он ки Исо як нубувватро мекушояд, ба амал меояд. Аз ҳамин сабаб зикр шудааст, ки онҳо «бар» «шумораи номи вай» «ғалаба ёфтаанд».

To obtain victory is to pass a test, and those who are “wise” and “understand” get the victory associated with the number 666, and the verse also identifies that there are eight kingdoms, and that the eighth is of the seven. That “secret” is represented in Daniel chapter two, for Daniel’s prayer was to understand “the secret.” The revelation that there are eight kingdoms, and the eighth kingdom is of the seven, and the number of that kingdom is 666, is the secret Daniel is represented as obtaining by his prayer, and Daniel represents the “wise” of God’s last days.

Ба даст овардани ғалаба яъне аз як имтиҳон гузаштан аст, ва онҳое ки «ҳаким» ҳастанд ва «мефаҳманд», ғалабаи марбут ба рақами 666-ро ба даст меоранд; ва оят ҳамчунин муайян мекунад, ки ҳашт подшоҳӣ ҳаст, ва ҳаштум аз он ҳафт аст. Он «асрор» дар боби дуюми китоби Дониёл тасвир шудааст, зеро дуои Дониёл барои фаҳмидани «асрор» буд. Ваҳйе ки ҳашт подшоҳӣ вуҷуд дорад, ва подшоҳии ҳаштум аз он ҳафт аст, ва рақами он подшоҳӣ 666 аст, ҳамон асрорест, ки Дониёл ҳамчун ба воситаи дуои худ ба даст оварда тасвир шудааст; ва Дониёл «ҳакимон»-и рӯзҳои охири Худоро намояндагӣ мекунад.

Daniel represents the “wise” of the last days who have the secret of Daniel two unsealed unto them, and that secret is the revelation that the last and first reference to the kingdoms of Bible prophecy is that there are eight kingdoms in the image. That revelation upholds the Millerite understanding of Daniel chapter two, but shines ten times brighter, once it is recognized. Its brilliance, being ten times brighter, represents a test which the “wise” get victory over, for the eighth kingdom that is of the seven, is also the sixth kingdom which is a threefold union of the dragon, the beast and false prophet. As such, the dragon, the beast and the false prophet are all the sixth kingdom, and together represent 666.

Дониёл «доноён»-и рӯзҳои охирро муаррифӣ мекунад, ки барояшон рози боби дуюми Дониёл кушода шудааст; ва он роз ин ваҳй аст, ки охирин ва нахустин ишораи марбут ба салтанатҳои нубуввати Китоби Муқаддас ин аст, ки дар ҳайкал ҳашт салтанат вуҷуд дорад. Ин ваҳй фаҳмиши миллерии боби дуюми Дониёлро устувор нигоҳ медорад, аммо ҳангоме ки он шинохта мешавад, даҳ баробар равшантар медурахшад. Дурахшиши он, ки даҳ баробар равшантар аст, имтиҳонеро ифода мекунад, ки «доноён» бар он ғалаба меёбанд; зеро салтанати ҳаштум, ки аз миёни ҳафт аст, ҳамчунин салтанати шашум низ мебошад, ки иттиҳоди сеҷонибаи аждаҳо, ваҳшӣ ва набии козиб аст. Аз ин рӯ, аждаҳо, ваҳшӣ ва набии козиб ҳамаашон салтанати шашум мебошанд ва якҷоя 666-ро ифода мекунанд.

Nebuchadnezzar was tested by the revelation of Daniel chapter two, and he failed the test. In Daniel two, Daniel represents the “wise” who pass the test of the secret of the image. Nebuchadnezzar in chapter three represents the wicked that fail the very same test. Nebuchadnezzar, as the first king of the first kingdom, represents the last king of the last kingdom. He therefore represents the “man of sin,” the man of prophecy that the seven churches take hold of. Man was created on the sixth day, and the number six is therefore the number of mankind. The number of Nebuchadnezzar is six. Nebuchadnezzar failed the test of the number 666, and represented the wicked of the last days. As a symbol of the man of sin, his number is six.

Набукаднесар бо ваҳйи боби дуюми Дониёл имтиҳон карда шуд, ва ӯ аз ин имтиҳон нагузашт. Дар боби дуюми Дониёл, Дониёл намояндаи «ҳикматмандон» аст, ки аз озмоиши сирри он ҳайкал мегузаранд. Набукаднесар дар боби сеюм намояндаи шариронест, ки маҳз аз ҳамон як озмоиш ноком мегарданд. Набукаднесар, ҳамчун нахустин подшоҳи нахустин подшоҳӣ, намояндаи охирин подшоҳи охирин подшоҳӣ мебошад. Бинобар ин, ӯ намояндаи «марди гуноҳ» аст, яъне он марди нубувват, ки ҳафт калисо ӯро мешиносанд. Одамизод дар рӯзи шашум офарида шуд, ва аз ин рӯ шумораи шаш шумораи башарият аст. Шумораи Набукаднесар шаш аст. Набукаднесар аз озмоиши шумораи 666 ноком шуд ва шарирони рӯзҳои охирро намояндагӣ кард. Ҳамчун рамзи марди гуноҳ, шумораи ӯ шаш аст.

> Nebuchadnezzar the king made an image of gold, whose height was threescore cubits, and the breadth thereof six cubits: he set it up in the plain of Dura, in the province of Babylon. Daniel 3:1.

> Подшоҳ Набукаднесар ҳайкале аз тилло сохт, ки баландии он шаст зироъ ва бари он шаш зироъ буд; онро дар ҳамвории Дуро, дар вилояти Бобил, барпо намуд. Дониёл 3:1.

The golden image was sixty cubits, by six cubits and it was made by Nebuchadnezzar, whose number is six. The image was erected in rebellion to the light of the image of chapter two, and the threefold description of the image, when you understand the number of Nebuchadnezzar is six, equates to six, six, six.

Сурати тиллоӣ шаст зироъ қад дошт ва бари он шаш зироъ буд, ва онро Набукаднасар, ки ададаш шаш аст, сохта буд. Ин сурат дар исён бар зидди нури сурати боби дуюм барпо карда шуд, ва тавсифи секаратаи ин сурат, вақте ки дарк мекунед, ки адади Набукаднасар шаш аст, ба шаш, шаш, шаш баробар мешавад.

We will continue this study in the next article.

Мо ин таҳқиқотро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

> “The thought of establishing the empire and a dynasty that should endure forever, appealed very strongly to the mighty ruler before whose arms the nations of earth had been unable to stand. With an enthusiasm born of boundless ambition and selfish pride, he entered into counsel with his wise men as to how to bring this about. Forgetting the remarkable providences connected with the dream of the great image; forgetting also that the God of Israel through His servant Daniel had made plain the significance of the image, and that in connection with this interpretation the great men of the realm had been saved an ignominious death; forgetting all except their desire to establish their own power and supremacy, the king and his counselors of state determined that by every means possible they would endeavor to exalt Babylon as supreme, and worthy of universal allegiance.

> «Андешаи барпо намудани империя ва сулолае, ки бояд то абад пойдор монад, ба он ҳокими пурқудрате, ки дар пеши бозуи ӯ миллатҳои замин натавониста буданд устувор истанд, бисёр сахт писанд омад. Ӯ бо шавқе, ки аз ҳирси беҳадду канор ва ғурури худпарастона сарчашма мегирифт, бо хирадмандони худ ба машварат даромад, то бубинад, ки ин корро чӣ гуна метавон ба амал овард. Орзуи хешро барои барқарор сохтани қудрат ва бартарии худ аз ҳама чиз боло гузошта, ӯ фаромӯш кард, ки бо хоби ҳайкали азим чӣ гуна аъмоли шигифтангези илоҳӣ вобаста буданд; ҳамчунин фаромӯш кард, ки Худои Исроил ба воситаи бандаи Худ Дониёл маънои он ҳайкалро равшан баён карда буд, ва дар иртибот бо ин таъбир бузургони мамлакат аз марги нангин наҷот ёфта буданд. Подшоҳ ва мушовирони давлатии ӯ, ғайр аз хоҳиши барқарор намудани қудрат ва ҳукмронии худ, ҳама чизи дигарро фаромӯш карда, қарор доданд, ки бо ҳар василаи мумкин кӯшиш хоҳанд кард Бобилро ҳамчун қудрати олӣ боло баранд ва онро сазовори вафодории умумӣ гардонанд.»

> “The symbolic representation by which God had revealed to king and people His purpose for the nations of earth, was now to be made to serve for the glorification of human power. Daniel’s interpretation was to be rejected and forgotten; truth was to be misinterpreted and misapplied. The symbol designed of Heaven to unfold to the minds of men important events of the future, was to be used to hinder the spread of the knowledge that God desired the world to receive. Thus through the devisings of ambitious men, Satan was seeking to thwart the divine purpose for the human race. The enemy of mankind knew that truth unmixed with error is a power mighty to save; but that when used to exalt self and to further the projects of men, it becomes a power for evil.

> «Тасвири рамзие, ки ба воситаи он Худо ба подшоҳ ва қавм мақсади Худро нисбат ба халқҳои замин ошкор намуда буд, акнун мебоист барои ҷалол додани қудрати инсонӣ ба кор бурда шавад. Тафсири Дониёл бояд рад ва фаромӯш карда мешуд; ҳақиқат бояд нодуруст тафсир ва нодуруст татбиқ мегардид. Он рамзе, ки Осмон онро барои кушодани рӯйдодҳои муҳими оянда ба зеҳни одамон муқаррар карда буд, мебоист барои боздоштани паҳншавии он дониш истифода шавад, ки Худо мехост ҷаҳон онро қабул намояд. Ҳамин тавр, ба воситаи тадбирҳои одамони шӯҳратпараст, Шайтон мекӯшид, ки мақсади илоҳиро барои насли башар барҳам занад. Душмани инсоният медонист, ки ҳақиқате, ки бо хато омехта нашудааст, қувваест пуриқтидор барои наҷот; аммо ҳангоме ки он барои бузург кардани худ ва пеш бурдани нақшаҳои одамон истифода мешавад, ба қуввае барои бадӣ табдил меёбад.

> “From his rich store of treasure, Nebuchadnezzar caused to be made a great golden image, similar in its general features to that which had been seen in vision, save in the one particular of the material of which it was composed. Accustomed as they were to magnificent representations of their heathen deities, the Chaldeans had never before produced anything so imposing and majestic as this resplendent statue, threescore cubits in height and six cubits in breadth. And it is not surprising that in a land where idol worship was of universal prevalence, the beautiful and priceless image in the plain of Dura, representing the glory of Babylon and its magnificence and power, should be consecrated as an object of worship. This was accordingly provided for, and a decree went forth that on the day of the dedication all should show their supreme loyalty to the Babylonian power by bowing before the image.” Prophets and Kings, 504, 505.

> «Аз ганҷинаи фаровони худ, Набукаднесар амр дод, ки ҳайкали бузурги тиллоӣ сохта шавад, ки дар хусусиятҳои умумии худ монанди он буд, ки дар рӯъё дида шуда буд, ҷуз дар як ҷузъ, яъне дар маводе, ки аз он таркиб ёфта буд. Калдониён, ҳарчанд ба тасвирҳои пуршукӯҳи маъбудони бутпарастии худ одат карда буданд, пеш аз ин ҳеҷ гоҳ чизе ба ин дараҷа таъсирбахш ва бошукӯҳе чун ин пайкараи дурахшон, ки баландияш шаст зироъ ва бараш шаш зироъ буд, ба вуҷуд наоварда буданд. Ва тааҷҷубовар нест, ки дар сарзамине, ки парастиши бутҳо дар он ҳамагонӣ буд, он ҳайкали зебо ва бебаҳо дар саҳрои Дӯро, ки ҷалоли Бобил ва шукӯҳу қудрати онро ифода мекард, ҳамчун объекти ибодат тақдис карда шавад. Бинобар ин, барои ҳамин низ тадбир андешида шуд, ва фармоне содир гашт, ки дар рӯзи бахшидани он ҳама бояд бо саҷда кардан назди ҳайкал садоқати олии худро ба қудрати Бобил нишон диҳанд». «Паёмбарон ва Подшоҳон», 504, 505.

Back to Articles