Article

# Panium - Number Thirteen

Паниум — Рақами сездаҳ

Returning to Panium

Бозгашт ба Паниум

Author

Jeff Pippenger

Published

February 17, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

From Caesarea Philippi to Caesarea Maritima, with a stop along the way at the Mount of Transfiguration; Peter symbolizes the one hundred and forty-four thousand who arrive at the waymark of the feast of Trumpets in the line constructed upon the two lines of twenty-two verses of Leviticus twenty-three, in conjunction with the Pentecostal season in the time of Christ. Leviticus twenty-three, the cross, Pentecost and Cornelius sending for Peter; are all brought together line upon line with the symbolism of the third, sixth and ninth hours.

Аз Қайсарияи Филиппӣ то Қайсарияи Маритима, бо таваққуфе дар роҳ бар Кӯҳи Тағйири Сурат; Петрус он яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор нафарро рамзӣ ифода мекунад, ки ба нишонаи роҳии иди Карнайҳо дар он хатте мерасанд, ки бар ду хати бисту ду ояти Ибодат 23 бино шудааст, дар пайванд бо мавсими Пантикост дар замони Масеҳ. Ибодат 23, салиб, Пантикост ва фиристодани Корнилиюс барои Петрус — ҳамаи инҳо хат бар хат бо рамзшиносии соати сеюм, шашум ва нӯҳум ба ҳам оварда мешаванд.

Christ at the third, sixth and ninth hour at the cross, Peter at the third and ninth hour at Pentecost and Cornelius at the ninth hour, Peter at the sixth hour at Joppa and the third hour at Caesarea Philippi connect with Daniel eleven verses thirteen through fifteen, for Caesarea Philippi is also Panium.

Масеҳ дар салиб дар соатҳои сеюм, шашум ва нӯҳум; Петрус дар Пантикост дар соатҳои сеюм ва нӯҳум ва Қурнилиюс дар соати нӯҳум; Петрус дар Ёфо дар соати шашум ва дар Қайсарияи Филиппӣ дар соати сеюм — бо Дониёл, боби ёздаҳ, оятҳои сездаҳ то понздаҳ, вобастагӣ доранд, зеро Қайсарияи Филиппӣ ҳамчунин Паниум аст.

Peter was preaching the book of Joel at Pentecost and when Peter presented his message to Cornelius’s household the Holy Spirit was poured out upon the Gentiles, as it had been poured out upon the Jews at Pentecost. The outpouring of the Holy Spirit for the Jews and thereafter for the Gentiles, typified the outpouring of the Holy Spirit in the latter days. The outpouring in the latter days is twofold, beginning with a sprinkling at 9/11 that ultimately progresses to the proclamation of the Midnight Cry that reaches to the Sunday law and then becomes the loud cry of the third angel, where and when the latter rain is poured out without measure.

Петрус дар Рӯзи Пантикост китоби Юилро мавъиза мекард, ва вақте ки Петрус паёми худро ба аҳли хонаи Қурнилиюс баён намуд, Рӯҳи Муқаддас бар ғайрияҳудиён рехта шуд, чунон ки бар яҳудиён дар Пантикост рехта шуда буд. Рехта шудани Рӯҳи Муқаддас барои яҳудиён ва баъдан барои ғайрияҳудиён, рехта шудани Рӯҳи Муқаддасро дар айёми охирона ба таври рамзӣ нишон медод. Ин рехта шудан дар айёми охирона дуҷониба аст: он бо як пошиши рамзӣ дар 9/11 оғоз меёбад, ки ниҳоятан ба эълони Нидои Нисфи Шаб пеш меравад, ки то ба қонуни якшанбе мерасад, ва сипас ба нидои баландии фариштаи сеюм табдил меёбад, ки дар он ҷо ва дар он вақт борони охирона бе андоза рехта мешавад.

> Be glad then, ye children of Zion, and rejoice in the Lord your God: for he hath given you the former rain moderately, and he will cause to come down for you the rain, the former rain, and the latter rain in the first month. And the floors shall be full of wheat, and the fats shall overflow with wine and oil. And I will restore to you the years that the locust hath eaten, the cankerworm, and the caterpiller, and the palmerworm, my great army which I sent among you. Joel 2:23–25.

> Пас, эй фарзандони Сион, шод бошед ва дар Худованд Худои худ хурсандӣ кунед, зеро ки Ӯ ба шумо борони аввалинро ба андоза додааст, ва барои шумо боронро фурӯ хоҳад фиристод, яъне борони аввалин ва борони охиринро, дар моҳи аввал. Ва хирмангоҳҳо аз гандум пур хоҳанд шуд, ва чархуштҳо аз шароб ва равған лабрез хоҳанд гашт. Ва Ман солҳоеро, ки малах, кирми хоянда, кирми баргхӯр ва кирми вайронгар хӯрда буданд, ба шумо боз хоҳам гардонд, яъне лашкари бузурги Худ, ки онро миёни шумо фиристода будам. Юил 2:23–25.

Peter represents those who participate in the history of the former moderate sprinkling from 9/11 unto the Sunday law, and also the latter rain, which restores the “years” representing the four generations of Laodicean Seventh-day Adventism’s escalating rebellion destroyed. In the temple, at the ninth hour, Peter presented the book of Joel’s restoration of the years.

Петрус намояндаи онҳост, ки дар таърихи бориши пешини муътадил аз 9/11 то қонуни якшанбе иштирок мекунанд, ва ҳамчунин дар борони охир, ки «солҳо»-ро, ки намояндаи чор насли Адвентизми Рӯзи Ҳафтумии Лоодикия дар исёни рӯ ба афзоишашон, ки нобуд гардида буданд, барқарор месозад. Дар маъбад, дар соати нӯҳум, Петрус барқароршавии солҳои дар китоби Юил зикршударо пешниҳод намуд.

> Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; And he shall send Jesus Christ, which before was preached unto you: Whom the heaven must receive until the times of restitution of all things, which God hath spoken by the mouth of all his holy prophets since the world began. For Moses truly said unto the fathers, A prophet shall the Lord your God raise up unto you of your brethren, like unto me; him shall ye hear in all things whatsoever he shall say unto you. And it shall come to pass, that every soul, which will not hear that prophet, shall be destroyed from among the people. Yea, and all the prophets from Samuel and those that follow after, as many as have spoken, have likewise foretold of these days. Acts 3:19–24.

> Пас, тавба кунед ва рӯй оваред, то ки гуноҳҳои шумо маҳв гарданд, вақте ки айёмҳои тароват аз ҳузури Худованд фаро расанд; ва Ӯ Исои Масеҳро, ки пешакӣ ба шумо мавъиза шуда буд, хоҳад фиристод: Ӯро осмон бояд то замонҳои барқароршавии ҳама чиз қабул намояд, ки Худо аз ибтидои олам ба воситаи даҳони ҳамаи анбиёи муқаддаси Худ сухан рондааст. Зеро Мусо дар ҳақиқат ба падарон гуфт: «Худованд Худои шумо аз миёни бародарони шумо барои шумо пайғамбаре мисли ман бар хоҳад хезонд; ӯро дар ҳар чизе ки ба шумо гӯяд, бишнавед. Ва чунин хоҳад шуд, ки ҳар ҷоне, ки он пайғамбарро нашунавад, аз миёни қавм нобуд карда хоҳад шуд». Оре, ва ҳамаи анбиё аз Самуил ва онҳое ки баъд аз ӯ омадаанд, ҳар чанд нафаре ки сухан гуфтаанд, низ аз ҳамин рӯзҳо пешгӯӣ кардаанд. Аъмол 3:19–24.

The blotting out of sins is the final work of Christ in the investigative judgment, and the blotting out begins at the house of God.

Нест кардани гуноҳон кори ниҳоии Масеҳ дар доварии таҳқиқотист, ва ин нест кардан аз хонаи Худо оғоз меёбад.

> For the time is come that judgment must begin at the house of God: and if it first begin at us, what shall the end be of them that obey not the gospel of God? And if the righteous scarcely be saved, where shall the ungodly and the sinner appear? Wherefore let them that suffer according to the will of God commit the keeping of their souls to him in well doing, as unto a faithful Creator. 1 Peter 4:17–19.

> Зеро вақт фаро расидааст, ки доварӣ бояд аз хонаи Худо оғоз ёбад; ва агар он аввал аз мо оғоз ёбад, анҷоми касоне, ки ба Инҷили Худо итоат намекунанд, чӣ хоҳад буд? Ва агар одил ба душворӣ наҷот ёбад, пас бехудо ва гунаҳкор куҷо ҳозир хоҳанд шуд? Бинобар ин, бигзор онҳое ки мувофиқи иродаи Худо азоб мекашанд, ҷонҳои худро бо некӯкорӣ ба Ӯ, чун ба Офаридгори амин, биспоранд. 1 Петрус 4:17–19.

Peter understood at Pentecost and also at Cornelius’ home in Caesarea by the sea, that the book of Joel was being fulfilled. Pentecost represents the Sunday law when judgment is finished for the house of God, and then moves to the Gentiles. His message at the Sunday law is the same message proclaimed at the arrival of the Midnight Cry. The alpha proclamation is the beginning of the prophetic period that ends with the omega proclamation. Peter represents those who proclaim the message, and the message begins with its empowerment, which is marked by the loosing of the ass of Islam. The ass is loosed to mark the beginning of the Midnight Cry, and it is loosed again at the Sunday law, which is the conclusion of the Midnight Cry.

Петрус дар рӯзи Пантикост ва ҳамчунин дар хонаи Қурнилиюс дар Қайсарияи назди баҳр дарк кард, ки китоби Юъил дар ҳоли иҷро шудан аст. Пантикост қонуни якшанберо ифода мекунад, вақте ки доварӣ барои хонаи Худо ба анҷом мерасад ва баъдан ба ғайрияҳудиён мегузарад. Паёми ӯ дар қонуни якшанбе ҳамон паём аст, ки ҳангоми фаро расидани Нидои Нимашаб эълон карда мешавад. Эълони алфа оғози давраи нубувватист, ки бо эълони омега ба поён мерасад. Петрус намояндаи онҳост, ки паёмро эълон мекунанд, ва паём бо тавонманд гардонидани худ оғоз меёбад, ки бо кушода шудани хари Ислом аломатгузорӣ мешавад. Хар кушода мешавад, то оғози Нидои Нимашабро нишон диҳад, ва он боз дар қонуни якшанбе кушода мешавад, ки хулосаи Нидои Нимашаб аст.

Peter therefore also represents those who made the prediction of Islam’s strike upon the United States. Peter’s message at the Midnight Cry is a correction of the message that marked the first disappointment and the beginning of the tarrying time. Peter therefore represents those who proclaim the message of the Midnight Cry who have passed the first foundational test that arrived in 2024 and concluded May 8, 2025 with the election of the first American pope, in fulfillment of verse fourteen of Daniel eleven.

Пас, Петрус ҳамчунин онҳоеро намояндагӣ мекунад, ки зарбаи Исломро бар Иёлоти Муттаҳидаи Амрико пешгӯӣ карданд. Паёми Петрус дар Фарёди Нимашаб ислоҳи он паём аст, ки ноумедии аввалин ва оғози вақти таъхирро нишонгузорӣ кард. Пас, Петрус онҳоеро намояндагӣ мекунад, ки паёми Фарёди Нимашабро эълон мекунанд ва аз имтиҳони аввалини бунёдӣ, ки дар соли 2024 фаро расид ва 8 майи соли 2025 бо интихоб шудани нахустин попи амрикоӣ, дар иҷрошавии ояти чордаҳуми Дониёл ёздаҳ, ба анҷом расид, гузаштаанд.

The period from the feast of Trumpets unto Pentecost is the third and litmus test of the Pentecostal season represented with Leviticus twenty-three. A principle of the three angels that Sister White identified is also simply basic math. She identifies that you cannot have a third message without a first and second. Because Peter preaches the book of Joel at the Pentecostal Sunday law, then he also teaches Joel at the beginning of the proclamation of the message of the Midnight Cry, which is the litmus and third test of the Pentecostal season. Peter therefore represents the faithful during the three-step testing process that began when the Revelation of Jesus Christ was unsealed, beginning on December 31, 2023. If Peter is there at the third step, he must have walked the two previous steps, for you cannot have a third without a first and second.

Даврае, ки аз иди Карнайҳо то Пантикост идома меёбад, санҷиши сеюм ва санҷиши муайянкунандаи мавсими пантикостист, ки дар Ибодат 23 нишон дода шудааст. Як усули се фаришта, ки Хоҳар Уайт муайян кардааст, ҳамчунин танҳо математикаи асосист. Ӯ муайян мекунад, ки паёми сеюм бе паёми аввал ва дуюм вуҷуд дошта наметавонад. Азбаски Петрус дар қонуни якшанбегии пантикостӣ аз китоби Юил мавъиза мекунад, пас ӯ ҳамчунин Юилро дар оғози эълони паёми Фарёди Нимашаб таълим медиҳад, ки он санҷиши муайянкунанда ва санҷиши сеюми мавсими пантикостист. Бинобар ин, Петрус содиқонро дар ҷараёни озмоиши сеқадамӣ намояндагӣ мекунад, ки он ҳангоме оғоз ёфт, ки Ваҳйи Исои Масеҳ кушода гардид, аз 31 декабри соли 2023 оғоз шуда. Агар Петрус дар қадами сеюм ҳузур дошта бошад, пас ӯ бояд ду қадами пешинаро тай карда бошад, зеро сеюм бе аввал ва дуюм вуҷуд дошта наметавонад.

The period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand began at 9/11 and it opened up a three-step testing process represented by the trumpet call of 9/11 to return to the foundations, and then the test of the first disappointment of July 18, 2020 arrived. The third test of the history is the Sunday law. A prophetic wilderness arrived on July 18, 2020, and within that wilderness period, in July 2023 a “voice” began to cry, and then on December 31, 2023, twenty-two years after 9/11, the unsealing of the Revelation of Jesus Christ began. 2023 unto the Sunday law (when the perfect fulfillment of the 2,300 days is accomplished) identifies the period from 2023 unto the Sunday law as beginning with “23” and ending with “23,” for the closed door on October 22, 1844 typifies the closed door at the Sunday law. The 2300-year prophecy is represented by the “23” in 2,300.

Давраи мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазор аз 11-уми сентябр оғоз ёфт ва он раванди санҷиши сеқадамиро боз намуд, ки бо нидои карнаи 11-уми сентябр барои бозгашт ба пояҳо муаррифӣ мегардад; сипас озмоиши ноумедии аввал, дар 18 июли соли 2020, фаро расид. Санҷиши сеюми ин таърих қонуни якшанбе мебошад. Дар 18 июли соли 2020 биёбони нубувватӣ фаро расид, ва дар дохили он давраи биёбон, дар июли соли 2023 «овозе» ба нидо кардан оғоз намуд, ва он гоҳ, дар 31 декабри соли 2023, бисту ду сол пас аз 11-уми сентябр, кушода шудани Мукашшафоти Исои Масеҳ оғоз ёфт. Аз соли 2023 то қонуни якшанбе (вақте ки иҷрошавии комили 2,300 рӯз ба анҷом мерасад) давра аз соли 2023 то қонуни якшанбе ҳамчун даврае муайян мешавад, ки бо «23» оғоз меёбад ва бо «23» анҷом меёбад, зеро дари баста дар 22 октябри соли 1844 тимсоли дари баста дар қонуни якшанбе мебошад. Нубуввати 2300-сола бо «23» дар 2,300 муаррифӣ мешавад.

1844 was the end of the history of the first and second angels. The history began with the arrival of the first angel in 1798, and it ended forty-six years later in 1844. Those forty-six years represent the Millerite temple that Christ suddenly came into in 1844. The human temple is designed upon “23” chromosomes for both male and female, thus marking “23” as a symbol of the work which Christ began in 1844. That work was to combine His divinity with our humanity. Jesus employs the natural world to illustrate the spiritual, and the work that began in 1844, at the conclusion of the 2,300 years is represented by the joining of the “23” male chromosomes with the “23” female chromosomes. When a man marries a woman, they become one flesh, and the marriage is what Christ began in 1844. The closed door of 1844 aligns with the closed door of the Sunday law, and the symbol of that closed door is “23.”

1844 анҷоми таърихи фариштаи якум ва дуюм буд. Ин таърих бо омадани фариштаи якум дар соли 1798 оғоз ёфт ва чиҳилу шаш сол баъд, дар соли 1844, ба анҷом расид. Он чиҳилу шаш сол маъбади миллериро ифода мекунанд, ки Масеҳ ногаҳон дар соли 1844 ба он дохил шуд. Маъбади инсонӣ бар асоси «23» хромосома ҳам барои мард ва ҳам барои зан тарҳрезӣ шудааст; бинобар ин, «23» ҳамчун рамзи он коре муайян мегардад, ки Масеҳ дар соли 1844 оғоз намуд. Он кор ин буд, ки илоҳияти Худро бо инсонияти мо пайванд диҳад. Исо ҷаҳони табииро барои тасвири ҷаҳони рӯҳонӣ ба кор мебарад, ва коре ки дар соли 1844, дар поёни 2,300 сол, оғоз ёфт, бо пайвастани «23» хромосомаи мардона бо «23» хромосомаи занона ифода мешавад. Вақте ки мард бо зан издивоҷ мекунад, онҳо як тан мегарданд, ва издивоҷ ҳамон чизест, ки Масеҳ дар соли 1844 оғоз намуд. Дарвозаи бастаии соли 1844 бо дарвозаи бастаии қонуни якшанбе мувофиқат мекунад, ва рамзи он дарвозаи баста «23» аст.

From December 31, 2023 unto the “23” of the Sunday law identifies a period that begins with an alpha “23” and ends with an omega “23.” It also represents the period of the temple of the one hundred and forty-four thousand. That very same history is a fractal of 9/11 unto the Sunday law. 1844 is represented by the number “23,” and it identifies the beginning of the investigative judgment of the dead. 9/11 identifies the beginning of the investigative judgment of the living, and therefore 9/11 also possesses the number “23.” The period of 9/11 unto the Sunday law is a period with an alpha “23” and an omega “23.” 2023 to the Sunday law is a fractal of 9/11 to the Sunday law, and it is where the temple of the one hundred and forty-four thousand is raised. The Millerite temple was a forty-six-year period, but in the latter days, time is no longer; and the Millerite forty-six years in the beginning of Adventism typifies the same period in the ending of Adventism, and that period begins and ends with “23,” producing the Millerite number forty-six.

Аз 31 декабри соли 2023 то «23»-и қонуни якшанбе давраеро муайян мекунад, ки бо алфаи «23» оғоз ёфта, бо омегаи «23» анҷом меёбад. Он ҳамчунин давраи маъбади саду чилу чор ҳазорро ифода мекунад. Ҳамин таърих айни ҳамон фрактали 9/11 то қонуни якшанбе мебошад. Соли 1844 бо рақами «23» ифода мешавад, ва он оғози доварии тафтишотии мурдагонро муайян мекунад. 9/11 оғози доварии тафтишотии зиндагонро муайян мекунад, ва бинобар ин 9/11 низ рақами «23»-ро дорост. Давраи 9/11 то қонуни якшанбе давраест, ки алфаи «23» ва омегаи «23» дорад. 2023 то қонуни якшанбе фрактали 9/11 то қонуни якшанбе аст, ва он ҷоест, ки маъбади саду чилу чор ҳазор бино карда мешавад. Маъбади миллерӣ давраи чиҳилу шашсола буд, аммо дар рӯзҳои охир дигар вақт нест; ва чиҳилу шаш соли миллерӣ дар оғози адвентизм айни ҳамон давраро дар анҷоми адвентизм тимсолӣ мекунад, ва он давра бо «23» оғоз шуда, бо «23» анҷом меёбад, ва ҳамин тавр рақами миллерии чиҳилу шашро ба вуҷуд меорад.

All three of those histories represent a three-step testing process (the Millerites, 9/11 unto the Sunday law and 2023 unto the Sunday law). The history began with the trumpet call of Michael, who resurrected Moses and Elijah on December 31, 2023, and when Michael, who is Christ, resurrects, He does so with the sound of a trumpet.

Ҳар сеи он таърихҳо раванди сеқадамаи имтиҳонро ифода мекунанд (миллеритҳо, аз 11‑уми сентябр то қонуни якшанбе ва аз 2023 то қонуни якшанбе). Ин таърих бо нидои карнаи Микоил оғоз ёфт, ки ӯ Мӯсо ва Илёсро дар 31 декабри соли 2023 эҳё кард; ва ҳангоме ки Микоил, ки Масеҳ аст, эҳё мекунад, Ӯ ин корро бо садои карнай анҷом медиҳад.

> For the Lord himself shall descend from heaven with a shout, with the voice of the archangel, and with the trump of God: and the dead in Christ shall rise first. 1 Thessalonians 4:19.

> Зеро ки Худи Худованд бо нидое, бо овози фариштаи аъзам ва бо карнаи Худо аз осмон нузул хоҳад кард; ва мурдагон дар Масеҳ аввалан эҳьё хоҳанд шуд. 1 Таслӯникиён 4:19.

Michael is the archangel, and it is his voice in conjunction with the trump of God that resurrects, and the book of Jude informs us Michael resurrected Moses.

Микоил фариштаи муқарраб аст, ва ин овози ӯст, ки дар якҷоягӣ бо карнаи Худо эҳё мекунад, ва китоби Яҳудо ба мо хабар медиҳад, ки Микоил Мӯсоро эҳё кард.

> Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 1:9.

> Аммо Микоили фариштаи муқарраб, ҳангоме ки бо иблис дар бораи ҷасади Мӯсо баҳс мекард, ҷуръат нанамуд, ки бар зидди ӯ айбномаи таҳқиромез оварад, балки гуфт: «Худованд туро манъ намояд». Яҳудо 1:9.

Christ, as Michael the archangel, unsealed the Revelation of Himself on December 31, 2023, when He then resurrected Moses and Elijah, the two witnesses that were slain on July 18, 2020. Then the alpha external foundation test arrived. The angel that descended at 9/11 blew Jeremiah’s trumpet as He called the faithful back to the Millerite foundations, and in parallel with that, the trumpet of Michael introduced the test of the foundations. The test is represented by Daniel 11:14, where “the robbers of thy people” establish the external vision. The Millerites identified that it was Rome that fulfilled the verse, and established the vision.

Масеҳ, ҳамчун Микоили фариштаи аъзам, ваҳйи Худро дар бораи Худ дар 31 декабри соли 2023 кушод, вақте ки Ӯ сипас Мӯсо ва Илёсро, он ду шоҳидеро, ки 18 июли соли 2020 кушта шуда буданд, эҳё кард. Сипас озмоиши берунаи таҳкурсии алфа фаро расид. Он фариштае, ки дар 9/11 нозил шуд, карнаи Ирмиёро дамид, ҳангоме ки содиқонро ба таҳкурсиҳои миллерӣ боз мехонд, ва дар баробари он карнаи Микоил озмоиши таҳкурсиҳоро ворид намуд. Ин озмоиш дар Дониёл 11:14 ифода ёфтааст, ки дар он «ғоратгарони қавми ту» рӯъёи беруниро барпо менамоянд. Миллериён муайян карданд, ки ин оятро Рум иҷро кардааст, ва рӯъёро барпо намуданд.

From May 8, 2025, the erection of the temple upon the corner and foundation stone began. Thirty years after 1996—when the message unsealed in 1989 was formally established—the process began to formalize the message unsealed on December 31, 2023.

Аз 8 майи соли 2025, барпо намудани маъбад бар санги гӯша ва санги таҳкурсӣ оғоз ёфт. Сӣ сол пас аз соли 1996 — ҳангоме ки паёме, ки дар соли 1989 кушода шуда буд, расман барқарор гардид, — ҷараёни расмӣ гардонидани паёме, ки 31 декабри соли 2023 кушода шуда буд, оғоз ёфт.

The 1996 formalization of the 1989 message came two hundred and twenty years after its historical subject arrived in 1776. The 2023 unsealing followed twenty-two years after the 1996 formalization was confirmed at September 11, 2001, through the prophetic manifestation of Islam.

Ба расмият даровардани паёми соли 1989 дар соли 1996, пас аз дусаду бист сол аз замоне ба амал омад, ки мавзӯи таърихии он дар соли 1776 фаро расид. Кушода шудани он дар соли 2023, пас аз бисту ду сол аз он анҷом ёфт, ки расмият даровардани соли 1996 дар 11 сентябри 2001 ба воситаи зуҳури нубувватии ислом тасдиқ гардида буд.

Peter represents the messengers of this sacred history who pass both the foundation and temple tests. The temple test includes the correction of the failed message of July 18, 2020. Thirty years after the message of 1989 was formalized in 1996, the test of the temple includes the work of correcting and then re-proclaiming the message of an Islamic strike upon Nashville, Tennessee. The formalization of the message of 1989 was represented by the publication of the magazine called the Time of the End in 1996. The magazine covered the last six verses of Daniel eleven, and it identified the Sunday law in the United States. Providentially an inactive ministry that had already been named Future for America years before was given to our ministry, by the previous directors of the ministry who had no light upon the message of 1989.

Петрус намояндаи фиристодагонест, ки аз ин таърихи муқаддас ҳам аз озмоиши таҳкурсӣ ва ҳам аз озмоиши маъбад мегузаранд. Озмоиши маъбад ислоҳи паёми нокоми 18 июли соли 2020-ро дар бар мегирад. Сӣ сол пас аз он ки паёми соли 1989 дар соли 1996 расмӣ гардонида шуд, озмоиши маъбад кори ислоҳ кардан ва сипас аз нав эълон намудани паёмро дар бораи зарбаи исломӣ бар Нашвилл, Теннесси, дар бар мегирад. Расмӣ гардонидани паёми соли 1989 бо нашри маҷаллае бо номи Time of the End дар соли 1996 ифода ёфт. Ин маҷалла шаш ояти охири Дониёл ёздаҳро фаро мегирифт ва қонуни якшанберо дар Иёлоти Муттаҳида муайян мекард. Ба таври илоҳӣ, як хизмати ғайрифаъоле, ки солҳои пеш аллакай Future for America ном гирифта буд, аз ҷониби роҳбарони пешини он хизмат, ки нисбат ба паёми соли 1989 ҳеҷ рӯшноие надоштанд, ба хизмати мо дода шуд.

In 1996, our ministry became Future for America, and the publication was published which set forth the message that identified the future of America as represented in the last six verses of Daniel eleven. The United States had begun its prophetic rise in 1776, and “22” years later, at the time of the end in 1798, the United States began its role as the sixth kingdom of Bible prophecy, “220” years after 1776. In 1996, the message of the United States in prophecy was formalized. The “220” years from 1776, and the “22” years from that point to 1798 connect with William Miller who presented his first public discourse in 1831, “220” years after the publication of the King James Bible. The beginning and ending of Adventism emphasizes the formalization of the message that is unsealed at the time of the end.

Соли 1996 хизмати мо ба Future for America табдил ёфт, ва он нашрия ба табъ расид, ки паёмеро баён мекард, ки ояндаи Амрикоро, чунон ки дар шаш ояти охирини Дониёл ёздаҳум тасвир шудааст, муайян менамуд. Иёлоти Муттаҳида болоравии пешгӯишавандаи худро дар соли 1776 оғоз намуда буд, ва «22» сол пас, дар замони охир дар соли 1798, Иёлоти Муттаҳида нақши худро ҳамчун подшоҳии шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас оғоз кард, «220» сол пас аз соли 1776. Дар соли 1996, паёми Иёлоти Муттаҳида дар пешгӯӣ ба таври расмӣ шакл гирифт. «220» соли аз 1776, ва «22» соли аз он нуқта то 1798, бо Вилям Миллер иртибот доранд, ки аввалин суханронии оммавии худро дар соли 1831, «220» сол пас аз нашри Китоби Муқаддаси Шоҳ Ҷеймс, ироа намуд. Оғоз ва анҷоми адвентизм ба расмият даровардани паёме таъкид мекунад, ки дар замони охир мӯҳраш кушода мешавад.

Thirty years after 1996, in 2026, the test of the temple includes the work of correcting the message of July 18, 2020. Thus, the alpha message of 1989, the message for the final generation that was formalized in 1996, began a period of thirty years that ended with the test to correct and formalize a message. Those thirty years are a symbol of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand who will formalize the message of the Midnight Cry. Peter represents those who accomplish that work during the period of the second omega temple test.

Сӣ сол пас аз соли 1996, дар соли 2026, озмоиши маъбад кори ислоҳ кардани паёми 18 июли соли 2020-ро дар бар мегирад. Ҳамин тавр, паёми алфаи соли 1989, яъне паём барои насли охирин, ки дар соли 1996 расмият дода шуд, давраи сисоларо оғоз намуд, ки бо озмоиши ислоҳ ва расмият бахшидани як паём ба анҷом расид. Он сӣ сол рамзи коҳинии яксаду чилу чор ҳазор мебошанд, ки паёми Фарёди Нимашабро расмият хоҳанд бахшид. Петрус намояндаи онҳое мебошад, ки ин корро дар давраи озмоиши дуюми маъбади омега ба анҷом мерасонанд.

Sister White informs us that God allows error to come in among His people, for the purpose of causing them to study.

Хоҳар Уайт ба мо хабар медиҳад, ки Худо иҷозат медиҳад, ки дар миёни қавми Ӯ иштибоҳ ворид шавад, то онҳоро водор созад, ки онро биомӯзанд.

> “God will arouse His people; if other means fail, heresies will come in among them, which will sift them, separating the chaff from the wheat. The Lord calls upon all who believe His word to awake out of sleep. Precious light has come, appropriate for this time. It is Bible truth, showing the perils that are right upon us. This light should lead us to a diligent study of the Scriptures and a most critical examination of the positions which we hold.”

> «Худо қавми Худро бедор хоҳад кард; агар василаҳои дигар натиҷа надиҳанд, бидъатҳо дар миёни онҳо ворид хоҳанд шуд, ки онҳоро ҷумбонда, коҳро аз гандум ҷудо хоҳанд кард. Худованд ҳамаи онҳоеро, ки ба каломи Ӯ имон доранд, даъват мекунад, ки аз хоб бедор шаванд. Нури гаронбаҳое омадааст, ки барои ин замон мувофиқ аст. Ин ҳақиқати Китоби Муқаддас аст, ки хатарҳоеро, ки айни ҳол бар сари мост, нишон медиҳад. Ин нур бояд моро ба омӯзиши ҷиддии Навиштаҳо ва ба санҷиши бисёр дақиқи мавқеъҳое, ки нигоҳ медорем, раҳнамун созад.»

The statement is a portion of a passage that will end this article in its entirety. In the articles and in our Sabbath zoom meetings, I confused some symbols in our consideration of Daniel 11:10–15, and although we made the necessary corrections, I was diverted from pursuing a conclusion of the series of articles upon Panium—the battle that leads to the Sunday law. It is now time to return to Panium, and when we do, we will have the added line of evidence that is represented by Peter at Caesarea Philippi, which is Panium.

Изҳорот порчае аз матнест, ки ин мақоларо дар пуррагии он ба анҷом хоҳад расонд. Дар мақолаҳо ва дар вохӯриҳои Zoom-и рӯзи шанбеи мо, ман дар баррасии мо оид ба Дониёл 11:10–15 баъзе рамзҳоро омехта кардам, ва ҳарчанд ки мо ислоҳҳои заруриро анҷом додем, ман аз пайгирии хулосаи силсилаи мақолаҳо дар бораи Паниум — ҷанге, ки ба қонуни якшанбе мебарад — бозмондам. Акнун вақти он расидааст, ки ба Паниум бозгардем, ва вақте ки чунин мекунем, мо хатти иловагии далелеро хоҳем дошт, ки онро Петрус дар Қайсарияи Филиппӣ, яъне Паниум, намояндагӣ мекунад.

We will now return to our considerations of verses ten through sixteen of Daniel eleven, which illustrate the hidden history of verse forty. We left off in September, so it has been roughly five months.

Акнун мо ба баррасии оятҳои даҳ то шонздаҳи Дониёл ёздаҳ бозмегардем, ки таърихи ниҳонии ояти чиҳилро тасвир мекунанд. Мо дар моҳи сентябр таваққуф карда будем, бинобар ин тақрибан панҷ моҳ гузаштааст.

> “Peter exhorts his brethren to ‘grow in grace, and in the knowledge of our Lord and Saviour Jesus Christ.’ Whenever the people of God are growing in grace, they will be constantly obtaining a clearer understanding of His word. They will discern new light and beauty in its sacred truths. This has been true in the history of the church in all ages, and thus it will continue to the end. But as real spiritual life declines, it has ever been the tendency to cease to advance in the knowledge of the truth. Men rest satisfied with the light already received from God’s word and discourage any further investigation of the Scriptures. They become conservative and seek to avoid discussion.

> «Петрус бародарони худро насиҳат медиҳад, ки “дар файз ва дар шинохти Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ рушд намоед”. Ҳар гоҳ ки қавми Худо дар файз рушд мекунанд, онҳо пайваста фаҳмиши равшантаре аз Каломи Ӯ ба даст меоранд. Онҳо дар ҳақиқатҳои муқаддаси он нури тоза ва зебоии навро дарк хоҳанд кард. Ин дар таърихи калисо дар тамоми асрҳо чунин будааст, ва ҳамин тавр то охир идома хоҳад ёфт. Аммо чун ҳаёти воқеии рӯҳонӣ таназзул меёбад, ҳамеша тамоюл ба он будааст, ки пешрафт дар дониши ҳақиқат қатъ гардад. Одамон аз нуре, ки аллакай аз Каломи Худо гирифтаанд, қонеъ мешаванд ва ҳар гуна таҳқиқи минбаъдаи Навиштаҳоро бозмедоранд. Онҳо муҳофизакор мешаванд ва мекӯшанд аз баҳсу муҳокима канораҷӯӣ намоянд.»

> “The fact that there is no controversy or agitation among God’s people should not be regarded as conclusive evidence that they are holding fast to sound doctrine. There is reason to fear that they may not be clearly discriminating between truth and error. When no new questions are started by investigation of the Scriptures, when no difference of opinion arises which will set men to searching the Bible for themselves to make sure that they have the truth, there will be many now, as in ancient times, who will hold to tradition and worship they know not what.

> Далели он ки миёни қавми Худо ҳеҷ баҳсу изтиробе вуҷуд надорад, набояд ҳамчун бурҳони қатъӣ шумурда шавад, ки онҳо ба таълимоти саҳеҳ маҳкам часпидаанд. Сабабе барои тарсидан ҳаст, ки мабодо онҳо байни ҳақиқат ва гумроҳӣ ба таври равшан фарқ нагузоранд. Вақте ки тавассути таҳқиқи Навиштаҳо ҳеҷ масъалаи наве ба миён оварда намешавад, вақте ки ҳеҷ ихтилофи назаре пайдо намегардад, ки мардумро водор созад Китоби Муқаддасро барои худ биҷӯянд, то мутмаин шаванд, ки ҳақиқатро доранд, бисёриҳо имрӯз низ, чунонки дар замонҳои қадим буд, ба суннат мечаспанд ва он чиро ибодат мекунанд, ки намедонанд чист.

> “I have been shown that many who profess to have a knowledge of present truth know not what they believe. They do not understand the evidences of their faith. They have no just appreciation of the work for the present time. When the time of trial shall come, there are men now preaching to others who will find, upon examining the positions they hold, that there are many things for which they can give no satisfactory reason. Until thus tested they knew not their great ignorance. And there are many in the church who take it for granted that they understand what they believe; but, until controversy arises, they do not know their own weakness. When separated from those of like faith and compelled to stand singly and alone to explain their belief, they will be surprised to see how confused are their ideas of what they had accepted as truth. Certain it is that there has been among us a departure from the living God and a turning to men, putting human in place of divine wisdom.

> «Ба ман нишон дода шуд, ки бисёре аз онҳое ки эътироф мекунанд, ки дониши ҳақиқати ҳозираро доранд, намедонанд ба чӣ имон доранд. Онҳо далелҳои имони худро намефаҳманд. Онҳо кори барои замони ҳозираро ба таври дуруст қадр намекунанд. Вақте ки вақти озмоиш фаро расад, мардоне ҳастанд, ки ҳоло ба дигарон мавъиза мекунанд, вале ҳангоми санҷидани мавқеъҳое ки нигоҳ медоранд, хоҳанд ёфт, ки чизҳои бисёре ҳастанд, ки барои онҳо наметавонанд ягон сабаби қонеъкунанда биёваранд. То он даме ки чунин озмуда нашуда буданд, аз нодонии бузурги худ огоҳ набуданд. Ва дар калисо бисёранд, ки чунин мепиндоранд, ки он чиро ба он имон доранд, мефаҳманд; аммо то замоне ки баҳс барнахезад, заъфи худро намешиносанд. Вақте ки аз онҳое ки ҳамимонанд ҷудо гарданд ва маҷбур шаванд, ки танҳо ва якка истода, эътиқоди худро шарҳ диҳанд, ҳайрон хоҳанд шуд, ки андешаҳои онҳо дар бораи он чи ҳамчун ҳақиқат пазируфта буданд, чӣ андоза омехта ва норавшан будааст. Яқинан дар миёни мо дуршавӣ аз Худои зинда ва рӯй овардан ба инсонҳо ба вуҷуд омадааст, ба ҷойи ҳикмати илоҳӣ ҳикмати инсониро гузоштаанд.

> “God will arouse His people; if other means fail, heresies will come in among them, which will sift them, separating the chaff from the wheat. The Lord calls upon all who believe His word to awake out of sleep. Precious light has come, appropriate for this time. It is Bible truth, showing the perils that are right upon us. This light should lead us to a diligent study of the Scriptures and a most critical examination of the positions which we hold. God would have all the bearings and positions of truth thoroughly and perseveringly searched, with prayer and fasting. Believers are not to rest in suppositions and ill-defined ideas of what constitutes truth. Their faith must be firmly founded upon the word of God so that when the testing time shall come and they are brought before councils to answer for their faith they may be able to give a reason for the hope that is in them, with meekness and fear.

> «Худо қавми Худро бедор хоҳад кард; агар воситаҳои дигар натиҷа надиҳанд, бидъатҳо дар миёни онҳо дохил хоҳанд шуд, ки онҳоро ҷудо карда, коҳро аз гандум ҷудо хоҳанд сохт. Худованд ҳамаи касонеро, ки ба каломи Ӯ имон доранд, даъват мекунад, ки аз хоб бедор шаванд. Нури гаронбаҳое омадааст, ки барои ин замон муносиб аст. Ин ҳақиқати Китоби Муқаддас аст, ки хатарҳоеро, ки айнан бар сари мост, нишон медиҳад. Ин нур бояд моро ба омӯзиши ҷиддии Навиштаҳо ва ба санҷиши бисёр дақиқи мавқеъҳое, ки мо нигоҳ медорем, раҳнамун гардад. Худо мехоҳад, ки ҳамаи ҷиҳатҳо ва мавқеъҳои ҳақиқат бо дуо ва рӯза ҳамаҷониба ва пайгирона таҳқиқ карда шаванд. Имоноварон набояд ба гумонҳо ва тасаввуроти норавшан дар бораи он ки ҳақиқатро чӣ чиз ташкил медиҳад, қонеъ шаванд. Имони онҳо бояд бар каломи Худо устуворона бунёд ёбад, то вақте ки замони озмоиш фаро расад ва онҳоро барои посух додан дар бораи имонашон ба пеши шӯроҳо оваранд, тавонанд бо ҳалимӣ ва тарс барои умеде, ки дар онҳо ҳаст, далел оваранд.

> “Agitate, agitate, agitate. The subjects which we present to the world must be to us a living reality. It is important that in defending the doctrines which we consider fundamental articles of faith we should never allow ourselves to employ arguments that are not wholly sound. These may avail to silence an opposer, but they do not honor the truth. We should present sound arguments, that will not only silence our opponents, but will bear the closest and most searching scrutiny. With those who have educated themselves as debaters there is great danger that they will not handle the word of God with fairness. In meeting an opponent it should be our earnest effort to present subjects in such a manner as to awaken conviction in his mind, instead of seeking merely to give confidence to the believer.

> «Ба ҳаракат оваред, ба ҳаракат оваред, ба ҳаракат оваред. Мавзӯъҳое, ки мо ба ҷаҳон пешниҳод мекунем, бояд барои мо воқеияти зинда бошанд. Муҳим аст, ки ҳангоми ҳимояи таълимотҳое, ки мо онҳоро мақолаҳои бунёдии имон мешуморем, ҳаргиз ба худ иҷоза надиҳем, ки аз далелҳое истифода барем, ки комилан саҳеҳ нестанд. Шояд онҳо барои хомӯш сохтани мухолиф кор оянд, аммо онҳо ҳақиқатро иззат намедиҳанд. Мо бояд далелҳои саҳеҳ пешниҳод кунем, ки на танҳо мухолифони моро хомӯш созанд, балки ба наздиктарин ва амиқтарин таҳқиқ низ тоб оваранд. Дар байни онҳое ки худро ҳамчун мунозирагарон тарбия кардаанд, хатари бузурге ҳаст, ки онҳо Каломи Худоро бо инсоф ба кор нахоҳанд бурд. Ҳангоми рӯ ба рӯ шудан бо мухолиф, бояд кӯшиши ҷиддии мо он бошад, ки мавзӯъҳоро ба чунин тарзе пешниҳод намоем, ки дар зеҳни ӯ эътиқод бедор гардад, на ин ки танҳо дар дили имондор эътимодро тақвият диҳем. »

> “Whatever may be man’s intellectual advancement, let him not for a moment think that there is no need of thorough and continuous searching of the Scriptures for greater light. As a people we are called individually to be students of prophecy. We must watch with earnestness that we may discern any ray of light which God shall present to us. We are to catch the first gleamings of truth; and through prayerful study clearer light may be obtained, which can be brought before others.

> «Ҳар қадаре ки пешрафти зеҳнии инсон бузург бошад ҳам, набояд ӯ ҳатто барои як лаҳза гумон кунад, ки ба ҷустуҷӯи амиқ ва пайвастаи Навиштаҳо барои нури бештар ҳоҷате нест. Мо, ҳамчун қавм, ба таври инфиродӣ даъват ёфтаем, ки донишҷӯёни нубувват бошем. Мо бояд бо ҷиддият бедор бошем, то ҳар гуна шуои нуреро, ки Худо ба мо пешкаш хоҳад кард, дарёбем. Мо бояд нахустин партавафканиҳои ҳақиқатро дарёфт кунем; ва ба воситаи омӯзиши бо дуо ҳамроҳ нури равшантаре метавонад ба даст ояд, ки онро метавон пеши назари дигарон овард.

> “When God’s people are at ease and satisfied with their present enlightenment, we may be sure that He will not favor them. It is His will that they should be ever moving forward to receive the increased and ever-increasing light which is shining for them. The present attitude of the church is not pleasing to God. There has come in a self-confidence that has led them to feel no necessity for more truth and greater light. We are living at a time when Satan is at work on the right hand and on the left, before and behind us; and yet as a people we are asleep. God wills that a voice shall be heard arousing His people to action.

> «Вақте ки қавми Худо дар оромӣ қарор доранд ва аз нуре, ки ҳоло доранд, қаноатманданд, мо метавонем яқин бошем, ки Ӯ онҳоро мақбул нахоҳад шумурд. Иродаи Ӯ ин аст, ки онҳо ҳамеша ба пеш ҳаракат кунанд, то нури афзоянда ва ҳамвора афзояндаро, ки барои онҳо медурахшад, қабул намоянд. Мавқеи кунунии калисо ба Худо писанд нест. Як навъ худбоварӣ ворид шудааст, ки онҳоро ба он овардааст, ки эҳтиёҷеро ба ҳақиқати бештар ва нури бузургтар ҳис накунанд. Мо дар замоне зиндагӣ мекунем, ки Шайтон аз дасти рост ва аз дасти чап, аз пеши рӯй ва аз паси сари мо фаъолият дорад; ва ҳол он ки мо ҳамчун қавм дар хобем. Худо мехоҳад, ки овозе шунида шавад, ки қавми Ӯро барои амал бедор созад.

> “Instead of opening the soul to receive rays of light from heaven, some have been working in an opposite direction. Both through the press and from the pulpit have been presented views in regard to the inspiration of the Bible which have not the sanction of the Spirit or the word of God. Certain it is that no man or set of men should undertake to advance theories upon a subject of so great importance, without a plain ‘Thus saith the Lord’ to sustain them. And when men, compassed with human infirmities, affected in a greater or less degree by surrounding influences, and having hereditary and cultivated tendencies which are far from making them wise or heavenly-minded, undertake to arraign the word of God, and to pass judgment upon what is divine and what is human, they are working without the counsel of God. The Lord will not prosper such a work. The effect will be disastrous, both upon the one engaged in it and upon those who accept it as a work from God. Skepticism has been aroused in many minds by the theories presented as to the nature of inspiration. Finite beings, with their narrow, short-sighted views, feel themselves competent to criticize the Scriptures, saying: ‘This passage is needful, and that passage is not needful, and is not inspired.’

> «Ба ҷои он ки ҷони худро барои пазируфтани шуоъҳои нур аз осмон бикшоянд, баъзеҳо дар самти муқобил амал кардаанд. Ҳам ба воситаи матбуот ва ҳам аз минбар, назарияҳое оид ба илҳоми Китоби Муқаддас пешниҳод шудаанд, ки тасвиби Рӯҳ ё каломи Худоро надоранд. Бешак, ҳеҷ инсон ё гурӯҳе аз одамон набояд бидуни як «Худованд чунин мегӯяд»-и равшан, ки онҳоро пуштибонӣ кунад, бар он шаванд, ки дар бораи мавзӯе ба ин дараҷа муҳим назарияҳоро пеш баранд. Ва ҳангоме ки одамон, ки дар иҳотаи нотавониҳои инсонӣ ҳастанд, ба дараҷаи бештар ё камтар зери таъсири омилҳои атроф қарор доранд ва дорои майлҳои ирсӣ ва парваришёфтае мебошанд, ки аз онҳоро хирадманд ё осмонандеш сохтан бисёр дуранд, қасд мекунанд, ки каломи Худоро ба муҳокима кашанд ва ҳукм кунанд, ки кадомаш илоҳӣ ва кадомаш инсонӣ аст, онҳо бе машварати Худо амал мекунанд. Худованд чунин корро комёб нахоҳад гардонд. Оқибати он ҳам барои касе ки ба ин машғул аст ва ҳам барои онҳое ки онро ҳамчун коре аз ҷониби Худо мепазиранд, фоҷиабор хоҳад буд. Шаккокият дар зеҳни бисёриҳо бо сабаби назарияҳое, ки дар бораи табиати илҳом пешниҳод шудаанд, бедор гардидааст. Мавҷудоти маҳдуд, бо назарҳои танг ва кӯтоҳбинонаи худ, худро салоҳиятдор меҳисобанд, ки Навиштаҳоро интиқод кунанд ва гӯянд: «Ин оят зарур аст, аммо он оят зарур нест ва илҳомбахш нест».

> “Christ gave no such instruction in regard to the Old Testament Scriptures, the only part of the Bible which the people of His time possessed. His teachings were designed to direct their minds to the Old Testament and to bring into clearer light the great themes there presented. For ages the people of Israel had been separating themselves from God, and they had lost sight of precious truths which He had committed to them. These truths were covered up with superstitious forms and ceremonies that concealed their true significance. Christ came to remove the rubbish which had obscured their luster. He placed them, as precious gems, in a new setting. He showed that so far from disdaining the repetition of old, familiar truths, He came to make them appear in their true force and beauty, the glory of which had never been discerned by the men of His time. Himself the Author of these revealed truths, He could open to the people their true meaning, freeing them from the misinterpretations and false theories adopted by the leaders to suit their own unconsecrated condition, their destitution of spirituality and the love of God. He cast aside that which had robbed these truths of life and vital power, and gave them back to the world in all their original freshness and force.

> «Масеҳ дар бораи Навиштаҳои Аҳди Қадим, ки ягона қисми Китоби Муқаддас буд, ки мардуми замони Ӯ дар ихтиёр доштанд, ҳеҷ гуна чунин дастуре надод. Таълимоти Ӯ барои он буд, ки зеҳни онҳоро ба сӯи Аҳди Қадим равона созад ва мавзӯъҳои бузургеро, ки дар он ҷо пешниҳод шудаанд, бо нури равшантар ошкор намояд. Дар тӯли асрҳо қавми Исроил худро аз Худо ҷудо мекарданд, ва ҳақоиқи гаронбаҳоеро, ки Ӯ ба онҳо супурда буд, аз назар дур карда буданд. Ин ҳақоиқ бо шаклҳо ва маросимҳои хурофотӣ пӯшида шуда буданд, ки аҳаммияти ҳақиқии онҳоро пинҳон месохтанд. Масеҳ омад, то хасу хошокеро, ки ҷилои онҳоро тира гардонда буд, дур созад. Ӯ онҳоро, ҳамчун ҷавоҳироти гаронбаҳо, дар қоби нав ҷой дод. Ӯ нишон дод, ки на он ки аз такрори ҳақоиқи куҳнаву ошно нафрат дошта бошад, балки омад, то онҳоро бо қувват ва зебоии ҳақиқии худ падидор гардонад, ҷалоле ки мардуми замони Ӯ ҳаргиз онро дарк накарда буданд. Азбаски Худи Ӯ Муаллифи ин ҳақоиқи ваҳйшуда буд, метавонист маънии ҳақиқии онҳоро бар мардум бикушояд ва онҳоро аз тафсирҳои нодуруст ва назарияҳои ботиле, ки роҳбарон барои мувофиқ кардани онҳо ба ҳолати ноқудсонаи худ, ба бенасибии худ аз рӯҳоният ва аз муҳаббати Худо пазируфта буданд, раҳо созад. Ӯ он чиро, ки ин ҳақоиқро аз ҳаёт ва қудрати ҳаётбахши онҳо маҳрум сохта буд, канор гузошт ва онҳоро бо тамоми таровату қуввати аслиашон боз ба ҷаҳон баргардонид.

> “If we have the Spirit of Christ and are laborers together with Him, it is ours to carry forward the work which He came to do. The truths of the Bible have again become obscured by custom, tradition, and false doctrine. The erroneous teachings of popular theology have made thousands upon thousands of skeptics and infidels. There are errors and inconsistencies which many denounce as the teaching of the Bible that are really false interpretations of Scripture, adopted during the ages of papal darkness. Multitudes have been led to cherish an erroneous conception of God, as the Jews, misled by the errors and traditions of their time, had a false conception of Christ. ‘Had they known it, they would not have crucified the Lord of glory.’ It is ours to reveal to the world the true character of God. Instead of criticizing the Bible, let us seek, by precept and example, to present to the world its sacred, life-giving truths, that we may ‘show forth the praises of Him who hath called you out of darkness into His marvelous light.’

> «Агар мо Рӯҳи Масеҳро дошта бошем ва бо Ӯ ҳамкорон бошем, бар дӯши мост, ки он кореро, ки Ӯ барои анҷом додани он омада буд, пеш барем. Ҳақиқатҳои Китоби Муқаддас боз зери пардаи одат, анъана ва таълимоти бардурӯғ пинҳон гардидаанд. Таълимоти иштибоҳомези илоҳиёти маъмул ҳазорон ҳазорон касро шубҳапеша ва беимон гардонидааст. Хатоҳо ва носозгориҳое ҳастанд, ки бисёриҳо онҳоро ҳамчун таълимоти Китоби Муқаддас маҳкум мекунанд, ҳол он ки онҳо дар асл тафсирҳои бардурӯғи Навиштаҷотанд, ки дар тӯли асрҳои зулмати папагӣ пазируфта шудаанд. Анбӯҳи мардум ба он роҳ бурда шудаанд, ки тасаввуроти нодурусте дар бораи Худо парвариш диҳанд, чунон ки яҳудиён, ки бо хатоҳо ва анъанаҳои замони худ гумроҳ шуда буданд, дар бораи Масеҳ тасаввуроти бардурӯғ доштанд. ‘Had they known it, they would not have crucified the Lord of glory.’ Бар дӯши мост, ки хислати ҳақиқии Худоро ба ҷаҳон ошкор созем. Ба ҷои танқид кардани Китоби Муқаддас, биёед бикӯшем, ки бо таълим ва намуна ҳақиқатҳои муқаддас ва ҳаётбахши онро ба ҷаҳон пешкаш намоем, то ‘show forth the praises of Him who hath called you out of darkness into His marvelous light.’»

> “The evils that have been gradually creeping in among us have imperceptibly led individuals and churches away from reverence for God, and have shut away the power which He desires to give them.

> «Бадиҳое, ки тадриҷан дар миёни мо роҳ ёфтаанд, ноаён шахсон ва калисоҳоро аз эҳтиром нисбат ба Худо дур кардаанд ва қувватеро, ки Ӯ мехоҳад ба онҳо ато намояд, аз онҳо маҳрум сохтаанд.

> “My brethren, let the word of God stand just as it is. Let not human wisdom presume to lessen the force of one statement of the Scriptures. The solemn denunciation in the Revelation should warn us against taking such ground. In the name of my Master I bid you: ‘Put off thy shoes from off thy feet, for the place whereon thou standest is holy ground.’” Testimonies, volume 5, 707–711.

> «Эй бародарони ман, бигзор Каломи Худо ҳамон гуна ки ҳаст, устувор бимонад. Ҳикмати инсонӣ мабодо ҷуръат намояд, ки қуввати ҳатто як баёни Навиштаҳоро кам кунад. Он маҳкумияти ҷиддие, ки дар Ваҳй омадааст, бояд моро аз ишғоли чунин мавқеъ ҳушдор диҳад. Ба номи Устоди худ ман ба шумо амр медиҳам: “Пойафзоли худро аз пойҳоят бикаш, зеро маконе ки бар он истодаӣ, замини муқаддас аст.”» Testimonies, volume 5, 707–711.

Back to Articles