Article

# The Book of Daniel - Number Forty-Two

Китоби Дониёл — Рақами чилу ду

Connecting Links

Пайвандҳои Пайвасткунанда

Author

Jeff Pippenger

Published

January 6, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

John the Baptist was a connecting link prophet.

Яҳёи Таъмиддиҳанда пайғамбари ҳалқаи пайвандкунанда буд.

> “The prophet John was the connecting link between the two dispensations. As God’s representative he stood forth to show the relation of the law and the prophets to the Christian dispensation. He was the lesser light, which was to be followed by a greater. The mind of John was illuminated by the Holy Spirit, that he might shed light upon his people; but no other light ever has shone or ever will shine so clearly upon fallen man as that which emanated from the teaching and example of Jesus. Christ and His mission had been but dimly understood as typified in the shadowy sacrifices. Even John had not fully comprehended the future, immortal life through the Saviour.” The Desire of Ages, 220.

> «Пайғамбар Юҳанно ҳалқаи пайвандкунандае миёни ду давраи тадбирҳо буд. Ӯ ҳамчун намояндаи Худо бархост, то муносибати шариат ва пайғамбаронро бо давраи масеҳӣ нишон диҳад. Ӯ нури хурдтаре буд, ки бояд аз паси он нури бузургтаре меомад. Зеҳни Юҳанно аз ҷониби Рӯҳулқудс мунаввар гардида буд, то бар қавми худ нур афшонад; аммо ҳеҷ нури дигаре ҳаргиз бар инсони суқуткарда ончунон равшан натобидааст ва ҳаргиз нахоҳад тобид, мисли он нуре ки аз таълимот ва намунаи Исоро содир мегардид. Масеҳ ва рисолати Ӯ, чунон ки дар қурбониҳои соягун рамзан нишон дода мешуд, фақат ба таври хира дарк гардида буданд. Ҳатто худи Юҳанно низ ҳаёти ояндаву ҷовидонро ба воситаи Наҷотдиҳанда ба пуррагӣ дарк накарда буд». «Орзуи асрҳо», 220.

Jesus was also a connecting link prophet.

Исо ҳамчунин пайванди иртиботии пайғамбарӣ буд.

> “Christ has led the way from earth to heaven. He forms the connecting link between the two worlds. He brings the love and condescension of God to man, and brings man up through His merits to meet the reconciliation of God. Christ is the way, the truth, and the life. It is hard work to follow on, step by step, painfully and slowly, onward and upward, in the path of purity and holiness. But Christ has made ample provision to impart new vigor and divine strength at every advance step in the divine life. This is the knowledge and experience that the hands in the office all want, and must have, or they daily bring reproach upon the cause of Christ.” Testimonies, volume 3, 193.

> «Масеҳ роҳро аз замин то осмон пеш бурдааст. Ӯ пайванди васлкунандаи миёни ин ду ҷаҳон мебошад. Ӯ муҳаббат ва фурӯтании Худоро ба инсон меоварад, ва инсонро ба воситаи сазовории Худ ба боло мебарад, то бо мусолиҳаи Худо вохӯрад. Масеҳ роҳ, ростӣ ва ҳаёт аст. Ин кори душвор аст, ки қадам ба қадам, бо дард ва оҳиста, ба пеш ва ба боло, дар роҳи покӣ ва муқаддасӣ пайравӣ намоем. Аммо Масеҳ барои он ки дар ҳар қадами пешрафт дар ҳаёти илоҳӣ неруи тоза ва қуввати осмонӣ ато намояд, фароҳамии кофӣ муҳайё кардааст. Ин аст он дониш ва таҷрибае ки ҳамаи дастон дар идора ба он ниёз доранд ва бояд онро дошта бошанд, вагарна онҳо ҳар рӯз бар кори Масеҳ нанг меоранд». Testimonies, volume 3, 193.

John the Baptist’s prophetic work included connecting the dispensation of the earthly to the heavenly sanctuary. The first words John said when he first saw Jesus was:

Кори пешгӯёнаи Яҳёи Таъмиддиҳанда дар бар мегирифт пайвастани давраи тадбири заминӣ бо мақдаси осмонӣ. Нахустин суханоне, ки Яҳё гуфт, вақте ки бори аввал Исоро дид, инҳо буданд:

> The next day John seeth Jesus coming unto him, and saith, Behold the Lamb of God, which taketh away the sin of the world. John 1:29.

> Фардои он рӯз Яҳё дид, ки Исо сӯи ӯ меояд, ва гуфт: «Инак Барраи Худо, ки гуноҳи ҷаҳонро мебардорад». Юҳанно 1:29.

But even though John was to identify the transition from ancient Israel unto spiritual Israel, his understanding of that transition was limited.

Аммо ҳарчанд Яҳё мебоист гузаришро аз Исроили қадим ба Исроили рӯҳонӣ муайян созад, фаҳмиши ӯ дар бораи он гузариш маҳдуд буд.

> “Said Christ, in vindication of John, ‘But what went ye out for to see? A prophet? yea, I say unto you, and more than a prophet.’ Not only was John a prophet to foretell future events, but he was a child of promise, filled with the Holy Spirit from his birth, and was ordained of God to execute a special work as a reformer, in preparing a people for the reception of Christ. The prophet John was the connecting link between the two dispensations.

> Масеҳ, ба ҳимояи Юҳанно, чунин гуфт: «Пас шумо барои дидани чӣ берун рафтед? Оё пайғамбаре? Оре, ба шумо мегӯям, ва бештар аз пайғамбар». Юҳанно на танҳо пайғамбаре буд, ки воқеаҳои ояндаро пешгӯӣ кунад, балки ӯ фарзанди ваъда буд, ки аз вақти таваллудаш аз Рӯҳулқудс пур гардида буд, ва аз ҷониби Худо таъин шуда буд, то ҳамчун ислоҳотгар кори махсусеро ба анҷом расонад, дар омода сохтани қавме барои пазириши Масеҳ. Пайғамбар Юҳанно ҳалқаи пайвандкунандаи миёни ду тадбири илоҳӣ буд.

> “The religion of the Jews, in consequence of their departure from God, consisted mostly in ceremony. John was the lesser light, which was to be followed by a greater light. He was to shake the confidence of the people in their traditions, and call their sins to their remembrance, and lead them to repentance; that they might be prepared to appreciate the work of Christ. God communicated to John by inspiration, illuminating the prophet that he might remove the superstition and darkness from the minds of the honest Jews, which had been, through false teachings for generations, gathering upon them.

> Дини яҳудиён, дар натиҷаи дур шудани онҳо аз Худо, бештар аз маросимҳо иборат гардида буд. Юҳанно он нури хурдтар буд, ки бояд аз пайи он нури бузургтар меомад. Ӯ мебоист эътимоди мардумро ба анъанаҳои онҳо ба ларза оварад, гуноҳҳояшонро ба ёдашон биёрад ва онҳоро ба тавба раҳнамун шавад, то ки барои дарки кори Масеҳ омода гарданд. Худо ба Юҳанно ба василаи илҳом хабар дод ва пайғамбарро мунаввар сохт, то ӯ хурофот ва зулмотро аз зеҳни яҳудиёни ростин дур намояд, ки бар асари таълимоти дурӯғин дар тӯли наслҳо бар онҳо ҷамъ гардида буд.

> “The least disciple that followed Jesus, that witnessed his miracles, and listened to his divine lessons of instruction, and heard the comforting words which fell from his lips, was more privileged than John the Baptist, for he had a clearer light. No other light has shone, or ever will shine, upon the intellect of sinful, fallen man, save that which was, and is, communicated through Him who is the light of the world. Christ and his mission had been but dimly understood through the shadowy sacrifices. Even John thought that the reign of Christ would be in Jerusalem, and that he would set up a temporal kingdom, the subjects of which would be holy.” Review and Herald, April 8, 1873.

> «Ҳатто хурдтарин шогирде, ки аз пайи Исо мерафт, мӯъҷизаҳои Ӯро медид, ба дарсҳои илоҳии таълими Ӯ гӯш медод ва суханони тасаллибахшеро, ки аз лабони Ӯ ҷорӣ мешуданд, мешунид, аз Яҳёи Таъмиддиҳанда имтиёзи бештар дошт, зеро ӯ нури равшантаре дошт. Ҳеҷ нури дигаре бар зеҳни инсони гунаҳкору суқуткарда наметобид ва ҳаргиз нахоҳад тобид, ҷуз он нуре ки ба воситаи Ӯ, ки Нури ҷаҳон аст, расонида мешуд ва мешавад. Масеҳ ва рисолати Ӯ фақат ба таври тира аз тариқи қурбониҳои соягуна фаҳмида мешуданд. Ҳатто Яҳё низ меандешид, ки салтанати Масеҳ дар Ерусалим хоҳад буд ва Ӯ подшоҳии заминиеро барпо хоҳад кард, ки тобеонаш муқаддас хоҳанд буд». Review and Herald, April 8, 1873.

The apostle Paul was also a connecting link prophet that was to identify the prophetic applications of the literal transitioning unto the spiritual. He understood that literal Jerusalem was no longer the Jerusalem of prophecy, for it then had transitioned unto heavenly Jerusalem.

Ҳамчунин, ҳавворӣ Павлус пайвандгари нубувватӣ буд, ки бояд татбиқоти нубувватии гузариши воқеиро ба сӯи рӯҳонӣ муайян мекард. Ӯ дарк менамуд, ки Уршалими воқеӣ дигар Уршалими нубувват набуд, зеро он замон ба Уршалими осмонӣ гузашта буд.

> For this Agar is mount Sinai in Arabia, and answereth to Jerusalem which now is, and is in bondage with her children. But Jerusalem which is above is free, which is the mother of us all. Galatians 4:25, 26.

> Зеро ин Аҷар кӯҳи Сино дар Арабистон аст, ва ба Ерусалиме ки ҳоло ҳаст, мувофиқат мекунад, ва бо фарзандонаш дар ғуломӣ аст. Аммо Ерусалиме ки болотар аст, озод аст, ки модари ҳамаи мост. Ғалотиён 4:25, 26.

In chapter two of 2 Thessalonians, which we have been considering, Paul identified that literal pagan Rome was the power that restrained spiritual papal Rome from ascending to the throne until the year 538. In the chapter he identifies that the “man of sin” which is seated in the temple of God, was the same “king” that Daniel identified in chapter eleven, verse thirty-six. The proof that the “king of the north” in the last six verses of Daniel eleven is the papacy became the key to establish the framework of truth employed by Future for America from the increase of knowledge in 1989.

Дар боби дуюми 2 Таслӯникиён, ки мо онро баррасӣ мекардем, Павлус муайян намуд, ки Рими бутпарасти воқеӣ ҳамон қудрате буд, ки Рими рӯҳонии папаро аз баромадан ба тахт то соли 538 бозмедошт. Дар он боб ӯ нишон медиҳад, ки «марди гуноҳ», ки дар маъбади Худо нишастааст, ҳамон «подшоҳе» буд, ки Дониёл дар боби ёздаҳум, ояти сию шашум, муайян кардааст. Далеле, ки «подшоҳи шимол» дар шаш ояти охирини Дониёли ёздаҳум папост, калиди барқарор сохтани чаҳорчӯбаи ҳақиқат гардид, ки Future for America онро аз афзоиши дониш дар соли 1989 ба кор бурд.

In the same chapter, Paul identified pagan Rome’s work of restraining the rise of the papacy, until the time when pagan Rome would be taken away, and thus identified that “the daily” in the book of Daniel was pagan Rome. That truth became the very key to establish the framework of truth which produced the increase of knowledge in 1798.

Дар ҳамон боб, Павлус амалкардии Руми бутпарастро дар боздоштани болоравии папият муайян кард, то замоне ки Руми бутпараст аз миён бардошта шавад, ва ба ин васила муайян намуд, ки «ҳаррӯза» дар китоби Дониёл Руми бутпараст буд. Ин ҳақиқат худ калиди асосие гардид барои барқарор кардани чорчӯбаи ҳақиқате, ки афзоиши донишро дар соли 1798 ба вуҷуд овард.

In William Miller’s history the message was proclaimed when a transition from the Philadelphian to the Laodicean movement was to take place. In Future for America’s history the transition from a Laodicean movement unto the Philadelphian movement is now taking place.

Дар таърихи Вилям Миллер, паём дар замоне эълон карда шуд, ки бояд гузариш аз ҳаракати филаделфиявӣ ба ҳаракати лаодикиявӣ ба вуқӯъ меомад. Дар таърихи Future for America, акнун гузариш аз ҳаракати лаодикиявӣ ба сӯйи ҳаракати филаделфиявӣ ба вуқӯъ меояд.

The truth that Paul set forth in 2 Thessalonians that identified the transition from literal pagan Rome unto spiritual papal Rome became the framework for Miller’s prophetic understanding. Both John the Baptist and Paul were raised up to explain the transition from literal to spiritual. William Miller was typified by John the Baptist and in his work it was essential that he recognized the relation and transition of pagan and papal Rome, the transition that John was raised up to identify.

Ҳақиқате ки Павлус дар 2 Таслӯникиён баён намудааст ва гузаришро аз Руми бутпарасти айнӣ ба Руми рӯҳонии папавӣ муайян месозад, ба чаҳорчӯби фаҳмиши нубувватии Миллер табдил ёфт. Ҳам Яҳёи Таъмиддиҳанда ва ҳам Павлус бархезонида шуданд, то гузаришро аз айнӣ ба рӯҳонӣ шарҳ диҳанд. Вилям Миллер ба воситаи Яҳёи Таъмиддиҳанда рамзӣ муаррифӣ мешуд, ва дар кори ӯ бисёр муҳим буд, ки ӯ робита ва гузариши байни Руми бутпараст ва Руми папавиро дарк намояд, ҳамон гузарише ки Яҳё барои муайян кардани он бархезонида шуда буд.

There are five references to “the daily” in the book of Daniel, and they always precede a symbol of the papal power. In the context of the prophetic transition we are considering, all five references include the transition from literal Rome to spiritual Rome. “The daily” in the book of Daniel is one of the truths represented upon Habakkuk’s two tables, and is therefore a foundational truth that was to be defended; a truth which would ultimately become covered up with false and counterfeit jewels and coins. It is no accident that every truth represented upon the two sacred charts has direct inspired endorsements within the writings of Ellen White. To reject any of the foundational truths (including “the daily”), is to simultaneously reject the authority of the Spirit of Prophecy.

Дар китоби Дониёл панҷ ишора ба «қурбонии доимӣ» вуҷуд дорад, ва онҳо ҳамеша пеш аз рамзи қудрати папавӣ меоянд. Дар заминаи гузариши нубувватие, ки мо баррасӣ мекунем, ҳамаи ин панҷ ишора гузаришро аз Руми айнӣ ба Руми рӯҳонӣ дар бар мегиранд. «Қурбонии доимӣ» дар китоби Дониёл яке аз ҳақиқатҳоест, ки бар ду лавҳаи Ҳабаққуқ тасвир шудааст, ва аз ин рӯ, ҳақиқати асосие мебошад, ки бояд ҳимоя карда мешуд; ҳақиқате, ки дар ниҳоят бо ҷавоҳирот ва тангаҳои дурӯғин ва қалбакӣ пӯшида мегардид. Тасодуфӣ нест, ки ҳар як ҳақиқате, ки бар он ду нақшаи муқаддас тасвир шудааст, дар навиштаҳои Эллен Уайт тасдиқҳои мустақими илҳомбахш дорад. Рад кардани ҳар яке аз ҳақиқатҳои асосӣ (аз ҷумла «қурбонии доимӣ») ба маънои он аст, ки ҳамзамон салоҳияти Рӯҳи Нубувват низ рад карда мешавад.

> “Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.

> «Он гоҳ ман дар бораи “Ҳамешагӣ” дидам, ки калимаи “қурбонӣ” аз ҳикмати инсон илова карда шудааст ва ба матн тааллуқ надорад; ва Худованд назари дурусти онро ба онҳое дод, ки нидои соати довариро эълон карданд. Вақте ки пеш аз соли 1844 ягонагӣ вуҷуд дошт, қариб ҳамаи онҳо дар бораи “Ҳамешагӣ” бар назари дуруст муттаҳид буданд; аммо аз соли 1844 инҷониб, дар ошуфтагӣ, назарҳои дигар пазируфта шуданд, ва аз паи он торикӣ ва ошуфтагӣ омад». Review and Herald, November 1, 1850.

Those “who gave the judgment hour cry,” understood “the daily” as a symbol of paganism, and/or pagan Rome. Their understanding included the fact that they understood that the word “sacrifice” did not belong in the passage in Daniel, where it had been added by the translators (by human wisdom) of the King James Bible. The pioneer understanding also included that “the daily” was always presented in connection with one of the two symbols of the papal power, and that paganism (“the daily”), always preceded the papal symbol. They were always identified in the sequence in which they arrived into prophetic history. The books of Daniel and Revelation never deviate from the historical sequence of paganism preceding papalism, and when the book of Revelation introduces the third desolating power of the false prophet, that sequence is always upheld.

Онҳое ки «фарёди соати довариро доданд», «рӯзмарра»-ро ҳамчун рамзи бутпарастӣ ва/ё Руми бутпараст мефаҳмиданд. Фаҳмиши онҳо ин нуктаро низ дар бар мегирифт, ки калимаи «қурбонӣ» ба он порча дар Дониёл тааллуқ надорад, ки он ҷо аз ҷониби тарҷумонҳои (бо ҳикмати инсонӣ) Китоби Муқаддаси Шоҳ Ҷеймс илова шуда буд. Фаҳмиши пешоҳангон ҳамчунин инро дар бар мегирифт, ки «рӯзмарра» ҳамеша дар иртибот бо яке аз ду рамзи қудрати папагӣ муаррифӣ мегардид, ва бутпарастӣ («рӯзмарра») ҳамеша пеш аз рамзи папагӣ меомад. Онҳо ҳамеша дар ҳамон пайдарпаие шинохта мешуданд, ки дар он ба таърихи нубувват ворид гардида буданд. Китобҳои Дониёл ва Ваҳй ҳеҷ гоҳ аз пайдарпаии таърихии пеш омадани бутпарастӣ бар папагарӣ дур намешаванд, ва ҳангоме ки китоби Ваҳй қудрати сеюми харобкунандаи пайғамбари козибро муаррифӣ мекунад, он пайдарпайӣ ҳамеша нигоҳ дошта мешавад.

Without Paul’s instruction that the literal things of prophecy transitioned to the spiritual in the time period of the cross, a dilemma is produced with Christ’s prediction of the destruction of Jerusalem found in all the gospels except John. The two symbols of the papacy connected with “the daily” in the book of Daniel are the abomination of desolation and the transgression of desolation. Those two symbols represent the mark of the beast (the abomination) and the image of the beast (the transgression).

Бе дастури Павлус, ки чизҳои айнании нубувват дар давраи салиб ба чизҳои рӯҳонӣ гузариш ёфтанд, дар робита ба пешгӯии Масеҳ дар бораи вайроншавии Ерусалим, ки дар ҳамаи Инҷилҳо ба ҷуз Юҳанно омадааст, як мушкил пеш меояд. Ду рамзи папагӣ, ки дар китоби Дониёл бо «қурбонии доимӣ» алоқаманданд, макрӯҳи вайронкунанда ва ҷинояти вайронкунанда мебошанд. Ин ду рамз нишони ҳайвонро (макрӯҳ) ва сурати ҳайвонро (ҷиноят) ифода мекунанд.

The transgression that allows the papacy to murder those it deems as heretics is the combination of church and state, with the church in control of the relationship. Thus, Daniel represents the combination of church and state which is the image of the papal beast, as the transgression of desolation. The Bible identifies idolatry as an abomination, and all the idolatry of the papal power is represented with its idol sabbath, which John calls the mark of the beast, and Daniel calls the abomination that maketh desolate.

Гуноҳе, ки ба папагӣ иҷозат медиҳад онҳоеро, ки ӯ бидъаткор мешуморад, ба қатл расонад, иттиҳоди калисо ва давлат аст, дар ҳоле ки калисо бар ин муносибат ҳукмронӣ мекунад. Бинобар ин, Дониёл иттиҳоди калисо ва давлатро, ки сурати ҳайвони папагӣ мебошад, ҳамчун гуноҳи харобӣ тасвир мекунад. Китоби Муқаддас бутпарастиро чун макрӯҳот муайян менамояд, ва тамоми бутпарастии қудрати папагӣ бо шанбеи бутини он таҷассум ёфтааст, ки Юҳанно онро аломати ҳайвон меномад, ва Дониёл онро он макрӯҳоте меномад, ки харобӣ меоварад.

> And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. And it waxed great, even to the host of heaven; and it cast down some of the host and of the stars to the ground, and stamped upon them. Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. And an host was given him against the daily sacrifice by reason of transgression, and it cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered. Daniel 8:9–12.

> Ва аз яке аз онҳо шохчаи хурде берун омад, ки бағоят бузург мегашт сӯи ҷануб, ва сӯи шарқ, ва сӯи замини хушманзар. Ва он чунон бузург шуд, ки то ба лашкари осмон расид; ва баъзеро аз он лашкар ва аз ситорагон ба замин афканд ва онҳоро поймол кард. Оре, ӯ худро ҳатто то ба Сарвари он лашкар бузург намуд, ва ба воситаи ӯ қурбонии доимӣ бардошта шуд, ва макони муқаддасгоҳи Ӯ фурӯ андохта шуд. Ва лашкаре ба ӯ бар зидди қурбонии доимӣ ба сабаби таҷовуз дода шуд, ва он ростиро ба замин афканд; ва амал мекард, ва комёб мешуд. Дониёл 8:9–12.

We will address these verses in greater detail in another article, but in verse eleven, the power that magnified itself against Christ was pagan Rome, when they attempted to kill him at his birth and then finally did so at the cross. The verse states that “by him” (pagan Rome), “the daily was taken away.” The Hebrew word translated as “taken away” is “rum,” and it means “to lift up and exalt”. Pagan Rome would lift up and exalt the religion of paganism, and they did that very thing in history. This is why they are called “pagan” Rome.

Мо ин оятҳоро дар мақолаи дигар ба таври муфассалтар баррасӣ хоҳем кард, аммо дар ояти ёздаҳум, қудрате ки худро бар зидди Масеҳ бузург намуд, Руми бутпараст буд, вақте ки онҳо кӯшиш карданд Ӯро ҳангоми таваллуди Ӯ бикушанд ва сипас ниҳоят ин корро дар салиб анҷом доданд. Оят мегӯяд, ки «ба василаи ӯ» (Руми бутпараст) «тамомидӣ бардошта шуд». Калимаи ибронӣ, ки ба «бардошта шуд» тарҷума шудааст, «rum» мебошад ва маънои он «боло бардоштан ва ҷалол додан» аст. Руми бутпараст дини бутпарастиро боло мебардошт ва ҷалол медод, ва онҳо дар таърих маҳз ҳамин корро карданд. Аз ҳамин сабаб онҳоро «Руми бутпараст» меноманд.

The next verse identifies that papal Rome, was given a “host” (military power), that was against, or was to overcome “the daily” (paganism). This also is a fact of history, for military strength was employed by the papacy (though she never has her own army), to overcome the restraint placed upon her rise to power. That power came from pagan Rome. The military power that she employed was given unto her through “transgression,” for the transgression that allowed her to control the armies of the kings that placed her on the throne in the year 538, was the transgression of the combination of church and state. First pagan Rome is addressed in verse eleven, informing the student that pagan Rome would stand up against Christ, and that it would exalt the religion of paganism.

Ояти навбатӣ муайян месозад, ки ба Руми папагӣ «лашкаре» (қудрати ҳарбӣ) дода шуд, ки бар зидди «қурбонии доимӣ» буд, ё бояд бар он ғолиб меомад. Ин низ як воқеияти таърихист, зеро қувваи ҳарбӣ аз ҷониби папагӣ ба кор бурда шуд (гарчанде ки вай ҳеҷ гоҳ лашкари шахсии худро надошт), то он монеаеро, ки бар роҳи болоравии вай ба қудрат гузошта шуда буд, аз миён бардорад. Он қудрат аз Руми бутпараст бармеомад. Қудрати ҳарбие, ки вай ба кор бурд, ба ӯ ба воситаи «таҷовуз» дода шуд, зеро он таҷовузе, ки ба вай имкон дод лашкарҳои подшоҳонеро, ки ӯро дар соли 538 бар тахт нишонданд, идора намояд, гуноҳи пайвастани калисо ва давлат буд. Нахуст дар ояти ёздаҳум сухан дар бораи Руми бутпараст меравад ва ба омӯзанда фаҳмонда мешавад, ки Руми бутпараст бар зидди Масеҳ хоҳад бархост ва дини бутпарастиро боло хоҳад бурд.

The next verse describes the transgression of the combination of church and state that allowed the papacy to overcome and remove the restraint that pagan Rome had exercised against her. History upholds the application of both those verses. “The daily” represents either pagan Rome, the power that stood against Christ, or the religion of paganism that was exalted by pagan Rome. The symbol of “the daily” is then followed by the papacy, as it identifies the transgression of church and state that is what empowers the papacy with an army to do its dirty work. Daniel’s third use of “the daily,” is the question that produces the answer, that is the central pillar of Adventism.

Ояти навбатӣ ҷинояти иттиҳоди калисо ва давлатро тасвир мекунад, ки ба папагӣ имкон дод бартараф карда ва он монеаеро дур созад, ки Рими бутпараст бар зидди вай ба амал меовард. Таърих татбиқи ҳар дуи он оятро тасдиқ мекунад. «Қурбонии доимӣ» ё Рими бутпарастро ифода мекунад — он қудрате, ки бар зидди Масеҳ меистод, — ё дини бутпарастиро, ки Рими бутпараст онро баланд бардошта буд. Пас аз рамзи «қурбонии доимӣ» папагӣ меояд, зеро он ҷинояти иттиҳоди калисо ва давлатро муайян месозад, ки ҳамон чизест, ки папагиро бо лашкаре қудрат мебахшад, то корҳои нопоки худро анҷом диҳад. Саволи сеюми Дониёл дар бораи «қурбонии доимӣ» ҳамон саволест, ки ҷавоберо ба миён меорад, ки сутуни марказии адвентизм мебошад.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> Пас шунидам, ки як муқаддас сухан мегуфт; ва муқаддаси дигар ба он муқаддасе ки сухан мегуфт, гуфт: «Рӯъё дар бораи қурбонии ҳаррӯза ва гуноҳи вайронкунанда, ки ҳам қудсгоҳ ва ҳам лашкарро ба зери по поймол шудан месупорад, то ба кай давом хоҳад кард?» Дониёл 8:13.

In this verse, the question is asked of how long shall the vision be, thus asking for an answer that represents duration, and not a point in time. The question is not on what date will the vision be fulfilled, but what is the duration of the vision. The verse does not ask “When?”, it asks, “How long?” The vision is about the desolating powers of paganism, represented as “the daily,” and papalism as represented by the transgression of the papacy that is accomplished when she commits fornication with the kings of the earth. Those two desolating powers of paganism followed by papalism were to trample down the sanctuary and the host for a period of “seven times.”

Дар ин оят савол дар бораи он матраҳ мешавад, ки рӯъё то чӣ андоза давом хоҳад кард; бинобар ин, посухе талаб карда мешавад, ки муддатро ифода намояд, на як лаҳзаи муайяни замонро. Савол ин нест, ки рӯъё дар кадом сана ба амал хоҳад омад, балки он аст, ки давомнокии рӯъё чӣ қадар аст. Оят намепурсад: «Кай?», балки мепурсад: «То кай?» Рӯъё дар бораи қувваҳои харобкунандагони бутпарастист, ки ҳамчун «доимӣ» муаррифӣ шудаанд, ва низ дар бораи папагарист, ки тавассути гуноҳи папагӣ муаррифӣ мешавад, он гоҳ ки вай бо подшоҳони замин зино мекунад. Ин ду қувваи харобкунандаи бутпарастӣ, ки баъдан папагарӣ аз паси он омад, мебоист маъбад ва лашкарро дар тӯли як давраи «ҳафт вақт» поймол мекарданд.

It is important to recognize that the trampling down of the literal sanctuary which began in the time of Babylon, and continued through to the destruction of Jerusalem by pagan Rome in 70 AD, was done by pagan powers from the beginning of the history to the end. Thus, it was literal paganism in the plural that trampled down the literal sanctuary and literal host (God’s people). But it was spiritual Rome that trampled down spiritual Jerusalem and spiritual Israel.

Бояд эътироф кард, ки поймол гардидани маъбади воқеӣ, ки дар замони Бобил оғоз ёфта, то нобудшавии Ерусалим аз ҷониби Руми бутпараст дар соли 70 милодӣ идома кард, аз оғоз то анҷоми ин таърих аз ҷониби қудратҳои бутпараст анҷом дода шуд. Пас, маҳз бутпарастии воқеӣ дар шакли ҷамъ маъбади воқеӣ ва лашкари воқеиро (қавми Худо) поймол кард. Аммо ин Руми рӯҳонӣ буд, ки Ерусалими рӯҳонӣ ва Исроили рӯҳониро поймол кард.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:2, 3.

> Лекин ҳавлиеро, ки аз беруни маъбад аст, тарк намо ва онро чен макун; зеро он ба халқҳо дода шудааст: ва шаҳри муқаддасро онҳо чиҳилу ду моҳ поймол хоҳанд кард. Ва Ман ба ду шоҳиди Худ қудрат хоҳам дод, ва онҳо як ҳазору дусаду шаст рӯз, дар палос печида, нубувват хоҳанд кард. Ваҳй 11:2, 3.

John the Baptist was a connecting link prophet that identified the change of dispensation from the earthly sanctuary to the heavenly, without knowing the fullness of his work. Paul was a connecting link prophet that identified the change of dispensation from literal Israel (the host) to spiritual Israel. The Jerusalem that was trampled down for forty-two months was spiritual Jerusalem.

Яҳёи Таъмиддиҳанда набии ҳалқаи васлкунандае буд, ки ивази давраи илоҳиро аз муқаддасгоҳи заминӣ ба муқаддасгоҳи осмонӣ муайян кард, бе он ки пуррагии кори худро бидонад. Павлус набии ҳалқаи васлкунандае буд, ки ивази давраи илоҳиро аз Исроили воқеӣ (мизбон) ба Исроили рӯҳонӣ муайян кард. Ерусалиме, ки чиҳилу ду моҳ поймол карда шуд, Ерусалими рӯҳонӣ буд.

> “The periods here mentioned—forty and two months,” and ‘a thousand two hundred and threescore days’—are the same, alike representing the time in which the church of Christ was to suffer oppression from Rome. The 1260 years of papal supremacy began in A.D. 538, and would therefore terminate in 1798. At that time a French army entered Rome and made the pope a prisoner, and he died in exile. Though a new pope was soon afterward elected, the papal hierarchy has never since been able to wield the power which it before possessed.” The Great Controversy, 266.

> «Давраҳое, ки дар ин ҷо зикр шудаанд, — «чилу ду моҳ» ва «як ҳазору дусаду шаст рӯз» — яканд ва ҳар ду яксон он замонеро ифода мекунанд, ки дар он калисои Масеҳ мебоист аз ҷониби Рум зери ситам қарор гирад. Он 1260 соли ҳукмронии папагӣ дар соли 538-и милодӣ оғоз ёфт ва бинобар ин дар соли 1798 ба поён мерасид. Дар он вақт як лашкари Фаронса ба Рум ворид шуда, папаро асир кард, ва ӯ дар табъид мурд. Гарчанде ки дере нагузашта баъд аз он папаи нав интихоб гардид, иерархияи папагӣ аз он пас дигар ҳеҷ гоҳ натавонист он қудратеро, ки пештар дар ихтиёр дошт, ба кор барад». The Great Controversy, 266.

Paul identified that at the transition which took place in the history of the cross, spiritual Jerusalem which “is above,” became the city which God chose to place his name, and literal Jerusalem ceased to be the Jerusalem of Bible prophecy.

Павлус муайян кард, ки дар он гузарише, ки дар таърихи салиб ба вуқӯъ пайваст, Ерусалими рӯҳонӣ, ки «болост», ба он шаҳре табдил ёфт, ки Худо баргузид, то номи Худро дар он ҷой диҳад, ва Ерусалими воқеӣ дигар Ерусалими пешгӯии Китоби Муқаддас набуд.

> For this Agar is mount Sinai in Arabia, and answereth to Jerusalem which now is, and is in bondage with her children. But Jerusalem which is above is free, which is the mother of us all. Galatians 4:25, 26.

> Зеро ин Аҷар аст кӯҳи Сино дар Арабистон, ва ба Уршалиме, ки ҳоло ҳаст, мувофиқат мекунад, ва бо фарзандони худ дар бандагӣ аст. Аммо Уршалиме, ки болотар аст, озод аст, ва он модари ҳамаи мост. Ғалотиён 4:25, 26.

This truth is essential to understand correctly, and the false application of literal Jerusalem as the symbol of Bible prophecy is part of the deception created by the Jesuits to undermine the truth that the pope of Rome is the antichrist. That false teaching produces a belief within apostate Protestantism that allows them to incorrectly look to the modern Jewish nation of Israel as a symbol of prophecy. Literal Jerusalem ceased to be God’s Jerusalem in the time of the cross.

Ин ҳақиқатро дуруст фаҳмидан бисёр муҳим аст, ва татбиқи бардурӯғи Ерусалими айнӣ ҳамчун рамзи пешгӯии Китоби Муқаддас қисми фиребест, ки йезуитҳо онро ба вуҷуд оварданд, то ҳақиқатро суст гардонанд, ки папаи Рум зиддимасеҳ аст. Он таълими бардурӯғ дар дохили протестантизми муртад чунин эътиқодеро ба вуҷуд меоварад, ки ба онҳо имкон медиҳад нодуруст ба давлати муосири яҳудии Исроил ҳамчун рамзи пешгӯӣ назар кунанд. Ерусалими айнӣ дар замони салиб дигар Ерусалими Худо набуд.

> “The city of Jerusalem is no longer a sacred place. The curse of God is upon it because of the rejection and crucifixion of Christ. A dark blot of guilt rests upon it, and never again will it be a sacred place until it has been cleansed by the purifying fires of heaven. At the time when this sin-cursed earth is purified from every stain of sin, Christ will again stand upon the Mount of Olives. As His feet rest upon it, it will part asunder, and become a great plain, prepared for the city of God.” Review and Herald, July 30, 1901.

> «Шаҳри Ерусалим дигар ҷои муқаддас нест. Лаънати Худо бар он аст, зеро Масеҳро рад карданд ва маслуб намуданд. Доғи тираи гуноҳ бар он қарор дорад, ва он дигар ҳеҷ гоҳ ҷои муқаддас нахоҳад буд, то даме ки бо оташҳои поксозандаи осмон пок гардад. Дар он вақте ки ин замини лаънатзадаи гуноҳ аз ҳар доғи гуноҳ пок карда мешавад, Масеҳ боз бар Кӯҳи Зайтун хоҳад истод. Вақте ки пойҳои Ӯ бар он қарор гиранд, он аз ҳам ҷудо хоҳад шуд ва ба ҳамвории бузурге табдил хоҳад ёфт, ки барои шаҳри Худо омода шудааст». Review and Herald, July 30, 1901.

The relevance of the distinction between literal Jerusalem and spiritual Jerusalem will be addressed as we consider Christ’s prophecy of the end of the world. The fourth time Daniel identifies “the daily,” is in chapter eleven.

Аҳамияти фарқият миёни Ерусалими аслӣ ва Ерусалими рӯҳонӣ ҳангоми баррасии пешгӯии Масеҳ дар бораи анҷоми ҷаҳон мавриди назар қарор хоҳад гирифт. Бори чаҳорум, ки Дониёл «қурбонии доимӣ»-ро зикр мекунад, дар боби ёздаҳум аст.

> And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:31.

> Ва қӯшу нерӯҳо аз ҷониби ӯ бархоста, мақдаси қувватро палид хоҳанд кард, ва қурбонии доимиро барҳам хоҳанд дод, ва макруҳи харобисозро барпо хоҳанд намуд. Дониёл 11:31.

This verse is identifying the work of pagan Rome in placing the papacy on the throne of the earth in the year 538. The “arms” represent the military strength of pagan Rome that stood up for the papacy beginning with Clovis, king of the Franks in the year 496. Different European kings worked for the placement of the papacy following Clovis, but the verse is identifying four things the European kings (arms) did for the papacy, once they transgressed by forming a church and state alliance with the whore of Tyre.

Ин оят кори Руми бутпарастро дар бар тахти замин нишонидани папагӣ дар соли 538 муайян мекунад. «Бозуҳо» қувваи низомии Руми бутпарастро ифода менамоянд, ки аз замони Кловис, подшоҳи франкҳо, дар соли 496 ба ҷонибдории папагӣ бархостанд. Подшоҳони гуногуни аврупоӣ пас аз Кловис барои барқарор кардани папагӣ фаъолият карданд, аммо ин оят чаҳор кореро муайян мекунад, ки подшоҳони аврупоӣ («бозуҳо») барои папагӣ анҷом доданд, баъд аз он ки онҳо бо ташкили иттиҳоди калисо ва давлат бо фоҳишаи Сур аз ҳад гузаштанд.

Once they stood up for the papacy, they “polluted” or destroyed the city of Rome, which was the symbol of strength of both pagan and papal Rome. The pollution of the verse was carried out repeatedly through the years, as the city of Rome was brought under continuous military attacks. Those European kings (the arms), would also “take away the daily.” The Hebrew word translated as “take away” in this verse is not “rum,” as it was in chapter eight. In this verse, the word translated as “take away,” is “sur,” and it means to remove. The arms of the European kings would remove the pagan resistance to the rise of the papacy in the year 508. Then in the year 538, those arms would place the papacy on the throne of the earth. Then at the Counsel of Orleans, in that very year, the papacy implemented a Sunday law.

Вақте ки онҳо аз папагарӣ ҳимоят карданд, онҳо шаҳри Румро, ки рамзи қудрати ҳам Руми бутпараст ва ҳам Руми папавӣ буд, «олуда» сохтанд ё вайрон карданд. Ин олудагии оят дар тӯли солҳо такроран ба иҷро расид, зеро шаҳри Рум пайваста зери ҳамлаҳои ҳарбӣ оварда мешуд. Он подшоҳони аврупоӣ (бозуҳо) ҳамчунин «қурбонии доимиро аз байн мебурданд». Калимаи иброние, ки дар ин оят ба «аз байн бурдан» тарҷума шудааст, «rum» нест, чунонки дар боби ҳашт буд. Дар ин оят, калимае, ки ба «аз байн бурдан» тарҷума шудааст, «sur» мебошад, ва маънояш дур кардан аст. Бозуҳои подшоҳони аврупоӣ муқовимати бутпарастиро ба болоравии папагарӣ дар соли 508 дур мекарданд. Сипас, дар соли 538, ҳамон бозуҳо папагариро бар тахти замин менишонданд. Баъд, дар Шӯрои Орлеан, маҳз дар ҳамон сол, папагарӣ қонуни рӯзи якшанберо ҷорӣ намуд.

Sunday as a day of worship is what Sister White calls the “idol” sabbath, and idolatry is the perfect biblical definition of the word “abomination”. In the year 538, the arms of pagan Rome placed the abomination that maketh desolate.

Як рӯзи ибодат будани якшанбе ҳамон аст, ки хоҳар Уайт онро шанбеи «бут» меномад, ва бутпарастӣ таърифи комили китобии калимаи «маконат» аст. Дар соли 538, бозуҳои Руми бутпараст он маконатеро, ки вайрона месозад, барпо карданд.

> “All who will exalt and worship the idol Sabbath, a day that God has not blessed, help the devil and his angels with all the power of their God-given ability, which they have perverted to a wrong use. Inspired by another spirit, which blinds their discernment, they cannot see that the exaltation of Sunday is entirely the institution of the Catholic Church.” Selected Messages, book 3, 423.

> «Ҳамаи онҳое ки шанбеи бутпарастиро, яъне рӯзеро, ки Худо онро баракат надодааст, баланд бардошта парастиш мекунанд, ба иблис ва фариштагони ӯ бо тамоми қуввати қобилияти аз ҷониби Худо додашудаи худ, ки онро ба истифодаи нодуруст табдил додаанд, ёрӣ мерасонанд. Аз рӯҳи дигаре илҳом гирифта, ки идроки онҳоро кӯр мегардонад, онҳо наметавонанд бубинанд, ки баланд бардоштани якшанбе комилан муассисаи Калисои католикӣ аст». Selected Messages, book 3, 423.

Prophecy and history uphold the application we have just identified for verse thirty-one. When we say prophecy upholds this application, we are referring to the fact that there are other prophecies which address these same facts, without bringing them into the discussion at this time. The fifth and final time Daniel uses “the daily,” is found in chapter twelve.

Пешгӯйӣ ва таърих татбиқеро, ки мо ҳоло барои ояти сию як муайян кардем, тасдиқ менамоянд. Вақте мегӯем, ки пешгӯйӣ ин татбиқро тасдиқ мекунад, мо ба он ишора дорем, ки пешгӯиҳои дигари низ ҳастанд, ки ба ҳамин воқеиятҳо мепардозанд, ҳарчанд онҳоро дар айни замон ба баҳс ворид намесозем. Бори панҷум ва охирин, ки Дониёл ибораи «рӯзмарра»-ро ба кор мебарад, дар боби дувоздаҳум ёфт мешавад.

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:11, 12.

> Ва аз вақте ки қурбонии доимӣ бардошта шавад, ва макрӯҳи харобисоз барпо гардад, як ҳазору дусаду навад рӯз хоҳад буд. Хушо касе ки интизорӣ кашад, ва ба як ҳазору сесаду сию панҷ рӯз бирасад. Дониёл 12:11, 12.

Prophecy and history uphold that in the year 508, the resistance to the rise of the papacy essentially ended, when the last of three geographical obstacles (the Goths), were plucked up as Daniel chapter seven identifies.

Пешгӯӣ ва таърих гувоҳӣ медиҳанд, ки дар соли 508 муқовимат ба болоравии папство, аслан, ба поён расид, вақте ки охирин аз се монеаи ҷуғрофӣ (готҳо) канда шуд, чунон ки боби ҳафтуми китоби Дониёл муайян месозад.

> I considered the horns, and, behold, there came up among them another little horn, before whom there were three of the first horns plucked up by the roots: and, behold, in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things. Daniel 7:8.

> Ба шохҳо менигаристам, ва инак, дар миёни онҳо шохи кӯчаки дигаре баромад, ки пеши он се шох аз шохҳои аввалин аз бех решакан карда шуданд; ва инак, дар ин шох чашмҳое монанди чашмони инсон буд, ва даҳоне ки суханони бузург мегуфт. Дониёл 7:8.

The three horns being removed are illustrated on the two sacred tables, and when the third of those three geographical obstacles was driven out of the city of Rome, in the year 508, the resistance against the rise of the papal power was taken away. The setting up referenced in verse eleven, represents the thirty years between 508 and 538. It identifies thirty years where the preparation of establishing the man of sin in the temple of God was accomplished.

Аз байн бурдаи сегона бар он ду лавҳи муқаддас тасвир ёфтаанд, ва ҳангоме ки сеюмини он се монеаи ҷуғрофӣ дар соли 508 аз шаҳри Рум берун ронда шуд, муқовимат бар зидди болоравии қудрати папагӣ бардошта шуд. Барпо гардонидане, ки дар ояти ёздаҳум ба он ишора шудааст, сӣ соли миёни 508 ва 538-ро ифода мекунад. Он сӣ солро муайян месозад, ки дар онҳо омодагии барқарор намудани марди гуноҳ дар маъбади Худо анҷом ёфт.

The word translated as “taken away” is also “sur,” which means to remove, and in 508, the resistance against the rise of the papacy was removed (taken away). From that date, twelve hundred and ninety years takes you to 1798, and the deadly wound of the papacy. Thirteen hundred and thirty-five days takes you to the first disappointment, and the beginning of the tarrying time at the very end of the year 1843. The verse promises a blessing to those who “cometh” to 1843. The word “cometh” means to touch. The first day of 1844, marks the first disappointment, but the last day of 1843, touches the first moment of 1844. The last day of a year touches the first day of the following year. The blessing associated with that date is upheld by history and prophecy.

Каломае, ки ба «бардошта мешавад» тарҷума шудааст, ҳамчунин «сур» аст, ки маънои дур карданро дорад; ва дар соли 508 муқовимат бар зидди бархостани папагӣ дур карда шуд (бардошта шуд). Аз он сана, як ҳазору дусаду навад сол шуморо ба 1798 ва ба захми марговари папагӣ мерасонад. Як ҳазору сесаду сию панҷ рӯз шуморо ба ноумедии аввал ва ба оғози замони таъхир дар охири худи соли 1843 мерасонад. Оят барои онҳое, ки ба 1843 «меоянд», баракатро ваъда мекунад. Калимаи «меояд» маънои ламс карданро дорад. Рӯзи аввали соли 1844 ноумедии аввалро нишон медиҳад, аммо рӯзи охирини соли 1843 ба лаҳзаи аввали соли 1844 мерасад. Рӯзи охирини як сол ба рӯзи аввали соли баъдӣ мерасад. Баракате, ки бо он сана вобаста аст, аз ҷониби таърих ва нубувват таъйид мешавад.

We will continue our consideration of the significance of “the daily” as a foundational truth in the next article.

Дар мақолаи оянда мо баррасии аҳамияти «қурбонии доимӣ»-ро ҳамчун ҳақиқати бунёдӣ идома хоҳем дод.

> “All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

> «Ҳамаи паёмҳое, ки аз солҳои 1840–1844 дода шуда буданд, бояд ҳоло бо қуввати тамом пешниҳод гарданд, зеро бисёр одамон самти худро гум кардаанд. Ин паёмҳо бояд ба ҳамаи калисоҳо расонида шаванд.

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> «Масеҳ гуфт: “Хушо чашмони шумо, зеро онҳо мебинанд; ва гӯшҳои шумо, зеро онҳо мешунаванд. Зеро ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки бисёр анбиё ва одилон орзу доштанд он чиро, ки шумо мебинед, бубинанд, вале онро надиданд; ва он чиро, ки шумо мешунавед, бишнаванд, вале нашуниданд” [Matthew 13:16, 17]. Хушо он чашмоне, ки он чиро, ки дар солҳои 1843 ва 1844 дида шуд, диданд.»

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> «Паём дода шуд. Ва дар такрор намудани ин паём набояд ҳеҷ таъхире бошад, зеро аломатҳои замон ба иҷро расида истодаанд; кори хотимавӣ бояд анҷом дода шавад. Кори бузурге дар муддати кӯтоҳ анҷом хоҳад ёфт. Ба қарибӣ, бо таъйини Худо, паёме дода хоҳад шуд, ки ба нидои баланде хоҳад расид. Он гоҳ Дониёл дар қитъаи худ хоҳад истод, то шаҳодати худро бидиҳад». Manuscript Releases, volume 21, 437.

Back to Articles