Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number Sixteen

Таърихи Пинҳонии Ояти Чил — Рақами Шонздаҳ

The Second Woe - Part Three

Войи дуюм — Қисми сеюм

Author

Jeff Pippenger

Published

June 18, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

## Jones' Logic

Мантиқи Ҷонс

Jones’ logic that the first angel of Revelation fourteen cannot be separated from the following two angels is rock-solid. His identification of the structural connection of those three angels with the trumpet angels is absolutely air-tight. His emphasis was no doubt upon the three angels of Revelation fourteen, but the logic for applying them as “inseparable,” is just as valid for all the angels that preceded them.

Мантиқи Ҷоунс, ки фариштаи аввали Ваҳйи боби чордаҳумро аз ду фариштаи баъдӣ ҷудо кардан мумкин нест, комилан устувор аст. Муайян кардани ӯ дар бораи пайванди сохтории он се фаришта бо фариштагони карнайҳо мутлақо бебаҳс аст. Бешубҳа, таъкиди ӯ бар се фариштаи Ваҳйи боби чордаҳум буд, аммо мантиқи татбиқи онҳо ҳамчун «ҷудонопазир» барои ҳамаи фариштагон низ, ки пеш аз онҳо буданд, ба ҳамон андоза эътибори комил дорад.

Because he was focusing upon the three angels of Revelation fourteen, he did not carry out his own logic to its ultimate conclusion. Ultimately the logic he used to connect the fifth, sixth and seventh woe trumpets to the three angels of Revelation fourteen, also included taking the line of the trumpets all the way back to the first of the seven trumpet angels.

Азбаски ӯ диққати худро ба се фариштаи Ваҳй боби чордаҳум равона карда буд, мантиқи худро то хулосаи ниҳоии он пайгирӣ накард. Дар ниҳоят, ҳамон мантиқе, ки ӯ барои пайваст кардани карнайҳои войи панҷум, шашум ва ҳафтум ба се фариштаи Ваҳй боби чордаҳум истифода бурд, инчунин дар бар мегирифт, ки хатти карнайҳо то ба аввали ҳафт фариштаи карнайкаш тамоман ба ақиб бурда шавад.

> And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. … And the seven angels which had the seven trumpets prepared themselves to sound. Revelation 8:2, 6.

> Ва ман ҳафт фариштаро дидам, ки пеши Худо меистоданд; ва ба онҳо ҳафт карнай дода шуд. … Ва он ҳафт фаришта, ки ҳафт карнай доштанд, худро барои навохтан омода сохтанд. Ваҳй 8:2, 6.

The series of angels begins with the “seven” trumpet angels, and the line of angels in Revelation begins with the first trumpet all the way through to the third angel’s warning of the mark of the beast. Jones is correct for identifying a distinction from the first four trumpets and the last three woe trumpets, for that “four and three” prophetic structure is also found in the churches and the seals. Established upon three witnesses in the book of Revelation allows those who choose to see that seven as a symbol, also contains four as a symbol and three as a symbol.

Силсилаи фариштагон бо фариштагони карнаи «ҳафт» оғоз меёбад, ва хатти фариштагон дар Ваҳй аз карнаи аввал то худи огоҳии фариштаи сеюм дар бораи нишони ҳайвон идома меёбад. Ҷонс дуруст аст, ки миёни чор карнаи аввал ва се карнаи вои охирин фарқиятро муайян мекунад, зеро он сохтори нубувватии «чор ва се» инчунин дар калисоҳо ва муҳрҳо низ ёфт мешавад. Дар китоби Ваҳй бар пояи се шоҳид устувор будани ин чиз ба онҳое, ки диданро интихоб мекунанд, имкон медиҳад, ки дарк намоянд: ҳафт, ҳамчун рамз, ҳамчунин чорро ҳамчун рамз ва серо ҳамчун рамз дар бар мегирад.

## A Divine Connection

Пайванди Илоҳӣ

What we have been identifying in the recent past is that the first and second angels of Revelation fourteen are empowered by a time prophecy of Islam of the first and second woes, and that the empowerment of the third angel is accomplished by the fulfillment of the third woe on 9/11. What Jones’ application identifies, (even though he did not make my point) is that every angel from the first trumpet angel of Revelation eight to the third woe trumpet of Revelation eleven is inseparably connected with the three angels of Revelation fourteen. They are symbols within the same prophetic line. They must be recognized as such to understand the various roles that each of the angels represent. So just as the seven churches, seals and trumpets represent seven, and also the symbol of four and three within the overall symbolism of the seven (churches, seals and trumpets); the line of angels from the first of seven trumpet angels all the way through to the third angel must be considered as a whole. This identifies a line of eleven angels.

Он чиро ки мо дар замони наздик муайян карда истодаем, ин аст, ки фариштагони якум ва дуюми Ваҳй боби чордаҳум бо воситаи пешгӯии замонии Ислом, яъне воҳаи якум ва дуюм, қудрат мегиранд, ва қудратманд гардидани фариштаи сеюм тавассути иҷрошавии воҳаи сеюм дар 9/11 анҷом меёбад. Он чи татбиқи Ҷонс муайян месозад, (ҳарчанд ӯ нуқтаи маро баён накардааст), ин аст, ки ҳар як фаришта аз фариштаи карнаи аввалини Ваҳй боби ҳаштум то карнаи воҳаи сеюми Ваҳй боби ёздаҳум ба таври ҷудонашаванда бо се фариштаи Ваҳй боби чордаҳум пайваст мебошад. Онҳо рамзҳо дар дохили ҳамон як хатти пешгӯӣ мебошанд. Барои фаҳмидани нақшҳои гуногуне, ки ҳар яке аз ин фариштагон намояндагӣ мекунанд, онҳоро бояд ҳамин тавр эътироф кард. Пас, ҳамон тавре ки ҳафт калисо, мӯҳрҳо ва карнаҳо рақами ҳафтро намояндагӣ мекунанд, ва ҳамчунин рамзи чор ва серо дар дохили рамзшиносии умумии ҳафт (калисоҳо, мӯҳрҳо ва карнаҳо), хатти фариштагон аз нахустини ҳафт фариштаи карна то ба фариштаи сеюм бояд ҳамчун як кулл баррасӣ гардад. Ин хатти ёздаҳ фариштаро муайян месозад.

The three angels of Revelation fourteen represent the warning message of the Millerites that announced the opening of the judgment and thereafter the warning message of the one hundred and forty-four thousand that is announcing the close of judgment.

Се фариштаи Ваҳй боби чордаҳум паёми ҳушдордиҳандаи миллерчиёнро ифода мекунанд, ки ифтитоҳи довариро эълон намуданд, ва баъд аз он паёми ҳушдордиҳандаи саду чилу чор ҳазорро, ки анҷоми довариро эълон мекунад.

The seven trumpets represent powers that God employed providentially to bring judgment upon nations that enforced the worship of the sun.

Ҳафт карнай қувваҳоеро ифода мекунанд, ки Худо онҳоро дар тадбири илоҳии Худ ба кор бурд, то бар халқҳое, ки ибодати офтобро ҷорӣ карда буданд, ҳукм оварад.

The first four trumpets identify the progressive demise of Western Rome by the year 476.

Чор карнайи аввал нобудшавии тадриҷии Руми Ғарбиро то соли 476 муайян мекунанд.

The fifth and sixth identify the demise of Eastern Rome from 1449 unto 1453.

Панҷум ва шашум суқути Руми Шарқиро аз соли 1449 то 1453 муайян мекунанд.

The last three trumpets represent Islam of the three woes.

Се карнаи охирин исломро дар се вой ифода мекунанд.

The angel in Revelation ten is Christ, who descends to empower the movement in the beginning and He descends again in Revelation eighteen, to empower the movement at the end.

Фариштаи мазкур дар Ваҳйи Юҳанно боби даҳ Масеҳ аст, ки нузул мекунад, то ҳаракатро дар ибтидо қувват бахшад; ва Ӯ бори дигар дар Ваҳйи Юҳанно боби ҳаждаҳ нузул мекунад, то ҳаракатро дар анҷом қувват бахшад.

The seventh trumpet began to sound on October 22, 1844 at the opening of the judgment which is the antitypical Day of Atonement. The trumpet of Jubilee was to be sounded on the Day of Atonement. Two trumpets therefore are sounded at the judgment; the Jubilee trumpet and the seventh trumpet.

Карнаи ҳафтум 22 октябри соли 1844, ҳангоми оғози доварӣ, ки Рӯзи Каффораи намунаи ҳақиқист, ба садо даромад. Карнаи Юбилей бояд дар Рӯзи Каффора садо медод. Пас, дар доварӣ ду карнай садо медиҳанд: карнаи Юбилей ва карнаи ҳафтум.

> Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. And ye shall hallow the fiftieth year, and proclaim liberty throughout all the land unto all the inhabitants thereof: it shall be a jubilee unto you; and ye shall return every man unto his possession, and ye shall return every man unto his family. A jubilee shall that fiftieth year be unto you: ye shall not sow, neither reap that which groweth of itself in it, nor gather the grapes in it of thy vine undressed. Leviticus 25:9–11.

> Пас дар рӯзи даҳуми моҳи ҳафтум бигзор карнаи юбилей садо диҳӣ; дар рӯзи кафорат шумо карнаро дар тамоми замини худ ба садо оваред. Ва соли панҷоҳумро муқаддас бишуморед, ва дар тамоми замин барои ҳамаи сокинони он озодиро эълон намоед: он барои шумо юбилей хоҳад буд; ва ҳар кас ба мулки худ баргардад, ва ҳар кас ба хонаводаи худ баргардад. Он соли панҷоҳум барои шумо юбилей хоҳад буд: дар он на бикоред, ва на он чиро, ки худ аз худ мерӯяд, бидаравед, ва на ангури токи ноҳарошидаи худро ҷамъ оваред. Ибодат 25:9–11.

The context that identifies the scattering of Israel for “seven times” located in the very next chapter in Leviticus, is set forth in the verses that lead to the instruction of sounding the jubilee trumpet on the Day of Atonement.

Контексте, ки пароканда шудани Исроилро барои «ҳафт замон», ки дар боби навбатии Левитус ҷой гирифтааст, муайян мекунад, дар оятҳое баён шудааст, ки ба дастури навохтани карнаи юбилей дар Рӯзи Каффорат меоваранд.

> Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. And the sabbath of the land shall be meat for you; for thee, and for thy servant, and for thy maid, and for thy hired servant, and for thy stranger that sojourneth with thee, And for thy cattle, and for the beast that are in thy land, shall all the increase thereof be meat. And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Leviticus 25:2–8.

> «Ба банӣ-Исроил сухан гӯй ва ба онҳо бигӯ: “Ҳангоме ки ба замине, ки Ман ба шумо медиҳам, дароед, он замин бояд барои Худованд шанбате нигоҳ дорад. Шаш сол киштатро бикор, ва шаш сол токзоратро бибур, ва ҳосили онро ҷамъ овар; аммо дар соли ҳафтум барои замин шанбати оромии комил хоҳад буд, шанбате барои Худованд: на киштатро бикорӣ ва на токзоратро бибурӣ. Он чиро, ки аз худ аз ҳосили ту рӯидааст, дарав накун, ва ангури токи нобуридаатро ҷамъ наовар; зеро он барои замин соли оромист. Ва шанбати замин барои шумо хӯрок хоҳад буд: барои ту, ва барои ғуломат, ва барои канизат, ва барои муздурat, ва барои ғарибе ки назди ту иқомат дорад, ва барои чорвои ту, ва барои ҳайвоноте ки дар замини ту ҳастанд; тамоми ҳосили он барои хӯрок хоҳад буд. Ва барои худ ҳафт шанбати солҳоро бишмор, ҳафт мартаба ҳафт сол; ва давраи ҳафт шанбати солҳо барои ту чилу нӯҳ сол хоҳад буд”» (Левизодагон 25:2–8).

When Miller recognized the judgment against Israel for breaking the sabbath rest for the land in chapter twenty-six, he applied the principle that a day represents a year and discovered that a year is three hundred and sixty days, and that seven times three hundred and sixty was twenty-five hundred and twenty years of punishment for breaking the covenant. It was the first prophetic truth he discovered. It’s the foundation of the truths that made up the foundation that Christ laid through the work of Miller. The Jubilee trumpet is an announcement of deliverance and freedom.

Вақте ки Миллер дар боби бисту шашум довариро бар Исроил барои шикастани оромии шанбегии замин дарк намуд, ӯ он усулро татбиқ кард, ки як рӯз намояндаи як сол аст, ва дарёфт, ки як сол сесаду шаст рӯз мебошад, ва ҳафт бор сесаду шаст — ду ҳазору панҷсаду бист соли ҷазо барои шикастани аҳд буд. Ин аввалин ҳақиқати нубувватӣ буд, ки ӯ кашф кард. Он таҳкурсии он ҳақиқатҳоест, ки таҳкурсеро ташкил доданд, ки Масеҳ ба воситаи хизмати Миллер гузошт. Карнаи Юбилей эълони раҳоӣ ва озодӣ аст.

The seventh trumpet is Islam of the third woe.

Карнаи ҳафтум Ислом аст аз войи сеюм.

> But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

> Лекин дар айёми овози фариштаи ҳафтум, ҳангоме ки ӯ ба навохтан оғоз намояд, рози Худо ба анҷом хоҳад расид, чунон ки Ӯ ба бандагони Худ — анбиё — эълон кардааст. Ваҳй 10:7.

The seventh trumpet of Islam is an external prophetic truth and the Jubilee trumpet is the internal prophetic truth of justification by faith—deliverance from sin, which according to Sister White is the third angel in verity. In the period when the seventh trumpet is sounding, the mystery of Christ in you the hope of glory will be perfected as Christ combines His Divinity with the humanity of the one hundred and forty-four thousand. Those who then receive the seal of God will proclaim a trumpet message of warning represented as the third woe and also the warning of the third angel. The third woe empowers the message of the third angel when the angel who is no less a personage than Jesus Christ descends with a message in His hand.

Карнаи ҳафтуми Ислом ҳақиқати зоҳирии нубувват аст, ва карнаи Юбилей ҳақиқати ботинии нубувватии сафед шудан ба воситаи имон аст—раҳоӣ аз гуноҳ, ки мувофиқи гуфтаи Хоҳар Уайт, дар ҳақиқат ҳамон фариштаи сеюм мебошад. Дар даврае ки карнаи ҳафтум садо медиҳад, сирри «Масеҳ дар шумо, умеди ҷалол» ба камол хоҳад расид, вақте ки Масеҳ Илоҳияти Худро бо инсонияти яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор муттаҳид месозад. Онҳое ки он вақт мӯҳри Худоро қабул мекунанд, паёми ҳушдордиҳандаи карнаиро эълон хоҳанд кард, ки ҳамчун войи сеюм муаррифӣ шудааст, ва ҳамчунин ҳушдори фариштаи сеюм низ. Войи сеюм паёми фариштаи сеюмро қувват мебахшад, вақте ки он фариштае, ки аз ҷиҳати шахсият касе ҷуз Исои Масеҳ нест, бо паёме дар дасти Худ фуруд меояд.

When we identify that it was a time prophecy of the first and second woe that empowered the first angel’s message, and a prophecy of the third woe that empowers the third angel’s message, we are identifying the trumpets as ‘judgments that were brought upon Rome in response to Sunday enforcement.’ Those providential judgments, particularly the last three woe trumpets, align and parallel the warning message of Revelation fourteen’s three angels. Two woes and two angels in the Millerite history and the third woe and the third angel in the history of the one hundred and forty-four thousand. In the beginning history of the first and second angels, the message of the opening of the judgment was empowered by a fulfillment of Islam of the first and second woes. In the ending history of the third angel the message announcing the close of judgment was empowered by a fulfillment of Islam of the third woe.

Вақте ки мо муайян месозем, ки ин пешгӯии замонӣ дар бораи войи якум ва дувум буд, ки паёми фариштаи якумро қувват мебахшид, ва пешгӯие дар бораи войи сеюм, ки паёми фариштаи сеюмро қувват мебахшад, мо карнайҳоро ҳамчун «довариҳое, ки бар Рум дар ҷавоб ба маҷбуркунии нигоҳдории якшанбе оварда шуданд» мешиносем. Он довариҳои илоҳии тадбирӣ, хусусан се карнаи охирини вой, бо паёми огоҳкунандаи се фариштаи Ваҳй боби чордаҳ ҳамоҳанг шуда, ба он мувозӣ мебошанд. Ду вой ва ду фаришта дар таърихи миллерӣ, ва войи сеюм ва фариштаи сеюм дар таърихи яксаду чилу чаҳор ҳазор. Дар таърихи ибтидоии фариштагони якум ва дувум, паёми кушода шудани доварӣ бо иҷрои пешгӯии Ислом дар войи якум ва дувум қувват ёфт. Дар таърихи анҷомии фариштаи сеюм, паёме ки баста шудани довариро эълон мекунад, бо иҷрои пешгӯии Ислом дар войи сеюм қувват ёфт.

The empowerment at the beginning and ending was represented by the angel of Revelation ten and eighteen, “who was no less a personage than Jesus Christ.” The external message of Islam and the internal message of judgment is the external third woe trumpet and the internal message of judgment is the trumpet of the third angel. The external trumpet of Islam is the prophecy of twenty-five hundred and twenty years and the internal trumpet of the third angel is the twenty-three hundred years. Both arrived and sounded at the opening of the judgment of the dead, and both arrived again at the opening of the judgment of the living.

Қувватбахшӣ дар оғоз ва анҷом бо фариштаи Ваҳй бобҳои даҳум ва ҳаждаҳум намояндагӣ шудааст, «ки ӯ касе камтар аз худи Исои Масеҳ набуд». Паёми зоҳирии Ислом ва паёми ботинии доварӣ карнаи сеюми войи зоҳирист, ва паёми ботинии доварӣ карнаи фариштаи сеюм аст. Карнаи зоҳирии Ислом пешгӯии ду ҳазору панҷсаду бист сол аст, ва карнаи ботинии фариштаи сеюм ду ҳазору сесад сол аст. Ҳар ду ҳангоми оғози доварии мурдагон расида, садо доданд, ва ҳар ду боз ҳангоми оғози доварии зиндагон расиданд.

The angel of Revelation ten descended on August 11, 1840 in fulfillment of the prophecy of Islam and in so doing, the angel typified the descent of the angel of Revelation eighteen with a fulfillment of a prophecy of Islam. God’s judgment upon the rebellion of the Sunday law in 321, and then again in 538 is represented by the first six trumpets, and His judgment for the soon-coming Sunday law rebellion is represented by the seventh trumpet, which is the third woe and also the third angel. The warning message of the beginning of the judgment on October 22, 1844 and the warning message of the judgment of the living on 9/11 were both empowered by the seventh angel in the sequence that Jones set forth. Six trumpet angels in chapters eight and nine, then in chapter ten the angel descends who is no less a personage than Jesus Christ. He is the seventh in the sequence of angels, who is followed in chapter eleven by the third woe, which is the seventh trumpet that began to sound in 1844, but is the eighth in the series of angels that lead to the ninth, tenth and eleventh angels in Revelation fourteen.

Фариштаи Ваҳй боби даҳум дар 11 августи соли 1840 ба иҷрои пешгӯии ислом нозил шуд, ва бо ин амал он фаришта нузули фариштаи Ваҳй боби ҳаждаҳумро, ҳамроҳ бо иҷрои пешгӯие аз ислом, тимсол намуд. Доварии Худо бар исёни қонуни якшанбе дар соли 321, ва сипас боз дар соли 538, бо шаш карнаи аввал муаррифӣ шудааст; ва доварии Ӯ барои исёни қонуни якшанбеи наздикоянда бо карнаи ҳафтум муаррифӣ мегардад, ки он войи сеюм ва ҳамчунин фариштаи сеюм аст. Паёми ҳушдордиҳандаи оғози доварӣ дар 22 октябри соли 1844 ва паёми ҳушдордиҳандаи доварии зиндагон дар 9/11 ҳар ду аз ҷониби фариштаи ҳафтум, дар он пайдарпайие ки Ҷонс баён кардааст, қувват бахшида шуданд. Шаш фариштаи карнай дар бобҳои ҳаштум ва нуҳум, сипас дар боби даҳум фариштае нозил мешавад, ки аз шахсияте камтар аз Исои Масеҳ нест. Ӯ ҳафтумин дар ин пайдарпайии фариштагон аст, ки дар боби ёздаҳум аз паси ӯ войи сеюм меояд, ки ҳамон карнаи ҳафтум аст, ки дар соли 1844 ба садо даромадан оғоз кард, аммо дар силсилаи фариштагоне, ки ба фариштагони нуҳум, даҳум ва ёздаҳуми Ваҳй боби чордаҳум мерасонанд, ҳаштумин аст.

The third angel’s message cannot be isolated from the first and second angels’ messages, but neither can it be separated from the seven trumpets of God’s judgment upon apostasy. The first four trumpets of judgment in chapter eight of Revelation identify the progressive demise of Western Rome after Constantine’s first Sunday law in 321 and began at his division of the empire into east and west in 330.

Паёми фариштаи сеюмро аз паёмҳои фариштагони якум ва дуюм ҷудо кардан мумкин нест, аммо ҳамчунин онро аз ҳафт карнайи доварии Худо бар осият низ ҷудо намудан мумкин нест. Чор карнайи аввали доварӣ дар боби ҳаштуми Ваҳй заволи тадриҷии Руми Ғарбиро пас аз нахустин қонуни якшанбеи Константин дар соли 321 муайян месозанд ва аз тақсими империя аз ҷониби ӯ ба шарқ ва ғарб дар соли 330 оғоз ёфтанд.

> “When our nation, in its legislative councils, shall enact laws to bind the consciences of men in regard to their religious privileges, enforcing Sunday observance, and bringing oppressive power to bear against those who keep the seventh-day Sabbath, the law of God will, to all intents and purposes, be made void in our land; and national apostasy will be followed by national ruin.” Review and Herald, December 18, 1888.

> «Вақте ки халқи мо, дар шӯроҳои қонунгузории худ, қонунҳоеро қабул хоҳад кард, то виҷдони одамонро дар масъалаи имтиёзҳои динии онҳо бибандад, риояи якшанберо маҷбуран татбиқ намояд ва қувваи зулмоварро бар зидди онҳое, ки шанбеи рӯзи ҳафтумро нигоҳ медоранд, ба кор барад, қонуни Худо, ба ҳамаи маъноҳои амалии ин сухан, дар замини мо бекор гардонида хоҳад шуд; ва осияти миллӣ бо харобии миллӣ пайравӣ хоҳад шуд». Review and Herald, December 18, 1888.

The principle of national apostasy bringing national ruin was brought upon Constantine’s nation beginning with the first four trumpets that brought Western Rome to a conclusion by 476. Eastern Rome came to its conclusion in 1453, though it had prophetically lost its national sovereignty on July 27, 1449. Unlike Babylon, who was overthrown in one night, Rome, both western and eastern was brought to their endings progressively. The demise of Western Rome under the first four trumpets by 476, represents the demise of the United States under four trumpets, which at one level represents the four generations of the United States that began in 1798 and ends at the Sunday law. Those four generations parallel the four generations of Adventism, which parallel the first four churches of Revelation two, and the four escalating abominations of Ezekiel chapter eight and the four waves of grasshoppers in the book of Joel.

Принсипи муртадии миллӣ, ки харобии миллиро ба бор меоварад, бар халқи Константин аз оғози чор карнаи аввал нозил гардид, ки Руми Ғарбиро то соли 476 ба анҷом расониданд. Руми Шарқӣ ба анҷоми худ дар соли 1453 расид, ҳарчанд ки он аз назари пешгӯёна соҳибихтиёрии миллии худро 27 июли соли 1449 аз даст дода буд. Бар хилофи Бобил, ки дар як шаб сарнагун шуд, Рум — ҳам ғарбӣ ва ҳам шарқӣ — ба анҷомҳои худ тадриҷан расонида шуд. Суқути Руми Ғарбӣ таҳти чор карнаи аввал то соли 476, суқути Иёлоти Муттаҳидаро таҳти чор карна намояндагӣ мекунад, ки дар як сатҳ чор насли Иёлоти Муттаҳидаро ифода менамояд, наслҳое ки аз соли 1798 оғоз ёфта, бо қонуни якшанбе анҷом меёбанд. Он чор насл бо чор насли Адвентизм мувозӣ мебошанд, ки онҳо ба навбати худ бо чор калисои аввали Ваҳй боби ду, ва чор зишткории рӯ ба афзоиши боби ҳаштуми Ҳизқиёл, ва чор мавҷи малахҳо дар китоби Юил мувозӣ мебошанд.

> For thus saith the Lord God; How much more when I send my four sore judgments upon Jerusalem, the sword, and the famine, and the noisome beast, and the pestilence, to cut off from it man and beast? Ezekiel 14:21.

> Зеро чунин мегӯяд Худованд Худо: пас чӣ қадар бештар, ҳангоме ки Ман чор доварии сахти Худро бар Ерусалим мефиристам, яъне шамшер, ва қаҳтӣ, ва ҳайвони зарарнок, ва ваборо, то аз он инсон ва ҳайвонро нобуд созам? Ҳизқиёл 14:21.

The fifth and sixth trumpets brought down Eastern Rome, and eastern Rome in prophetic relation to western Rome, represents the state. Western Rome represents the church. Western Rome also represents the United States, who is conquered first, as was western Rome.

Карнайҳои панҷум ва шашум Руми Шарқиро фурӯ нишонданд, ва Руми Шарқӣ, дар робитаи нубувватӣ бо Руми Ғарбӣ, давлатро ифода мекунад. Руми Ғарбӣ калисоро ифода мекунад. Руми Ғарбӣ ҳамчунин Иёлоти Муттаҳидаи Амрикоро ифода мекунад, ки аввал тасхир карда мешавад, чунон ки Руми Ғарбӣ тасхир гардида буд.

> “As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.

> «Ҳангоме ки Амрико, сарзамини озодии динӣ, бо Папагӣ дар маҷбур сохтани виҷдон ва водор намудани одамон ба эҳтироми шанбеи козиб муттаҳид гардад, мардумони ҳар кишвари рӯи замин ба пайравӣ аз намунаи вай бурда хоҳанд шуд». Testimonies, ҷилди 6, саҳ. 18.

The first four trumpets represent the four generations of American history, and when the United States falls, the glorious land of verse forty-one of Daniel eleven has just fallen, and the next obstacle is Egypt, a symbol of the rest of the nations of the world. The United Nations, who are the ten kings, then agree to give their seventh kingdom to the papacy, for ‘a short space—one hour,’ in Revelation seventeen. This occurs at Herod’s birthday party, when he pledges half his kingdom. At Herod’s birthday party, in that hour the handwriting appears upon the plaster of the walls, and Belshazzar is slain. That hour arrives at the Sunday law and continues until the close of human probation. The seventh kingdom is conquered as typified by the destruction of the walls of Constantinople that came down in 1453. From the Sunday law in the United States, as typified by 1449; unto the fall of Constantinople in 1453 is four symbolic years. The papacy received its deadly wound in 1798.

Чор карнаи аввал чор насли таърихи Амрикоро ифода мекунанд, ва ҳангоме ки Иёлоти Муттаҳида суқут мекунад, замини ҷалолманди ояти чиҳилу якуми Дониёл ёздаҳ нав суқут кардааст, ва монеаи баъдӣ Миср аст, ки рамзи боқии халқҳои ҷаҳон мебошад. Пас Созмони Милали Муттаҳид, ки он даҳ подшоҳанд, мувофиқат мекунанд, ки подшоҳии ҳафтуми худро ба папагӣ диҳанд, зеро дар Ваҳйи ҳафтдаҳ гуфта шудааст: «барои муддати кӯтоҳ — як соат». Ин дар ҷашни зодрӯзи Ҳиродус ба вуқӯъ меояд, вақте ки ӯ нисфи подшоҳии худро ваъда медиҳад. Дар ҷашни зодрӯзи Ҳиродус, дар ҳамон соат хаттотӣ бар рӯйи андоваи деворҳо падидор мешавад, ва Балшазар кушта мешавад. Он соат бо қонуни якшанбе фаро мерасад ва то поёни муҳлати имтиҳони башар идома мекунад. Подшоҳии ҳафтум, чунон ки дар вайрон шудани деворҳои Қустантиния, ки дар соли 1453 фурӯ рехтанд, ба таври рамзӣ нишон дода шудааст, мағлуб карда мешавад. Аз қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида, чунон ки бо соли 1449 рамзгузорӣ шудааст, то суқути Қустантиния дар соли 1453 — чор соли рамзист. Папагӣ зарбаи марговари худро дар соли 1798 гирифт.

In Daniel eleven verse forty the papacy fell in 1798, at the time of the end. Then the king of the south fell in 1989, at the time of the end. The United States falls in verse forty-one and Egypt falls in verse forty-two and the papacy comes to its second and final fall in verse forty-five.

Дар Дониёл, боби ёздаҳ, ояти чил, папство дар соли 1798, дар замони интиҳо, суқут кард. Сипас подшоҳи ҷануб дар соли 1989, дар замони интиҳо, суқут кард. Иёлоти Муттаҳида дар ояти чилу як суқут мекунад, Миср дар ояти чилу ду суқут мекунад, ва папство дар ояти чилу панҷ ба суқути дуюм ва ниҳоии худ мерасад.

> “From the rise and fall of nations as made plain in the books of Daniel and the Revelation, we need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,—how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass,’ it has perished. James 1:10. So perished the Medo-Persian kingdom, and the kingdoms of Grecia and Rome. And so perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose, and expresses His character, can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Prophets and Kings, 548.

> «Аз болоравӣ ва суқути миллатҳо, чунон ки дар китобҳои Дониёл ва Ваҳй равшан баён шудааст, мо бояд биомӯзем, ки ҷалоли танҳо зоҳирӣ ва дунявӣ то чӣ андоза беарзиш аст. Бобил, бо тамоми қудрат ва шукӯҳи худ, ки ҷаҳон аз он пас ҳаргиз монанди онро надидааст,—қудрат ва шукӯҳе, ки ба мардуми он рӯзгор бисёр устувор ва пойдор менамуд,—то чӣ ҳад комилан аз миён рафтааст! Чун «гули алаф» он нобуд гаштааст. Яъқуб 1:10. Ҳамин тавр подшоҳии Модию Форс, ва подшоҳиҳои Юнон ва Рум низ нобуд шуданд. Ва ҳамин тавр ҳар он чи, ки Худоро бунёди худ надорад, нобуд мегардад. Танҳо он чи бо мақсади Ӯ пайванд ёфтааст ва хислати Ӯро ифода мекунад, метавонад пойдор бимонад. Принсипҳои Ӯ ягона чизҳои устуворе мебошанд, ки ҷаҳони мо мешиносад». Пайғамбарон ва Подшоҳон, 548.

The fall of the United States (the false prophet) in verse forty-one was typified by 1449, and the fall of Egypt (the dragon) in verse forty-two was typified by 1453 and the papacy (the beast) comes to its end with none to help as typified by 1798. The false prophet and the dragon are brought down by trumpet powers, and the beast is brought down by a dragon power.

Суқути Иёлоти Муттаҳида (пайғамбари дурӯғин) дар ояти чилу як бо соли 1449 рамзгузорӣ шуда буд, ва суқути Миср (аждаҳо) дар ояти чилу ду бо соли 1453 рамзгузорӣ шуда буд, ва папагӣ (ваҳшӣ) ба поёни худ мерасад, дар ҳоле ки ҳеҷ кас ба он ёрӣ намерасонад, чунон ки соли 1798 рамзи он буд. Пайғамбари дурӯғин ва аждаҳо ба воситаи қудратҳои карнай фурӯ оварда мешаванд, ва ваҳшӣ ба воситаи як қудрати аждаҳо фурӯ оварда мешавад.

The number four is a symbol of the dissolution of a kingdom. Alexander’s kingdom disintegrated into four kingdoms, and Egypt came down in the Red Sea in the fourth generation, and Israel is bowing to the sun in the fourth abomination of Ezekiel eight. The four generations of Protestantism and Republicans in the earth beast began in 1798 and ends at the soon-coming Sunday law for both horns. Ezekiel’s four sore judgments upon Jerusalem illustrate four judgments upon the United States, and those four judgments upon the sixth kingdom of Bible prophecy typify the four years from 1449 unto 1453 when the seventh kingdom of Bible prophecy agrees to give half their kingdom unto the papacy in a church and state relationship that the whore of Tyre reigns over.

Рақами чор рамзи фурӯпошии як подшоҳист. Подшоҳии Искандар ба чор подшоҳӣ пароканда шуд, ва Миср дар баҳри Сурх дар насли чорум суқут кард, ва Исроил дар назди офтоб дар нафратовартарини чорум аз Ҳизқиёл ҳашт саҷда мекунад. Чор насли протестантизм ва ҷумҳурихоҳон дар ҳайвони заминӣ аз соли 1798 оғоз ёфта, барои ҳар ду шох то қонуни якшанбеи наздикоянда ба анҷом мерасад. Чор доварии сахти Ҳизқиёл бар Ерусалим чор доварӣ бар Иёлоти Муттаҳидаро тасвир мекунанд, ва он чор доварӣ бар подшоҳии шашуми нубуввати Китоби Муқаддас намунаи чор сол аз 1449 то 1453 мебошанд, вақте ки подшоҳии ҳафтуми нубуввати Китоби Муқаддас розӣ мешавад, ки нисфи подшоҳии худро ба папагӣ дар муносибати калисо ва давлат бидиҳад, ки фоҳишаи Сур бар он ҳукмронӣ мекунад.

The four years of 1449 unto 1453 represent the demise of the seventh kingdom at the Sunday law, and they also represent the period of the demise of the eighth kingdom from the Sunday law unto the close of probation. The conquering of Egypt, who is the world and also the dragon that is given to the papacy, is a fractal at the beginning of the period symbolized by the four years of 1449 unto 1453. This identifies the fall of Constantinople at the Sunday law, and then again when Michael stands up. When Michael stands up the four angels are fully released according to inspiration.

Чор соли 1449 то 1453 нестшавии салтанати ҳафтумро дар қонуни якшанбе ифода мекунанд, ва ҳамчунин онҳо давраи нестшавии салтанати ҳаштумро аз қонуни якшанбе то баста шудани муҳлати имтиёз ифода менамоянд. Фатҳ шудани Миср, ки ҷаҳон аст ва ҳамчунин аждаҳоест, ки ба папагӣ дода мешавад, як фрактал дар оғози давраест, ки бо чор соли 1449 то 1453 рамзгузорӣ шудааст. Ин суқути Қустантинияро дар қонуни якшанбе муайян месозад, ва сипас боз ҳангоме ки Михаил бармехезад. Вақте ки Михаил бармехезад, он чор фаришта мувофиқи илҳом ба таври комил озод мешаванд.

> “I saw that the four angels would hold the four winds until Jesus’ work was done in the sanctuary, and then will come the seven last plagues.” Early Writings, 36.

> «Ман дидам, ки чор фаришта чор бодро нигоҳ хоҳанд дошт, то даме ки кори Исо дар муқаддасгоҳ ба анҷом расад, ва он гоҳ ҳафт балои охирин хоҳад омад». Early Writings, 36.

Four divisions of Alexander’s kingdom, four trumpets upon Western Rome, four winds released on Eastern Rome, four sore judgments upon Jerusalem, four winds released when the papacy comes to its end with none to help. With these prophetic symbols set forth we will consider the second woe in the context of applying it at the soon coming Sunday law.

Чор қисми подшоҳии Искандар, чор карнай бар Руми Ғарбӣ, чор бод, ки бар Руми Шарқӣ раҳо карда шуданд, чор доварии сахт бар Ерусалим, чор бод, ки ҳангоме ки папагӣ ба анҷоми худ мерасад ва ёваре надорад, раҳо карда мешаванд. Бо ин рамзҳои нубувватӣ, ки баён гардидаанд, мо войи дуюмро дар доираи татбиқи он ба қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда баррасӣ хоҳем кард.

## The Council of Florence

Шӯрои Флоренсия

In 1439, at the Council of Florence (also called the Union of Florence), representatives of the Eastern Orthodox Church (led by the Byzantine Emperor John VIII Palaiologos and the Patriarch of Constantinople) signed a formal decree of union with the Roman Catholic Church. They agreed to identify the Pope of Rome as the head (supreme authority) of the entire Church.

Соли 1439, дар Шӯрои Флоренсия (ки ҳамчунин Иттиҳоди Флоренсия номида мешавад), намояндагони Калисои Православии Шарқӣ (таҳти роҳбарии Императори Византия Юҳанноси VIII Палеолог ва Патриархи Қустантиния) фармони расмии иттиҳод бо Калисои Католикии Румро имзо карданд. Онҳо розӣ шуданд, ки Попи Рум ҳамчун сарвари (мақоми олии) тамоми Калисо шинохта шавад.

> For the husband is the head of the wife, even as Christ is the head of the church: and he is the saviour of the body. Ephesians 5:23.

> Зеро шавҳар сари зан аст, чунон ки Масеҳ низ сари калисо аст; ва Ӯ Наҷотдиҳандаи бадан мебошад. Эфсӯсиён 5:23.

## The Nicene Creed

Эътиқодномаи Ниқия

The Emperor and Patriarch accepted the “Filioque clause” in the Nicene Creed, which was an addition to the Nicene Creed, claiming that the Holy Spirit proceeds from the Father and the Son. The Nicene Creed is one of the most important and widely used statements within the history of the Catholic faith. The Nicene Creed is a formal summary of core Catholic beliefs. It was originally written to defend the truth about who Jesus Christ is. In 325, a major controversy arose because a priest named Arius taught that Jesus was created by God the Father and was not fully God.

Император ва Патриарх «банди Filioque»-ро дар Эътиқодномаи Никей пазируфтанд, ки иловае ба Эътиқодномаи Никей буд ва даъво мекард, ки Рӯҳулқудс аз Падар ва аз Писар содир мешавад. Эътиқодномаи Никей яке аз муҳимтарин ва васеътарин баёнияҳои истифодашаванда дар таърихи имони католикӣ мебошад. Эътиқодномаи Никей хулосаи расмии эътиқодҳои аслии католикӣ аст. Он дар ибтидо барои дифоъ аз ҳақиқат дар бораи он ки Исои Масеҳ кист, навишта шуда буд. Дар соли 325, ихтилофи бузурге ба миён омад, зеро коҳине ба номи Ариус таълим медод, ки Исо аз ҷониби Худои Падар офарида шудааст ва комилан Худо нест.

Emperor Constantine called the First Council of Nicaea to settle the issue. The council strongly affirmed that Jesus is fully God, “of the same substance” as the Father. The Creed was later expanded at the Council of Constantinople in 381. It is to be noted at this point; that the Nicene Creed was established in the history of Constantine the first, and it would be an issue for the last Constantine, who was Constantine the eleventh, who was the last Emperor of the eastern Byzantine Empire. Constantine the Great, who was the first is repeatedly set forth as a subject in Bible prophecy. He is the ruler at the beginning of the empire of the east and therefore typifies the ruler at the ending of the empire of the east. The fact that the Nicene Creed is an element of both the beginning and ending histories must be noted by a student of prophecy, if they understand the principle of alpha and omega.

Император Константин Шӯрои Якуми Никеяро даъват кард, то ин масъаларо ҳал намояд. Шӯро бо қатъият тасдиқ кард, ки Исо комилан Худо аст, «ҳамҷавҳар» бо Падар. Баъдтар Иқрорномаи имон дар Шӯрои Қустантиния соли 381 тавсеа дода шуд. Дар ин маврид бояд қайд кард, ки Иқрорномаи Никея дар таърихи Константини якум барқарор гардид, ва он барои Константини охирин, ки Константини ёздаҳум буд ва охирин Императори Империяи шарқии Византия ба шумор мерафт, масъалае хоҳад буд. Константини Бузург, ки аввалин буд, такроран ҳамчун мавзӯе дар нубуввати Китоби Муқаддас пеш гузошта мешавад. Ӯ ҳоким дар оғози империяи шарқ аст ва бинобар ин тимсоли ҳоким дар анҷоми империяи шарқ мебошад. Далели он ки Иқрорномаи Никея унсуре дар ҳар ду таърихи оғоз ва анҷом аст, бояд аз ҷониби донишҷӯи нубувват мавриди таваҷҷуҳ қарор гирад, агар ӯ усули алфа ва омегаро дарк намояд.

In 381, the Nicene Creed was updated with the doctrine of Purgatory, the doctrine of the Eucharist, with the acceptance of the use of unleavened bread for the Eucharist, which was a Latin practice. The Creed of 381 also accepted the Catholic understanding of original sin and the afterlife. It ended with this key line: “We also define that the holy apostolic see and the Roman Pontiff holds the primacy over the whole world and is the true vicar of Christ.”

Дар соли 381, Эътиқодномаи Никея бо таълимоти Барзах, таълимоти Евхаристия, бо пазируфтани истифодаи нони фатир барои Евхаристия, ки амали лотинӣ буд, таҷдид карда шуд. Эътиқодномаи соли 381 ҳамчунин фаҳмиши католикиро дар бораи гуноҳи аслӣ ва ҳаёти пас аз марг пазируфт. Он бо ин ҷумлаи калидӣ анҷом меёфт: «Мо ҳамчунин муайян месозем, ки курсии муқаддаси расулӣ ва Понтифики Рум бар тамоми ҷаҳон аввалият дорад ва ноиби ҳақиқии Масеҳ аст.»

At the Council of Florence another updated version was signed on July 6, 1439, 14 years before Constantinople fell to the Ottoman Turks in 1453. The union was signed under heavy political pressure. The Byzantine Empire was desperate for military help from the West against the advancing Ottomans. When the Greek delegates returned home, the agreement was strongly rejected by the majority of the clergy, monks, and ordinary people in the East. Most of the bishops who signed it later withdrew their support. The union was never fully implemented and was formally repudiated by the Eastern Orthodox Church in the following years. By the time Constantinople fell in 1453, the union had already effectively collapsed. It is often described by historians as a political union that failed due to deep theological, cultural, and popular resistance.

Дар Шӯрои Флоренсия нусхаи дигари навшуда 6 июли соли 1439, яъне 14 сол пеш аз суқути Константинопол ба дасти туркони усмонӣ дар соли 1453, ба имзо расид. Иттиҳод зери фишори шадиди сиёсӣ ба имзо расид. Империяи Бизантия барои дарёфти кумаки низомӣ аз Ғарб бар зидди усмониёни пешрав сахт ниёзманд буд. Вақте ки вакилони юнонӣ ба ватани худ бозгаштанд, ин созишнома аз ҷониби аксарияти рӯҳониён, роҳибон ва мардуми одии Шарқ ба таври қотеъона рад карда шуд. Аксари усқуфоне, ки онро ба имзо расонда буданд, баъдтар дастгирии худро бозпас гирифтанд. Иттиҳод ҳаргиз ба таври комил амалӣ нагардид ва дар солҳои баъдӣ аз ҷониби Калисои Православии Шарқӣ расман рад карда шуд. То замоне ки Константинопол дар соли 1453 суқут кард, ин иттиҳод аллакай амалан фурӯ пошида буд. Таърихнигорон онро бисёр вақт ҳамчун иттиҳоди сиёсӣ тавсиф мекунанд, ки ба сабаби муқовимати амиқи илоҳиётӣ, фарҳангӣ ва мардумӣ ноком гардид.

At the First Council of Nicaea of 325 the Nicene Creed was adopted. It is marked five years before the year 330, when the 360 years of Daniel eleven, verse twenty-four, represented as a “time” concluded.

Дар Шӯрои аввали Ниқеяи соли 325 Эътиқодномаи Ниқея қабул карда шуд. Ин воқеа панҷ сол пеш аз соли 330 воқеъ гардид, вақте ки 360 соли Дониёл 11:24, ки ҳамчун «замон» ифода ёфтааст, ба анҷом расид.

> He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:24.

> Ӯ ҳатто ба ҷойҳои серҳосилтарини вилоят бо осоиштагӣ дохил хоҳад шуд; ва он чиро ба амал хоҳад овард, ки падаронаш ва падарони падаронаш накарда буданд; ғанимат ва тороҷ ва сарватро миёни онҳо тақсим хоҳад кард; оре, ӯ тадбирҳои худро бар зидди қалъаҳои мустаҳкам то замоне ба нақша хоҳад гирифт. Дониёл 11:24.

The year 31 BC and 330 both mark the “time appointed” of verses twenty-seven and twenty-nine of Daniel eleven.

Солҳои 31 то милод ва 330 ҳар ду «вақти муқарраршуда»-и оятҳои бисту ҳафтум ва бисту нуҳуми Дониёл ёздаҳро нишон медиҳанд.

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. … At the time appointed he shall return, and come toward the south; but it shall not be as the former, or as the latter. Daniel 11:27, 29.

> Ва дили ҳар дуи ин подшоҳон ба бадӣ моил хоҳад буд, ва онҳо бар сари як дастархон дурӯғ хоҳанд гуфт; аммо ин комёб нахоҳад шуд, зеро ки анҷом ҳанӯз барои вақти таъиншудаст. … Дар вақти таъиншуда ӯ боз хоҳад гашт ва ба ҷониби ҷануб хоҳад омад; аммо ин на мисли пешин хоҳад буд ва на мисли баъдӣ. Дониёл 11:27, 29.

The beginning (330) and ending (1449–1453) of the prophetic line of eastern Rome is represented by the first and last emperor Constantine. The alpha and omega of the prophetic line of eastern Rome, called the Byzantine Empire is connected to the ending of the three hundred and sixty-years Imperial Rome ruled supremely from the battle of Actium in 31 BC unto the year 330, and then onward to 1453. Before the battle of Actium in 31 BC Mark Antony and Augustus Ceasar spoke lies at one table that did not prosper. Before the year 330, in 325 the Nicene Creed was adopted. Before the year 1453 the updated version of the very same Nicene Creed was adopted. Before 31 BC two political figures told lies at one table. In 325 the spiritual lies were told at one table. Those two witnesses identify the political and spiritual lies that were adopted in 1439 at the Council of Florence. That updated Nicene Creed was called the Decree of Union.

Оғоз (330) ва анҷом (1449–1453)-и хатти нубувватии Руми шарқӣ бо аввалин ва охирин императори Константин муаррифӣ мешавад. Алфа ва омегаи хатти нубувватии Руми шарқӣ, ки Империяи Византия номида мешавад, ба анҷоми Руми императории сесаду шастсола, ки аз ҷанги Актиум дар соли 31 то милод то соли 330 бо ҳокимияти олӣ идора мешуд, ва сипас то соли 1453, пайваст аст. Пеш аз ҷанги Актиум дар соли 31 то милод Марк Антоний ва Августус Қайсар бар сари як миз дурӯғ гуфтанд, ки комёб нагардид. Пеш аз соли 330, дар соли 325, Эътиқодномаи Никея қабул гардид. Пеш аз соли 1453 нусхаи таҷдидшудаи ҳамон Эътиқодномаи Никея қабул гардид. Пеш аз соли 31 то милод ду шахсияти сиёсӣ бар сари як миз дурӯғ гуфтанд. Дар соли 325 дурӯғҳои рӯҳонӣ бар сари як миз гуфта шуданд. Он ду шоҳид дурӯғҳои сиёсӣ ва рӯҳониеро муайян мекунанд, ки дар соли 1439 дар Шӯрои Флоренсия қабул шуданд. Он Эътиқодномаи таҷдидшудаи Никея «Фармони Иттиҳод» номида мешуд.

The first waymark of lies at one table came before 31 BC, and was between two political factions of pagan Rome. The time appointed for those lies was 31 BC, and it consisted of Augustus, a symbol of Rome against a confederacy of a man and woman representing Egypt. The second set of lies was 325, and the time appointed was 330. The third set of lies was in 1439, and the time appointed was 1449–1453. Those at the table in 1439 represented western and eastern Rome, with eastern Rome seeking a political goal, by agreeing to a religious argument. 31 BC, followed by 330 and then 1453 represent a triple application of the line of Rome.

Нахустин роҳнишони «дурӯғҳо бар сари як миз» пеш аз 31 то милод рух дод, ва миёни ду ҷиноҳи сиёсӣ аз Рими бутпараст буд. Вақти таъйиншуда барои он дурӯғҳо 31 то милод буд, ва он аз Августус, ки рамзи Рим буд, бар зидди иттиҳоди як мард ва як зан, ки Мисрро намояндагӣ мекарданд, иборат буд. Маҷмӯи дуюми дурӯғҳо соли 325 буд, ва вақти таъйиншуда 330 буд. Маҷмӯи сеюми дурӯғҳо дар соли 1439 буд, ва вақти таъйиншуда 1449–1453 буд. Онҳое ки дар соли 1439 бар сари миз буданд, Рими ғарбӣ ва шарқиро намояндагӣ мекарданд, ва Рими шарқӣ бо ризо шудан ба як баҳси динӣ, дар ҷустуҷӯи ҳадафи сиёсӣ буд. 31 то милод, пас аз он 330 ва сипас 1453, як татбиқи сегонаи хатти Римро ифода мекунанд.

The political threat of the alliance of Marc Antony and Cleopatra, typified the spiritual threat of the heresy of Arianism in 325, which in turn typified the political and religious threat of the Islamic Turks in 1439.

Таҳдиди сиёсии иттиҳоди Марк Антоний ва Клеопатра таҳдиди рӯҳонии бидъати ориёсияро дар соли 325 ба таври рамзӣ ифода менамуд, ки он, дар навбати худ, таҳдиди сиёсӣ ва динии туркони исломиро дар соли 1439 ба таври рамзӣ ифода менамуд.

The doctrines of the Nicene Creed are lies and there is no truth in them. The document signed on July 6, 1439, at the Council of Florence was called the Decree of Union and represented the same lies and more. When the delegates returned to Constantinople in 1439, they were met with anger and accusations of betrayal. The saying went around: “Better the Turkish turban than the Pope’s mitre.”

Таълимоти Эътиқодномаи Никея дурӯғ аст ва дар он ҳеҷ ҳақиқате нест. Санаде, ки 6 июли соли 1439 дар Шӯрои Флоренсия имзо шуд, «Фармони Иттиҳод» номида мешуд ва ҳамон дурӯғҳоро, балки боз бештар аз он, ифода мекард. Вақте ки намояндагон соли 1439 ба Константинопол баргаштанд, онҳоро бо хашм ва айбдоркуниҳои хиёнат пешвоз гирифтанд. Ин сухан дар миён паҳн шуд: «Беҳтар аст саллаи туркӣ аз митраи Поп.»

The union was signed mainly because the Byzantine Emperor desperately needed Western military help against the Ottomans. Once it became clear that very little (or no) military aid was coming, support for the union evaporated. In 1450–1451, several Eastern synods rejected the union, and after Constantinople fell in 1453, the union was completely abandoned. The ultimate outcome of the Decree of Union of Florence is considered by the Eastern Orthodox Church as a failed and rejected council. It is not recognized as valid. The Roman Catholic Church, however, still considers it a valid ecumenical council.

Иттиҳод асосан аз он сабаб имзо шуд, ки Императори Византия ба таври ноумедона ба кӯмаки низомии Ғарб бар зидди усмониён ниёз дошт. Ҳамин ки равшан гардид, ки кӯмаки низомии бисёр кам (ё тамоман ҳеҷ) нахоҳад омад, пуштибонӣ аз иттиҳод аз байн рафт. Дар солҳои 1450–1451 якчанд синодҳои шарқӣ иттиҳодро рад карданд, ва пас аз суқути Константинопол дар соли 1453, иттиҳод комилан тарк карда шуд. Натиҷаи ниҳоии Қарори Иттиҳоди Флоренсия аз ҷониби Калисои Православии Шарқӣ ҳамчун шӯрои ноком ва радшуда арзёбӣ мегардад. Он ҳамчун эътиборнок эътироф намешавад. Аммо Калисои Католикии Рум ҳанӯз ҳам онро як шӯрои умумиҷаҳонии эътиборнок мешуморад.

We are setting the logic to understand how the prophetic characteristics of the second woe are repeated in the history of the third woe. The one-hundred-and-fifty-year prophecy of the first woe began on July 27, 1299 and ended on July 27, 1449.

Мо мантиқро барои фаҳмидани он муқаррар мекунем, ки чӣ гуна хусусиятҳои нубувватии войи дуюм дар таърихи войи сеюм такрор мешаванд. Нубуввати яксаду панҷоҳсолаи войи аввал 27 июли соли 1299 оғоз ёфта, 27 июли соли 1449 ба поён расид.

## 1449

1449

Constantine XI Palaiologos was born in 1404 and reigned from January, 1449 unto May 29, 1453. He was the final emperor of the Eastern Roman (Byzantine) Empire, which had lasted over 1,100 years. He bravely led the defense of Constantinople during the Ottoman siege in 1453 with only about 7,000 to 8,000 defenders against Mehmed II’s army of 80,000 plus. He died fighting on the city walls on May 29, 1453 when Constantinople finally fell. His body was never conclusively identified. His death marked the end of the Roman Empire (the last direct continuation of the empire founded by Augustus in 27 BC).

Константин XI Палеолог соли 1404 таваллуд ёфта, аз январи соли 1449 то 29 майи соли 1453 ҳукмронӣ кард. Ӯ охирин императори Империяи Руми Шарқӣ (Византия) буд, ки беш аз 1,100 сол давом карда буд. Ӯ дар ҷараёни муҳосираи усмонии Константинопол дар соли 1453 бо шуҷоат ба дифои шаҳр раҳбарӣ намуд, дар ҳоле ки танҳо тақрибан 7,000 то 8,000 мудофеъ бар зидди лашкари Меҳмади II, ки беш аз 80,000 нафар буд, меистоданд. Ӯ 29 майи соли 1453, вақте ки Константинопол ниҳоят суқут кард, ҳангоми ҷангидан бар деворҳои шаҳр кушта шуд. Ҷасади ӯ ҳаргиз ба таври қатъӣ шиносоӣ карда нашуд. Марги ӯ поёни Империяи Румро нишон дод (охирин идомаи бевоситаи он империяе, ки Август дар соли 27 то милод таъсис дода буд).

He is remembered in Greek history and Orthodox tradition as a heroic figure — often called “the Marble Emperor” in legend (the belief that he will one day return to save Constantinople).

Ӯ дар таърихи юнонӣ ва анъанаи православӣ ҳамчун шахсияти қаҳрамонона ёд мешавад — дар ривоятҳо бисёр вақт ӯро «Императори Мармарин» меноманд (эътиқод бар он ки рӯзе боз хоҳад гашт, то Константинополро наҷот диҳад).

John VIII Palaiologos (1392–1448) was the second-to-last Byzantine Emperor who reigned from 1425–1448. He was the eldest son of Emperor Manuel II Palaiologos and the older brother of Constantine XI. John VIII spent most of his reign desperately trying to save the dying Byzantine Empire from the Ottomans. In 1439, he personally traveled to Italy and presided over the Council of Florence, where he and the Eastern Orthodox delegation temporarily agreed to reunite with the Roman Catholic Church and accept the Pope as head of the Church. Constantine the Great had also presided over the Council of Nicaea. John VIII hoped this union with the papacy would bring Western military help against the Turks, but the union was deeply unpopular back in Constantinople and ultimately failed. John VIII died in 1448 (of natural causes), just five years before Constantinople fell in 1453. His brother Constantine XI then became emperor and died defending the city.

Юҳанно VIII Палеолог (1392–1448) императори дуввум аз охири давлати Византия буд, ки аз солҳои 1425 то 1448 ҳукмронӣ кард. Ӯ писари калонии император Мануэл II Палеолог ва бародари бузурги Константин XI буд. Юҳанно VIII қисми зиёди давраи ҳукмронии худро бо талоши ноумедона барои наҷот додани Империяи рӯ ба заволи Византия аз Усмониён сипарӣ намуд. Соли 1439 ӯ шахсан ба Италия сафар кард ва бар Шӯрои Флоренсия раёсат намуд, ки дар он ҷо ӯ ва ҳайати калисои православии шарқӣ муваққатан розӣ шуданд, ки бо Калисои католикии румӣ аз нав муттаҳид шаванд ва Попро ҳамчун сарвари Калисо бипазиранд. Константини Бузург низ бар Шӯрои Никея раёсат карда буд. Юҳанно VIII умед дошт, ки ин иттиҳод бо папасолорӣ кӯмаки низомии Ғарбро бар зидди туркон фароҳам хоҳад овард, аммо ин иттиҳод дар худи Константинопол бисёр номаҳбуб буд ва дар ниҳоят ноком монд. Юҳанно VIII соли 1448 (бо марги табиӣ) даргузашт, ҳамагӣ панҷ сол пеш аз он ки Константинопол дар соли 1453 суқут кунад. Пас аз он бародараш Константин XI император шуд ва ҳангоми дифоъ аз шаҳр ҷон бохт.

When John VIII died in 1448, his brother Constantine XI was chosen as successor. By 1448 the Byzantine Empire was a tiny vassal state, and the Ottomans had significant influence over who sat on the throne in Constantinople. On July 27, 1449, a very significant political event occurred in the final years of the Byzantine Empire. The Byzantine Emperor John VIII Palaiologos had died earlier in 1448. His brother, Constantine XI Palaiologos (the last emperor), was proclaimed emperor in Constantinople. However, before Constantine XI officially ascended the throne, he sent ambassadors to the Ottoman Sultan (Murad II) and requested permission to reign. The Sultan granted that permission, and only then was Constantine XI formally crowned and recognized as emperor. This act was seen as the voluntary surrender of Byzantine independence. For the first time, a Byzantine emperor openly acknowledged that he ruled only by permission of the Ottoman Turks. Just four years later, in 1453, Constantinople fell to the Ottomans.

Вақте ки Юҳанно VIII дар соли 1448 вафот кард, бародараш Константин XI ба ҳайси ворис баргузида шуд. То соли 1448 Империяи Византия ба як давлати хурди тобеъ табдил ёфта буд, ва усмониён бар он ки кӣ бар тахти Қустантиния менишинад, нуфузи назаррас доштанд. Рӯзи 27 июли соли 1449, дар солҳои поёнии Империяи Византия, як рӯйдоди бисёр муҳимми сиёсӣ ба вуқӯъ пайваст. Императори Византия, Юҳанно VIII Палеолог, пештар дар соли 1448 вафот карда буд. Бародараш, Константин XI Палеолог (охирин император), дар Қустантиния император эълон карда шуд. Аммо пеш аз он ки Константин XI расман ба тахт нишинад, ӯ сафиронро назди Султони Усмонӣ (Муроди II) фиристод ва барои ҳукмронӣ иҷозат хост. Султон он иҷозатро дод, ва танҳо пас аз он Константин XI расман тоҷгузорӣ шуд ва ҳамчун император эътироф гардид. Ин амал ҳамчун таслими ихтиёрии истиқлолияти Византия дида мешуд. Бори нахуст як императори византӣ ошкоро эътироф кард, ки ӯ танҳо бо иҷозати туркони усмонӣ ҳукм меронад. Ҳамагӣ пас аз чор сол, дар соли 1453, Қустантиния ба дасти усмониён суқут кард.

Three hundred and ninety-one years and fifteen days after July 27, 1449, on August 11, 1840, the Turks sought protection from Egypt by submitting to the four great European powers, thus fulfilling the prophecy of an hour, day, month and year. We have now set the logic in place to apply the first and second woe at the soon coming Sunday law. Peter as a symbol of the one hundred and forty-four thousand represents the movement of the third angel and William Miller represents the movement in the first and second angels. Both movements are associated with “keys.”

Пас аз се саду наваду як сол ва понздаҳ рӯз аз 27 июли соли 1449, дар 11 августи соли 1840, туркон, бо итоат кардан ба чор қудрати бузурги Аврупо, аз Миср ҳимоят талаб карданд; ва ба ин васила пешгӯии як соат, як рӯз, як моҳ ва як сол иҷро гардид. Акнун мо мантиқро ба ҷо гузоштем, то войи аввал ва дуюмро ба қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда татбиқ намоем. Петрус, ҳамчун рамзи як саду чилу чор ҳазор, ҳаракати фариштаи сеюмро намояндагӣ мекунад, ва Вилям Миллер ҳаракати фариштагони якум ва дуюмро намояндагӣ мекунад. Ҳар ду ҳаракат бо «калидҳо» алоқаманд мебошанд.

> And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open. Isaiah 22:22.

> Ва калиди хонаи Довудро бар китфи ӯ хоҳам ниҳод; ва ӯ хоҳад кушод, ва ҳеҷ кас нахоҳад баст; ва ӯ хоҳад баст, ва ҳеҷ кас нахоҳад кушод. Ишаъё 22:22.

> And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:18, 19.

> Ва Ман низ ба ту мегӯям: ту Петрус ҳастӣ, ва бар ин сахра Ман калисои Худро бино хоҳам кард; ва дарвозаҳои дӯзах бар он ғолиб нахоҳанд омад. Ва калидҳои Малакути Осмонро ба ту хоҳам дод; ва ҳар он чи бар замин бибандӣ, дар осмон баста хоҳад шуд; ва ҳар он чи бар замин бикшоӣ, дар осмон кушода хоҳад шуд. Матто 16:18, 19.

We will approach the battle of Nineveh in the next article as the “key” that not only opens the bottomless pit, but as the prophetic key that aligns the entire testimony of Daniel eleven into perfect order. In Miller’s dream the “key” attached to the casket was Miller’s method of Bible study. Proof texting of the Millerite history combined with “line upon line” in the history of the third angel is the key that allows the key of Revelation nine to unlock and align the hidden history of verse forty’s external message into order.

Мо дар мақолаи оянда ба ҷанги Нинве ҳамчун «калид» хоҳем пардохт, ки на танҳо чоҳи беҳадро мекушояд, балки ҳамчун калиди нубувватӣ тамоми шаҳодати Дониёл ёздаҳро дар тартиби комил ҳамоҳанг месозад. Дар хоби Миллер «калиде», ки ба сандуқча вобаста буд, усули омӯзиши Китоби Муқаддаси Миллер буд. Иқтибосоварии матнҳои исботкунанда аз таърихи миллерӣ, дар якҷоягӣ бо «сатр бар сатр» дар таърихи фариштаи сеюм, он калидест, ки имкон медиҳад калиди Ваҳй нӯҳ таърихи пинҳони паёми берунии ояти чиҳилро кушода, ба тартиб дарорад.

We will continue our considerations in the next article.

Мо андешаҳои худро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

> “To the prophet the wheel within a wheel, the appearances of living creatures connected with them, all seemed intricate and unexplainable. But the hand of Infinite Wisdom is seen among the wheels, and perfect order is the result of its work. Every wheel works in perfect harmony with every other.” Testimonies to Ministers, 214.

> «Барои пайғамбар чархе, ки даруни чарх буд, ва намудҳои мавҷудоти зинда, ки бо онҳо пайваст буданд, ҳама мураккаб ва ғайри қобили тавзеҳ менамуданд. Аммо дасти Ҳикмати Беинтиҳо дар миёни чархҳо дида мешавад, ва натиҷаи кори он тартиби комил аст. Ҳар як чарх бо ҳар яки дигар дар ҳамоҳангии комил амал мекунад». Testimonies to Ministers, 214.

Back to Articles