Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number Four

Таърихи Пинҳони Ояти Чилум — Рақами Чор

Testing and Triumph: The Formation of the Image of the Beast and the Sealing of the Wise

Санҷиш ва зафар: ташаккули сурати ҳайвон ва муҳр шудани хирадмандон

Author

Jeff Pippenger

Published

September 23, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The prophetic line which illustrates the testing represented by the formation of the image of the beast in the United States runs parallel with the three waymarks that represent the line of the Constitution. They run parallel to each other and they contribute specific information that addresses the other line. How is it that those who pass the image of the beast test will then be prepared to walk in the light that proceeds from the throne-room of God, during the time of persecution that begins at the Sunday law in the United States? What is it about the test of the formation of the image of the beast that seals the wise virgins into an experience which allows them to navigate through the period of persecution that begins at the Sunday law, when national apostasy is followed by national ruin, and Satan begins his marvelous works?

Хати нубуввате, ки озмоишеро, ки бо ташаккули сурати ҳайвон дар Иёлоти Муттаҳида ифода мешавад, тасвир мекунад, ҳамзамон бо се нуқтаи аломатӣ ҷараён мегирад, ки хати Конститутсияро намояндагӣ мекунанд. Онҳо бо якдигар мутобиқона пеш мераванд ва ҳар яке маълумоти мушаххасеро фароҳам меоварад, ки ба хати дигар иртибот дорад. Чӣ гуна онҳое, ки аз озмоиши сурати ҳайвон мегузаранд, баъдан омода хоҳанд шуд, ки дар нуре роҳ раванд, ки аз толори тахти Худо содир мешавад, дар замони таъқиботе ки аз қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида оғоз меёбад? Дар бораи озмоиши ташаккули сурати ҳайвон чӣ ҳаст, ки бокирагони хирадмандро дар таҷрибае мӯҳр мекунад, ки ба онҳо имкон медиҳад аз миёни давраи таъқиботе, ки аз қонуни якшанбе оғоз меёбад, роҳ ёбанд, вақте ки осияти миллӣ аз паси худ харобии миллиро меоварад ва Шайтон корҳои шигифтангези худро оғоз мекунад?

> “It is impossible to give any idea of the experience of the people of God who shall be alive upon the earth when celestial glory and a repetition of the persecutions of the past are blended. They will walk in the light proceeding from the throne of God. By means of the angels there will be constant communication between heaven and earth. And Satan, surrounded by evil angels, and claiming to be God, will work miracles of all kinds, to deceive, if possible, the very elect.” Testimonies, volume 9, 16.

> «Тасаввуроте додани таҷрибаи халқи Худо, ки ҳангоми омехта шудани ҷалоли осмонӣ бо такрори таъқиботҳои гузашта бар рӯйи замин зинда хоҳанд буд, номумкин аст. Онҳо дар нуре қадам хоҳанд зад, ки аз тахти Худо содир мегардад. Ба воситаи фариштагон миёни осмон ва замин пайваста иртибот барқарор хоҳад буд. Ва шайтон, ки аз ҷониби фариштагони шарир иҳота шудааст ва даъво мекунад, ки худо аст, барои фиреб додан, агар мумкин бошад, ҳатто баргузидагонро, ҳар гуна мӯъҷизот ба амал хоҳад овард». Testimonies, volume 9, 16.

Sister White comments on the message Christ presented in the synagogue in Capernaum recorded in John chapter six. Her comments are in The Desire of Ages, in the chapter titled The Crisis in Galilee. There she emphasizes that Christ made no effort to prevent the rebellion that occured in John six, though He knew full well He would lose more disciples then than at any other time in His ministry among men.

Хоҳар Уайт дар бораи паёме, ки Масеҳ дар канисаи Кафарнаҳум пешкаш намуд ва дар боби шашуми Юҳанно сабт шудааст, шарҳ медиҳад. Шарҳҳои ӯ дар китоби «Орзуи Асрҳо», дар фасле бо унвони «Бӯҳрон дар Ҷалил», омадаанд. Дар он ҷо ӯ таъкид мекунад, ки Масеҳ барои пешгирӣ кардани ошӯбе, ки дар Юҳанно 6 рух дод, ҳеҷ кӯшише накард, ҳарчанд Ӯ ба хубӣ медонист, ки дар ҳамон вақт бештар аз ҳар давраи дигари хизмати Худ дар миёни одамон шогирдони зиёдеро аз даст хоҳад дод.

> “When Jesus presented the testing truth that caused so many of His disciples to turn back, He knew what would be the result of His words; but He had a purpose of mercy to fulfill. He foresaw that in the hour of temptation every one of His beloved disciples would be severely tested. His agony in Gethsemane, His betrayal and crucifixion, would be to them a most trying ordeal. Had no previous test been given, many who were actuated by merely selfish motives would have been connected with them. When their Lord was condemned in the judgment hall; when the multitude who had hailed Him as their king hissed at Him and reviled Him; when the jeering crowd cried, ‘Crucify Him!’—when their worldly ambitions were disappointed, these self-seeking ones would, by renouncing their allegiance to Jesus, have brought upon the disciples a bitter, heart-burdening sorrow, in addition to their grief and disappointment in the ruin of their fondest hopes. In that hour of darkness, the example of those who turned from Him might have carried others with them. But Jesus brought about this crisis while by His personal presence He could still strengthen the faith of His true followers.

> «Вақте ки Исо он ҳақиқати имтиҳонкунандаро пешкаш намуд, ки боиси он гардид, ки ин қадар бисёре аз шогирдонаш бозгашт кунанд, Ӯ медонист, ки натиҷаи суханонаш чӣ хоҳад буд; вале Ӯ мақсади раҳмдилонае барои ба анҷом расонидан дошт. Ӯ пешакӣ медид, ки дар соати васваса ҳар яке аз шогирдони маҳбубаш сахт озмуда хоҳад шуд. Азоби Ӯ дар Ҷатсамонӣ, хиёнат ба Ӯ ва маслуб гардидани Ӯ барои онҳо озмоише бисёр сахт мебуд. Агар пеш аз ин ҳеҷ имтиҳоне дода намешуд, бисёре аз онҳое ки танҳо аз ангезаҳои худпарастона ҳаракат мекарданд, бо онҳо пайваст мемонданд. Вақте ки Худованди онҳо дар толори доварӣ маҳкум карда мешуд; вақте ки анбӯҳе, ки Ӯро чун подшоҳи худ истиқбол карда буд, ба Ӯ ҳуштак мезад ва Ӯро таҳқир менамуд; вақте ки ҷамоати масхарагар нидо мекард: “Ӯро маслуб кунед!” — вақте ки орзуҳои дунявии онҳо барбод мерафтанд, ин худҷӯён, бо даст кашидан аз садоқати худ ба Исо, бар шогирдон, илова бар андӯҳ ва навмедии онҳо аз вайрон шудани азизтарин умедҳояшон, ғаме талх ва сангини дилро меоварданд. Дар он соати зулмот, намунаи онҳое ки аз Ӯ рӯй мегардонданд, метавонист дигаронро низ бо худ бикашонад. Аммо Исо ин буҳронро дар замоне ба амал овард, ки ҳанӯз бо ҳузури шахсии Худ метавонист имони пайравони ҳақиқии Худро қавӣ гардонад.»

> “Compassionate Redeemer, who in the full knowledge of the doom that awaited Him, tenderly smoothed the way for the disciples, prepared them for their crowning trial, and strengthened them for the final test!” The Desire of Ages, 394.

> «Наҷотдиҳандаи дилсӯз, ки бо дониши комил аз ҳалокате, ки Ӯро интизор буд, бо меҳрубонӣ роҳи шогирдонро ҳамвор сохт, онҳоро барои озмоиши бузургтарини онҳо омода кард ва барои имтиҳони ниҳоӣ қувват бахшид!» Орзуи асрҳо, 394.

The Sunday law is the final test where character is manifested. Before the final test Christ, who never changes, allows a test by which His people’s eternal destiny will be decided. It is a test they must pass before they are sealed, and before their probation closes at the Sunday law. It is a prophetic test that prepares the wise virgins “for their crowning trial, and strengthens them for the final test!” Their “crowning trial” is their crowning test, for the wise virgins are those who are “purified, made white and tried.” The final test is their crowning trial, and in that testing time, the wise virgins “will walk in light proceeding from the throne of God”. What is it within the testing process represented as “the formation of the image of the beast” that prepares the wise virgins for the crowning trial and allows them to walk in the light proceeding from the throne of God. What is the light that proceeds from the throne of God?

Қонуни якшанбе имтиҳони ниҳоист, ки дар он хислат ошкор мегардад. Пеш аз имтиҳони ниҳоӣ, Масеҳ, ки ҳаргиз тағйир намеёбад, ба имтиҳоне иҷозат медиҳад, ки бо он сарнавишти абадии қавми Ӯ муайян карда мешавад. Ин имтиҳонест, ки онҳо бояд онро пеш аз мӯҳр шуданашон, ва пеш аз анҷоми муҳлати имтиёзашон дар қонуни якшанбе, паси сар кунанд. Он имтиҳони набувватист, ки бокираҳои хирадмандро «барои озмоиши тоҷгузориашон омода месозад ва онҳоро барои имтиҳони ниҳоӣ қавӣ мегардонад!» «Озмоиши тоҷгузориашон» озмоиши олии онҳост, зеро бокираҳои хирадманд ҳамонҳоянд, ки «пок гардонида шудаанд, сафед карда шудаанд ва озмуда шудаанд». Имтиҳони ниҳоӣ озмоиши тоҷгузории онҳост, ва дар он замони озмоиш бокираҳои хирадманд «дар нуре роҳ хоҳанд рафт, ки аз тахти Худо содир мешавад». Он чӣ дар дохили ҷараёни озмоиш, ки ҳамчун «ташаккули сурати ҳайвон» намояндагӣ шудааст, бокираҳои хирадмандро барои озмоиши тоҷгузорӣ омода месозад ва ба онҳо имкон медиҳад, ки дар нуре, ки аз тахти Худо содир мешавад, роҳ раванд? Он нур, ки аз тахти Худо содир мешавад, чист?

> And when he had opened the seventh seal, there was silence in heaven about the space of half an hour. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. And another angel came and stood at the altar, having a golden censer; and there was given unto him much incense, that he should offer it with the prayers of all saints upon the golden altar which was before the throne. And the smoke of the incense, which came with the prayers of the saints, ascended up before God out of the angel’s hand. And the angel took the censer, and filled it with fire of the altar, and cast it into the earth: and there were voices, and thunderings, and lightnings, and an earthquake. Revelation 8:1–5.

> Ва ҳангоме ки Ӯ мӯҳри ҳафтумро кушод, дар осмон қариб ним соат хомӯшӣ ҳукмфармо шуд. Ва ман он ҳафт фариштаро дидам, ки пеши Худо меистоданд; ва ба онҳо ҳафт карнай дода шуд. Ва фариштаи дигаре омада, назди қурбонгоҳ истод, дар ҳоле ки маҷмари тиллоӣ дошт; ва ба ӯ бухури бисёр дода шуд, то ки онро бо дуоҳои ҳамаи муқаддасон бар қурбонгоҳи тиллоие, ки пеши тахт буд, пешкаш намояд. Ва дуди бухур, ки бо дуоҳои муқаддасон буд, аз дасти фаришта ба ҳузури Худо боло рафт. Ва фаришта маҷмарро гирифта, онро аз оташи қурбонгоҳ пур кард ва ба замин андохт; ва овозҳо, ва раъдҳо, ва барқҳо, ва зилзилае падид омад. Ваҳй 8:1–5.

In the last days, in the period where the parable of the ten virgins is being fulfilled and the one hundred and forty-four thousand are being sealed, the seventh seal is unsealed and it identifies fire being cast to the earth in answer to the prayers of the saints. The fire that is cast down in the final and perfect fulfillment of the parable of the ten virgins is the message of the midnight cry, as typified by the outpouring of the Holy Spirit at the Exeter camp meeting, and the outpouring of the Holy Spirit at Pentecost, which was there represented as fire. Notice Sister White’s commentary on the message of the midnight cry.

Дар рӯзҳои охир, дар он даврае ки масали даҳ бокира ба иҷро мерасад ва яксаду чилу чор ҳазор муҳр зада мешаванд, мӯҳри ҳафтум кушода мешавад ва он фурӯ афкандани оташро бар замин, дар ҷавоб ба дуоҳои муқаддасон, муайян менамояд. Оташе ки дар анҷоми ниҳоӣ ва комили масали даҳ бокира фурӯ афканда мешавад, паёми нидои нисфи шаб аст, чунон ки ин ба воситаи рехта шудани Рӯҳулқудс дар маҷлиси урдугоҳи Эксетер ва рехта шудани Рӯҳулқудс дар Пантикост, ки дар он ҷо ба сурати оташ муаррифӣ гардида буд, ба таври намунавӣ нишон дода шудааст. Ба тавзеҳи хоҳар Уайт дар бораи паёми нидои нисфи шаб диққат диҳед.

> “Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 259.

> «Онҳое ки паёми аввалро рад карданд, аз паёми дуюм низ ҳеҷ фоидае бурда натавонистанд; ҳамчунин аз нидои нисфи шаб, ки бояд онҳоро омода месохт, то бо имон бо Исо ба муқаддастарини осоишгоҳи осмонӣ дохил шаванд, баҳраманд нагардиданд. Ва бо рад кардани он ду паёми пешин, фаҳмиши худро ба дараҷае торик кардаанд, ки дар паёми фариштаи сеюм, ки роҳи даромаданро ба муқаддастарин нишон медиҳад, ҳеҷ рӯшноие дида наметавонанд. Ман дидам, ки чунон ки яҳудиён Исоро маслуб карданд, калисоҳои номӣ низ ин паёмҳоро маслуб кардаанд; ва бинобар ин, онҳо аз роҳи ба муқаддастарин даромадан ҳеҷ донише надоранд, ва аз шафоати Исо дар он ҷо ҳеҷ баҳра бурда наметавонанд. Монанди яҳудиёне ки қурбониҳои беҳудаи худро меоварданд, онҳо низ дуоҳои беҳудаи худро ба он ҳуҷрае мебардоранд, ки Исо онро тарк кардааст; ва Шайтон, ки аз ин фиреб хушнуд аст, симои динӣ ба худ мегирад ва зеҳни ин масеҳиёни эътирофиро ба сӯи худ мебарад, бо қудрати худ, бо аломатҳои худ ва мӯъҷизаҳои дурӯғини худ амал намуда, то онҳоро дар доме ки барои онҳо ниҳодааст, маҳкам нигоҳ дорад». Early Writings, 259.

In the Millerite history the test of the message of the midnight cry “was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary.” The message of the midnight cry that is now being developed is also represented as the testing of the formation of the image of the beast. They are both the test that leads to the close of probation where character is manifested. When the Millerites entered into the Most Holy Place by faith, their faith was once again tested. The faith of the one hundred and forty-four thousand will be tested at the Sunday law, but they are promised that they will be safe, for they will walk “in the light proceeding from” the seventh seal, which was opened when the message of the midnight cry began to be unsealed in July of 2023.

Дар таърихи миллерӣ озмоиши паёми нидои нимашаб «барои омода сохтани онҳо буд, то ки бо имон бо Исо ба Қудси қудсҳои қудсгоҳи осмонӣ дохил шаванд». Паёми нидои нимашаб, ки ҳоло кушода шуда истодааст, ҳамчунин ҳамчун озмоиши ташаккули сурати ҳайвон муаррифӣ мегардад. Ҳар дуи онҳо ҳамон озмоише ҳастанд, ки ба анҷоми муҳлати фурсат мебарад, ҷое ки хислат зоҳир мегардад. Вақте ки миллериён бо имон ба Қудси қудсҳо дохил шуданд, имони онҳо бори дигар озмуда шуд. Имони саду чилу чаҳор ҳазор дар қонуни якшанбе озмуда хоҳад шуд, аммо ба онҳо ваъда дода шудааст, ки дар амон хоҳанд буд, зеро онҳо «дар нуре, ки аз» муҳри ҳафтум «содир мешавад», роҳ хоҳанд рафт, ки он замоне кушода шуд, ки паёми нидои нимашаб аз моҳи июли соли 2023 ба кушода шудан оғоз намуд.

The message that was unsealed at that time is established through the methodology of line upon line, which is the methodology of the latter rain. The latter rain began to sprinkle in 2001, and the final testing of Adventism began. In July of 2023 the final period in the testing process that concludes at the Sunday law began when the message of the midnight cry, which is also the latter rain, which is also the increase of knowledge that is produced when the seventh seal is removed, and is also the unsealing of the seven thunders as well as the Revelation of Jesus Christ. All the lines that represent an unsealing of prophetic light are identified as being unsealed in the hidden history of verse forty of Daniel chapter eleven.

Паёме, ки дар он замон муҳркушоӣ шуд, ба воситаи усули «сатр бар сатр» барқарор мегардад, ки ҳамон усули борони дерин аст. Борони дерин дар соли 2001 ба пошидан оғоз кард, ва имтиҳони ниҳоии адвентизм оғоз ёфт. Дар моҳи июли соли 2023 давраи ниҳоии раванди имтиҳон, ки бо қонуни якшанбе анҷом меёбад, оғоз ёфт, ҳангоме ки паёми нидои нимашаб, ки ҳамчунин борони дерин аст, ва ҳамчунин афзоиши донишест, ки ҳангоми бардошта шудани муҳри ҳафтум ба вуҷуд меояд, ва ҳамчунин муҳркушоии ҳафт раъд, инчунин Ваҳйи Исои Масеҳ аст. Ҳамаи хатҳое, ки муҳркушоии нури нубувватиро ифода мекунанд, муайян шудаанд, ки дар таърихи пинҳонии ояти чилуми боби ёздаҳуми Дониёл муҳркушоӣ шудаанд.

In that hidden history the line of the Constitution’s three primary waymarks is represented. It is the line when church and state come together to form the image of the beast. It contains a prophetic line that addresses the presidents of the United States which illustrate the dynamics of the political struggles that occur in the history of the Republican horn of the earth-beast. That line includes the parallel histories of both major political parties of the United States. That line is closely related to the horn of apostate Protestantism from its beginning in 1844, until it usurps the control of the civil government at the Sunday law.

Дар он таърихи ниҳон хатти се нишонаи асосии Қонунномаи асосӣ таҷассум ёфтааст. Ин ҳамон хаттест, ки дар он калисо ва давлат барои ба вуҷуд овардани сурати ҳайвон ба ҳам меоянд. Он як хатти нубувватиро дар бар мегирад, ки ба президентҳои Иёлоти Муттаҳида муроҷиат мекунад ва динамикаи муборизаҳои сиёсиро, ки дар таърихи шохи ҷумҳурихоҳи ҳайвони заминӣ рух медиҳанд, тасвир менамояд. Он хатт ҳамчунин таърихҳои мувозии ҳар ду ҳизби бузурги сиёсии Иёлоти Муттаҳидаро дар бар мегирад. Он хатт бо шохи протестантизми муртад аз оғози он дар соли 1844 то он даме ки дар қонуни рӯзи якшанбе назорати ҳукумати шаҳрвандиро ғасб мекунад, зич алоқаманд аст.

The prophetic role of apostate Protestantism includes the witness of the Hasmonaean Dynasty as a symbol of apostate Protestantism. In the backdrop of the line of the horn of apostate Protestantism you also have the line of the Laodicean Seventh-day Adventist church. From the line of Laodicean Adventism you have the line of the one hundred and forty-four thousand. That hidden history also has the line of Islam of the third woe. Russia has a line, the United Nations has a line and of course, the papal power has a line.

Нақши набувватии протестантизми муртад шоҳидии Сулолаи Ҳасмӯниёнро дар бар мегирад, ки ҳамчун рамзи протестантизми муртад хизмат мекунад. Дар пасманзари хати шохи протестантизми муртад, ҳамчунин хати калисои Лоодикиягии Адвентистони Рӯзи Ҳафтум низ ҳузур дорад. Аз хати адвентизми лоодикиягӣ хати саду чилу чаҳор ҳазор ба миён меояд. Он таърихи ниҳонӣ ҳамчунин хати Исломи войи сеюмро дар бар дорад. Русия хати худро дорад, Созмони Милали Муттаҳид хати худро дорад ва, албатта, қудрати папагӣ низ хати худро дорад.

If a student of prophecy applies himself as a Berean living in the last days, he will feed upon the lines that are identified in the hidden history of verse forty. The student of prophecy will take the book out of the angel’s hand and eat it. Then when the final test of the Sunday law arrives, he will not only have come to understand the message of the midnight cry that was unsealed, but he will fully understand how the image of the beast was formed in the United States.

Агар донишҷӯи нубувват худро чун бириёӣ, ки дар айёми охир зиндагӣ мекунад, ба кор барад, ӯ аз хатҳое ғизо хоҳад гирифт, ки дар таърихи ниҳони ояти чиҳил муайян шудаанд. Донишҷӯи нубувват китобро аз дасти фаришта гирифта, онро хоҳад хӯрд. Пас, ҳангоме ки имтиҳони ниҳоии қонуни якшанбе фаро расад, ӯ на танҳо паёми нидои нимашабро, ки муҳраш кушода шудааст, дарк карда хоҳад омад, балки ба таври комил хоҳад фаҳмид, ки сурати ҳайвон дар Иёлоти Муттаҳида чӣ гуна ташкил ёфт.

The light of the seventh seal proceeds from the throne and in the context of the parable of the ten virgins it is the message of the midnight cry. The message of the midnight cry is what prepares the wise virgins for the period when the persecutions of the past are repeated.

Нури муҳри ҳафтум аз тахт содир мешавад, ва дар заминаи масали даҳ бокира он паёми нидои нимашаб аст. Паёми нидои нимашаб ҳамон чизест, ки бокирагони хирадмандро барои он даврае омода месозад, ки дар он таъқиботи гузашта такрор мегарданд.

> “In reviewing our past history, having traveled over every step of advance to our present standing, I can say, Praise God! As I see what God has wrought, I am filled with astonishment, and with confidence in Christ as leader. We have nothing to fear for the future except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history.” Testimonies to Ministers, 31.

> «Ҳангоме ки таърихи гузаштаи худро аз назар мегузаронем ва ҳар қадами пешрафтро то мақоми кунунии худ тай кардаем, ман метавонам бигӯям: Худоро ҳамд бод! Вақте мебинам, ки Худо чӣ амал кардааст, ман аз ҳайрат пур мешавам ва ба Масеҳ, ҳамчун Роҳбар, эътимод пайдо мекунам. Мо барои оянда ҳеҷ чизе барои тарсидан надорем, магар он ки роҳеро, ки Худованд моро ба он ҳидоят намудааст, ва таълимоти Ӯро дар таърихи гузаштаи худ фаромӯш кунем». Testimonies to Ministers, 31.

The Lord is leading His people in the testing process that began in July 2023. His leading included opening up the prophetic Word in relation to the hidden history of verse forty. That history identifies how the image of the beast is formed in the United States, and of course much more than simply that element of end-time events. When we find ourselves in the crowning trial at the Sunday law, when the persecutions of the past are beginning to repeat, we “have nothing to fear for the future except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history.”

Худованд қавми Худро дар раванди имтиҳоне роҳнамоӣ мекунад, ки дар моҳи июли соли 2023 оғоз ёфт. Роҳнамоии Ӯ инчунин дар бар мегирифт кушода шудани Каломи нубувватӣ дар иртибот бо таърихи пинҳонии ояти чилум. Он таърих муайян месозад, ки чӣ гуна ҳайкали ваҳшӣ дар Иёлоти Муттаҳида ташаккул меёбад, ва албатта бисёр бештар аз танҳо ҳамон унсури рӯйдодҳои замони охирро низ. Вақте ки мо дар имтиҳони ниҳоии ҳалкунанда назди қонуни якшанбе қарор мегирем, ҳангоме ки таъқиботҳои гузашта оғоз ба такрор шудан мекунанд, мо «барои оянда ҳеҷ чизе барои тарсидан надорем, магар он ки фаромӯш кунем, ки Худованд моро чӣ гуна роҳнамоӣ кардааст, ва таълими Ӯро дар таърихи гузаштаамон.»

At the Sunday law the “past history” will be repeated in the period of the formation of the image of the beast in the United States. The Lion of the tribe of Judah has unsealed the final message and led His people to the hidden history of verse forty. There He taught His people to not simply understand His prophetic Word, but also the privilege and responsibility to attain an experience qualified to be among those of His people who were to be His representatives in the final crisis.

Ҳангоми қонуни якшанбе «таърихи гузашта» дар давраи ташаккули сурати ваҳшӣ дар Иёлоти Муттаҳида такрор хоҳад шуд. Шери қабилаи Яҳудо паёми ниҳоиро муҳргушоӣ намудааст ва қавми Худро ба сӯи таърихи пинҳони ояти чиҳил роҳнамоӣ кардааст. Дар он ҷо Ӯ ба қавми Худ таълим дод, ки на танҳо Каломи нубувватии Ӯро бифаҳманд, балки ҳамчунин имтиёз ва масъулияти ба даст овардани таҷрибаеро низ, ки онҳоро сазовор гардонад, то дар миёни онҳое аз қавми Ӯ бошанд, ки мебоист дар бӯҳрони ниҳоӣ намояндагони Ӯ бошанд.

One of the prophetic characteristics of those people is that they know how to walk by the light proceeding from the throne. That light is the light of the hidden history of verse forty, which describes in minute detail the religious, political, social and economic dynamics involved in erecting the image of the beast in the United States. The light which is recognized concerning this sacred history is produced through the application of line upon line, from here a little and there a little, and it is the light that describes the history when the persecutions of the past are once again initiated.

Яке аз хусусиятҳои нубувватии он қавм ин аст, ки онҳо медонанд чӣ гуна ба нуре, ки аз тахт содир мегардад, роҳ раванд. Он нур, нури таърихи ниҳонии ояти чилум аст, ки ҷузъ ба ҷузъ динамикаҳои динӣ, сиёсӣ, иҷтимоӣ ва иқтисодиро, ки дар бардоштани сурати ҳайвон дар Иёлоти Муттаҳида дахл доранд, бо тафсили дақиқ баён мекунад. Нуре, ки дар бораи ин таърихи муқаддас шинохта мешавад, тавассути татбиқи «сатр бар сатр, андаке аз ин ҷо ва андаке аз он ҷо» ҳосил мегардад, ва он ҳамон нурест, ки таърихро дар замоне тавсиф мекунад, ки таъқиботҳои гузашта бори дигар оғоз карда мешаванд.

Those who understand the increase of knowledge are the wise, and the increase of knowledge is upon the formation of the image of the beast, and the wise will understand the history of the formation of the image of the beast in the world in advance of the arrival of that history. Jesus, as Alpha and Omega, always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

Онҳое ки афзоиши донишро дарк мекунанд, хирадмандонанд, ва афзоиши дониш бар ташаккули сурати ҳайвон аст; ва хирадмандон таърихи ташаккули сурати ҳайвонро дар ҷаҳон пеш аз фаро расидани он таърих дарк хоҳанд кард. Исо, ҳамчун Алфо ва Омего, ҳамеша анҷоми чизеро бо оғози он тасвир мекунад.

It is worth noting that the passage where Sister White identifies that God’s people will walk in light proceeding from the throne is the conclusion of the first chapter in Testimonies, volume nine. The chapter begins on page eleven, so the chapter begins at nine-eleven and it ends describing the Sunday law. It describes the period where the image of the beast is formed and the one hundred and forty-four thousand are manifested, but only if you have the faith to see that chapter in such a fashion.

Қобили зикр аст, ки он порчае, ки дар он Хоҳар Уайт муайян месозад, ки қавми Худо дар нуре роҳ хоҳанд рафт, ки аз тахт содир мешавад, хулосаи боби якуми «Шаҳодатҳо», ҷилди нӯҳум мебошад. Боб аз саҳифаи ёздаҳ оғоз меёбад; пас, боб дар нуҳ-ёздаҳ оғоз мешавад ва бо тавсифи қонуни якшанбе ба поён мерасад. Он давраеро тасвир мекунад, ки дар он сурати ҳайвон ташаккул меёбад ва яксаду чилу чаҳор ҳазор зоҳир карда мешаванд, вале танҳо агар шумо имон дошта бошед, ки он бобро ба чунин тарз бубинед.

Being the first section of volume nine, it opens with that identification, and employs the title, For the Coming of the King. It is clearly referencing not only the Second Coming of Christ, but also the parable of the ten virgins, for the section title then quotes Paul.

Чун қисми аввали ҷилди нӯҳум аст, он бо ҳамин шиносоӣ оғоз меёбад ва унвони «Барои омадани Подшоҳ»-ро ба кор мебарад. Равшан аст, ки он на танҳо ба Омадани Дуюми Масеҳ, балки ҳамчунин ба масали даҳ бокира ишора мекунад, зеро унвони ин қисмат сипас аз Павлус иқтибос меорад.

> “Section 1—For the Coming of the King

> «Қисми 1 — Барои Омадани Подшоҳ»

> “‘Yet a little while, and He that shall come will come, and will not tarry.’ Hebrews 10:37.”

> «Зеро андак вақт, ва Оянда хоҳад омад ва таъхир нахоҳад кард». Ибриён 10:37.

The following two verses are left off, but they contribute to the light in the passage.

Ду ояти зерин оварда нашудаанд, аммо онҳо ба рӯшноии ин порча саҳм мегузоранд.

> For yet a little while, and he that shall come will come, and will not tarry. Now the just shall live by faith: but if any man draw back, my soul shall have no pleasure in him. But we are not of them who draw back unto perdition; but of them that believe to the saving of the soul. Hebrews 10:37–39.

> Зеро баъд аз андаке боз, Он Ки бояд биёяд, хоҳад омад ва таъхир нахоҳад кард. Ва одил ба василаи имон зиндагӣ хоҳад кард; аммо агар касе ақиб гардад, ҷони Ман аз ӯ хушнуд нахоҳад буд. Лекин мо аз ҷумлаи онҳое нестем, ки барои ҳалокат ақиб мегарданд; балки аз ҷумлаи онҳое ҳастем, ки барои наҷоти ҷон имон меоваранд. Ибриён 10:37–39.

Paul was referring to Habakkuk where the faithful wise virgins are contrasted with those who Paul says “draw back unto perdition.” Habakkuk said it this way:

Павлус ба Ҳабаққуқ ишора мекард, ки дар он бокирагони оқилу вафодор бо онҳое муқоиса мешаванд, ки Павлус мегӯяд: «ба ақиб мекашанд, то ба ҳалокат расанд». Ҳабаққуқ инро чунин гуфтааст:

> Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:4.

> Инак, ҷони вай, ки мағрур шудааст, дар ӯ рост нест; аммо одил бо имони худ зиндагӣ хоҳад кард. Ҳабаққуқ 2:4.

Habakkuk’s tarrying time is the tarrying time of the ten virgins, and the chapter of the coming King, in connection with Paul’s words from Hebrews, identifies the perfect fulfillment and application of this chapter in the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That period began on September 11, 2001 and ends at the Sunday law, which is Laodicean Adventism’s last crisis, which in the parable of the ten virgins is the manifestation of character at the Sunday law. The last paragraphs of the chapter address the Sunday law, and the chapter begins by addressing September 11, 2001.

Замони таваққуфи Ҳабаққуқ ҳамон замони таваққуфи даҳ бокира аст, ва боби Подшоҳи оянда, дар иртибот бо суханони Павлус аз Ибриён, иҷрошавии комил ва татбиқи ин бобро дар давраи мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазор муайян мекунад. Он давра 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт ва бо қонуни якшанбе анҷом меёбад, ки он охирин бӯҳрони адвентизми Лоодиқия аст; ва ин, дар масали даҳ бокира, зоҳиршавии хислат дар қонуни якшанбе мебошад. Параграфҳои охирини ин боб ба қонуни якшанбе муроҷиат мекунанд, ва боб аз оғоз бо 11 сентябри соли 2001 оғоз меёбад.

> “The Last Crisis

> «Бӯҳрони Охирин»

> “We are living in the time of the end. The fast-fulfilling signs of the times declare that the coming of Christ is near at hand. The days in which we live are solemn and important. The Spirit of God is gradually but surely being withdrawn from the earth. Plagues and judgments are already falling upon the despisers of the grace of God. The calamities by land and sea, the unsettled state of society, the alarms of war, are portentous. They forecast approaching events of the greatest magnitude.

> «Мо дар замони интиҳо зиндагӣ мекунем. Нишонаҳои замон, ки ба зудӣ иҷро мегарданд, эълон мекунанд, ки омадани Масеҳ хеле наздик аст. Рӯзҳое, ки мо дар онҳо зиндагӣ мекунем, ҷиддӣ ва муҳиманд. Рӯҳи Худо тадриҷан, вале ба таври қатъӣ, аз замин бозпас гирифта мешавад. Вабоҳо ва довариҳо аллакай бар онҳое нозил мешаванд, ки файзи Худоро хор мешуморанд. Офатҳои хушкӣ ва баҳр, ҳолати ноустувори ҷомеа, бонгҳои ҳушдордиҳандаи ҷанг, пурмаъноянд. Онҳо воқеаҳои наздикшавандаро, ки аҳамияти аз ҳама бузург доранд, пешакӣ хабар медиҳанд.

> “The agencies of evil are combining their forces and consolidating. They are strengthening for the last great crisis. Great changes are soon to take place in our world, and the final movements will be rapid ones.

> Қувваҳои шарорат нерӯҳои худро муттаҳид сохта, мустаҳкам менамоянд. Онҳо барои бӯҳрони бузурги охирин қувват мегиранд. Ба қарибӣ дар ҷаҳони мо тағйироти бузург ба амал хоҳанд омад, ва ҳаракатҳои ниҳоӣ босуръат хоҳанд буд.

> “The condition of things in the world shows that troublous times are right upon us. The daily papers are full of indications of a terrible conflict in the near future. Bold robberies are of frequent occurrence. Strikes are common. Thefts and murders are committed on every hand. Men possessed of demons are taking the lives of men, women, and little children. Men have become infatuated with vice, and every species of evil prevails.

> «Вазъияти корҳо дар ҷаҳон нишон медиҳад, ки айёми пурошӯб акнун бар сари мост. Рӯзномаҳои ҳаррӯза пур аз нишонаҳои низои даҳшатноке ҳастанд, ки дар ояндаи наздик рух хоҳад дод. Ғоратгариҳои ҷасурона зуд-зуд ба амал меоянд. Корпартоиҳо маъмуланд. Дуздиҳо ва қатлу кушторҳо аз ҳар тараф содир мешаванд. Одамоне, ки девҳо онҳоро тасарруф кардаанд, ҷони мардон, занон ва кӯдакони хурдсолро мегиранд. Одамон мафтуни разолат шудаанд, ва ҳар навъи бадӣ ҳукмфармост.

> “The enemy has succeeded in perverting justice and in filling men’s hearts with the desire for selfish gain. ‘Justice standeth afar off: for truth is fallen in the street, and equity cannot enter.’ Isaiah 59:14. In the great cities there are multitudes living in poverty and wretchedness, well-nigh destitute of food, shelter, and clothing; while in the same cities are those who have more than heart could wish, who live luxuriously, spending their money on richly furnished houses, on personal adornment, or worse still, upon the gratification of sensual appetites, upon liquor, tobacco, and other things that destroy the powers of the brain, unbalance the mind, and debase the soul. The cries of starving humanity are coming up before God, while by every species of oppression and extortion men are piling up colossal fortunes.

> Душман дар таҳриф сохтани адолат ва пур кардани дилҳои одамон аз ҳаваси манфиати худпарастона муваффақ гардидааст. «Ва адолат дур истодааст, зеро ки ростӣ дар кӯча афтодааст, ва инсоф наметавонад дохил шавад». Ишаъё 59:14. Дар шаҳрҳои бузург анбӯҳи зиёде дар фақр ва бенавоӣ зиндагӣ мекунанд, ва қариб аз хӯрок, паноҳгоҳ ва либос маҳруманд; дар ҳоле ки дар ҳамон шаҳрҳо касоне ҳастанд, ки бештар аз он чи дил метавонад орзу кунад доранд, дар айшу нӯш зиндагӣ мекунанд ва пули худро барои хонаҳои бошукӯҳ ва бо ғановат ороёфта, барои зинати шахсӣ, ё бадтар аз ин, барои қонеъ гардонидани шаҳватҳои ҳассонӣ, барои шароб, тамоку ва дигар чизҳое, ки қувваҳои мағзро нобуд месозанд, ақлро аз эътидол мебароранд ва ҷонро паст мегардонанд, сарф мекунанд. Фарёдҳои инсонияти гурусна ба ҳузури Худо боло мераванд, дар ҳоле ки одамон бо ҳар навъ зулм ва истисмор сарватҳои азимро гирд меоваранд.

> “On one occasion, when in New York City, I was in the night season called upon to behold buildings rising story after story toward heaven. These buildings were warranted to be fireproof, and they were erected to glorify their owners and builders. Higher and still higher these buildings rose, and in them the most costly material was used. Those to whom these buildings belonged were not asking themselves: ‘How can we best glorify God?’ The Lord was not in their thoughts.

> «Дар яке аз мавридҳо, ҳангоме ки дар шаҳри Ню-Йорк будам, дар фасли шаб маро даъват карданд, то бубинам, ки чӣ гуна биноҳо ошёна бар ошёна сӯйи осмон қомат меафрозанд. Ин биноҳо ба сифати оташногир кафолат дода шуда буданд, ва онҳо барои ҷалол бахшидан ба соҳибон ва бинокоронашон барпо мегардиданд. Ин биноҳо баландтару боз ҳам баландтар боло мерафтанд, ва дар онҳо гаронбаҳотарин масолеҳ ба кор бурда мешуд. Онҳое ки ин биноҳо ба онҳо тааллуқ доштанд, аз худ намепурсиданд: “Чӣ гуна метавонем Худоро беҳтарин тавр ҷалол диҳем?” Худованд дар андешаҳои онҳо набуд.»

> “I thought: ‘Oh, that those who are thus investing their means could see their course as God sees it! They are piling up magnificent buildings, but how foolish in the sight of the Ruler of the universe is their planning and devising. They are not studying with all the powers of heart and mind how they may glorify God. They have lost sight of this, the first duty of man.’

> «Ман андеша кардам: “Оҳ, кош онҳое ки ин тавр дороии худро сарф мекунанд, метавонистанд роҳи худро чунон ки Худо онро мебинад, бубинанд! Онҳо биноҳои бошукӯҳро барпо месозанд, аммо банақшагирӣ ва тадбирандешии онҳо дар назари Ҳокими коинот чӣ қадар аблаҳона аст. Онҳо бо тамоми қувваҳои дил ва ақл намеомӯзанд, ки чӣ гуна метавонанд Худоро ҷалол диҳанд. Онҳо инро аз назар дур кардаанд, яъне вазифаи аввалини инсонро.”»

> “As these lofty buildings went up, the owners rejoiced with ambitious pride that they had money to use in gratifying self and provoking the envy of their neighbors. Much of the money that they thus invested had been obtained through exaction, through grinding down the poor. They forgot that in heaven an account of every business transaction is kept; every unjust deal, every fraudulent act, is there recorded. The time is coming when in their fraud and insolence men will reach a point that the Lord will not permit them to pass, and they will learn that there is a limit to the forbearance of Jehovah.

> «Ҳангоме ки ин биноҳои муҳташам қомат меафрохтанд, соҳибонашон бо такаббури шӯҳратталабона шодмонӣ мекарданд, ки барои қонеъ сохтани нафси худ ва барангехтани ҳасади ҳамсоягонашон маблағ доранд. Қисми зиёди он маблағе, ки онҳо ба ин тарз сарф мекарданд, тавассути ситам, тавассути фишору истисмори бераҳмонаи камбағалон ба даст оварда шуда буд. Онҳо фаромӯш карданд, ки дар осмон ҳисоби ҳар як муомилоти тиҷоратӣ нигоҳ дошта мешавад; ҳар як муомилаи ноодилона, ҳар амали фиребкорона дар он ҷо сабт мегардад. Замоне фаро мерасад, ки одамон дар фиреб ва густохии худ ба ҳадде хоҳанд расид, ки Худованд ба онҳо иҷозат нахоҳад дод аз он бигзаранд, ва онҳо хоҳанд донист, ки барои таҳаммулпазирии Яҳува ҳадде ҳаст.»

> “The scene that next passed before me was an alarm of fire. Men looked at the lofty and supposedly fire-proof buildings and said: ‘They are perfectly safe.’ But these buildings were consumed as if made of pitch. The fire engines could do nothing to stay the destruction. The firemen were unable to operate the engines.

> «Манзарае, ки баъд аз пеши назарам гузашт, огоҳии сӯхтор буд. Одамон ба биноҳои баланд ва гӯё аз оташ эмин менигаристанд ва мегуфтанд: “Онҳо комилан бехатаранд.” Аммо ин биноҳо чунон сӯхта нобуд шуданд, ки гӯё аз қатрон сохта шуда бошанд. Мошинҳои оташнишонӣ барои боздоштани вайронӣ ҳеҷ коре карда натавонистанд. Оташнишонҳо натавонистанд ин мошинҳоро ба кор дароранд.»

> “I am instructed that when the Lord’s time comes, should no change have taken place in the hearts of proud, ambitious human beings, men will find that the hand that had been strong to save will be strong to destroy. No earthly power can stay the hand of God. No material can be used in the erection of buildings that will preserve them from destruction when God’s appointed time comes to send retribution on men for their disregard of His law and for their selfish ambition.

> «Ба ман дастур дода шудааст, ки ҳангоме ки вақти Худованд фаро расад, агар дар дилҳои инсонҳои мағрур ва шӯҳратпараст ҳеҷ гуна тағйироте ба амал наомада бошад, одамон хоҳанд фаҳмид, ки ҳамон дасте, ки барои наҷот додан пурқувват буд, барои нобуд сохтани онҳо низ пурқувват хоҳад буд. Ҳеҷ қудрати заминӣ наметавонад дасти Худоро боздорад. Ҳеҷ маводе дар бунёди биноҳо наметавонад ба кор бурда шавад, ки онҳоро аз ҳалокат нигоҳ дорад, вақте ки вақти муқарраркардаи Худо барои фиристодани ҷазо бар одамон фаро расад — барои беэътиноии онҳо ба шариати Ӯ ва барои худпарастии шӯҳратталабонаи онҳо.»

> “There are not many, even among educators and statesmen, who comprehend the causes that underlie the present state of society. Those who hold the reins of government are not able to solve the problem of moral corruption, poverty, pauperism, and increasing crime. They are struggling in vain to place business operations on a more secure basis. If men would give more heed to the teaching of God’s word, they would find a solution of the problems that perplex them.

> «Ҳатто дар миёни омӯзгорон ва давлатмардон низ бисёр нестанд онҳое, ки сабабҳоеро, ки дар заминаи вазъи кунунии ҷомеа қарор доранд, дарк мекунанд. Онҳое ки зимоми ҳукуматро дар даст доранд, қодир нестанд масъалаи фасоди ахлоқӣ, фақр, мискинӣ ва афзоиши ҷинояткориро ҳал намоянд. Онҳо беҳуда мекӯшанд, то фаъолияти тиҷоратиро бар пояи амнтаре қарор диҳанд. Агар одамон ба таълимоти Каломи Худо бештар эътибор медоданд, барои масъалаҳое, ки онҳоро саргардон месозанд, роҳи ҳал меёфтанд.»

> “The Scriptures describe the condition of the world just before Christ’s second coming. Of the men who by robbery and extortion are amassing great riches, it is written: ‘Ye have heaped treasure together for the last days. Behold, the hire of the laborers who have reaped down your fields, which is of you kept back by fraud, crieth: and the cries of them which have reaped are entered into the ears of the Lord of Sabaoth. Ye have lived in pleasure on the earth, and been wanton; ye have nourished your hearts, as in a day of slaughter. Ye have condemned and killed the just; and he doth not resist you.’ James 5:3–6.

> «Навиштаҳо ҳолати ҷаҳонро андаке пеш аз омадани дуюми Масеҳ тасвир мекунанд. Дар бораи он одамоне, ки бо ғорат ва ситам сарвати бузург меандӯзанд, чунин навишта шудааст: “Шумо барои рӯзҳои охир ганҷҳо ҷамъ овардаед. Инак, музди коргароне ки даравҳои саҳроҳои шуморо дарав карданд, ва шумо онро ба фиреб нигоҳ доштаед, фарёд мезанад; ва нолаҳои даравгарон ба гӯшҳои Худованди Сабоот расидааст. Шумо бар замин дар айшу ноз зистаед ва ба ишрат дода шудаед; дилҳои худро, мисли рӯзи забҳ, парвариш кардаед. Шумо одилро маҳкум намуда ва куштаед; ва ӯ ба шумо муқовимат намекунад.” Яъқуб 5:3–6.»

> “But who reads the warnings given by the fast-fulfilling signs of the times? What impression is made upon worldlings? What change is seen in their attitude? No more than was seen in the attitude of the inhabitants of the Noachian world. Absorbed in worldly business and pleasure, the antediluvians ‘knew not until the Flood came, and took them all away.’ Matthew 24:39. They had heaven-sent warnings, but they refused to listen. And today the world, utterly regardless of the warning voice of God, is hurrying on to eternal ruin.

> «Вале кӣ огоҳиҳое, ки аз нишонаҳои замон, ки ба суръат иҷро мешаванд, дода шудаанд, мехонад? Онҳо бар аҳли ҷаҳон чӣ таъсире мегузоранд? Дар рӯҳия ва муносибати онҳо чӣ гуна тағйир дида мешавад? На бештар аз он чи дар муносибати сокинони ҷаҳони Ноҳ дида мешуд. Пеш аз тӯфон зиндагикардагон, ки ба корҳои дунявӣ ва айшу ишрат ғарқ шуда буданд, “надонистанд, то даме ки тӯфон омад ва ҳамаро бурд.” Матто 24:39. Ба онҳо огоҳиҳои аз осмон фиристодашуда дода шуда буд, аммо онҳо аз шунидан сарпечӣ карданд. Ва имрӯз низ ҷаҳон, ки комилан ба овози огоҳкунандаи Худо бепарво аст, бо шитоб сӯи ҳалокати абадӣ меравад.»

> “The world is stirred with the spirit of war. The prophecy of the eleventh chapter of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place.

> Ҷаҳон бо рӯҳи ҷанг ба ҳаракат оварда шудааст. Пешгӯии боби ёздаҳуми Дониёл қариб ба иҷрошавии комили худ расидааст. Ба зудӣ манзараҳои мусибате, ки дар пешгӯиҳо гуфта шудаанд, ба вуқӯъ хоҳанд пайваст.

> “‘“Behold, the Lord maketh the earth empty, and maketh it waste, and turneth it upside down, and scattereth abroad the inhabitants thereof…. Because they have transgressed the laws, changed the ordinance, broken the everlasting covenant. Therefore hath the curse devoured the earth, and they that dwell therein are desolate…. The mirth of tabrets ceaseth, the noise of them that rejoice endeth, the joy of the harp ceaseth.’ Isaiah 24:1–8.

> «“Инак, Худованд заминро холӣ мегардонад ва онро валангор месозад, ва онро чаппа мегардонад ва сокинони онро пароканда мекунад…. Зеро ки онҳо аз қонунҳо таҷовуз карданд, фаризаро дигар карданд, аҳди ҷовидонаро шикастанд. Бинобар ин лаънат заминро фурӯ бурд, ва сокинони он хароб гардидаанд…. Шодии доираҳо қатъ шудааст, овози шодмонкунандагон ба поён расидааст, хурсандии барбат қатъ шудааст». Ишаъё 24:1–8.

> “‘Alas for the day! for the day of the Lord is at hand, and as a destruction from the Almighty shall it come…. The seed is rotten under their clods, the garners are laid desolate, the barns are broken down, for the corn is withered. How do the beasts groan! the herds of cattle are perplexed, because they have no pasture; yea, the flocks of sheep are made desolate.’ ‘The vine is dried up, and the fig tree languisheth; the pomegranate tree, the palm tree also, and the apple tree, even all the trees of the field, are withered: because joy is withered away from the sons of men.” Joel 1:15–18, 12.

> «Вой бар он рӯз! Зеро ки рӯзи Худованд наздик аст, ва он мисли ҳалокат аз ҷониби Қодири Мутлақ хоҳад омад.... Тухм дар зери кулӯхҳояшон пӯсидааст, анборҳо хароб гардидаанд, амборҳо фурӯ рехтаанд, зеро ғалла хушк шудааст. Чӣ гуна ҳайвонот нола мекунанд! Рамаҳои чорпоён саргардонанд, зеро ки чарогоҳе надоранд; ҳатто рамаҳои гӯсфандон низ ҳалок гардидаанд». «Ток хушк шудааст, ва дарахти анҷир пажмурда гаштааст; дарахти анор, ҳамчунин дарахти хурмо ва дарахти себ, балки ҳамаи дарахтони саҳро хушк шудаанд: зеро шодӣ аз банӣ-одам хушк гардидааст». Юил 1:15–18, 12.

> “‘I am pained at my very heart; … I cannot hold my peace, because thou has heard, O my soul, the sound of the trumpet, the alarm of war. Destruction upon destruction is cried; for the whole land is spoiled.’ Jeremiah 4:19, 20.

> «Дар дили худ бисёр дард мекашам; … хомӯш истода наметавонам, зеро ту, эй ҷони ман, садои карнай ва овози ҳушдори ҷангро шунидаӣ. Фалокат бар фалокат нидо карда мешавад; зеро тамоми замин хароб шудааст». Ирмиё 4:19, 20.

> “‘I beheld the earth, and, lo, it was without form, and void; and the heavens, and they had no light. I beheld the mountains, and, lo, they trembled, and all the hills moved lightly. I beheld, and, lo, there was no man, and all the birds of the heavens were fled. I beheld, and, lo, the fruitful place was a wilderness, and all the cities thereof were broken down.’ Verses 23–26.

> «Ман заминро дидам, ва инак, он беҳаҷму холӣ буд; ва осмонҳоро, ва онҳо нур надоштанд. Ман кӯҳҳоро дидам, ва инак, онҳо меларзиданд, ва ҳамаи теппаҳо ба сабукӣ ҳаракат мекарданд. Ман дидам, ва инак, ҳеҷ одаме набуд, ва ҳамаи мурғони осмон гурехта буданд. Ман дидам, ва инак, макони ҳосилхез биёбон шуда буд, ва ҳамаи шаҳрҳои он вайрон гардида буданд». Оятҳои 23–26.

> “‘“Alas! for that day is great, so that none is like it: it is even the time of Jacob’s trouble; but he shall be saved out of it.” Jeremiah 30:7.

> «„Вой! зеро он рӯз бузург аст, чунон ки монанди он нест: ва он айёми тангии Яъқуб аст; вале ӯ аз он наҷот хоҳад ёфт.“ Ирмиё 30:7.»

> “Not all in this world have taken sides with the enemy against God. Not all have become disloyal. There are a faithful few who are true to God; for John writes: ‘Here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ Revelation 14:12. Soon the battle will be waged fiercely between those who serve God and those who serve Him not. Soon everything that can be shaken will be shaken, that those things that cannot be shaken may remain.

> «На ҳама дар ин ҷаҳон бар зидди Худо ҷониби душманро гирифтаанд. На ҳама бевафо шудаанд. Гурӯҳи андаке аз аминҳо ҳастанд, ки ба Худо содиқанд; зеро Юҳанно менависад: “Дар ин ҷост сабри муқаддасон, ки аҳкоми Худоро ва имони Исоро нигоҳ медоранд.” Ваҳй 14:12. Ба зудӣ мубориза бо шиддат миёни онҳое, ки ба Худо хизмат мекунанд, ва онҳое, ки ба Ӯ хизмат намекунанд, ҷараён хоҳад гирифт. Ба зудӣ ҳар он чи метавонад ба ларза ояд, ба ларза хоҳад омад, то он чизҳое ки ба ларза омада наметавонанд, боқӣ бимонанд.»

> “Satan is a diligent Bible student. He knows that his time is short, and he seeks at every point to counterwork the work of the Lord upon this earth. It is impossible to give any idea of the experience of the people of God who shall be alive upon the earth when celestial glory and a repetition of the persecutions of the past are blended. They will walk in the light proceeding from the throne of God. By means of the angels there will be constant communication between heaven and earth. And Satan, surrounded by evil angels, and claiming to be God, will work miracles of all kinds, to deceive, if possible, the very elect. God’s people will not find their safety in working miracles, for Satan will counterfeit the miracles that will be wrought. God’s tried and tested people will find their power in the sign spoken of in Exodus 31:12–18. They are to take their stand on the living word: ‘It is written.’ This is the only foundation upon which they can stand securely. Those who have broken their covenant with God will in that day be without God and without hope.

> «Шайтон омӯзандаи ҷиддии Китоби Муқаддас аст. Ӯ медонад, ки вақти вай кӯтоҳ аст, ва дар ҳар маврид мекӯшад, ки ба кори Худованд бар ин замин муқобилат намояд. Тасаввуроте додан аз таҷрибаи қавми Худо, ки ҳангоми омехта шудани ҷалоли осмонӣ ва такрори таъқиботҳои гузашта бар рӯйи замин зинда хоҳанд буд, ғайриимкон аст. Онҳо дар нуре роҳ хоҳанд рафт, ки аз тахти Худо содир мешавад. Ба воситаи фариштагон миёни осмон ва замин пайваста иртибот барқарор хоҳад буд. Ва Шайтон, ки дар иҳотаи фариштагони шарир аст ва худро Худо вонамуд мекунад, барои фиреб додан, агар имкон бошад, ҳатто баргузидагонро, мӯъҷизаҳои гуногун ба амал хоҳад овард. Қавми Худо амнияти худро дар ба амал овардани мӯъҷизаҳо нахоҳанд ёфт, зеро Шайтон мӯъҷизаҳоеро, ки ба амал оварда хоҳанд шуд, тақлид хоҳад кард. Қавми Худо, ки озмуда ва санҷида шудаанд, қуввати худро дар аломате хоҳанд ёфт, ки дар Exodus 31:12–18 зикр шудааст. Онҳо бояд бар Каломи зинда мавқеи худро устувор созанд: “Навишта шудааст.” Ин ягона пояест, ки бар он онҳо метавонанд ба амнияти комил истанд. Онҳое ки аҳди худро бо Худо шикастаанд, дар он рӯз бе Худо ва бе умед хоҳанд буд.»

> “The worshipers of God will be especially distinguished by their regard for the fourth commandment, since this is the sign of God’s creative power and the witness to His claim upon man’s reverence and homage. The wicked will be distinguished by their efforts to tear down the Creator’s memorial and to exalt the institution of Rome. In the issue of the conflict all Christendom will be divided into two great classes, those who keep the commandments of God and the faith of Jesus, and those who worship the beast and his image, and receive his mark. Although church and state will unite their power to compel all, ‘both small and great, rich and poor, free and bond,’ to receive the mark of the beast, yet the people of God will not receive it. Revelation 13:16. The prophet of Patmos beholds ‘them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God,’ and singing the song of Moses and the Lamb. Revelation 15:2.

> Парастишгарони Худо махсусан бо эҳтироме, ки ба аҳкоми чорум доранд, фарқ карда хоҳанд шуд, зеро ин нишони қудрати офаринандаи Худост ва шаҳодате бар даъвои Ӯ ба эҳтиром ва саҷдаи инсон мебошад. Шарирон бо кӯшишҳои худ барои вайрон сохтани ёдгории Офаридгор ва боло бардоштани муассисаи Рум фарқ карда хоҳанд шуд. Дар ҳалли ин низоъ тамоми ҷаҳони масеҳият ба ду табақаи бузург ҷудо хоҳад шуд: онҳое ки аҳкоми Худо ва имони Исоро нигоҳ медоранд, ва онҳое ки ҳайвон ва сурати онро парастиш мекунанд ва тамғаи онро қабул менамоянд. Гарчанде ки калисо ва давлат қудрати худро муттаҳид хоҳанд сохт, то ҳамаро, «ҳам хурд ва ҳам бузург, ҳам бой ва ҳам камбағал, ҳам озод ва ҳам ғулом», маҷбур созанд, ки тамғаи ҳайвонро қабул кунанд, бо вуҷуди ин қавми Худо онро қабул нахоҳанд кард. Ваҳй 13:16. Паёмбари Патмос «онҳоро, ки бар ҳайвон ва бар сурати он, ва бар тамғаи он, ва бар шумораи номи он ғолиб омада буданд, мебинад, ки бар баҳри шишагӣ истодаанд ва барбатҳои Худоро доранд», ва онҳо суруди Мусо ва Барраро месароянд. Ваҳй 15:2.

> “Fearful tests and trials await the people of God. The spirit of war is stirring the nations from one end of the earth to the other. But in the midst of the time of trouble that is coming,—a time of trouble such as has not been since there was a nation,—God’s chosen people will stand unmoved. Satan and his host cannot destroy them, for angels that excel in strength will protect them.” Testimonies, volume 9, 11–17.

> «Имтиҳонҳо ва озмоишҳои даҳшатнок мардуми Худоро интизоранд. Рӯҳи ҷанг халқҳоро аз як канори замин то канори дигари он ба ҷунбиш меорад. Аммо дар миёни замони тангие, ки меояд, — замони тангие, ки аз вақти пайдо шудани миллате то кунун монандаш набудааст, — қавми баргузидаи Худо беҷунбиш хоҳад истод. Шайтон ва лашкараш наметавонанд онҳоро нобуд созанд, зеро фариштагоне, ки дар қувват бартарӣ доранд, онҳоро муҳофизат хоҳанд кард». Шаҳодатҳо, ҷилди 9, 11–17.

The one hundred and forty-four thousand, who are “God’s tried and tested people” His “chosen people” “will stand unmoved” when “the persecutions of the past” are repeated. The light they will “walk in” is the light of the message of the seventh seal, which is the midnight cry, which is the light identifying the formation of the image of the beast.

Як саду чаҳилу чаҳор ҳазор, ки «қавми озмуда ва санҷидашудаи Худо» ва «қавми баргузидаи» Ӯ мебошанд, ҳангоме ки «таъқиботҳои гузашта» такрор карда шаванд, «беҷунбиш хоҳанд истод». Нуре, ки онҳо «дар он роҳ хоҳанд рафт», нури паёми мӯҳри ҳафтум аст, ки фарёди нисфи шаб мебошад, ва ҳамон нуре аст, ки ташаккули сурати ҳайвонро муайян месозад.

Back to Articles