Article

# Китоби Дониёл — Рақами Ҳаштоду Ҳашт

Фош сохтани «Борони дерини» бардурӯғ: сафари нубувватӣ аз 11 сентябри соли 2001

Author

Jeff Pippenger

Published

February 21, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Раванди озмоише, ки ҳангоми фуруд омадани фаришта оғоз меёбад, ба воситаи озмоиши он ки оё китобро аз дасти фаришта гирифта, бихӯранд ё не, муаррифӣ шудааст. Онҳое ки интихоб карданд, ки паёмро бихӯранд, сипас барои як ноумедӣ муқаддар гардиданд, дар ҳоле ки гурӯҳе ки аз хӯрдан сарпечӣ намуд, қафо монд. Китобчаи хурде, ки бояд хӯрда мешуд, «афзоиши дониш»-и он паёмро ифода мекард, ки нахуст дар «вақти анҷом» — ё дар соли 1798, ё дар соли 1989 — муҳраш кушода шуда буд, ва баъдтар ба паёме расмият дода шуд, ки насли он замон зиндаро дар назди нури афзоиши дониш масъул медошт. Дар ҳар ду таърих, ҳамин ки нубуввати Ислом иҷро гардид, он гоҳ паёме, ки дар дасти фаришта буд ва бояд хӯрда мешуд, ё пазируфта мешуд ё рад мегардид. Агар паёме, ки китоб онро ифода мекунад, рад карда шавад, онҳое ки чунин мекунанд ва ҳанӯз мекӯшанд иддаои худро дар бораи он ки то ҳол баргузидагони Худо ҳастанд, барқарор нигоҳ доранд, маҷбур мешаванд як паёми қалбакии борони охирро ба вуҷуд оваранд.

Дар 11-уми сентябри соли 2001 исёнҳои гузаштаи наслҳои адвентизм боз ҳам ба масъалаҳои озмоиш табдил дода шуданд. Боби дуюми Ҳабаққуқ мунозираеро муайян мекунад, ки дар таърихи нубувватие, ки дар он ҷо ифода ёфтааст, ба вуқӯъ меояд, ва он хатти нубувватии мувозӣ ба масали даҳ бокира мебошад. Вақте ки посбон пурсид, ки дар таърихи масали даҳ бокира чӣ ҷавоб диҳад, ба ӯ амр карда шуд: «рӯъёро бинавис ва онро бар лавҳаҳо равшан бисоз». Посбонони таърихи миллерӣ дар соли 1842 ҷадвали 1843-ро таҳия карданд, ва таҳияи он ба як аломати роҳ табдил ёфт. Ҳамон «рӯъё»-и Ҳабаққуқ 2 буд, ки бар лавҳаҳо равшан гардонида шуда буд ва мебоист дар охир сухан гӯяд.

Чанде пас аз 11-уми сентябри соли 2001, онҳое ки фаъолияти Исломро ҳамчун войи сеюм шинохтанд, роҳнамоӣ ёфтанд, ки ба «роҳҳои қадим»-и Ирмиё баргарданд ва дар онҳо қадам зананд. Он «роҳҳои қадим» муайян месохтанд, ки се войи Ваҳй, боби ҳашт, ояти сездаҳ, нақши нубувватии Исломро ифода мекунанд. Бевосита пас аз он, Future for America ба бознашри ду ҷадвали Ҳабаққуқ, боби ду, оғоз кард, маҳз дар ҳамон нуқтаи таърихи мувозии миллериён, ки дар он ду ҷадвал ҳамчун аломати роҳ пеш ниҳода шуда буданд, ки онро таҳияи ҷадвали соли 1843, дар соли 1842, намояндагӣ мекард.

> «Моҳи майи соли 1842 дар Бостон [Массачусетс] Конфронси умумӣ даъват карда шуд. Дар ифтитоҳи ин маҷлис бародарон Чарлз Фитч ва Аполлос Ҳейл аз Ҳейверхилл пешгӯиҳои тасвирии Дониёл ва Юҳанноро, ки онҳоро бо рақамҳои нубувватӣ бар рӯи матоъ наққошӣ карда буданд ва иҷро шудани онҳоро нишон медоданд, пешниҳод намуданд. Бародар Фитч ҳангоми шарҳ додан аз рӯи ҷадвали худ дар пеши Конфронс гуфт, ки ҳангоме ки ин пешгӯиҳоро меомӯхт, андешида буд, ки агар чизе аз ҳамин гуна, чунон ки дар ин ҷо пешниҳод шудааст, ба даст оварад, мавзӯъро содатар мегардонад ва пешниҳоди онро ба шунавандагон барои ӯ осонтар мекунад. Дар роҳи мо ин ҷо нури бештаре буд. Ин бародарон ҳамон кореро анҷом медоданд, ки Худованд 2,468 сол пештар дар рӯъёи Ҳабаққуқ ба ӯ нишон дода буд ва гуфта буд: “Рӯъёро бинавис ва онро бар лавҳаҳо равшан намо, то касе ки онро мехонад, битавонад бидавад. Зеро рӯъё ҳанӯз барои вақти муайян аст”. Ҳабаққуқ 2:2.»

> «Пас аз баъзе муҳокимаҳо оид ба ин мавзӯъ, бо овози якдилона қарор дода шуд, ки сесад нусхаи монанди ин нусха ба усули литографӣ чоп карда шавад, ки ин ба зудӣ анҷом ёфт. Онҳоро “ҷадвалҳои ‘43” меномиданд. Ин Конфронси бисёр муҳим буд». «Тарҷумаи ҳоли худнавиштаи Ҷозеф Бейтс», 263.

> «Ин шаҳодати муттаҳидаи мавъизакунандагон ва нашрияҳои Мавъизаи Дуюми Омадан буд, ҳангоме ки бар «эътиқоди аслӣ» меистоданд, ки нашри ҷадвал иҷрошавии Ҳабаққуқ 2:2, 3 буд. Агар ҷадвал мавзӯи нубувват буд (ва онҳое ки инро инкор мекунанд, эътиқоди аслиро тарк менамоянд), пас аз ин бармеояд, ки соли 457 то м. ҳамчун соле буд, ки аз он 2300 рӯз бояд ҳисоб карда шаванд. Зарур буд, ки 1843 аввалин вақти нашршуда бошад, то ки «рӯъё» «таъхир кунад», ё ин ки вақти таъхире вуҷуд дошта бошад, ки дар он гурӯҳи бокирагон бояд бар мавзӯи бузурги вақт каме хоболуд ва хуфта мегаштанд, дарҳол пеш аз он ки бо Нидои Нимашаб бедор гардонида шаванд». James White, Second Advent Review and Sabbath Herald, Volume I, Number 2.

> «Акнун таърихи мо нишон медиҳад, ки садҳо нафар аз рӯи ҳамон ҷадвалҳои замоншиносӣ таълим медоданд, ки Уилям Миллер низ аз рӯи онҳо таълим медод; ҳамаашон якнавъ буданд. Пас, ягонагии паём дар он буд, ки ҳама бар як мавзӯъ муттаҳид буданд: омадани Худованд Исои Масеҳ дар замони муайян, соли 1844». Joseph Bates, Early SDA Pamphlets, 17.

Аз нав чоп шудани ҷадвалҳои солҳои 1843 ва 1850, дар таърихи бевоситаи баъд аз 11 сентябри соли 2001, ҳамон қадар иҷрои Ҳабаққуқ боби ду буд, ки нашри ҷадвали 1843 дар соли 1842 буд. Таҳияи ин ҷадвалҳо қисми ривояти боби дуюми Ҳабаққуқ аст, ва он бояд рӯй медод. Дар 11 сентябри соли 2001 исёни соли 1863 боз такрор гардид аз ҷониби он Адвентистони Лаодикиягӣ, ки аз бозгашт ба «роҳҳои қадим»-и Ирмиё сарпечӣ карданд.

> «Душман мекӯшад фикру зеҳни бародарону хоҳарони моро аз кори тайёр сохтани қавме, ки дар ин рӯзҳои охир устувор биистанд, ба сӯйи дигар равона созад. Муҷодалаву софистикои ӯ барои он тарҳрезӣ шудаанд, ки зеҳнҳоро аз хатарҳо ва вазифаҳои ин соат дур баранд. Онҳо нуреро, ки Масеҳ аз осмон омад, то барои қавми Худ ба Юҳанно бидиҳад, камарзиш мешуморанд. Онҳо таълим медиҳанд, ки манзараҳое, ки акнун пеши рӯйи мо қарор доранд, он қадар аҳаммият надоранд, ки сазовори таваҷҷуҳи махсус бошанд. Онҳо ҳақиқатеро, ки асли осмонӣ дорад, бетаъсир мегардонанд ва қавми Худоро аз таҷрибаи гузаштаашон маҳрум сохта, ба ҷойи он илми козиб медиҳанд. «Худованд чунин мегӯяд: Дар роҳҳо биистед ва бубинед, ва аз роҳҳои қадим бипурсед, ки роҳи нек куҷост, ва дар он қадам занед». [Ирмиё 6:16.]»

> «Ҳеҷ кас набояд бикӯшад, ки пояҳои имони моро канда дур созад,—он пояҳое ки дар оғози кори мо, ба воситаи омӯзиши дуогӯёнаи Калом ва ба воситаи ваҳй гузошта шуданд. Бар ин пояҳо мо зиёда аз панҷоҳ сол бино карда истодаем. Одамон метавонанд гумон кунанд, ки роҳи наве ёфтаанд, ки метавонанд пояе мустаҳкамтар аз он чи гузошта шудааст, бино намоянд; аммо ин фиреби бузург аст. “Зеро ҳеҷ кас наметавонад пояи дигаре ҷуз он чи гузошта шудааст, бинад.” [1 Corinthians 3:11.] Дар гузашта, бисёре даст ба он задаанд, ки имони наве бино кунанд, усулҳои наве барқарор созанд; аммо бинои онҳо чӣ қадар давом кард? Он ба зудӣ фурӯ рехт; зеро бар Санг бунёд нашуда буд». Testimonies, volume 8, 296, 297.

Ирмиё муайян месозад, ки дар «роҳҳои кӯҳан» роҳ рафтан, яъне «оромӣ»-ро ёфтан аст, ва он оромӣ «борони охирин» аст, ки он ҳангоме оғоз ёфт, ки халқҳо дар 11 сентябри соли 2001 ба хашм омаданд, вақте ки биноҳои бузурги шаҳри Ню-Йорк фурӯ рехтанд. Онҳое ки он гоҳ паёмро хӯрданд, посбонони Ҳабаққуқ гардиданд, ки мебоист «рӯъёро бинависанд ва онро равшан баён кунанд». Ирмиё ҳамон посбононро маҳз дар айёми «оромӣ», ки «борони охирин» аст, муайян месозад.

> Чунин мегӯяд Худованд: Дар роҳҳо биистед, ва бубинед, ва аз роҳҳои қадимӣ бипурсед, ки роҳи некӯ куҷост, ва дар он қадам занед, ва барои ҷонҳои худ оромӣ хоҳед ёфт. Аммо онҳо гуфтанд: «Дар он қадам нахоҳем зад». Ҳамчунин бар шумо посбонон барқарор кардам, ки мегуфтанд: «Ба садои карнай гӯш диҳед». Аммо онҳо гуфтанд: «Гӯш нахоҳем дод». Ирмиё 6:16, 17.

Карнае, ки онҳо бояд навозанд, карнаи шашуми войи дуюм дар таърихи Миллеритҳо мебошад, ва дар рӯзҳои охир он карнаи ҳафтуми войи сеюм аст. Посбонони Ҳабаққуқ, ки ҳамон посбонони Ирмиё мебошанд, паёми ҳушдордиҳандаро эълон мекунанд, ки дар исёни соли 1888 рад карда шуд. Карнаи шашуме, ки дар соли 1888 рад карда шуд, паёме ба Лаодикия буд.

> «Паёме, ки тавассути А. Т. Ҷонс ва Э. Ҷ. Ваггонер ба мо дода шудааст, паёми Худо ба калисои Лаодикия аст, ва вой бар ҳоли ҳар касе, ки даъво мекунад ба ҳақиқат имон дорад, вале нурафшониҳои аз ҷониби Худо атошударо ба дигарон инъикос намекунад». The 1888 Materials, 1053.

Паёми карнаи ҳафтуми соли 1888 нахустин бор ба Лоодикия дар соли 1856 садо дода шуд, ва сипас паёми Лоодикия дар доираи нури афзояндаи «ҳафт маротиба» ҷой дода шуд. Дар 11 сентябри соли 2001 даъват ба бозгашт ба роҳҳои қадимаи Ирмиё ва ба он роҳҳо қадам задан, ба мақсади дарёфт намудани паёми борони охир, паёми огоҳкунандаи карнаи ҳафтумро, ки ҳамчун паём ба Лоодикия муаррифӣ шудааст, инчунин «ҳафт маротиба»-ро, ки рамзи асосҳо мебошад, дар бар мегирифт.

«Дурӯғе», ки нубувват муайян мекунад ва фиреби шадидерро, ки дар навиштаҳои Павлус зикр шудааст, ба вуҷуд меоварад, дар соли 1931, шонздаҳ сол пас аз вафоти набия, ба насли сеюми адвентизми Лоудикея ворид карда шуд. «Дурӯғе», ки ба насли сеюм ворид гардид, аз рӯи нубувват дар даврае ҷойгир аст, ки ҳамчун «заноне ки барои Таммуз гиря мекунанд» тасвир шудааст, ва бинобар ин бо паёми бардурӯғи борони охирон алоқаманд мебошад.

Ҷузъиёти он ки чӣ гуна «дурӯғ» паҳн карда шуд, бояд фаҳмида шаванд, ҳамчунин нақши набувватии «дурӯғ» дар пешгӯии замони охир. Мардони истеҳзокоре, ки дар замони борони охирин бар Ерусалим ҳукмронӣ мекунанд, ки он ҳамон вақти мӯҳргузории яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор аст, дар насли сеюми адвентизм паёми бардурӯғи борони охиринро ба вуҷуд оварданд, чунон ки дар Ҳизқиёл боби ҳашт бо «заноне, ки барои Таммуз гиря мекарданд» тасвир шудааст. Паёми бардурӯғи борони охирини онҳо инчунин аз ҷониби Ҳизқиёл ҳамчун таҳкурсии бардурӯғ, девори бардурӯғи муҳофизат ва паёми бардурӯғи сулҳу амният тасвир шудааст.

> Оё рӯъёи ботил надидаед, ва фолбинии дурӯғ нагуфтаед, дар сурате ки мегӯед: “Худованд гуфтааст”, ҳол он ки Ман нагуфтаам? Бинобар ин, чунин мегӯяд Худованд Худо: Азбаски шумо ботил гуфтаед ва дурӯғ дидаед, инак, Ман бар зидди шумо ҳастам, мегӯяд Худованд Худо. Ва дасти Ман бар анбиёе хоҳад буд, ки ботил мебинанд ва дурӯғ фолбинӣ мекунанд: онҳо дар маҷлиси қавми Ман нахоҳанд буд, ва дар дафтари хонадони Исроил навишта нахоҳанд шуд, ва ба замини Исроил дохил нахоҳанд гашт; ва хоҳед донист, ки Ман Худованд Худо ҳастам. Зеро, бале, зеро қавми Маро гумроҳ карданд, гуфта: “Сулҳ”, ҳол он ки сулҳе набуд; ва яке деворе бино кард, ва инак, дигарон онро бо гили ноомехта андуданд. Ба онҳое ки онро бо гили ноомехта меандуданд, бигӯ, ки он фурӯ хоҳад рехт: борони селобӣ хоҳад омад; ва шумо, эй жолаи азим, хоҳед борид; ва боди тӯфонӣ онро хоҳад шикофтан. Инак, вақте ки девор фурӯ рехт, магар ба шумо нахоҳанд гуфт: “Андуде ки бо он андудед, куҷост?” Бинобар ин, чунин мегӯяд Худованд Худо: Ман онро бо боди тӯфонӣ дар хашми Худ хоҳам шикофт; ва дар ғазаби Ман борони селобӣ хоҳад омад, ва дар хашми Ман жолаи азим барои нест кардан хоҳад борид. Ва Ман он девореро, ки шумо бо гили ноомехта андудед, вайрон хоҳам кард, ва онро ба замин хоҳам афканд, то ки таҳкурсии он ошкор гардад; ва он фурӯ хоҳад рехт, ва шумо дар миёни он нест хоҳед шуд; ва хоҳед донист, ки Ман Худованд ҳастам. Ҳамин тавр Ман хашми Худро бар девор ва бар онҳое ки онро бо гили ноомехта андуданд, ба анҷом хоҳам расонд; ва ба шумо хоҳам гуфт: “Девор дигар нест, ва на онҳое ки онро андуданд”; яъне анбиёи Исроил, ки дар бораи Ерусалим нубувват мекунанд ва барои он рӯъёҳои сулҳ мебинанд, ҳол он ки сулҳе нест, мегӯяд Худованд Худо. Ҳизқиёл 13:7–16.

Дурӯғ ва кизбе, ки мардони масхарабози Ерусалим дар бобҳои бисту ҳашт ва бисту нӯҳи Ишаъё зери он пинҳон мешаванд, дар ниҳоят ба василаи «тозиёнаи сарозер» доварӣ гардида, несту нобуд карда мешаванд.

> Ва довариро низ ба хаткашӣ хоҳам ниҳод, ва адолатро ба шоқул; ва жола паноҳгоҳи дурӯғро рӯфта хоҳад бурд, ва обҳо ҷои ниҳонро фаро хоҳанд гирифт. Ва аҳди шумо бо марг ботил хоҳад шуд, ва мувофиқаи шумо бо дӯзах устувор нахоҳад монд; ҳангоме ки тозиёнаи фарогиранда бигзарад, он гоҳ шумо аз он поймол хоҳед шуд. Ишаъё 28:17, 18.

«Този този қамчини фарогирифта»-и Ишаъё ҳамон «борони селосо»-и Ҳизқиёл аст, ки бар касоне оварда мешавад, ки «дурӯғ фолбинӣ кардаанд», ба воситаи пешкаш намудани «рӯъёи ботил» ва бо даъвои он ки «Худованд мегӯяд», «ҳол он ки» Худованд «нагуфта буд». Он «дурӯғе», ки он мардони қадим зери он пинҳон мешаванд, ҳамчун чизе муаррифӣ мегардад, ки онҳо даъво доранд Худованд гуфтааст; бинобар ин, он «дурӯғе» дар бораи Каломи Худост. Ё онҳо таълимотеро аз Каломи Худо ҳамчун хато муайян кардаанд, ё ба хато даъво кардаанд, ки Худо фаҳмиши онҳоро роҳнамоӣ намудааст (Худо сухан гуфта буд) дар бораи таълимоте аз Китоби Муқаддас.

«Дурӯғе», ки дар соли 1931 пайдо шуд, ин иддао буд, ки хоҳар Уайт дар китоби Дониёл назари ботили «қурбонии доимӣ»-ро ҷонибдорӣ кардааст. Назари ботиле, ки «қурбонии доимӣ» хизмати Масеҳро дар муқаддасгоҳ ифода мекунад, бар пояи як «дурӯғ» устувор буд; он «дурӯғ» чунин даъво мекард, ки дар соли 1910 Эллен Уайт ба A. G. Daniells хабар додааст, ки назари ӯ ва Прескотт дар бораи «қурбонии доимӣ» ҳамчун ифодакунандаи хизмати Масеҳ дар муқаддасгоҳ дар асл дуруст будааст, сарфи назар аз суханони мустақими хаттии худи ӯ, ки бар хилофи он буданд.

Назари бардурӯғ дар бораи «ҳамешагӣ», ки он вақт (1931) дар доираи адвентизми Лоудикиявӣ барқарор карда шуд, ба пояи илоҳиётӣ табдил ёфт, ки барои бино кардани паёме ба кор бурда шуд, ки Ҳизқиёл онро «сулҳ ва амният» тавсиф мекунад. Далелҳои гуногуне, ки барои пуштибонӣ кардани он пояи бардурӯғ ба кор бурда мешаванд, ҳамон тангаҳо ва ҷавоҳироти қалбакӣ мебошанд, ки Миллер дар хоби худ дид. То поёни хоби ӯ ҷавоҳироти аслии ӯ комилан бо чизҳои қалбакӣ ва хасу хошок пӯшида мешаванд, ва хасу хошок ва ҷавоҳироту тангаҳои қалбакӣ он паёмро ифода мекунанд, ки бар хатои бунёдии онҳо асос ёфта буд, яъне ин ки «ҳамешагӣ» хизмати Масеҳро дар мақдас ифода мекунад.

Дар порчаи Ҳизқиёл, ашёи бефоида ва ҷавоҳироти қалбакӣ ҳамчун «девор» тасвир шудаанд, ки бо маҳлуле чунон суст сохта шудааст, ки зери фишори «боди тӯфонӣ» ё «борони селобӣ» истодагарӣ карда наметавонад.

Паёмбари нофармон аз Яҳудо, ки Еробъомро сарзаниш кард, ниҳоятан миёни як «хар» ва як «шер» мурд. Шер Бобилро ифода мекунад ва хар Исломро. Ду таълимоте, ки Адвентизми Лоодикия наметавонад бубинад ва бо марги он паёмбари нофармон ифода шудаанд, паёми папагӣ (шер) ва паёми Ислом дар Войи сеюм (хар) мебошанд.

«Шамоли тӯфонии» Ҳизқиёл рамзи «шамоли сахтест, ки боздошта шудааст»-и Ишаъё дар «рӯзи шамоли шарқӣ» дар боби бисту ҳафт мебошад. «Шамоли тӯфонии» Ҳизқиёл ҳамчунин ҳамон «чор бод»-и Ваҳй, боби ҳафт аст, ки то вақти мӯҳр зада шудани бандагони Худо нигоҳ дошта мешаванд. «Шамоли тӯфонии» Ҳизқиёл инчунин паёми ӯ аз «чор бод» дар боби сию ҳафт аст, ки устухонҳои хушки мурдаро ба ҳаёт меоварад, то ба лашкари азиме табдил ёбанд. «Шамоли тӯфонии» Ҳизқиёл, ки «девори бо гили нопухта биношударо» фурӯ меорад, паёми борони охирини Войи сеюм аст.

«Борони пуршиддати» Ҳизқиёл рамзи папствост, ва аниқтараш, он рамзи давраи бӯҳрони қонуни якшанбе мебошад, ки аз қонуни якшанбеи ба-зудӣ-оянда дар Иёлоти Муттаҳида оғоз меёбад. Пайғамбари нофармони Яҳудо, ки дар миёни хар ва шер мурд, марги адвентизми Лоудикиягиро ифода мекард, ки байни 11 сентябри соли 2001, ҳангоми расидани хар (вои сеюм), ва қонуни якшанбеи ба-зудӣ-оянда (шер) ба вуқӯъ меояд. Марги адвентизми Лоудикиягӣ дар ҷараёни мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазор рух медиҳад, ки он замоне оғоз ёфт, ки халқҳо ба ғазаб омаданд, вале 11 сентябри соли 2001 боздошта ва маҳдуд нигоҳ дошта шуданд, ва дар қонуни якшанбеи ба-зудӣ-оянда ба анҷом мерасад. Марги онҳо, чунон ки тавассути пайғамбари нофармон нишон дода шудааст, ба сабаби он ба амал меояд, ки онҳо ба усули корбурди протестантизми муртад бозгаштанд, ҳарчанд ба онҳо мустақиман таълим дода шуда буд, ки ҳаргиз ба «маҷлиси масхаракунандагон» барнагарданд.

Марги онҳо дар таърихи мӯҳр зада шудани яксаду чилу чаҳор ҳазор ба вуқӯъ меояд. Ҳамин ки қавми Худо мӯҳр зада мешаванд, фариштагони ҳалокатовар кори худро оғоз мекунанд. Аз 11 сентябри соли 2001 то қонуни якшанбеи ба наздикӣ омаданӣ доварии зиндагон дар калисои Худо анҷом меёбад, зеро доварӣ аз Ерусалим оғоз мешавад, ва он аз пирони қадим оғоз меёбад, ки мебоист нигаҳбонони қавм бошанд, вале дар тӯли чор насл масъулиятҳои худро тарк карда буданд. Онҳое ки дар он давра мӯҳрро қабул мекунанд, ҳамон парчаме мебошанд, ки барои халқҳо барафрошта мешавад. Онҳо пеш аз қонуни якшанбеи ба наздикӣ омаданӣ мӯҳр зада мешаванд, зеро ягона роҳе ки тавассути он рамаи дигари Худо огоҳ карда шуда метавонад, ин аст, ки дар буҳрони қонуни якшанбе мардон ва занонеро бинад, ки мӯҳри Худоро доранд.

> «Кори Рӯҳи Муқаддас ин аст, ки ҷаҳонро дар бораи гуноҳ, дар бораи адолат ва дар бораи доварӣ мутақоид созад. Ба ҷаҳон танҳо он гоҳ ҳушдор дода шуда метавонад, ки касоне, ки ба ҳақиқат имон доранд, ба василаи ҳақиқат муқаддас гардида бошанд, бар асоси усулҳои баланд ва муқаддас амал намоянд ва ба маънои воло ва мутаррақи калима, хати тафриқаро миёни онҳое, ки аҳкоми Худоро нигоҳ медоранд, ва онҳое, ки онҳоро зери по поймол мекунанд, нишон диҳанд. Қудсиятёбии Рӯҳ фарқияти миёни онҳое, ки мӯҳри Худоро доранд, ва онҳое, ки рӯзи истироҳати қалбакиро риоя мекунанд, ошкор месозад. Вақте ки озмоиш фаро расад, ба таври равшан нишон дода хоҳад шуд, ки нишони ҳайвон чист. Он риояи рӯзи якшанбе аст. Касоне, ки баъд аз шунидани ҳақиқат, ҳамоно ин рӯзро муқаддас мешуморанд, имзои он одами гуноҳро бар худ доранд, ки гумон дошт вақтҳо ва шариатро дигаргун созад». Bible Training School, December 1, 1903.

Марги адвентизми лодикиягӣ дар ҷараёни таърихи борони охирин ба анҷом мерасад, ки он аз 11 сентябри соли 2001 ба пошидан оғоз кард, ва беандоза дар қонуни якшанбеи наздикулвуқӯъ фурӯ мерезад, вақте ки Худо қавмеро, ки барои абадият муҳр зада шудаанд, барқарор карда, сипас ҳамчун нишоне боло мебардорад.

Дар он давраи замон, онҳое, ки дар Адвентизми Лаодикия ҳастанд, ки барои гирифтани тамғаи ҳайвон омодагӣ мебинанд ва онро хоҳанд гирифт, ба воситаи бисту панҷ марде, ки дар боби ҳаштуми Ҳизқиёл ба офтоб саҷда мекунанд, муаррифӣ шудаанд. Онҳо касоне мебошанд, ки паёми бардурӯғини «осоиштагӣ ва амният»-и Ҳизқиёлро пазируфтаанд, паёме ки тақаллуби паёми ҳақиқии борони охиринро ифода мекунад, ки онро дар он таърих посбонони ҳақиқӣ эълон менамоянд. Асоси он паёми бардурӯғини борони охирин ин таъйин аст, ки «ҳамешагӣ» дар китоби Дониёл рамзи Масеҳ мебошад, дар ҳоле ки дар асл он рамзи Шайтон аст. Ҳамон эътиқоди бардурӯғи бунёдӣ ҳамон таълимотест, ки «мардони истеҳзокоре, ки бар қавми Ерусалим ҳукмронӣ мекунанд», барои барафрохтани девори бесуфтаи худ ба кор мебаранд.

Муайян кардани «ҳамешагӣ» ҳамчун рамзи Масеҳ ба таври таърихӣ бо як «дурӯғ» дар соли 1931 ҷорӣ карда шуд. Аз ҳамон вақт ба баъд девори нопухтаи тангаҳо ва ҷавоҳироти қалбакӣ бино карда шуд. Он «девор» муқаррар шудааст, ки вақте марди хасубинрасон меояд, то хирмани Ӯро комилан пок созад, фурӯ резад. Он поксозӣ дар давраи нубувватии таърих, миёни «боди тӯфонӣ» (хари 11 сентябри соли 2001) ва «жолаҳои селобӣ» (шери қонуни рӯзи якшанбеи ба зудӣ омаданӣ) ба анҷом мерасад. Дар он таърих, пайғамбари нофармон кушта мешавад ва дар қабри пайғамбари козиби Байт-Ил дафн карда мешавад. Хоҳар Уайт «девор»-и нубувватро ҳамчун қонуни Худо муайян мекунад.

> «Паёмбар дар ин ҷо қавмеро тасвир мекунад, ки дар замони рӯйгардонии умумӣ аз ҳақиқат ва адолат, мекӯшанд он усулҳоеро барқарор намоянд, ки бунёди Малакути Худо мебошанд. Онҳо тармимкунандагони шикофе ҳастанд, ки дар шариати Худо ба вуҷуд оварда шудааст,—он деворе, ки Ӯ гирди баргузидагони Худ барои муҳофизати онҳо гузоштааст, ва итоат ба аҳкоми адолат, ростӣ ва покии он бояд барои онҳо ҳамеша ҳифзи пойдор бошад.»

> «Паёмбар бо суханоне, ки маънояшон ошкору бебаҳс аст, кори махсуси ин қавми бақияро, ки деворро бино мекунанд, нишон медиҳад. “Агар ту пои худро аз шанбе боздорӣ, аз он ки дар рӯзи муқаддаси Ман хости худро ба ҷо оварӣ; ва шанберо лаззат, муқаддаси Худовандро гиромӣ шуморӣ; ва Ӯро иззат намоӣ, ба роҳҳои худ наравӣ, хости худро наҷӯӣ ва суханони худро нагӯӣ: он гоҳ дар Худованд лаззат хоҳӣ бурд; ва Ман туро бар баландиҳои замин савор хоҳам кард, ва туро аз мероси падарат Яъқуб хоҳам хӯронид; зеро даҳони Худованд инро гуфтааст.” Ишаъё 58:13, 14.» Паёмбарон ва Подшоҳон, 678.

Оғози насли чоруми адвентизм, чунон ки оғози насли сеюм низ буд, бо нашри як китоб муайян мегардад. Насли сеюм бо нашри китоби W. W. Prescott, The Doctrine of Christ, оғоз ёфт, ва он насл бо нашри Questions on Doctrine ба поён расид. The Doctrine of Christ башоратеро пешкаш намуд, ки қасдан аз паёми нубувватии миллерӣ холӣ карда шуда буд. Questions on Doctrine башоратеро пешкаш намуд, ки кори тақдисеро, ки аз ҷониби Масеҳ ба анҷом расонида мешавад, инкор мекард. The Doctrine of Christ нури рӯъёи (chazon)-и таърихи нубувватиро дур сохт, ва Questions on Doctrine нури рӯъёи (Mareh)-и «зоҳиршавии» Масеҳро дур сохт.

Дар миёни он ду китоб паёми бардурӯғи борони охирин, ки бо рамзи «заноне, ки барои Таммуз мегиристанд» ифода шудааст, ташаккул ёфт. Маҳз дар он таърих «дурӯғи соли 1931» тарғиб карда шуд. Он насли сеюм (макрӯҳият) ҳамчунин бо мусолиҳаи калисои сеюми Пергомос ифода мегардад. Рамзи мусолиҳа дар калисои сеюм кори ҷустуҷӯи аккредитатсия аз муассисаҳои дунявиро муайян мекунад, ки қоидаҳо барои илоҳиёт ва қоидаҳо барои тибро дикта менамуданд. Маҳз дар насли сеюм он мусолиҳаи ҳақиқат анҷом дода шуд, ки он ҳам ворид кардан ва ҳам таъкид бар истифодаи Китобҳои Муқаддасеро дар бар мегирифт, ки аз дастнависҳои таҳрифшуда тарҷума шуда буданд.

Дар соли 1957, китоби Questions on Doctrine таслими ҳақиқати асосии Инҷилро ифода мекард. Он ҳақиқат ин аст, ки Исо мурд, то моро аз гуноҳ наҷот диҳад, аммо Ӯ намурд, то моро дар гуноҳ наҷот диҳад. Таълими католикӣ ва протестантии муртадона, ки инсон наметавонад ба Каломи Худо итоаткор бошад, далели абадии Шайтон аст. Инсон метавонад ва бояд ба Каломи Худо итоаткор бошад, ҳатто агар Шайтон иддао кунад, ки «ҳаргиз нахоҳӣ мурд». Назари суқуткарда ва муртадонаи протестантӣ, ки инсонҳо наметавонанд бар гуноҳ ғолиб оянд, ва бинобар ин то замони он ки Исо дар омадани дуюми Худ онҳоро ба таври мӯъҷизавӣ ба роботҳои итоаткор табдил диҳад, наметавонанд ба шариати Худо итоат кунанд, ба таълимоти китоби Questions on Doctrine дохил карда шуд.

Дар соли 1957 насли чоруми адвентизми Лоудикия оғоз ёфт, ва девори ноандудаи он (қонун) барпо гардид; ҳамин тавр, мантиқе фароҳам омад, ки ба бисту панҷ марди қадим имкон хоҳад дод дар анҷоми замони мӯҳргузории саду чиҳилу чаҳор ҳазор ба офтоб саҷда оваранд. Он девори ноандуда, ки ҳамон эътиқодест, ки нигоҳ доштани шариати Худо ғайриимкон аст, замоне аз миён бурда мешавад, ки «девори» ҷудоии Калисо ва Давлат дар қонуни якшанбеи ба наздикӣ оянда бардошта шавад. Қонуни якшанбе боронҳои селосоро ташкил медиҳад, ё, чунон ки Ишаъё баён мекунад, тозиёнаи пуртуғён аст, ва он тӯфон дар Иёлоти Муттаҳида аз қонуни якшанбеи ба наздикӣ оянда оғоз меёбад.

Дар замони қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида душман (папа) «мисли сел» (тозиёнаи лабрез) ворид мегардад, ва маҳз он вақт аст, ки «парчам» бар зидди ӯ барафрохта мешавад. Маҳз он вақт аст, ки «девори андованашуда»-е, ки адвентизми лаодикиягӣ бар татбиқи бардурӯғи «қурбонии доимӣ» бино карда буд, рӯфта мешавад.

> Мувофиқи аъмолашон, ҳамон тавр Ӯ подош хоҳад дод: хашм ба душманонаш, ҷазо ба бадхоҳонаш; ба ҷазираҳо низ подош хоҳад расонд. Ва онҳо аз ғарб аз номи Худованд хоҳанд тарсид, ва аз тулӯи офтоб аз ҷалоли Ӯ; вақте ки душман мисли сели пурзӯр хоҳад омад, Рӯҳи Худованд бар зидди ӯ парчаме хоҳад барафрошт. Ва Наҷотдиҳанда ба Сион хоҳад омад, ва назди онҳое ки аз гуноҳ дар Яъқуб рӯй мегардонанд, мегӯяд Худованд. Ва аммо Ман, ин аст аҳди Ман бо онҳо, мегӯяд Худованд: Рӯҳи Ман, ки бар туст, ва суханони Ман, ки дар даҳони ту ниҳодаам, аз даҳони ту, ва аз даҳони насли ту, ва аз даҳони насли насли ту дур нахоҳад шуд, мегӯяд Худованд, аз ҳоло ва то абад. Бархез, дурахш; зеро нури ту омадааст, ва ҷалоли Худованд бар ту тулӯъ кардааст. Зеро инак, торикӣ заминро хоҳад пӯшонид, ва зулмоти ғализ қавмҳоро; вале Худованд бар ту тулӯъ хоҳад кард, ва ҷалоли Ӯ бар ту намоён хоҳад шуд. Ва халқҳо сӯи нури ту хоҳанд омад, ва подшоҳон сӯи дурахши тулӯи ту. Ишаъё 59:18–60:3.

Ғайрияҳудиён ба нур меоянд, ҳангоме ки ҷалоли Худо бар қавми Ӯ бошад, ва ин дар он вақт воқеъ мегардад, ки душман мисли сел ҳуҷум меоварад. Вақте ки он душман ворид мешавад, Худо бар зидди ӯ байрақе (нишоне) баланд мекунад. Ҷалоли Худованд, ки бар он қавме аст, ки ғайрияҳудиён ба онҳо посух медиҳанд, хислати Ӯст, ва хислати Ӯ гуноҳ намекунад. Он паёми сулҳ ва амнияти козиб аст, ки таълим медиҳад, ки мардон ва занон наметавонанд бар гуноҳ ғолиб оянд. Он паём паёми козиби борони охир аст, ки дар замони паёми ҳақиқии борони охир мавъиза мешавад, ки он 11 сентябри соли 2001 фаро расид. Он паёми козиб паёми козибест дар бораи шариати Худо, ки «девор» аст. Он таълими козиб дар китоби Questions on Doctrine таҷассум ёфтааст, ки расидани насли чаҳорум ва ниҳоии Адвентизми Лоудикиягиро нишон дод.

11 сентябри соли 2001 чор исёнҳои адвентизми Лаодиқия омаданд, то он насли охирро бо гуноҳҳои падаронашон озмоиш кунанд. Дар он рӯз Худо қавми Худро ҳидоят намуд, то ба роҳҳои кӯҳани Ирмиё бозгарданд, то паёми асосиро, ки ба сурати ҷавоҳироти Миллер муаррифӣ шудааст, бифаҳманд ва бипазиранд. Агар онҳо чунин мекарданд, борони охирро, ки Ирмиё онро «оромӣ» номидааст, меёфтанд. Даъват ба бозгашт ба роҳҳои кӯҳан такрори он озмоише буд, ки исёни соли 1863-ро ба вуҷуд овард.

Дар рӯзи 11-уми сентябри соли 2001, ки он «рӯзи шамоли шарқӣ ва шамоли сахт»-и Ишаъёст, бояд «суруди токзор» аз ҷониби онҳое суруда мешуд, ки дар Ваҳй, боби чордаҳум, ояти сеюм, ва низ дар боби понздаҳум, ояти сеюм, суруди Мусо ва Барраро месароянд. Он суруд паёми Лаодикия аст, ки муайян месозад, ки қавми баргузидаи собиқ дар он вақт канор гузошта мешуданд, зеро Худо он вақт дар ҳоли супурдани токзори Худ ба мардону заноне буд, ки меваҳои матлуби токзорро ба бор меоварданд. Он паёми токзор ҳамон паём ба Лаодикия аст, ки паёме буд, ки Ҷонс ва Ваггонер онро ҳангоми исёни соли 1888 пешниҳод карданд.

11-уми сентябри соли 2001 борони охир оғоз ёфт, ва дар мубоҳисаи боби дуюми Ҳабаққуқ гурӯҳе муайян мегардад, ки паёми ду лавҳаро пешниҳод карданд, зеро онҳо ба роҳҳои қадимаи Ирмиё бозгашта буданд ва «оромӣ ва тароват»-ро қабул мекарданд, ки Ишаъё онро барои касоне мефаҳмонад, ки усули онҳо «сатр бар сатр» аст. Мубоҳисае, ки онҳо дар он ширкат доштанд, дар муқобили паёми бардурӯғи борони охир буд, ки бо «заноне, ки барои Таммуз гиря мекарданд» тасвир шудааст ва халқи хоболуди Лаодикияро бо паёми сулҳ ва амният рӯҳбаланд мекард.

Паёми «сулҳ ва амният» даъво мекунад, ки барои мардон ва занон гуноҳ накардан ғайриимкон аст, ва бинобар ин Худо онҳоро танҳо «дар» гуноҳҳояшон сафед хоҳад кард ва метавонад сафед кунад. Он мардони истеҳзокунанда даъво мекунанд, ки паёми «сулҳ ва амният»-и онҳо ҳамон паёми ҳақиқии сафедшавӣ ба воситаи имон аст, ки Ҷонс ва Ваггонер пешниҳод карда буданд, аммо он ин ҳақиқатро канор мегузорад, ки ҳар киро Худо сафед мекунад, ҳамчунин тақдис низ менамояд, зеро Худо намурд, то мардумро дар гуноҳҳояшон наҷот диҳад, балки аз гуноҳҳояшон.

11 сентябри соли 2001 оғози давраи муҳр задани яксаду чилу чор ҳазорро нишон дод, ки он бо он анҷом меёбад, ки як гурӯҳ муҳри Худоро қабул мекунад, чунон ки аз ҷониби онҳое тасвир шудааст, ки барои нафратангезиҳо дар калисо ва дар замин нола ва фиғон мекунанд, ва гурӯҳи дигаре, ки ба маъбад, ҷое ки дар он кори ниҳоии фариштаи сеюм анҷом дода мешавад, пушт гардонидаанд, ва онҳо ба офтоб саҷда мекунанд. Таърихи миллеритҳо таърихи ҳаракати фариштаи сеюмро нишон медиҳад, ва бо ин кор авҷи он ба паёми борони охирин ва ба таҷрибае марбут аст, ки он дар онҳое ба вуҷуд меорад, ки интихоб мекунанд бихӯранд.

Мо ин омӯзишро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> «Нохостани даст кашидан аз ақидаҳои пешакӣ пазируфташуда ва қабул намудани ин ҳақиқат, дар пояи қисми зиёди муқовимате қарор дошт, ки дар Миннеаполис бар зидди паёми Худованд тавассути бародарон Ваггонер ва Ҷонс зоҳир гардид. Бо барангехтани он муқовимат, Шайтон муваффақ шуд, ки аз қавми мо, ба андозаи зиёд, он қувваи махсуси Рӯҳулқудсро, ки Худо орзу дошт ба онҳо ато намояд, дур нигоҳ дорад. Душман онҳоро аз ба даст овардани он самаранокие боздошт, ки метавонист аз они онҳо бошад дар расонидани ҳақиқат ба ҷаҳон, чунон ки ҳаввориён онро пас аз рӯзи Пантикост мавъиза карданд. Нуре, ки бояд тамоми заминро бо ҷалоли худ равшан созад, муқовимат дида шуд, ва бо амали бародарони худи мо, ба дараҷаи зиёд аз ҷаҳон дур нигоҳ дошта шудааст». Selected Messages, book 1, 235.

Back to Articles