Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-Four

Китоби Дониёл — Рақами ҳафтоду чор

Unveiling the Prophetic Puzzle: Ezekiel’s Abominations, the Last Day Church, and the Mark of the Beast

Кушодани муаммои нубувватӣ: зиштиҳои Ҳизқиёл, калисои рӯзи охир ва нишони ҳайвон

Author

Jeff Pippenger

Published

February 7, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The four abominations of Ezekiel chapter eight, lead to the leadership of God’s last day Laodicean church bowing down to the sun, and thus receiving the mark of the beast. The next chapter, which is the same vision, illustrates those in God’s last day church who receive the seal of God. Sister White informs us the sealing of Ezekiel chapter nine, is the same as the sealing represented in Revelation chapter seven. God judges a nation in its third and fourth generation, and the four abominations of Ezekiel identify the four generations of rebellion that began in 1863, when Laodicean Adventism introduced a counterfeit of the two tables of Habakkuk which had been given as a symbol of the covenant relationship between God and His people, just as the two tables of the Ten Commandments had been given at the beginning of ancient Israel.

Чор нафрати боби ҳаштуми Ҳизқиёл боис мегарданд, ки роҳбарияти калисои Лаодикияи Худо дар рӯзҳои охир ба офтоб саҷда оварад ва ба ин васила нишони ваҳширо қабул намояд. Боби баъдӣ, ки ҳамон рӯъёст, онҳоеро дар калисои Худо дар рӯзҳои охир ба тасвир мекашад, ки мӯҳри Худоро қабул мекунанд. Хоҳар Уайт ба мо мефаҳмонад, ки мӯҳргузории боби нӯҳуми Ҳизқиёл ҳамон мӯҳргузорист, ки дар боби ҳафтуми Ваҳй ба тасвир оварда шудааст. Худо қавмеро дар насли сеюм ва чаҳоруми он доварӣ мекунад, ва чор нафрати Ҳизқиёл он чор насли исёнро муайян месозанд, ки дар соли 1863 оғоз ёфтанд, ҳангоме ки адвентизми Лаодикия як қалбакии ду лавҳи Ҳабаққуқро ҷорӣ намуд, ки ҳамчун рамзи муносибати аҳдӣ миёни Худо ва қавми Ӯ дода шуда буданд, ҳамон тавре ки ду лавҳи Даҳ Аҳком дар ибтидои Исроили қадим дода шуда буданд.

Aaron’s golden calf, was a counterfeit image, the symbol of rebellion that was manifested just as God was producing the two tables that represent a genuine image of jealousy. Aaron’s golden calf typified the counterfeit 1863 chart, which had removed the “seven times,” of Leviticus twenty-six from the message along with other time-prophecies. Thus, Laodicean Adventism set up an image of jealousy in the very beginning of its history, as Aaron had done in the beginning history of ancient Israel, and as Jeroboam had done in the beginning history of the northern kingdom of Ephraim.

Гӯсолаи тиллоии Ҳорун тасвири қалбакӣ буд, рамзи исёне, ки маҳз дар он ҳангом зоҳир гардид, ки Худо ду лавҳаро, ки тасвири ҳақиқии рашкро ифода мекунанд, падид меовард. Гӯсолаи тиллоии Ҳорун намунаи ҷадвали қалбакии соли 1863 буд, ки «ҳафт замон»-и Ибодот бисту шашро аз паём, ҳамроҳ бо дигар пешгӯиҳои замонӣ, хориҷ карда буд. Пас, адвентизми Лоудикиёӣ дар оғози таърихи худ тасвири рашкро барпо намуд, чунон ки Ҳорун дар таърихи ибтидоии Исроили қадим карда буд, ва чунон ки Еробъом дар таърихи ибтидоии подшоҳии шимолии Эфроим карда буд.

The “seven times,” of Leviticus twenty-six was the first prophecy of time which Miller was led to understand, and it was the first jewel of prophetic time set aside in the rebellion of 1863. 1863 marked the beginning of the covering up of the jewels of Miller’s dream and the introduction of counterfeit jewels and coins. The “seven times,” was the cornerstone that the builders rejected. In 1863 it was those who had been the builders of the Millerite temple that set aside the cornerstone of the “seven times,” but in the last days that stone is now the head of the corner. That stone represented the Rock of Ages, and it also was represented by the day which the Lord had made, for it was a symbol of the sabbath rest for the land. In 1844, Millerite Adventism rebuked Jeroboam’s false system of worship, and separated from “the assembly of mockers” who had “rejoiced” over the first disappointment.

«ҳафт замон»-и Ибодат (Левит) бисту шаш аввалин пешгӯии замон буд, ки Миллер ба дарки он роҳнамоӣ ёфт, ва он аввалин гавҳари замони нубувватӣ буд, ки дар исёни соли 1863 канор гузошта шуд. Соли 1863 оғози пӯшонидани гавҳарҳои хоби Миллер ва ворид сохтани гавҳарҳо ва тангаҳои қалбакӣ буд. «Ҳафт замон» ҳамон санги кунҷе буд, ки бинокорон рад карданд. Дар соли 1863 ин касоне буданд, ки бинокорони маъбади миллерӣ будаанд ва санги кунҷи «ҳафт замон»-ро канор гузоштанд, вале дар айёми охир он санг акнун сари кунҷ гардидааст. Он санг Санги Асрҳоро намояндагӣ мекард, ва ҳамчунин тавассути он рӯзе низ намояндагӣ мешуд, ки Худованд онро офарида буд, зеро он рамзи оромии шанбе барои замин буд. Дар соли 1844, адвентизми миллерӣ низоми бардурӯғи ибодати Ёробъомро мазаммат намуд ва аз «маҷлиси масхаракунандагон», ки бар ноумедии аввал «шодӣ мекарданд», ҷудо шуд.

The builders were instructed to never return to “the assembly of mockers,” as the Judean prophet had been instructed to return to Jerusalem by a different path than what had led him to 1844. The path that had led him to 1844, was the path he had come out of, which was Protestantism, and in that history Protestantism had become apostate Protestantism. The builders were commanded to never return to “the assembly of mockers,” and they were instructed to not eat their food or drink their water. The builders had eaten the little book that was in the angel’s hand in 1840, and that food was sweet in their mouths.

Бинокорон огоҳ карда шуданд, ки ҳеҷ гоҳ ба «ҷамоати масхаракунандагон» бознагарданд, чунон ки ба пайғамбари яҳудӣ дастур дода шуда буд, ки ба Ерусалим аз роҳе дигар аз он роҳе, ки ӯро ба соли 1844 оварда буд, баргардад. Роҳе, ки ӯро ба соли 1844 оварда буд, ҳамон роҳе буд, ки ӯ аз он берун омада буд, яъне протестантизм; ва дар он таърих протестантизм ба протестантизми муртад табдил ёфта буд. Ба бинокорон амр карда шуд, ки ҳаргиз ба «ҷамоати масхаракунандагон» бознагарданд, ва ба онҳо дастур дода шуд, ки аз таоми онҳо нахӯранд ва аз оби онҳо нанӯшанд. Бинокорон дар соли 1840 китоби хурдеро, ки дар дасти фаришта буд, хӯрда буданд, ва он таом дар даҳони онҳо ширин буд.

The eating and drinking of prophecy represents the methodology used to study the Bible. The Millerites were given a specific way to study God’s Word, and those rules produced a totally different biblical message than the theologians of apostate Protestantism and Catholicism produced with their corrupted methodology. The builders, who are also the Judean prophet, were not to return and eat or drink of the methodology of either apostate Protestantism or Catholicism. The Judean prophet did that very thing, thus identifying that Laodicean Adventism would do that very thing in 1863, for in 1863, they employed the theological arguments of apostate Protestantism to reject Miller’s application of the “seven times,” and thus set up Aaron’s and Jeroboam’s images of jealousy. The first generation of Laodicean Adventism had then begun.

Хӯрдану нӯшидани нубувват усули ба коргирифташуда барои омӯзиши Китоби Муқаддасро ифода мекунад. Ба миллериён роҳи мушаххасе барои омӯзиши Каломи Худо дода шуда буд, ва он қоидаҳо паёми тамоман дигаре аз Китоби Муқаддасро ба вуҷуд оварданд, назар ба он чи илоҳиётшиносони протестантизми муртад ва католикият бо усули фосиди худ ба вуҷуд оварданд. Бинокорон, ки ҳамчунин ҳамон набии яҳудӣ мебошанд, набояд баргашта, аз усули на протестантизми муртад ва на католикият бихӯранд ё бинӯшанд. Набии яҳудӣ маҳз ҳамин корро кард, ва ба ин васила муайян намуд, ки адвентизми Лаодикия низ дар соли 1863 айнан ҳамин корро хоҳад кард; зеро дар соли 1863 онҳо барои рад кардани татбиқи Миллер нисбат ба «ҳафт замон» аз далелҳои илоҳиётии протестантизми муртад истифода бурданд ва ба ин тартиб суратҳои рашки Ҳорун ва Ёробъомро барпо намуданд. Пас, насли аввали адвентизми Лаодикия оғоз ёфта буд.

After the prophet from Judea interacted with Jeroboam he started on his journey back to Judea, but he never made it. The prophet represents Laodicean Adventism, which, according to inspiration, arrived into the Millerite movement in 1856. Sister White never backed away from identifying Adventism as Laodicea, and there is no biblical evidence that Laodicea ever changes. There are individuals that leave their own personal Laodicean experience, but as a church Laodicea is to be spewed out of the mouth of the Lord, for Laodicea means “a people judged.” Adventism uses the definition to claim it represents the church that exists during the period of the judgment in the heavenly sanctuary. In their blindness they acknowledge the Investigative Judgment element of the meaning of Laodicea, but cannot see the Executive Judgment that is clearly represented in their name.

Пас аз он ки пайғамбар аз Яҳудо бо Еробъом муошират кард, ӯ ба сафари бозгашт ба Яҳудо оғоз намуд, вале ҳаргиз ба он ҷо нарасид. Ин пайғамбар Адвентизми Лоудикиягиро намояндагӣ мекунад, ки, мувофиқи илҳом, дар соли 1856 ба ҳаракати Миллерӣ ворид гардид. Хоҳар Уайт ҳеҷ гоҳ аз шиносо кардани Адвентизм ҳамчун Лоудикия ақибнишинӣ накард, ва ҳеҷ далели Китоби Муқаддас вуҷуд надорад, ки Лоудикия ҳаргиз тағйир ёбад. Ашхосе ҳастанд, ки аз таҷрибаи шахсии лоудикиягии худ берун меоянд, аммо ҳамчун калисо Лоудикия бояд аз даҳони Худованд қай карда шавад, зеро Лоудикия маънои «қавме доваришуда»-ро дорад. Адвентизм аз ин таъриф истифода мебарад, то даъво кунад, ки он калисоеро намояндагӣ мекунад, ки дар давраи доварӣ дар муқаддасгоҳи осмонӣ вуҷуд дорад. Дар кӯрии худ онҳо ҷанбаи Доварии Тафтишотии маънои Лоудикияро эътироф мекунанд, аммо наметавонанд Доварии Иҷроиро, ки ба равшанӣ дар номи онҳо инъикос ёфтааст, бубинанд.

> And unto the angel of the church of the Laodiceans write; These things saith the Amen, the faithful and true witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spue thee out of my mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked. Revelation 3:14–17.

> Ва ба фариштаи калисои Лодиқия бинавис: Инро Омин мегӯяд, Он Шоҳиди амин ва ҳақ, ибтидои офариниши Худо: Ман аъмоли туро медонам, ки на сард ҳастӣ ва на гарм; кош сард мебудӣ ё гарм. Пас, азбаски нимгарм ҳастӣ, ва на сард ва на гарм, туро аз даҳони Худ қай хоҳам кард. Зеро мегӯӣ: «Ман сарватмандам, ва дороӣ андӯхтаам, ва ба ҳеҷ чиз муҳтоҷ нестам»; ва намедонӣ, ки ту бадбахт, ва мискин, ва камбағал, ва кӯр, ва урён ҳастӣ. Ваҳй 3:14–17.

The Judean prophet ends up buried with the false prophet who deceived him into eating his food and drinking his drink. They both end up in the same grave, and the lying prophet of Bethel (the counterfeit church), calls him brother when he dies.

Пайғамбари яҳудӣ оқибат ҳамроҳи пайғамбари козибе, ки ӯро фиреб дода буд, то аз таоми вай бихӯрад ва аз нӯшокии вай бинӯшад, дафн мешавад. Ҳар дуи онҳо дар як қабр қарор мегиранд, ва пайғамбари дурӯғини Байт-Ил (калисои қалбакӣ) ҳангоми мурдани ӯ, вайро «бародар» меномад.

> Now there dwelt an old prophet in Bethel; and his sons came and told him all the works that the man of God had done that day in Bethel: the words which he had spoken unto the king, them they told also to their father. And their father said unto them, What way went he? For his sons had seen what way the man of God went, which came from Judah. And he said unto his sons, Saddle me the ass. So they saddled him the ass: and he rode thereon, And went after the man of God, and found him sitting under an oak: and he said unto him, Art thou the man of God that camest from Judah? And he said, I am. Then he said unto him, Come home with me, and eat bread. And he said, I may not return with thee, nor go in with thee: neither will I eat bread nor drink water with thee in this place: For it was said to me by the word of the Lord, Thou shalt eat no bread nor drink water there, nor turn again to go by the way that thou camest. He said unto him, I am a prophet also as thou art; and an angel spake unto me by the word of the Lord, saying, Bring him back with thee into thine house, that he may eat bread and drink water. But he lied unto him. So he went back with him, and did eat bread in his house, and drank water. And it came to pass, as they sat at the table, that the word of the Lord came unto the prophet that brought him back: And he cried unto the man of God that came from Judah, saying, Thus saith the Lord, Forasmuch as thou hast disobeyed the mouth of the Lord, and hast not kept the commandment which the Lord thy God commanded thee, But camest back, and hast eaten bread and drunk water in the place, of the which the Lord did say to thee, Eat no bread, and drink no water; thy carcase shall not come unto the sepulchre of thy fathers. 1 Kings 13:11–22.

> Ва андар Байт-Ил набаре пири аҳли нубувват сукунат дошт; ва писаронаш омада, тамоми аъмолеро, ки марди Худо он рӯз дар Байт-Ил ба ҷо оварда буд, ба ӯ ҳикоят карданд; суханонеро низ, ки ӯ ба подшоҳ гуфта буд, ба падари худ бозгӯ намуданд. Ва падарашон ба онҳо гуфт: «Ӯ аз кадом роҳ рафт?» Зеро писаронаш дида буданд, ки он марди Худо, ки аз Яҳудо омада буд, аз кадом роҳ рафтааст. Ва ӯ ба писаронаш гуфт: «Харро барои ман зин кунед». Пас харро барои ӯ зин карданд; ва ӯ бар он савор шуд, ва аз пайи марди Худо рафт, ва ӯро ёфт, ки зери дарахти булуте нишаста буд. Ва ба ӯ гуфт: «Оё ту ҳамон марди Худо ҳастӣ, ки аз Яҳудо омадаӣ?» Ва ӯ гуфт: «Ман ҳастам». Он гоҳ ба ӯ гуфт: «Бо ман ба хона биё ва нон бихӯр». Ва ӯ гуфт: «Ман наметавонам бо ту баргардам ва наметавонам бо ту дохил шавам; ва дар ин ҷо бо ту на нон хоҳам хӯрд ва на об хоҳам нӯшид. Зеро ба ман бо каломи Худованд гуфта шуд: “Дар он ҷо нон махӯр ва об манӯш, ва аз ҳамон роҳе ки омадаӣ, барнагард”». Ӯ ба вай гуфт: «Ман низ, мисли ту, набаре ҳастам; ва фариштае ба воситаи каломи Худованд ба ман сухан гуфта, гуфтааст: “Ӯро бо худ ба хонаи худ баргардон, то нон бихӯрад ва об бинӯшад”». Аммо ӯ ба вай дурӯғ гуфт. Пас ӯ бо вай баргашт, ва дар хонаи ӯ нон хӯрд ва об нӯшид. Ва воқеъ шуд, ҳангоме ки онҳо назди суфра нишаста буданд, ки каломи Худованд бар он набие, ки ӯро баргардонда буд, нозил шуд. Ва ӯ ба марди Худое, ки аз Яҳудо омада буд, нидо карда, гуфт: «Худованд чунин мегӯяд: Азбаски ту аз амри даҳони Худованд сарпечӣ кардӣ ва ҳукмеро, ки Худованд Худои ту ба ту фармуда буд, нигоҳ надоштӣ, балки баргаштӣ ва дар он ҷое ки Ӯ ба ту гуфта буд: “Нон махӯр ва об манӯш”, нон хӯрдӣ ва об нӯшидӣ, ҷасади ту ба мақбараи падаронат нахоҳад расид». 3 Подшоҳон 13:11–22.

The second angel’s message in the summer of 1844, consisted of identifying that the Protestant churches had fallen and become the daughters of Catholicism. Millerite Adventism had called men and women to leave those denominations for to stay in them meant spiritual and eternal death. The lying prophet of Bethel represents the religious system instituted in Bethel by Jeroboam. It was a system that set up an image to the beast, and the beast that was copied is the beast of Catholicism. The Protestants continued to identify themselves as Protestants, but they also continued to observe the day of the sun as the day of worship which is the mark of Catholicism’s authority.

Паёми фариштаи дуюм дар тобистони соли 1844 аз он иборат буд, ки калисоҳои протестантӣ суқут карда, духтарони католикият гардидаанд. Адвентизми миллерӣ мардону занонро даъват мекард, ки он мазҳабҳоро тарк намоянд, зеро дар онҳо боқӣ мондан марги рӯҳонӣ ва абадиро дар пай дошт. Пайғамбари дурӯғини Байт-Ил низоми диниеро ифода мекунад, ки Ёробъом дар Байт-Ил барпо карда буд. Он низоме буд, ки суратеро барои ҳайвон барпо намуд, ва он ҳайвоне, ки аз он нусхабардорӣ карда шуд, ҳайвони католикият аст. Протестантҳо ҳамчунон худро протестант мешумориданд, вале ҳамзамон риояи рӯзи офтобро ҳамчун рӯзи ибодат идома медоданд, ки он нишони қудрати католикият мебошад.

The Protestants claim to be Protestants, though the only definition of Protestant is to protest Rome, and in so doing their profession is an image of the Roman church, for she professes to be a Christian institution, though she has no biblical justification for the claim. Her claim is based upon the empty authority of tradition and custom, which is the same false authority Protestantism employs as they claim to be Protestants. It is the same logic that had blinded Seventh-day Adventists to believe that as Laodiceans, they are still in a secure covenant relationship. It is the same false authority that ancient Israel proclaimed when they stated, “The temple of the Lord, the temple of the Lord are we.”

Протестантҳо даъво мекунанд, ки протестантанд, ҳарчанд ягона таърифи протестант ин аст, ки бар зидди Рум эътироз кунад; ва бо ин корашон иқрори онҳо тасвири калисои Рум аст, зеро вай низ худро муассисаи масеҳӣ меномад, гарчанде ки барои ин даъво ҳеҷ асоснокии Китоби Муқаддасӣ надорад. Даъвои вай бар ҳокимияти тиҳӣ ва беҳосили анъана ва одат бино ёфтааст, ки ҳамон ҳокимияти козибест, ки протестантизм низ ба кор мебарад, ҳангоме ки худро протестант меноманд. Ҳамин мантиқ буд, ки Адвентистони рӯзи ҳафтумро кӯр карда буд, то бовар кунанд, ки чун Лаодикиён, онҳо ҳанӯз ҳам дар муносибати амни аҳдӣ қарор доранд. Ҳамин ҳамон ҳокимияти козиб буд, ки Исроили қадим эълон мекард, вақте мегуфтанд: «Маъбади Худованд, маъбади Худованд — мо ҳастем».

> “The warning was not heeded by the Jewish people. They forgot God, and lost sight of their high privilege as His representatives. The blessings they had received brought no blessing to the world. All their advantages were appropriated for their own glorification. They robbed God of the service He required of them, and they robbed their fellow men of religious guidance and a holy example. Like the inhabitants of the antediluvian world, they followed out every imagination of their evil hearts. Thus they made sacred things appear a farce, saying, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord, are these’ (Jeremiah 7:4), while at the same time they were misrepresenting God’s character, dishonoring His name, and polluting His sanctuary.

> «Огоҳӣ аз ҷониби қавми яҳуд қабул карда нашуд. Онҳо Худоро фаромӯш карданд ва мақоми волои худро ҳамчун намояндагони Ӯ аз назар дур сохтанд. Баракатҳое, ки гирифта буданд, ба ҷаҳон ҳеҷ баракате наовард. Ҳамаи бартариҳои худро барои ҷалоли хеш аз худ карданд. Онҳо Худоро аз хидмате ки аз онҳо талаб мекард, маҳрум сохтанд, ва ҳамчунин ҳамнавъони худро аз роҳнамоии динӣ ва намунаи муқаддас маҳрум намуданд. Монанди сокинони ҷаҳони пеш аз тӯфон, онҳо ҳар хаёли дили шарири худро ба амал бароварданд. Ҳамин тавр онҳо чизҳои муқаддасро масхара вонамуд карда, мегуфтанд: “Маъбади Худованд, маъбади Худованд, маъбади Худованд инҳоянд” (Ирмиё 7:4), дар айни замон ки хислати Худоро нодуруст муаррифӣ мекарданд, номи Ӯро беҳурмат месохтанд ва муқаддасгоҳи Ӯро олуда менамуданд.»

> “The husbandmen who had been placed in charge of the Lord’s vineyard were untrue to their trust. The priests and teachers were not faithful instructors of the people. They did not keep before them the goodness and mercy of God and His claim to their love and service. These husbandmen sought their own glory. They desired to appropriate the fruits of the vineyard. It was their study to attract attention and homage to themselves.” Christ’s Object Lessons, 292.

> «Боғбононе ки бар токзори Худованд муваккал гардида буданд, ба амонати худ содиқ набуданд. Коҳинон ва муаллимон устодони амин барои мардум набуданд. Онҳо некиву раҳмати Худо ва ҳаққи Ӯро бар муҳаббат ва хизмати онҳо ҳамеша пеши назари мардум нигоҳ намедоштанд. Ин боғбонон ҷалоли худро меҷустанд. Онҳо мехостанд самараи токзорро ба ихтиёри худ дароранд. Тамоми кӯшиши онҳо ин буд, ки таваҷҷуҳ ва эҳтиромро ба сӯи худ ҷалб намоянд». Масалҳои Масеҳ, 292.

In 1863 the movement of the Millerites ended, but it had ceased to be a movement of Philadelphians in 1856. The rejection of the message of Moses (the “seven times”), that was presented by Elijah (William Miller) was rejected, and the rejection was based upon the methodology of the lying prophet of Bethel. 1863 was the end of sixty-five years that had began in 1798, and was the end of the prophecy of Isaiah chapter seven.

Дар соли 1863 ҳаракати миллеритҳо ба анҷом расид, аммо он ҳанӯз дар соли 1856 аз он ки ҳаракати филаделфиён бошад, бозистода буд. Рад кардани паёми Мусо («ҳафт замон»), ки аз ҷониби Илёс (William Miller) пешниҳод гардида буд, сурат гирифт, ва ин радкунӣ бар пояи методологияи пайғамбари дурӯғини Байт-Ил асос ёфта буд. Соли 1863 анҷоми шасту панҷ соле буд, ки дар соли 1798 оғоз ёфта буд, ва анҷоми пешгӯии боби ҳафтуми Ишаъё буд.

> And it came to pass in the days of Ahaz the son of Jotham, the son of Uzziah, king of Judah, that Rezin the king of Syria, and Pekah the son of Remaliah, king of Israel, went up toward Jerusalem to war against it, but could not prevail against it. And it was told the house of David, saying, Syria is confederate with Ephraim. And his heart was moved, and the heart of his people, as the trees of the wood are moved with the wind. Then said the Lord unto Isaiah, Go forth now to meet Ahaz, thou, and Shearjashub thy son, at the end of the conduit of the upper pool in the highway of the fuller’s field; And say unto him, Take heed, and be quiet; fear not, neither be fainthearted for the two tails of these smoking firebrands, for the fierce anger of Rezin with Syria, and of the son of Remaliah. Because Syria, Ephraim, and the son of Remaliah, have taken evil counsel against thee, saying, Let us go up against Judah, and vex it, and let us make a breach therein for us, and set a king in the midst of it, even the son of Tabeal: Thus saith the Lord God, It shall not stand, neither shall it come to pass. For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:1–9.

> Ва дар айёми Оҳоз писари Ютом, писари Уззиё, подшоҳи Яҳудо, чунин воқеъ шуд, ки Расин, подшоҳи Сурия, ва Фақаҳ писари Рамалё, подшоҳи Исроил, бар зидди Ерусалим барои ҷангидан бар он баромаданд, вале натавонистанд бар он ғолиб оянд. Ва ба хонаи Довуд хабар дода шуд, ки: «Сурия бо Эфроим иттиҳод кардааст». Ва дили ӯ ва дили қавмаш ба ларза омад, чунон ки дарахтони ҷангал аз бод ба ларза меоянд. Он гоҳ Худованд ба Ишаъё гуфт: «Акнун ту ва писарат Шеарёшуб бароед, то Оҳозро дар канори новаи ҳавзи болоӣ, дар шоҳроҳи саҳрои ҷомашӯй, пешвоз гиред; ва ба ӯ бигӯ: “Эҳтиёт кун ва ором бош; натарс ва дилат аз ин ду думчаи оташпораи дудкунанда, аз ғазаби шадиди Расин бо Сурия ва писари Рамалё суст нашавад. Азбаски Сурия, Эфроим ва писари Рамалё бар зидди ту машварати бад карда, гуфтаанд: Биёед бар зидди Яҳудо бароем, онро ба изтироб оварем, барои худ дар он рахнае боз кунем, ва дар миёни он подшоҳе барқарор намоем, яъне писари Табъил, — бинобар ин чунин мегӯяд Худованди Худо: Ин устувор нахоҳад монд ва ба амал нахоҳад омад. Зеро сари Сурия Димишқ аст, ва сари Димишқ Расин аст; ва дар давоми шасту панҷ сол Эфроим шикаста хоҳад шуд, то ки дигар қавме набошад. Ва сари Эфроим Сомария аст, ва сари Сомария писари Рамалёст. Агар имон наоваред, ба яқин устувор нахоҳед шуд”». Ишаъё 7:1–9.

The sixty-five-year prophecy of verse eight, identifies that “within” the period of sixty-five years the northern kingdom of the ten tribes would be taken into captivity. The vision was recorded in the year 742 BC, and nineteen years later in 723 BC, Ephraim was scattered and taken into captivity by the Assyrians. In 677 BC, at the end of the sixty-five years king Manasseh was captured and carried into Babylon. The starting point in 742 BC, marks a civil war between the northern kingdom and the southern kingdoms of Israel, just as 1863, marks the very center of the Civil War in the United States between the North and South. The prophecy was proclaimed by Isaiah in the literal glorious land (Judah), and the prophecy of 1863 was fulfilled in the spiritual glorious land (the United States).

Пешгӯии шасту панҷсолаи ояти ҳаштум нишон медиҳад, ки «дар давоми» ҳамин муҳлати шасту панҷ сол подшоҳии шимолии даҳ сибт ба асирӣ бурда хоҳад шуд. Ин рӯъё дар соли 742 то милод сабт гардид, ва нуздаҳ сол баъд, дар соли 723 то милод, Эфроим пароканда шуда, аз ҷониби ошуриён ба асирӣ бурда шуд. Дар соли 677 то милод, дар анҷоми он шасту панҷ сол, подшоҳ Менашше асир гирифта шуда, ба Бобил бурда шуд. Нуқтаи оғоз дар соли 742 то милод ҷанги шаҳрвандиро миёни подшоҳии шимолӣ ва подшоҳиҳои ҷанубии Исроил нишон медиҳад, ҳамон тавре ки соли 1863 маркази воқеии Ҷанги шаҳрвандӣ дар Иёлоти Муттаҳида миёни Шимол ва Ҷанубро нишон медиҳад. Ин пешгӯӣ аз ҷониби Ишаъё дар сарзамини аслии ҷалол (Яҳудо) эълон карда шуд, ва пешгӯии соли 1863 дар сарзамини рӯҳонии ҷалол (Иёлоти Муттаҳида) иҷро гардид.

There are three waymarks within the sixty-five-year prophecy. The civil war of 742 BC, is followed in nineteen years by the scattering of the northern kingdom, in 723 BC. At the end of the sixty-five years the southern kingdom was scattered. The prophecy, including its beginning and ending, represents both “indignations” of God against the northern and southern kingdoms, and those two indignations are preceded by nineteen years at their starting points, and then followed by another nineteen years that follow their fulfillments.

Дар дохили нубуввати шасту панҷсола се аломати роҳ вуҷуд дорад. Ҷанги шаҳрвандии соли 742 то милод, пас аз нуздаҳ сол бо пароканда шудани подшоҳии шимолӣ дар соли 723 то милод идома меёбад. Дар поёни шасту панҷ сол подшоҳии ҷанубӣ пароканда гардид. Ин нубувват, бо дарбар гирифтани оғоз ва анҷоми он, ҳар ду «ғазаб»-и Худоро бар зидди подшоҳиҳои шимолӣ ва ҷанубӣ ифода мекунад, ва пеш аз ин ду ғазаб дар нуқтаҳои оғози онҳо нуздаҳ сол меояд, ва сипас пас аз амалӣ шудани онҳо боз нуздаҳ соли дигар пайравӣ мекунад.

The entire chiastic structure identifies a period of civil war between north and south that marks the beginning and ending. In the midst of the beginning and ending the two antagonists of the civil war were both carried into slavery, and in the sixty-five years that they are gathered out of their mutually scattered condition of slavery into one nation, they arrive at 1863, which is the date of the Emancipation Proclamation that freed the slaves. The prophecy of a civil war in literal Judah concludes at the civil war in spiritual Judah, for Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing, for He is Alpha and Omega.

Тамоми сохтори хиастикӣ давраи ҷанги шаҳрвандиро миёни шимол ва ҷануб муайян месозад, ки ҳам ибтидо ва ҳам анҷомро нишонгузорӣ мекунад. Дар миёни ин ибтидо ва анҷом, ҳар ду мухолифи ҷанги шаҳрвандӣ ба асорат бурда шуданд, ва дар он шасту панҷ соле ки онҳо аз ҳолати асорати парокандаи мутақобили худ ҷамъ оварда шуда, ба як миллат муттаҳид мегарданд, ба соли 1863 мерасанд, ки таърихи Эъломияи Озодсозист, ки ғуломонро озод намуд. Пешгӯии ҷанги шаҳрвандӣ дар Яҳудои айнӣ бо ҷанги шаҳрвандӣ дар Яҳудои рӯҳонӣ ба анҷом мерасад, зеро Исо ҳамеша анҷоми чизеро бо ибтидои он тасвир менамояд, зеро Ӯ Алфа ва Омега аст.

The history of 1863 was represented by the history of 742 BC, when the prophet Isaiah, along with his son, delivered a message to the wicked king of Judah (Ahaz). 742 BC in the passage is represented by the testimony of king Ahaz, who was king of Judah and who had shut down God’s sanctuary service and had his high priest erect a model of a Syrian temple in the very precincts of God’s earthly sanctuary.

Таърихи соли 1863 бо таърихи соли 742 то милод муаррифӣ шудааст, вақте ки набӣ Ишаъё ҳамроҳи писараш ба подшоҳи шарири Яҳудо (Оҳоз) паём расонид. Соли 742 то милод дар ин порча бо шаҳодати подшоҳ Оҳоз, ки подшоҳи Яҳудо буд ва хизмати муқаддасгоҳи Худоро баста буд ва ба коҳини аъзами худ амр дода буд, ки намунаи маъбади суриягиро дар худи ҳудуди муқаддасгоҳи заминии Худо барпо кунад, муаррифӣ шудааст.

In the history of wicked king Ahaz (marked as 742 BC by the prophecy of Isaiah), the leader of Jerusalem introduced the worship of paganism (Catholicism) into God’s church, just as Laodicean Adventism returned to the methodology of apostate Protestantism to discard the message of Moses that had been delivered by Elijah. In 742 BC, Isaiah confronted the wicked king of Judah at the end of the conduit of the upper pool, by the fuller’s field, and he brought his son with him when he did. His son’s name was a sign, and when the prophet from Judah confronted king Jeroboam, he also gave him a sign.

Дар таърихи подшоҳи шарир Аҳоз (ки дар нубуввати Ишаъё ҳамчун соли 742 то милод нишон дода шудааст), роҳбари Ерусалим ибодати бутпарастиро (католикизмро) ба калисои Худо ворид намуд, ҳамон тавре ки адвентизми лаодиқиягӣ ба усули протестантизми муртад бозгашт, то ки паёми Мусоро, ки тавассути Илёс расонда шуда буд, рад намояд. Дар соли 742 то милод, Ишаъё подшоҳи шарири Яҳудоро дар канори охири наҳри ҳавзи боло, назди саҳрои фуллер, рӯ ба рӯ шуд, ва ҳангоми ин кор писарашро низ бо худ овард. Номи писараш аломате буд, ва вақте ки он набӣ аз Яҳудо бо подшоҳ Ёробъом рӯ ба рӯ шуд, ӯ низ ба вай аломате дод.

> Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. Isaiah 8:18.

> Инак, ман ва кӯдаконе ки Худованд ба ман додааст, барои аломатҳо ва барои мӯъҷизот дар Исроил аз ҷониби Худованди лашкарҳо ҳастем, ки дар кӯҳи Сион сокин аст. Ишаъё 8:18.

The name of Isaiah’s son “Shearjashub,” means “a remnant shall return.” Those that “return” who make up the remnant, are those who wait for the Lord during the tarrying time.

Номи писари Ишаъё — «Шеорашуб» — маънояш ин аст: «Бақияе хоҳад баргашт». Онҳое ки «бармегарданд» ва он бақияро ташкил медиҳанд, ҳамонҳоянд, ки дар вақти таъхир ёфтани муддат мунтазири Худованд мемонанд.

> And I will wait upon the Lord, that hideth his face from the house of Jacob, and I will look for him. Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. Isaiah 8:17, 18.

> Ва ман Худовандро мунтазир хоҳам шуд, ки рӯи Худро аз хонадони Яъқуб пинҳон месозад, ва ба Ӯ умед хоҳам баст. Инак, ман ва фарзандоне ки Худованд ба ман додааст, барои аломатҳо ва барои мӯъҷизаҳо дар Исроил ҳастем аз ҷониби Худованди лашкарҳо, ки дар кӯҳи Сион сокин аст. Ишаъё 8:17, 18.

When Isaiah interacts with wicked king Ahaz in 742 BC, he represents those who have “waited,” for all the prophets are speaking of the last days, and those who “wait” in the last days are those who have suffered the first disappointment. Jeremiah thought God had lied, and withheld the rain, and Isaiah thinks God has hidden “his face from the house of Jacob,” but Isaiah determines that he will wait, and look for the Lord, which represents the “wise” during the tarrying time of the vision. Those that did return and separate the precious from the vile, who were to become God’s mouthpiece were sealed, and therefore contrasted with those who receive the mark of the beast.

Ҳангоме ки Ишаъё дар соли 742 пеш аз милод бо подшоҳи шарир Оҳоз рӯ ба рӯ мешавад, ӯ намояндаи онҳост, ки «интизорӣ кашидаанд», зеро ҳамаи анбиё дар бораи айёми охир сухан мегӯянд, ва онҳое ки дар айёми охир «интизорӣ мекашанд», ҳамонҳоянд, ки ноумедии аввалро аз сар гузаронидаанд. Ирмиё гумон кард, ки Худо дурӯғ гуфтааст ва боронро боздоштааст, ва Ишаъё бар он аст, ки Худо «рӯи Худро аз хонадони Яъқуб пинҳон кардааст», аммо Ишаъё қарор медиҳад, ки интизор хоҳад шуд ва Худовандро хоҳад ҷуст, ки ин намояндаи «доноварон» дар замони таъхири рӯъё мебошад. Онҳое ки воқеан бозгаштанд ва гаронбаҳоро аз пасту палид ҷудо карданд, ва мебоист даҳони Худо гарданд, муҳр зада шуданд, ва бинобар ин бо онҳое муқобил гузошта мешаванд, ки нишони ҳайвонро мегиранд.

> And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken. Bind up the testimony, seal the law among my disciples. And I will wait upon the Lord, that hideth his face from the house of Jacob, and I will look for him. Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. And when they shall say unto you, Seek unto them that have familiar spirits, and unto wizards that peep, and that mutter: should not a people seek unto their God? for the living to the dead? To the law and to the testimony: if they speak not according to this word, it is because there is no light in them. Isaiah 8:16–20.

> Ва бисёре аз миёни онҳо пешпо хоҳанд хӯрд, ва хоҳанд афтод, ва шикаста хоҳанд шуд, ва ба دام хоҳанд афтод, ва дастгир хоҳанд шуд. Шаҳодатро бибанд, ва шариатро дар миёни шогирдони ман мӯҳр намо. Ва ман Худовандро, ки рӯи Худро аз хонадони Яъқуб пинҳон медорад, интизор хоҳам шуд, ва ба Ӯ умед хоҳам баст. Инак, ман ва фарзандоне ки Худованд ба ман додааст, барои аломатҳо ва барои мӯъҷизот дар Исроил аз ҷониби Худованди лашкарҳо ҳастем, ки дар кӯҳи Сион сокин аст. Ва ҳангоме ки ба шумо гӯянд: «Ба назди соҳибони арвоҳ ва ҷодугароне ки пичир-пичир мекунанд ва замзама менамоянд, муроҷиат кунед», — оё қавме набояд ба Худои худ муроҷиат кунад? Оё барои зиндагон ба мурдагон муроҷиат кунанд? Ба шариат ва ба шаҳодат! Агар онҳо мувофиқи ин сухан сухан нагӯянд, аз он ҷост, ки дар онҳо ҳеҷ нур нест. Ишаъё 8:16–20.

We will continue this study in the next article.

Мо ин тадқиқотро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “These are not the words of Sister White, but the words of the Lord, and His messenger has given them to me to give to you. God calls upon you to no longer work at cross purposes with Him. Much instruction was given in regard to men claiming to be Christian when they are revealing the attributes of Satan, counteracting in spirit, word, and action the advancement of truth, and are surely following the path where Satan is leading them. In their hardness of heart they have grasped authority which in no way belongs to them, and which they should not exercise. Saith the great Teacher, ‘I will overturn, overturn, overturn.’ Men say in Battle Creek, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord are we’ but they are using common fire. Their hearts are not softened and subdued by the grace of God.” Manuscript Releases, volume 13, 222.

> «Ин суханони Хоҳар Уайт нестанд, балки суханони Худованданд, ва расули Ӯ онҳоро ба ман додааст, то ман онҳоро ба шумо бирасонам. Худо шуморо даъват мекунад, ки дигар бо Ӯ ба муқобили якдигар амал накунед. Дастуроти бисёре дода шуд дар бораи мардоне, ки худро масеҳӣ меноманд, дар ҳоле ки хислатҳои Шайтонро зоҳир месозанд ва бо рӯҳ, сухан ва амал ба пешрафти ростӣ муқовимат мекунанд, ва бешак он роҳеро пайравӣ менамоянд, ки Шайтон онҳоро ба он мебарад. Дар сахтдилии дили худ онҳо ҳокимиятеро ба даст гирифтаанд, ки ба ҳеҷ ваҷҳ ба онҳо тааллуқ надорад ва набояд онро ба кор баранд. Устоди бузург мегӯяд: “Ман вожгун хоҳам кард, вожгун хоҳам кард, вожгун хоҳам кард.” Одамон дар Батл-Крик мегӯянд: “Мо маъбади Худованд ҳастем, маъбади Худованд ҳастем”, аммо онҳо оташи оддиро ба кор мебаранд. Дилҳои онҳо ба воситаи файзи Худо нарм ва мутеъ нагардидаанд». Manuscript Releases, volume 13, 222.

Back to Articles