Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eleven

Китоби Дониёл — Яксаду ёздаҳум

Unveiling the Prophetic Significance of Abubakar in the First Woe of Revelation

Ошкор сохтани аҳамияти нубувватии Абубакр дар вои якуми Ваҳй

Author

Jeff Pippenger

Published

March 2, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the prophetic history of the first Woe, the leader who followed Mohammed was Abu Bakr Abdullah ibn Abi Quhafa, father-in-law of Mohammed. We will refer to him as Abubakar. Both he and Mohammed are referenced in the first four verses. Abubakar was the first Islamic ruler after Mohammed, and history records a command that he gave to his soldiers, that is represented in verse four of Revelation chapter nine. The command represents the sealing process that began at the arrival of the third woe, which was also the Seventh Trumpet, which was also the arrival of the third angel.

Дар таърихи пайғамбаронаи войи аввал, роҳбаре, ки пас аз Муҳаммад омад, Абубакр Абдуллоҳ ибни Абӣ Қуҳофа, падарарӯси Муҳаммад, буд. Мо ба ӯ ҳамчун Абубакар ишора хоҳем кард. Ҳам ӯ ва ҳам Муҳаммад дар чор ояти аввали матн зикр шудаанд. Абубакар нахустин ҳокими исломӣ пас аз Муҳаммад буд, ва таърих фармонеро сабт кардааст, ки ӯ ба сарбозонаш дода буд, ва он дар ояти чоруми боби нуҳуми Ваҳй муаррифӣ гардидааст. Ин фармон раванди муҳргузориро ифода мекунад, ки бо фаро расидани войи сеюм оғоз ёфт, ки ҳамчунин Карнаи Ҳафтум буд, ва ҳамчунин фаро расидани фариштаи сеюм буд.

> And the fifth angel sounded, and I saw a star fall from heaven unto the earth: and to him was given the key of the bottomless pit. And he opened the bottomless pit; and there arose a smoke out of the pit, as the smoke of a great furnace; and the sun and the air were darkened by reason of the smoke of the pit. And there came out of the smoke locusts upon the earth: and unto them was given power, as the scorpions of the earth have power. And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:1–4.

> Ва фариштаи панҷум карнай навохт, ва ман ситораеро дидам, ки аз осмон бар замин афтод; ва ба ӯ калиди чоҳи беинтиҳо дода шуд. Ва ӯ чоҳи беинтиҳоро кушод; ва дуде аз он чоҳ баромад, мисли дуди кӯраи бузурге; ва офтоб ва ҳаво аз дуди чоҳ тира гардиданд. Ва аз миёни дуд бар рӯи замин малахҳо берун омаданд; ва ба онҳо қудрате дода шуд, чунон ки каждумҳои замин қудрат доранд. Ва ба онҳо амр карда шуд, ки на ба алафи замин, на ба ҳеҷ гиёҳи сабз, ва на ба ҳеҷ дарахте зиёне нарасонанд; балки фақат ба он одамоне, ки мӯҳри Худоро бар пешониҳои худ надоранд. Ваҳй 9:1–4.

The “star” that fell from heaven was Mohammed, who began his ministry in the year 606. Mohammed was given a “key” that was to “open” the “bottomless pit” allowing “smoke” to darken the “sun and the air,” and brought forth “locusts” who were given “power” as the power of “scorpions.” The key was a military battle that produced weakness in the Roman’s military strength, thus allowing the rise of the warfare of Islam. The bottomless pit is a symbol of Arabia, the birthplace of Islam, and the smoke represented the false religion of Islam that was to spread across the earth and take possession of the same geography that would be swarmed by the swarms of locusts that sweep across northern Africa, southern Europe and Arabia. The locusts are a symbol of Islam, and power prophetically represents military power. Their power was to be as scorpions, which strike unexpectedly. Uriah Smith states:

«Ситорае», ки аз осмон афтод, Муҳаммад буд, ки хизматашро дар соли 606 оғоз намуд. Ба Муҳаммад «калид» дода шуд, то «чоҳи беҳад»-ро «кушояд» ва иҷоза диҳад, ки «дуд» «офтоб ва ҳаво»-ро тира гардонад, ва «малахҳо»-ро ба вуҷуд оварад, ки ба онҳо «қудрат» дода шуда буд, мисли қудрати «каждумҳо». Ин калид ҷанги ҳарбие буд, ки сустӣ дар тавоноии низомии Румиён ба вуҷуд овард ва ба ин васила ба бархостани ҷангҷӯии Ислом роҳ кушод. Чоҳи беҳад рамзи Арабистон аст, зодгоҳи Ислом, ва дуд дини ботили Исломро ифода мекард, ки бояд бар рӯи замин паҳн гардад ва ҳамон ҷуғрофияеро тасарруф намояд, ки аз ҷониби тӯдаҳои малах, ки саросари шимоли Африқо, ҷануби Аврупо ва Арабистонро фаро мегиранд, зер карда мешавад. Малахҳо рамзи Исломанд, ва қудрат дар маънои нубувватӣ қудрати ҳарбиро ифода мекунад. Қудрати онҳо мебоист мисли қудрати каждумҳо бошад, ки ногаҳон неш мезананд. Урия Смит мегӯяд:

> “A star fell from heaven unto the earth; and to him was given the key of the bottomless pit.

> «Ситорае аз осмон бар замин афтод; ва ба ӯ калиди чоҳи беқаър дода шуд.»

> “While the Persian monarch contemplated the wonders of his art and power, he received an epistle from an obscure citizen of Mecca, inviting him to acknowledge Mohammed as the apostle of God. He rejected the invitation, and tore the epistle. ‘It is thus,’ exclaimed the Arabian prophet, ‘that God will tear the kingdom, and reject the supplication of Chosroes.’ Placed on the verge of these two empires of the East, Mohammed observed with secret joy the progress of mutual destruction; and in the midst of the Persian triumphs he ventured to foretell, that, before many years should elapse, victory would again return to the banners of the Romans. ‘At the time when this prediction is said to have been delivered, no prophecy could be more distant from its accomplishment since the first twelve years of Heraclius announced the approaching dissolution of the empire.’. ..

> «Дар ҳоле ки подшоҳи Форс дар бораи аҷоиби ҳунар ва қудрати худ тааммул мекард, ба ӯ номае аз ҷониби як шаҳрванди номаълуми Макка расид, ки ӯро даъват менамуд, то Муҳаммадро ҳамчун расули Худо эътироф кунад. Ӯ ин даъватро рад кард ва номаро пора намуд. «Ҳамин тавр аст», — нидо кард пайғамбари араб, — «ки Худо подшоҳиро пора хоҳад кард ва илтиҷои Хусравро рад хоҳад намуд». Муҳаммад, ки дар канори ин ду империяи Шарқ қарор гирифта буд, пешрафти нобудии мутақобилаи онҳоро бо шодии пинҳонӣ мушоҳида мекард; ва дар миёни пирӯзиҳои Форс ҷуръат намуд пешгӯӣ кунад, ки пеш аз он ки солҳои бисёре сипарӣ шаванд, ғалаба боз ба парчамҳои Румиён боз хоҳад гашт. «Дар замоне ки гуфта мешавад ин пешгӯӣ баён гардидааст, ҳеҷ пешгӯие наметавонист аз амалӣ шудани худ дуртар бошад, зеро дувоздаҳ соли аввали ҳукмронии Ираклий аз наздик шудани фурӯпошии империя хабар медод.»...»

> “Chosroes subjugated the Roman possession [in] Asia and Africa. And ‘the Roman empire,’ at that period, ‘was reduced to the walls of Constantinople, with the remnant of Greece, Italy, and Africa, and some maritime cities, from Tyre to Trebizond, of the Asiatic coast. The experience of six years at length persuaded the Persian monarch to renounce the conquest of Constantinople, and to specify the annual tribute of the ransom of the Roman empire,—a thousand talents of gold, a thousand talents of silver, a thousand silk robes, a thousand horses, and a thousand virgins. Heraclius subscribed to these ignominious terms. But the time and space which he obtained to collect those treasures from the poverty of the East were industriously employed in the preparation of a bold and desperate attack.’

> «Хусрав мулки Румро дар Осиё ва Африқо мутеъ сохт. Ва “империяи Рум” дар он давра “то ба деворҳои Қустантиния, ҳамроҳ бо боқимондаи Юнон, Итолиё ва Африқо, ва баъзе шаҳрҳои соҳилии каронаи Осиё, аз Сур то Трабизонд, маҳдуд гардида буд. Таҷрибаи шашсола, билохира, подшоҳи Форсро водошт, ки аз фатҳи Қустантиния даст кашад ва хироҷи солонаи фидияи империяи Румро муайян созад,—ҳазор талант тилло, ҳазор талант нуқра, ҳазор ҷомаи абрешимӣ, ҳазор асп ва ҳазор духтари бокира. Ҳироқл ба ин шартҳои нанговар имзо гузошт. Аммо вақт ва фурсате, ки ӯ барои ҷамъ овардани он ганҷҳо аз миёни фақри Машриқ ба даст овард, бо ҷидду ҷаҳд барои омодасозии ҳамлае ҷасурона ва ноумедона ба кор бурда шуд.”

> “The king of Persia despised the obscure Saracen, and derided the message of the pretended prophet of Mecca. Even the overthrow of the Roman empire would not have opened a door for Mohammedanism, or for the progress of the Saracenic armed propagators of an imposture, though the monarch of the Persians and chagan of the Avars (the successor of Attila) had divided between them the remains of the kingdoms of the Caesars. Chosroes himself fell. The Persian and Roman monarchies exhausted each other’s strength. And before a sword was put into the hands of the false prophet, it was smitten from the hands of those who would have checked his career and crushed his power.

> «Подшоҳи Форс он сарасени номашҳурро таҳқир мекард ва паёми он пайғамбари ба дурӯғ нисбатдодашудаи Маккаро масхара менамуд. Ҳатто суқути империяи Рум ҳам барои Муҳаммадия роҳе намекушод, ё барои пешрафти мубаллиғони мусаллаҳи сарасенӣ, ки фиреберо тарғиб мекарданд, гарчанде ки подшоҳи форсиён ва хоқони аварҳо (вориси Аттила) боқимондаҳои мамолики қайсарҳоро миёни худ тақсим карда буданд. Хусрави худаш низ суқут кард. Подшоҳиҳои Форс ва Рум нерӯи якдигарро фурӯ костанд. Ва пеш аз он ки шамшере ба дасти он пайғамбари козиб дода шавад, он аз дасти касоне зада гирифта шуд, ки метавонистанд пешрафти ӯро боздоранд ва қудрати ӯро дарҳам шикананд.»

> “‘Since the days of Scipio and Hannibal, no bolder enterprise has been attempted than that which Heraclius achieved for the deliverance of the empire. He explored his perilous way through the Black Sea and the mountains of Armenia, penetrated into the heart of Persia, and recalled the armies of the great king to the defense of their bleeding country.’

> «Аз рӯзҳои Сипион ва Ҳаннибал то имрӯз ҳеҷ иқдоми ҷасуронатар аз он чи Ҳераклий барои наҷоти империя ба анҷом расонд, сурат нагирифта буд. Ӯ роҳи пурхатари худро аз тариқи Баҳри Сиёҳ ва кӯҳҳои Арманистон паймуд, ба дили Форс ворид шуд ва лашкарҳои подшоҳи бузургро барои дифои кишвари хунчакондаи онҳо бозхонд.»

> “In the battle of Nineveh, which was fiercely fought from daybreak to the eleventh hour, twenty-eight standards, besides those which might be broken or torn, were taken from the Persians; the greatest part of their army was cut in pieces, and the victors, concealing their own loss, passed the night on the field. The cities and palaces of Assyria were opened for the first time to the Romans.’

> «Дар ҷанги Нинве, ки аз дамидани субҳ то соати ёздаҳум бо шиддати тамом ҷараён дошт, бисту ҳашт алам, ғайр аз онҳое ки шикаста ё пора шуда метавонистанд, аз форсиён гирифта шуд; қисми бузурги лашкари онҳо торумор гардид, ва ғолибон, талафоти худро пинҳон дошта, шабро дар майдони ҷанг сипарӣ карданд. Шаҳрҳо ва қасрҳои Ошур бори нахуст ба рӯйи румиён кушода шуданд».

> “The Roman emperor was not strengthened by the conquests which he achieved; and a way was prepared at the same time, and by the same means, for the multitudes of Saracens from Arabia, like locusts from the same region, who, propagating in their course the dark and delusive Mohammedan creed, speedily overspread both the Persian and the Roman empire.

> Императори Рум аз истилоҳое ки ба даст овард, қувват наёфт; ва ҳамзамон, ва ба воситаи ҳамон васила, роҳе омода гардид барои анбӯҳи саросиниёни аз Арабистон бархоста, ки мисли малахҳо аз ҳамон сарзамин буданд, ва дар ҷараёни ҳаракати худ ақидаи торик ва фиребандаи Муҳаммадиро паҳн намуда, ба зудӣ ҳам бар империяи Форс ва ҳам бар империяи Рум фаро гирифта шуданд.

> “More complete illustration of this fact could not be desired than is supplied in the concluding words of the chapter from Gibbon, from which the preceding extracts are taken. ‘Although a victorious army had been formed under the standard of Heraclius, the unnatural effort seems to have exhausted rather than exercised their strength. While the emperor triumphed at Constantinople or Jerusalem, an obscure town on the confines of Syria was pillaged by the Saracens, and they cut in pieces some troops who advanced to its relief,—an ordinary and trifling occurrence, had it not been the prelude of a mighty revolution. These robbers were the apostles of Mohammed; their frantic valor had emerged from the desert; and in the last eight years of his reign, Heraclius lost to the Arabs the same provinces which he had rescued from the Persians.

> Барои тасвири пурратари ин воқеият аз суханони хотимавии боб аз Гиббон, ки иқтибосҳои пешина аз он гирифта шудаанд, беҳтар аз ин чизе наметавон орзу кард. «Гарчанде ки зери парчами Ҳироқлӣ лашкари пирӯзманде ташкил ёфта буд, ин кӯшиши ғайритабиӣ зоҳиран нерӯи онҳоро бештар фарсоиш дод, на ин ки ба кор андохт. Дар ҳоле ки император дар Қустантиния ё Ерусалим тантана мекард, шаҳраки номаълуми воқеъ дар сарҳадҳои Шом аз ҷониби сарасенҳо тороҷ шуд, ва онҳо баъзе аз дастаҳои низомиро, ки барои наҷоти он пеш рафта буданд, пора-пора карданд,—ҳодисаи маъмулӣ ва ночиз, агар пешдаромади инқилоби азиме намебуд. Ин роҳзанон расулони Муҳаммад буданд; далерии девонаворонаи онҳо аз биёбон сар бароварда буд; ва дар ҳашт соли охири салтанати худ, Ҳироқлӣ ҳамон вилоятҳоеро ба арабҳо аз даст дод, ки онҳоро аз форсиён наҷот дода буд.

> “‘The spirit of fraud and enthusiasm, whose abode is not in the heavens,’ was let loose on earth. The bottomless pit needed but a key to open it, and that key was the fall of Chosroes. He had contemptuously torn the letter of an obscure citizen of Mecca. But when from his ‘blaze of glory’ he sunk into the ‘tower of darkness’ which no eye could penetrate, the name of Chosroes was suddenly to pass into oblivion before that of Mohammed; and the crescent seemed but to wait its rising till the falling of the star. Chosroes, after his entire discomfiture and loss of empire, was murdered in the year 628; and the year 629 is marked by ‘the conquest of Arabia,’ and ‘the first war of the Mohammedans against the Roman empire.’ ‘And the fifth angel sounded, and I saw a star fall from heaven unto the earth; and to him was given the key of the bottomless pit. And he opened the bottomless pit.’ He fell unto the earth. When the strength of the Roman empire was exhausted, and the great king of the East lay dead in his tower of darkness, the pillage of an obscure town on the borders of Syria was ‘the prelude of a mighty revolution.’ ‘’The robbers were the apostles of Mohammed, and their frantic valor emerged from the desert.’

> «“Рӯҳи фиреб ва шӯр, ки манзилаш дар осмонҳо нест,” бар замин раҳо карда шуд. Чоҳи беҳадд фақат ба калиде барои кушода шудан ниёз дошт, ва он калид суқути Хусрав буд. Ӯ номаи шаҳрванди ношинохтаи Маккаро бо таҳқир дарида буд. Аммо ҳангоме ки аз “шуълаи ҷалол”-и худ ба “бурҷи зулмот”, ки ҳеҷ чашме наметавонист ба он нуфуз кунад, фурӯ афтод, номи Хусрав ногаҳон мебоист пеши номи Муҳаммад ба фаромӯшӣ супурда шавад; ва ҳилол гӯё танҳо мунтазири тулӯи худ буд, то ситора фурӯ афтад. Хусрав, пас аз шикасти комил ва аз даст додани салтанати худ, дар соли 628 кушта шуд; ва соли 629 бо “фатҳи Арабистон” ва “нахустин ҷанги мусулмонон бар зидди империяи Рум” мушаххас гардидааст. “Ва фариштаи панҷум карнай навохт, ва ман ситораеро дидам, ки аз осмон ба замин афтод; ва ба вай калиди чоҳи беҳадд дода шуд. Ва ӯ чоҳи беҳаддро кушод.” Ӯ ба замин афтод. Вақте ки қуввати империяи Рум фарсуда гардида буд, ва шоҳи бузурги Машриқ дар бурҷи зулмоти худ мурда мехобид, тороҷи шаҳри ношинохтае дар марзҳои Сурия “даромади инқилоби азиме” буд. “Ғоратгарон ҳавориёни Муҳаммад буданд, ва шуҷоати девонаворонаи онҳо аз биёбон сар баровард.”»

> “The Bottomless Pit.—The meaning of this term may be learned from the Greek , which is defined ‘deep, bottomless, profound,’ and may refer to any waste, desolate, and uncultivated place. It is applied to the earth in its original state of chaos. Gen.1:2. In this instance it may appropriately refer to the unknown wastes of the Arabian desert, from the borders of which issued the hordes of Saracens like swarms of locusts. And the fall of Chosroes, the Persian king, may well be represented as the opening of the bottomless pit, inasmuch as it prepared the way for the followers of Mohammed to issue from their obscure country, and propagate their delusive doctrines with fire and sword, till they had spread their darkness over all the Eastern empire.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495–498.

> «Чоҳи бепоён.» — Маънои ин истилоҳро метавон аз забони юнонӣ дарёфт, ки чунин таъриф мешавад: «амиқ, бепоён, жарф»; ва он метавонад ба ҳар макони вайрона, хароб, ва киштношуда ишора намояд. Ин истилоҳ нисбат ба замин дар ҳолати ибтидоии бетартибӣ ва ошуфтагии он ба кор бурда шудааст. Ҳаст. 1:2. Дар ин маврид он метавонад ба таври муносиб ба паҳноҳои номаълуми биёбони Арабистон ишора кунад, ки аз марзҳои он тӯдаҳои сарасенҳо мисли анбӯҳи малахон берун омаданд. Ва суқути Хусрав, подшоҳи Форс, метавонад ба хубӣ ҳамчун кушода шудани чоҳи бепоён тасвир гардад, зеро он роҳро барои пайравони Муҳаммад ҳамвор сохт, то аз кишвари торики худ берун оянд ва таълимоти фиребандаи худро бо оташ ва шамшер паҳн намоянд, то он даме ки торикии худро бар тамоми империяи Шарқ густурданд.» Урайя Смит, Daniel and Revelation, 495–498.

The first woe, which is the fifth trumpet identifies the beginning of the warfare of Islam against Rome, and it identifies a battle between Rome and Persia where Rome prevailed, but in doing so expended its military strength to the extent that it could not prevent the rise of the Islamic power. The prophetic characteristics of the first woe and the second woe, identify the prophetic characteristics of the third woe, and it is important to recognize the first two woes as symbols of the history of the third woe, for that history represents the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which began on September 11, 2001. After the prophetic history represented by Mohammed in the first three verses, verse four introduces Abubakar, the first leader after Mohammed.

Воҳаи аввал, ки карнаи панҷум аст, оғози ҷанги ислом бар зидди Румро муайян месозад, ва он инчунин ҷангеро миёни Рум ва Форс муайян мекунад, ки дар он Рум пирӯз гардид, вале бо ин кор қувваи ҳарбии худро то он ҳад сарф намуд, ки дигар натавонист аз болоравии қудрати исломӣ пешгирӣ кунад. Хусусиятҳои нубувватии воҳаи аввал ва воҳаи дуюм, хусусиятҳои нубувватии воҳаи сеюмро муайян месозанд, ва муҳим аст, ки ду воҳаи аввал ҳамчун рамзҳои таърихи воҳаи сеюм шинохта шаванд, зеро он таърих давраи муҳр зада шудани яксаду чилу чаҳор ҳазорро ифода мекунад, ки аз 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт. Пас аз таърихи нубувватие, ки дар се ояти аввал ба воситаи Муҳаммад тасвир шудааст, ояти чорум Абубакрро, ки нахустин роҳбар пас аз Муҳаммад буд, муаррифӣ мекунад.

> And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:4.

> Ва ба онҳо фармон дода шуд, ки ба алафи замин, на ба ҳеҷ сабзае ва на ба ҳеҷ дарахте зиёне нарасонанд, балки фақат ба он одамоне, ки мӯҳри Худоро бар пешониҳои худ надоранд. Ваҳй 9:4.

The command of Abubakar instructed the Islamic warriors to make a distinction between two types of worshippers that existed in the Roman territories at that time. One class was the Catholics, who had some religious orders that shaved the back of their heads (the tonsure), and observed the worship of Sunday. The other class were seventh-day Sabbath keepers, and the Sabbath is the seal of God.

Фармони Абубакр ба размандагони исломӣ дастур медод, ки миёни ду навъи парастандагон, ки дар он замон дар қаламравҳои Рум вуҷуд доштанд, фарқ гузоранд. Як гурӯҳ католикон буданд, ки баъзе аз тариқатҳои динии онҳо пушти сари худро метарошиданд (тонсура) ва ибодати рӯзи якшанберо риоя мекарданд. Гурӯҳи дигар нигаҳдорандагони Шанбеи рӯзи ҳафтум буданд, ва Шанбе мӯҳри Худост.

> “After the death of Mohammed, he was succeeded in the command by Abubekr, A.D. 632, who, as soon as he had fairly established his authority and government, dispatched a circular letter to the Arabian tribes, from which the following is an extract:—

> «Пас аз вафоти Муҳаммад, ӯро дар роҳбарӣ Абӯбакр, соли 632 милодӣ, иваз намуд; ва ҳамин ки ҳокимият ва ҳукумати худро ба таври устувор барқарор кард, ба қабилаҳои Арабистон номаи даврӣ фиристод, ки иқтибоси зерин аз он гирифта шудааст:—

> “‘When you fight the battles of the Lord, acquit yourselves like men, without turning your backs; but let not your victory be stained with the blood of women and children. Destroy no palm-trees, nor burn any fields of corn. Cut down no fruit-trees, nor do any mischief to cattle, only such as you kill to eat. When you make any covenant or article, stand to it, and be as good as your word. And as you go, you will find some religious persons who live retired in monasteries, and propose to themselves to serve God that way; let them alone, and neither kill them nor destroy their monasteries. And you will find another sort of people that belong to the synagogue of Satan, who have shaven crowns; be sure you cleave their skulls, and give them no quarter till they either turn Mohammedans or pay tribute.’

> «Ҳангоме ки дар ҷангҳои Худованд меҷангед, мисли мардон худро нишон диҳед ва пушт нагардонед; аммо нагузоред, ки пирӯзии шумо ба хуни занон ва кӯдакон олуда гардад. Ҳеҷ дарахти хурморо нест накунед ва ҳеҷ киштзори ғалларо насӯзонед. Ҳеҷ дарахти мевадиҳандаро набуред ва ба чорво ҳеҷ зиёне нарасонед, ҷуз он чи барои хӯрдан мекушед. Ва ҳар гоҳ аҳд ё шарте бибандед, ба он вафо кунед ва ба ваъдаи худ содиқ бошед. Ва дар роҳи худ ба баъзе ашхоси динӣ хоҳед расид, ки дар дайрҳо ба гӯшанишинӣ зиндагӣ мекунанд ва ба худ чунин пешниҳод кардаанд, ки ба он тарз ба Худо хизмат намоянд; онҳоро ба ҳоли худ вогузоред ва на онҳоро бикушед ва на дайрҳояшонро вайрон созед. Ва навъи дигари мардумеро хоҳед ёфт, ки ба куништи шайтон тааллуқ доранд ва сарҳояшон тарошида шудааст; ҳушёр бошед, ки косахонаи сарашонро бишикофед ва ба онҳо ҳеҷ амон надиҳед, то он ки ё муҳаммадӣ шаванд ё ҷизя бипардозанд».

> “It is not said in prophecy or in history that the more humane injunctions were as scrupulously obeyed as the ferocious mandate; but it was so commanded them. And the preceding are the only instructions recorded by Gibbon, as given by Abubekr to the chiefs whose duty it was to issue the commands to all the Saracen hosts. The commands are alike discriminating with the prediction, as if the caliph himself had been acting in known as well as direct obedience to a higher mandate than that of mortal man; and in the very act of going forth to fight against the religion of Jesus, and to propagate Mohammedanism in its stead, he repeated the words which it was foretold in the Revelation of Jesus Christ that he would say.

> «Дар пешгӯӣ ё дар таърих гуфта нашудааст, ки дастурҳои инсонпарваронатар ба ҳамон андозае ботадқиқ риоя шудаанд, ки фармони бераҳмона; аммо ба онҳо чунин амр шуда буд. Ва гуфтаҳои пешин танҳо дастурҳое мебошанд, ки Гиббон онҳоро ҳамчун супоришҳои Абубакр ба сарвароне сабт кардааст, ки вазифаи онҳо баровардани фармонҳо ба ҳамаи лашкарҳои сарасенӣ буд. Ин фармонҳо бо пешгӯӣ ба яксонӣ тафриқакунандаанд, чунон ки гӯё худи халифа низ дар итоати ошкоро, ҳамчунин мустақим, ба фармоне болотар аз фармони инсони фонӣ амал мекард; ва ӯ дар ҳамон амали берун рафтан ба ҷанг бар зидди дини Исо, ва ба ҷои он паҳн кардани муҳаммадия, ҳамон суханонеро такрор кард, ки дар Ваҳйи Исои Масеҳ пешгӯӣ шуда буд, ки ӯ онҳоро хоҳад гуфт.

> “The Seal of God in Their Foreheads.—In remarks upon chapter 7:1–3, we have shown that the seal of God is the Sabbath of the fourth commandment; and history is not silent upon the fact that there have been observers of the true Sabbath all through the present dispensation. But the question has here arisen with many, who were those men who at this time had the seal of God in their foreheads, and who thereby became exempt from Mohammedan oppression? Let the reader bear in mind the fact, already alluded to, that there have been those all through this dispensation who have had the seal of God in their foreheads, or have been intelligent observers of the true Sabbath; and let them consider further that what the prophecy asserts is that the attacks of this desolating Turkish power are not directed against them, but against another class. The subject is thus freed from all difficulty; for this is all that the prophecy really asserts. Only one class of persons is directly brought to view in the text; namely, those who have not the seal of God in their foreheads; and the preservation of those who have the seal of God is brought in only by implication. Accordingly, we do not learn from history that any of these were involved in any of the calamities inflicted by the Saracens upon the objects of their hate. They were commissioned against another class of men. And the destruction to come upon this class of men is not put in contrast with the preservation of other men, but only with that of the fruits and verdure of the earth; thus, Hurt not the grass, trees, nor any green thing, but only a certain class of men. And in fulfilment, we have the strange spectacle of an army of invaders sparing those things which such armies usually destroy, namely, the face and productions of nature; and, in pursuance of their permission to hurt those men who had not the seal of God in their foreheads, cleaving the skulls of a class of religionists with shaven crowns, who belonged to the synagogue of Satan.

> «Мӯҳри Худо бар пешониҳои онҳо.—Дар мулоҳизаҳо оид ба боби 7:1–3 мо нишон додаем, ки мӯҳри Худо ҳамон шанбеи аҳкоми чорум аст; ва таърих нисбат ба он воқеият хомӯш нест, ки дар тамоми ин давраи ҳозира нигоҳдорандагони шанбеи ҳақиқӣ вуҷуд доштаанд. Аммо дар ин ҷо барои бисёриҳо чунин савол пеш омадааст: он мардоне ки дар он вақт мӯҳри Худоро бар пешониҳои худ доштанд ва ба ин васила аз зулми Муҳаммадӣ озод монданд, киҳо буданд? Бигзор хонанда он воқеиятро, ки пештар ба он ишора шуд, дар хотир нигоҳ дорад, ки дар тамоми ин давра касоне будаанд, ки мӯҳри Худоро бар пешониҳои худ доштанд, ё риоякунандагони огоҳонаи шанбеи ҳақиқӣ будаанд; ва бигзор боз инро низ ба назар гирад, ки он чи нубувват таъкид мекунад, ин аст, ки ҳамлаҳои ин қувваи вайронгари туркӣ на бар зидди онҳо, балки бар зидди табақаи дигар равона шудаанд. Ҳамин тавр, мавзӯъ аз ҳар гуна душворӣ озод мегардад; зеро воқеан нубувват фақат ҳаминро баён мекунад. Дар матн танҳо як табақаи одамон бевосита пеши назар оварда шудааст; яъне онҳое ки мӯҳри Худоро бар пешониҳои худ надоранд; ва ҳифзи онҳое ки мӯҳри Худоро доранд, танҳо ба тариқи ишорат зикр мешавад. Мувофиқи ин, мо аз таърих намеомӯзем, ки касе аз инҳо дар ҳеҷ яке аз мусибатҳое ки сарасенҳо бар объектҳои нафрати худ фурӯ оварданд, гирифтор шуда бошад. Онҳо бар зидди табақаи дигари одамон таъин шуда буданд. Ва нобудие ки бояд бар ин табақаи одамон биёяд, на дар муқобили ҳифзи одамони дигар, балки танҳо дар муқобили ҳифзи меваҳо ва сабзаи замин гузошта шудааст; ба ин маънӣ: ба алаф, дарахтон ва ҳеҷ чизи сабз осеб нарасонед, балки танҳо ба як табақаи муайяни одамон. Ва дар иҷрои ин, мо манзараи аҷиберо мебинем, ки лашкари истилогарон он чизҳоро, ки чунин лашкарҳо одатан нобуд месозанд, яъне симои табиат ва маҳсули онро, дар амон мегузорад; ва мувофиқи иҷозате ки доштанд, то ба он одамоне осеб расонанд, ки мӯҳри Худоро бар пешониҳои худ надоштанд, косахонаи сари як табақаи диндоронеро, ки тоҷҳои тарошида доштанд ва ба куништгоҳи шайтон тааллуқ доштанд, мешикофтанд.»

> “These were doubtless a class of monks, or some other division of the Roman Catholic Church. Against these the arms of the Mohammedans were directed. And it seems to us that there is a peculiar fitness, if not design, in describing them as those who had not the seal of God in their foreheads; inasmuch as that is the very church which has robbed the law of God of its seal, by tearing away the true Sabbath, and erecting a counterfeit in its place. And we do not understand, either from the prophecy or from history, that those persons whom Abubekr charged his followers not to molest were in possession of the seal of God, or necessarily constituted the people of God. Who they were, and for what reason they were spared, the meager testimony of Gibbon does not inform us, and we have no other means of knowing; but we have every reason to believe that none of these who had the seal of God were molested, while another class, who emphatically had it not, were put to the sword; and thus the specifications of the prophecy are amply met.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 500–502.

> «Бешубҳа, инҳо як табақаи роҳибон, ё баъзе шохаҳои дигари Калисои Католикии Рум буданд. Силоҳи муҳаммадиён бар зидди инҳо равона гардида буд. Ва ба назари мо, агар на бо қасди махсус, пас дастикам бо мувофиқати хоссе, онҳо чунин тавсиф шудаанд, ки мӯҳри Худоро бар пешониҳои худ надоштанд; зеро маҳз ҳамон калисоест, ки қонуни Худоро аз мӯҳри он маҳрум сохтааст, бо он ки шанбеи ҳақиқиро аз миён бурда, ба ҷои он як қалбакӣ барпо кардааст. Ва мо, на аз нубувват ва на аз таърих, чунин намефаҳмем, ки он ашхосе, ки Абубакр ба пайравонаш амр карда буд, онҳоро озор надиҳанд, соҳиби мӯҳри Худо буданд, ё ҳатман қавми Худоро ташкил медоданд. Инҳо киҳо буданд ва бо кадом сабаб онҳоро дар амон гузоштанд, шаҳодати мухтасари Гиббон ба мо намегӯяд, ва мо роҳи дигари донистан ҳам надорем; аммо мо ҳар гуна асос дорем, ки бовар кунем ҳеҷ яке аз онҳое ки мӯҳри Худоро доштанд, озор надидаанд, дар ҳоле ки табақаи дигаре, ки ба таври таъкиднок онро надоштанд, ба шамшер супурда шуданд; ва ҳамин тавр, хусусиятҳои ин нубувват ба таври фаровон иҷро мегарданд». Уриё Смит, Daniel and Revelation, 500–502.

Abubakar consolidated Mohammed’s followers into a Caliphate after Mohammed’s death, so even though they are two different historical figures, taken together they represent the beginning of the testimony of Islam of the first woe, and the historical figure who marks the history of the first woe is Mohammed.

Абубакр пас аз марги Муҳаммад пайравони Муҳаммадро ба як Хилофат муттаҳид сохт; бинобар ин, гарчанде ки онҳо ду шахсияти гуногуни таърихӣ мебошанд, дар якҷоягӣ онҳо оғози шаҳодати Исломро ба ҳайси войи аввал намояндагӣ мекунанд, ва шахсияти таърихие, ки таърихи войи аввалро муайян менамояд, Муҳаммад аст.

In the beginning history of the second woe, Mohammed II conquered Constantinople in 1453. In 1449, four angels, representing Islam were loosed. The beginning and ending of the first woe, is marked by a Mohammed, the first and second respectively. Prophetically the beginning and ending of the history of the first woe, bears the signature of Alpha and Omega.

Дар оғози таърихи войи дуюм, Муҳаммад II дар соли 1453 Константинополро фатҳ кард. Дар соли 1449, чор фаришта, ки Исломро намояндагӣ мекарданд, раҳо карда шуданд. Оғоз ва анҷоми войи якум мутаносибан бо Муҳаммад, якум ва дуюм, аломатгузорӣ шудааст. Аз ҷиҳати набавӣ, оғози ва анҷоми таърихи войи якум мӯҳри Алфа ва Омегаро бар худ дорад.

The beginning of the second woe includes a time prophecy of four angels, who represent Islam who were then loosed, and then restrained on August 11, 1840. From that point until October 22, 1844, the sealing of the one hundred and forty-four thousand is illustrated. The beginning of the second woe identifies the loosing of Islam, and the ending marks the restraining of Islam. Both the first and second woe have precise prophetic markers tying their beginnings to the endings.

Оғози войи дуюм пешгӯии замонии чор фариштаро дар бар мегирад, ки намояндаи Ислом мебошанд, ки он вақт озод карда шуданд, ва сипас 11 августи соли 1840 боздошта гардиданд. Аз он лаҳза то 22 октябри соли 1844 муҳр задани яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор ба тасвир кашида мешавад. Оғози войи дуюм озод шудани Исломро муайян мекунад, ва анҷоми он боздошта шудани Исломро нишон медиҳад. Ҳам войи якум ва ҳам войи дуюм нишонгарҳои дақиқи пешгӯёна доранд, ки оғози онҳоро ба анҷомҳояшон мепайванданд.

The first two woes are to be placed upon one another, “line upon line,” in order to identify the third woe. One of the prophetic characteristics that is identified by the first two witnesses of Islam is that they represent a specific period of time that marks the beginning and ending with the signature of Alpha and Omega. They also possess a secondary signature, for the beginning of the first woe, identifies the sealing of God’s people, and the ending of the second woe, also identifies the sealing of God’s people.

Ду войи аввал бояд бар болои якдигар, «қатор бар қатор», гузошта шаванд, то войи сеюм муайян гардад. Яке аз хусусиятҳои нубувватие, ки тавассути ду шоҳиди аввали Ислом муайян мешавад, ин аст, ки онҳо як давраи мушаххаси вақтро намояндагӣ мекунанд, ки оғоз ва анҷоми он бо имзои Алфа ва Омега нишонгузорӣ шудааст. Онҳо ҳамчунин дорои як имзои дуввум мебошанд, зеро оғози войи аввал мӯҳр задани қавми Худоро муайян мекунад, ва анҷоми войи дуввум низ мӯҳр задани қавми Худоро муайян мекунад.

The third woe arrived when Islam suddenly and unexpectedly attacked the earth beast of Revelation thirteen, thus beginning the period of the sealing. The sealing of the one-hundred and forty-four thousand ends at the soon-coming Sunday law, and in response to that apostasy national apostasy is followed by national ruin. As typified with pagan Rome and papal Rome national ruin is accomplished by God’s trumpet judgments. The three woes are also trumpets. Islam of the third woe, will strike suddenly and unexpectedly again at the soon coming Sunday law in the United States, when the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand ends. That period has been typified by the beginning period of the first woe, and also by the ending period of the second woe.

Войи сеюм ҳангоме фаро расид, ки Ислом ногаҳон ва ғайричашмдошт ба ҳайвони заминии Ваҳй боби сездаҳ ҳамла кард ва ба ин васила давраи муҳргузорӣ оғоз ёфт. Муҳргузории яксаду чилу чор ҳазор бо қонуни наздикояндаи рӯзи якшанбе ба поён мерасад, ва дар посух ба он иртидод, иртидоди миллӣ бо харобии миллӣ пайравӣ мешавад. Чунон ки дар мисоли Рими бутпараст ва Рими папавӣ пешнамоиш ёфтааст, харобии миллӣ тавассути довариҳои карнаии Худо анҷом меёбад. Се вой ҳамчунин карнаҳо мебошанд. Исломи войи сеюм, дар Иёлоти Муттаҳида, ҳангоми қонуни наздикояндаи рӯзи якшанбе, вақте ки давраи муҳргузории яксаду чилу чор ҳазор ба поён мерасад, боз ногаҳон ва ғайричашмдошт зарба хоҳад зад. Он давра бо давраи оғози войи якум, ва ҳамчунин бо давраи анҷоми войи дуюм, пешнамоиш ёфтааст.

We will continue this study in the next article.

Мо ин омӯзишро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

> And Sarah saw the son of Hagar the Egyptian, which she had born unto Abraham, mocking. Wherefore she said unto Abraham, Cast out this bondwoman and her son: for the son of this bondwoman shall not be heir with my son, even with Isaac. And the thing was very grievous in Abraham’s sight because of his son. And God said unto Abraham, Let it not be grievous in thy sight because of the lad, and because of thy bondwoman; in all that Sarah hath said unto thee, hearken unto her voice; for in Isaac shall thy seed be called. And also of the son of the bondwoman will I make a nation, because he is thy seed. And Abraham rose up early in the morning, and took bread, and a bottle of water, and gave it unto Hagar, putting it on her shoulder, and the child, and sent her away: and she departed, and wandered in the wilderness of Beersheba. And the water was spent in the bottle, and she cast the child under one of the shrubs. And she went, and sat her down over against him a good way off, as it were a bowshot: for she said, Let me not see the death of the child. And she sat over against him, and lift up her voice, and wept. And God heard the voice of the lad; and the angel of God called to Hagar out of heaven, and said unto her, What aileth thee, Hagar? fear not; for God hath heard the voice of the lad where he is. Arise, lift up the lad, and hold him in thine hand; for I will make him a great nation. And God opened her eyes, and she saw a well of water; and she went, and filled the bottle with water, and gave the lad drink. And God was with the lad; and he grew, and dwelt in the wilderness, and became an archer. Genesis 21:9–20.

> Ва Сорра писари Ҳоҷари мисриро, ки вай барои Иброҳим зоида буд, дид, ки масхара мекунад. Бинобар ин ба Иброҳим гуфт: «Ин каниз ва писарашро берун кун, зеро писари ин каниз бо писари ман, яъне бо Исҳоқ, ворис нахоҳад шуд». Ва ин сухан дар назари Иброҳим ба сабаби писараш бисёр вазнин афтод. Ва Худо ба Иброҳим гуфт: «Бигзор ин чиз дар назари ту ба сабаби он писар ва ба сабаби канизат вазнин нанамояд; дар ҳар он чи Сорра ба ту гуфтааст, ба овози вай гӯш деҳ, зеро насли ту дар Исҳоқ хонда хоҳад шуд. Ва аз писари каниз низ халқе ба вуҷуд хоҳам овард, зеро ки ӯ насли туст». Ва Иброҳим субҳи барвақт бархоста, нон ва машки об гирифта, ба Ҳоҷар дод, онҳоро бар китфи вай ниҳода, инчунин кӯдакро, ва ӯро равона кард; ва вай рафта, дар биёбони Беэр-Шобеъ саргардон шуд. Ва оби машк тамом шуд, ва вай кӯдакро зери яке аз буттаҳо партофт. Ва худ рафта, дар рӯ ба рӯи ӯ, дар масофаи дуртаре, тақрибан ба андозаи як тирпарронӣ, нишаст; зеро гуфт: «Марги кӯдакро набинам». Ва вай дар рӯ ба рӯи ӯ нишаст, ва овози худро баланд карда, гирист. Ва Худо овози писарро шунид; ва фариштаи Худо аз осмон Ҳоҷарро нидо карда, ба вай гуфт: «Эй Ҳоҷар, туро чӣ шудааст? Натарс, зеро Худо овози писарро дар он ҷое ки ҳаст, шунидааст. Бархез, писарро бардор ва ӯро бо дасти худ нигоҳ дор, зеро ки ӯро ба халқи бузурге табдил хоҳам дод». Ва Худо чашмони вайро кушод, ва вай чоҳи оберо дид; ва рафта, машкро аз об пур кард ва ба писар нӯшонид. Ва Худо бо он писар буд; ва вай калон шуд, ва дар биёбон сокин гашт, ва камонвар шуд. Ҳастӣ 21:9–20.

Back to Articles