Article

# Китоби Дониёл — Рақами ҳаштоду нуҳ

Кушодани таълимоти бардурӯғ: баррасии таърихии «Ҳаррӯза» дар адвентизм

Author

Jeff Pippenger

Published

February 22, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Дар ҳаштоду якумин мақола дар ин силсилаи мақолаҳо оид ба китоби Дониёл мо порчаеро аз Manuscript Releases, ҷилди 20, саҳифаҳои 17–22, оварда будем, ки дар он Хоҳар Уайт ба таври равшан муайян мекунад, ки таълимоте, ки «ҳамешагӣ» маъбади Масеҳро ифода мекунад, ба пирон Прескотт ва Даниэллс аз ҷониби «фариштагоне, ки аз осмон ронда шуда буданд» дода шудааст. Ӯ дар асл андешаи бардурӯғи онҳоро дар бораи «ҳамешагӣ», чунон ки ман кардаам, мушаххас намекунад, вале сабти таърихӣ ба фаровонӣ равшан месозад, ки маҳз ҳамин чиз буд, ки онҳо мекӯшиданд онро ҳамчун ҳақиқат барқарор кунанд. Онҳо талош мекарданд, ки қисматҳое аз китоби Уриё Смит, Daniel and the Revelation, -ро аз нав нависанд, ки фаҳмиши «ҳамешагӣ»-ро дастгирӣ мекунанд, ки ӯ дар Early Writings, саҳифаи ҳафтоду чор, онро ҳамчун назари дуруст муайян мекунад.

У. У. Прескотт маҷаллаи давриееро бо номи The Protestant ба нашр расонда буд, ки дар он ягона мавзӯъ боло бардоштани назари бардурӯғ дар бораи «the daily» буд. Ӯ ва раиси Конфронси Генералӣ, А. Г. Даниэллс, ба нӯги найзаи шайтонӣ табдил ёфтанд, то талошҳои Прескоттро барои барқарор сохтани ин таълимоти бардурӯғ ҳамчун назари ортодоксӣ дар Адвентизм идома диҳанд; аммо то даме ки Эллен Уайт зинда буд, муваффақияти онҳо дар ин кӯшиши шайтонӣ маҳдуд нигоҳ дошта мешуд. Дар соли 1931, Даниэллс хабар дод, ки маҳз дар ҳамон соле ки он порча аз Manuscript Releases навишта шуда буд (1910), ӯ (Даниэллс) бо Сестра Уайт дар бораи мавзӯи «the daily» мулоқоте доштааст ва ӯ ӯро ба ин бовар овардааст, ки назари ӯ ва Прескотт дуруст будааст.

Муҳим аст, ки ин таърих фаҳмида шавад, зеро ҳоло мо баррасии афзоиши донишеро оғоз менамоем, ки дар соли 1989 ба миён омад, замоне ки хатҳои муқаддаси ислоҳот ва шаш ояти охирини боби ёздаҳуми Дониёл муҳркушоӣ гардиданд. Барои шинохтани нуре, ки бо фурӯпошии Иттиҳоди Шӯравӣ дар иҷрои ояти чиҳилуми боби ёздаҳуми Дониёл ба вуҷуд омад, лозим аст, ки «қурбонии доимӣ» ва таърихи нубувватие, ки тавассути «қурбонии доимӣ» муаррифӣ мешавад, дуруст фаҳмида шавад, зеро он таърих такрори ҳамон таърихро дар оятҳои чиҳил то чиҳилу панҷуми боби ёздаҳуми Дониёл ба тасвир мекашад. Он оятҳо муайян месозанд, ки паёме, ки дар он оятҳо муҳркушоӣ мешавад, ҳамон «хабарҳо аз шарқ ва шимол» аст, ки таъқиби ниҳоии қавми Худоро ба амал меоварад.

> Вале хабарҳое аз шарқ ва аз шимол ӯро ба изтироб хоҳанд овард; бинобар ин ӯ бо ғазаби азим берун хоҳад рафт, то бисёронро ҳалок созад ва тамоман нобуд кунад. Ва ӯ хаймаҳои қасри худро миёни баҳрҳо бар кӯҳи муқаддаси ҷалол хоҳад бардошт; вале ӯ ба анҷоми худ хоҳад расид, ва ҳеҷ кас ӯро ёрӣ нахоҳад кард. Дониёл 11:44, 45.

Паёми ояти чиҳилум, ки ҳангоми фурӯпошии Иттиҳоди Шӯравӣ дар соли 1989 мӯҳраш кушода шуд, ҳамон паёми борони охир аст, ки боиси он хоҳад шуд, ки папагӣ (подшоҳи шимол) «бо ғазаби азим берун равад, то бисёреро ҳалок созад ва тамоман нобуд кунад». «Хабарҳо» аз лиҳози нубувватӣ як паём аст.

> Ва чӣ гуна онҳо мавъиза хоҳанд кард, агар фиристода нашуда бошанд? чунон ки навишта шудааст: «Чӣ қадар зебо ҳастанд қадамҳои онҳое ки Инҷили сулҳро мавъиза мекунанд ва аз неъматҳои нек хушхабар меоранд!» Румиён 10:15.

Паёми борони охирон ҳамон паёмест, ки онро посбонони айёми охирини Худо пешкаш менамоянд, ки суруди токзор ва суруди Мӯсо ва Барраро месароянд.

> Чӣ гуна зебоянд бар кӯҳҳо пойҳои он ки башорати нек меоварад, ки сулҳро эълон мекунад; ки аз некӣ башорати нек меоварад, ки наҷотро эълон мекунад; ки ба Сион мегӯяд: Худои ту подшоҳӣ мекунад! Нигаҳбонони ту овози худро баланд хоҳанд кард; якҷоя бо овоз суруд хоҳанд хонд, зеро рӯ ба рӯ хоҳанд дид, вақте ки Худованд Сионро боз хоҳад баргардонд. Ишаъё 52:7, 8.

«Хабарҳо»-и ояти чилу чоруми Дониёл ёздаҳ марди гуноҳро ба хашм меоваранд, ва хунрезии ниҳоии папагӣ ба анҷом мерасад. Он паём — паёми фариштаи сеюм аст, ки ҳангоми қонуни рӯзи якшанбеи наздик ба нидои баланд вусъат меёбад.

> «Ҳеҷ кас маҳкум карда намешавад, то он даме ки нурро гирифта, ӯҳдадории аҳкоми чорумро дарк накарда бошад. Аммо вақте ки фармон содир гардад, ки шанбеи қалбакиро ба иҷро водор мекунад, ва нидои баландии “фариштаи сеюм” одамонро аз парастиши ҳайвон ва сурати вай огоҳ месозад, он гоҳ хатти ҷудокунанда миёни дурӯғ ва рост ба таври равшан кашида хоҳад шуд. Пас онҳое ки ҳанӯз ҳам ба осигӣ идома медиҳанд, нишони ҳайвонро хоҳанд гирифт». Signs of the Times, November 8, 1899.

«Хабарҳои шарқ ва шимол», ки папстворо ба ғазаб меоварад, дар вақти қонуни якшанбе ба нидои баланд мерасад, ва он паём ҳамон паёми борони охир аст, ки 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт. Ибораи «овози баланд» истилоҳи нубувватӣ аст, ки афзоиши қудратро ифода мекунад.

> «Ҳақиқате, ки барои ин замон аст, паёми фариштаи сеюм, бояд бо овози баланд эълон карда шавад, яъне бо қудрати торафт афзоянда, ҳар қадар ки мо ба озмоиши бузурги ниҳоӣ наздик мешавем». The 1888 Materials, 1710.

«Хабар»-и ояти чиҳилу чор паёми борони охир аст, дуруст пеш аз он ки муҳлати имтиҳони башарӣ ба поён расад, ҳангоме ки Микоил бармехезад. Ин ҳамон паёми борони охир аст, ки 11 сентябри соли 2001 расид, аммо он ба нидои баланд, ё овози баланд вусъат меёбад, вақте ки яксаду чилу чор ҳазор мӯҳр карда мешаванд ва Рӯҳулқудс он гоҳ бе андоза рехта мешавад. Ин ҳамон паёми борони охир аст, ки давраи мӯҳр шудани яксаду чилу чор ҳазорро муайян намуд.

Ин хабари борони охир аст, ки бо хабари сулҳ ва амният тақаллуб карда шудааст, ва онро Адвентизми Лоудикия аз замони омадани «хар» то замони омадани «шер» пешниҳод менамояд. Даврае, ки байни 11 сентябри соли 2001 ва қонуни рӯзи якшанбеи ба зудӣ оянда қарор дорад, бистари марги рӯҳонӣ барои Адвентизми Лоудикияро муайян мекунад, ва онҳое ки баъд аз он ки хонаи Худо (Ерусалим) доварӣ карда мешавад, доварӣ мегарданд, дар ҳамон қабр мемиранд. Бистари марг барои Адвентизми Лоудикия миёни хар ва шер аст, ва паёме, ки рад карда мешавад ва марги онҳоро ба вуҷуд меорад, «хабарҳо аз “шарқ” (рамзи Ислом) ва шимол (рамзи папагӣ)» мебошад. Ин ҳамон паём аст, ки паёми фариштаи сеюм мебошад.

Шаш ояти охирини Дониёл ёздаҳ, ки дар замони охир, дар соли 1989, мӯҳраш кушода шуд, паёми борони охир аст, ки дар замоне эълон мегардад, ки паёми дурӯғини борони охир — «осоиштагӣ ва амният» — эълон мешавад. Санҷиши борони охир аввал бо хонаи Худо рӯ ба рӯ мегардад, зеро доварӣ аз ҳамон ҷо оғоз меёбад, ва сипас он бо рамаи дигари берун аз хонаи Худо рӯ ба рӯ мешавад. Аз ин сабаб, фаҳмидани «дурӯғе», ки дар насли сеюм ба адвентизми Лоудикия ворид карда шуд, бисёр муҳим аст; зеро ҳангоме ки Худо Рӯҳулқудси Худро бар онҳое мерезад, ки онҳоро мӯҳр мекунад, Ӯ ҳамзамон бар онҳое, ки муҳаббати ростиро напазируфтанд, фиреби қавӣ низ мерезад.

Дар ҷараёни баҳси якуним даҳаи аввали асри бистум дар бораи «ҳамешагӣ», яке аз мардоне, ки мавқеи дурусти миллерӣ-ро ҳимоя мекард, яъне ин ки «ҳамешагӣ» рамзи бутпарастист, Ф. С. Гилберт буд. Гилберт аз яҳудият рӯй оварда буд ва ибриро ба таври комил мехонд ва сухан мегуфт. Ӯ мавқеи пешоҳангонро дар китоби Дониёл бар асоси фаҳмиши худ аз забони ибрӣ ҳимоя мекард. Дар соли 1910, ҳамон соле ки Хоҳар Уайт дастнависеро навишт, ки мебоист барои даҳсолаҳо пинҳон бимонад ва муайян мекард, ки назари Даниэлс ва Прескотт дар бораи «ҳамешагӣ» аз фариштагони Шайтон сарчашма гирифтааст, Гилберт бо Хоҳар Уайт дар бораи масъалаи «ҳамешагӣ» мулоқоти шахсӣ анҷом дод.

Мо медонем, ки ӯ мулоқоте дошт, зеро ӯ фавран (рӯзи дигар) хулосаи мулоқоте, ки бо Систер Уайт дошт, ба таври хаттӣ баён кард. Дар соли 1931, А. Г. Дэниелс даъво намуд, ки дар ҳамон сол — 1910 — ӯ бо Систер Уайт дар бораи мавзӯи «ҳамешагӣ» мулоқот доштааст. Дэниелс иддао кард, ки Систер Уайт барои ӯ ҷуз чунин хулосае боқӣ нагузошт, ки «ҳамешагӣ» рамзи хизмати Масеҳ дар маъбади осмонӣ аст. Аммо даъвои Дэниелс дар бораи чунин мулоқот на танҳо «дурӯғ» буд, балки он ҳамон «дурӯғ»-и нубувват аст, ки гумроҳии сахтро ба вуҷуд меоварад.

Барои онҳое ки шояд ба ҷадвалҳои соли 1843 ва 1850 дастрасӣ надошта бошанд, муҳим аст дарк намоянд, ки вақте ҷадвали 1843 дар соли 1842 нашр гардид, миллериён ҳанӯз бовар доштанд, ки маъбаде, ки бояд дар иҷрошавии пешгӯии ду ҳазору сесадсола пок карда шавад, ҳамин замин аст. Вақте ки онҳо ҷадвали 1850-ро нашр карданд, он вақт онҳо медонистанд, ки маъбаде, ки бояд пок карда шавад, маъбади осмонӣ аст. Ба ҳамин сабаб, ҷадвали 1843 ҲЕҶ гуна тасвири маъбади Худоро надорад, аммо ҷадвали 1850 воқеан тасвири маъбади Худоро дорад. Ин муҳим аст, зеро Даниеллс иддао кард, ки дар мулоқоташ бо Хоҳар Уайт ба ӯ ҷадвали 1843-ро нишон додааст ва маъбадро дар он ҷадвал ба ӯ ишора кардааст. Ин ғайриимкон мебуд, зеро дар ҷадвали 1843 ҳеҷ маъбаде нест. Иддаои ӯ дар бораи мулоқот «дурӯғ» буд.

Вақте ки ман дар соли 2009 ин таърихро меомӯхтам ва огоҳ шудам, ки мардони ҳар ду ҷониби ин масъала ҳар ду даъво доранд, ки бо хоҳар Уайт дар бораи мавзӯи «ҳамарӯза» мусоҳиба доштаанд, ман ба бойгонии Эллен Уайт паёми электронӣ фиристодам ва пурсидам, ки оё онҳо ба дафтари сабте, ки мусоҳибаҳои хоҳар Уайтро дар соли 1910 қайд мекард, дастрасӣ доранд ё не. Онҳо посух доданд, ки он дафтари сабт то ҳол назди онҳо ҳаст. Матни зерин паёми электронии ман ва ҷавоби бойгонии Эллен Уайт аст.

Душанбе, 19 январи соли 2009

Ба ҳар кӣ дахл дорад:

Ман шунидаам, ки дафтаре вуҷуд доштааст, ки дар он сабт мешуд, кӣ бо хоҳар Уайт мусоҳиба доштааст ва он мусоҳибаҳо дар бораи чӣ будаанд. Ман кӯшиш дорам тасдиқ ё рад намоям, ки оё А. Г. Даниэлс дар соли 1910 бо хоҳар Уайт оид ба мавзӯи «ҳамешагӣ» мусоҳиба доштааст ё не. Ман огоҳам, ки шаҳодати таърихӣ вуҷуд дорад, ки он мусоҳиба баргузор шудааст, аммо мехоҳам бидонам, ки оё дар дафтари расмӣ ягон сабте ҳаст, ки воқеан инро қайд карда бошад. Ҳамзамон, ба ман гуфтаанд, ки Ф. С. Гилберт низ дар соли 1910 бо хоҳар Уайт оид ба мавзӯи «ҳамешагӣ» мусоҳиба доштааст, ва мехостам бидонам, ки оё инро метавон бо дафтари сабте, ки аз ҷониби кормандони ӯ дар он давра нигоҳ дошта мешуд, тасдиқ кард ё не. Шояд ҳеҷ гуна чунин дафтаре набуд, ё шояд агар буд, шумо ин маълумотро дастрас намекунед, ё шояд ҳатто агар он вуҷуд дошта бошад, санҷидани он барои ман берун аз имконияти шумост. Бинобар ин, дар ҳар сурат, хостам инро бипурсам. Ҳар гуна кумаке, ки шумо метавонистед пешниҳод кунед, бисёр қадр карда мешуд.

Ҷеффи азиз,

Ташаккур барои номаи электронии шумо. Мо, бар асоси мактубҳо, рӯзномаҳо ва таъйиноти нашршудаи Эллен Уайт, воқеан гузориши нисбатан мукаммале аз масири сафарҳои ӯ дорем, аммо ба маънои аслӣ ягон «дафтари сабт» надорем.

Бешак, шумо дар бораи мулоқоти A G Daniells бо Ellen White дар ҷилди 6-уми тарҷумаи ҳоли EGW, The Later Elmshaven Years, саҳ. 256, 257, хондаед. Мо ҳеҷ гуна сабти мустақили ин мусоҳибаро наёфтаем. Аммо номае аз Elder Gilbert аз 1 июни соли 1910 дорем, ки нақшаи ӯро барои дар St. Helena (ҷое ки Ellen White зиндагӣ мекард) будан дар рӯзҳои 6–9 июн нишон медиҳад. Ин ҳамон ҳадди ҳуҷҷатгузории тасдиқкунандаест, ки ман аз он огоҳам.

Худо баракат диҳад — Тим Пуариер, муовини мудири Ellen G. White Estate

Ҳеҷ гуна сабти мустақиле вуҷуд надорад, ки Даниэлс ягон бор дар бораи мавзӯи «қурбонии доимӣ» мусоҳиба дошта бошад, аммо номае аз Гилберт мавҷуд аст, ки нияти ӯро барои дар хонаи вай будан аз шашум то нӯҳуми июни соли 1910 муайян мекунад.

Дар тарҷумаи ҳоли хоҳар Уайт, ки амволи Эллен Уайт ба он истинод мекунад, он ҷо ки набераи ӯ ба масъалаи мусоҳибаи Даниэллс мепардозад, ӯ иддаои Даниэллсро дар бораи мусоҳибаи сохтаги соли 1910 сабт кардааст:

> «Дар як марҳалае, андаке дертар дар рафти баҳсҳо, Пири Калисо Даниэллс, ҳамроҳ бо W. C. White ва C. C. Crisler, бо иштиёқи он ки аз худи Ellen White дақиқ бидонанд, ки маънои изҳороти вай дар Early Writings чӣ будааст, назди ӯ рафтанд ва ин масъаларо пеши ӯ гузоштанд. Даниэллс бо худ Early Writings ва нақшаи соли 1843-ро бурд. Ӯ ба Ellen White наздик нишаст ва пай дар пай ба ӯ саволҳо дод. Гузориши ӯ дар бораи ин мусоҳиба аз ҷониби W. C. White тасдиқ карда шуд:»

> «Ман аввал ба хоҳар Уайт баёноти дар боло овардашударо аз китоби Early Writings хонда додам. Сипас ҷадвали пешгӯии моро, ки ходимони мо ҳангоми шарҳи пешгӯиҳои Дониёл ва Ваҳй аз он истифода мебурданд, пеши назари ӯ гузоштам. Ман диққати ӯро ба тасвири муқаддасгоҳ ва ҳамчунин ба давраи 2300-сола, чунон ки онҳо дар ҷадвал нишон дода шуда буданд, ҷалб намудам.

> «Пас ман пурсидам, ки оё ӯ метавонист ба хотир оварад он чиро, ки ба ӯ дар бораи ин мавзӯъ нишон дода шуда буд.»

> «Ҳангоми ба ёд овардани ҷавоби ӯ, ӯ суханро аз он оғоз кард, ки чӣ гуна баъзе аз роҳбароне, ки дар ҳаракати соли 1844 буданд, кӯшиш менамуданд барои анҷоми давраи 2300-сола санаҳои нав пайдо кунанд. Ин кӯшиш барои муайян кардани санаҳои нави омадани Худованд буд. Ин амал дар миёни онҳое, ки дар Ҳаракати Адвент буданд, ошуфтагӣ ба вуҷуд меовард.

> «Дар ин саргардонӣ Худованд ба ӯ ошкор намуд, — гуфт ӯ, — ки назаре, ки дар бораи санаҳо то он вақт нигоҳ дошта мешуд ва пешниҳод мегардид, дуруст буд, ва дигар ҳеҷ гоҳ набояд вақти дигаре муқаррар карда шавад, ва на паёми дигари вақт бошад.

> «Пас аз он ман аз ӯ хоҳиш кардам, то он чиро, ки ба вай дар бораи боқимондаи «ҳаррӯза» ошкор гардида буд, баён кунад, яъне дар бораи Шоҳзода, лашкар, бардошта шудани «ҳаррӯза» ва фурӯ афканда шудани муқаддасгоҳ.

> «Вай ҷавоб дод, ки ин хусусиятҳо дар рӯъё ба вай мисли қисми марбут ба вақт нишон дода нашуда буданд. Ӯ роҳнамун намешуд, то дар бораи он нуктаҳои нубувват тавзеҳоте баён намояд.

> «Мусоҳиба дар зеҳни ман таассуроти амиқе гузошт. Вай бе дудилагӣ озодона, равшан ва ба таври муфассал дар бораи давраи 2300-сола сухан гуфт, аммо дар бораи қисми дигари нубувват хомӯш монд.

> «Ягона хулосае, ки ман метавонистам аз шарҳи озоди ӯ дар бораи вақт ва аз сукути ӯ нисбат ба бардошта шудани “рӯзмарра” ва сарнагун шудани мақдас барорам, ин буд, ки рӯъёе, ки ба ӯ дода шуда буд, дар бораи вақт буд ва ӯ нисбат ба қисматҳои дигари нубувват ҳеҷ гуна шарҳе дарёфт накарда буд.—DF 201b, изҳороти AGD, 25 сентябри 1931». Артур Уайт, Ellen G. White, ҷилди 6, 257.

Даниэлс иддао мекард, ки вай ба ӯ ҷадвали соли 1843-ро нишон дода, дар бораи муқаддасгоҳе, ки дар он ҷадвал ифода наёфтааст, аз ӯ пурсидааст. Ӯ ҳамчунин иддао мекард, ки китоби Early Writings-ро гирифта, ӯро бо саволҳо пай дар пай зери фишор гузоштааст дар бораи он ки ӯ чӣ маъно дошт, вақте ки вай фаҳмиши пешқадамонро дар бораи «the daily» ошкоро тасдиқ мекард ва мегуфт, ки ҷадвал бо дасти Худованд роҳнамоӣ шудааст. Писари Эллен Уайт, ки падари Артур Л. Уайт — зиндагиноманависе, ки шарҳи умумии ин ҳодисаи ба истилоҳ рӯйдодаро навиштааст — буд, назари шайтонӣи Даниэлс ва Прескоттро дар бораи «the daily» пазируфта буд ва ба нафъи иддаои Даниэлс дар бораи он чизе ки дар мусоҳиба шунида буд, шаҳодат дод. Онҳо, ба таври сода, дар қиссаи сохтаи худ эҳтиёткор набуданд, зеро ҷадвали соли 1843 муқаддасгоҳеро ифода намекунад, ки Даниэлс метавонист ба он ишора кунад.

Дигар дурӯғе, ки дар он мусоҳиба пешниҳод шудааст, ин дурӯғ аст, ки гӯё порчае аз «Навиштаҳои Аввал» ҳушдор бар зидди «муайян кардани вақт» будааст. Порчае, ки гӯё Даниелс дар бораи он пурсидааст, чунин аст:

> «Ман дидаам, ки нақшаи соли 1843 бо дасти Худованд роҳнамоӣ шуда буд, ва онро набояд тағйир дод; ки рақамҳо ҳамон гуна буданд, ки Ӯ мехост; ки дасти Ӯ бар он буд ва хатогиро дар баъзе аз рақамҳо пинҳон дошта буд, то ҳеҷ кас онро дида натавонад, то даме ки дасти Ӯ бардошта шуд.

> «Сипас ман дар бораи “рӯзмарра” (“daily”; Дониёл 8:12) дидам, ки калимаи “қурбонӣ” бо хиради инсонӣ илова шудааст ва ба матн тааллуқ надорад, ва Худованд фаҳмиши дурусти онро ба онҳое дод, ки нидои соати довариро эълон карданд. Вақте ки иттиҳод вуҷуд дошт, пеш аз соли 1844, қариб ҳама дар бораи фаҳмиши дурусти “рӯзмарра” муттаҳид буданд; аммо дар ошуфтагии баъд аз соли 1844, назарҳои дигар пазируфта шуданд, ва аз паи он торикӣ ва ошуфтагӣ омад. Вақт аз соли 1844 инҷониб озмоиш набуд ва дигар ҳеҷ гоҳ озмоиш нахоҳад буд». Early Writings, 74, 75.

Уилли К. Уайт, писари хоҳари Уайт, назари бардурӯғи «қурбонии доимӣ»-ро пазируфта буд, ва писараш Артур кӯшиш кард, ки «дурӯғ»-и марбут ба мусоҳибае, ки ҳеҷ гоҳ сурат нагирифта буд, пойдор созад, бо талоши он ки чунин вонамуд кунад, ки ҳушдор дар порчаи иқтибосшуда аз Early Writings фақат ва танҳо ҳушдоре бар зидди таъйини вақт будааст. Ин далел дар солҳои 1930 сохта шуд ва ба бахши асосии «дурӯғ» табдил ёфт.

Мо ин баҳсро дар мақолаи навбатӣ баррасӣ хоҳем кард.

> «23-юми сентябр, Худованд ба ман нишон дод, ки Ӯ бори дувум дасти Худро дароз кардааст, то бақияи қавми Худро бозёфт намояд, ва дар ин айёми ҷамъоварӣ саъю кӯшиш бояд дучанд карда шавад. Дар замони парокандагӣ Исроил зарб хӯрда ва дарида буд; аммо акнун, дар замони ҷамъоварӣ, Худо қавми Худро шифо хоҳад дод ва захмҳои онҳоро хоҳад баст. Дар замони парокандагӣ, кӯшишҳое, ки барои паҳн кардани ҳақиқат ба амал меомаданд, таъсири бисёр андаке доштанд, бисёр кам ё ҳеҷ чизеро ба анҷом мерасониданд; аммо дар замони ҷамъоварӣ, вақте ки Худо дасти Худро барои ҷамъ овардани қавми Худ ниҳодааст, кӯшишҳо барои паҳн кардани ҳақиқат таъсири мақсуди худро хоҳанд дошт. Ҳама бояд дар ин кор муттаҳид ва ғайратманд бошанд. Ман дидам, ки барои ҳар касе нанг аст, агар ба замони парокандагӣ барои намунаҳое ишора кунад, то моро акнун, дар замони ҷамъоварӣ, идора намоянд; зеро агар Худо акнун барои мо бештар аз он чи он вақт кард, амал накунад, Исроил ҳаргиз ҷамъ оварда намешавад. Нашр шудани ҳақиқат дар як рӯзнома ҳамон қадар зарур аст, ки мавъиза шудани он.»

> «Худованд ба ман нишон дод, ки ҷадвали соли 1843 бо дасти Ӯ роҳнамоӣ шудааст, ва ҳеҷ қисми он набояд тағйир дода шавад; ва рақамҳо ҳамон гуна буданд, ки Ӯ мехост. Дасти Ӯ бар он буд ва як иштибоҳро дар баъзе аз рақамҳо пинҳон дошт, то ҳеҷ кас онро дида натавонад, то он даме ки дасти Ӯ бардошта шуд.

> «Сипас ман дар бораи «Ҳаррӯза» дидам, ки калимаи «қурбонӣ» аз ҷониби ҳикмати инсонӣ илова шудааст ва ба матн тааллуқ надорад; ва Худованд назари дурусти онро ба онҳое ато кардааст, ки нидои соати довариро эълон карданд. Вақте ки ягонагӣ вуҷуд дошт, пеш аз соли 1844, қариб ҳама дар бораи фаҳмиши дурусти «Ҳаррӯза» муттаҳид буданд; аммо аз соли 1844, дар миёни ошуфтагӣ, назарҳои дигар пазируфта шуданд, ва аз пайи он торикӣ ва саргумӣ омад.» Review and Herald, November 1, 1850.

Back to Articles