Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighteen

Китоби Дониёл — Саду ҳаждаҳум

The Prophetic Warning to Jerusalem: A Symbolic Portrayal of End-Time Events

Огоҳии нубувватӣ ба Ерусалим: тасвири рамзии рӯйдодҳои охирзамон

Author

Jeff Pippenger

Published

March 5, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The seven years of warning from 63 unto the year 70 that was proclaimed by the man who went “up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city,” had been typified by the warning given to Jerusalem for three and a half years, first in the ministry of Christ, and then three and a half years in the ministry of the disciples. Previous articles have already identified that the destruction of Jerusalem could have been brought about at the cross, or later at the stoning of Stephen, but God’s long-suffering deferred His judgment upon the city and people.

Ҳафт соли ҳушдор аз соли 63 то соли 70, ки аз ҷониби он марде эълон гардид, ки «дар кӯчаҳои Ерусалим боло ва поён мерафт ва войҳоеро, ки мебоист бар сари шаҳр оянд, эълон мекард», пешакӣ ба василаи ҳушдоре рамзгузорӣ шуда буд, ки ба Ерусалим дар тӯли сеюним сол дода шуд: аввал дар хизмати Масеҳ, ва сипас сеюним соли дигар дар хизмати шогирдон. Мақолаҳои пешин аллакай нишон додаанд, ки нобудии Ерусалим метавонист ҳангоми салиб, ё дертар ҳангоми сангсор шудани Истефанус, ба амал оварда шавад, вале сабру таҳаммули дарозмуддати Худо доварии Ӯро бар шаҳр ва мардум ба таъхир андохт.

> “And on ‘whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.’ The people who rejected Christ were soon to see their city and their nation destroyed. Their glory would be broken, and scattered as the dust before the wind. And what was it that destroyed the Jews? It was the rock which, had they built upon it, would have been their security. It was the goodness of God despised, the righteousness spurned, the mercy slighted. Men set themselves in opposition to God, and all that would have been their salvation was turned to their destruction. All that God ordained unto life they found to be unto death. In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.

> «Ва бар ҳар кӣ он фурӯ афтод, ӯро маҳву хокистар хоҳад кард». Қавме, ки Масеҳро рад карданд, ба зудӣ нобудии шаҳри худ ва миллати худро медиданд. Ҷалоли онҳо шикаста, мисли ғубор пеши бод пароканда мегашт. Ва чӣ буд, ки яҳудиёнро нобуд сохт? Ҳамон санге буд, ки агар бар он бино мекарданд, амнияти онҳо мешуд. Ин некӯии Худо буд, ки хор шумурда шуд; он адолат буд, ки рад карда шуд; он раҳмат буд, ки беэътиноӣ гардид. Одамон худро ба муқобили Худо гузоштанд, ва ҳар он чи метавонист наҷоти онҳо бошад, ба ҳалокати онҳо табдил ёфт. Ҳар он чиро, ки Худо барои ҳаёт муқаррар карда буд, онҳо барои марг ёфтанд. Дар маслуб кардани Масеҳ аз ҷониби яҳудиён, нобудии Ерусалим дар бар гирифта шуда буд. Хуне, ки бар Ҷолҷолто рехта шуд, ҳамон сангиние буд, ки онҳоро ба сӯи ҳалокат барои ин ҷаҳон ва барои ҷаҳони оянда фурӯ бурд. Ҳамин тавр дар он рӯзи бузурги ниҳоӣ хоҳад шуд, вақте ки доварӣ бар радкунандагони файзи Худо фурӯ хоҳад омад. Масеҳ, санги васвасаи онҳо, он гоҳ ба онҳо чун кӯҳи интиқомкунанда зоҳир хоҳад шуд. Ҷалоли рӯйи Ӯ, ки барои одилон ҳаёт аст, барои шарирон оташи сӯзонанда хоҳад буд. Азбаски муҳаббат рад карда шуд ва файз хор шумурда шуд, гуноҳкор нобуд хоҳад гашт.

> “By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” The Desire of Ages, 600.

> «Бо мисолҳои бисёр ва ҳушдорҳои такрорӣ Исо нишон дод, ки натиҷаи рад кардани Писари Худо аз ҷониби яҳудиён чӣ хоҳад буд. Дар ин суханон Ӯ ба ҳамаи касоне, ки дар ҳар аср аз қабул кардани Ӯ ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ саркашӣ мекунанд, муроҷиат мекард. Ҳар ҳушдор барои онҳост. Маъбади таҳқиршуда, писари нофармон, токдорони дурӯғин, бинокорони бепарво — ҳамаи инҳо дар таҷрибаи ҳар гунаҳкор ҳамтои худро доранд. Агар ӯ тавба накунад, ҳукме, ки онҳо пешакӣ аз он хабар медоданд, аз они ӯ хоҳад буд». The Desire of Ages, 600.

The seven-year period in which the man witnessed to Jerusalem, was divided at the first siege into two equal periods of twelve hundred and sixty days. Those seven years represented the destruction of Jerusalem, and the seven years of Christ and the disciples’ ministries represented the beginning of the destruction of Jerusalem, and Jesus always illustrates the end with the beginning. Those seven years were also typified by the “seven times” against the northern kingdom that was divided into two equal periods of twelve hundred and sixty years.

Давраи ҳафтсолае, ки дар он он мард ба Ерусалим шаҳодат дод, дар муҳосираи аввал ба ду давраи баробари ҳазору дусаду шастрӯза тақсим шуд. Он ҳафт сол вайронии Ерусалимро ифода мекарданд, ва ҳафт соли хизмати Масеҳ ва шогирдон оғози вайронии Ерусалимро ифода менамуданд, ва Исо ҳамеша анҷомро бо оғоз тасвир мекунад. Он ҳафт сол ҳамчунин бо «ҳафт замон»-и зидди подшоҳии шимолӣ намунавор нишон дода шуда буданд, ки ба ду давраи баробари ҳазору дусаду шастсола тақсим шуда буд.

When Modern Rome repeats the history of pagan and papal Rome trampling down literal and spiritual Jerusalem, and when Modern Rome repeats the two histories of the two periods of warning given by the man from the year 63, unto the year 70, and when modern Rome repeats the history represented by the two periods when Christ, and the disciples walked in and out of Jerusalem for three and a half years, two distinct periods will be manifested though in the last days, “time is no longer.”

Ҳангоме ки Руми муосир таърихи Руми бутпараст ва папиро, ки Ерусалими ҳарфӣ ва рӯҳониро поймол карданд, такрор менамояд, ва ҳангоме ки Руми муосир он ду таърихи ду давраи огоҳиро, ки аз ҷониби он мард аз соли 63 то соли 70 дода шуданд, такрор менамояд, ва ҳангоме ки Руми муосир таърихиеро, ки бо ду даврае ифода шудааст, такрор менамояд, ки дар онҳо Масеҳ ва шогирдон сеюним сол ба Ерусалим дохил мешуданд ва аз он берун мерафтанд, ду давраи ҷудогона зоҳир хоҳанд шуд, ҳарчанд ки дар айёми охир «вақт дигар нест».

The last of those two periods is the symbolic forty-two months that Modern Rome accomplishes her final persecution of the faithful, once its’ deadly wound is healed at the soon-coming Sunday law. That symbolic forty-two months is the second of two periods, and is the period of the executive judgment of modern Rome. That period is preceded by the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism.

Охирини он ду давра чиҳилу ду моҳи рамзист, ки дар он Руми Замонавӣ, баъд аз он ки захми марговари вай дар қонуни якшанбеи ба наздикӣ оянда шифо меёбад, таъқиботи ниҳоии худро бар зидди мӯъминони содиқ ба анҷом мерасонад. Он чиҳилу ду моҳи рамзӣ дуввумини он ду давра аст ва давраи доварии иҷроии Руми замонавӣ мебошад. Ин давраро доварии тафтишотии зиндагон дар адвентизми Лаодикея пеш мегузарад.

The man who presented the warning to literal Jerusalem died in the siege of Titus. He did not die at the destruction, but during the siege that preceded the destruction, for not one Christian died in the destruction of Jerusalem.

Марде, ки ин огоҳиро ба Ерусалими воқеӣ пешкаш намуд, дар муҳосираи Титус мурд. Ӯ дар вақти харобӣ намурд, балки дар ҷараёни муҳосирае, ки пеш аз харобӣ сурат гирифт, зеро дар харобии Ерусалим ягон масеҳӣ намурд.

> “For seven years a man continued to go up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city. By day and by night he chanted the wild dirge: ‘A voice from the east! a voice from the west! a voice from the four winds! a voice against Jerusalem and against the temple! a voice against the bridegrooms and the brides! a voice against the whole people!’—Ibid. This strange being was imprisoned and scourged, but no complaint escaped his lips. To insult and abuse he answered only: ‘Woe, woe to Jerusalem!’ ‘woe, woe to the inhabitants thereof!’ His warning cry ceased not until he was slain in the siege he had foretold.” The Great Controversy, 29, 30.

> «Дар давоми ҳафт сол марде пайваста аз кӯчаҳои Ерусалим боло ва поён мерафт ва войҳоеро, ки мебоист бар шаҳр оянд, эълон мекард. Рӯзона ва шабона ӯ ин марсияи ваҳширо сурудвор такрор менамуд: “Овозе аз шарқ! овозе аз ғарб! овозе аз чор бод! овозе бар зидди Ерусалим ва бар зидди маъбад! овозе бар зидди домодон ва арӯсон! овозе бар зидди тамоми қавм!” — Ҳамон ҷо. Ин мавҷуди аҷибро ба зиндон андохтанд ва тозиёна заданд, вале аз лабони ӯ ҳеҷ шикояте берун наомад. Ба таҳқир ва бадрафторӣ ӯ танҳо чунин посух медод: “Вой, вой бар Ерусалим!” “вой, вой бар сокинони он!” Фарёди ҳушдордиҳандаи ӯ то даме ки дар муҳосирае, ки пешгӯӣ карда буд, кушта шуд, қатъ нагардид». Муборизаи Бузург, 29, 30.

The man died in the siege, but not at the final destruction, and the final destruction represents the close of probation and the seven last plagues. The man therefore is a symbol of the message to leave Jerusalem at the first siege. The Christians then fled, and in the first three and a half years, the man was a symbol of a group that does not die in Jerusalem, and in the second three and a half years he is a symbol of the last Christians to die before the close of probation. The first period he is identifying the one hundred and forty-four thousand, and in the second three and a half year period he represents the great multitude that die during the second period.

Он мард дар вақти муҳосира мурд, вале на дар ҳалокати ниҳоӣ; ва ҳалокати ниҳоӣ анҷоми муҳлати имтиёз ва ҳафт балои охиринро ифода мекунад. Пас, он мард рамзи паёми тарк кардани Уршалим дар вақти муҳосираи аввал аст. Он гоҳ масеҳиён фирор карданд, ва дар сеюним соли аввал он мард рамзи гурӯҳест, ки дар Уршалим намемирад; ва дар сеюним соли дуюм ӯ рамзи охирин масеҳиёнест, ки пеш аз анҷоми муҳлати имтиёз мемиранд. Дар давраи аввал ӯ яксаду чиҳилу чор ҳазорро муайян мекунад, ва дар давраи дуюми сеюнимсола ӯ анбӯҳи бузургеро ифода мекунад, ки дар давраи дуюм мемиранд.

The man’s message was recorded by the historian, and it was represented by six voices. When he was ultimately imprisoned his seventh and final message was “woe, woe” to Jerusalem and its inhabitants. The first “voice” recorded was a “voice from the east,” and his last message was “woe.” The first element of his message and the last element of his message was the biblical symbol that represents Islam, for Islam is the children of the “east” in the Bible, and they are represented by the “east wind.” The doubling of the word “woe,” in his final message reflects the end of Modern Babylon, when the kings of the earth cry out three times “Alas, alas that great city.” The Greek word translated as “alas” in the three verses in Revelation chapter eighteen, is translated as “woe” in chapter eight, verse thirteen.

Паёми он мардро муаррих сабт кардааст, ва он ба воситаи шаш овоз ифода ёфтааст. Вақте ки ӯ ниҳоят ба зиндон андохта шуд, паёми ҳафтум ва ниҳоии ӯ «вой, вой» бар Ерусалим ва сокинони он буд. Аввалин «овоз»-и сабтшуда «овозе аз шарқ» буд, ва паёми охирини ӯ «вой» буд. Унсури аввалини паёми ӯ ва унсури охирини паёми ӯ ҳамон рамзи китобӣ буданд, ки исломро намояндагӣ мекунанд, зеро ислом дар Китоби Муқаддас фарзандони «шарқ» аст, ва онҳо ба воситаи «боди шарқӣ» намояндагӣ мешаванд. Такрори калимаи «вой» дар паёми ниҳоии ӯ анҷоми Бобили муосирро инъикос мекунад, вақте ки подшоҳони замин се бор нидо мекунанд: «Вой, вой он шаҳри бузург». Калимаи юноние, ки дар се оят дар боби ҳаждаҳуми Ваҳй ба «вой» тарҷума шудааст, дар боби ҳаштум, ояти сездаҳ низ ба «вой» тарҷума шудааст.

> And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.

> Ва дидам, ва шунидам фариштае дар миёни осмон парвоз карда, бо овози баланд мегуфт: Вой, вой, вой бар сокинони замин аз сабаби садоҳои дигари карнаи он се фаришта, ки ҳанӯз бояд бинавозанд! Ваҳй 8:13.

The man’s proclamation of “woe, woe,” represents the triple application of the three woes, for the elements of the first Woe, combined with the elements of the second Woe “line upon line” identify the elements of the third Woe, just as the three expressions of “alas, alas” by the kings of the earth in chapter eighteen represent the third Woe, as established by the first and second Woes. The beginning and ending of the man’s message its typified the message of Islam of the third Woe.

Эълони он мард, ки мегуяд: «вой, вой», ифодакунандаи татбиқи сегонаи се вой аст; зеро унсурҳои Войи аввал, чун бо унсурҳои Войи дуюм «сатр бар сатр» якҷо карда шаванд, унсурҳои Войи сеюмро муайян месозанд; ҳамон тавре ки се баёни «вой, вой» аз ҷониби подшоҳони замин дар боби ҳаждаҳум Войи сеюмро ифода мекунанд, чунон ки инро Войи аввал ва дуюм собит месозанд. Оғоз ва анҷоми паёми он мард паёми Исломро, ки ба Войи сеюм тааллуқ дорад, ба таври рамзӣ ифода менамояд.

The first expression of his message was a voice from the “east,” and “east” is a symbol of Islam, but it is also an identification of the sealing angel that arises in the east.

Аввалин ифодаи паёми ӯ садое аз «шарқ» буд, ва «шарқ» рамзи Ислом аст, вале он ҳамчунин шиносоии фариштаи мӯҳргузорест, ки аз шарқ бармехезад.

> And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. And I heard the number of them which were sealed: and there were sealed an hundred and forty and four thousand of all the tribes of the children of Israel. Revelation 7:1–4.

> Ва пас аз ин чизҳо дидам чор фариштае, ки бар чор гӯшаи замин истода буданд ва чор боди заминро нигоҳ медоштанд, то бод бар замин, на бар баҳр, ва на бар ҳеҷ дарахте навазад. Ва фариштаи дигареро дидам, ки аз тарафи шарқ боло меомад ва мӯҳри Худои зиндаро дошт; ва ӯ бо овози баланд ба он чор фариштае нидо кард, ки ба онҳо дода шуда буд ба замин ва баҳр зиён расонанд, ва гуфт: Ба замин, на ба баҳр, ва на ба дарахтон зиён нарасонед, то даме ки мо бандагони Худои худро бар пешониҳошон мӯҳр занем. Ва шумораи мӯҳршудагонро шунидам: аз ҳамаи қабилаҳои банӣ-Исроил як саду чилу чор ҳазор мӯҳр зада шуданд. Ваҳй 7:1–4.

In the story of Elijah on Mount Carmel, when he looked to the sea and saw a cloud, he was looking westward, for Mount Carmel is located near the Mediterranean Sea.

Дар қиссаи Илёс бар кӯҳи Кармил, вақте ки ӯ ба сӯи баҳр нигариста абре дид, ӯ ба тарафи ғарб менигарист, зеро кӯҳи Кармил дар наздикии баҳри Миёназамин ҷойгир аст.

> And it came to pass at the seventh time, that he said, Behold, there ariseth a little cloud out of the sea, like a man’s hand. And he said, Go up, say unto Ahab, Prepare thy chariot, and get thee down, that the rain stop thee not. 1 Kings 18:44.

> Ва дар дафъаи ҳафтум чунин шуд, ки ӯ гуфт: «Инак, абре кучак аз баҳр бармехезад, мисли кафи дасти одам». Ва ӯ гуфт: «Баро, ба Аҳъоб бигӯ: аробаи худро муҳайё намо ва фуруд о, то борон туро бознадорад». 3 Подшоҳон 18:44.

Elijah would have been facing west, in the direction of the Mediterranean Sea. In Luke chapter twelve, Christ speaks about His message being a message of division.

Илёс ба самти ғарб, ҷониби Баҳри Миёназамин, рӯ ба рӯ меистод. Дар боби дувоздаҳуми Инҷили Луқо, Масеҳ дар бораи он сухан мегӯяд, ки паёми Ӯ паёми ҷудоӣ аст.

> Suppose ye that I am come to give peace on earth? I tell you, Nay; but rather division: For from henceforth there shall be five in one house divided, three against two, and two against three. The father shall be divided against the son, and the son against the father; the mother against the daughter, and the daughter against the mother; the mother-in-law against her daughter-in-law, and the daughter-in-law against her mother-in-law. And he said also to the people, When ye see a cloud rise out of the west, straightway ye say, There cometh a shower; and so it is. And when ye see the south wind blow, ye say, There will be heat; and it cometh to pass. Ye hypocrites, ye can discern the face of the sky and of the earth; but how is it that ye do not discern this time? Luke 12:51–56.

> Оё гумон мекунед, ки Ман омадаам, то бар замин сулҳ оварам? Ба шумо мегӯям: не, балки ҷудоӣ; зеро аз ин пас дар як хона панҷ нафар ҷудо хоҳанд шуд: се бар зидди ду, ва ду бар зидди се. Падар бар зидди писар ҷудо хоҳад шуд, ва писар бар зидди падар; модар бар зидди духтар, ва духтар бар зидди модар; хушдоман бар зидди келин, ва келин бар зидди хушдоман. Ва Ӯ инчунин ба мардум гуфт: Ҳангоме ки абреро мебинед, ки аз ғарб бармехезад, дарҳол мегӯед: «Борон меояд»; ва чунин мешавад. Ва ҳангоме ки шамоли ҷанубӣ вазад, мегӯед: «Гармӣ хоҳад шуд»; ва он ба амал меояд. Эй риёкорон! Шумо намуди осмон ва заминро фарқ карда метавонед; пас чӣ гуна ин замонро фарқ намекунед? Луқо 12:51–56.

The message of the messenger to Jerusalem bears the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending identifies Islam of the third Woe, and with the voice of the “east” it simultaneously identifies the message of Islam as the sealing message. The “second voice” from the “west” identifies the latter rain, which is the last rain, and all the prophets are addressing the last days. The message of the “west,” is a symbol of the latter rain message, which produces two classes of worshippers. The one class cannot recognize the latter rain message for they “do not discern this time.”

Паёми фиристода ба Ерусалим муҳри Алфа ва Омегаро дорад, зеро ибтидо ва анҷом Исломро аз Вои сеюм муайян месозад, ва бо овози «шарқ» он ҳамзамон паёми Исломро ҳамчун паёми муҳргузорӣ муайян мекунад. «Овози дуюм» аз «ғарб» борони охирро муайян мекунад, ки он борони охирин аст, ва ҳамаи анбиё ба рӯзҳои охир муроҷиат доранд. Паёми «ғарб» рамзи паёми борони охир аст, ки ду табақаи парастишкунандагонро ба вуҷуд меоварад. Як табақа паёми борони охирро шинохта наметавонад, зеро онҳо «ин замонро дарк намекунанд».

The next element of the messenger’s message is the voice of the “four winds”, which is both the sealing message and the message of the angry horse of Islam, as represented by the third Woe. The next element is against Jerusalem and the temple, thus identifying the message of all the prophets which identifies a class of people who are being passed by, for they have based their claim of salvation, not in Christ, but in the temple and their heritage as God’s chosen people. They are those throughout sacred history who are represented as proclaiming “the temple of the Lord, the temple of the Lord are we.” The message against Jerusalem and the temple is the Laodicean message.

Унсури навбатии паёми фаришта овози «чор бод» аст, ки ҳам паёми мӯҳргузорӣ мебошад ва ҳам паёми аспи хашмгини Ислом, чунонки тавассути Войи сеюм муаррифӣ шудааст. Унсури баъдӣ бар зидди Ерусалим ва маъбад аст ва ба ин васила паёми ҳамаи анбиёро муайян месозад, ки табақае аз мардумро нишон медиҳад, ки аз онҳо мегузаранд; зеро онҳо даъвои наҷоти худро на бар Масеҳ, балки бар маъбад ва бар мероси худ ҳамчун қавми баргузидаи Худо бино кардаанд. Онҳо ҳамон касонеанд, ки дар тӯли таърихи муқаддас ҳамчун эълонкунандагони «маъбади Худованд, маъбади Худованд мо ҳастем» тасвир шудаанд. Паёми бар зидди Ерусалим ва маъбад ҳамон паёми Лаодикия аст.

> “There is no need to marvel that the church is not vivified by the Holy Spirit’s power. Men and women are setting aside the instruction Christ has given. Anger and covetousness are obtaining the victory. The soul-temple is full of wickedness. There is no room for Christ. Men follow their own perverse ways. They will not heed the words of the Saviour. They take themselves into their own hands, rejecting reproofs and warnings, until the candlestick is moved out of its place, and spiritual discernment is confused by human ideas. Though deficient in service, they justify themselves, saying, ‘The temple of the Lord, The temple of the Lord are we.’ They set the law of God aside to follow the light of their own imagination.” Review and Herald, April 8, 1902.

> «Ҳеҷ эҳтиёҷе нест, ки кас тааҷҷуб кунад, ки чаро калисо бо қудрати Рӯҳулқудс зинда гардонида намешавад. Мардон ва занон дастуроте, ки Масеҳ додааст, канор мегузоранд. Хашм ва тамаъкорӣ ғолиб меоянд. Маъбади ҷон аз шарорат пур аст. Барои Масеҳ ҷой нест. Одамон роҳҳои каҷи худро пайравӣ мекунанд. Онҳо ба суханони Наҷотдиҳанда гӯш намедиҳанд. Худро ба ихтиёри худ месупоранд, танбеҳҳо ва огоҳиҳоро рад мекунанд, то даме ки шамъдон аз ҷойгоҳи худ бардошта мешавад, ва ташхиси рӯҳонӣ бо андешаҳои инсонӣ мушавваш мегардад. Бо вуҷуди камбудӣ доштан дар хизмат, худро сафед мекунанд ва мегӯянд: “Маъбади Худованд, Маъбади Худованд мо ҳастем.” Онҳо шариати Худоро як сӯ мегузоранд, то аз нури хаёли худ пайравӣ кунанд». Review and Herald, April 8, 1902.

The messenger then raised the voice of his warning message against the bridegrooms and the brides, as a symbol of the methodology of “line upon line,” for the prophetic line of the last days will be just as the prophetic line in the days of Noah was, when they were giving in marriage at the very time when the flood of destruction was about to overflow their worldly ambitions and plans.

Сипас, он фиристода овози паёми ҳушдордиҳандаи худро бар зидди домодҳо ва арӯсон баланд кард, ҳамчун рамзи методологияи «хат бар хат», зеро хатти нубувватии айёми охир ҳамон гуна хоҳад буд, ки хатти нубувватӣ дар рӯзҳои Нуҳ буд, вақте ки онҳо маҳз дар ҳамон замоне, ки тӯфони ҳалокат наздик буд орзуву нақшаҳои дунявии онҳоро фаро гирад, ба издивоҷ машғул буданд.

> “The Bible declares that in the last days men will be absorbed in worldly pursuits, in pleasure and money-getting. They will be blind to eternal realities. Christ says, ‘As the days of Noah were, so shall also the coming of the Son of man be. For as in the days that were before the flood they were eating and drinking, marrying and giving in marriage, until the day that Noah entered into the ark, and knew not until the flood came, and took them all away; so shall also the coming of the Son of man be.’ Matthew 24:37–39.

> Китоби Муқаддас эълон мекунад, ки дар айёми охир одамон ба корҳои дунявӣ, ба айшу ишрат ва моландӯзӣ ғарқ хоҳанд шуд. Онҳо нисбат ба воқеиятҳои абадӣ кӯр хоҳанд буд. Масеҳ мегӯяд: «Чунон ки рӯзҳои Нӯҳ буданд, омадани Писари Одам низ ҳамон гуна хоҳад буд. Зеро, чунон ки дар он рӯзҳои пеш аз тӯфон мехӯрданду менӯшиданд, зан мегирифтанду ба шавҳар медоданд, то он рӯзе ки Нӯҳ ба киштӣ даромад, ва надонистанд, то даме ки тӯфон омаду ҳамаро бурд; омадани Писари Одам низ ҳамон гуна хоҳад буд». Матто 24:37–39.

> “So it is today. Men are rushing on in the chase for gain and selfish indulgence as if there were no God, no heaven, and no hereafter. In Noah’s day the warning of the flood was sent to startle men in their wickedness and call them to repentance. So the message of Christ’s soon coming is designed to arouse men from their absorption in worldly things. It is intended to awaken them to a sense of eternal realities, that they may give heed to the invitation to the Lord’s table.

> «Имрӯз низ ҳамин тавр аст. Одамон дар пайи дарёфти фоида ва шаҳватпарастии худхоҳона мешитобанд, гӯё ки на Худое ҳаст, на осмоне, ва на ҳаёти охират. Дар рӯзҳои Нӯҳ огоҳии тӯфон фиристода шуд, то одамонро дар шарораташон ба ҳуш оварад ва онҳоро ба тавба даъват намояд. Ҳамчунин, паёми наздик будани омадани Масеҳ барои он дода шудааст, ки одамонро аз ғарқ шуданашон дар чизҳои дунявӣ бедор созад. Он барои он аст, ки онҳоро ба дарки воқеиятҳои абадӣ бедор намояд, то ба даъвати мизи Худованд гӯш фаро диҳанд.»

> “The gospel invitation is to be given to all the world—‘to every nation, and kindred, and tongue, and people.’ Revelation 14:6. The last message of warning and mercy is to lighten the whole earth with its glory. It is to reach all classes of men, rich and poor, high and low. ‘Go out into the highways and hedges,’ Christ says, ‘and compel them to come in, that My house may be filled.’” Christ’s Object Lessons, 228.

> «Даъвати Инҷил бояд ба тамоми ҷаҳон расонида шавад, — “ба ҳар миллат, қабила, забон ва қавм.” Ваҳй 14:6. Охирин паёми огоҳӣ ва раҳм бояд тамоми заминро бо ҷалоли худ мунаввар гардонад. Он бояд ба ҳамаи табақаҳои одамон бирасад, ба сарватманду камбағал, ба олимақому фурӯтан. “Ба роҳҳои калон ва ба канораҳо бароед,” мегӯяд Масеҳ, “ва онҳоро водор намоед, ки дароянд, то хонаи Ман пур шавад.”» Дарсҳои Масеҳ дар бораи Подшоҳӣ, 228.

The last element of the warning is emphasized in the previous passage. The message represented as the voice against “all the people”, is the everlasting gospel, which identifies the necessity to meet the requirements of the gospel in order to be saved. The first requirement of the everlasting gospel is to fear God, and that fear is premised upon the reality that it was our sins that placed Christ, the Son of the living God, upon the cross.

Унсури охирини огоҳӣ дар порчаи пешина таъкид шудааст. Паёме, ки ҳамчун овоз бар зидди «тамоми қавм» муаррифӣ мешавад, ҳамон Инҷили ҷовидонист, ки зарурати иҷро намудани талаботи Инҷилро барои наҷот ёфтан муайян месозад. Аввалин талаби Инҷили ҷовидонӣ тарсидан аз Худост, ва он тарс бар воқеиятест бино ёфтааст, ки маҳз гуноҳҳои мо Масеҳ, Писари Худои зиндаро, бар салиб ниҳоданд.

Every element of the messenger to Jerusalem during his seven years of ministry represented the everlasting gospel, which was the identical gospel that was presented in the seven years Christ confirmed the covenant with many from the year 27 to the year 34. It is also the everlasting gospel that is proclaimed in the final two periods of the last days, and it is specific to the message of the latter rain, being the message of Islam of the third Woe. It identifies the sealing of the one hundred and forty-four thousand, the separation of the wheat and tares, the Laodicean condition of the tares, and the triple application of prophecy as a symbol of the methodology of the latter rain, which is “line upon line.”

Ҳар як ҷузъи паёмовари Ерусалим дар давоми ҳафт соли хизматаш Инҷили абадиро ифода мекард, ки ҳамон айни Инҷиле буд, ки дар ҳафт соле пешкаш гардид, вақте ки Масеҳ аз соли 27 то соли 34 аҳдро бо бисёриҳо тасдиқ намуд. Ин ҳамчунин ҳамон Инҷили абадист, ки дар ду давраи ниҳоии айёми охир мавъиза карда мешавад, ва он махсус ба паёми борони охир тааллуқ дорад, зеро он паёми Ислом дар Вои сеюм мебошад. Он мӯҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор, ҷудо шудани гандум ва алафҳои бегона, ҳолати Лудиқиёии алафҳои бегона, ва татбиқи сегонаи нубувватро ҳамчун рамзи усули борони охир муайян менамояд, ки он «хат бар хат» аст.

The message of seven years in that history is prophetically set within the “days of vengeance” that was part of the very first mention of Christ’s message and work, and His message and work are to be repeated in the last days by the one hundred and forty-four thousand. They will then identify their message within the prophetic setting of the “days of God’s vengeance”. There are two biblical types of God’s “vengeance” represented within His Word, His vengeance upon His people and also His vengeance upon His enemies.

Паёми ҳафт сол дар он таърих ба таври нубувватӣ дар доираи «рӯзҳои интиқом» қарор дода шудааст, ки ҷузъе аз нахустин ёдкарди худи паём ва кори Масеҳ буд; ва паём ва кори Ӯ бояд дар рӯзҳои охир аз ҷониби яксаду чилу чор ҳазор такрор гардад. Он гоҳ онҳо паёми худро дар доираи нубувватии «рӯзҳои интиқоми Худо» муайян хоҳанд кард. Дар Навиштаҳои Муқаддас ду намунаи интиқоми Худо муаррифӣ шудаанд: интиқоми Ӯ бар қавми Худ ва ҳамчунин интиқоми Ӯ бар душманонаш.

The “seven times,” of Leviticus twenty-six illustrates God’s vengeance upon His rebellious people, and that vengeance includes the literal and spiritual trampling down of the sanctuary and the host. Within the symbolism of the trampling down of the sanctuary and host the symbolism of God’s vengeance upon His enemies is also represented. In the last days God’s vengeance against His people is represented as the spewing out of Laodicean Adventism at the soon-coming Sunday law. At that waymark His vengeance upon Modern Babylon also begins.

«ҳафт замон»-и Ибодатномаи Левий боби бисту шашум интиқоми Худоро бар қавми исёнкори Ӯ нишон медиҳад, ва он интиқом поймол шудани маъбад ва лашкарро ҳам ба маънои айнӣ ва ҳам ба маънои рӯҳонӣ дар бар мегирад. Дар дохили рамзшиносии поймол шудани маъбад ва лашкар, рамзшиносии интиқоми Худо бар душманонаш низ ифода шудааст. Дар рӯзҳои охир интиқоми Худо бар қавми Ӯ ҳамчун аз даҳон берун андохта шудани адвентизми Лаодикия дар қонуни якшанбеи наздикоянда тасвир мешавад. Дар он waymark интиқоми Ӯ бар Бобили муосир низ оғоз меёбад.

The investigative judgment of the living upon Laodicean Adventism, which is followed by the executive judgment upon the whore of Tyre and the beast that she rides upon and reigns over, is the prophetic history of the last days, where the effect of every vision is accomplished. Every vision is to be applied to those two prophetic periods, for the methodology of the latter rain is the application of prophetic line upon prophetic line. At the beginning of those two histories Jesus identified a “sign” that proves that those living at that point are in the last generation of earth’s history.

Ҳукми таҳқиқотии зиндагон бар адвентизми Лаодикия, ки баъд аз он ҳукми иҷроӣ бар фоҳишаи Сур ва бар ҳайвоне, ки вай бар он савор мешавад ва бар он ҳукмронӣ мекунад, меояд, таърихи нубувватии рӯзҳои охир аст, ки дар он таъсири ҳар рӯъё ба иҷро мерасад. Ҳар рӯъё бояд бар он ду давраи нубувватӣ татбиқ карда шавад, зеро методологияи борони охирин татбиқи хати нубувват бар хати нубувват аст. Дар оғози он ду таърих Исо «аломате»-ро муайян кард, ки исбот мекунад, ки зиндагони он замон дар насли охирини таърихи замин қарор доранд.

The first period began when the sealing of the one hundred and forty-four thousand began on September 11, 2001. It was within that waymark that the “sign” Christ identified in Luke twenty-one was placed.

Давраи аввал ҳангоме оғоз ёфт, ки муҳргузории яксаду чилу чор ҳазоруминҳо 11 сентябри соли 2001 оғоз гардид. Маҳз дар дохили ҳамон аломати роҳӣ буд, ки «аломате», ки Масеҳ дар Луқо бисту як муайян намудааст, қарор дода шуд.

We will continue this study in the next article.

Мо ин омӯзишро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “Now, brethren, God wants us to take our position with the man that carries the lantern; we want to take our position where the light is, and where God has given the trumpet a certain sound. We want to give the trumpet a certain sound. We have been in perplexity, and we have been in doubt, and the churches are ready to die. But now here we read: ‘And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird’ [Revelation 18:1, 2].

> «Акнун, эй бародарон, Худо мехоҳад, ки мо мавқеи худро бо он марде, ки чароғро дар даст дорад, бигирем; мо мехоҳем мавқеи худро он ҷо бигирем, ки нур аст, ва он ҷо ки Худо ба карнай овози муайян додааст. Мо мехоҳем ба карнай овози муайян диҳем. Мо дар ҳайрат будем, ва мо дар шак будем, ва калисоҳо омодаи мурдананд. Аммо акнун ин ҷо мехонем: “Ва баъд аз ин чизҳо фариштаи дигареро дидам, ки аз осмон нозил мешуд, ва қудрати азим дошт; ва замин аз ҷалоли ӯ равшан гардид. Ва ӯ бо овози баланди пурқувват нидо карда, гуфт: Бобили бузург афтод, афтод, ва маскани девҳо, ва паноҳгоҳи ҳар рӯҳи палид, ва қафаси ҳар мурғи нопок ва нафратовар шудааст” [Ваҳй 18:1, 2].»

> “Well now, how are we going to know anything about that message if we are not in a position to recognize anything of the light of heaven when it comes to us? And we will just as soon pick up the darkest deception when it comes to us from somebody that agrees with us, when we have not a particle of evidence that the Spirit of God has sent them. Christ said, ‘I come in the name of my Father, but ye will not receive me’ [see John 5:43]. Now, that is just the work that has been going on here ever since the meeting at Minneapolis. Because God sends a message in his name that does not agree with your ideas, therefore [you conclude] it cannot be a message from God.” Sermons and Talks, volume 1, 142.

> «Пас, акнун мо чӣ гуна дар бораи он паём чизе хоҳем донист, агар дар чунин мавқеъ набошем, ки ҳангоми ба назди мо омадани нури осмон онро ба ҳеҷ чиз бишносем? Ва мо ба ҳамон андоза зудтарин фиреби ториктаринро хоҳем пазируфт, вақте ки он аз ҷониби шахсе ба назди мо меояд, ки бо мо ҳамфикр аст, дар ҳоле ки мо ҳатто заррае далел надорем, ки Рӯҳи Худо ӯро фиристода бошад. Масеҳ гуфт: “Ман ба исми Падари Худ меоям, аммо шумо Маро қабул намекунед” [нигаред ба Юҳанно 5:43]. Акнун, маҳз ҳамин корест, ки аз замони маҷлиси Миннеаполис дар ин ҷо пайваста ҷараён дорад. Зеро Худо ба исми Худ паёме мефиристад, ки бо ақидаҳои шумо мувофиқат намекунад, бинобар ин [шумо ба чунин хулоса меоед], ки он наметавонад паёме аз ҷониби Худо бошад». Мавъизаҳо ва Суханронӣ, ҷилди 1, 142.

Back to Articles