Article

# The Book of Daniel - Number Sixty-Nine

Китоби Дониёл — Шасту нӯҳ

Unveiling the Generational Cycle: The Four Abominations of Adventism

Фош сохтани давраи наслҳо: Чор макруҳоти адвентизм

Author

Jeff Pippenger

Published

February 2, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

God never changes, and therefore Adventism is judged in its fourth generation.

Худо ҳаргиз тағйир намеёбад, ва бинобар ин адвентизм дар насли чоруми худ доварӣ карда мешавад.

> “‘And he called to the man clothed with linen, which had the writer’s inkhorn by his side; and the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof. And to the others he said in mine hearing, Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’

> «Ва марди либоспӯши катонро, ки давотдони котибӣ бар паҳлуяш дошт, нидо кард; ва Худованд ба ӯ гуфт: Аз миёни шаҳр, аз миёни Ерусалим бигзар ва бар пешониҳои мардоне, ки барои ҳамаи зиштиҳое, ки дар миёни он ба ҷо оварда мешаванд, оҳу нола мекунанд ва фиғон мекашанд, аломате бигзор. Ва ба дигарон, дар гӯши ман, гуфт: Аз паси ӯ аз миёни шаҳр бигзаранд ва бизанед; чашматон шафқат накунад ва раҳм нанамоед: пирон ва ҷавонон, духтарон ва кӯдакон ва занонро тамоман бикушед; аммо ба ҳеҷ касе, ки бар ӯ аломат аст, наздик нашавед; ва аз муқаддасгоҳи Ман оғоз кунед. Он гоҳ онҳо аз пирони пеши хона оғоз карданд.»

> “Jesus is about to leave the mercy seat of the heavenly sanctuary to put on garments of vengeance and pour out His wrath in judgments upon those who have not responded to the light God has given them. ‘Because sentence against an evil work is not executed speedily, therefore the heart of the sons of men is fully set in them to do evil.’ Instead of being softened by the patience and long forbearance that the Lord has exercised toward them, those who fear not God and love not the truth strengthen their hearts in their evil course. But there are limits even to the forbearance of God, and many are exceeding these boundaries. They have overrun the limits of grace, and therefore God must interfere and vindicate His own honor.

> «Исои Масеҳ наздик аст, ки курсии марҳаматро дар муқаддасгоҳи осмонӣ тарк намояд, то либосҳои интиқомро бар тан кунад ва ғазаби Худро дар довариҳо бар онҳое бирезад, ки ба нуре, ки Худо ба онҳо ато кардааст, ҷавоб надодаанд. “Азбаски ҳукм бар амали шарирона ба зудӣ иҷро намегардад, бинобар ин дили банӣ-одам пурра ба овардани бадӣ моил мешавад”. Ба ҷойи он ки аз сабри Худованд ва таҳаммулпазирии тӯлонии Ӯ, ки нисбат ба онҳо зоҳир шудааст, нарм гарданд, онҳое ки аз Худо наметарсанд ва ҳақиқатро дӯст намедоранд, дилҳои худро дар роҳи шариронаи худ устувор месозанд. Аммо ҳатто барои таҳаммулпазирии Худо низ ҳудудҳо вуҷуд доранд, ва бисёриҳо аз ин марзҳо гузашта истодаанд. Онҳо аз ҳудуди файз берун рафтаанд, ва бинобар ин Худо бояд мудохила намояд ва шарафи Худро ҳимоя кунад.»

> “Of the Amorites the Lord said: ‘In the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full.’ Although this nation was conspicuous because of its idolatry and corruption, it had not yet filled up the cup of its iniquity, and God would not give command for its utter destruction. The people were to see the divine power manifested in a marked manner, that they might be left without excuse. The compassionate Creator was willing to bear with their iniquity until the fourth generation. Then, if no change was seen for the better, His judgments were to fall upon them.

> Дар бораи амӯриён Худованд гуфта буд: «Дар насли чорум онҳо боз ба ин ҷо хоҳанд омад, зеро гуноҳи амӯриён ҳанӯз ба ҳадди комил нарасидааст». Гарчанде ки ин қавм ба сабаби бутпарастӣ ва фосидии худ ошкоро намоён буд, онҳо ҳанӯз косаи гуноҳи худро пур накарда буданд, ва Худо ҳукм намедод, ки онҳо комилан несту нобуд карда шаванд. Мардум мебоист қудрати илоҳиро ба таври равшан зуҳурёфта бубинанд, то ки барои онҳо ҳеҷ узре боқӣ намонад. Офаридгори раҳмдил мехост то насли чорум гуноҳи онҳоро таҳаммул кунад. Сипас, агар ҳеҷ тағйире ба сӯи беҳбудӣ дида намешуд, довариҳои Ӯ бар онҳо фуруд меомаданд.

> “With unerring accuracy the Infinite One still keeps an account with all nations. While His mercy is tendered with calls to repentance, this account will remain open; but when the figures reach a certain amount which God has fixed, the ministry of His wrath commences. The account is closed. Divine patience ceases. There is no more pleading of mercy in their behalf.

> Бо дақиқии хатоношинос Зоти Беинтиҳо ҳанӯз ҳам бо ҳамаи халқҳо ҳисоб нигоҳ медорад. То даме ки марҳамати Ӯ бо даъватҳо ба тавба пешниҳод мешавад, ин ҳисоб боз хоҳад монд; аммо ҳангоме ки рақамҳо ба миқдоре мерасанд, ки Худо муқаррар кардааст, хизмати ғазаби Ӯ оғоз меёбад. Ҳисоб баста мешавад. Сабри илоҳӣ ба поён мерасад. Дигар ба фоидаи онҳо илтиҷои марҳамат нахоҳад буд.

> “The prophet, looking down the ages, had this time presented before his vision. The nations of this age have been the recipients of unprecedented mercies. The choicest of heaven’s blessings have been given them, but increased pride, covetousness, idolatry, contempt of God, and base ingratitude are written against them. They are fast closing up their account with God.

> Пайғамбар, асрлар аро назар афканда, ин замон дар пеши рӯъёи ӯ муҷассам гардида буд. Миллатҳои ин аср баҳрабардорони марҳаматҳое шудаанд, ки монандашон пеш аз ин дида нашуда буд. Беҳтарин баракатҳои осмон ба онҳо ато гардидааст, аммо бар зидди онҳо такаббури афзоянда, тамаъҷӯӣ, бутпарастӣ, беэътиноӣ нисбат ба Худо ва носипосии паст навишта шудааст. Онҳо босуръат ҳисоби худро бо Худо ба анҷом мерасонанд.

> “But that which causes me to tremble is the fact that those who have had the greatest light and privileges have become contaminated by the prevailing iniquity. Influenced by the unrighteous around them, many, even of those who profess the truth, have grown cold and are borne down by the strong current of evil. The universal scorn thrown upon true piety and holiness leads those who do not connect closely with God to lose their reverence for His law. If they were following the light and obeying the truth from the heart, this holy law would seem even more precious to them when thus despised and set aside. As the disrespect for God’s law becomes more manifest, the line of demarcation between its observers and the world becomes more distinct. Love for the divine precepts increases with one class according as contempt for them increases with another class.

> «Аммо он чи маро ба ларза меоварад, ҳамин аст, ки онҳое, ки аз бузургтарин нур ва имтиёзҳо баҳраманд будаанд, ба гуноҳи ҳукмрон олуда шудаанд. Зери таъсири ноодилони атрофи худ, бисёре, ҳатто аз миёни онҳое ки ба ҳақиқат иқрор доранд, сард гардидаанд ва онҳоро ҷараёни пурқуввати шарорат фурӯ мекашад. Тамасхури умумие, ки ба парҳезгории ҳақиқӣ ва муқаддасият равона мешавад, боиси он мегардад, ки онҳое, ки бо Худо робитаи наздик надоранд, эҳтироми худро нисбат ба қонуни Ӯ аз даст диҳанд. Агар онҳо аз нур пайравӣ мекарданд ва аз таҳти дил ба ҳақиқат итоат менамуданд, ин қонуни муқаддас ҳангоми чунин хор шумурда шудан ва канор гузошта шуданаш барои онҳо боз ҳам гаронбаҳотар менамуд. Ҳар қадар беэҳтиромӣ нисбат ба қонуни Худо ошкортар гардад, ҳамон қадар хатти ҷудокунанда миёни риоякунандагони он ва ҷаҳон равшантар мешавад. Муҳаббат ба аҳкоми илоҳӣ дар як гурӯҳ ба ҳамон андоза меафзояд, ки нафрат нисбат ба онҳо дар гурӯҳи дигар зиёд мегардад.»

> “The crisis is fast approaching. The rapidly swelling figures show that the time for God’s visitation has about come. Although loath to punish, nevertheless He will punish, and that speedily. Those who walk in the light will see signs of the approaching peril; but they are not to sit in quiet, unconcerned expectancy of the ruin, comforting themselves with the belief that God will shelter His people in the day of visitation. Far from it. They should realize that it is their duty to labor diligently to save others, looking with strong faith to God for help. ‘The effectual fervent prayer of a righteous man availeth much.’

> «Буҳрон ба зудӣ наздик мешавад. Рақамҳое, ки бо суръат афзоиш меёбанд, нишон медиҳанд, ки вақти боздиди Худо қариб фаро расидааст. Ҳарчанд Ӯ ба ҷазо додан нохуш дорад, бо вуҷуди ин ҷазо хоҳад дод, ва он ҳам ба зудӣ. Онҳое ки дар нур роҳ мераванд, аломатҳои хатари наздикшавандаро хоҳанд дид; аммо онҳо набояд дар хомӯшӣ, бо бепарвоёна интизори харобӣ нишинанд ва худро бо ин андеша тасаллӣ диҳанд, ки Худо қавми Худро дар рӯзи боздид паноҳ хоҳад дод. Ҳаргиз чунин нест. Онҳо бояд дарк кунанд, ки вазифаи онҳост бо ҷидду ҷаҳди тамом барои наҷоти дигарон меҳнат кунанд ва бо имони қавӣ ба Худо барои ёрӣ назар дӯзанд. “Дуои самимонаву пурҳарорати марди одил таъсири бисёр дорад.”»

> “The leaven of godliness has not entirely lost its power. At the time when the danger and depression of the church are greatest, the little company who are standing in the light will be sighing and crying for the abominations that are done in the land. But more especially will their prayers arise in behalf of the church because its members are doing after the manner of the world.

> «Хамиртуруши парҳезгорӣ тамоман қуввати худро аз даст надодааст. Дар замоне ки хатари калисо ва рӯҳафтодагии он ба дараҷаи аз ҳама бузург мерасад, он гурӯҳи хурде, ки дар нур истодаанд, барои зишткориҳое ки дар замин ба амал оварда мешаванд, оҳу нола хоҳанд кард. Вале, махсусан, дуоҳои онҳо ба хотири калисо боло хоҳад рафт, зеро аъзои он ба тариқи ҷаҳон рафтор мекунанд. »

> “The earnest prayers of this faithful few will not be in vain. When the Lord comes forth as an avenger, He will also come as a protector of all those who have preserved the faith in its purity and kept themselves unspotted from the world. It is at this time that God has promised to avenge His own elect which cry day and night unto Him, though He bear long with them.

> «Дуоҳои ҷиддии ин андак мӯъминони вафодор беҳуда нахоҳанд буд. Ҳангоме ки Худованд ҳамчун интиқомгиранда ба майдон меояд, Ӯ ҳамчунин ҳамчун муҳофизи ҳамаи онҳое хоҳад омад, ки имонро дар покии он ҳифз кардаанд ва худро аз олам доғношуда нигоҳ доштаанд. Маҳз дар ҳамин вақт аст, ки Худо ваъда додааст баргузидагони Худро, ки шабу рӯз сӯи Ӯ фарёд мекунанд, интиқом хоҳад дод, ҳарчанд ки бо онҳо дарозмуддат сабр менамояд.»

> “The command is: ‘Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’ These sighing, crying ones had been holding forth the words of life; they had reproved, counseled, and entreated. Some who had been dishonoring God repented and humbled their hearts before Him. But the glory of the Lord had departed from Israel; although many still continued the forms of religion, His power and presence were lacking.” Testimonies, volume 5, 207–210.

> «Фармон чунин аст: “Аз миёни шаҳр, аз миёни Ерусалим бигузар ва бар пешониҳои он мардоне, ки барои ҳамаи зиштиҳое, ки дар миёни он ба ҷо оварда мешаванд, оҳу нола мекунанд ва фарёд мекашанд, нишоне бигузор.” Ин оҳу нолакунандагон ва фарёдзанон суханони ҳаётро пеш мегузоштанд; онҳо мазаммат мекарданд, насиҳат менамуданд ва илтиҷо мекарданд. Баъзеҳо, ки Худоро беҳурмат карда буданд, тавба намуданд ва дилҳои худро пеши Ӯ фурӯтан сохтанд. Аммо ҷалоли Худованд аз Исроил рафта буд; гарчанде ки бисёре ҳанӯз ҳам ба шаклҳои диндорӣ идома медоданд, қудрат ва ҳузури Ӯ намерасид.» Testimonies, volume 5, 207–210.

The illustration of God’s judgment that Sister White is identifying in the passage is the judgment brought upon the city of Jerusalem, which in the last days is the Seventh-day Adventist church. The judgment is finalized at the Sunday law, for it is there that the seal of God and mark of the beast are impressed. Ezekiel chapter eight identifies four escalating abominations. The first verse emphasizes the vision is to be understood just before probation closes by identifying the fifth day of the sixth month of the sixth year.

Тасвири доварии Худо, ки Хоҳар Уайт дар ин порча ба он ишора мекунад, довариест, ки бар шаҳри Ерусалим оварда шуд, ки дар рӯзҳои охир Калисои Адвентистони рӯзи ҳафтум аст. Ин доварӣ дар қонуни якшанбе ба анҷом мерасад, зеро маҳз дар он ҷо мӯҳри Худо ва нишони ҳайвон гузошта мешаванд. Боби ҳаштуми Ҳизқиёл чор зиштии пайдарпай афзояндаро муайян мекунад. Ояти аввал таъкид менамояд, ки рӯъё бояд андаке пеш аз баста шудани муҳлати озмоиш фаҳмида шавад, бо муайян кардани рӯзи панҷуми моҳи шашуми соли шашум.

Ezekiel did not need to include that historical point of reference. He could have simply written, “And it came to pass as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me.” The fact that he included the reference to the day before “666,” is a prophetic reference for students of prophecy. The reference for those who have the victory of the number of the beast’s name know “666,” is an element of the Revelation of Jesus Christ, which is unsealed just before probation closes. They know this for they are the people of God, that according to Peter, “in times past were not the people of God.”

Ҳизқиёл эҳтиёҷ надошт, ки он нуқтаи таърихии истинодро дохил намояд. Ӯ метавонист танҳо чунин нависад: «Ва воқеъ шуд, ҳангоме ки ман дар хонаи худ нишаста будам, ва пирони Яҳудо назди ман нишаста буданд, ки дасти Худованд Худо бар ман дар он ҷо фурӯд омад». Ин далел, ки ӯ истинодро ба рӯзе пеш аз «666» дохил кардааст, барои толибони нубувват як истиноди пешгӯёна мебошад. Ин истинод барои касоне аст, ки бар шумораи номи ҳайвон ғалаба доранд ва «666»-ро мешиносанд; он ҷузъе аз Ваҳйи Исои Масеҳ аст, ки андаке пеш аз баста шудани муҳлати имтиёз кушода мегардад. Онҳо инро медонанд, зеро онҳо қавми Худо мебошанд, ки мувофиқи сухани Петрус, «дар замонҳои гузашта қавми Худо набуданд».

In 1 Peter chapter two the people who are now the people of God, “have tasted that the Lord is gracious.” They are those who have prophetically “eaten” the word of God, as opposed to those who refused to eat the word of God. All the prophets speak of the last days, and in John chapter six, Jesus gave the message that His disciples must eat His flesh and drink His blood. In that chapter the disciples that refused to eat His flesh and drink His blood, did so in verse sixty-six.

Дар 1 Петрус боби дуюм онҳое ки ҳоло қавми Худо ҳастанд, «чашидаанд, ки Худованд меҳрубон аст». Онҳо касоне мебошанд, ки ба маънои нубувватӣ каломи Худоро «хӯрдаанд», бар хилофи онҳое ки аз хӯрдани каломи Худо сар печиданд. Ҳамаи анбиё дар бораи айёми охир сухан мегӯянд, ва дар Юҳанно боби шашум Исо паём дод, ки шогирдони Ӯ бояд гӯшти Ӯро бихӯранд ва хуни Ӯро бинӯшанд. Дар он боб шогирдоне ки аз хӯрдани гӯшти Ӯ ва нӯшидани хуни Ӯ сарпечӣ карданд, ин корро дар ояти шасту шашум анҷом доданд.

> From that time many of his disciples went back, and walked no more with him. John 6:66.

> Аз ҳамон вақт бисёре аз шогирдонаш бозгаштанд ва дигар бо Ӯ роҳ намерафтанд. Юҳанно 6:66.

The wise who eat the flesh and drink the blood of Christ in the last days, understand that Christ as Palmoni, is the Wonderful Numberer, and they recognize His signature when it is presented. The number “665,” in the opening verse of Ezekiel eight, is there, for any who wish to see, that it is identifying at least two important prophetic points. The first is that the message is to be understood as covering a period of time before the Sunday law. The second is that the number “666” is in one of only two verses in the book of Revelation, that is qualified by identifying that the “wise” would understand in the last days.

Оқилоне, ки дар айёми охир ҷисми Масеҳро мехӯранд ва хуни Ӯро менӯшанд, дарк мекунанд, ки Масеҳ, ҳамчун Палмонӣ, Шуморакунандаи Аҷоиб аст, ва онҳо ҳангоме ки имзои Ӯ пешниҳод мегардад, онро мешиносанд. Рақами «665», ки дар ояти ифтитоҳии Ҳизқиёл ҳашт омадааст, барои ҳар кӣ бихоҳад бубинад, он ҷо ҳаст, то нишон диҳад, ки он ақаллан ду нуқтаи муҳими нубувватиро муайян месозад. Нахуст ин ки паём бояд ҳамчун фарогири давраи замоне пеш аз қонуни якшанбе фаҳмида шавад. Дувум ин ки рақами «666» дар яке аз танҳо ду ояти китоби Ваҳй ҷой дорад, ки бо муайян сохтани он ки «оқилон» дар айёми охир мефаҳманд, тавсиф шудааст.

> Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:18.

> Дар ин ҷо ҳикмат аст. Ҳар кӣ фаҳм дорад, шумораи ҳайвонро ҳисоб кунад; зеро он шумораи одам аст; ва шумораи вай шашсад шасту шаш аст. Ваҳй 13:18.

The “wise” who understand the increase of knowledge in the last days, when the Revelation of Jesus Christ is unsealed will know that “666,” is an important prophetic symbol for they will have gotten victory over the number. Ezekiel therefore introduces an escalating rebellion in chapter eight, that is represented by four increasing abominations. The final identifies the foolish as bowing down to the sun, thus marking the judgment of Jerusalem (Adventism), in the last days. That judgment takes place in the fourth generation. The four abominations are the symbols of the four generations of Laodicean Adventism.

«Хирадмандон», ки афзоиши донишро дар айёми охир, ҳангоме ки Ваҳйи Исои Масеҳ кушода мегардад, мефаҳманд, хоҳанд донист, ки «666» рамзи муҳими нубувватист, зеро бар он шумора ғолиб омадаанд. Аз ин рӯ, Ҳизқиёл дар боби ҳашт исёни рӯ ба афзоишро муаррифӣ мекунад, ки бо чор макрӯҳоти пайдарпай афзоянда ифода ёфтааст. Охирин, аблаҳонро ҳамчун саҷдакунандагони офтоб муаррифӣ менамояд ва ба ҳамин тарз доварии Ерусалимро (Адвентизм) дар айёми охир нишонгузорӣ мекунад. Он доварӣ дар насли чорум ба амал меояд. Он чор макрӯҳот рамзҳои чор насли Адвентизми Лодиқия мебошанд.

The first generation began in 1863, with the rebellion against Moses’ oath of “seven times.” Twenty-five years later, the rebellion of 1888 was manifested. Thirty-one years later the rebellion of 1919 occurred, represented by W. W. Prescott’s book, “The Doctrine of Christ”. Thirty-eight years after that, in 1957, the rebellion represented by the book, “Questions on Doctrine” took place. We will now begin to demonstrate why these four waymarks align with the four abominations of Ezekiel eight.

Насли аввал дар соли 1863 оғоз ёфт, бо исёни зидди қасами «ҳафт бор»-и Мусо. Бисту панҷ сол баъд, исёни соли 1888 зоҳир гардид. Сию як сол баъд, исёни соли 1919 рӯй дод, ки онро китоби У. У. Прескотт, «Таълимоти Масеҳ», намояндагӣ мекард. Сию ҳашт сол пас аз он, дар соли 1957, исёне, ки онро китоби «Саволҳо оид ба Таълимот» намояндагӣ мекард, ба вуқӯъ пайваст. Акнун мо ба нишон додани он оғоз хоҳем кард, ки чаро ин чор аломати роҳ бо чор макруҳоти боби ҳаштуми Ҳизқиёл мувофиқат доранд.

In 1863, Laodicean Adventism introduced a new chart to replace the two charts that were fulfillments of Habakkuk chapter two’s command to, “write the vision and make it plain upon tables.” The 1863 chart dropped the “seven times” from the prophetic illustration, as it had been on the two sacred charts along with the 1260, 1290, and 1335. In Habakkuk the command identified that the tables (in the plural) would be published in a fashion that, “he may run that readeth it.” The 1863 chart was so far off the mark, that it required a handout of explanation to go with it. It was not possible to look at the 1863 chart and “run” without an extra handout.

Дар соли 1863, адвентизми Лаодикия барои иваз намудани он ду ҷадвале, ки иҷрои амри боби дуюми Ҳабаққуқ буданд — «рӯъёро бинавис ва онро бар лавҳаҳо равшан соз» — ҷадвали наверо ҷорӣ намуд. Ҷадвали соли 1863 «ҳафт замон»-ро аз тасвири нубувватӣ хориҷ кард, дар ҳоле ки он дар он ду ҷадвали муқаддас ҳамроҳ бо 1260, 1290 ва 1335 ҷой дошт. Дар Ҳабаққуқ амр муайян мекард, ки лавҳаҳо (ба шакли ҷамъ) ба гунае нашр хоҳанд шуд, ки «то хонанда онро давида бихонад». Ҷадвали соли 1863 то он ҳад аз мақсад дур буд, ки барои ҳамроҳӣ бо он варақаи тавзеҳотӣ лозим омад. Ба ҷадвали соли 1863 назар андохта, бе варақаи иловагӣ «давидан» имконнопазир буд.

> And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. Habakkuk 2:2.

> Ва Худованд маро ҷавоб дода, гуфт: «Рӯъёро бинавис ва онро бар лавҳаҳо равшан баён намо, то ҳар кӣ онро бихонад, битавонад бишитобад». Ҳабаққуқ 2:2.

The 1863, chart was a counterfeit designed to cover up the true, just as William Miller saw in his dream. The two sacred charts were the symbol of the covenant that Christ made with the people who had just taken the position as the true Protestant horn of the earth beast. Those two charts represented a symbol of the covenant relationship between the Millerites and Christ, who suddenly came to His temple in 1844, and when He came, He came as the Messenger of the Covenant. Ancient Israel illustrates modern Israel, and when Christ took ancient Israel out of the bondage of Egypt, He typified the time when He was to take modern Israel out of the bondage of twelve hundred and sixty years of papal rule. Sister White repeatedly upholds these two histories as parallel histories.

Чарти соли 1863 сохтакорона тарҳрезӣ шуда буд, то ҳақиқатро пӯшонад, ҳамон тавре ки Уилям Миллер дар хоби худ дид. Он ду чарти муқаддас рамзи аҳде буданд, ки Масеҳ бо қавме баст, ки тоза мавқеи шохи ҳақиқии протестантии ҳайвони заминро ишғол карда буданд. Он ду чарт рамзи муносибати аҳдӣ миёни миллериён ва Масеҳ буданд, Ӯ, ки дар соли 1844 ногаҳон ба маъбади Худ омад; ва ҳангоме ки Ӯ омад, ҳамчун Пайки Аҳд омад. Исроили қадим Исроили замонавиро тасвир мекунад, ва ҳангоме ки Масеҳ Исроили қадимро аз ғуломии Миср берун овард, Ӯ замонеро намуна сохт, ки мебоист Исроили замонавиро аз бандагии ҳазору дусаду шаст соли ҳукмронии папагӣ берун оварад. Хоҳар Уайт такроран ин ду таърихро ҳамчун таърихҳои мувозӣ таъйид мекунад.

> “Upon us is shining the accumulated light of past ages. The record of Israel’s forgetfulness has been preserved for our enlightenment. In this age God has set His hand to gather unto Himself a people from every nation, kindred, and tongue. In the advent movement He has wrought for His heritage, even as He wrought for the Israelites in leading them from Egypt. In the great disappointment of 1844 the faith of His people was tested as was that of the Hebrews at the Red Sea.” Testimonies, volume 8, 115, 116.

> «Бар мо нури ҷамъшудаи асрҳои гузашта медурахшад. Сабти фаромӯшкории Исроил барои равшан гардидани мо ҳифз шудааст. Дар ин аср Худо дасти Худро дароз кардааст, то барои Худ халқе аз ҳар миллат, қабила ва забон ҷамъ оварад. Дар ҳаракати омадани Масеҳ Ӯ барои мероси Худ амал кардааст, ҳамчунон ки барои исроилиён амал кард, ҳангоме ки онҳоро аз Миср берун мебурд. Дар ноумедии бузурги соли 1844 имони қавми Ӯ озмуда шуд, чунон ки имони иброниён назди Баҳри Сурх озмуда гардида буд». Testimonies, volume 8, 115, 116.

When the Lord entered into covenant with ancient Israel, He gave two tables to represent the covenant relationship. When the Lord entered into covenant with modern Israel, He gave two tables to represent the covenant relationship. The two tables of the Ten Commandments typify Habakkuk’s two tables. He gave them the two tables shortly after the Red Sea crossing, which Sister White aligns with the great disappointment of 1844. Shortly after 1844, in terms of prophetic history, the Lord produced the second table. Ancient Israel was made the depositaries of God’s law, and modern Israel was made the depositaries of not only God’s law, but also those great prophetic truths.

Вақте ки Худованд бо Исроили қадим аҳд баст, Ӯ барои ифодаи муносибати аҳдӣ ду лавҳаро дод. Вақте ки Худованд бо Исроили муосир аҳд баст, Ӯ барои ифодаи муносибати аҳдӣ ду лавҳаро дод. Ду лавҳаи Даҳ Аҳком намунаи он ду лавҳаи Ҳабаққуқ мебошанд. Ӯ он ду лавҳаро ба онҳо андаке пас аз убури Баҳри Сурх дод, ки хоҳар Уайт онро бо ноумедии бузурги соли 1844 мутобиқ медонад. Андаке пас аз соли 1844, аз нигоҳи таърихи нубувватӣ, Худованд лавҳаи дуюмро ба вуҷуд овард. Исроили қадим амонатдори шариати Худо гардонида шуд, ва Исроили муосир на танҳо амонатдори шариати Худо, балки ҳамчунин амонатдори он ҳақоиқи бузурги нубувватӣ гардонида шуд.

> “God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world.” Testimonies, volume 5, 455.

> «Худо калисои Худро дар ин рӯзҳо, ҳамон тавре ки Исроили қадимро даъват карда буд, даъват намудааст, то ҳамчун нур дар замин биистад. Бо табари пурқудрати ҳақиқат, яъне паёмҳои фариштаи якум, дуюм ва сеюм, Ӯ онҳоро аз калисоҳо ва аз ҷаҳон ҷудо кардааст, то онҳоро ба наздикии муқаддаси Худаш биёрад. Ӯ онҳоро амонатдорони шариати Худ гардонидааст ва ҳақоиқи бузурги нубувватро барои ин замон ба онҳо супурдааст. Монанди ваҳйҳои муқаддасе ки ба Исроили қадим супурда шуда буданд, инҳо низ амонати муқаддасе мебошанд, ки бояд ба ҷаҳон расонида шаванд». Testimonies, volume 5, 455.

The first two Commandments identify God’s hatred for idolatry, and in those first two Commandments He identifies that judgment is carried out unto the third and fourth generations, for He identifies that He is a jealous God.

Ду аҳкоми аввал нафрати Худоро нисбат ба бутпарастӣ муайян мекунанд, ва дар ҳамон ду аҳкоми аввал Ӯ муайян месозад, ки доварӣ то насли сеюм ва чорум иҷро карда мешавад, зеро Ӯ муайян месозад, ки Худои ғайюр аст.

> “The law was not spoken at this time exclusively for the benefit of the Hebrews. God honored them by making them the guardians and keepers of His law, but it was to be held as a sacred trust for the whole world. The precepts of the Decalogue are adapted to all mankind, and they were given for the instruction and government of all. Ten precepts, brief, comprehensive, and authoritative, cover the duty of man to God and to his fellow man; and all based upon the great fundamental principle of love. ‘Thou shalt love the Lord thy God with all thy heart, and with all thy soul, and with all thy strength, and with all thy mind; and thy neighbor as thyself.’ Luke 10:27. See also Deuteronomy 6:4, 5; Leviticus 19:18. In the Ten Commandments these principles are carried out in detail, and made applicable to the condition and circumstances of man.

> «Шариат дар он вақт на танҳо ба хотири манфиати ибриён эълон карда нашуд. Худо онҳоро бо он сарфароз гардонд, ки нигаҳбонон ва посдорони шариати Ӯ бошанд, вале он бояд ҳамчун амонати муқаддас барои тамоми ҷаҳон нигоҳ дошта мешуд. Аҳкоми Даҳгона ба тамоми башар мутобиқанд, ва онҳо барои таълим ва идораи ҳамагон дода шудаанд. Даҳ аҳкоми кӯтоҳ, фарогир ва соҳибиқтидор, вазифаи инсонро нисбат ба Худо ва нисбат ба ҳамнавъи худ дарбар мегиранд; ва ҳамаи онҳо бар он усули бузурги бунёдии муҳаббат асос ёфтаанд. “Худованд Худои худро бо тамоми дили худ, ва бо тамоми ҷони худ, ва бо тамоми қуввати худ, ва бо тамоми ақли худ дӯст бидор; ва ҳамсояи худро мисли худат.” Луқо 10:27. Ҳамчунин нигаред ба Такрори Шариат 6:4, 5; Ибодат 19:18. Дар Даҳ Аҳком ин усулҳо ба таври муфассал баён гардида, ба ҳолат ва шароити инсон татбиқпазир гардонида шудаанд.

> “‘Thou shalt have no other gods before Me.’

> «Ту набояд ғайр аз Ман худоёни дигаре дошта бошӣ».

> “Jehovah, the eternal, self-existent, uncreated One, Himself the Source and Sustainer of all, is alone entitled to supreme reverence and worship. Man is forbidden to give to any other object the first place in his affections or his service. Whatever we cherish that tends to lessen our love for God or to interfere with the service due Him, of that do we make a god.

> «Яҳува, абадӣ, худмавҷуд, ғайримахлуқ, ки Худ Манбаи ҳамаи чизҳо ва Нигоҳдорандаи онҳост, танҳо Ӯ сазовори эҳтироми олӣ ва ибодат мебошад. Ба инсон манъ карда шудааст, ки ба ҳеҷ объекти дигар ҷойи аввалро дар муҳаббати худ ё дар хизмати худ бидиҳад. Ҳар чизеро, ки мо гиромӣ медорем ва он майл дорад муҳаббати моро ба Худо кам созад ё ба хидмате, ки ба Ӯ воҷиб аст, халал расонад, ҳамонро мо барои худ худо месозем.»

> “‘Thou shalt not make unto thee any graven image, or any likeness of anything that is in heaven above, or that is in the earth beneath, or that is in the water under the earth: thou shalt not bow down thyself to them, nor serve them.’

> «Ту барои худ ҳеҷ санами тарошида, ва ҳеҷ сурате аз он чи дар осмони боло, ё дар замини поён, ё дар обҳои зери замин аст, масоз; ба онҳо саҷда накун ва онҳоро ибодат манамо».

> “The second commandment forbids the worship of the true God by images or similitudes. Many heathen nations claimed that their images were mere figures or symbols by which the Deity was worshiped, but God has declared such worship to be sin. The attempt to represent the Eternal One by material objects would lower man’s conception of God. The mind, turned away from the infinite perfection of Jehovah, would be attracted to the creature rather than to the Creator. And as his conceptions of God were lowered, so would man become degraded.

> «Фармони дуюм ибодати Худои ҳақиқиро ба воситаи тасвирҳо ё монандиҳо манъ мекунад. Бисёр халқҳои бутпараст даъво мекарданд, ки тасвирҳои онҳо танҳо суратҳо ё рамзҳоеанд, ки ба воситаи онҳо Илоҳият парастиш карда мешавад, аммо Худо чунин ибодатро гуноҳ эълон кардааст. Кӯшиши ба воситаи ашёи моддӣ муаррифӣ кардани Зоти Азалиро тасаввури инсонро дар бораи Худо паст мегардонад. Зеҳн, ки аз камоли беинтиҳои Яҳува рӯй мегардонад, ба ҷои Офаридгор ба махлуқ ҷалб хоҳад шуд. Ва ҳар қадар ки тасаввуроти ӯ дар бораи Худо паст гардад, ҳамон қадар инсон хор хоҳад шуд.»

> “‘I the Lord thy God am a jealous God.’ The close and sacred relation of God to His people is represented under the figure of marriage. Idolatry being spiritual adultery, the displeasure of God against it is fitly called jealousy.” Patriarchs and Prophets, 305, 306.

> «“Ман Худованд Худои ту, Худои ғайратмандам.” Муносибати наздик ва муқаддаси Худо бо қавми Ӯ зери тимсоли никоҳ тасвир шудааст. Азбаски бутпарастӣ зинои рӯҳонист, норизоии Худо аз он ба дурустӣ ғайрат номида мешавад». Падриархҳо ва Анбиё, 305, 306.

God’s jealousy is especially manifested against idolatry, and it is not a coincidence that the first abomination in Ezekiel chapter eight is “an image of jealousy.”

Ғайрати Худо махсусан бар зидди бутпарастӣ зоҳир мегардад, ва тасодуфӣ нест, ки нахустин зиштӣ дар боби ҳаштуми Ҳизқиёл «сурати ғайрат» аст.

> And it came to pass in the sixth year, in the sixth month, in the fifth day of the month, as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me. Then I beheld, and lo a likeness as the appearance of fire: from the appearance of his loins even downward, fire; and from his loins even upward, as the appearance of brightness, as the colour of amber. And he put forth the form of an hand, and took me by a lock of mine head; and the spirit lifted me up between the earth and the heaven, and brought me in the visions of God to Jerusalem, to the door of the inner gate that looketh toward the north; where was the seat of the image of jealousy, which provoketh to jealousy. And, behold, the glory of the God of Israel was there, according to the vision that I saw in the plain. Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. Ezekiel 8:1–5.

> Ва дар соли шашум, дар моҳи шашум, дар рӯзи панҷуми моҳ, чунин воқеъ шуд, ки ҳангоме ки ман дар хонаи худ нишаста будам, ва пирони Яҳудо пеши ман нишаста буданд, дасти Худованд Худо дар он ҷо бар ман фуруд омад. Ва ман нигаристам, ва инак, шабоҳате буд мисли намуди оташ: аз намуди камараш то поён — оташ; ва аз камараш то боло — мисли намуди дурахш, монанди ранги каҳрабо. Ва ӯ сурати дасте дароз кард, ва маро аз як тори мӯи сарам гирифт; ва рӯҳ маро дар миёни замин ва осмон бардошт, ва дар рӯъёҳои Худо маро ба Ерусалим овард, назди дарвозаи дарунии рӯ ба шимол, ки дар он ҷо ҷойгоҳи бути рашк буд, ки рашкро бармеангехт. Ва инак, ҷалоли Худои Исроил дар он ҷо буд, мувофиқи рӯъёе ки ман дар саҳро дида будам. Ва ӯ ба ман гуфт: «Эй писари одам, акнун чашмони худро ба сӯи шимол бардор». Пас ман чашмонамро ба сӯи шимол бардоштам, ва инак, ба ҷониби шимол, назди дарвозаи қурбонгоҳ, ин бути рашк дар даромадгоҳ буд. Ҳизқиёл 8:1–5.

The image of jealousy is the first of four escalating abominations that Ezekiel is shown. The image of jealousy represents the beginning of the first of four generations of escalating rebellion in Adventism. The first generation began in 1863.

Тасвири рашк нахустини чаҳор макрӯҳияти рӯ ба афзоиш аст, ки ба Ҳизқиёл нишон дода мешавад. Тасвири рашк оғози нахустин аз чаҳор насли исёни рӯ ба афзоишро дар Адвентизм ифода мекунад. Насли аввал дар соли 1863 оғоз ёфт.

We will continue this study in the next article.

Мо ин таҳқиқро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

> «Ҳар яке аз анбиёи қадим барои замони худ камтар сухан гуфта, бештар барои замони мо сухан рондааст, то ки нубуввати онҳо барои мо эътибор ва қувват дошта бошад. “Ҳамаи ин воқеаҳо ба онҳо ҳамчун намунаҳо рӯй дод; ва барои панду насиҳати мо навишта шудаанд, ки ба сари мо поёни асрҳо расидааст.” 1 Қӯринтиён 10:11. “На ба худашон, балки ба мо хизмат мекарданд дар он чизҳое ки ҳоло ба шумо аз ҷониби онҳое ки бо Рӯҳулқудси аз осмон фиристодашуда ба шумо Инҷилро мавъиза кардаанд, эълон шудааст; чизҳое ки фариштагон орзу доранд ба онҳо назар андозанд.” 1 Петрус 1:12....»

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> «Китоби Муқаддас ганҷинаҳои худро барои ин насли охирин гирд оварда, якҷо нигоҳ доштааст. Ҳамаи воқеаҳои бузург ва муомилоти ҷиддии таърихи Аҳди Қадим дар ин рӯзҳои охир дар калисо такрор шудаанд ва такрор мешаванд». Selected Messages, book 3, 338, 339.

Back to Articles