Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number Six

Таърихи Пинҳонии Ояти Чил — Рақами Шаш

Eleven

Ёздаҳ

Author

Jeff Pippenger

Published

April 2, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

As we take up the study of the hidden history we will consider both the internal and external lines of prophecy that are now understood as aligning with the history from the time of the end in verse forty unto the Sunday law of verse forty-one. The internal line of that prophetic history is marked by the book of Revelation in chapter eleven and verse eleven. The external line is marked by the book of Daniel in chapter eleven verse eleven. The external line of Daniel eleven—verse eleven arrived in history in 2014, and the internal line of Revelation eleven—verse eleven arrived in history on December 31, 2023. The external line represents the Republican horn of the earth beast and the internal line represents the Protestant horn of the earth beast.

Ҳангоме ки мо ба омӯзиши таърихи пинҳонӣ мепардозем, ҳам хати дохилӣ ва ҳам хати берунии нубувватро баррасӣ хоҳем кард, ки ҳоло фаҳмида мешавад, бо таърих аз замони анҷом дар ояти чиҳилум то қонуни якшанбе дар ояти чилу якум мутобиқат доранд. Хати дохилии он таърихи нубувватӣ бо китоби Ваҳй, боби ёздаҳум ва ояти ёздаҳум, нишонагузорӣ шудааст. Хати берунӣ бо китоби Дониёл, боби ёздаҳум, ояти ёздаҳум, нишонагузорӣ шудааст. Хати берунии Дониёл ёздаҳ — ояти ёздаҳум — дар таърих дар соли 2014 фаро расид, ва хати дохилии Ваҳй ёздаҳ — ояти ёздаҳум — дар таърих 31 декабри соли 2023 фаро расид. Хати берунӣ шохи ҷумҳурихоҳи ҳайвони заминро намояндагӣ мекунад ва хати дохилӣ шохи протестантии ҳайвони заминро намояндагӣ мекунад.

## The United States

Иёлоти Муттаҳидаи Амрико

The book of Revelation identifies one primary nation as the subject of the latter days. That nation is the earth beast who forces the entire world to worship the papal sea beast. The book of Revelation identifies one primary nation, one confederacy of ten nations and one counterfeit church. The nation is the United States, the earth beast of chapter thirteen, the counterfeit church is the sea beast of chapter thirteen and the biblical ten-king confederacy of evil is the United Nations. Those three powers, represented as the dragon, the beast and the false prophet in Revelation sixteen, lead the world to Armageddon.

Китоби Ваҳй як миллати асосиро ҳамчун мавзӯи айёми охир муайян мекунад. Он миллат ҳайвони заминӣ аст, ки тамоми ҷаҳонро маҷбур месозад, то ба ҳайвони баҳрии папавӣ саҷда кунад. Китоби Ваҳй як миллати асосӣ, як иттиҳоди даҳ миллат ва як калисои сохтаро муайян мекунад. Он миллат Иёлоти Муттаҳида аст, яъне ҳайвони заминии боби сездаҳ; калисои сохта ҳайвони баҳрии боби сездаҳ аст; ва иттиҳоди библивии шарири даҳ подшоҳ Созмони Милали Муттаҳид аст. Ин се қудрат, ки дар Ваҳй боби шонздаҳ ҳамчун аждаҳо, ҳайвон ва пайғамбари козиб тасвир шудаанд, ҷаҳонро ба Армагеддон мебаранд.

They are each identified in Daniel eleven, verses forty to forty-five, where the counterfeit church comes to her end between the seas and the glorious holy mountain in verse forty-five, which geographically aligns with Revelation’s Armageddon. Verse forty begins in 1798 when the sea beast, that is the counterfeit church received a deadly wound and the passage ends with that resurrected sea beast, who is the whore of Revelation seventeen dying the second time, thus ending the passage right where it began. The primary nation in both the book of Revelation and Daniel, is the United States, the earth beast of Revelation thirteen’s chapter of rebellion. The earth beast is also the false prophet in chapter sixteen of Revelation, and in verse forty of Daniel eleven, it is the chariots, ships and horsemen.

Онҳо ҳар яке дар Дониёл, боби ёздаҳум, оятҳои чиҳил то чиҳилу панҷ муайян шудаанд, ки дар он ҷо калисои қалбакӣ дар ояти чиҳилу панҷ «байни баҳрҳо ва кӯҳи муқаддаси ҷалол» ба анҷоми худ мерасад, ки аз ҷиҳати ҷуғрофӣ бо Ҳармаҷиддуни Ваҳй мувофиқат мекунад. Ояти чиҳилум аз соли 1798 оғоз меёбад, вақте ки ҳайвони баҳрӣ, яъне калисои қалбакӣ, захми марговар гирифт, ва ин порча бо ҳамон ҳайвони баҳрии эҳёшуда анҷом меёбад, ки фоҳишаи Ваҳйи ҳабдаҳ аст ва бори дуюм мемирад; бинобар ин, порча маҳз дар ҳамон ҷое ба поён мерасад, ки оғоз ёфта буд. Миллати асосӣ ҳам дар китоби Ваҳй ва ҳам дар Дониёл Иёлоти Муттаҳида аст, яъне ҳайвони заминии боби сездаҳуми Ваҳй — боби исён. Ҳайвони заминӣ ҳамчунин пайғамбари дурӯғин дар боби шонздаҳуми Ваҳй аст, ва дар ояти чиҳилуми Дониёл ёздаҳ он аробаҳо, киштиҳо ва саворон аст.

## Half Truths are No Truth at All

Нимҳақиқатҳо умуман ҳақиқат нестанд

The nation that is the subject of both Daniel and Revelation in the latter days is the United States and Daniel chapter eleven begins by specifically identifying that nation’s final president. This truth is an established biblical fact which Laodicean Seventh-day Adventists reject by hiding behind a half-truth. The half truth they hide behind on this subject is their agreement that it is the United States that is both the earth beast of Revelation thirteen and also the false prophet of chapter sixteen; yet they refuse to see that Donald Trump is a primary subject of biblical prophecy in the latter days. God never changes and when He interacted with Egypt, Pharoah was a primary subject of the prophetic history, then with Babylon, Nebuchadnezzar and Belshazzar are named. Cyrus was named. Darius was named. The Bible specifically identifies the last ruler of the earth beast, and it is not a casual reference. Adventism knows who the United States is, in end-time prophecy, but cannot see that God addresses both the nation and its leader in every prophetic scenario, and all of those previous sacred histories illustrate the latter days.

Миллате, ки дар айёми охир мавзӯи ҳам китоби Дониёл ва ҳам Ваҳй мебошад, Иёлоти Муттаҳидаи Амрикост, ва боби ёздаҳуми Дониёл аз оғоз бо таври мушаххас президенти охирини он миллатро муайян мекунад. Ин ҳақиқат як воқеияти собитшудаи Китоби Муқаддас аст, ки адвентистҳои рӯзи ҳафтуми Лоодикия онро бо паноҳ бурдан ба як нимҳақиқат рад мекунанд. Нимҳақиқате, ки онҳо дар ин мавзӯъ пушти он пинҳон мешаванд, мувофиқати онҳо бо он аст, ки маҳз Иёлоти Муттаҳида ҳамон ҳайвони заминии Ваҳй боби сездаҳ ва низ набии козиби боби шонздаҳ аст; вале онҳо намехоҳанд бубинанд, ки Доналд Трамп яке аз мавзӯъҳои асосии нубуввати Китоби Муқаддас дар айёми охир мебошад. Худо ҳеҷ гоҳ тағйир намеёбад, ва вақте ки Ӯ бо Миср сарукор дошт, фиръавн яке аз мавзӯъҳои асосии таърихи нубувватӣ буд; сипас дар мавриди Бобил, Набукаднесар ва Балшасар ба ном зикр шудаанд. Курӯш ба ном зикр шудааст. Дорёш ба ном зикр шудааст. Китоби Муқаддас ҳокими охирини ҳайвони заминро ба таври мушаххас муайян мекунад, ва ин ишораи тасодуфӣ нест. Адвентизм медонад, ки Иёлоти Муттаҳида дар нубуввати охирзамон кист, аммо наметавонад бубинад, ки Худо дар ҳар як саҳнаи нубувватӣ ҳам ба худи миллат ва ҳам ба роҳбари он муроҷиат мекунад, ва ҳамаи он таърихҳои муқаддаси пешин айёми охирро тасвир мекунанд.

## Trump in the Final Vision

Карнай дар Рӯъёи Ниҳоӣ

Donald Trump is the first subject in Daniel’s final vision, which is the climax of all the prophetic visions, not simply in the book of Daniel, but the entire Bible.

Доналд Трамп аввалин мавзӯъ дар рӯъёи ниҳоии Дониёл аст, ки авҷи ҳамаи рӯъёҳои нубувватист — на танҳо дар китоби Дониёл, балки дар тамоми Китоби Муқаддас.

The theme of the last vision of prophetic history within God’s Word is Donald Trump. He is the symbol that identifies the footsteps of the external latter-day prophecy of the hidden history of verse forty. He is also the link that identifies and establishes the internal line of the one hundred and forty-four thousand. The one hundred and forty-four thousand are the Protestant horn upon the earth beast of Revelation thirteen, and Donald Trump represents the Republican horn of the same beast. The beast is the Constitution of the United States as represented by the constitutional republican government that initially placed a separation between the two horns, but ultimately unites the horns into an image of the papal sea beast.

Мавзӯи рӯъёи охирини таърихи нубувватӣ дар дохили Каломи Худо Доналд Трамп аст. Ӯ рамзест, ки изҳои пои нубуввати берунии охирзамонӣ аз таърихи пинҳони ояти чилро муайян мекунад. Ӯ ҳамчунин пайванде мебошад, ки хатти дохилии саду чилу чор ҳазорро муайян ва барқарор месозад. Саду чилу чор ҳазор шохи протестантӣ бар ҳайвони заминии Ваҳй 13 мебошанд, ва Доналд Трамп шохи ҷумҳурихоҳи ҳамон ҳайвонро намояндагӣ мекунад. Ҳайвон Қонуни асосии Иёлоти Муттаҳида аст, чунон ки аз ҷониби ҳукумати ҷумҳуриявии конститутсионӣ намояндагӣ мешавад, ки дар оғоз миёни он ду шох ҷудоӣ барқарор намуд, вале дар ниҳоят шохҳоро ба сурати ҳайвони баҳрии папавӣ муттаҳид месозад.

Sister White repeatedly aligns Daniel chapter three’s golden image with the Sunday law of the latter days; so, who does Nebuchadnezzar represent? Adventism will inform you it is the United States, the earth beast of chapter thirteen of Revelation, which equates to identifying that it was Babylon that threw Shadrach, Meshak and Abednego into the fire. It was Nebuchadnezzar that the Bible identifies as the one who was responsible at the Sunday law, so who is Nebuchadnezzar, if it is not the president that rules when the soon coming Sunday law arrives?

Сестра Уайт такрор ба такрор ҳайкали тиллоии боби сеюми Дониёлро бо қонуни рӯзи якшанбеи айёми охир ҳамсон месозад; пас, Набукаднесар намояндаи кист? Адвентизм ба шумо хоҳад гуфт, ки ӯ Иёлоти Муттаҳида аст, ҳайвони заминии боби сездаҳуми Ваҳй, ки ба ин баробар аст, ки маҳз Бобил буд, ки Шадрақ, Мешак ва Абеднего-ро ба оташ андохт. Маҳз Набукаднесар буд, ки Китоби Муқаддас ӯро чун шахсе муайян мекунад, ки дар қонуни рӯзи якшанбе масъул буд; пас, агар ӯ президенте набошад, ки ҳангоми фаро расидани қонуни ба зудӣ омаданӣ рӯзи якшанбе ҳукмронӣ мекунад, Набукаднесар кист?

## Three

Се

Daniel’s last vision, which is the vision of the Hiddekel River is broken into three chapters that each align with the characteristics of the three angels of Revelation fourteen. The three chapters represent the first, second and third angels, but they also represent Daniel’s last message. His first message of chapter one also represents the three angels of Revelation fourteen, and in so doing the signature of Alpha and Omega is placed upon chapter one and the vision of the Hiddekel River.

Рӯъёи охирини Дониёл, ки ҳамон рӯъёи дарёи Ҳиддеқел аст, ба се боб ҷудо шудааст, ки ҳар яке бо хусусиятҳои се фариштаи Ваҳй боби чордаҳум мувофиқат мекунад. Ин се боб фариштаи якум, дуюм ва сеюмро ифода мекунанд, вале онҳо ҳамчунин паёми охирини Дониёлро ифода менамоянд. Паёми аввали ӯ дар боби якум низ се фариштаи Ваҳй боби чордаҳумро ифода мекунад, ва бо ҳамин имзои Алфа ва Омега бар боби якум ва бар рӯъёи дарёи Ҳиддеқел гузошта мешавад.

Daniel’s last vision is set upon the framework of the Hebrew word “truth,” which is made up of the first, thirteenth and the last and twenty-second letter of the Hebrew alphabet. Chapter ten identifies Daniel as a student of prophecy who is transformed from a Laodicean unto a Philadelphian on the twenty-second day. Daniel is then empowered to understand the unsealed increase of knowledge represented in chapter twelve. The first and last chapters of the vision identify Daniel as a symbol of the one hundred and forty-four thousand, who are genuine students of prophecy.

Рӯъёи охирини Дониёл бар пояи қолаби калимаи ибронии «ҳақиқат» қарор гирифтааст, ки аз ҳарфи аввал, ҳарфи сездаҳум ва ҳарфи охирин, яъне бисту дуюми алифбои ибронӣ, таркиб ёфтааст. Боби даҳум Дониёлро ҳамчун донишҷӯи нубувват муаррифӣ мекунад, ки дар рӯзи бисту дуюм аз ҳолати Лоадикия ба Филаделфия дигаргун мегардад. Сипас ба Дониёл қудрат дода мешавад, то афзоиши донишеро, ки мӯҳраш кушода шудааст ва дар боби дувоздаҳум тасвир ёфтааст, дарк намояд. Бобҳои аввал ва охирини ин рӯъё Дониёлро ҳамчун рамзи саду чилу чаҳор ҳазор муаррифӣ мекунанд, ки онҳо донишҷӯёни ҳақиқии нубувват мебошанд.

> “Whatever may be man’s intellectual advancement, let him not for a moment think that there is no need of thorough and continuous searching of the Scriptures for greater light. As a people we are called individually to be students of prophecy.” Testimonies, volume 5, 708.

> «Ҳар андозае ки пешрафти зеҳнии инсон бошад, нагузорад, ки ӯ ҳатто барои як лаҳза гумон кунад, ки барои дарёфти нури бештар ба таҳқиқи амиқ ва пайвастаи Навиштаҳо эҳтиёҷе нест. Мо, ҳамчун қавм, ҳар яке алоҳида даъват шудаем, ки донишҷӯёни нубувват бошем». Testimonies, volume 5, 708.

Chapter one identifies the same truths of the Hiddekel River vision, and the Hiddekel River vision’s first chapter identifies the same truth as its third and last chapter. The book of Daniel bears the signature of Alpha and Omega for chapter one identifies the three step testing process of the everlasting gospel and so does chapter twelve. Then within the three chapters which make up Daniel’s final vision, the first chapter is the alpha and the third chapter is the omega. This aligns with Daniel’s first test of what food to eat and his third and final test when he was judged by Nebuchadnezzar after three years. Daniel one’s alpha test was over the methodology of Bible study as represented by eating either the Babylonian fare or the vegetarian fare.

Боби якум ҳамон ҳақоиқи рӯъёи дарёи Ҳиддақалро муайян мекунад, ва боби аввали рӯъёи дарёи Ҳиддақал ҳамон ҳақиқатро муайян мекунад, ки боби сеюм ва охирини он муайян месозад. Китоби Дониёл мӯҳри Алфа ва Омегаро бар худ дорад, зеро боби якум раванди имтиҳони сеқадамаи Инҷили ҷовидониро муайян мекунад ва боби дувоздаҳум низ ҳамчунин. Сипас, дар миёни се бобе, ки рӯъёи ниҳоии Дониёлро ташкил медиҳанд, боби аввал алфа ва боби сеюм омега мебошад. Ин бо аввалин имтиҳони Дониёл дар бораи он ки чӣ ғизо бихӯрад ва бо имтиҳони сеюм ва охирини ӯ, вақте ки пас аз се сол аз ҷониби Набукаднесар доварӣ карда шуд, мувофиқат мекунад. Имтиҳони алфои боби якуми Дониёл бар сари усули омӯзиши Китоби Муқаддас буд, чунонки онро хӯрдани таоми Бобил ё ғизои гиёҳхорӣ ифода мекард.

Daniel’s faithfulness to the methodology of “line upon line” allowed him to be found “in all matters of wisdom and understanding, that the king enquired of them, he found them ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm.” In the omega chapter twelve it is the wise who understand all matters of wisdom that are increased when the prophetic Word is unsealed. Chapter twelve is the omega to chapter one, and it is also the omega to chapter ten, the alpha of the Hiddekel vision. In that alpha chapter ten, Daniel settles into the spiritual experience aligning with the wise settling into the intellectual experience in chapter twelve. Chapter one underlines that it is the methodology of biblical study that allows the student of prophecy to settle into the truth both spiritually and intellectually in order to be sealed.

Садоқатмандии Дониёл ба методологияи «хат бар хат» боис гардид, ки ӯ «дар ҳар кори ҳикмат ва фаҳм, ки подшоҳ аз онҳо мепурсид, онҳоро даҳ маротиба беҳтар аз ҳамаи ҷодугарон ва мунаҷҷимоне, ки дар тамоми мамлакати ӯ буданд, ёфт». Дар боби дувоздаҳуми омега, маҳз ҳакимонанд, ки ҳама корҳои ҳикматро мефаҳманд; ва ин ҳикмат ҳангоме афзун мегардад, ки Каломи нубувватӣ мӯҳркушоӣ карда мешавад. Боби дувоздаҳ омегаи боби як аст, ва ҳамчунин омегаи боби даҳ, алфои рӯъёи Ҳиддакал мебошад. Дар он боби алфоӣ, яъне боби даҳ, Дониёл дар таҷрибаи рӯҳонӣ устувор мегардад, ки бо он мувофиқ аст, ки ҳакимон дар боби дувоздаҳ дар таҷрибаи зеҳнӣ устувор мегарданд. Боби як таъкид мекунад, ки маҳз методологияи омӯзиши Китоби Муқаддас аст, ки ба шогирди нубувват имкон медиҳад, то дар ҳақиқат ҳам аз ҷиҳати рӯҳонӣ ва ҳам аз ҷиҳати зеҳнӣ устувор гардад, то мӯҳр карда шавад.

Representing the genuine students of prophecy in the latter days, Daniel and the three worthies are the wise who not only understand the increase of knowledge that is unsealed at the time of the end in 1989, but they also understand the increase of knowledge at 9/11. Ultimately, they understand the unsealed increase of knowledge on December 31, 2023.

Дониёл ва он се ҷавони некӯ, ки намояндагони шогирдони ҳақиқии нубувват дар рӯзҳои охир мебошанд, ҳамон доноёнанд, ки на танҳо афзоиши донишеро, ки дар замони поён, дар соли 1989, мӯҳраш кушода шуд, мефаҳманд, балки онҳо ҳамчунин афзоиши донишро дар 9/11 низ мефаҳманд. Ниҳоят, онҳо афзоиши донишеро, ки мӯҳраш кушода шудааст, дар 31 декабри соли 2023 низ мефаҳманд.

In their pursuit of God’s prophetic light, they are changed from the Laodicean Seventh-day Adventist movement of the one hundred and forty-four thousand unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. When the change occurs, they are separated from those who fled from the vision of the looking glass.

Дар ҷустуҷӯи нури набавии Худо, онҳо аз ҳаракати Лаодикиягии Адвентистони рӯзи ҳафтуми саду чилу чаҳор ҳазор ба ҳаракати Филаделфиягии саду чилу чаҳор ҳазор табдил меёбанд. Вақте ки ин тағйирот ба амал меояд, онҳо аз касоне ҷудо мешаванд, ки аз рӯъёи оина гурехтанд.

## Message of Human Rebellion

Паёми Исёни Инсон

Chapters ten and twelve address the one hundred and forty-four thousand, for they are the first and third steps in the framework of truth. Once empowered by the internal experience of the looking glass vision of chapter ten, along with being enlightened with the unsealed understanding of Daniel twelve, they are to proclaim the message of human rebellion. The message of human rebellion is represented by the books of Daniel and Revelation, and the message of rebellion is placed within the prophetic framework of the kingdoms of Bible prophecy set forth in Daniel. The prophetic symbolism of the testimony of human rebellion within the book of Daniel is fully represented in chapter eleven. Chapter eleven is a history beginning at the ending of Babylon and the beginning of the Medes and Persians. It is therefore beginning with the deadly wound of Babylon, which typifies the deadly wound of the papacy in 1798. When the papacies’ deadly wound is healed at the soon coming Sunday law, she becomes the head of the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet. She then is the woman riding the beast in Revelation seventeen, and that woman has Babylon the Great written upon her forehead. At the soon coming Sunday law the deadly wound of both Babylon and the papacy is healed.

Бобҳои даҳум ва дувоздаҳум ба яксаду чиҳилу чор ҳазор дахл доранд, зеро онҳо қадамҳои якум ва сеюм дар сохтори ҳақиқат мебошанд. Вақте ки онҳо ба воситаи таҷрибаи ботинии рӯъёи оинаи боби даҳум қувват мебинанд ва ҳамзамон бо фаҳмиши кушодашудаи Дониёл 12 равшан мегарданд, онҳо бояд паёми исёни инсонро эълон намоянд. Паёми исёни инсон бо китобҳои Дониёл ва Ваҳй ифода ёфтааст, ва ин паёми исён дар дохили чорчӯбаи набавии салтанатҳои пешгӯии Китоби Муқаддас, ки дар Дониёл баён шудаанд, ҷой дода шудааст. Рамзшиносии набавии шаҳодати исёни инсон дар китоби Дониёл ба таври комил дар боби ёздаҳум ифода шудааст. Боби ёздаҳум таърихест, ки аз анҷоми Бобил ва оғози Модиён ва Форсиён сар мешавад. Бинобар ин, он аз захми марговари Бобил оғоз меёбад, ки намунаи захми марговари папагӣ дар соли 1798 мебошад. Вақте ки захми марговари папагӣ дар қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда шифо меёбад, вай сари иттиҳоди сегонаи аждаҳо, ваҳшӣ ва пайғамбари козиб мегардад. Пас вай ҳамон занест, ки бар ваҳшӣ савор аст дар Ваҳй 17, ва бар пешонии он зан «Бобили Бузург» навишта шудааст. Дар қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда, захми марговари ҳам Бобил ва ҳам папагӣ шифо меёбад.

The human rebellion represented from the time of Babylon through to the end of the world is the framework of the book of Daniel, and chapter eleven is the external prophetic message that chronicles that rebellion of the last days. That testimony of rebellion found in chapter eleven aligns with and within the last six verses of the chapter. The last six verses are the message of human rebellion, and those last six verses are represented with and within the hidden history of verse forty. In so doing the book of Daniel is reduced to one chapter, which in turn is reduced to six verses of that very chapter, which is in turn reduced to the hidden history of the last half of one verse.

Исёни инсонӣ, ки аз замони Бобил то анҷоми ҷаҳон тасвир шудааст, чаҳорчӯби китоби Дониёл мебошад, ва боби ёздаҳум паёми зоҳирии нубувватист, ки он исёни рӯзҳои охирро ба риштаи баён мекашад. Он шаҳодати исён, ки дар боби ёздаҳум ёфт мешавад, бо шаш ояти охирини боб мувофиқат дорад ва дар доираи онҳо ҷой гирифтааст. Шаш ояти охирин паёми исёни инсонӣ мебошанд, ва ҳамон шаш ояти охирин бо ва дар дохили таърихи пинҳонии ояти чиҳилум ифода шудаанд. Бо ин тарз, китоби Дониёл ба як боб фурӯкаҳонда мешавад, ки он, дар навбати худ, ба шаш ояти ҳамон боб фурӯкаҳонда мешавад, ва он низ, дар навбати худ, ба таърихи пинҳонии нимаи охирини як оят фурӯкаҳонда мешавад.

Chapter eleven represents the thirteenth letter that is preceded by the first and followed by the last letters of the Hebrew alphabet, and the first and last are always the same. The first chapter identifies the wise being separated from the foolish at the looking glass vision and the last chapter identifies the wise being separated from the foolish at the unsealing. Inspiration informs us that the sealing of the one hundred and forty-four thousand is a “settling into the truth, both intellectually and spiritually.” Chapter ten identifies the sealing of the one hundred and forty-four thousand spiritually and chapter twelve shows the intellectual. Chapter ten identifies three touches and three interactions with heavenly beings. Chapter twelve identifies a three-step purification of the wise that is accomplished by the increase of the intellectual prophetic truth as “purified, made white and tried.” Just as chapter ten has two symbols of three, with the three touches and three heavenly encounters; chapter twelve has the three-step testing process, as well as, three time prophecies.

Боби ёздаҳум ҳарфи сездаҳумро ифода мекунад, ки пешопеши он ҳарфи аввал ва пасопеши он ҳарфи охирини алифбои ибронӣ меояд, ва аввалину охирин ҳамеша яксонанд. Боби аввал ҷудо шудани дононро аз нодонон дар рӯъёи ойина муайян мекунад, ва боби охир ҷудо шудани дононро аз нодононро ҳангоми кушода шудани муҳр муайян месозад. Илҳом ба мо хабар медиҳад, ки муҳр зада шудани яксаду чилу чаҳор ҳазор «устувор шудан дар ҳақиқат аст, ҳам аз ҷиҳати зеҳнӣ ва ҳам рӯҳонӣ». Боби даҳум муҳр зада шудани яксаду чилу чаҳор ҳазорро аз ҷиҳати рӯҳонӣ муайян мекунад ва боби дувоздаҳум ҷанбаи зеҳнии онро нишон медиҳад. Боби даҳум се ламс ва се муошират бо мавҷудоти осмониро муайян мекунад. Боби дувоздаҳум сеқадамии поксозии дононро муайян мекунад, ки ба воситаи афзоиши ҳақиқати зеҳнии нубувватӣ ҳамчун «пок гардонида шуданд, сафед гардонида шуданд ва озмуда шуданд» анҷом меёбад. Чунон ки боби даҳум ду рамзи сегона дорад, бо се ламс ва се вохӯрии осмонӣ; боби дувоздаҳум низ раванди сеқадамии озмоиш, ҳамчунин, се пешгӯии замониро дорад.

Chapter ten’s three heavenly encounters bear the signature of truth for the first and last heavenly being to interact with Daniel was the angel Gabriel, and the middle being was Michael. Three angels, but Christ was the angel in the second step. The three touches represent a progressive three-step empowerment of Daniel. Within the passage Daniel identifies the looking glass vision three times, and in so doing he is placing the three looking glass visions within seven references of the mareh vision in chapter ten. Twice the Hebrew word mareh is translated as “appearance,” and twice as “vision,” and three other times it is translated as “vision.” The ‘three other times’ are not mareh, they are the feminine expression of mareh, which is marah. Chapter ten has three touches of progressive empowerment, three heavenly encounters that bear the signature of truth and three looking glass visions that are a part of seven references of the appearance of Christ.

Се мулоқоти осмонии боби даҳум мӯҳри ҳақиқатро бар худ доранд, зеро аввалин ва охирин мавҷуди осмоние, ки бо Дониёл муошират карданд, фаришта Ҷабраил буд, ва мавҷуди миёна Микоил буд. Се фаришта, аммо Масеҳ фаришта дар қадами дуюм буд. Се ламс намояндаи қувватбахшии тадриҷии сесатҳагии Дониёл мебошанд. Дар ин порча Дониёл рӯъёи оинаро се бор муайян месозад, ва бо ин амал ӯ се рӯъёи оинаро дар доираи ҳафт ишораи рӯъёи mareh дар боби даҳум ҷой медиҳад. Ду бор калимаи ибронии mareh ба «зоҳиршавӣ» тарҷума шудааст, ва ду бор ба «рӯъё», ва се дафъаи дигар низ ба «рӯъё» тарҷума шудааст. Он «се дафъаи дигар» mareh нестанд, балки шакли муаннаси mareh мебошанд, ки marah аст. Боби даҳум дорои се ламси қувватбахшии тадриҷӣ, се мулоқоти осмониест, ки мӯҳри ҳақиқатро бар худ доранд, ва се рӯъёи оинавиест, ки ҷузъе аз ҳафт ишора ба зоҳиршавии Масеҳ мебошанд.

## Appearance

Намуд

The two times mareh is translated as appearance align with the two times it is translated as vision. Together they identify Christ as a symbol that appears as a waymark in prophetic history. In Revelation chapter ten, an angel descends and places one foot on the land and the other on the sea. Sister White informs us the angel was “no less a personage than Jesus Christ.” The angel of Revelation ten is the “appearance” of Christ in prophetic history. He appears in verse thirteen of Daniel chapter eight as Palmoni, and in Revelation chapter five onward He appears as the Lion of the tribe of Judah. Daniel is representing those of the last days who follow the prophetic appearances of Christ, wherever He might go. If they are faithful to do so, they are led to the looking glass vision where the unfaithful flee.

Он ду бор, ки **mareh** ба маънои «зоҳиршавӣ» тарҷума шудааст, ба он ду боре мувофиқат мекунад, ки он ба маънои «рӯъё» тарҷума гардидааст. Якҷо, онҳо Масеҳро ҳамчун рамзе муайян мекунанд, ки дар таърихи нубувватӣ ҳамчун аломати роҳ зоҳир мегардад. Дар боби даҳуми Ваҳй, фариштае фуруд меояд ва як пояшро бар хушкӣ ва пои дигарашро бар баҳр мегузорад. Хоҳар Уайт ба мо мефаҳмонад, ки он фаришта «касе камтар аз худи Исои Масеҳ набуд». Фариштаи Ваҳй 10 «зоҳиршавии» Масеҳ дар таърихи нубувватӣ мебошад. Ӯ дар ояти сездаҳуми боби ҳаштуми Дониёл ҳамчун Палмонӣ зоҳир мегардад, ва аз боби панҷуми Ваҳй ба баъд Ӯ ҳамчун Шери сибти Яҳудо зоҳир мешавад. Дониёл намояндаи онҳое аст, ки дар рӯзҳои охир аз паи зоҳиршавиҳои нубувватии Масеҳ мераванд, ба ҳар ҷое ки Ӯ биравад. Агар онҳо дар ин кор вафодор бошанд, ба рӯъёи оина роҳнамоӣ мешаванд, он ҷо ки бевафоён мегурезанд.

Chapter twelve’s three-step purification based upon understanding the knowledge that is increased when a prophecy is unsealed is accompanied by three ‘time prophecies,’ which represent three distinct fulfillments for each of the three verses. Verse seven’s twelve hundred and sixty years, verse eleven’s twelve hundred and ninety years and verse twelves thirteen hundred and thirty-five years identify three verses that each contain a time prophecy which was fulfilled in history, and thereafter recognized by the Millerites as historical confirmation of the message they proclaimed. The prediction in the verse, the historical fulfillment and the Millerite application of that history witness to the latter-day fulfillment of those three prophecies. But the Millerites application of time is no longer valid, so the time references in the verses are to be applied as symbols, not as time. The symbolism is established in the verses through applying the verse, the verse’s fulfillment in history and the Millerite presentation of the message.

Поксозии сетояи боби дувоздаҳум, ки бар фаҳмиши донише асос ёфтааст, ки ҳангоми кушода шудани мӯҳри нубувват афзун мегардад, бо се «нубуввати замонӣ» ҳамроҳ аст, ки барои ҳар яке аз он се оят се иҷрои ҷудогонаро ифода менамоянд. Ҳазору дусаду шаст соли ояти ҳафтум, ҳазору дусаду наваду соли ояти ёздаҳум ва ҳазору сесаду сию панҷ соли ояти дувоздаҳум се оятеро муайян месозанд, ки ҳар яке дар бари худ як нубуввати замониро дорад, ки дар таърих иҷро шуд ва баъд аз он аз ҷониби миллеритҳо ҳамчун тасдиқи таърихии паёме, ки онҳо эълон мекарданд, шинохта гардид. Пешгӯйии дар он оят, иҷрои таърихӣ ва татбиқи миллеритии он таърих бар иҷрои замони охири ин се нубувват шаҳодат медиҳанд. Аммо татбиқи замон аз ҷониби миллеритҳо дигар эътибор надорад, бинобар ин ишораҳои замонӣ дар ин оятҳо бояд ҳамчун рамзҳо татбиқ шаванд, на ҳамчун замон. Рамзият дар худи оятҳо ба воситаи татбиқи оят, иҷрои таърихии он оят ва пешниҳоди паём аз ҷониби миллеритҳо муқаррар мегардад.

Chapter eleven’s chronology of human rebellion is woven together by leagues, treaties and covenants. The human covenants that are represented within the history of chapter eleven are contrasted with the Divine covenant.

Хронологияи исёни башар дар боби ёздаҳум бо иттиҳодҳо, паймонҳо ва аҳдҳо бофта шудааст. Аҳдҳои башарие, ки дар таърихи боби ёздаҳум инъикос ёфтаанд, бо аҳди Илоҳӣ муқоиса карда мешаванд.

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed.” Review and Herald, February 26, 1914.

> «Дар рӯзҳои охири таърихи ин замин, аҳди Худо бо қавми Ӯ, ки аҳкоми Ӯро нигоҳ медоранд, бояд аз нав барқарор карда шавад». Review and Herald, February 26, 1914.

Rome establishes the entire vision, and when papal Rome is first addressed in chapter eleven, she is identified as “them that forsake the holy covenant.” The internal line in Daniel eleven, which is also the internal line within the hidden history of verse forty, represents those who enter into covenant with God in the latter days, and the external line identifies those who forsake that very covenant. In illustrating the class who will not be benefitted by the increase of knowledge in the latter days, their external history is woven upon the prophetic thread of broken human treaties.

Рум тамоми рӯъёро барпо месозад, ва ҳангоме ки Руми папавӣ бори аввал дар боби ёздаҳум мавриди хитоб қарор мегирад, вай ҳамчун «онҳое ки аҳди муқаддасро тарк мекунанд» муаррифӣ мешавад. Хатти дохилӣ дар Дониёл ёздаҳ, ки ҳамчунин хатти дохилӣ дар дохили таърихи пинҳонии ояти чил аст, онҳоеро намояндагӣ мекунад, ки дар айёми охир бо Худо ба аҳд медароянд, ва хатти берунӣ онҳоеро муайян месозад, ки маҳз ҳамон аҳдро тарк мекунанд. Дар ба тасвир овардани табақае, ки аз афзоиши дониш дар айёми охир баҳра нахоҳанд бурд, таърихи берунии онҳо бар риштаи нубувватии аҳдҳои шикастаи башарӣ бофта шудааст.

Woven into the internal line of the one hundred and forty-four thousand are multiple symbols and illustrations of the covenant relationship of God with His latter-day remnant people. The symbol of the number “eleven” is one of those truths, and the fact that the eleventh verse of chapter eleven identifies the external and internal vision of the latter days is emphasized by Isaiah identifying the purpose and work of God’s last day covenant people in chapter eleven, and verse eleven.

Дар хати ботинии саду чилу чаҳор ҳазор рамзҳо ва тасвирҳои бисёре бофта шудаанд, ки муносибати аҳдии Худоро бо қавми бақияи Ӯ дар айёми охир нишон медиҳанд. Рамзи адади «ёздаҳ» яке аз он ҳақоиқ аст, ва ин воқеият, ки ояти ёздаҳуми боби ёздаҳум рӯъёи зоҳирӣ ва ботинии айёми охирро муайян мекунад, бо он таъкид мегардад, ки Ишаъё мақсад ва кори қавми аҳдии Худоро дар рӯзҳои охир дар боби ёздаҳум ва ояти ёздаҳум муайян месозад.

> And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. Isaiah 11:11.

> Ва дар он рӯз чунин воқеъ хоҳад шуд, ки Худованд бори дуюм дасти Худро дароз хоҳад кард, то бақияи қавми Худро, ки боқӣ мондаанд, аз Ошур, аз Миср, аз Патрус, аз Куш, аз Элом, аз Шинъор, аз Ҳамот ва аз ҷазираҳои баҳр бозёбад. Ишаъё 11:11.

## The Scattering

Парокандашавӣ

In the last days the remnant people of God will have been twice scattered, needing to be gathered. Verse seven of Daniel twelve identifies a scattering of God’s people in the last days, thus representing the twelve hundred and sixty days as a symbol of a scattering.

Дар рӯзҳои охир қавми боқимондаи Худо ду бор пароканда хоҳанд шуд ва ниёз ба ҷамъ оварда шудан хоҳанд дошт. Ояти ҳафтуми Дониёл боби дувоздаҳум парокандашавии қавми Худоро дар рӯзҳои охир муайян мекунад; бинобар ин, ҳазору дусаду шаст рӯзро ҳамчун рамзи як парокандашавӣ ифода менамояд.

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:7.

> Ва ман шунидам он марди либоспӯши катонинро, ки бар обҳои дарё буд, ҳангоме ки дасти рост ва дасти чапи худро сӯи осмон боло бурд ва ба Ӯ, ки то абад зинда аст, қасам хӯрд, ки ин барои як замон, замонҳо ва ниме хоҳад буд; ва ҳангоме ки пароканда сохтани қудрати қавми муқаддас ба анҷом расад, ҳамаи ин чизҳо ба поён хоҳанд омад. Дониёл 12:7.

The two witnesses were scattered in Revelation chapter eleven after they gave their testimony.

Ду шоҳид баъд аз он ки шаҳодати худро доданд, дар боби ёздаҳуми Ваҳй пароканда карда шуданд.

> And when they shall have finished their testimony, the beast that ascendeth out of the bottomless pit shall make war against them, and shall overcome them, and kill them. And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. And they of the people and kindreds and tongues and nations shall see their dead bodies three days and an half, and shall not suffer their dead bodies to be put in graves. And they that dwell upon the earth shall rejoice over them, and make merry, and shall send gifts one to another; because these two prophets tormented them that dwelt on the earth. Revelation 11:7–10.

> Ва ҳангоме ки шаҳодати худро ба анҷом расонанд, он ҳайвоне ки аз вартаи беинтиҳо боло меояд, бо онҳо ҷанг хоҳад кард, ва бар онҳо ғолиб хоҳад омад, ва онҳоро хоҳад кушт. Ва ҷасадҳои онҳо дар кӯчаи шаҳри бузург хоҳад монд, ки ба маънои рӯҳонӣ Садӯм ва Миср хонда мешавад, он ҷо низ ки Худованди мо маслуб карда шуд. Ва аз қавмҳо ва қабилаҳо ва забонҳо ва миллатҳо ҷасадҳои онҳоро се рӯзу ним хоҳанд дид, ва нахоҳанд гузошт, ки ҷасадҳои онҳо дар қабрҳо ниҳода шаванд. Ва сокинони рӯйи замин бар онҳо шодӣ хоҳанд кард ва айшу тараб хоҳанд намуд, ва ба якдигар ҳадияҳо хоҳанд фиристод, зеро ин ду пайғамбар сокинони рӯйи заминро азоб медоданд. Ваҳй 11:7–10.

In the next verse, verse eleven, the two witnesses are resurrected from their death in the street of Sodom and Egypt. That same death is portrayed by Ezekiel as a valley of scattered, dead, dry bones. The two witnesses represent the Republican and Protestant horns that were slain in 2020. The Protestant horn died at its false prediction of July 18, 2020 and the Republican horn died at the stolen election of 2020. Isaiah identifies that when the witnesses are resurrected, which he identifies as being gathered a second time, those witnesses become the ensign that gathers the eleventh-hour workers.

Дар ояти баъдӣ, ояти ёздаҳум, он ду шоҳид аз марги худ дар кӯчаи Садӯм ва Миср эҳё карда мешаванд. Ҳамон маргро Ҳизқиёл ҳамчун дарае аз устухонҳои пароканда, мурда ва хушкида тасвир мекунад. Он ду шоҳид шохҳои ҷумҳурихоҳӣ ва протестантиро намояндагӣ мекунанд, ки дар соли 2020 кушта шуданд. Шохи протестантӣ бо пешгӯии дурӯғини худ дар бораи 18 июли соли 2020 мурд, ва шохи ҷумҳурихоҳӣ дар интихоботи дуздидашудаи соли 2020 мурд. Ишаъё муайян месозад, ки ҳангоме ки шоҳидон эҳё карда мешаванд, ки ӯ инро ҳамчун бори дуюм ҷамъ оварда шудан муаррифӣ мекунад, он шоҳидон ба байрақе табдил меёбанд, ки коргарони соати ёздаҳумро ҷамъ меоварад.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:10–12.

> Ва дар он рӯз решае аз Йисой хоҳад буд, ки ҳамчун парчаме барои қавмҳо хоҳад истод; халқҳо ба сӯи ӯ хоҳанд омад; ва оромии ӯ ҷалолнок хоҳад буд. Ва дар он рӯз чунин хоҳад шуд, ки Худованд бори дуюм дасти Худро дароз хоҳад кард, то бақияи қавми Худро, ки боқӣ мондаанд, аз Ошур, аз Миср, аз Патрос, аз Куш, аз Элом, аз Шинор, аз Ҳамот ва аз ҷазираҳои баҳр бозпас оварад. Ва Ӯ барои халқҳо парчаме хоҳад барафрошт, ва рондашудагони Исроилро ҷамъ хоҳад кард, ва парокандагони Яҳудоро аз чор гӯшаи замин гирд хоҳад овард. Ишаъё 11:10–12.

When the Lord sets his hand the second time to gather, he assembles “the outcasts of Israel.” The “outcasts of Israel” become the ensign to the Gentiles, and for this reason they must be cast out before they are gathered. They were cast out into Ezekiel’s valley of dead bones and once slain, they laid in the street where also our Lord was crucified, while the other class rejoiced.

Ҳангоме ки Худованд бори дуюм дасти Худро барои ҷамъ овардан дароз мекунад, Ӯ «рондашудагони Исроил»-ро гирд меоварад. «Рондашудагони Исроил» барои халқҳо аломат мегарданд, ва ба ҳамин сабаб лозим аст, ки пеш аз ҷамъ оварда шудан, ронда шаванд. Онҳо ба водии устухонҳои мурдаи Ҳизқиёл ронда шуданд, ва чун як бор кушта гаштанд, дар кӯчае мехобиданд, ки дар он низ Худованди мо маслуб шуда буд, дар ҳоле ки табақаи дигар шодӣ мекард.

> Hear the word of the Lord, ye that tremble at his word; Your brethren that hated you, that cast you out for my name’s sake, said, Let the Lord be glorified: but he shall appear to your joy, and they shall be ashamed. Isaiah 66:5.

> Эй касоне ки аз каломи Ӯ меларзед, каломи Худовандро бишнавед; бародарони шумо, ки аз шумо нафрат доштанд ва ба хотири номи Ман шуморо рондаанд, мегуфтанд: «Бигзор Худованд ҷалол ёбад». Аммо Ӯ барои шодии шумо зоҳир хоҳад шуд, ва онҳо шарманда хоҳанд гардид. Ишаъё 66:5.

Those who tremble at God’s Word are cast out by their brethren which hated them. Jeremiah identifies what happens to the brethren that hated the ensign.

Онҳое ки аз Каломи Худо меларзанд, аз тарафи бародарони худ, ки аз онҳо нафрат доштанд, берун андохта мешаванд. Ирмиё он чиро, ки ба бародароне рӯй медиҳад, ки аз байрақ нафрат доштанд, муайян месозад.

> Therefore thus saith the Lord, Behold, I will bring evil upon them, which they shall not be able to escape; and though they shall cry unto me, I will not hearken unto them. Jeremiah 11:11.

> Бинобарин, Худованд чунин мегӯяд: инак, бар онҳо балое хоҳам овард, ки натавонанд аз он раҳоӣ ёбанд; ва агарчи ба сӯи Ман фарёд кунанд, онҳоро иҷобат нахоҳам кард. Ирмиё 11:11

The context of verse eleven is God’s covenant, and all the prophets address the last days, so the covenant being discussed is the renewing of the covenant with the one hundred and forty-four thousand.

Заминаи ояти ёздаҳум аҳди Худост, ва ҳамаи анбиё дар бораи айёми охир сухан мегӯянд; пас, аҳде ки мавриди баҳс қарор дорад, таҷдиди аҳд бо саду чилу чор ҳазор аст.

> The word that came to Jeremiah from the Lord, saying, Hear ye the words of this covenant, and speak unto the men of Judah, and to the inhabitants of Jerusalem; And say thou unto them, Thus saith the Lord God of Israel; Cursed be the man that obeyeth not the words of this covenant, Which I commanded your fathers in the day that I brought them forth out of the land of Egypt, from the iron furnace, saying, Obey my voice, and do them, according to all which I command you: so shall ye be my people, and I will be your God: That I may perform the oath which I have sworn unto your fathers, to give them a land flowing with milk and honey, as it is this day. Then answered I, and said, So be it, O Lord.

> Каломе ки аз ҷониби Худованд ба Ирмиё омад, чунин буд: «Суханони ин аҳдро бишнавед ва ба мардуми Яҳудо ва ба сокинони Ерусалим бигӯед; ва ба онҳо бигӯ: чунин мегӯяд Худованд Худои Исроил: лаънатӣ бод он касе ки ба суханони ин аҳд гӯш надиҳад, ки Ман дар рӯзе ки падарони шуморо аз замини Миср, аз кӯраи оҳанин, берун овардам, ба онҳо фармудам, гуфта будам: ба овози Ман гӯш диҳед ва онҳоро, мувофиқи ҳар он чи ба шумо амр мекунам, ба ҷо оваред; ва шумо қавми Ман хоҳед буд, ва Ман Худои шумо хоҳам буд; то қасамеро, ки ба падарони шумо ёд кардаам, ба ҷо оварам, ки ба онҳо заминеро диҳам, ки шир ва асал дар он ҷорист, чунон ки имрӯз аст». Он гоҳ ман ҷавоб дода, гуфтам: «Омин, эй Худованд».

> Then the Lord said unto me, Proclaim all these words in the cities of Judah, and in the streets of Jerusalem, saying, Hear ye the words of this covenant, and do them. For I earnestly protested unto your fathers in the day that I brought them up out of the land of Egypt, even unto this day, rising early and protesting, saying, Obey my voice. Yet they obeyed not, nor inclined their ear, but walked every one in the imagination of their evil heart: therefore I will bring upon them all the words of this covenant, which I commanded them to do; but they did them not.

> Пас Худованд ба ман гуфт: «Ҳамаи ин суханонро дар шаҳрҳои Яҳудо ва дар кӯчаҳои Уршалим эълон намо ва бигӯ: “Суханони ин аҳдро бишнавед ва онҳоро ба ҷо оваред. Зеро Ман ба падарони шумо аз рӯзе ки онҳоро аз замини Миср берун овардам то ба имрӯз ҷиддан шаҳодат додам, субҳи барвақт бархоста пайваста огоҳ карда, гуфта будам: ‘Ба овози Ман итоат кунед’. Аммо онҳо итоат накарданд ва гӯши худро хам нанамуданд, балки ҳар яке аз рӯйи хаёли дили шарири худ роҳ рафт; бинобар ин, Ман ҳамаи суханони ин аҳдро бар онҳо хоҳам овард, ки ба ҷо овардани онҳоро амр карда будам, вале онҳо онҳоро ба ҷо наоварданд.”»

> And the Lord said unto me, A conspiracy is found among the men of Judah, and among the inhabitants of Jerusalem. They are turned back to the iniquities of their forefathers, which refused to hear my words; and they went after other gods to serve them: the house of Israel and the house of Judah have broken my covenant which I made with their fathers. Therefore thus saith the Lord, Behold, I will bring evil upon them, which they shall not be able to escape; and though they shall cry unto me, I will not hearken unto them. Jeremiah 11:1–11.

> Ва Худованд ба ман гуфт: «Дар миёни мардони Яҳудо ва миёни сокинони Уршалим фитнае пайдо шудааст. Онҳо ба гуноҳҳои падарони хеш, ки аз шунидани суханони Ман сарпечӣ карданд, бозгаштаанд; ва онҳо аз пайи худоёни дигар рафтанд, то онҳоро ибодат кунанд; хонаи Исроил ва хонаи Яҳудо аҳди Маро, ки бо падаронашон баста будам, шикастанд. Бинобар ин, Худованд чунин мегӯяд: инак, Ман бар онҳо бадие хоҳам овард, ки аз он наҷот ёфта натавонанд; ва ҳарчанд ба Ман нола кунанд, Ман онҳоро иҷобат нахоҳам кард». Ирмиё 11:1–11.

The subject of the judgment of Laodicean Seventh-day Adventism that Jeremiah identifies is repeated by Ezekiel in chapter eleven, verse eleven.

Мавзӯи доварии адвентизми ҳафтрӯзаи Лоодикия, ки Ирмиё онро муайян мекунад, аз ҷониби Ҳизқиёл дар боби ёздаҳ, ояти ёздаҳ такрор мешавад.

> This city shall not be your caldron, neither shall ye be the flesh in the midst thereof; but I will judge you in the border of Israel. Ezekiel 11:11.

> Ин шаҳр деги шумо нахоҳад буд, ва шумо гӯшт дар миёни он нахоҳед буд; балки Ман шуморо дар сарҳади Исроил доварӣ хоҳам кард. Ҳизқиёл 11:11.

Inspiration directly identifies the sealing of Ezekiel chapter nine as the very same sealing of the one hundred and forty-four thousand in Revelation seven. Verse eleven of chapter eleven is simply the continuation of Ezekiel’s running narrative of the judgment upon the Seventh-day Adventist church, which Sister White identifies as Jerusalem of Ezekiel chapter nine. Those who did not receive the seal are judged and destroyed in the vision of chapter nine through eleven.

Илҳом бевосита мӯҳргузории боби нӯҳуми Ҳизқиёлро ҳамон айни мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазор дар Ваҳй боби ҳафт муаррифӣ мекунад. Ояти ёздаҳуми боби ёздаҳ танҳо идомаи ривояти пайдарпайи Ҳизқиёл дар бораи доварӣ бар калисои Адвентистҳои Рӯзи Ҳафтум аст, ки хоҳар Уайт онро Ерусалими Ҳизқиёл боби нӯҳ мешиносонад. Онҳое ки мӯҳрро нагирифтанд, дар рӯъёи бобҳои нӯҳ то ёздаҳ доварӣ шуда, нобуд карда мешаванд.

The vision of 9/11 in Ezekiel identifies the unfaithful as being taken outside of Jerusalem to be judged, thus identifying the final separation of those who profess to be the final church illustrated in the book of Revelation. The symbol of “eleven, eleven” is a symbol of the covenant which the one hundred and forty-four thousand enter into with God. When added together the numbers represent twenty-two, which is a tenth of two hundred and twenty, one of the symbols of the combination of Divinity with humanity.

Рӯъёи 9/11 дар Ҳизқиёл носодиқонро ҳамчун касоне муайян мекунад, ки барои доварӣ аз беруни Ерусалим бурда мешаванд; ба ин васила ҷудоии ниҳоии онҳоеро муайян месозад, ки худро калисои охирин меноманд, чунон ки дар китоби Ваҳй тасвир шудааст. Рамзи «ёздаҳ, ёздаҳ» рамзи аҳдест, ки яксаду чилу чаҳор ҳазор бо Худо мебанданд. Ҳангоме ки ин ададҳо бо ҳам ҷамъ карда мешаванд, онҳо бисту ду мешаванд, ки даҳяки дусаду бист аст, яке аз рамзҳои пайвастшавии Илоҳият бо инсоният.

Two hundred and twenty years between 677 and 457 BC connect Daniel’s prophecy of twenty-three hundred days, with Moses’ time prophecy of seven times. Much can be identified of the two hundred and twenty years as a symbol of the work of the atonement which began when those two prophecies arrived together in 1844. Much can be set forth of what is symbolically represented by the number twenty-two as a tithe of two hundred and twenty, as is the case with the number eleven. What I wish to identify here is the relation between eleven and twenty-two.

Байни солҳои 677 ва 457 то милод дусаду бист сол фосила ҳаст, ки нубуввати Дониёлро дар бораи ду ҳазору сесад рӯз бо нубуввати замонии Мусо дар бораи ҳафт замон ба ҳам мепайвандад. Аз дусаду бист сол бисёр чизҳоро метавон ҳамчун рамзи кори кафорат, ки вақте ин ду нубувват дар соли 1844 якҷо ба анҷом расиданд, оғоз ёфт, муайян кард. Бисёр чизҳоро метавон дар бораи он чӣ ки ба таври рамзӣ аз ҷониби шумораи бисту ду, ҳамчун ушри дусаду бист, намояндагӣ мешавад, баён намуд, ҳамон гуна ки дар мавриди шумораи ёздаҳ аст. Он чиро ки ман мехоҳам дар ин ҷо муайян созам, робитаи байни ёздаҳ ва бисту ду аст.

We will continue these thoughts in the next article.

Мо ин андешаҳоро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

Back to Articles