Article

# Китоби Дониёл — Рақами чор

Шоқулоб

Author

Jeff Pippenger

Published

November 27, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Мо ба «ҳафт замон»-и Ибодатномаи Левизодда, боби бисту шаш, чунон ки дар китоби Дониёл муаррифӣ шудааст, муроҷиат менамоем. Мо чунин мекунем, зеро яке аз хусусиятҳои набавии «ҳафт замон» ин аст, ки он «санги пешпо»-еро муаррифӣ мекунад, ки бинокорон рад карданд. Ман санги пешпоеро, ки дар Навиштаҳо муаррифӣ шудааст, ҳамчун ҳақиқате таъриф менамоям, ки метавон онро дид, аммо дида намешавад. Барои онҳое ки онро мебинанд, он гаронбаҳост; аммо барои онҳое ки онро намебинанд, он на танҳо чизест, ки бар он пешпо мехӯранд, балки ҳамон сангест, ки онҳоро майда карда ба хока табдил медиҳад.

Вақте ки Масеҳ сангеро, ки меъморон рад карда буданд, пеш овард, Ӯ нишон дод, ки санги гӯша «сар»-и гӯша хоҳад шуд. Паёми санги радшуда дар Навиштаҳо ҳамеша ба он марбут аст, ки Худо аз қавме, ки пештар аҳди Ӯ буданд, мегузарад, ва ҳамзамон Худо бо қавме, ки пештар қавми Худо набуданд, ба аҳд медарояд.

> Исо ба онҳо гуфт: «Оё ҳаргиз дар Навиштаҳо нахондаед: санге, ки бинокорон рад карданд, ҳамон санг сари гӯша гардид; ин аз ҷониби Худованд аст, ва дар назари мо аҷоиб мебошад? Бинобар ин ба шумо мегӯям: Малакути Худо аз шумо гирифта шуда, ба қавме дода хоҳад шуд, ки меваҳои онро меоварад. Ва ҳар кӣ бар ин санг афтад, шикаста хоҳад шуд; аммо бар ҳар кӣ он афтад, ӯро кӯфта, чун ғубор хоҳад кард». Матто 21:42–44.

Аввалин «пешгӯии замонӣ», ки фариштагони муқаддас Вилям Миллерро ба он ҳидоят карданд, «ҳафт вақт»‑и Ибодатномаи бисту шашум буд. Адвентизми Лоодикия раванди вайрон сохтани ҳақиқатҳои бунёдиро, ки Худованд ба василаи хизмати Миллер барпо карда буд, аз он оғоз намуд, ки худи нахустин кашфиёти Миллерро рад кард. Албатта, ҳар намунаи нубувватие, ки бунёди муқаддасро тасвир мекунад, тасвири Масеҳ аст, ки «Санг» мебошад; бинобар ин, рад кардани «ҳафт вақт» дар соли 1863 на танҳо оғози раванди рад намудани ҳақиқатҳои бунёдиро муайян месозад, балки он рад кардани Масеҳро низ ифода мекунад. Чунон ки дар шаҳодати Масеҳ дар бораи санги радшуда аст, Петрус низ муайян мекунад, ки яке аз пешгӯиҳои марбут ба санги бунёдӣ ин аст, ки он дар ниҳоят «сари кунҷ» хоҳад гардид.

> Зеро ки дар Навиштаҳо низ омадааст: «Инак, Ман дар Сион санги асосии гӯша, баргузида ва гаронбаҳо мегузорам; ва ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, ҳеҷ гоҳ шарманда нахоҳад шуд». Пас, барои шумо, ки имон доред, Ӯ гаронбаҳост; аммо барои нофармонон, «он санге ки бинокорон рад карданд, ҳамон санг сари гӯша гардид», ва «санги пешпо хӯрдан ва сахраи васваса», яъне барои онҳое ки аз калом пешпо мехӯранд, азбаски нофармонанд; ва ба ҳамин низ таъйин шуда буданд. Аммо шумо насли баргузида, коҳиноти подшоҳона, миллати муқаддас, қавми хос ҳастед, то фазилатҳои Ӯро эълон намоед, ки шуморо аз торикӣ ба нури аҷоиби Худ хондааст; шумо, ки пештар қавм набудед, вале ҳоло қавми Худо ҳастед; ки пештар раҳм наёфта будед, вале ҳоло раҳм ёфтаед. 1 Петрус 2:6–8.

Санги таҳкурсӣ дар ибтидои Адвентизм, ба сари гӯша табдил меёбад. Ишаъё бо Масеҳ ва Петрус мувофиқ аст, ва Ишаъё санги таҳкурсиро барои намояндагӣ кардани қавми аҳд истифода мебарад, ки аз онҳо мегузаранд ба хотири қавми нави аҳд. Дар шаҳодати худ ӯ гурӯҳеро тасвир мекунад, ки бо марг аҳд бастаанд, ва ки дурӯғеро пазируфтаанд. Дурӯғе ки онҳо қабул мекунанд, ҳамон дурӯғест, ки Павлус онро ҳамчун оварандаи гумроҳии сахт бар онҳое муайян мекунад, ки бо марг аҳд мебанданд, зеро онҳо муҳаббати ростиро қабул накарданд.

> Пас, эй мардони истеҳзокунанда, ки бар ин қавме, ки дар Уршалим аст, ҳукмронӣ мекунед, каломи Худовандро бишнавед. Азбаски шумо гуфтаед: «Мо бо марг аҳд бастааем, ва бо дӯзах созиш кардаем; ҳангоме ки тозиёнаи лабрез гузашта равад, ба мо нахоҳад расид; зеро ки дурӯғро паноҳи худ сохтаем, ва зери ботил худро пинҳон кардаем», бинобар ин чунин мегӯяд Парвардигор Худо: «Инак, Ман дар Сион барои таҳкурсӣ санге мегузорам, санги озмудашуда, санги гаронбаҳои гӯша, таҳкурсии устувор; ҳар кӣ имон оварад, шитоб нахоҳад кард. Ва довариро ба мисли ресмон, ва адолатро ба мисли шоқул қарор хоҳам дод; ва жола паноҳгоҳи дурӯғро рӯфта мебарад, ва обҳо ҷойи пинҳонро фаро хоҳанд гирифт. Ва аҳди шумо бо марг бекор хоҳад шуд, ва созиши шумо бо дӯзах пойдор нахоҳад монд; ҳангоме ки тозиёнаи лабрез гузашта равад, он гоҳ шумо зери пои он кӯфта хоҳед шуд». Ишаъё 28:14–18.

«ҳафт вақт» зери дуруғҳо пинҳон гардидааст, ва вақте ки Худо аз канори қавми аҳди пешини Худ мегузарад ва бо яксаду чилу чаҳор ҳазор ба аҳд медарояд, он санге ки пештар санги радшудаи гӯша буд, боло хоҳад рафт, то «сар»-и гӯша гардад. Барои онҳое ки ин ҳақиқатро мефаҳманд, он гаронбаҳост, ва барои онҳое ки намефаҳманд, он санге ки сари гӯша мегардад, на танҳо онҳоро маҳв мекунад, балки ба таври маҷозӣ санги мазори онҳо низ мегардад.

Дар китоби Дониёл, дар боби ҳаштум ва ояти нуздаҳум, мо «интиҳои охирин»-и ғазабро меёбем, ва ба ҳамин васила маълум мегардад, ки ҳатман бояд «интиҳои аввал»-и ғазаб низ вуҷуд дошта бошад. Фосилаи замон аз соли 677 то м. то 22 октябри соли 1844 он давраеро ифода мекунад, ки дар он муқаддасгоҳ (ва лашкар) поймол карда мешуд. Аммо папагарӣ, мувофиқи Дониёл боби ёздаҳум ва ояти сию шашум, бояд то ба анҷом расидани ғазаб комёб мешуд. Агар интиҳои ғазаб дар боби ҳаштум анҷоми як давраи вақтро ифода кунад, пас интиҳои ғазаб дар боби ёздаҳум низ анҷоми як давраи вақтро ифода менамояд. Ин аст он чи Китоби Муқаддас ошкоро таълим медиҳад, ҳарчанд ин ҳақиқат бо дурӯғҳои онҳое пӯшонида шудааст, ки бо марг аҳд бастаанд.

Анҷоми ҳар ду хашм рамзи поёни як давраи айни замон аст, зеро ҳар ду иҷрои ҳамон як лаънати ду ҳазору панҷсаду бист соли парокандагӣ, асорат ва ғуломӣ буданд. Салтанати шимолӣ нахуст парокандагӣ, асорат ва ғуломии «ҳафт замон»-ро аз сар гузаронд, вақте ки дар соли 723 то милод подшоҳи Ошур онҳоро асир гирифт. Салтанати ҷанубӣ низ дар соли 677 то милод ба ҳамон сарнавишт гирифтор шуд. Ирмиё ин ҳақиқатро тасдиқ мекунад.

> Исроил гӯсфанди парокандаест; шерон ӯро рондаанд: аввал подшоҳи Ашшур ӯро фурӯ бурд; ва охир ин Набукаднесар, подшоҳи Бобил, устухонҳояшро шикаст. Ирмиё 50:17.

Ирмиё доварии тадриҷиро нишон медиҳад. Ашшуриён салтанати шимолиро дар соли 723 то милод аз миён мебаранд, сипас Манашшоро дар соли 677 то милод ба Бобил, пойтахти худ, мебаранд. Баъд Набукаднесар Еҳӯёқимро мебарад, ва ҳамин тавр оғози ҳафтод соли асириро дар соли 606 то милод муайян месозад. Сипас Набукаднесар Сидқиёро мебарад ва Ерусалимро дар соли 586 то милод хароб мекунад.

Ба подшоҳии ҷанубӣ ҳушдор дода шуда буд, ки агар онҳо дар исёни худ идома диҳанд, ба ҳамон сарнавиште дучор хоҳанд шуд, ки бар подшоҳии шимолӣ омад. Доварии подшоҳии шимолӣ бар подшоҳии ҷанубӣ низ ба иҷро мерасид, ва рамзи он доварӣ хатте буд, ки мебоист бар Яҳудо кашида шавад. Дар шаҳодати Ишаъё он танҳо «хат» буд, аммо дар порчаи зерин «хат» — «хати Сомария» аст.

> Бинобар ин, чунин мегӯяд Парвардигор Худои Исроил: инак, Ман бар Ерусалим ва Яҳудо чунин бадӣ меоварам, ки ҳар кӣ онро бишнавад, ҳар ду гӯшаш ҷингилад. Ва Ман бар Ерусалим ченаки Сомария ва шоқули хонадони Аҳъобро мекашам; ва Ерусалимро чунон пок мекунам, ки одам табақеро пок мекунад, онро пок карда, чаппа мегардонад. Ва бақияи мероси Худро тарк намуда, онҳоро ба дасти душманонашон месупорам; ва онҳо барои ҳамаи душманонашон ғанимат ва тороҷ хоҳанд шуд; зеро онҳо он чиро, ки дар назари Ман бад буд, ба ҷо оварданд ва Маро ба хашм оварданд, аз рӯзе ки падаронашон аз Миср берун омаданд, то ба имрӯз. 4 Подшоҳон 21:12–15.

Дар оятҳое, ки ҳоло иқтибос шуданд, ду ибораи нубувватӣ мавҷуд аст, ки бояд баррасӣ шаванд. Аввалӣ хориш ё ҷунбиши гӯшҳост, ва дигаре шоқул аст. Дар ин оятҳо ресмони Сомария низ ҳамчун шоқули хонаи Аҳъоб муайян карда мешавад. Ресмон ва шоқул абзорҳои доварӣ мебошанд, ки дар раванди биносозӣ истифода мешаванд. Дар ин оятҳо онҳо нишон медиҳанд, ки ҳамон доварие, ки бар зидди салтанати шимолӣ, ки ба сурати Сомария ва хонаи Аҳъоб муаррифӣ шудааст, иҷро гардид, бар Яҳудо ва Уршалим низ оварда хоҳад шуд. Вақте ки ин огоҳӣ эълон гардид, салтанати шимолии Исроил аллакай мавриди ҳамла қарор гирифта, фатҳ шуда, вайрон гардида ва ба асорат бурда шуда буд. Паёми доварии Худо дар гӯшҳои онҳое, ки ин огоҳиро мешунаванд, хориш ё ҷунбиш ба вуҷуд меоварад. Ҳам шоқул ва ҳам хориш ё ҷунбиши гӯшҳо ҳар яке се бор дар Навиштаҳо ёфт мешаванд. Дар ҳар маврид, онҳо хашми Худоро бар зидди қавми Худи Ӯ ифода мекунанд.

> Ва Худованд омада, биистод ва мисли дафъаҳои пешин нидо кард: «Самуил, Самуил». Ва Самуил ҷавоб дод: «Бигӯ, зеро бандаи Ту мешунавад». Ва Худованд ба Самуил гуфт: «Инак, Ман дар Исроил коре хоҳам кард, ки ҳар кӣ онро бишнавад, ҳар ду гӯшаш ҷингилад. Дар он рӯз бар зидди Элӣ ҳар он чиро, ки дар бораи хонадонаш гуфтаам, ба амал хоҳам овард; чун оғоз кунам, анҷом ҳам хоҳам дод». 1 Подшоҳон 3:10–12.

Сарнагун шудани хонадони Элӣ ҳамон нубувватест, ки ҳар кас онро бишнавад, ҳар ду гӯши ӯ ҷингила хоҳад зад. Ҷингила задани гӯшҳо, дар замони Самуил, рамзи аз миён гузаштани хонадони Элӣ мебошад. Иҷрои пешгӯие, ки ба Самуил дода шуда буд, сарнагун шудани хонадони Элӣ ва барқарор гардидани Самуил ҳамчун набӣ буд. Самуил намояндаи қавмест, ки, чунон ки Петрус мегӯяд, пештар қавми Худо набуданд, аммо акнун ҳастанд; зеро вақте ки Самуил ҳамчун набӣ барқарор гардид, хонадони Элӣ нобуд шуд. Ирмиё низ доварие бар зидди роҳбарияти Ерусалим эълон мекунад, ки боиси ҷингила задани гӯшҳо мегардад.

> Ва бигӯ: Каломи Худовандро бишнавед, эй подшоҳони Яҳудо ва сокинони Уршалим; чунин мегӯяд Худованди лашкарҳо, Худои Исроил: Инак, Ман бар ин макон балое хоҳам овард, ки ҳар кӣ онро бишнавад, гӯшҳояш ҷингила хоҳанд зад. Ирмиё 19:3.

Ҳар се ишора ба гӯшҳое, ки ҷингила мезананд, ба қавми аҳде вобастаанд, ки бо марг аҳд бастаанд ва баъд аз он ба онҳо юриш оварда мешавад, мағлуб мегарданд, нобуд карда мешаванд, пароканда мешаванд ва ба асорат бурда мешаванд. Ин ҷингила задани гӯшҳо рамзи ҳукми ғазаби Худо аст, ва рамзи он ҳукм низ дар Навиштаҳо се бор, бо калимаи «шоқул», ифода шудааст. Мо онро аллакай дар Подшоҳони дуюм ва Ишаъё хондаем, аммо дар Навиштаҳо боз як ишораи дигари «шоқул» вуҷуд дорад, ва дар он ишора калимаи шоқул аз калимаи дигари ибронӣ тарҷума шудааст, назар ба ду ишораи пешина.

> Ва фариштае, ки бо ман сухан мегуфт, боз омад ва маро, мисли касе ки аз хоби худ бедор карда мешавад, бедор намуд. Ва ба ман гуфт: «Чӣ мебинӣ?» Ва ман гуфтам: «Нигаристам, ва инак, чароғдоне тамоман аз тилло, бо косае бар сари он, ва ҳафт чароғи он бар болои он, ва ҳафт най барои он ҳафт чароғе ки бар сари он ҳастанд; ва ду дарахти зайтун назди он, яке бар тарафи рости коса ва дигаре бар тарафи чапи он». Пас ман ҷавоб дода, ба фариштае ки бо ман сухан мегуфт, гуфтам: «Эй оғоям, инҳо чистанд?» Он гоҳ фариштае ки бо ман сухан мегуфт, ҷавоб дода, ба ман гуфт: «Оё намедонӣ, ки инҳо чистанд?» Ва ман гуфтам: «Не, эй оғоям». Пас ӯ ҷавоб дода, ба ман гуфт: «Ин аст каломи Худованд ба Зеруббобил, ки мегӯяд: “На бо қудрат, ва на бо тавоноӣ, балки бо Рӯҳи Ман”, мегӯяд Худованди лашкарҳо. Ту кистӣ, эй кӯҳи бузург? Пеши Зеруббобил ту ба саҳрои ҳамвор мубаддал хоҳӣ шуд; ва ӯ санги сарро бо нидоҳо берун хоҳад овард, дар ҳоле ки нидо мезананд: “Файз, файз бар он!”» Ва боз каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт: «Дастҳои Зеруббобил таҳкурсии ин хонаро гузоштаанд; дастҳои ӯ ҳамчунин онро ба анҷом хоҳанд расонд; ва ту хоҳӣ донист, ки Худованди лашкарҳо маро назди шумо фиристодааст. Зеро кист, ки рӯзи чизҳои хурдро ҳақир шумурда бошад? Зеро онҳо шод хоҳанд шуд, ва шулоқро дар дасти Зеруббобил, ҳамроҳ бо он ҳафт, хоҳанд дид; онҳо чашмони Худованданд, ки дар тамоми замин ба ҳар сӯ гаштугузор мекунанд». Он гоҳ ман ҷавоб дода, ба ӯ гуфтам: «Ин ду дарахти зайтун, ки бар тарафи рости чароғдон ва бар тарафи чапи он ҳастанд, чистанд?» Ва боз ҷавоб дода, ба ӯ гуфтам: «Ин ду шохаи зайтун, ки ба воситаи он ду найи тилло равғани тиллоиро аз худ ҷорӣ мекунанд, чистанд?» Ва ӯ ба ман ҷавоб дода, гуфт: «Оё намедонӣ, ки инҳо чистанд?» Ва ман гуфтам: «Не, эй оғоям». Пас ӯ гуфт: «Инҳо он ду тадҳиншуда ҳастанд, ки назди Худованди тамоми замин меистанд». Закарьё 4:1–14.

Калимае, ки дар Подшоҳони дуюм ва Ишаъё бисту ҳашт ба «санги шоқул» тарҷума шудааст, «mishqâl» аст ва маънояш вазн мебошад. Дар ҳар ду порча ба хат вазне (санги шоқул) илова карда мешуд. Вазн он чизест, ки дар тарозу истифода мешавад, ва рамзи доварист. Хате, ки бо вазн аст, хати доварист. Хати Сомария давраи «ҳафт замон», ё ду ҳазору панҷсаду бист сол буд. Ҳамон давраи вақт мебоист бар подшоҳии ҷанубӣ низ гузошта мешуд, ки бар подшоҳии шимолӣ оварда шуда буд. Анҷоми ҳар яке аз ин хатҳо дар китоби Дониёл ё ҳамчун анҷоми хашми охирин, ё ҳамчун анҷоми хашми аввал муайян шудааст. Ин давра дар Дониёл ҳамчун он давра тасвир шудааст, ки дар он Ерусалим ва лашкар мебоист зери по карда шаванд аз ҷониби ду қудрати вайронгар — бутпарастӣ ва папагарӣ. Ҳар ду давра замоне оғоз меёфтанд, ки пойтахтҳои марбути онҳо мавриди ҳуҷум қарор гирифта, фатҳ ва вайрон мешуданд ва шаҳрвандонашон ба ғуломӣ бурда мешуданд.

Аммо дар Закариё, калимаи «шоқул» аз ҳамбастагии ду калимаи ибронӣ сохта шудааст. Калимаи аввал «’eben» аст, ва маънояш «сохтан» мебошад, ҳамчунин маънои «санг»-ро дорад. Он «санги бино»-ро ифода мекунад. Сипас ин калима бо калимаи ибрии «bedı̂yl» ҳамроҳ мешавад, ки маънояш «ҷудо кардан ё ҷудо сохтан» аст. «Шоқул» дар Закариё он сангест, ки бар он бино карда мешавад ва ҷудоӣ ва тақсимро ба вуҷуд меоварад. Ин ҷудоӣ миёни ду табақаи парастандагон аст: як табақае, ки ҳангоми дидани санг шодмон мешавад, онро сари кунҷи худ мегардонад ва бар он бино мекунад; ва табақаи дигаре, ки онро намебинад, рад мекунад, бар он пешпо мехӯрад ва дар ниҳоят аз ҷониби он маҳв карда мешавад; ва он гоҳ ҳамон санг барои онҳо ба санги сари қабр ё санги мазор табдил меёбад. Як табақа бо ҳаёт аҳд мебандад, табақаи дигар бо марг аҳд мебандад.

Дар таърихи Закарё, Исроили қадим тоза аз Бобил баромада буд, то Ерусалимро аз нав бино кунад ва барқарор намояд. Зеруббобил ҳоким таъйин карда шуд ва мебоист бар кор назорат барад. Ӯ дар оғози кор санги таҳкурсиро гузошт ва дар анҷоми кор санги сар, ё санги тоҷиро, ҷой дод. Зеруббобил маънои «насли Бобил»-ро дорад. Ҳамаи пешгӯиҳо рӯзҳои охирро нишон медиҳанд, ва номи Зеруббобил рамзи таърихи паёми фариштаи аввал аст, вақте ки санги таҳкурсӣ гузошта шуд; ва номи ӯ ҳамчунин рамзи паёми фариштаи сеюм аст, вақте ки санги сар, ё санги тоҷӣ, ҷой дода мешавад. Зуҳури рехтани Рӯҳулқудс ҳам дар ҳаракати аввал ва ҳам дар ҳаракати дуюм бо номи Зеруббобил (насли Бобил) ифода шудааст, зеро он паёмеро муаррифӣ мекунад, ки насли ниҳоии «насли Бобил»-ро даъват мекунад, то берун ояд. Он намояндаи паёми Нидои Нисфи Шаб аст, ки дар ҳаракати аввал ба вуқӯъ пайваст ва дар ҳаракати охирини Фарёди Баланд наздик аст ба вуқӯъ пайвандад.

Ду дарахти зайтун, ду шохаи зайтун ва он ду равғанмолидашуда, ки зарфҳоеро ифода мекунанд, ки ду қубури тиллоӣ равғанро ба онҳо мерезанд:

> «Масеҳшудагоне, ки назди Худованди тамоми замин меистанд, ҳамон мақомеро доранд, ки замоне ба Шайтон ҳамчун карруби соябон дода шуда буд. Ба василаи мавҷудоти муқаддасе, ки тахти Ӯро иҳота мекунанд, Худованд бо сокинони замин пайваста иртиботро нигоҳ медорад. Равғани тиллоӣ он файзро ифода мекунад, ки ба воситаи он Худо чароғҳои имондоронро таъмин менамояд, то ки онҳо милт-милт накарда, хомӯш нагарданд. Агар ин равғани муқаддас аз осмон дар паёмҳои Рӯҳи Худо рехта намешуд, нерӯҳои шарорат бар одамон ҳукмронии комил медоштанд.»

> «Худо вақте беҳурмат карда мешавад, ки мо паёмҳоеро, ки Ӯ ба мо мефиристад, қабул намекунем. Бо ин мо равғани тиллоиро, ки Ӯ мехоҳад ба ҷонҳои мо бирезад, то ба онҳое ки дар торикӣ ҳастанд расонда шавад, рад мекунем. Вақте ки нидо хоҳад омад: “Инак, домод меояд; берун оед, то Ӯро пешвоз гиред”, онҳое ки равғани муқаддасро қабул накардаанд, ки файзи Масеҳро дар дилҳои худ азиз надоштаанд, хоҳанд ёфт, монанди бокирагони аблаҳ, ки барои вохӯрӣ бо Худованди худ омода нестанд. Онҳо дар худ қудрате надоранд, ки он равғанро ба даст оваранд, ва зиндагии онҳо вайрон мегардад. Аммо агар Рӯҳи Муқаддаси Худоро бихоҳанд, агар мо, чунонки Мусо илтиҷо кард, зорӣ намоем: “Ҷалоли Худро ба ман нишон деҳ”, муҳаббати Худо дар дилҳои мо рехта хоҳад шуд. Тавассути қубурҳои тиллоӣ равғани тиллоӣ ба мо расонда хоҳад шуд. “На бо қувва ва на бо тавоноӣ, балки бо Рӯҳи Ман, мегӯяд Худованди лашкарҳо.” Бо қабул кардани шуоъҳои дурахшони Офтоби Адолат, фарзандони Худо ҳамчун чароғҳо дар ҷаҳон медурахшанд». Review and Herald, July 20, 1897.

Закариё борҳо пурсида буд, ки он ду дарахти зайтун кистанд, ва ба ҳамин васила диққатро ба рамзҳои гуногуни ду шоҳид ҷалб мекард. Хоҳар Уайт он ду дарахти зайтунро ҳамчун ду шоҳиди Ваҳйи боби ёздаҳ муайян мекунад.

> «Дар бораи он ду шоҳид пайғамбар боз чунин эълон менамояд: “Инҳо он ду дарахти зайтун ва ду шамъдонанд, ки дар ҳузури Худои замин истодаанд.”» «Каломи Ту, — гуфт забурсаро, — чароғест барои пойҳоям ва нуре барои роҳи ман.» Ваҳй 11:4; Забур 119:105. Он ду шоҳид Навиштаҳои Аҳди Қадим ва Аҳди Ҷадидро намояндагӣ мекунанд». Баҳси Бузург, 267.

Закарьё мехост бифаҳмад, ки ин ду шоҳид киҳоянд. Дар Инқилоби Фаронса онҳо Аҳди Қадим ва Аҳди Ҷадид буданд. Онҳо ба сурати Мусо ва Илёс муаррифӣ шудаанд, ки аз ҷониби ваҳшие, ки аз вартаи беинтиҳо баромад, дар кӯча кушта шуданд. Онҳо хизмати Future for America-ро ифода мекунанд, ки 18 июли соли 2020 кушта шуд.

Дар аввали ин боб, баъд аз он ки Закарё бедор карда мешавад, ҳангоме ки устухонҳои хушки мурдагон ба ҳам оварда мешаванд, вале ҳанӯз зинда нестанд, Ҷабраил мепурсад: «Чӣ мебинӣ?» Закарё он чиро, ки дидааст, баён мекунад, ва сипас мепурсад: «Эй хоҷаи ман, инҳо чистанд?» Ҷабраил мавзӯи саволро таъкид намуда, ба саволи Закарё бо саволе ҷавоб медиҳад. Ӯ аз Закарё мепурсад: «Оё намедонӣ, ки инҳо чистанд?» Сипас Ҷабраил ҷавоб медиҳад: «Ин аст каломи Худованд ба Зеруббобил, ки мегӯяд: “На бо қудрат, ва на бо тавоноӣ, балки бо Рӯҳи Ман”, мегӯяд Худованди лашкарҳо.»

Каломи Худованд, ки ба Зарубобил дода шуд, чунин буд: «На бо қувва ва на бо зӯр, балки бо Рӯҳи Ман. Ту кистӣ, эй кӯҳи бузург? Пеши Зарубобил ту ба ҳамворӣ табдил хоҳӣ ёфт; ва ӯ санги сариро бо нидоҳо берун хоҳад овард, дар ҳоле ки фиғон мезананд: “Файз, файз бар он!”»

Заруббобил, ҳоким, пайғамбареро намояндагӣ мекунад, ки дар таърихи ибтидоӣ ва интиҳоӣ роҳро тайёр месозад, ва пеши ӯ кӯҳ ба ҳамворӣ мубаддал мегардад. Ишаъё кори ҳамон пайғамбарро муайян намуда, мегӯяд, ки ӯ «дар биёбон роҳи Худои моро рост хоҳад кард», ва сабаб хоҳад шуд, ки «ҳар водӣ» «боло бардошта шавад». Ӯ ҳамчунин боис хоҳад шуд, ки «ҳар кӯҳ ва теппа» «паст карда шавад», зеро «кӯҳи бузург» дар пеши ҳоким Заруббобил «ба ҳамворӣ мубаддал хоҳад шуд».

Паёми Уилям Миллер дар бораи «ҳафт замон» ба ӯ аз ҷониби Худо дода шуд. Зарубобил намояндаи Уилям Миллер аст, ки санги таҳкурсии «ҳафт замон»-ро гузошт, ва ӯ ҳамчунин намояндаи он дастҳост, ки «санги қулларо бароварда хоҳанд овард» бо «овоз бардошта, нидо карда: Неъмат, неъмат бар он». Дубора омадани калимаи «неъмат» паёми Нидои Нимашабро ифода мекунад. «Овоз бардоштан» ҳамон паёмро ифода мекунад, ки бо нидои баландии фариштаи сеюм ифода шудааст, ва «нидо кардан» Нидои Нимашабро ифода мекунад. Тамоми ин порча дар бораи паёми Нидои Нимашаб аст. Ин дар бораи бокирагонест, ки дар марг, бар кӯчаҳои Ваҳйи ёздаҳ, ки аз миёни водии устухонҳои хушки мурда мегузарад, хуфта буданд. Ин дар бораи эҳёи устухонҳои хушки мурда аст, ва дар бораи нақши нубувватии «шоқул» аст, ки бокирагони доно онро мебинанд ва ин боиси шодии онҳо мегардад.

Сипас Закарьё мегӯяд: «илова бар ин». «Илова бар ин» маънои онро дорад, ки порчаи баъдӣ бар болои порчаи пешин гузошта мешавад. Ин ишора ба усули нубувватии «сатр бар сатр» аст. Муколамаи пешина бедоршавии қавми Худоро дар нимашаб, ки бо Закарьё намояндагӣ шудааст, муайян намуд. Муколамаи пешина такроран хоҳиши қавми Худоро дар рӯзҳои охир таъкид намуд, то бифаҳманд, ки ду шоҳиди Ваҳй боби ёздаҳ киҳоянд. Муколамаи пешина нишон дод, ки Зарубобил кори ҳаракати аввал ва инчунин кори ҳаракати охирро намояндагӣ мекунад. Он муайян намуд, ки «дастҳои» Зарубобил (ки қудрати инсониро ифода мекунанд) бояд санги таҳкурсӣ ва санги сарро гузоранд, вале кори дастҳои ӯ танҳо ба воситаи қудрати илоҳии Тасаллидиҳанда анҷом ёфт ва анҷом меёбад.

Муколамае, ки баъдан сурат гирифт ва бояд бар болои муколамаи пешин қарор дода шавад, муайян месозад, ки ҳангоме ки «дастҳои Зеруббобил» корро ба анҷом мерасонанд, он гоҳ қавми Худо дар рӯзҳои охир «хоҳанд донист, ки Худованд» Ҷабраилро, нуроварро, «ба назди» қавми Худ фиристодааст. Онҳо раванду тартиби иртиботи осмониро, ки нахустин ҳақиқате аст, ки дар иртибот бо Ваҳйи Исои Масеҳ муаррифӣ шудааст, хоҳанд шинохт. Рад кардани паём ва кори Зеруббобил, рад кардани паёмест, ки аз ҷониби Ҷабраил меояд, ки ӯ онро аз Масеҳ гирифтааст, ва Ӯ, дар навбати Худ, онро аз Падар гирифтааст.

Сипас ду табақаи парастандагон муайян карда мешаванд. Як табақа «рӯзи чизҳои хурдро хор доштааст?» Табақаи дигар «шод хоҳанд шуд», ҳангоме ки онҳо «шиноқулро дар дасти Зеруббобил бо он ҳафт» хоҳанд дид, ки «чашмони Худованд ҳастанд, ки дар тамоми замин пасу пеш медаванд». Онҳое ки рӯзи чизҳои хурдро хор медоранд, кори таърихии Уилям Миллерро, ки бо «шиноқул» ифода шудааст, хор медоранд. Онҳо дар муқобили онҳое гузошта шудаанд, ки ҳангоми дидани «шиноқул» дар дасти Зеруббобил шод мешаванд. «Шиноқул»-и Закарё санги бинокорист, ки ҷудоӣ ба вуҷуд меоварад. Як табақа «шиноқул»-ро хор медорад, зеро онҳо рад мекунанд, ки бубинанд «шиноқул» дар дасти Зеруббобил бо «он ҳафт» аст. Калимаи «ҳафт», ки бо «шиноқул» аст, ҳамон калимаи ибронист, ки дар Ибодат бисту шаш ҳамчун «ҳафт бор» тарҷума шудааст.

Пас Закарьё бори дигар ин ҳақиқатро такрор мекунад, ки ҳангоме ки ӯ аз хоб бедор мешавад, намедонад он ду шоҳид киҳоянд. Бинобар ин, ӯ боз як бори дигар мепурсад: «Ин ду дарахти зайтун чистанд?» Ӯ онро боз такрор намуда, мепурсад: «Ин ду шохаи зайтун, ки ба василаи он ду қубури тиллоӣ равғани тиллоиро аз худ берун мерезанд, чӣ бошанд?» Ва Ҷабраил ин суолро таъкид намуда, бори дигар ба суоли Закарьё бо суол посух медиҳад: «Оё намедонӣ, ки инҳо чистанд?» ва Закарьё ҷавоб медиҳад: «Не». Он гоҳ Ҷабраил мегӯяд: «Инҳоянд он ду тадҳиншуда, ки назди Худованди тамоми замин меистанд».

Боб бо он оғоз меёбад, ки Ҷабраил Закариёро аз хобаш бедор мекунад. Пас, Закариё бокираҳоеро намояндагӣ мекунад, ки дар нимашаб бедор карда мешаванд; ва ҳангоме ки он бокираҳо бедор карда мешаванд, онҳо ҳамчун касоне тасвир мегарданд, ки бори гарони фарогире доранд, то бифаҳманд, ки ду шоҳиди Ваҳй, боби ёздаҳум, чиро намояндагӣ мекунанд. Ҳамаи китобҳои Китоби Муқаддас дар китоби Ваҳй ба ҳам мерасанд ва ба анҷом мерасанд. Ҳамаи пайғамбарон бо якдигар мувофиқат доранд, зеро Худо муаллифи сардаргумӣ нест. Ҳамаи пайғамбарон бештар дар бораи айёми охир сухан мегӯянд, назар ба айёме ки дар онҳо зиндагӣ мекарданд.

Ҷабраил аз принсипи «Алфа ва Омега» истифода мебарад ва нишон медиҳад, ки Зеруббобил кори сохтани маъбадро оғоз хоҳад кард ва ба анҷом хоҳад расонд. Кори ӯ ҳамчун гузоштани санги таҳкурсӣ дар оғоз ва санги сари гӯша дар анҷом муаррифӣ мешавад. Зеруббобил ҳаракати миллериён ва ҳаракати Future for America-ро намояндагӣ мекунад.

Он чиро ки Ҷабраил ба Закарё пешниҳод мекунад, ин аст, ки кори Нидои Нимашаб — хоҳ дар ҳаракати фариштаи якум бошад, хоҳ дар ҳаракати фариштаи сеюм — бо қудрати Рӯҳулқудс ба анҷом мерасад.

Ҳангоме ки онҳо дар кӯча мурда мехобиданд, ҷаҳон аз ҷасадҳои мурдаи онҳо шод мешуд; аммо вақте ки онҳо бархостанд, ҷаҳон он гоҳ тарсид, ва онҳо шодӣ карданд. Онҳо шодӣ мекунанд, зеро шоқули он «ҳафт замон»-ро дар дасти Зеруббобил мебинанд. Шоқул ҳамон сангест, ки бар он бино мешавад ва хирадмандонро аз нодонон ҷудо мекунад.

Закариё намегӯяд: «ҳафт»; ӯ мегӯяд: «он ҳафт». Онҳо ҳам ду ҳазору панҷсад ва бист соли парокандагиро мебинанд. Калимае, ки ба «ҳафт» тарҷума шудааст, ҳамон калимаест, ки дар Ибодатиён бисту шаш ба «ҳафт бор» тарҷума шудааст, ва «лаънат»-и ғуломиро ифода мекунад, ки бар ҳар ду подшоҳии шимолӣ ва ҷанубии Исроил оварда шуд. Китоби Дониёл «он ҳафт»-ро ҳамчун нахустин ва охирин хашм муайян мекунад.

Санги бунёде, ки Вилям Миллер гузошт, «ҳафт замон» буд, ва санги сари бино, ки онро ҳаракати фариштаи сеюм гузошт, ҳамон «ҳафт замон» аст. Онҳое ки ҳангоми дидани «он ҳафт» дар бедории Нидои Нимашаби рӯзҳои охир шодӣ мекунанд, шоҳиди як ҷудошавӣ ва тафриқаи чизи гаронбаҳо аз нопок хоҳанд шуд. Гаронбаҳоён, чун ба ягонагии комил дароянд, шодӣ хоҳанд кард; ва нопокон хеле дер дармеёбанд, ки онҳо равғанеро надоранд, ки аз миёни ду найчаи тиллоӣ фуруд меомад. Ҳақиқате, ки барои як табақа сабаби шодӣ мегардад, барои табақаи дигар санги лағзиш хоҳад шуд, ҳарчанд он барои дидани ҳамаи онҳое ки омодаи дидан буданд, дастрас буд.

Ҳамон тавре ки «ҳафт замон» дар ибтидо, дар соли 1856, вақте ки адвентизми Филаделфия ба адвентизми Лаодикия гузар мекард, ба имтиҳон табдил ёфт, «ҳафт замон» боз бори дигар дар анҷом низ имтиҳон аст, маҳз дар ҳамон ҷое ки адвентизми Лаодикия ба адвентизми Филаделфия гузаронида мешавад. Имтиҳон дар ибтидо дар соли 1863 ноком шуд, бо рад кардани таълимоти библиявии «ҳафт замон». Онҳое ки дар анҷом, дар соли 2023, аз ин имтиҳон ноком мешаванд, чунин хоҳанд кард, зеро таҷрибаеро, ки илоҷе, ки бо «ҳафт замон»-и Ибодатнома 26 муайян шудааст, талаб менамояд, рад мекунанд.

Муҳим буд, ки муайян намоем, ки китоби Дониёл «ҳафт замон»-ро комилан тасдиқ мекунад, пеш аз он ки ба баррасии паёми нубувватии шаш боби аввали китоби Дониёл оғоз кунем; зеро бобҳои чор ва панҷ дар бораи «ҳафт замон» мебошанд ва онҳо ибтидо ва анҷоми ду шохи ҳайвони заминии боби сездаҳуми Ваҳйро муайян месозанд.

Мо баррасии худро оид ба он шаш боби аввал дар мақолаи навбатӣ оғоз хоҳем кард.

> «Нуре, ки Дониёл аз ҷониби Худо қабул кард, ба таври махсус барои ҳамин рӯзҳои охир дода шуда буд. Руъёҳое, ки ӯ дар канори Ӯлой ва Ҳиддакал, он дарёҳои бузурги Шинъор, дид, ҳоло дар ҳоли иҷро шудан ҳастанд, ва ҳамаи воқеаҳои пешгӯишуда ба зудӣ ба амал хоҳанд омад.

> «Ба шароити қавми яҳуд ҳангоме ки пешгӯиҳои Дониёл дода шуданд, таваҷҷуҳ намоед.

> «Биёед ба омӯзиши Китоби Муқаддас вақти бештар ҷудо кунем. Мо каломро ончунон ки бояд, дарк намекунем. Китоби Ваҳй бо амре ба мо оғоз меёбад, ки таълимоти дар он мавҷудбударо фаҳмем. Худо эълон мекунад: “Хушо касе ки мехонад, ва онҳое ки суханони ин нубувватро мешунаванд, ва он чиро ки дар он навишта шудааст, риоя мекунанд; зеро вақт наздик аст.” Вақте ки мо ҳамчун қавм мефаҳмем, ки ин китоб барои мо чӣ маъно дорад, дар миёни мо эҳёи бузурге дида хоҳад шуд. Мо дарсҳоеро, ки он таълим медиҳад, ба пуррагӣ дарк намекунем, сарфи назар аз амре ки ба мо дода шудааст, то онро ҷустуҷӯ ва омӯзиш намоем.»

> «Дар гузашта муаллимон эълон кардаанд, ки Дониёл ва Ваҳй китобҳои мӯҳршуда мебошанд, ва мардум аз онҳо рӯй гардонидаанд. Пардае, ки асроромезии зоҳириаш бисёриҳоро аз бардоштани он бозмедошт, Худо бо дасти Худ аз ин қисматҳои Каломи Худ бардоштааст. Худи номи «Ваҳй» ба ин гуфтор, ки он китоби мӯҳршуда аст, мухолифат мекунад. «Ваҳй» маънои онро дорад, ки чизе муҳим ошкор мегардад. Ҳақиқатҳои ин китоб ба онҳое равона шудаанд, ки дар ин рӯзҳои охир зиндагӣ мекунанд. Мо бо пардаи бардошташуда дар макони муқаддаси чизҳои муқаддас истодаем. Мо набояд берун истем. Мо бояд дохил шавем — на бо андешаҳои саҳлангорона ва беэҳтиромона, на бо қадамҳои шитобкорона, балки бо эҳтиром ва тарси Худо. Мо ба замоне наздик мешавем, ки пешгӯиҳои китоби Ваҳй бояд иҷро шаванд». Testimonies to Ministers, 113.

Back to Articles