Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Fourteen

Китоби Юил ва Калисои Лоодикияи Адвентистони рӯзи ҳафтум — Рақами чордаҳ

Number Fourteen

Рақами чаҳордаҳ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 20, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

The history of “God’s marvelous works,” is also represented by the prophetic question of “how long.” The history represented in those two, and many other symbols, represents the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. In that period there is a debate over the true and the many other false latter rain messages. There is only one genuine latter rain message. The story line of the sacred history where God performs His marvelous works is placed within the context of the book of Joel where the “new wine” is cut off from one class while being poured out upon the other class.

Таърихи «корҳои аҷоиби Худо» ҳамчунин бо саволи пешгӯёнаи «то кай» тасвир шудааст. Таърихе, ки дар он ду ва дар рамзҳои бисёри дигар ифода ёфтааст, замони муҳргузории яксаду чилу чор ҳазорро нишон медиҳад. Дар он давра баҳсе дар бораи паёми ҳақиқии борони охир ва бисёр паёмҳои дигари бардурӯғи борони охир вуҷуд дорад. Танҳо як паёми аслии борони охир ҳаст. Хати ривоятии таърихи муқаддас, ки дар он Худо корҳои аҷоиби Худро ба амал меоварад, дар доираи китоби Юил ҷой гирифтааст, ки дар он «шароби нав» аз як табақа қатъ карда мешавад, дар ҳоле ки бар табақаи дигар рехта мешавад.

There are a few contrasts in the book of Joel that are to be noted. The root of the word “parable” means “placing beside” and inherently involves a contrast of two classes. We have touched some of the ‘contrasts’ in the book of Joel previously, pointing out that the crown of pride that is worn by the drunkards that rule Jerusalem is contrasted with those who wear the crown of glory. We have not yet shared how the symbol of joy is the opposite, but a counterpart of being ashamed, but it is, and we intend to show that. The subject of alpha and omega is also located in the book of Joel and that principle of the first illustrating the last is also confirmed by Peter’s two sermons in the book of Acts.

Дар китоби Юил чанд муқоисаро бояд қайд кард. Решаи калимаи «масал» маънои «дар паҳлу гузоштан»-ро дорад ва дар худ моҳиятан муқоисаи ду гурӯҳро дар бар мегирад. Мо пештар ба баъзе аз ин «муқоисаҳо» дар китоби Юил ишора карда будем ва нишон дода будем, ки тоҷи такаббуре, ки майзадагоне, ки бар Ерусалим ҳукмронӣ мекунанд, ба сар доранд, бо касоне муқоиса мешавад, ки тоҷи ҷалолро ба сар доранд. Мо ҳанӯз баён накардаем, ки рамзи шодӣ баръакси шарманда шудан аст, вале дар айни ҳол ҳамтои он низ мебошад; аммо чунин аст, ва мо ният дорем инро нишон диҳем. Мавзӯи алфа ва омега низ дар китоби Юил ҷой дорад, ва он принсипе, ки аввалин охиринро тасвир мекунад, ҳамчунин аз ҷониби ду мавъизаи Петрус дар китоби Аъмол тасдиқ мегардад.

Acts chapter two takes place on Pentecost at 9 AM (the third hour) and chapter three is the ninth hour (3 PM) the time of the evening sacrifice. In Acts two the message Peter proclaims is in the upper room of a private residence, but his sermon in chapter three is given in the temple. They are tied together by the call to repentance in both meetings. Same message, two geographical places representing the symbol of a doubling within the Pentecostal message that is divided between the courtyard and the temple. In Revelation eleven John is told to measure the temple, but leave off the courtyard for it was given to the Gentiles.

Фасли дуюми Аъмол дар рӯзи Пантикост, соати 9-и саҳар (соати сеюм), рӯй медиҳад, ва фасли сеюм дар соати нӯҳум (3-и баъд аз зӯҳр), яъне вақти қурбонии шомгоҳӣ, мебошад. Дар Аъмол 2 паёме, ки Петрус эълон мекунад, дар болохонаи як манзили хусусӣ аст, аммо мавъизаи ӯ дар фасли сеюм дар маъбад гуфта мешавад. Онҳо бо даъват ба тавба дар ҳар ду ҷамъомад ба ҳам пайванд ёфтаанд. Ҳамон як паём, дар ду макони ҷуғрофиёӣ, ки рамзи дучандшавӣ дар дохили паёми Пантикостро ифода мекунанд; паёме ки миёни саҳни ҳавлӣ ва маъбад тақсим шудааст. Дар Ваҳй 11 ба Юҳанно гуфта мешавад, ки маъбадро чен кунад, аммо саҳни ҳавлиро берун гузорад, зеро он ба ғайрияҳудиён дода шудааст.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> Ва ба ман қамише монанди асо дода шуд; ва фаришта истода, мегуфт: Бархез ва маъбади Худо, қурбонгоҳ ва онҳоеро, ки дар он ибодат мекунанд, чен намо. Аммо саҳни берун аз маъбадро берун гузор ва онро чен макун; зеро он ба халқҳо дода шудааст; ва шаҳри муқаддасро онҳо чиҳилу ду моҳ поймол хоҳанд кард. Ваҳй 11:1, 2.

Thus, the doubling of the two sermons and the division of the two sermon’s location, identifies two audiences for the latter rain in the book of Joel. One audience is the Gentiles outside the temple and the other is the Jews in the temple. In the judgment of the living the house of God is judged first, and from 9/11 unto the Sunday law the temple is judged, and from the Sunday law until the close of human probation the Gentiles are judged. That judgment occurs during the latter rain identified by Peter as being set forth in the book of Joel. What the courtyard (the Gentiles) and the temple (God’s church) in the division represented in Acts chapters two and three, is also the distinction in Joel of the former rain and the latter rain. The former rain arrived at 9/11 and is poured out while God’s temple is being judged. When that process is finished the latter rain is poured out upon the Gentiles in the courtyard.

Пас, ду баробар шудани ду мавъиза ва ҷудо гардидани ҷойи он ду мавъиза, ду гурӯҳи шунавандаро барои борони охир дар китоби Юъил муайян месозад. Як гурӯҳ ғайрияҳудиёнанд, ки берун аз маъбад ҳастанд, ва гурӯҳи дигар яҳудиёнанд, ки дар маъбад ҳастанд. Дар доварии зиндагон хонаи Худо нахуст доварӣ мешавад, ва аз 9/11 то қонуни якшанбе маъбад доварӣ мегардад, ва аз қонуни якшанбе то анҷоми муҳлати имтиҳони инсонӣ ғайрияҳудиён доварӣ мешаванд. Он доварӣ дар ҷараёни борони охир сурат мегирад, ки Петрус онро ҳамчун чизе муаррифӣ мекунад, ки дар китоби Юъил баён шудааст. Он чи саҳн (ғайрияҳудиён) ва маъбад (калисои Худо) дар он тақсимоте, ки дар бобҳои дуюм ва сеюми Аъмол намояндагӣ мекарданд, ҳамон фарқгузорӣ дар Юъил миёни борони аввал ва борони охир низ ҳаст. Борони аввал дар 9/11 фаро расид ва дар ҳоле рехта мешавад, ки маъбади Худо мавриди доварӣ қарор дорад. Вақте ки он раванд ба анҷом расад, борони охир бар ғайрияҳудиён дар саҳн рехта мешавад.

> Be glad then, ye children of Zion, and rejoice in the Lord your God: for he hath given you the former rain moderately, and he will cause to come down for you the rain, the former rain, and the latter rain in the first month. Joel 2:23.

> Пас, эй фарзандони Сион, шод бошед ва дар Худованд Худои худ хурсандӣ намоед; зеро Ӯ ба шумо борони аввалро ба андоза додааст, ва барои шумо боронро нозил хоҳад кард, яъне борони аввал ва борони охирро дар моҳи якум. Юил 2:23.

It is not my point currently to identify the prophetic distinction between joy and being ashamed, but the verse informs God’s people to “be glad” because of the latter rain message. The latter rain message produces prophetic joy in God’s people. That being said the subject of the former or early rain, followed by the latter rain is an illustration of the stone of stumbling that was set aside and marveled at. The symbol of the corner stone that ultimately becomes the cap stone is what is marvelous in the eyes of both God and His people.

Ҳоло мақсади ман муайян кардани фарқияти нубувватии байни шодӣ ва хиҷил шудан нест, аммо ин оят ба қавми Худо хабар медиҳад, ки ба сабаби паёми борони охир «шод бошанд». Паёми борони охир дар қавми Худо шодии нубувватиро ба вуҷуд меорад. Бо гуфтани ин, мавзӯи борони аввал ё барвақт, ки пас аз он борони охир меояд, намунае аз санги пешпоест, ки як сӯ гузошта шуд ва бо ҳайрат ба он нигариста шуд. Рамзи санги гӯша, ки дар ниҳоят ба санги тоҷ табдил меёбад, ҳамон чизест, ки дар назари ҳам Худо ва ҳам қавми Ӯ аҷиб аст.

The marvelous stone represents the Alpha and Omega of prophecy. The principle of the alpha and omega in terms of prophetic application is identified by Alpha and Omega repeatedly in His Word, and He is the Word. For this reason, that what has been revealed of this principle has been revealed to us and our children forever. The year 1863 is the cap stone of Bible prophecy, and it is the cap stone of the period of the third angel from 1844 unto 1863. 1844 was the foundation stone 1863 the cap stone of that prophetic period. 1844 to 1863 is an established prophetic period, just as established as 538 unto 1798. The fact that mankind does not know something which God has established, does not make that thing un-established!

Санги аҷоиб Алфа ва Омегаи нубувватро ифода мекунад. Асоси Алфа ва Омега аз лиҳози татбиқи нубувватӣ аз ҷониби Алфа ва Омега борҳо дар Каломи Ӯ муайян шудааст, ва Ӯ ҳамон Калом аст. Аз ин рӯ, он чӣ аз ин асл ошкор гардидааст, барои мо ва барои фарзандони мо то абад ошкор гардидааст. Соли 1863 санги сарпӯши нубуввати Китоби Муқаддас аст, ва он санги сарпӯши давраи фариштаи сеюм аз 1844 то 1863 мебошад. 1844 санги таҳкурсӣ буд, 1863 санги сарпӯши он давраи нубувватӣ. Солҳои 1844 то 1863 як давраи нубувватии муқарраршуда мебошанд, ҳамон гуна муқарраршуда, ки 538 то 1798 мебошанд. Ин воқеият, ки инсоният чизеро, ки Худо муқаррар кардааст, намедонад, он чизро ғайримуқаррар намегардонад!

We ended the previous article with the following passage.

Мақолаи пешинаро бо порчаи зерин ба анҷом расондем.

> “I was shown that his relation to the people of God was similar, in some respects, to that of Moses to Israel. There were murmurers against Moses, when in adverse circumstances, and there have been murmurers against him.” Testimonies, volume 3, 85.

> «Ба ман нишон дода шуд, ки муносибати ӯ бо халқи Худо, аз баъзе ҷиҳатҳо, ба муносибати Мусо бо Исроил монанд буд. Дар шароити номусоид бар зидди Мусо нолишкунандагон буданд, ва бар зидди ӯ низ нолишкунандагон буданд». Testimonies, volume 3, 85.

In 1863, James White represented “in some respects” “Moses to Israel.”

Дар соли 1863 Ҷеймс Уайт «аз баъзе ҷиҳатҳо» «Мӯсо барои Исроил»-ро намояндагӣ мекард.

The period of 1844 unto 1863 was typified in the period of the Red Sea deliverance unto the first Kadesh. The first Kadesh is an alpha and the second Kadesh is the omega—providing two forty-year periods that lead to Kadesh and both ended in rebellion.

Давраи аз соли 1844 то 1863 дар давраи наҷот аз Баҳри Сурх то Қодеши аввал рамзӣ муҷассам гардидааст. Қодеши аввал алфа аст ва Қодеши дуюм омега мебошад — ду давраи чилсоларо фароҳам меоварад, ки ба Қодеш мерасанд ва ҳар ду бо исён анҷом ёфтанд.

The Spirit of Prophecy aligns the Red Sea crossing with the great disappointment of 1844. The Bible aligns the Red Sea crossing with the cross, and Sister White confirms the disappointment of the disciples at the cross was typifying the great disappointment of 1844. It was the Lord’s will to go directly into the Promise Land, and the geographical marker of the entrance into the Promise Land was Jericho, which is where in this second week of December, 2025, that the archeologists just dug out ancient Jericho—only to find to their dismay that the fallen walls they discovered there had all fallen outward, not inward as they always do during a siege. In an ancient siege the walls were beaten down and pushed over towards the inside. Not so with Jericho.

Рӯҳи Нубувват убури Баҳри Сурхро бо ноумедии бузурги соли 1844 мувофиқ месозад. Китоби Муқаддас убури Баҳри Сурхро бо салиб мувофиқ месозад, ва Хоҳар Уайт тасдиқ мекунад, ки ноумедии шогирдон назди салиб тимсоле аз ноумедии бузурги соли 1844 буд. Иродаи Худованд он буд, ки бевосита ба Замини Ваъдашуда дароянд, ва нишонаи ҷуғрофии даромад ба Замини Ваъдашуда Ериҳӯ буд; ва маҳз дар ҳамин ҳафтаи дуюми декабри соли 2025 бостоншиносон Ериҳӯи қадимро аз зери хок берун оварданд — танҳо барои он ки бо ҳайрати нохуши худ дарёбанд, ки деворҳои фурӯафтодае, ки дар он ҷо кашф карданд, ҳама ба берун афтода буданд, на ба дарун, чунон ки ҳамеша ҳангоми муҳосира рух медиҳад. Дар муҳосираи қадим деворҳоро кӯфта фурӯ меоварданд ва ба ҷониби дарун тела медоданд. Аммо бо Ериҳӯ чунин набуд.

> So the people shouted when the priests blew with the trumpets: and it came to pass, when the people heard the sound of the trumpet, and the people shouted with a great shout, that the wall fell down flat, so that the people went up into the city, every man straight before him, and they took the city. Joshua 6:20.

> Пас чун коҳинон бо карнайҳо дамиданд, мардум нидо бароварданд; ва чунин воқеъ шуд, ки ҳангоме мардум овози карнайро шуниданд, мардум бо нидои бузурге нидо бароварданд, ва ҳисор якбора фурӯ рехт, ба тавре ки мардум, ҳар кас рост аз пеши худ, ба шаҳр баромада, шаҳрро гирифтанд. Еҳушаъ 6:20.

The archeologists also found jars with food, identifying that when the walls came down it was not a long drawn-out siege. It also answered a question among the archeological group as to why the biblical record of the fall of Jericho identifies them going “up” into Jericho over a hill or ramp, which they now know was created when the walls fell outward.

Бостоншиносон ҳамчунин хумҳоеро бо озуқа ёфтанд, ки нишон медод, вақте деворҳо фурӯ рехтанд, муҳосираи тӯлонӣ ва фарсоишӣ дар миён набуд. Ин ҳамчунин ба саволе дар миёни гурӯҳи бостоншиносон посух дод, ки чаро сабти Китоби Муқаддас дар бораи суқути Ирмиё онҳоро чунин тасвир мекунад, ки аз болои теппа ё нишебие «боло» рафта, ба Ирмиё даромаданд; ва акнун онҳо медонанд, ки он ҳангоми ба берун фурӯ рехтани деворҳо ба вуҷуд омада буд.

The first obstacle which announced the entrance into the Promised Land was Jericho, a city of influence and wealth. Jericho is 1863, and Jericho is a subject of Bible prophecy, not only as an illustration of the Sunday law time period, but also in connection with its fall and rise. Jericho also had its own specific prophetic curse pronounced upon it. Joshua pronounced a curse upon the man who rebuilt Jericho, and in so doing identified that the man who rebuilt Jericho would lose his youngest and oldest sons in the re-building of that cursed city. One son was to be lost at the laying of the foundation and the other at the raising of the gate. That prophecy was fulfilled, and the record of its fulfillment is recorded in the Bible, making Jericho an established biblical symbol.

Аввалин монеае, ки ворид шудан ба Замини Ваъдаро эълон мекард, Ериҳӯ — шаҳре дорои нуфуз ва сарват — буд. Ериҳӯ 1863 аст, ва Ериҳӯ мавзӯи нубуввати Китоби Муқаддас мебошад, на танҳо ҳамчун намунае аз давраи қонуни якшанбе, балки ҳамчунин дар иртибот бо суқут ва бархостани он. Ериҳӯ инчунин лаънати махсуси нубувватии худро дошт, ки бар он эълон шуда буд. Еҳушаъ бар марде, ки Ериҳӯро аз нав бино мекард, лаънат эълон намуд ва бо ин амал муайян кард, ки он марде, ки Ериҳӯро аз нав хоҳад сохт, дар ҷараёни бозсозии он шаҳри малъун писари хурдияш ва писари калонияшро аз даст хоҳад дод. Як писар ҳангоми гузоштани таҳкурсӣ ва дигараш ҳангоми бардоштани дарвоза аз даст мерафт. Он нубувват иҷро гардид, ва сабти иҷрои он дар Китоби Муқаддас навишта шудааст, ва ҳамин тавр Ериҳӯ ба рамзи собитшудаи Китоби Муқаддас табдил ёфтааст.

Within its historical demise, and in its prophetic curse, followed by the historical fulfillment of that prophecy, we find three witnesses speaking about Jericho in 1863. All three of those testimonies are to be applied to 1863. Those three witnesses stand together just as three Moses’s stand prophetically at the end of their respective forty-year periods. One of those forty-year periods is clearly aligned with Millerite history, establishing that all three representations of Moses at the end of each forty-year period align with the history of 1863—the history of the third angel.

Дар миёни заволи таърихии он ва дар лаънати нубувватии он, ки баъдан иҷрошавии таърихии ҳамон нубувват аз пай омад, мо се шоҳидеро меёбем, ки дар бораи Ериҳӯ дар соли 1863 сухан мегӯянд. Ҳар сеи он шаҳодатҳо бояд ба соли 1863 татбиқ карда шаванд. Он се шоҳид якҷо меистанд, ҳамон гуна ки се Мӯсо ба таври нубувватӣ дар анҷоми давраҳои мутаносиби чиҳилсолаи худ меистанд. Яке аз он давраҳои чиҳилсола ба таври равшан бо таърихи миллеритӣ ҳамоҳанг аст ва собит месозад, ки ҳар се намояндагии Мӯсо дар анҷоми ҳар як давраи чиҳилсола бо таърихи соли 1863 — таърихи фариштаи сеюм — ҳамоҳанг мебошанд.

Two of those three witnesses of Moses’ forty years end at Kadesh, the third conclusion of the forty years was the Jordan River, and the conclusion of the second was the Red Sea. The conclusion of the first forty years was Moses fleeing Egypt. All three are describing a flight out of Egypt in fulfillment of Abraham’s four-hundred and thirty year prophecy of bondage in Egypt.

Аз он се шоҳиди чиҳил соли Мусо, дутояшон дар Қодеш анҷом меёбанд; анҷоми сеюми чиҳил сол дарёи Урдун буд, ва анҷоми дуюм Баҳри Сурх буд. Анҷоми чиҳил соли аввал фирор кардани Мусо аз Миср буд. Ҳар се фирор аз Мисрро тавсиф мекунанд, дар иҷрошавии нубуввати чаҳорсаду сӣ-солаи Иброҳим дар бораи асорат дар Миср.

Moses’ three forty-year periods, whose endings (capstone) represents a type of deliverance from Egypt, were a fulfillment of Abraham’s prophecy of captivity in and deliverance out of Egyptian bondage. As the prophesied deliverer of Abraham’s covenant promise, Moses himself began by being saved out of the water, as his name means. Thereafter Moses led God’s people through the waters of the Red Sea and thereafter to the shore of the deliverance, represented by the Jordan River. The alpha of Moses life was saving from the water of the Nile and omega was the salvation represented by the water of the Jordan River. The alpha of Moses life illustrated by the experience defined by his name and his parents, being godly parents knew that the baby had been sentenced to death, as he would be forty years later after killing the Egyptian. As godly parents who knew their son needed to be saved from the death sentence, prepared for him an ark, that passed from the Hebrew world unto the Egyptian world, just as Moses left at the end of forty years the Egyptian world for the Hebrew world.

Се давраи чиҳилсолаи Мусо, ки анҷомҳои онҳо (санги қулла) намунае аз раҳоӣ аз Мисрро ифода мекунанд, иҷрои пешгӯии Иброҳим дар бораи асорат дар бандагии мисрӣ ва раҳоӣ аз он буданд. Мусо, ҳамчун раҳоидиҳандаи пешгӯишудаи ваъдаи аҳди Иброҳим, худ аз оғоз, чунон ки маънои номи ӯст, аз об наҷот дода шуд. Пас аз он Мусо қавми Худоро аз миёни обҳои Баҳри Сурх гузаронд ва сипас ба соҳили наҷот, ки онро дарёи Урдун ифода мекунад, роҳнамоӣ намуд. Алфои зиндагии Мусо наҷот аз оби Нил буд ва омегаи он наҷоте буд, ки бо оби дарёи Урдун ифода мегардид. Алфои зиндагии Мусо, ки бо таҷрибае муайян мегардид, ки онро номи ӯ ва падару модараш нишон медоданд, аз он иборат буд, ки чун падару модари порсо медонистанд, ки он кӯдак ба марг маҳкум шудааст, ҳамон гуна ки чиҳил сол баъд, пас аз куштани мисрӣ, худи ӯ низ чунин хоҳад шуд. Онҳо, ҳамчун падару модари порсое, ки медонистанд писарашон бояд аз ҳукми марг наҷот дода шавад, барои ӯ киштӣ омода карданд, ки аз ҷаҳони ибронӣ ба ҷаҳони мисрӣ гузашт, чунон ки худи Мусо низ дар анҷоми чиҳил сол ҷаҳони мисриро тарк карда, ба ҷаҳони ибронӣ гузашт.

Moses repeated the story of Noah in his salvation from the water. The very first mention of Moses as the “deliverer” of Abraham’s four-hundred and thirty year covenant prophecy was a repetition of the history where God entered into covenant with mankind, therefore bringing Abraham’s covenant prophecy of a chosen people together with the covenant promise to all mankind. This identifies a baptism in the transfer of the baby Moses to Pharaoh’s daughter, for the death was acknowledged by the parent’s work, the burial is represented by the ark upon the water, and the resurrection is Pharaoh’s daughter.

Мусо достони Нӯҳро дар наҷоти худ аз об такрор намуд. Аввалин зикри Мусо ҳамчун «раҳоӣбахш»-и пешгӯии аҳди чаҳорсаду сӣсолаи Иброҳим такрори ҳамон таърихе буд, ки дар он Худо бо инсоният аҳд баст; бинобар ин, пешгӯии аҳди Иброҳим дар бораи қавми баргузида бо ваъдаи аҳд ба тамоми инсоният ба ҳам оварда шуд. Ин таъмидеро дар интиқоли кӯдаки Мусо ба духтари фиръавн муайян месозад, зеро марг бо амали падару модар эътироф гардид, дафнро сандуқ бар рӯи об намояндагӣ мекунад, ва эҳё духтари фиръавн аст.

Moses’ life begins with the baptism of Noah’s ark being typified. This then means that from the outset the number “8” is associated with Moses, for the root of his covenant relationship began with the number “8” from the covenant of Noah, and his work was to institute the rite of circumcision on the “eighth” day. He was then tested and he failed on the very rite. Moses life begins with a baptism and forty years later there is a death (of an Egyptian) that marks the point where the Egyptian Moses dies and becomes strictly a son of Abraham. The beginning and ending of Moses’s first forty years is represented by a baptism. The first identified a transition from Hebrew to Egyptian and the last from Egyptian to Hebrew. Forty years after that, Moses takes God’s people through the baptism of the Red Sea, on his way to the baptism at the Jordan, which he never made.

Зиндагии Мусо бо намуна гардидани таъмиди киштии Нуҳ оғоз меёбад. Пас, ин маъно дорад, ки аз ибтидо шумораи «8» бо Мусо алоқаманд аст, зеро решаи муносибати аҳдии ӯ аз аҳди Нуҳ бо шумораи «8» оғоз ёфт, ва кори ӯ барпо намудани маросими хатна дар рӯзи «ҳаштум» буд. Сипас ӯ озмуда шуд, ва маҳз дар ҳамон маросим ноком гардид. Зиндагии Мусо бо таъмид оғоз меёбад, ва чиҳил сол баъд марге (марги як мисрӣ) рӯй медиҳад, ки он нуқтаеро нишон медиҳад, ки дар он Мусои мисрӣ мемирад ва ӯ ба таври қатъӣ писари Иброҳим мегардад. Оғоз ва анҷоми чиҳил соли аввали Мусо бо таъмид ифода ёфтааст. Аввалин гузаришро аз ибрӣ ба мисрӣ муайян кард, ва охирин — аз мисрӣ ба ибрӣ. Чиҳил сол баъд аз он, Мусо қавми Худоро аз миёни таъмиди Баҳри Сурх мебарад, дар роҳи худ сӯйи таъмид дар Урдун, ки ӯ ҳаргиз ба он нарасид.

God’s people under the guidance of Joshua entered the Promised Land without Moses for he died just before the baptism of the Jordan River arrived. Moses said, and Peter repeated that the Lord thy God would raise up a prophet like unto Moses. The prophet who was typified by Moses was Christ, and He began His work exactly where Moses left off. He began His work at His baptism, and that baptism was the exact place Joshua baptized ancient Israel when they crossed the Jordan into the Promised Land. The gospels inform us that John was baptizing at Bethabara, which is the crossing point, and means ferry crossing.

Халқи Худо таҳти роҳбарии Еҳушаъ бе Мусо ба Замини Мавъуд дохил шуданд, зеро ӯ андаке пеш аз расидан ба таъмиди Урдун вафот кард. Мусо гуфт, ва Петрус такрор намуд, ки Худованд Худои ту набие мисли Мусо барои ту бармеангезад. Он набие ки Мусо тимсоли ӯ буд, Масеҳ буд, ва Ӯ кори Худро маҳз аз ҳамон ҷое оғоз намуд, ки Мусо онро тарк карда буд. Ӯ кори Худро аз таъмиди Худ оғоз кард, ва он таъмид айнан ҳамон ҷое буд, ки Еҳушаъ Исроили қадимро ҳангоми убури Урдун ба Замини Мавъуд таъмид дода буд. Инҷилҳо ба мо хабар медиҳанд, ки Юҳанно дар Байт-Абаро таъмид медод, ки он нуқтаи убур аст ва маънояш гузаргоҳи паром мебошад.

The Red Sea is the symbol of the rebellion of Egypt, identifying Moses prophetic testimony in this line as truth. The Nile River to the Red Sea (sometimes called a river) and on to the Jordan. Moses, meaning ‘saved out of the water’ begins and ends his testimony at the water of deliverance, and each of those waters manifest two classes of worshippers.

Баҳри Сурх рамзи исёни Миср аст ва ба ин васила шаҳодати нубувватии Мусоро дар ин силсила ҳамчун ҳақиқат муайян мекунад. Аз дарёи Нил то Баҳри Сурх (ки баъзан онро низ дарё меноманд) ва аз он ҷо то Урдун. Мусо, ки маънояш «аз об наҷотёфта» аст, шаҳодати худро аз оби наҷот оғоз мекунад ва ба анҷом мерасонад, ва ҳар яке аз он обҳо ду табақаи ибодаткунандагонро зоҳир месозад.

The first forty years of Moses represents the first angel’s message and the second forty years is the second angel, the third being the third. The three angels possess their own peculiar prophetic characteristics such as that all three messages are represented in the first message. We have demonstrated this phenomenon publicly for years in connection with the first three chapters of the book of Daniel.

Чиҳил соли аввали Мусо паёми фариштаи аввалро ифода мекунад, ва чиҳил соли дуюм — фариштаи дуюмро, ва сеюмӣ — фариштаи сеюмро. Ин се фаришта хусусиятҳои хоси нубувватии худро доро мебошанд, ба тавре ки ҳар се паём дар паёми аввал таҷассум ёфтаанд. Мо ин падидаро солҳои зиёд ба таври оммавӣ дар иртибот бо се боби аввали китоби Дониёл нишон додаем.

Daniel feared God in chapter one and refused to eat the Babylonian diet, and God glorified him in the second and dietary visual test that followed, which led to the judgment and third test carried out by Nebuchadnezzar himself. Daniel chapter one is the first angel of Revelation fourteen who announces “fear God,” “give him glory” as Daniel did in the second dietary and visual test, for “the hour of the judgment” of Nebuchadnezzar has come.

Дониёл дар боби якум аз Худо тарсид ва аз хӯрдани ғизои Бобил сарпечӣ кард, ва Худо ӯро дар санҷиши дуюм, яъне санҷиши ғизоӣ ва зоҳирӣ, ки пас аз он омад, ҷалол дод; ва ин ба доварӣ ва санҷиши сеюме, ки онро худи Набукаднесар анҷом дод, оварда расонд. Боби якуми Дониёл ҳамон фариштаи аввали Ваҳйи чордаҳум аст, ки эълон мекунад: «аз Худо битарсед», «Ӯро ҷалол диҳед», чунон ки Дониёл дар санҷиши дуюми ғизоӣ ва зоҳирӣ кард, зеро «соати доварӣ»-и Набукаднесар фаро расидааст.

The first forty years of Moses’s life began because his parents feared God. When Pharaoh’s daughter saw the ark in the water, Moses had passed the second test, which is a visual test. Then Pharaoh’s daughter judged that he was not to die. Judgment also arrived at the end of the first forty; when He slew the Egyptian and had to flee Egypt.

Чиҳил соли аввали ҳаёти Мӯсо аз он оғоз ёфт, ки волидонаш аз Худо тарсиданд. Вақте ки духтари фиръавн сандуқчаро дар об дид, Мӯсо аз озмоиши дуюм, ки озмоиши биноӣ аст, гузашта буд. Он гоҳ духтари фиръавн ҳукм кард, ки ӯ набояд бимирад. Доварӣ инчунин дар анҷоми чиҳил соли аввал фаро расид, вақте ки ӯ мисриро кушт ва маҷбур шуд аз Миср бигурезад.

In the second forty years, the second angel of Revelation fourteen announcing the fall of Babylon was typified by the fall of Egypt. In that fall, at the end of the forty years there was a tremendous manifestation of the power of God, as there was at the end of the second angel’s message during the Midnight Cry of 1844.

Дар чиҳилсолаи дувум, фариштаи дувуми Ваҳй боби чордаҳ, ки суқути Бобилро эълон мекард, ба воситаи суқути Миср тимсол ёфта буд. Дар он суқут, дар анҷоми он чиҳил сол, зуҳури азими қудрати Худо ба амал омад, ҳамчунон ки дар анҷоми паёми фариштаи дувум ҳангоми Нидои Нимашаби соли 1844 низ чунин буд.

The third forty years begins with the judgment of death being pronounced on virtually the entire congregation, and it ends with the judgment of death upon the leader of that congregation.

Солҳои севуми чилсола бо эълон шудани ҳукми марг бар амалан тамоми ҷамоат оғоз меёбад, ва он бо ҳукми марг бар роҳбари он ҷамоат анҷом меёбад.

Sister White identifies that our work is to combine the three angels’ messages.

Хоҳар Уайт муайян мекунад, ки кори мо ин аст, ки паёмҳои се фариштаро ба ҳам муттаҳид созем.

> “The Lord is about to punish the world for its iniquity. He is about to punish religious bodies for their rejection of the light and truth which has been given them. The great message, combining the first, second, and third angels’ messages, is to be given to the world. This is to be the burden of our work.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 950.

> «Худованд наздик аст, ки ҷаҳонро барои шарорати он ҷазо диҳад. Ӯ наздик аст, ки ҳайатҳои динӣ- мазҳабиро барои рад кардани нур ва ростие, ки ба онҳо дода шудааст, ҷазо диҳад. Паёми бузург, ки паёмҳои фариштаи якум, дуюм ва сеюмро дар ҳам меомезад, бояд ба ҷаҳон расонда шавад. Ин бояд меҳвари кори мо бошад». The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 950.

Moses’ first forty years represents the first angel of Revelation fourteen, and his second period of forty years is the second angel and the third forty-year period is the third angel. Our “great message” is to combine “the first, second, and third angels’ messages” which places all three symbols of Moses’ in 1863, and therefore three Moses’ at the Sunday law.

Чиҳил соли аввали Мӯсо фариштаи аввали Ваҳй боби чордаҳро ифода мекунад, ва давраи дуюми чиҳилсолаи ӯ фариштаи дуюм аст, ва давраи сеюми чиҳилсолаи ӯ фариштаи сеюм аст. «Паёми бузурги» мо аз он иборат аст, ки «паёмҳои фариштагони якум, дуюм ва сеюм»-ро ба ҳам муттаҳид созем, ки ин ҳар се рамзи Мӯсоро дар соли 1863 ҷой медиҳад, ва бинобар ин, се Мӯсо дар қонуни якшанбе.

1844 to 1863 includes two witnesses of both forty-year periods that led to Kadesh. Inspiration identifies that a third cannot exist without a first and a second, the first forty years of Moses’ life must also represent 1844 to 1863. Moses is killing the Egyptian in 1863, along with Moses striking the Rock with his rod of authority and also when Moses asks to see God’s glory in the history of the rebellion of the golden calf. There are three Moses’ at 1863 and the Sunday law, and they are all forty years old.

1844 то 1863 ду шоҳиди ҳар ду давраи чиҳилсоларо, ки ба Қодеш бурданд, дар бар мегирад. Илҳом муайян месозад, ки давраи сеюм бе якум ва дуюм вуҷуд дошта наметавонад; бинобар ин, чиҳил соли аввали ҳаёти Мусо низ бояд солҳои 1844 то 1863-ро намояндагӣ кунад. Дар соли 1863 Мусо мисриро мекушад, ҳамчунин он замонест, ки Мусо Сахраро бо асои қудрати худ мезанад ва низ вақте ки Мусо дар таърихи исёни гӯсолаи тиллоӣ хоҳиш мекунад ҷалоли Худоро бубинад. Дар соли 1863 ва дар қонуни якшанбе се Мусо вуҷуд дорад, ва ҳамаи онҳо чиҳилсолаанд.

Moses’ three periods each contain a deliverance by water; Moses in the basket aligns with Moses through the Red Sea which aligns with Moses twice at the Jordan River: the Nile, the Red Sea and twice at the Jordan. Waters of deliverance are represented in each of the three periods, for they all align with the period when the water of deliverance is being poured out during the latter rain period.

Ҳар яке аз се давраи Мӯсо дар бар мегирад як наҷот ба воситаи об; Мӯсо дар сабад бо Мӯсо тавассути Баҳри Сурх мутобиқат мекунад, ки он бо Мӯсо ду бор назди дарёи Урдун мутобиқат менамояд: Нил, Баҳри Сурх ва ду бор назди Урдун. Обҳои наҷот дар ҳар яке аз ин се давра муаррифӣ шудаанд, зеро ҳамаи онҳо бо он давра мутобиқат доранд, ки дар он оби наҷот дар айёми борони охирин рехта мешавад.

At the end of the third period of forty years Moses struck the Rock with his rod. At the end of the second forty years his rod parted the Red Sea. At the end of the first forty years, he rejected the rod of Egyptian authority, chose to suffer with his people.

Дар поёни давраи сеюми чиҳилсола, Мусо бо асояш Сахраро зад. Дар поёни чиҳилсолаи дуюм, асои ӯ Баҳри Сурхро шикофта ҷудо кард. Дар поёни чиҳилсолаи аввал, ӯ асои ҳокимияти мисриро рад намуда, интихоб кард, ки бо қавми худ уқубат кашад.

At the end of the first period an Egyptian died, and at the end of the second period the military, firstborn and leadership of Egypt died. At the end of the third period the nation of Israel, Aaron and Moses had all died. These are three parallel histories that “line upon line” each represent 1844 unto 1863—the history of the third angel, which in turn represents 9/11 to the Sunday law, and the Pentecostal season when the waters of deliverance are poured out.

Дар анҷоми давраи якум як мисрӣ мурд, ва дар анҷоми давраи дуюм низомиён, нахустзодаҳо ва роҳбарияти Миср мурданд. Дар анҷоми давраи сеюм қавми Исроил, Ҳорун ва Мусо ҳамагӣ мурданд. Инҳо се таърихи мувозӣ мебошанд, ки «қатор бар қатор» ҳар яке солҳои 1844 то 1863-ро ифода мекунанд — таърихи фариштаи сеюмро, ки дар навбати худ аз 9/11 то қонуни якшанбе, ва мавсими Пантикостро, ҳангоме ки обҳои раҳоӣ рехта мешаванд, намояндагӣ мекунад.

Moses is at both rebellions at Kadesh, and the Kadesh rebellions are both capstones in their respective periods. They both represent 1863, which is also the capstone of the period of the third angel, starting with the alpha in 1844 unto the capstone of 1863. When considering the marvelous light of the stone that begins as the foundation and ends as the cap stone it is recognized that the capstone is always prophetically larger. The few drops at the beginning of the Pentecostal season, leading to the full outpouring at the capstone on the day of Pentecost, illustrates this truth.

Мусо дар ҳар ду исёни Қодеш ҳузур дорад, ва исёнҳои Қодеш ҳар ду дар давраҳои мутаносиби худ санги тоҷи онҳо мебошанд. Ҳар дуи онҳо соли 1863-ро муаррифӣ мекунанд, ки он ҳамчунин санги тоҷи давраи фариштаи сеюм аст, ки аз алфа дар соли 1844 оғоз ёфта, то ба санги тоҷи соли 1863 мерасад. Ҳангоми баррасии нури аҷиби он санг, ки ҳамчун таҳкурсӣ оғоз намуда, ҳамчун санги тоҷ ба анҷом мерасад, маълум мегардад, ки санги тоҷ аз лиҳози пешгӯйона ҳамеша бузургтар аст. Қатраҳои андаке дар оғози мавсими Пантикост, ки ба рехтани комил дар санги тоҷ дар рӯзи Пантикост меоваранд, ин ҳақиқатро нишон медиҳанд.

At 9/11, the sprinkling began and it ends at the full outpouring at the Sunday law. This truth identifies Moses’ sin at the second and omega Kadesh as a greater sin than the rebellion in the first alpha Kadesh rebellion. The alpha rebellion produced the death of an entire nation, and omega rebellion produced the death of one man (Moses), but the one man’s sin was greater than the entire nations corporate sin. The man who sins dies, and at that level there is no distinction between the sins of Moses or any other Israelite, but prophetically Moses’ striking Christ a second time was greater, for it was the capstone of that forty-year period.

Дар 11-уми сентябр пошидан оғоз ёфт ва он бо фурӯрезии комил дар қонуни якшанбе ба анҷом мерасад. Ин ҳақиқат гуноҳи Мӯсоро дар Қодеши дуюм ва омега ҳамчун гуноҳе бузургтар аз исёни аввалин дар Қодеши аввал ва алфа муайян мекунад. Исёни алфа боиси марги тамоми як миллат гардид, ва исёни омега боиси марги як шахс (Мӯсо) шуд, аммо гуноҳи он як шахс аз гуноҳи ҷамъиятии тамоми он миллат бузургтар буд. Шахсе ки гуноҳ мекунад, мемирад, ва дар он сатҳ миёни гуноҳҳои Мӯсо ва ҳар исроилияти дигар ҳеҷ тафовуте нест, аммо аз лиҳози нубувватӣ, он ки Мӯсо Масеҳро бори дуюм зад, бузургтар буд, зеро он санги ҷамъбасти он давраи чиҳилсола буд.

The rebellion of Moses at the second omega Kadesh was a greater sin than the rebellion of the children of Israel rejecting the message of Joshua and Caleb. Moses prophetically stands at 1863, where he dies in the wilderness for his rebellion. Moses also stands at 1863, where the former covenant people die in the wilderness for their rebellion, but Moses did not participate in that rebellion. 1863 aligns with the Sunday law, as does Aaron’s rebellion of the golden calf. That history, which aligns with Kadesh, 1863, and the Sunday law, Moses is praying to see God’s glory.

Исёни Мусо дар Қодеши дуюми омега гуноҳе бузургтар аз исёни банӣ-Исроил буд, ки паёми Еҳушаъ ва Колибро рад карданд. Мусо ба таври нубувватӣ дар соли 1863 меистад, ки дар он ҷо ба сабаби исёни худ дар биёбон мемирад. Мусо ҳамчунин дар соли 1863 меистад, ки дар он ҷо қавми аҳди пешин ба сабаби исёни худ дар биёбон мемиранд, вале Мусо дар он исён иштирок надошт. Соли 1863 бо қонуни якшанбе мутобиқат мекунад, ҳамчунон ки исёни Ҳорун дар воқеаи гӯсолаи тиллоӣ низ чунин аст. Дар он таърихе, ки бо Қодеш, 1863 ва қонуни якшанбе мутобиқат мекунад, Мусо дуо мекунад, то ҷалоли Худоро бубинад.

Kadesh represents 1863, and Moses is at both Kadesh’s, so upon two biblical witnesses, who are both cap stones we establish that the third forty-year period which does not end at Kadesh represents 1863 as well. There ‘Moses the unsanctified’ is crucifying Christ afresh, as he rejects the Rock. In 1863, and the giving of the Law at Sinai, ‘Moses the sanctified’ is seeking Gods’ character. In 1863 Moses represents a wise and also a foolish virgin.

Қодеш соли 1863-ро ифода мекунад, ва Мусо дар ҳар ду Қодеш ҳузур дорад; бинобар ин, бар пояи ду шоҳиди китобӣ, ки ҳар ду сангҳои cap мебошанд, мо собит месозем, ки давраи сеюми чилсола, ки дар Қодеш ба анҷом намерасад, низ 1863-ро ифода мекунад. Дар он ҷо «Мусои тақдиснагардида» бо рад кардани Сахра, Масеҳро аз нав маслуб мекунад. Дар соли 1863 ва ҳангоми дода шудани Шариат дар Сино, «Мусои тақдисёфта» дар ҷустуҷӯи хислати Худост. Дар соли 1863 Мусо ҳам бокираи доно ва ҳам бокираи нодонро ифода мекунад.

> “The Pharisee and the publican represent two great classes into which those who come to worship God are divided. Their first two representatives are found in the first two children that were born into the world.” Christ’s Object Lessons, 152.

> «Фарисӣ ва боҷгир ду табақаи бузургеро намояндагӣ мекунанд, ки онҳое, ки барои ибодати Худо меоянд, ба онҳо ҷудо мешаванд. Аввалин ду намояндаи онҳо дар нахустин ду кӯдаке ёфт мешаванд, ки ба ҷаҳон таваллуд шудаанд». Christ’s Object Lessons, 152.

At Kadesh and 1863, Moses represents “two great classes into which those who” “worship God are divided”. Moses is an example of the one hundred and forty-four thousand as is Peter.

Дар Қодеш ва соли 1863, Мӯсо «ду табақаи бузургро, ки онҳое, ки» «Худоро ибодат мекунанд, ба онҳо ҷудо мешаванд» намояндагӣ мекунад. Мӯсо, ҳамчунон ки Петрус, намунаи яксаду чилу чаҳор ҳазор аст.

> “For each of the classes represented by the Pharisee and the publican there is a lesson in the history of the apostle Peter. In his early discipleship Peter thought himself strong. Like the Pharisee, in his own estimation he was ‘not as other men are.’ When Christ on the eve of His betrayal forewarned His disciples, ‘All ye shall be offended because of Me this night,’ Peter confidently declared, ‘Although all shall be offended, yet will not I.’ Mark 14:27, 29. Peter did not know his own danger. Self-confidence misled him. He thought himself able to withstand temptation; but in a few short hours the test came, and with cursing and swearing he denied his Lord.” Christ’s Object Lessons, 152.

> «Барои ҳар яке аз он ду гурӯҳе ки дар симои фарисӣ ва боҷгир тасвир шудаанд, дар таърихи ҳавворӣ Петрус дарсе ҳаст. Дар оғози шогирдии худ Петрус худро нерӯманд мепиндошт. Мисли фарисӣ, ба андешаи худ, ӯ «монанди дигар одамон» набуд. Вақте ки Масеҳ дар арафаи таслим карда шуданаш шогирдони Худро пешакӣ огоҳ карда гуфт: «Ҳамаи шумо ин шаб аз сабаби Ман ба васваса меафтед», Петрус бо эътимод изҳор намуд: «Агарчи ҳама ба васваса афтанд, ман ҳаргиз не». Марқус 14:27, 29. Петрус хатари худро намешинохт. Худэътимодӣ ӯро ба гумроҳӣ бурд. Ӯ худро қодир мешуморид, ки ба озмоиш устувор бимонад; аммо баъди чанд соати кӯтоҳ озмоиш фаро расид, ва ӯ бо лаънату қасам ба Худованди худ инкор кард». Масалҳои Масеҳ, 152.

At the Sunday law, which is 1863, Peter represents two classes. Those who receive the mark of the beast or those who receive the seal of God. When Jesus changed Simon’s name to Peter, it symbolized the one-hundred and forty-four thousand. That understanding is also symbolized by multiplying Peter’s name using the number from the letter position in the English alphabet. If we use that same technique on 1863, we get 144.

Дар замони қонуни якшанбе, ки 1863 аст, Петрус ду синфро намояндагӣ мекунад: онҳое ки нишони ҳайвонро қабул мекунанд ё онҳое ки мӯҳри Худоро қабул мекунанд. Вақте ки Исо номи Шимъӯнро ба Петрус иваз кард, ин яксаду чилу чор ҳазорро рамзӣ ифода менамуд. Ин фаҳмиш ҳамчунин бо зарб кардани номи Петрус бо истифода аз рақами мавқеи ҳарфҳо дар алифбои англисӣ рамзӣ ифода мешавад. Агар мо ҳамин усулро бар 1863 татбиқ кунем, 144 ба даст меорем.

Two of the three symbols of Moses which align with 1863, establish that the third period must align also. The two lines of Kadesh identify the story of the wise and foolish virgins, and the third period identifies an attempt to employ human effort to accomplish a godly work. To trust in human power as did Moses with the Egyptian represents trust in human authority over ordained authority.

Ду аз се рамзи Мӯсо, ки бо соли 1863 мутобиқат доранд, собит месозанд, ки давраи сеюм низ бояд мутобиқат дошта бошад. Ду хатти Қодеш қиссаи бокираҳои доно ва ҷоҳилро муайян мекунанд, ва давраи сеюм кӯшиши ба кор бурдани саъю кӯшиши инсониро барои анҷом додани кори илоҳӣ муайян менамояд. Таваккал кардан ба қудрати инсонӣ, чунон ки Мӯсо бо мисрӣ кард, ифодагари таваккал ба ҳокимияти инсонӣ бар ҳокимияти таъйиншуда мебошад.

Sister White states her husbands, “relation to the people of God was similar, in some respects, to that of Moses to Israel.” In 1863, Moses was represented by James White. In 1863, James White is slaying an Egyptian, striking Christ a second time and praying for the rebels who rejected the message of “rest” set forth by Joshua and Caleb. Moses is both a foolish virgin when he struck the Rock a second time and a wise virgin as he interceded for the rebels of Israel.

Хоҳар Уайт мегӯяд, ки «муносибати шавҳараш ба қавми Худо, аз баъзе ҷиҳатҳо, ба муносибати Мусо бо Исроил монанд буд». Дар соли 1863, Мусо бо Ҷеймс Уайт муаррифӣ шудааст. Дар соли 1863, Ҷеймс Уайт мисриро мекушад, Масеҳро бори дуюм мезанад ва барои ошӯбгароне дуо мекунад, ки паёми «оромӣ»-ро, ки аз ҷониби Еҳушаъ ва Колиб баён гардида буд, рад карданд. Мусо ҳам бокираи нодон аст, вақте ки Сахраро бори дуюм зад, ва ҳам бокираи доно, зеро барои ошӯбгарони Исроил шафоат намуд.

We will close this article with the passage in Numbers fourteen where Moses is at 1863, when he is given a view of God’s glory in the parallel history represented by the golden calf rebellion.

Мо ин мақоларо бо порчае аз Ададҳо боби чордаҳум ба анҷом мерасонем, ки дар он Мусо дар соли 1863 қарор дорад, ҳангоме ки дар таърихи мувозие, ки бо исёни гӯсолаи тиллоӣ ифода ёфтааст, ба ӯ манзарае аз ҷалоли Худо дода мешавад.

In the passage the Lord asks “how long” would he have to deal with the rebels of Israel, which is the same question Isaiah asked the Lord in chapter six. Notice that the book of Numbers places this history in the period when the earth is lightened with God’s glory, as the angels also marked in verse three of Isaiah six. 9/11 was the foundation stone of the history of 1844 to 1863 and the Sunday law is the capstone. The setting in Numbers is nothing less than an illustration of the song or the parable of the vineyard, as ancient Israel is being passed by as the Lord entered into covenant with Joshua.

Дар ин порча Худованд мепурсад: «то кай» Ӯ бояд бо исёнгарони Исроил сарукор дошта бошад, ва ин ҳамон саволест, ки Ишаъё дар боби шашум аз Худованд пурсид. Таваҷҷӯҳ кунед, ки китоби Адад ин таърихро дар он давра ҷой медиҳад, ки замин аз ҷалоли Худо мунаввар мегардад, чунон ки фариштагон низ дар ояти сеюми Ишаъёи шашум нишон додаанд. 9/11 санги таҳкурсии таърихи солҳои 1844 то 1863 буд, ва қонуни якшанбе санги қуллаи он аст. Заминаи дар китоби Адад тасвиршуда ҷуз намунае аз суруд ё масали токзор нест, зеро аз Исроили қадим убур карда мешавад, дар ҳоле ки Худованд бо Еҳушаъ ба аҳд медарояд.

> And all the congregation lifted up their voice, and cried; and the people wept that night. And all the children of Israel murmured against Moses and against Aaron: and the whole congregation said unto them, Would God that we had died in the land of Egypt! or would God we had died in this wilderness! And wherefore hath the Lord brought us unto this land, to fall by the sword, that our wives and our children should be a prey? were it not better for us to return into Egypt? And they said one to another, Let us make a captain, and let us return into Egypt.

> Ва тамоми ҷамоат овози худро баланд карда, фиғон бардоштанд; ва қавм он шаб гиря карданд. Ва ҳамаи банӣ‑Исроил бар зидди Мусо ва бар зидди Ҳорун шикоят намуданд; ва тамоми ҷамоат ба онҳо гуфтанд: «Кошки мо дар замини Миср мурда будем! ё кошки дар ин биёбон мурда будем! Ва чаро Худованд моро ба ин замин овардааст, то ки ба шамшер афтем, ва занони мо ва кӯдакони мо ғанимат гарданд? Оё барои мо беҳтар нест, ки ба Миср бозгардем?» Ва ба якдигар гуфтанд: «Биёед, сарваре барпо кунем ва ба Миср бозгардем».

> Then Moses and Aaron fell on their faces before all the assembly of the congregation of the children of Israel. And Joshua the son of Nun, and Caleb the son of Jephunneh, which were of them that searched the land, rent their clothes: And they spake unto all the company of the children of Israel, saying,

> Пас Мӯсо ва Ҳорун пеши тамоми ҷамоати анбӯҳи банӣ-Исроил бар рӯйҳои худ афтоданд. Ва Еҳушаъ ибни Нун ва Колеб ибни Ефуннеҳ, ки аз ҷумлаи ҷосусони замин буданд, либосҳои худро дариданд; ва ба тамоми ҷамоати банӣ-Исроил сухан ронда, гуфтанд:

> The land, which we passed through to search it, is an exceeding good land. If the Lord delight in us, then he will bring us into this land, and give it us; a land which floweth with milk and honey. Only rebel not ye against the Lord, neither fear ye the people of the land; for they are bread for us: their defence is departed from them, and the Lord is with us: fear them not.

> Замине, ки мо барои тафтиш аз миёни он гузаштем, замини басо некӯ аст. Агар Худованд аз мо хушнуд бошад, Он гоҳ моро ба ин замин хоҳад даровард ва онро ба мо хоҳад дод; замине, ки аз шир ва асал ҷорист. Фақат бар зидди Худованд исён накунед ва аз қавми он замин натарсед; зеро онҳо барои мо нон хоҳанд буд: ҳимояи онҳо аз онҳо дур шудааст, ва Худованд бо мост; аз онҳо натарсед.

> But all the congregation bade stone them with stones. And the glory of the Lord appeared in the tabernacle of the congregation before all the children of Israel. And the Lord said unto Moses, How long will this people provoke me? and how long will it be ere they believe me, for all the signs which I have shewed among them?

> Лекин тамоми ҷамоат гуфтанд, ки онҳоро сангсор кунанд. Ва ҷалоли Худованд дар хаймаи ҷамъомад пеши назари ҳамаи банӣ-Исроил зоҳир шуд. Ва Худованд ба Мусо гуфт: «То ба кай ин қавм Маро хор хоҳад дошт? Ва то ба кай онҳо, бо вуҷуди ҳамаи он аломатҳое ки дар миёни онҳо нишон додаам, ба Ман имон нахоҳанд овард?»

> I will smite them with the pestilence, and disinherit them, and will make of thee a greater nation and mightier than they.

> Ман онҳоро бо вабо мезанам, ва онҳоро аз мерос маҳрум хоҳам кард, ва аз ту халқе бузургтар ва қавитар аз онҳо ба вуҷуд хоҳам овард.

> And Moses said unto the Lord, Then the Egyptians shall hear it, (for thou broughtest up this people in thy might from among them;) And they will tell it to the inhabitants of this land: for they have heard that thou Lord art among this people, that thou Lord art seen face to face, and that thy cloud standeth over them, and that thou goest before them, by day time in a pillar of a cloud, and in a pillar of fire by night. Now if thou shalt kill all this people as one man, then the nations which have heard the fame of thee will speak, saying, Because the Lord was not able to bring this people into the land which he sware unto them, therefore he hath slain them in the wilderness.

> Ва Мусо ба Парвардигор гуфт: «Он гоҳ мисриён инро хоҳанд шунид, зеро Ту ин қавмро бо қудрати Худ аз миёни онҳо берун овардӣ; ва онҳо онро ба сокинони ин замин хоҳанд гуфт, зеро шунидаанд, ки Ту, эй Парвардигор, дар миёни ин қавм ҳастӣ, ва Ту, эй Парвардигор, рӯ ба рӯ намоён мешавӣ, ва абри Ту бар онҳо истодааст, ва Ту пешопеши онҳо меравӣ: рӯзона дар сутуни абр, ва шабона дар сутуни оташ. Акнун, агар Ту ҳамаи ин қавмро чун як нафар бикушӣ, он гоҳ халқҳое ки овозаи Туро шунидаанд, сухан ронда, хоҳанд гуфт: Азбаски Парвардигор натавонист ин қавмро ба замине ки ба онҳо қасам хӯрда буд, дохил кунад, бинобар ин онҳоро дар биёбон кушт».

> And now, I beseech thee, let the power of my Lord be great, according as thou hast spoken, saying, The Lord is longsuffering, and of great mercy, forgiving iniquity and transgression, and by no means clearing the guilty, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation. Pardon, I beseech thee, the iniquity of this people according unto the greatness of thy mercy, and as thou hast forgiven this people, from Egypt even until now.

> Ва акнун, илтиҷо мекунам Туро, бигзор қудрати Худованди ман бузург бошад, чунон ки Ту гуфтаӣ: «Худованд пурсабр ва бисёр меҳрубон аст, гуноҳ ва таҷовузро меомурзад, вале ба ҳеҷ ваҷҳ гунаҳкорро бегуноҳ намешуморад, ва гуноҳи падаронро бар фарзандон то насли сеюм ва чаҳорум мерасонад». Пас, илтиҷо мекунам Туро, гуноҳи ин қавмро мувофиқи бузургии марҳамати Худ биёмурз, ҳамчунон ки ин қавмро аз Миср то кунун омурзидаӣ.

> And the Lord said, I have pardoned according to thy word: But as truly as I live, all the earth shall be filled with the glory of the Lord.

> Ва Худованд гуфт: «Ман мувофиқи сухани ту бахшидам; лекин, ба ҳаёти Худ қасам, тамоми замин аз ҷалоли Худованд пур хоҳад шуд».

> Because all those men which have seen my glory, and my miracles, which I did in Egypt and in the wilderness, and have tempted me now these ten times, and have not hearkened to my voice; Surely they shall not see the land which I sware unto their fathers, neither shall any of them that provoked me see it: But my servant Caleb, because he had another spirit with him, and hath followed me fully, him will I bring into the land whereinto he went; and his seed shall possess it. (Now the Amalekites and the Canaanites dwelt in the valley.) Tomorrow turn you, and get you into the wilderness by the way of the Red sea.

> Зеро ҳамаи он мардоне, ки ҷалоли Маро ва мӯъҷизаҳои Маро, ки дар Миср ва дар биёбон ба амал овардам, дидаанд, ва акнун ин даҳ бор Маро озмудаанд ва ба овози Ман гӯш надодаанд, яқин аст, ки он заминеро, ки ба падаронашон қасам хӯрда будам, нахоҳанд дид; ва ҳеҷ яке аз онҳое ки Маро ба хашм оварданд, онро нахоҳад дид. Аммо бандаи Ман Колеб, азбаски бо ӯ рӯҳи дигаре буд ва Маро комилан пайравӣ кард, ӯро ба замине ки ба он дохил шуда буд, хоҳам овард; ва насли ӯ онро соҳиб хоҳад шуд. (Акнун амолеқиён ва канъониён дар водӣ сокин буданд.) Фардо рӯй гардонед ва ба сӯи биёбон аз роҳи Баҳри Сурх равона шавед.

> And the Lord spake unto Moses and unto Aaron, saying, How long shall I bear with this evil congregation, which murmur against me? I have heard the murmurings of the children of Israel, which they murmur against me. Say unto them, As truly as I live, saith the Lord, as ye have spoken in mine ears, so will I do to you: Your carcases shall fall in this wilderness; and all that were numbered of you, according to your whole number, from twenty years old and upward, which have murmured against me, Doubtless ye shall not come into the land, concerning which I sware to make you dwell therein, save Caleb the son of Jephunneh, and Joshua the son of Nun. But your little ones, which ye said should be a prey, them will I bring in, and they shall know the land which ye have despised. But as for you, your carcases, they shall fall in this wilderness. And your children shall wander in the wilderness forty years, and bear your whoredoms, until your carcases be wasted in the wilderness. After the number of the days in which ye searched the land, even forty days, each day for a year, shall ye bear your iniquities, even forty years, and ye shall know my breach of promise.

> Ва Худованд ба Мусо ва ба Ҳорун сухан ронда, гуфт: «То ба кай ин ҷамоати бадро, ки бар зидди Ман шиква мекунад, таҳаммул намоям? Ман шикоятҳои банӣ-Исроилро, ки бар зидди Ман шиква мекунанд, шунидаам. Ба онҳо бигӯ: Ба ҳаёти Худ қасам, мегӯяд Худованд, чунон ки шумо дар гӯшҳои Ман гуфтаед, ҳамон тавр ба шумо амал хоҳам кард: ҷасадҳои шумо дар ин биёбон хоҳанд афтод; ва ҳамаи шумо, ки шумурда шуда будед, мувофиқи шумораи куллиатон, аз бистсола ва болотар, ки бар зидди Ман шиква кардаед, ҳаргиз ба замине, ки дар бораи он қасам хӯрда будам, то шуморо дар он сокин гардонам, дохил нахоҳед шуд, ҷуз Колеб писари Ефунне ва Еҳушаъ писари Нун. Аммо тифлони шумо, ки гуфта будед тӯъма хоҳанд шуд, онҳоро дохил хоҳам кард, ва онҳо он заминеро, ки шумо хор шумурдаед, хоҳанд шинохт. Вале ҷасадҳои шумо дар ҳамин биёбон хоҳанд афтод. Ва фарзандони шумо дар биёбон чиҳил сол саргардон хоҳанд шуд ва фисқу хиёнати шуморо бардошта хоҳанд гашт, то даме ки ҷасадҳои шумо дар биёбон нобуд шаванд. Мувофиқи шумораи рӯзҳое ки заминро ҷустуҷӯ кардед, яъне чиҳил рӯз, ҳар рӯз ба ивази як сол, гуноҳҳои худро чиҳил сол хоҳед бардошт, ва хилофи ваъдаи Маро хоҳед шинохт.»

> I the Lord have said, I will surely do it unto all this evil congregation, that are gathered together against me: in this wilderness they shall be consumed, and there they shall die. And the men, which Moses sent to search the land, who returned, and made all the congregation to murmur against him, by bringing up a slander upon the land, Even those men that did bring up the evil report upon the land, died by the plague before the Lord.

> Ман, ки Худованд ҳастам, гуфтаам: албатта ин корро ба тамоми ин ҷамоати шарир, ки бар зидди Ман ҷамъ омадаанд, ба ҷо хоҳам овард: онҳо дар ин биёбон нобуд хоҳанд шуд ва дар ҳамон ҷо хоҳанд мурд. Ва он мардоне, ки Мусо онҳоро барои ҷосусӣ кардани замин фиристода буд, ва онҳо баргашта, бо паҳн кардани бадномӣ бар ҳаққи он замин тамоми ҷамоатро водор карданд, ки бар зидди ӯ нолиш кунанд,— ҳамон мардоне, ки дар бораи он замин хабари бад паҳн карда буданд, пеши Худованд ба вабо мурданд.

> But Joshua the son of Nun, and Caleb the son of Jephunneh, which were of the men that went to search the land, lived still. Numbers 14:1–38.

> Вале Еҳушаъ ибни Нун ва Колеб ибни Ефунна, ки аз ҷумлаи мардоне буданд, ки барои ҷустуҷӯи он замин рафта буданд, зинда монданд. Ададҳо 14:1–38.

We will continue these thoughts in the next article.

Мо ин андешаҳоро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

Back to Articles