Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Two

Китоби Дониёл — яксаду шасту дуввум

Rome’s Prophetic Time: Unveiling the Vision

Вақти нубувватии Рум: Кушодани рӯъё

Author

Jeff Pippenger

Published

March 27, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Rome establishes the vision, and Rome is revealed in its “time”. This is a statement by Sister White where she states what should be understood as the obvious:

Рум рӯъёро барқарор месозад, ва Рум дар «замони» худ ошкор мегардад. Ин изҳоротест аз ҷониби хоҳар Уайт, ки дар он ӯ мегӯяд он чи бояд ҳамчун амри равшан фаҳмида шавад:

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> «Ваҳй китобест мӯҳршуда, аммо ҳамчунин китобест кушода. Он воқеаҳои аҷиберо сабт мекунад, ки бояд дар рӯзҳои охири таърихи ин замин ба амал оянд. Таълимоти ин китоб муайянанд, на рамзомез ва нофаҳмо. Дар он ҳамон хатти нубуввате идома дода мешавад, ки дар Донёл омадааст. Худо баъзе нубувватҳоро такрор кардааст ва ба ин васила нишон додааст, ки ба онҳо бояд аҳаммият дода шавад. Худованд чизҳоеро, ки аҳаммияти бузург надоранд, такрор намекунад». Manuscript Releases, volume 9, 8.

The “Lord does not repeat things that are of no great consequence” and the “times” associated with Rome are repeated over and over. It is of “great consequence” to understand the “time” associated with Rome, for that is what reveals Rome as the subject that establishes the vision. Seven times the twelve hundred and sixty years of papal rule is directly referenced in Daniel and Revelation.

«Худованд чизҳоеро, ки аҳамияти бузург надоранд, такрор намекунад», ва «замонҳо»-и вобаста ба Рум боз ва боз такрор мешаванд. Фаҳмидани «замон»-и вобаста ба Рум «аҳамияти бузург» дорад, зеро маҳз он Румро ҳамчун мавзӯе ошкор месозад, ки рӯъёро муқаррар мекунад. Ҳафт бор ба як ҳазору дусаду шаст соли ҳукмронии папа дар Дониёл ва Ваҳй бевосита ишора шудааст.

> And he shall speak great words against the most High, and shall wear out the saints of the most High, and think to change times and laws: and they shall be given into his hand until a time and times and the dividing of time. Daniel 7:25.

> Ва ӯ суханони бузург бар зидди Ҳаққи Таоло хоҳад гуфт, ва муқаддасони Ҳаққи Таолоро ба танг хоҳад овард, ва қасд хоҳад кард, ки замонҳо ва шариатро дигаргун созад; ва онҳо то замоне ва замонҳо ва нисфи замон ба дасти ӯ супурда хоҳанд шуд. Дониёл 7:25.

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:7.

> Ва ман он марди либоспӯши катонро, ки бар обҳои дарё буд, шунидам, ҳангоме ки дасти рости худ ва дасти чапи худро сӯи осмон бардошт ва ба Он ки то абад зинда аст, қасам хӯрд, ки ин барои як замон, замонҳо ва ниме аз замон хоҳад буд; ва ҳангоме ки пароканда сохтани қудрати қавми муқаддас ба анҷом расад, ҳамаи ин чизҳо ба итмом хоҳанд расид. Дониёл 12:7.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.

> Лекин он саҳнееро, ки берун аз маъбад аст, берун бигузор ва онро чен макун; зеро он ба халқҳои ғайрияҳудӣ дода шудааст; ва шаҳри муқаддасро онҳо чиҳилу ду моҳ поймол хоҳанд кард. Ваҳй 11:2.

> And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:3.

> Ва Ман ба ду шоҳиди Худ қудрат хоҳам дод, ва онҳо ҳазору дусаду шаст рӯз, дар палоспӯшӣ, нубувват хоҳанд кард. Ваҳй 11:3.

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. Revelation 12:6.

> Ва зан ба биёбон гурехт, ки дар он ҷо барои вай аз ҷониби Худо ҷойе муҳайё шудааст, то ки вайро дар он ҷо ҳазору дусаду шаст рӯз бихӯронанд. Ваҳй 12:6.

> And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. Revelation 12:14.

> Ва ба зан ду боли уқоби бузург дода шуд, то ки ба биёбон, ба макони худ, парвоз намояд, ҷое ки вай дар он ҷо барои як замон, ва замонҳо, ва ниме аз замон, аз рӯйи мор хӯронда мешавад. Ваҳй 12:14.

> And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:5.

> Ва ба ӯ даҳоне дода шуд, ки суханони бузург ва куфрҳо мегуфт; ва ба ӯ қудрат дода шуд, ки чилу ду моҳ амал намояд. Ваҳй 13:5.

These seven direct references present different specific prophetic characteristics of Rome. It is in those passages that Rome is revealed. Sister White adds that these periods are also represented as “three years and a half or 1260 days.” You do not find either three and a half years or twelve hundred and sixty days” in the Bible. Sister White is simply applying the computation of the seven references accordingly.

Ин ҳафт ишораи мустақим хусусиятҳои гуногуни мушаххаси пешгӯёнаи Румро пешниҳод мекунанд. Маҳз дар он порчаҳо Рум ошкор карда мешавад. Хоҳар Уайт меафзояд, ки ин давраҳо ҳамчунин ҳамчун «се солу ним ё 1260 рӯз» ифода шудаанд. Шумо на «се солу ним» ва на «1260 рӯз»-ро дар Китоби Муқаддас намеёбед. Хоҳар Уайт танҳо ҳисоби ин ҳафт ишораро мутобиқи он татбиқ мекунад.

> “In chapter 13 (verses 1–10) is described another beast, ‘like unto a leopard,’ to which the dragon gave ‘his power, and his seat, and great authority.’ This symbol, as most Protestants have believed, represents the papacy, which succeeded to the power and seat and authority once held by the ancient Roman empire. Of the leopardlike beast it is declared: ‘There was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies…. And he opened his mouth in blasphemy against God, to blaspheme His name, and His tabernacle, and them that dwell in heaven. And it was given unto him to make war with the saints, and to overcome them: and power was given him over all kindreds, and tongues, and nations.’ This prophecy, which is nearly identical with the description of the little horn of Daniel 7, unquestionably points to the papacy.

> Дар боби 13 (оятҳои 1–10) ҳайвони дигаре тасвир шудааст, ки «монанди паланг» буд ва аждаҳо ба он «қудрати худ, ва тахти худ, ва ихтиёри бузург» дод. Ин рамз, чунон ки аксари протестантҳо бовар доштаанд, папагиро ифода мекунад, ки вориси қудрат, тахт ва ихтиёре гардид, ки замоне империяи қадимаи Рум дар ихтиёр дошт. Дар бораи ҳайвони палангмонанд гуфта шудааст: «Ба ӯ даҳоне дода шуд, ки суханони бузург ва куфрҳо мегуфт.... Ва даҳони худро барои куфр гуфтан бар зидди Худо кушод, то ба номи Ӯ, ва хаймаи Ӯ, ва сокинони осмон куфр гӯяд. Ва ба ӯ дода шуд, ки бо муқаддасон ҷанг кунад ва бар онҳо ғолиб ояд; ва ба ӯ бар ҳар қабила, ва забон, ва миллат қудрат дода шуд». Ин пешгӯӣ, ки қариб комилан ба тавсифи шохчаи хурди Дониёл 7 монанд аст, бешак ба папагӣ ишора мекунад.

> “‘Power was given unto him to continue forty and two months.’ And, says the prophet, ‘I saw one of his heads as it were wounded to death.’ And again: ‘He that leadeth into captivity shall go into captivity: he that killeth with the sword must be killed with the sword.’ The forty and two months are the same as the ‘time and times and the dividing of time,’ three years and a half, or 1260 days, of Daniel 7—the time during which the papal power was to oppress God’s people. This period, as stated in preceding chapters, began with the supremacy of the papacy, A.D. 538, and terminated in 1798. At that time the pope was made captive by the French army, the papal power received its deadly wound, and the prediction was fulfilled, ‘He that leadeth into captivity shall go into captivity.’” The Great Controversy, 439.

> «Ба ӯ қудрат дода шуд, то чиҳилу ду моҳ идома диҳад». Ва пайғамбар мегӯяд: «Ман яке аз сарҳояшро дидам, ки гӯё то ба марг захмдор шуда бошад». Ва боз: «Ҳар кӣ ба асирӣ мебарад, худ ба асирӣ хоҳад рафт; ҳар кӣ бо шамшер мекушад, бояд бо шамшер кушта шавад». Чиҳилу ду моҳ ҳамон «замон ва замонҳо ва нисфи замон», яъне се солу ним, ё 1260 рӯз, аз Дониёл 7 мебошанд — он муддате, ки дар давоми он қудрати папагӣ мебоист қавми Худоро зулм кунад. Ин давра, чунон ки дар бобҳои пешин баён шудааст, бо бартарияти папагӣ, соли 538 милодӣ, оғоз ёфт ва дар соли 1798 ба поён расид. Дар он вақт поп аз ҷониби лашкари Фаронса асир гирифта шуд, қудрати папагӣ захми марговари худро гирифт, ва пешгӯйӣ ба иҷро расид: «Ҳар кӣ ба асирӣ мебарад, худ ба асирӣ хоҳад рафт».» The Great Controversy, 439.

With the inspired authority to also consider three and a half years as the “time” which “reveals” Rome, other biblical references to Rome emerge.

Бо қудрати илҳомбахше, ки сеюним солро низ ҳамчун «вақт»-е баррасӣ кунем, ки Румро «ошкор месозад», ишораҳои дигари Китоби Муқаддас ба Рум падид меоянд.

> But I tell you of a truth, many widows were in Israel in the days of Elias, when the heaven was shut up three years and six months, when great famine was throughout all the land. Luke 4:25.

> Лекин Ман сизларга ҳақиқатни айтаманки, Исоилда Илёснинг кунларида, осмон уч йилу олти ой ёпилиб, бутун юрт бўйлаб қаттиқ очарчилик бўлган вақтда, кўп тул аёллар бор эди. Луқа 4:25.

The three and a half years of Elijah, connects the time with Jezebel, who is the symbol of papal Rome in the church of Thyatira.

Сеюним соли Илёс замонро бо Изобал мепайвандад, ки ӯ рамзи Руми папавӣ дар калисои Тиотира аст.

> Notwithstanding I have a few things against thee, because thou sufferest that woman Jezebel, which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols. And I gave her space to repent of her fornication; and she repented not. Revelation 2:20, 21.

> Аммо бар зидди ту андаке чизҳо дорам, зеро ту он зан — Изобелро, ки худро набия меномад, роҳ медиҳӣ, то ки таълим диҳад ва бандагони Маро бифиребад, то зино кунанд ва қурбониҳои бутҳоро бихӯранд. Ва ба вай фурсат додам, то аз зинои худ тавба кунад; аммо вай тавба накард. Ваҳй 2:20, 21.

The “time” given the fourth church, represented by Jezebel, is also a “space.”

«Вақт»-е, ки ба калисои чорум, ки ба воситаи Изобал намояндагӣ мешавад, дода шудааст, ҳамчунин як «фосила» аст.

> Elias was a man subject to like passions as we are, and he prayed earnestly that it might not rain: and it rained not on the earth by the space of three years and six months. James 5:17.

> Илёс марде буд, ки монанди мо ба ҳавасҳо моил буд, ва бо ҷидду ҷаҳд дуо гуфт, ки борон наборад; ва бар замин се солу шаш моҳ борон наборид. Яъқуб 5:17.

Commenting on the forty-two months being the same as the thousand two hundred and threescore days, Sister White identifies the period as “those days,” which Christ referred to.

Дар шарҳи он ки чилу ду моҳ ҳамон як ҳазору дусаду шаст рӯз аст, хоҳар Уайт ин давраро ҳамчун «он рӯзҳо» муайян мекунад, ки Масеҳ ба онҳо ишора карда буд.

> “The periods here mentioned—‘forty and two months,’ and ‘a thousand two hundred and threescore days’—are the same, alike representing the time in which the church of Christ was to suffer oppression from Rome. The 1260 years of papal supremacy began in A.D. 538, and would therefore terminate in 1798. At that time a French army entered Rome and made the pope a prisoner, and he died in exile. Though a new pope was soon afterward elected, the papal hierarchy has never since been able to wield the power which it before possessed.

> «Муддатҳое, ки дар ин ҷо зикр шудаанд — “чилу ду моҳ” ва “як ҳазору дусаду шаст рӯз” — як чизанд ва ҳар ду баробаранд, замонеро ифода мекунанд, ки дар он калисои Масеҳ мебоист аз ҷониби Рум зери ситам қарор гирад. 1260 соли ҳукмронии папагӣ аз соли 538-и милодӣ оғоз ёфт ва бинобар ин, дар соли 1798 ба поён мерасид. Дар он вақт лашкари Фаронса ба Рум ворид шуда, попро асир гирифт, ва ӯ дар табъид даргузашт. Гарчанде ки андаке баъд аз он попи нав интихоб шуд, иерархияи папагӣ дигар ҳаргиз натавонист он қудратеро, ки пештар дар ихтиёр дошт, ба кор барад.

> “The persecution of the church did not continue throughout the entire period of the 1260 years. God in mercy to His people cut short the time of their fiery trial. In foretelling the ‘great tribulation’ to befall the church, the Saviour said: ‘Except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened.’ Matthew 24:22. Through the influence of the Reformation the persecution was brought to an end prior to 1798.” The Great Controversy, 266.

> «Таъқиби калисо дар тамоми давраи 1260 сола идома наёфт. Худо аз рӯи раҳмдилии Худ нисбат ба қавми Худ замони озмоиши сӯзони онҳоро кӯтоҳ гардонд. Наҷотдиҳанда, ҳангоме ки аз пеш дар бораи «мусибати бузург»-е, ки бар калисо хоҳад омад, сухан мегуфт, фармуд: «Ва агар он айём кӯтоҳ карда намешуд, ҳеҷ ҷисме наҷот намеёфт; лекин ба хотири баргузидагон он айём кӯтоҳ карда хоҳад шуд». Матто 24:22. Тавассути таъсири Ислоҳот, таъқиб пеш аз соли 1798 ба поён расонида шуд.» «Муборизаи Бузург», 266.

Christ and Sister White identify the expression of “those days,” as the “time,” which identifies papal Rome. When Daniel speaks of the persecution which followed the placing of the papacy on the throne of the earth in verse thirty-one of chapter eleven, he speaks of that time of persecution as “many days.”

Масеҳ ва хоҳар Уайт ибораи «он рӯзҳо»-ро ҳамчун «вақт» муайян мекунанд, ки ба Руми папӣ ишора мекунад. Ҳангоме ки Дониёл дар бораи таъқиботе сухан мегӯяд, ки пас аз бар тахти замин нишастани папагӣ дар ояти сию якуми боби ёздаҳум оғоз ёфт, ӯ он замони таъқиботро «рӯзҳои бисёр» меномад.

> And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. And such as do wickedly against the covenant shall he corrupt by flatteries: but the people that do know their God shall be strong, and do exploits. And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Daniel 11:31–33.

> Ва қӯшунҳо аз ҷониби ӯ бархоста, муқаддасгоҳи қувватро палид хоҳанд кард, ва қурбонии доимиро барҳам хоҳанд дод, ва макруҳи вайронкунандагонро барпо хоҳанд намуд. Ва онҳое ки бар зидди аҳд шарорат мекунанд, ӯ бо тамаллуқ фосид хоҳад сохт; аммо қавме ки Худои худро мешиносанд, қавӣ хоҳанд буд ва корҳои бузург ба ҷо хоҳанд овард. Ва доноён дар миёни қавм бисёр касонро таълим хоҳанд дод; вале онҳо рӯзҳои бисёр аз шамшер, ва аз оташ, ва аз асирӣ, ва аз ғорат фурӯ хоҳанд афтод. Дониёл 11:31–33.

Rome is revealed in connection with the prophetic time which is associated with it, that is why Paul says the man of sin will be revealed in “his time”. The fact that Rome establishes the vision, which if we do not know, we perish, identifies why that prophetic time is represented so often, and in so many ways, for God “does not repeat things that are of no great consequence.” In the previous verses, the end of the period of time is also marked.

Рум дар иртибот бо замони набавие, ки бо он вобаста аст, ошкор мегардад; аз ин рӯ, Павлус мегӯяд, ки марди гуноҳ дар «замони худ» ошкор хоҳад шуд. Ин воқеият, ки Рум рӯъёро барқарор месозад, ки агар мо онро надонем, ҳалок мегардем, муайян месозад, ки чаро он замони набавӣ ин қадар зуд-зуд ва ба ин қадар роҳҳои гуногун тасвир шудааст, зеро Худо «чизҳоеро, ки аҳамияти бузург надоранд, такрор намекунад». Дар оятҳои пешин, анҷоми он давраи замонӣ низ ишора шудааст.

> And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. Daniel 11:33–35.

> Ва хирадмандон дар миёни қавм бисёр касонро таълим хоҳанд дод; вале онҳо ба шамшер, ва ба оташ, ва ба асирӣ, ва ба ғорат, рӯзҳои бисёр фурӯ хоҳанд афтод. Ва ҳангоме ки онҳо фурӯ афтанд, бо ёрии андаке мадад хоҳанд ёфт; аммо бисёре бо чоплусиҳо ба онҳо хоҳанд пайваст. Ва баъзе аз хирадмандон фурӯ хоҳанд афтод, то ки онҳо санҷида шаванд, ва пок гарданд, ва сафед карда шаванд, то вақти анҷом; зеро ки он ҳанӯз барои замони муайяншуда аст. Дониёл 11:33–35.

The “time of the end” “is yet for a time appointed.” The Hebrew word “appointed” is “moed,” and means a fixed time or an appointment. The prophetic relevance and importance of the “time appointed,” in the book of Daniel is identified by how often it is referenced. Very few Laodicean Adventists, if any, recognize that 1989, was a “time of the end,” and therefore 1989 was an appointed time. It was an appointment made by God, when He would unseal the knowledge for the movement of the one hundred and forty-four thousand. For this reason, the book of Daniel provides witnesses to the fact that the “time appointed” marks the arrival of “the time of the end”. In Daniel eight, this prophetic symbol is set forth.

«Замони охир» «ҳанӯз барои вақти муайян аст». Калимаи ибронии «муайян» — «моэд» аст ва маънои вақти собит ё таъйинотро дорад. Аҳаммияти нубувватӣ ва иртиботи «вақти муайян» дар китоби Дониёл аз он маълум мегардад, ки то чӣ андоза зуд-зуд ба он ишора шудааст. Хеле кам аз адвентистони Лаодикия, агар умуман касе бошад, дарк мекунанд, ки соли 1989 «замони охир» буд, ва бинобар ин 1989 вақти муайян буд. Ин таъйиноте буд аз ҷониби Худо, вақте ки Ӯ донишро барои ҳаракати яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор нафара мӯҳркушоӣ мекард. Ба ҳамин сабаб, китоби Дониёл шоҳидӣ медиҳад бар ин воқеият, ки «вақти муайян» фаро расидани «замони охир»-ро нишон медиҳад. Дар Дониёли ҳаштум ин рамзи нубувватӣ баён шудааст.

> And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. So he came near where I stood: and when he came, I was afraid, and fell upon my face: but he said unto me, Understand, O son of man: for at the time of the end shall be the vision. Now as he was speaking with me, I was in a deep sleep on my face toward the ground: but he touched me, and set me upright. And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:16–19.

> Ва ман овози мардеро аз миёни соҳилҳои Ӯлой шунидам, ки нидо карда, гуфт: «Эй Ҷабраил, ин мардро ба фаҳмидани ин рӯъё бирасон». Пас ӯ ба ҷойе ки ман истода будам, наздик омад; ва чун омад, ман тарсидам ва ба рӯям афтодам. Аммо ӯ ба ман гуфт: «Бифаҳм, эй фарзанди одамизод, зеро ин рӯъё ба вақти охир тааллуқ дорад». Ва ҳангоме ки ӯ бо ман сухан мегуфт, ман бо рӯям бар замин ба хоби гарон рафтам; аммо ӯ ба ман даст расонд ва маро рост барпо намуд. Ва гуфт: «Инак, ман туро огоҳ месозам аз он чи дар анҷоми охирини ғазаб хоҳад шуд; зеро интиҳо дар вақти муқарраршуда фаро хоҳад расид». Дониёл 8:16–19.

As with chapter eleven, the word “end,” in “time of the end” in these verses is a different Hebrew word than is translated as “appointed.” The time of the end is representing a period that commences at the time appointed. The “time appointed” (moed) is an appointment, and the time of the end (the Hebrew word “gets”) is a period of time, which begins at the time appointed. It is the “time” that reveals Rome, and that “time” is so important that the end of that period of time, and the period which follows the end of that time, are represented by several witnesses. In verse twenty-four of chapter eleven of Daniel, pagan Rome is identified as ruling the world for a “time.”

Чунон ки дар боби ёздаҳум низ ҳаст, калимаи «охир», дар ибораи «замони охир» дар ин оятҳо, аз калимаи дигари ибронӣ аст, на он калимае ки ҳамчун «таъйиншуда» тарҷума шудааст. Замони охир давраеро ифода мекунад, ки дар вақти муқарраршуда оғоз меёбад. «Вақти муқарраршуда» (moed) таъйинотест, ва замони охир (калимаи ибронӣ «gets») як давраи вақт аст, ки аз вақти муқарраршуда оғоз мешавад. Маҳз ҳамин «замон» аст, ки Румро ошкор месозад, ва он «замон» он қадар муҳим аст, ки анҷоми он давраи вақт, ва даврае ки пас аз анҷоми он замон меояд, аз ҷониби чандин шоҳид муаррифӣ шудаанд. Дар ояти бисту чоруми боби ёздаҳуми Дониёл, Руми бутпараст ҳамчун ҳокими ҷаҳон барои як «замон» муаррифӣ мегардад.

A symbolic “time,” is three hundred and sixty years, for there are three hundred and sixty days in a biblical year. Pagan Rome ruled for a “time,” and papal Rome ruled for “a time, times and half a time.” Modern Rome rules for a symbolic “hour,” or a symbolic “forty-two months.” There is no prophetic time after 1844, so the “hour” and the “forty-two months” is the period from the soon-coming Sunday law unto the close of human probation. But pagan Rome ruled supremely from the Battle of Actium in 31 BC, until Constantine moved the capital of the empire to Constantinople in the year 330. We know the following verses are speaking of pagan Rome, for Christ is represented as the “prince of the covenant” that “shall be broken” when He was crucified. The power then ruling was pagan Rome, so the verses we are now going to look at identify pagan Rome.

«Вақт»-и рамзӣ се саду шаст сол аст, зеро дар як соли Китоби Муқаддас се саду шаст рӯз вуҷуд дорад. Рими бутпараст як «вақт» ҳукмронӣ кард, ва Рими папагӣ барои «як вақт, вақтҳо ва ним вақт» ҳукмронӣ намуд. Рими муосир барои як «соат»-и рамзӣ, ё як «чилу ду моҳ»-и рамзӣ, ҳукмронӣ мекунад. Пас аз соли 1844 дигар вақти нубувватӣ вуҷуд надорад, бинобар ин «соат» ва «чилу ду моҳ» он давраест аз қонуни қарибулвуқӯи якшанбе то басташавии муҳлати озмоиши инсон. Аммо Рими бутпараст аз Ҷанги Актиум дар соли 31 то милод то он замон ки Константин дар соли 330 пойтахти империяро ба Константинопол кӯчонид, ба таври олӣ ҳукмронӣ мекард. Мо медонем, ки оятҳои зерин дар бораи Рими бутпараст сухан мегӯянд, зеро Масеҳ ҳамчун «пешвои аҳд» муаррифӣ шудааст, ки ҳангоме ки Ӯ маслуб шуд, «шикаста хоҳад шуд». Қудрате, ки он замон ҳукмрон буд, Рими бутпараст буд, пас оятҳое, ки ҳоло онҳоро баррасӣ хоҳем кард, Рими бутпарастро муайян месозанд.

> And in his estate shall stand up a vile person, to whom they shall not give the honour of the kingdom: but he shall come in peaceably, and obtain the kingdom by flatteries. And with the arms of a flood shall they be overflown from before him, and shall be broken; yea, also the prince of the covenant. And after the league made with him he shall work deceitfully: for he shall come up, and shall become strong with a small people. He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:21–24.

> Ва ба ҷои ӯ шахси разиле бархоҳад хест, ки шарафи подшоҳиро ба ӯ нахоҳанд дод; аммо ӯ осоиштавор хоҳад омад ва подшоҳиро бо чоплусӣ ба даст хоҳад овард. Ва лашкарҳо, мисли сел, аз пеши ӯ рӯфта хоҳанд шуд ва шикаст хоҳанд хӯрд; оре, ҳамчунин сарвари аҳд. Ва баъд аз иттифоқе ки бо ӯ баста шавад, ӯ бо макр амал хоҳад кард; зеро ки ӯ бархоста, бо қавми андак пурқувват хоҳад шуд. Ӯ осоиштавор ҳатто ба фарбеҳтарин ҷойҳои вилоят дохил хоҳад шуд; ва коре хоҳад кард, ки на падаронаш карда буданд ва на падарони падаронаш; ғанимат ва тороҷ ва сарватро дар миёни онҳо пароканда хоҳад кард; оре, тадбирҳои худро бар зидди истеҳкомҳо хоҳад андешид, аммо то муддате. Дониёл 11:21–24.

The word “against” in the last phrase of the verses actually means “from,” and the verse is saying that pagan Rome shall rule (forecast his devices) “from” its stronghold (the City of Rome) for three hundred and sixty years.

Калимаи «бар зидди» дар ибораи охирини ин оятҳо дар асл маънои «аз»-ро дорад, ва оят мегӯяд, ки Руми бутпараст дар давоми сесаду шаст сол «аз» қалъаи худ (шаҳри Рум) ҳукмронӣ хоҳад кард (нақшаҳои худро пеш хоҳад бурд).

> “‘VERSE 24. He shall enter peacefully even upon the fattest places of the province: and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strongholds, even for a time.’

> «ОЯТИ 24. Ӯ ба фаровонтарин ҷойҳои вилоят ба осоиштагӣ дохил хоҳад шуд; ва он чиро ба ҷо хоҳад овард, ки падаронаш ва падарони падаронаш накарда буданд; ғанимат, тороҷ ва сарватро миёни онҳо пароканда хоҳад кард; оре, тадбирҳои худро бар зидди истеҳкомҳо то муддате пешбинӣ хоҳад кард.»

> “The usual manner in which nations had, before the days of Rome, entered upon valuable provinces and rich territory, was by war and conquest. Rome was now to do what had not been done by the fathers or the fathers’ fathers; namely, receive these acquisitions through peaceful means. The custom, before unheard of, was now inaugurated, of kings leaving by legacy their kingdoms to the Romans. Rome came into possession of large provinces in this manner.

> Тарзи маъмулии он ки халқҳо, пеш аз айёми Рум, ба вилоятҳои арзишманд ва сарзаминҳои ғанӣ соҳиб мешуданд, ба воситаи ҷанг ва истило буд. Акнун Рум бояд он чиро ба ҷо меовард, ки на падарон ва на падарони падаронашон анҷом надода буданд; яъне, ин гуна мулкҳоро ба роҳи осоишта қабул мекард. Одати то он вақт ношунида акнун оғоз ёфт, ки подшоҳон салтанатҳои худро ба васият ба румиён мегузоштанд. Рум ба ин тарз соҳиби вилоятҳои бузург гардид.

> “And those who thus came under the dominion of Rome derived no small advantage therefrom. They were treated with kindness and leniency. It was like having the prey and spoil distributed among them. They were protected from their enemies, and rested in peace and safety under the aegis of the Roman power.

> Ва онҳое ки ба ин тартиб зери ҳукмронии Рум даромаданд, аз он фоидаи андак набурданд. Бо онҳо бо меҳрубонӣ ва мулоимат рафтор карда мешуд. Ин монанди он буд, ки ғанимат ва тороҷ миёни онҳо тақсим карда шавад. Онҳо аз душманони худ муҳофизат карда мешуданд ва зери паноҳи қудрати Рум дар осоиш ва амният ором мегирифтанд.

> “To the latter portion of this verse, Bishop Newton gives the idea of forecasting devices from strongholds, instead of against them. This the Romans did from the strong fortress of their seven-hilled city. ‘Even for a time;’ doubtless a prophetic time, 360 years. From what point are these years to be dated? Probably from the event brought to view in the following verse.

> Ба қисми охирини ин оят, бишоп Нютон чунин маънӣ медиҳад, ки дастгоҳҳои пешгӯкунанда аз қалъаҳо бароварда мешаванд, на бар зидди онҳо. Инро румиён аз қалъаи мустаҳками шаҳри ҳафттеппаи худ ба амал оварданд. «Ҳатто барои як замон»; бешубҳа, замони нубувватӣ, яъне 360 сол. Ин солҳо аз кадом нуқта бояд ҳисоб карда шаванд? Эҳтимол аз воқеае, ки дар ояти баъдӣ ба назар оварда шудааст.

> “‘VERSE 25. And he shall stir up his power and his courage against the king of the south with a great army; and the king of the south shall be stirred up to battle with a very great and mighty army; but he shall not stand: for they shall forecast devices against him.’

> «ОЯТИ 25. Ва ӯ қувват ва ҷасорати худро бар зидди подшоҳи ҷануб бо лашкари бузурге бармеангезад; ва подшоҳи ҷануб барои ҷанг бо лашкари бағоят бузург ва неруманд барангехта хоҳад шуд; аммо ӯ устувор нахоҳад монд, зеро ки бар зидди ӯ ҳилаҳо тарҳ хоҳанд кард.»

> “By verses 23 and 24 we are brought down this side of the league between the Jews and the Romans, BC 161, to the time when Rome had acquired universal dominion. The verse now before us brings to view a vigorous campaign against the king of the south, Egypt, and the occurrence of a notable battle between great and mighty armies. Did such events as these transpire in the history of Rome about this time?—They did. The war was the war between Egypt and Rome; and the battle was the battle of Actium. Let us take a brief view of the circumstances that led to this conflict.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271–273.

> «Ба воситаи оятҳои 23 ва 24 мо аз ин ҷониби аҳдномаи байни яҳудиён ва румиён, соли 161 то милод, ба замоне оварда мешавем, ки Рум ҳукмронии умумиҷаҳониро ба даст оварда буд. Ояти ҳозире, ки пеши назари мост, юриши пурқувватеро бар зидди подшоҳи ҷануб, яъне Миср, ва рух додани ҷанги назаррасе байни лашкарҳои бузург ва тавоноро ба назар меорад. Оё чунин воқеаҳо дар таърихи Рум тақрибан дар ҳамин вақт ба амал омада буданд? — Бале, омада буданд. Он ҷанг, ҷанги байни Миср ва Рум буд; ва он набард, набарди Аксиум буд. Биёед ба таври мухтасар ба ҳолатҳое назар афканем, ки ба ин бархӯрд оварда расониданд». Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271–273.

In the following verses the time appointed and the end are again referenced by Daniel.

Дар оятҳои зерин Дониёл бори дигар ба вақти таъйиншуда ва интиҳо ишора мекунад.

> And he shall stir up his power and his courage against the king of the south with a great army; and the king of the south shall be stirred up to battle with a very great and mighty army; but he shall not stand: for they shall forecast devices against him. Yea, they that feed of the portion of his meat shall destroy him, and his army shall overflow: and many shall fall down slain. And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Then shall he return into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land. At the time appointed he shall return, and come toward the south; but it shall not be as the former, or as the latter. Daniel 11:25–29.

> Ва ӯ қуввати худ ва ҷасорати худро бар зидди подшоҳи ҷануб бо лашкари бузурге барангезад; ва подшоҳи ҷануб барои ҷанг бо лашкари бағоят бузург ва неруманд барангехта шавад; аммо ӯ истодагӣ натавонад кард, зеро бар зидди ӯ тадбирҳо хоҳанд андешид. Ҳатто онҳое ки аз ҳиссаи таоми ӯ мехӯранд, ӯро ҳалок хоҳанд кард, ва лашкари ӯ чун сел фаро хоҳад гирифт; ва бисёре афтода, кушта хоҳанд шуд. Ва дили ҳар дуи ин подшоҳон ба бадӣ хоҳад буд, ва онҳо бар сари як суфра дурӯғ хоҳанд гуфт; аммо ин комёб нахоҳад шуд, зеро анҷом ҳанӯз барои вақти муқарраршудаст. Пас ӯ бо сарвати бузург ба замини худ бармегардад; ва дилаш бар зидди аҳди муқаддас хоҳад буд; ва ӯ амалҳо хоҳад кард, ва ба замини худ бармегардад. Дар вақти муқарраршуда ӯ боз бармегардад, ва сӯи ҷануб меояд; аммо ин на мисли пешина хоҳад буд, ва на мисли охирина. Донёл 11:25–29.

In chapter eight, Gabriel identified that the “chazon,” vision of the twenty-five hundred and twenty years, would conclude at the time appointed, and then the period represented by “the time of the end” would begin. In this passage, the time appointed is the end of the three hundred and sixty years that pagan Rome would rule the world supremely. In this passage there is no “time of the end,” for there was nothing sealed up that was to be unsealed at the end of that period of history.

Дар боби ҳаштум, Ҷабраил муайян кард, ки «ҳазон», рӯъёи ду ҳазору панҷсаду бист сол, дар вақти муқарраршуда ба анҷом мерасад, ва он гоҳ даврае, ки бо «вақти охир» ифода шудааст, оғоз хоҳад ёфт. Дар ин порча, вақти муқарраршуда анҷоми сесаду шаст солест, ки дар он Руми бутпараст бар ҷаҳон ба таври олистона ҳукмронӣ мекард. Дар ин порча ҳеҷ «вақти охир» вуҷуд надорад, зеро ҳеҷ чизе мӯҳр зада нашуда буд, ки мебоист дар поёни он давраи таърих кушода шавад.

In Daniel chapter eight, the vision of the “last end” of the indignation, which was the twenty-five hundred and twenty years that concluded at the same time as the twenty-three hundred years, was sealed up to the “time of the end,” for in 1844, which was the appointed time of both visions, the light of the third angel was unsealed. In Daniel eleven, verses thirty to thirty-six, at the end of the “first indignation” in 1798, there was to be a period represented as the “time of the end,” when the light of the first angel was unsealed. Therefore, the time prophecy of pagan Rome did not have a time of the end, but only a time appointed, identifying when the three hundred and sixty years concluded, but the time appointed in 1798, and the time appointed in 1844, both unsealed a message that was to be understood in the period represented as the “time of the end”.

Дар боби ҳаштуми Дониёл, рӯъёи «анҷоми охирин»-и хашм, ки он ду ҳазору панҷсаду бист сол буд ва ҳамзамон бо ду ҳазору сесад сол ба анҷом расид, то «замони охир» мӯҳр шуда буд, зеро дар соли 1844, ки вақти муқарраршудаи ҳар ду рӯъё буд, нури фариштаи сеюм кушода гардид. Дар Дониёл 11, оятҳои сӣ то сию шаш, дар поёни «хашми аввал» дар соли 1798, мебоист даврае вуҷуд медошт, ки ҳамчун «замони охир» муаррифӣ шудааст, ҳангоме ки нури фариштаи аввал кушода гардид. Бинобар ин, пешгӯии замонии Руми бутпараст «замони охир» надошт, балки танҳо вақти муқарраршуда дошт, ки муайян месохт кай он сесаду шаст сол ба анҷом мерасад; аммо вақти муқарраршуда дар соли 1798 ва вақти муқарраршуда дар соли 1844 ҳар ду паёмеро кушоданд, ки бояд дар даврае фаҳмида мешуд, ки ҳамчун «замони охир» муаррифӣ шудааст.

Rome is revealed as it is represented prophetically within its prophetic time. “Time, times and dividing of time”, “forty-two months”, “twelve hundred and sixty days”, and “three and a half years” are some of the various symbols that represent the period when the papacy ruled during the Dark Ages. The period of time that links the movement of the Millerites to the movement of the one hundred and forty-four thousand is one hundred and twenty-six years. One hundred and twenty-six is also a symbol of twelve hundred and sixty days, for it is a tithe or a tenth of that amount. The one hundred and twenty-six years from the rebellion of 1863, unto the time appointed in 1989, identifies 1989 as God’s appointment with His last day people.

Рум ҳамон тавре ошкор мегардад, ки он ба таври набавӣ дар вақти набавии худ тасвир шудааст. «Вақт, замонҳо ва нисфи замон», «чилу ду моҳ», «як ҳазору дусаду шаст рӯз» ва «сеюним сол» баъзе аз рамзҳои гуногуне мебошанд, ки он давраеро ифода мекунанд, ки дар он папагӣ дар аҳди Торикӣ ҳукмронӣ мекард. Давраи замоне, ки ҳаракати миллерчиёнро ба ҳаракати яксаду чилу чор ҳазор мепайвандад, яксаду бисту шаш сол аст. Яксаду бисту шаш инчунин рамзи як ҳазору дусаду шаст рӯз аст, зеро он ушр, ё даҳяки он миқдор мебошад. Яксаду бисту шаш соли аз исёни соли 1863 то ба вақти муқарраршуда дар соли 1989, соли 1989-ро ҳамчун вақти таъйиншудаи Худо бо қавми рӯзҳои охирини Ӯ муайян месозад.

We will continue this study in the next article.

Мо ин таҳқиқро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

> “How shall we search the Scriptures? Shall we drive our stakes of doctrine one after another, and then try to make all Scripture meet our established opinions, or shall we take our ideas and views to the Scriptures, and measure our theories on every side by the Scriptures of truth? Many who read and even teach the Bible, do not comprehend the precious truth they are teaching or studying. Men entertain errors, when the truth is clearly marked out, and if they would but bring their doctrines to the word of God, and not read the word of God in the light of their doctrines, to prove their ideas right, they would not walk in darkness and blindness, or cherish error. Many give the words of Scripture a meaning that suits their own opinions, and they mislead themselves and deceive others by their misinterpretations of God’s word. As we take up the study of God’s word, we should do so with humble hearts. All selfishness, all love of originality, should be laid aside. Long-cherished opinions must not be regarded as infallible. It was the unwillingness of the Jews to give up their long established traditions that proved their ruin. They were determined not to see any flaw in their own opinions or in their expositions of the Scriptures; but however long men may have entertained certain views, if they are not clearly sustained by the written word, they should be discarded.

> «Мо бояд Навиштаҳоро чӣ гуна ҷустуҷӯ намоем? Оё мехоҳем мехҳои таълимоти худро яке паси дигар бикӯбем ва сипас кӯшиш кунем, ки тамоми Навиштаҳо бо андешаҳои қаблан муқарраркардаи мо мувофиқат намоянд, ё бояд ғояҳо ва назарҳои худро назди Навиштаҳо оварда, назарияҳои худро аз ҳар тараф бо Навиштаҳои ростӣ бисанҷем? Бисёре аз онҳое ки Китоби Муқаддасро мехонанд ва ҳатто таълим медиҳанд, ҳақиқати гаронбаҳоеро, ки таълим медиҳанд ё меомӯзанд, дарк намекунанд. Одамон ба гумроҳиҳо майл мекунанд, дар ҳоле ки ҳақиқат ба таври равшан нишон дода шудааст; ва агар онҳо фақат таълимоти худро назди каломи Худо меоварданд ва каломи Худоро дар рӯшноии таълимоти худ намехонданд, то андешаҳои худро дуруст исбот кунанд, онҳо дар торикӣ ва кӯрӣ роҳ намерафтанд ва гумроҳиро дар дил намепарвариданд. Бисёриҳо ба суханони Навиштаҳо маъное медиҳанд, ки ба ақидаҳои худи онҳо мувофиқ аст, ва бо тафсирҳои нодурусти каломи Худо худ ва дигаронро гумроҳ месозанд. Ҳангоме ки мо ба омӯзиши каломи Худо мепардозем, бояд онро бо дилҳои фурӯтан ба ҷо оварем. Ҳар гуна худхоҳӣ ва ҳар гуна дӯстдории асолат бояд канор гузошта шавад. Андешаҳои деринпарваридашуда набояд беғalat пиндошта шаванд. Маҳз нохоҳамии яҳудиён барои даст кашидан аз анъанаҳои деринаи барқароршудаи худ сабаби ҳалокати онҳо гардид. Онҳо қасд доштанд, ки дар ақидаҳои худ ё дар баёни худ аз Навиштаҳо ҳеҷ айбе набинанд; аммо ҳар қадар ки одамон назарҳои муайянеро муддати дароз нигоҳ дошта бошанд, агар онҳо аз ҷониби каломи навишташуда ба таври равшан дастгирӣ нашаванд, бояд рад карда шаванд.»

> “Those who sincerely desire truth will not be reluctant to lay open their positions for investigation and criticism, and will not be annoyed if their opinions and ideas are crossed. This was the spirit cherished among us forty years ago. We would come together burdened in soul, praying that we might be one in faith and doctrine; for we knew that Christ is not divided. One point at a time was made the subject of investigation. Solemnity characterized these councils of investigation. The Scriptures were opened with a sense of awe. Often we fasted, that we might be better fitted to understand the truth. After earnest prayer, if any point was not understood, it was discussed, and each one expressed his opinion freely; then we would again bow in prayer, and earnest supplications went up to heaven that God would help us to see eye to eye, that we might be one, as Christ and the Father are one. Many tears were shed. If one brother rebuked another for his dullness of comprehension in not understanding a passage as he understood it, the one rebuked would afterward take his brother by the hand, and say, ‘Let us not grieve the Holy Spirit of God. Jesus is with us; let us keep a humble and teachable spirit;’ and the brother addressed would say, ‘Forgive me, brother, I have done you an injustice.’ Then we would bow down in another season of prayer. We spent many hours in this way. We did not generally study together more than four hours at a time, yet sometimes the entire night was spent in solemn investigation of the Scriptures, that we might understand the truth for our time. On some occasions the Spirit of God would come upon me, and difficult portions were made clear through God’s appointed way, and then there was perfect harmony. We were all of one mind and one Spirit.

> «Онҳое ки ростӣро самимона хоҳонанд, аз он ки мавқеъҳои худро барои таҳқиқ ва танқид ошкор созанд, худдорӣ намекунанд, ва агар ба ақидаҳо ва андешаҳои онҳо мухолифат шавад, озурда намегарданд. Ин ҳамон рӯҳияе буд, ки чиҳил сол пеш дар миёни мо парвариш меёфт. Мо бо бори ҷон ҷамъ меомадем ва дуо мегуфтем, то дар имон ва таълимот як бошем; зеро медонистем, ки Масеҳ ҷудо нест. Ҳар дафъа як нуқта мавзӯи таҳқиқ қарор дода мешуд. Ба ин шӯроҳои таҳқиқ виқор хос буд. Навиштаҳо бо эҳсоси ҳайбат кушода мешуданд. Мо бисёр вақт рӯза медоштем, то барои дарки ростӣ беҳтар омода бошем. Пас аз дуои ҷиддӣ, агар ягон нуқта фаҳмида намешуд, он мавриди баҳс қарор мегирифт, ва ҳар яке андешаи худро озодона баён мекард; сипас боз ба дуо сар фуруд меовардем, ва илтиҷоҳои самимӣ ба осмон боло мерафтанд, то Худо ба мо ёрӣ диҳад, ки ҳамдигарро яксон дарк намоем, то як бошем, чунон ки Масеҳ ва Падар яканд. Ашки бисёр рехта мешуд. Агар бародаре бародари дигарро барои кундии фаҳмаш дар нафаҳмидани порчае, чунон ки худи ӯ мефаҳмид, сарзаниш мекард, он касе ки сарзаниш шунида буд, баъдтар дасти бародари худро гирифта, мегуфт: “Биё, Рӯҳи Муқаддаси Худоро андӯҳгин насозем. Исо бо мост; бигзор рӯҳияи фурӯтан ва омӯзанда нигоҳ дорем”; ва бародаре ки ба ӯ муроҷиат шуда буд, мегуфт: “Маро бубахш, бародар, ман ба ту беинсофӣ кардам.” Сипас мо барои навбати дигари дуо боз сар фуруд меовардем. Мо ба ин тарз соатҳои зиёдеро мегузаронидем. Одатан мо якҷо беш аз чор соат дар як вақт таҳқиқ намекардем; аммо гоҳе тамоми шаб дар таҳқиқи ҷиддии Навиштаҳо сипарӣ мешуд, то ростиро барои замони худ бифаҳмем. Дар баъзе мавридҳо Рӯҳи Худо бар ман меомад, ва қисматҳои душвор ба воситаи роҳи муқарраркардаи Худо равшан мегардиданд, ва он гоҳ мувофиқати комил ҳукмфармо мешуд. Ҳамаи мо як фикр ва як рӯҳ доштем.

> “We sought most earnestly that the Scriptures should not be wrested to suit any man’s opinions. We tried to make our differences as slight as possible by not dwelling on points that were of minor importance, upon which there were varying opinions. But the burden of every soul was to bring about a condition among the brethren which would answer the prayer of Christ that his disciples might be one as he and the Father are one. Sometimes one or two of the brethren would stubbornly set themselves against the view presented, and would act out the natural feelings of the heart; but when this disposition appeared, we suspended our investigations and adjourned our meeting, that each one might have an opportunity to go to God in prayer, and without conversation with others, study the point of difference, asking light from heaven. With expressions of friendliness we parted, to meet again as soon as possible for further investigation. At times the power of God came upon us in a marked manner, and when clear light revealed the points of truth, we would weep and rejoice together. We loved Jesus; we loved one another.

> «Мо бо тамоми ҷиддият мекӯшидем, ки Навиштаҳои Муқаддас барои мутобиқ сохтан ба андешаҳои ҳеҷ кас таҳриф карда нашавад. Мо саъй менамудем, ки ихтилофҳои худро то ҳадди мумкин ночиз гардонем ва бар нуктаҳое, ки аҳаммияти дуюмдараҷа доштанду дар бораи онҳо ақидаҳои гуногун мавҷуд буданд, зиёд таваққуф накунем. Аммо бори дили ҳар як шахс ин буд, ки дар миёни бародарон чунин ҳолате ба вуҷуд оварад, ки ба дуои Масеҳ ҷавобгӯ бошад, то ки шогирдонаш як бошанд, чунон ки Ӯ ва Падар яканд. Гоҳе як ё ду нафар аз бародарон якравона худро бар зидди назари пешниҳодшуда қарор медоданд ва эҳсосоти табиии дилро зоҳир менамуданд; вале вақте чунин рӯҳия падид меомад, мо таҳқиқоти худро муваққатан бозмедоштем ва ҷаласаи худро ба таъхир меандохтем, то ки ҳар кас имконият ёбад, ки дар дуо назди Худо биравад ва бе гуфтугӯ бо дигарон нуқтаи ихтилофро биомӯзад ва аз осмон нур биталабад. Бо изҳороти дӯстона аз ҳам ҷудо мешудем, то ҳарчи зудтар барои таҳқиқи минбаъда боз ҷамъ оем. Баъзан қудрати Худо ба таври ошкор бар мо нозил мешуд, ва ҳангоме ки нури равшан нуктаҳои ҳақиқатро ошкор менамуд, мо якҷоя мегиристем ва шодӣ мекардем. Мо Исоро дӯст медоштем; мо якдигарро дӯст медоштем.»

> “In those days God wrought for us, and the truth was precious to our souls. It is necessary that our unity today be of a character that will bear the test of trial. We are in the school of the Master here, that we may be trained for the school above. We must learn to bear disappointment in a Christ-like manner, and the lesson taught by this will be of great importance to us.

> «Дар он рӯзҳо Худо барои мо амал менамуд, ва ҳақиқат барои ҷонҳои мо гаронбаҳо буд. Зарур аст, ки ваҳдати мо имрӯз дорои чунин хусусияте бошад, ки озмоиши имтиҳонро тоб оварда тавонад. Мо дар ин ҷо дар мактаби Устод ҳастем, то барои мактаби боло тарбия ёбем. Мо бояд биомӯзем, ки ноумедиро ба тариқи Масеҳвор таҳаммул намоем, ва дарсе, ки аз ин омӯхта мешавад, барои мо аҳамияти бузург хоҳад дошт.»

> “We have many lessons to learn, and many, many to unlearn. God and heaven alone are infallible. Those who think that they will never have to give up a cherished view, never have occasion to change an opinion, will be disappointed. As long as we hold to our own ideas and opinions with determined persistency, we cannot have the unity for which Christ prayed.” Review and Herald, July 26, 1892.

> «Мо бисёр дарсҳо дорем, ки бояд онҳоро биомӯзем, ва бисёр, бисёр чизҳоро, ки бояд фаромӯш кунем. Танҳо Худо ва осмон беиштибоҳанд. Онҳое ки гумон мекунанд, ки ҳаргиз маҷбур нахоҳанд шуд аз ақидаи азиздоштаи худ даст кашанд, ва ҳеҷ гоҳ сабабе барои тағйир додани назаре нахоҳанд дошт, ноумед хоҳанд шуд. То даме ки мо бо устувории саркашона ба ғояҳо ва андешаҳои худ мечаспем, наметавонем он ваҳдатеро дошта бошем, ки Масеҳ барои он дуо кард». Review and Herald, July 26, 1892.

Back to Articles