Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-One

Китоби Дониёл — Рақами Ҳафтоду Як

The Prophetic Tapestry: Unveiling the Four Abominations of Ezekiel Chapter Eight and Their Significance in the Modern Era

Гобелени пешгӯёна: ошкор сохтани чор зиштии боби ҳаштуми Ҳизқиёл ва аҳамияти онҳо дар давраи муосир

Author

Jeff Pippenger

Published

February 4, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The four abominations of Ezekiel chapter eight, represent the four generations of modern Israel, and the beginning of modern Israel was typified by the beginning of ancient Israel. Both of those beginning histories testify to the ending of modern Israel at the soon coming Sunday law. The two beginnings of Israel, both ancient literal, and modern spiritual, are witnessed to by the beginning history of the northern kingdom of Israel as it separated from Judah.

Чаҳор зиштие, ки дар боби ҳаштуми Ҳизқиёл зикр шудаанд, чаҳор насли Исроили муосирро ифода менамоянд, ва оғози Исроили муосир бо оғози Исроили қадим намунавор пешнамоӣ гардида буд. Ҳар дуи он таърихҳои оғозин ба анҷоми Исроили муосир ҳангоми қарори наздикояндаи қонуни якшанбе шаҳодат медиҳанд. Ба ҳар ду оғози Исроил — ҳам Исроили қадимии аслӣ ва ҳам Исроили муосири рӯҳонӣ — таърихи ибтидоии подшоҳии шимолии Исроил, ҳангоме ки он аз Яҳудо ҷудо шуд, шаҳодат медиҳад.

When ancient Israel erected the golden calf, they had just come out of Egypt in fulfillment of a prophecy identifying that God would make them a kingdom. The story of Jeroboam, the first king of the northern kingdom of Israel, includes those very characteristics. Jeroboam had fled to Egypt from the wrath of Solomon. He had been given a prophetic promise that he would be made king over ten of the twelve tribes, by the prophet Ahijah. Before the prophecy was fulfilled, Jeroboam would flee into Egypt to put distance between himself and Solomon, until Solomon died.

Ҳангоме ки Исроили қадим гӯсолаи тиллоиро барпо кард, онҳо нав аз Миср, дар иҷрои нубуввате ки муайян мекард Худо онҳоро салтанате хоҳад гардонид, берун омада буданд. Қиссаи Ёробъом, нахустин подшоҳи салтанати шимолии Исроил, маҳз ҳамин хусусиятҳоро дар бар мегирад. Ёробъом аз хашми Сулаймон ба Миср гурехта буд. Ба воситаи пайғамбар Аҳия ба ӯ ваъдаи нубувватӣ дода шуда буд, ки бар даҳ аз дувоздаҳ қабила подшоҳ гардонида хоҳад шуд. Пеш аз он ки он нубувват иҷро гардад, Ёробъом ба Миср мегурехт, то миёни худ ва Сулаймон фосилае гузорад, то замоне ки Сулаймон мурд.

> And it came to pass at that time when Jeroboam went out of Jerusalem, that the prophet Ahijah the Shilonite found him in the way; and he had clad himself with a new garment; and they two were alone in the field: And Ahijah caught the new garment that was on him, and rent it in twelve pieces: And he said to Jeroboam, Take thee ten pieces: for thus saith the Lord, the God of Israel, Behold, I will rend the kingdom out of the hand of Solomon, and will give ten tribes to thee: (But he shall have one tribe for my servant David’s sake, and for Jerusalem’s sake, the city which I have chosen out of all the tribes of Israel:) Because that they have forsaken me, and have worshipped Ashtoreth the goddess of the Zidonians, Chemosh the god of the Moabites, and Milcom the god of the children of Ammon, and have not walked in my ways, to do that which is right in mine eyes, and to keep my statutes and my judgments, as did David his father. Howbeit I will not take the whole kingdom out of his hand: but I will make him prince all the days of his life for David my servant’s sake, whom I chose, because he kept my commandments and my statutes: But I will take the kingdom out of his son’s hand, and will give it unto thee, even ten tribes. And unto his son will I give one tribe, that David my servant may have a light alway before me in Jerusalem, the city which I have chosen me to put my name there.

> Ва дар он замон воқеъ шуд, ки чун Ёробъом аз Уршалим берун мерафт, набӣ Аҳиё-и Шилӯнӣ ӯро дар роҳ ёфт; ва ӯ худро бо ҷомаи наве пӯшида буд; ва он ду дар саҳро танҳо буданд. Ва Аҳиё ҷомаи наверо, ки бар ӯ буд, гирифта, онро ба дувоздаҳ порча дарид. Ва ба Ёробъом гуфт: «Барои худ даҳ порча бигир; зеро Худованд, Худои Исроил, чунин мегӯяд: инак, Ман подшоҳиро аз дасти Сулаймон медарам ва даҳ сибтро ба ту хоҳам дод. (Аммо ба хотири бандаи Ман Довуд ва ба хотири Уршалим, он шаҳре ки Ман аз миёни ҳамаи сибтҳои Исроил баргузидаам, як сибт барои ӯ хоҳад монд.) Зеро ки онҳо Маро тарк карданд ва Ашторет, олиҳаи сидӯниён, Камӯш, худои мӯобиён, ва Милком, худои банӣ-Аммӯнро парастиш карданд, ва дар роҳҳои Ман роҳ напаймуданд, то он чиро, ки дар назари Ман дуруст аст, ба ҷо оваранд ва фароизи Маро ва аҳкоми Маро нигоҳ доранд, чунон ки падараш Довуд мекард. Валекин Ман тамоми подшоҳиро аз дасти ӯ нахоҳам гирифт, балки ӯро барои тамоми рӯзҳои умраш ба хотири бандаи Ман Довуд, ки ӯро баргузидам, мир хоҳам гардонид, зеро ки ӯ аҳкоми Маро ва фароизи Маро нигоҳ дошт. Аммо подшоҳиро аз дасти писараш хоҳам гирифт ва онро ба ту хоҳам дод, яъне даҳ сибтро. Ва ба писараш як сибт хоҳам дод, то ки бандаи Ман Довуд ҳамеша пеши Ман дар Уршалим, он шаҳре ки Ман баргузидаам, то номи Худро дар он ҷо бинамоям, чароғе дошта бошад.»

> And I will take thee, and thou shalt reign according to all that thy soul desireth, and shalt be king over Israel. And it shall be, if thou wilt hearken unto all that I command thee, and wilt walk in my ways, and do that is right in my sight, to keep my statutes and my commandments, as David my servant did; that I will be with thee, and build thee a sure house, as I built for David, and will give Israel unto thee. And I will for this afflict the seed of David, but not for ever. Solomon sought therefore to kill Jeroboam. And Jeroboam arose, and fled into Egypt, unto Shishak king of Egypt, and was in Egypt until the death of Solomon. And the rest of the acts of Solomon, and all that he did, and his wisdom, are they not written in the book of the acts of Solomon? And the time that Solomon reigned in Jerusalem over all Israel was forty years. And Solomon slept with his fathers, and was buried in the city of David his father: and Rehoboam his son reigned in his stead. 1 Kings 11:28–43.

> Ва Ман туро хоҳам гирифт, ва ту бар ҳар он чи ҷонат орзу мекунад, подшоҳӣ хоҳӣ ронд, ва бар Исроил подшоҳ хоҳӣ буд. Ва чунин хоҳад шуд, ки агар ба ҳар он чи Ман ба ту амр мекунам, гӯш диҳӣ, ва дар роҳҳои Ман биравӣ, ва он чиро, ки дар назари Ман рост аст, ба ҷо оварӣ, то ки фароизи Ман ва аҳкоми Маро нигоҳ дорӣ, чунон ки бандаи Ман Довуд мекард, пас Ман бо ту хоҳам буд, ва барои ту хонадони устувор хоҳам бино кард, чунон ки барои Довуд бино кардам, ва Исроилро ба ту хоҳам дод. Ва барои ин насли Довудро ба азоб хоҳам андохт, лекин на то абад. Бинобар ин Сулаймон қасд кард, ки Ёробъомро бикушад. Ва Ёробъом бархоста, ба Миср, назди Шишақ, подшоҳи Миср, гурехт; ва то вафоти Сулаймон дар Миср буд. Ва бақияи аъмоли Сулаймон, ва ҳар он чи ӯ кард, ва ҳикмати ӯ, магар дар китоби аъмоли Сулаймон навишта нашудааст? Ва замоне ки Сулаймон дар Уршалим бар тамоми Исроил подшоҳӣ ронд, чиҳил сол буд. Ва Сулаймон бо падарони худ оромид, ва дар шаҳри падари худ Довуд дафн карда шуд; ва писараш Раҳабъом ба ҷои ӯ подшоҳӣ кард. 3 Подшоҳон 11:28–43.

At the death of king Solomon, the kingdom was to be divided and Jeroboam was to be king over the ten northern tribes, and Solomon’s son, Rehoboam was to be king at Jerusalem. Before the division of the tribes occurred, Jeroboam needed to come out of Egypt.

Бо марги подшоҳ Сулаймон, подшоҳӣ бояд тақсим мегардид ва Ёробъом бар даҳ қабилаи шимолӣ подшоҳ мешуд, ва писари Сулаймон, Раҳабъом, бояд дар Ерусалим подшоҳӣ мекард. Пеш аз он ки ҷудо шудани қабилаҳо ба амал ояд, лозим буд, ки Ёробъом аз Миср берун ояд.

> And Rehoboam went to Shechem: for all Israel were come to Shechem to make him king. And it came to pass, when Jeroboam the son of Nebat, who was yet in Egypt, heard of it, (for he was fled from the presence of king Solomon, and Jeroboam dwelt in Egypt;) That they sent and called him. And Jeroboam and all the congregation of Israel came, and spake unto Rehoboam, saying, Thy father made our yoke grievous: now therefore make thou the grievous service of thy father, and his heavy yoke which he put upon us, lighter, and we will serve thee. And he said unto them, Depart yet for three days, then come again to me. And the people departed. 1 Kings 12:1–5.

> Ва Рӯҳабъом ба Шакем рафт, зеро тамоми Исроил ба Шакем омада буданд, то ӯро подшоҳ гардонанд. Ва чунин воқеъ шуд, ки чун Ёробъом ибни Набот, ки ҳанӯз дар Миср буд, аз ин хабар ёфт, (зеро ӯ аз ҳузури подшоҳ Сулаймон гурехта буд, ва Ёробъом дар Миср иқомат дошт;) пас фиристода, ӯро даъват карданд. Ва Ёробъом ва тамоми ҷамоати Исроил омада, ба Рӯҳабъом сухан гуфта, гуфтанд: «Падари ту юғи моро гарон кард; акнун, бинобар ин, хизмати сахти падари ту ва юғи гаронеро, ки бар мо ниҳод, сабуктар гардон, ва мо туро хизмат хоҳем кард». Ва ӯ ба онҳо гуфт: «То се рӯз биравед, ва баъд назди ман боз оед». Ва қавм рафтанд. 3 Подшоҳон 12:1–5.

The story of how foolish Rehoboam acted during the three days, lays the blame upon his foolish rejection of the old men’s counsel, but the separation of the tribes had been prophesied, so it would have happened one way or another. It is worth noting here for a future article that the separation process was specifically identified as three days. The two kingdoms become one kingdom again during the history of the Millerites, and when the northern and southern tribes become one kingdom during the Millerite history, which is the period of time of the arrival of the three angels of Revelation chapter fourteen. Those three angels in the Millerite history were typified by the three days of Rehoboam’s decision. Those forty-six years when the three angels arrived from 1798 unto 1844, were also the three symbolic days, that Christ had stated in John chapter two, would be required for Him to raise a destroyed temple, but that portion of the study is for a future article.

Қиссаи он ки чӣ гуна Раҳабъом дар давоми се рӯз аблаҳона амал кард, гуноҳро бар раддияи аблаҳонаи ӯ нисбат ба машварати пирон мениҳад; аммо ҷудошавии сибтҳо пешгӯӣ шуда буд, бинобар ин он ба ҳар сурат ба вуқӯъ меомад. Дар ин ҷо барои мақолаи оянда қобили зикр аст, ки ҷараёни ҷудошавӣ ба таври мушаххас ҳамчун се рӯз муайян карда шудааст. Дар таърихи Миллеритҳо он ду подшоҳӣ боз як подшоҳӣ мегарданд, ва ҳангоме ки сибтҳои шимолӣ ва ҷанубӣ дар ҷараёни таърихи Миллеритҳо як подшоҳӣ мешаванд, яъне дар он давраи замоне ки се фариштаи Ваҳй боби чордаҳум фаро мерасанд. Он се фаришта дар таърихи Миллеритҳо ба василаи се рӯзи қарори Раҳабъом намунавор нишон дода шуда буданд. Он чиҳилу шаш соле ки се фаришта аз 1798 то 1844 фаро расиданд, ҳамчунин ҳамон се рӯзи рамзӣ буданд, ки Масеҳ дар Юҳанно боби ду гуфта буд, барои Ӯ зарур хоҳад буд то маъбади вайроншударо бархезонад, аммо он қисми ин таҳқиқ барои мақолаи оянда аст.

When Rehoboam gave his foolish pronouncement at the end of three days the kingdoms were divided.

Вақте ки Раҳабъом дар анҷоми се рӯз ҳукми аблаҳонаи худро эълон кард, подшоҳиҳо ҷудо шуданд.

> So when all Israel saw that the king hearkened not unto them, the people answered the king, saying, What portion have we in David? neither have we inheritance in the son of Jesse: to your tents, O Israel: now see to thine own house, David. So Israel departed unto their tents. But as for the children of Israel which dwelt in the cities of Judah, Rehoboam reigned over them. Then king Rehoboam sent Adoram, who was over the tribute; and all Israel stoned him with stones, that he died. Therefore king Rehoboam made speed to get him up to his chariot, to flee to Jerusalem. So Israel rebelled against the house of David unto this day. And it came to pass, when all Israel heard that Jeroboam was come again, that they sent and called him unto the congregation, and made him king over all Israel: there was none that followed the house of David, but the tribe of Judah only. 1 Kings 12:16–20.

> Пас, вақте ки тамоми Исроил диданд, ки подшоҳ ба онҳо гӯш надод, қавм ба подшоҳ ҷавоб дода, гуфтанд: «Моро дар Довуд чӣ насиб аст? Ва дар писари Йисой моро чӣ меросе ҳаст? Ба хаймаҳои худ, эй Исроил! Акнун хонаи худро худат нигоҳ дор, эй Довуд». Ва Исроил ба хаймаҳои худ рафт. Аммо бар фарзандони Исроил, ки дар шаҳрҳои Яҳудо сокин буданд, Раҳабъом подшоҳӣ мекард. Он гоҳ подшоҳ Раҳабъом Адуромро, ки бар хироҷ таъйин шуда буд, фиристод; ва тамоми Исроил ӯро сангсор карданд, ва ӯ мурд. Бинобар ин, подшоҳ Раҳабъом шитоб кард, то бар аробаи худ савор шуда, ба Ерусалим бигурезад. Ҳамин тавр, Исроил то ба имрӯз бар хонадони Довуд исён кардааст. Ва чунин воқеъ шуд, ки чун тамоми Исроил шуниданд, ки Ёробъом боз омадааст, фиристода, ӯро ба маҷлис даъват карданд ва ӯро бар тамоми Исроил подшоҳ гардониданд; ва касе набуд, ки аз хонадони Довуд пайравӣ кунад, ғайр аз сибти Яҳудо танҳо. 3 Подшоҳон 12:16–20.

The prophecy that Jeroboam would be given a kingdom had been fulfilled, and it was fulfilled at the time he had come out of Egypt. Jealous that God’s sanctuary was in the city of Jerusalem, the city which God had chosen to place his name, Jeroboam set about to counterfeit the sanctuary, the priesthood and worship service that was ordained to only be accomplished in Jerusalem. The work of Jeroboam in setting up a counterfeit system of worship in the northern ten tribes, is a direct parallel to the rebellion of Aaron and the golden calf, and thus provides another witness, not only to the soon-coming Sunday law, but also to the rebellion of 1863.

Пешгӯйӣ дар бораи он ки ба Ёробъом подшоҳӣ дода хоҳад шуд, ба амал омада буд, ва он дар замоне ба амал омад, ки ӯ аз Миср берун омада буд. Аз он ки муқаддасгоҳи Худо дар шаҳри Ерусалим — шаҳре ки Худо онро барои гузоштани номи Худ баргузида буд, — қарор дошт, Ёробъом аз рашк бархоста, ба тақлид кардани муқаддасгоҳ, коҳинон ва хизмати ибодате пардохт, ки муқаррар шуда буд фақат дар Ерусалим анҷом дода шавад. Кори Ёробъом дар барпо кардани низоми қалбакии ибодат дар миёни даҳ сибти шимолӣ, мувозии мустақими исёни Ҳорун ва гӯсолаи тиллоӣ мебошад, ва бинобар ин шоҳиди дигаре фароҳам меоварад, на танҳо дар бораи қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда, балки ҳамчунин дар бораи исёни соли 1863.

> And Jeroboam said in his heart, Now shall the kingdom return to the house of David: If this people go up to do sacrifice in the house of the Lord at Jerusalem, then shall the heart of this people turn again unto their lord, even unto Rehoboam king of Judah, and they shall kill me, and go again to Rehoboam king of Judah. Whereupon the king took counsel, and made two calves of gold, and said unto them, It is too much for you to go up to Jerusalem: behold thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And he set the one in Bethel, and the other put he in Dan. And this thing became a sin: for the people went to worship before the one, even unto Dan. And he made an house of high places, and made priests of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi. And Jeroboam ordained a feast in the eighth month, on the fifteenth day of the month, like unto the feast that is in Judah, and he offered upon the altar. So did he in Bethel, sacrificing unto the calves that he had made: and he placed in Bethel the priests of the high places which he had made. So he offered upon the altar which he had made in Bethel the fifteenth day of the eighth month, even in the month which he had devised of his own heart; and ordained a feast unto the children of Israel: and he offered upon the altar, and burnt incense. 1 Kings 12:26–33.

> Ва Ёробъом дар дили худ гуфт: «Акнун салтанат ба хонадони Довуд боз хоҳад гашт: агар ин қавм барои қурбонӣ кардан ба хонаи Худованд дар Уршалим бароянд, он гоҳ дили ин қавм боз ба ҷониби оғои худ, яъне Реҳабъом, подшоҳи Яҳудо, хоҳад гашт; ва маро хоҳанд кушт ва боз назди Реҳабъом, подшоҳи Яҳудо, хоҳанд рафт». Бинобар ин подшоҳ машварат карда, ду гӯсолаи тилло сохт ва ба онҳо гуфт: «Барои шумо ба Уршалим баромадан бисёр аст; инак худоёни ту, эй Исроил, ки туро аз замини Миср берун оварданд». Ва якеашро дар Байт-Ил гузошт, ва дигареро дар Дон монд. Ва ин кор гуноҳ гардид, зеро қавм барои саҷда кардан назди яке, ҳатто то Дон, мерафтанд. Ва ӯ хонаи баландиро бино кард ва аз пасттарин табақаи қавм коҳинон таъин намуд, ки аз писарони Левӣ набуданд. Ва Ёробъом дар моҳи ҳаштум, дар рӯзи понздаҳуми моҳ, монанди идие ки дар Яҳудо буд, ид муқаррар кард; ва бар қурбонгоҳ қурбонӣ овард. Ҳамин тавр ӯ дар Байт-Ил амал кард, ба гӯсолаҳо, ки сохта буд, қурбонӣ намуда; ва дар Байт-Ил коҳинони баландиҳоро, ки сохта буд, барпо кард. Пас ӯ дар рӯзи понздаҳуми моҳи ҳаштум, яъне дар он моҳе ки аз дили худ ихтироъ карда буд, бар қурбонгоҳе ки дар Байт-Ил сохта буд, қурбонӣ овард; ва барои банӣ-Исроил ид муқаррар намуд; ва бар қурбонгоҳ қурбонӣ оварда, бухур сӯзонид. 3 Подшоҳон 12:26–33.

Jeroboam’s rebellion provides another line of truth to lay over the rebellion of Aaron, the rebellion of the Protestant horn in 1863, and the rebellion of the Republican horn at the soon-coming Sunday law, and in so doing it broadens the prophetic testimony. In the rebellion of Aaron’s golden calf, the Lord changed the ordained method of selecting the priesthood.

Исёни Еробъом хатти дигари ҳақиқатро фароҳам меоварад, то бар исёни Ҳорун, исёни шохи протестантӣ дар соли 1863 ва исёни шохи ҷумҳурихоҳ ҳангоми қонуни наздики якшанбе татбиқ карда шавад, ва бо ин амал шаҳодати нубувватиро васеътар мегардонад. Дар исёни гӯсолаи тиллоии Ҳорун, Худованд усули таъйиншудаи интихоби коҳинонро тағйир дод.

Prior to the rebellion the firstborn of any tribe was to become part of the priesthood. But in Aaron’s golden calf rebellion, it was only the tribe of Levi that stood with Moses. For this reason God changed the ordained method of supplying men for the priesthood, and from that point on it was only the family of Levi that would make up the priesthood.

Пеш аз исён, нахустзодаи ҳар қабила бояд қисми коҳинон мегашт. Аммо дар исёни гӯсолаи тиллоии Ҳорун, танҳо қабилаи Левӣ бо Мусо истод. Ба ҳамин сабаб, Худо тартиби муқарраргардидаи таъйини мардумро барои коҳинон дигар кард, ва аз он вақт ба баъд танҳо хонадони Левӣ таркиби коҳинонро ташкил медод.

> And when Moses saw that the people were naked; (for Aaron had made them naked unto their shame among their enemies:) Then Moses stood in the gate of the camp, and said, Who is on the Lord’s side? let him come unto me. And all the sons of Levi gathered themselves together unto him. And he said unto them, Thus saith the Lord God of Israel, Put every man his sword by his side, and go in and out from gate to gate throughout the camp, and slay every man his brother, and every man his companion, and every man his neighbour. And the children of Levi did according to the word of Moses: and there fell of the people that day about three thousand men. Exodus 32:25–28.

> Ва чун Мусо дид, ки қавм урён шудааст, зеро Ҳорун онҳоро барои расвоии онҳо дар миёни душманонашон урён карда буд, пас Мусо дар дарвозаи урдугоҳ истода, гуфт: «Ҳар кӣ ҷониби Худованд аст, назди ман биёяд». Ва ҳамаи писарони Левӣ назди ӯ ҷамъ шуданд. Ва ӯ ба онҳо гуфт: «Худованд Худои Исроил чунин мегӯяд: “Ҳар кас шамшери худро бар паҳлуи худ бибандад ва аз дарвоза то дарвоза дар тамоми урдугоҳ бигзарад, ва ҳар кас бародари худро, ва ҳар кас ёри худро, ва ҳар кас ҳамсояи худро бикушад”». Ва банӣ-Левӣ мувофиқи каломи Мусо амал карданд; ва дар он рӯз аз қавм тақрибан се ҳазор мард кушта шуданд. Хуруҷ 32:25–28.

Jeroboam counterfeited the work God had accomplished in the rebellion of Aaron when God had raised up a new priesthood from the tribe of Levi, for Jeroboam “made priests of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi.” The rebellion at the beginning of the kingdom of the northern ten tribes, parallels the rebellion of Aaron and the dancing fools. The rebellion took place after coming out of Egypt, in fulfillment of a prophecy that promised a kingdom would be established. In both cases a new priesthood was established, that was a change from the former order of selecting priests.

Еровъом амале Худоро, ки дар исёни Ҳорун ба амал оварда буд, тақлид кард, ҳангоме ки Худо аз қабилаи Левӣ коҳиноти наверо барпо намуда буд; зеро Еровъом «аз пасттарин қавм коҳинҳо таъйин кард, ки аз писарони Левӣ набуданд». Исёне, ки дар оғози подшоҳии даҳ қабилаи шимолӣ рух дод, ба исёни Ҳорун ва аблаҳони раққос монанд аст. Ин исён пас аз берун омадан аз Миср ба вуқӯъ пайваст, дар иҷрои пешгӯие, ки ваъда медод подшоҳие барпо хоҳад шуд. Дар ҳар ду маврид коҳиноти наве барпо гардид, ки ин тағйире аз тартиби пешини интихоби коҳинон буд.

Aaron’s golden calf rebellion was repeated, but it was doubled by Jeroboam, for he made two golden calves and placed them in two cities. The city of Dan, represents statecraft, for Dan means “to judge”, and the city of Bethel represents churchcraft, for Bethel means “the house of God”. The golden calves possessed the same symbolism as Aaron’s calf, but with the added witness of the union of Church and State as represented by the two cities. A calf was the highest form of pagan offering, and therefore represents a counterfeit offering of Christ. Gold is a symbol of Babylon, and the calf was an image of a beast. Just as Aaron ordained a false day of worship, Jeroboam also ordained a feast, and made sure the date for the feast did not agree with the time of the true worship in Jerusalem.

исёни Ҳоруни гӯсолаи тиллоӣ такрор гардид, аммо онро Ёробъом дучанд кард, зеро вай ду гӯсолаи тиллоӣ сохт ва онҳоро дар ду шаҳр ҷойгир намуд. Шаҳри Дон давлатсозиро намояндагӣ мекунад, зеро Дон маънои «доварӣ кардан»-ро дорад, ва шаҳри Байт-Ил калисосозиро намояндагӣ мекунад, зеро Байт-Ил маънои «хонаи Худо»-ро дорад. Гӯсолаҳои тиллоӣ ҳамон рамзшиносиро доштанд, ки гӯсолаи Ҳорун дошт, аммо бо шаҳодати иловагии иттиҳоди Калисо ва Давлат, чунон ки он бо ин ду шаҳр намояндагӣ мешавад. Гӯсола олитарин шакли қурбонии бутпарастона буд ва бинобар ин қурбонии қалбакии Масеҳро намояндагӣ мекунад. Тилло рамзи Бобил аст, ва гӯсола сурати ҳайвон буд. Ҳамон тавре ки Ҳорун рӯзи бардурӯғи ибодатро таъйин кард, Ёробъом низ идро таъйин намуд ва итминон ҳосил кард, ки санаи он ид бо вақти ибодати ҳақиқӣ дар Ерусалим мувофиқат накунад.

All the elements of the soon-coming Sunday law are represented in Jeroboam’s testimony of rebellion; the false sacrifice (calf), the false Christ (the altar), the image of the beast (combination of Church and State), false day of worship (Sunday) and a counterfeit priesthood.

Ҳамаи унсурҳои қонуни наздикомадаи рӯзи якшанбе дар шаҳодати исёни Ёробъом таҷассум ёфтаанд: қурбонии козиб (гӯсола), Масеҳи козиб (қурбонгоҳ), сурати ҳайвон (иттиҳоди Калисо ва Давлат), рӯзи козиби ибодат (якшанбе) ва коҳиноти тақаллубӣ.

The beginning of ancient Israel, the beginning of the ten northern tribes as a kingdom, and the beginning of Adventism all possess the same prophetic elements, and together they identify the prophetic elements of the soon-coming Sunday law. Ancient Israel had come out of the bondage of Egypt, Jeroboam came out of Egypt where he had fled to escape the persecution of Solomon, and Millerite Adventism had just come out of the bondage of the papacy.

Оғози Исроили қадим, оғози даҳ сибти шимолӣ ҳамчун подшоҳӣ, ва оғози адвентизм ҳама дорои ҳамон унсурҳои пешгӯёна мебошанд, ва онҳо якҷоя унсурҳои пешгӯёнаи қонуни якшанбееро, ки ба зудӣ меояд, муайян месозанд. Исроили қадим аз бандагии Миср берун омада буд, Ёробъом аз Миср берун омад, ки ба он ҷо барои гурехтан аз таъқиби Сулаймон паноҳ бурда буд, ва адвентизми миллерӣ тоза аз бандагии папагӣ берун омада буд.

The priesthood of Levi was established at Aaron’s rebellion, the counterfeit priesthood of the lowest of men was set up in Jeroboam’s testimony, and when the Lord entered into covenant with Millerite Adventism, according to Peter, the Millerites were “a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light.” The light the Millerites had been called unto was the light of Miller’s jewels represented upon Habakkuk’s two tables that had been typified in the history of Aaron’s rebellion by the two tables of the Ten Commandments. The darkness they were called out of was the Dark Ages of papal rule, that had been typified by the darkness of Egyptian bondage.

Коҳиноти Левӣ дар замони шӯриши Ҳорун барқарор гардид, коҳиноти сохтаи бардурӯғи пасттарин аз миёни одамон дар шаҳодати Ёробъом барпо карда шуд, ва ҳангоме ки Худованд бо адвентизми миллеритӣ аҳд баст, мувофиқи гуфтаи Петрус, миллеритҳо «насли баргузида, коҳиноти подшоҳона, халқи муқаддас, қавми хосе» буданд, «то фазилатҳои Ӯро эълон намоед, ки шуморо аз зулмот ба нури аҷоиби Худ хондааст.» Нуре, ки миллеритҳо ба сӯи он хонда шуда буданд, нури ҷавоҳироти Миллер буд, ки бар ду лавҳаи Ҳабаққуқ тасвир ёфта буд ва дар таърихи шӯриши Ҳорун бо ду лавҳаи Даҳ Аҳком намунавор пешакӣ нишон дода шуда буд. Зулмоте, ки онҳо аз он берун хонда шуда буданд, асрҳои торики ҳукмронии папагӣ буд, ки бо торикии асорати Миср намунавор нишон дода шуда буд.

When Christ raised up the temple that had been trodden down by both paganism and papalism, He did so in forty-six years from 1798 to 1844. When he had erected the temple, then as the Messenger of the Covenant, He suddenly came to His temple on October 22, 1844, for He had erected the temple that had been trodden down and destroyed, and He also purified a priesthood that was represented by the tribe of Levi.

Вақте ки Масеҳ маъбадеро, ки аз ҷониби ҳам бутпарастӣ ва ҳам папизм поймол шуда буд, барпо намуд, Ӯ инро дар давоми чиҳилу шаш сол, аз 1798 то 1844, анҷом дод. Вақте ки Ӯ маъбадро барпо карда буд, он гоҳ, ҳамчун Фиристодаи Аҳд, Ӯ ногаҳон ба маъбади Худ омад, дар 22 октябри 1844, зеро Ӯ маъбадеро, ки поймол ва вайрон карда шуда буд, барпо намуда буд, ва ҳамчунин коҳинонеро, ки бо сибти Левӣ намояндагӣ мешуданд, пок гардонид.

> But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:2–4.

> Лекин кист метавонад рӯзи омадани Ӯро тоқат оварад? Ва кист метавонад ҳангоми зуҳури Ӯ биистад? Зеро Ӯ мисли оташи гудозанда аст, ва мисли собуни шӯяндагон. Ва Ӯ нишаста, ҳамчун гудозанда ва поккунандаи нуқра амал хоҳад кард; ва Ӯ писарони Левиро пок хоҳад кард, ва онҳоро мисли тилло ва нуқра тоза хоҳад намуд, то ки барои Худованд қурбонӣ дар адолат биёранд. Он гоҳ қурбонии Яҳудо ва Ерусалим назди Худованд писандида хоҳад буд, чунон ки дар рӯзҳои қадим ва мисли солҳои пешин. Малокӣ 3:2–4.

On October 22, 1844 Christ suddenly came to His temple and entered into covenant with a people who were represented by the Levitical priesthood, yet by 1863, they had repeated the rebellion of Aaron, and the Millerite priesthood transitioned to the Laodicean priesthood, as represented by Jeroboam’s priesthood of the lowest of men, and Aaron’s dancing fools. Yet the testimony of Jeroboam’s rebellion has a larger testimony of the rebellion of 1863. When Jeroboam inaugurated his false system of worship a prophet from Jerusalem was sent to rebuke Jeroboam’s rebellion, as typified by Millerite Adventism being led to accept the Sabbath of the Ten Commandments as the day of rest.

22 октябри соли 1844 Масеҳ ногаҳон ба маъбади Худ омад ва бо қавме, ки аз ҷониби коҳиноти Левизода намояндагӣ мешуданд, ба аҳд даромад; вале то соли 1863 онҳо исёни Ҳорунро такрор карданд, ва коҳиноти Миллерӣ ба коҳиноти Лоадикия гузашт, чунон ки инро коҳиноти Ёробъом аз пасттарин мардон ва аҳмақони рақскунандаи Ҳорун намояндагӣ мекунанд. Бо вуҷуди ин, шаҳодати исёни Ёробъом шаҳодати бузургтаре аз исёни соли 1863 дорад. Вақте ки Ёробъом низоми бардурӯғи парастиши худро барпо кард, пайғамбаре аз Уршалим фиристода шуд, то исёни Ёробъомро мазаммат намояд, чунон ки ин ба василаи он намуна шудааст, ки адвентизми Миллерӣ ба қабул кардани шанбеи Даҳ Аҳком ҳамчун рӯзи оромӣ роҳнамоӣ карда шуд.

When Adventism accepted the light of the third angel and the sanctuary they represented a rebuke to those Protestants that had rejected the increasing light of the unsealing that began at the time of the end in 1798. Just as ancient Israel had forgotten the Sabbath while in their Egyptian bondage, the church in the wilderness had forgotten the Sabbath by the time 1798 arrived. The increasing light of the judgment-hour message brought by the Millerites ultimately led to the sanctuary and the law of God.

Ҳангоме ки адвентизм нури фариштаи сеюм ва муқаддасгоҳро пазируфт, онҳо барои он протестантоне, ки нури афзояндаи кушода шудани мӯҳрҳоро, ки дар вақти охир дар соли 1798 оғоз ёфт, рад карда буданд, сарзанише гардиданд. Ҳамон тавре ки Исроили қадим дар асорати мисрии худ шанберо фаромӯш карда буд, калисо дар биёбон низ то замоне ки соли 1798 фаро расид, шанберо фаромӯш карда буд. Нури афзояндаи паёми соати доварӣ, ки аз ҷониби миллеритҳо оварда шуд, дар ниҳоят ба муқаддасгоҳ ва ба шариати Худо роҳ бурд.

That light arrived on October 22, 1844, and represented a rebuke of false worship to those who had been called to come all the way out of the false doctrines of Catholicism. The worship of the sun is the mark of Catholicism’s authority over the churches who returned to her fold. That rebuke is represented at Jeroboam’s inauguration of his false system of worship.

Он нур 22 октябри соли 1844 расид ва сарзаниши ибодати козибро ба онҳое ифода мекард, ки даъват шуда буданд, то комилан аз таълимоти ботили католикият берун оянд. Парастиши офтоб нишони ҳокимияти католикият бар калисоҳоест, ки ба оғӯши ӯ бозгаштанд. Он сарзаниш дар маросими оғози низоми козиби ибодати Ёробъом муаррифӣ шудааст.

> And Jeroboam ordained a feast in the eighth month, on the fifteenth day of the month, like unto the feast that is in Judah, and he offered upon the altar. So did he in Bethel, sacrificing unto the calves that he had made: and he placed in Bethel the priests of the high places which he had made. So he offered upon the altar which he had made in Bethel the fifteenth day of the eighth month, even in the month which he had devised of his own heart; and ordained a feast unto the children of Israel: and he offered upon the altar, and burnt incense. And, behold, there came a man of God out of Judah by the word of the Lord unto Bethel: and Jeroboam stood by the altar to burn incense. And he cried against the altar in the word of the Lord, and said, O altar, altar, thus saith the Lord; Behold, a child shall be born unto the house of David, Josiah by name; and upon thee shall he offer the priests of the high places that burn incense upon thee, and men’s bones shall be burnt upon thee. And he gave a sign the same day, saying, This is the sign which the Lord hath spoken; Behold, the altar shall be rent, and the ashes that are upon it shall be poured out. And it came to pass, when king Jeroboam heard the saying of the man of God, which had cried against the altar in Bethel, that he put forth his hand from the altar, saying, Lay hold on him.

> Ва Еробъом дар моҳи ҳаштум, дар рӯзи понздаҳуми моҳ, ҷашне барпо кард, монанди он ҷашне ки дар Яҳудо буд, ва бар қурбонгоҳ қурбонӣ тақдим намуд. Ҳамин тавр ӯ дар Байт-Ил амал кард, барои гӯсолаҳое ки сохта буд қурбонӣ намуда; ва дар Байт-Ил коҳинони баландиҳоеро, ки сохта буд, қарор дод. Пас, дар рӯзи понздаҳуми моҳи ҳаштум, яъне дар ҳамон моҳе ки аз дили худ ихтироъ карда буд, бар он қурбонгоҳе ки дар Байт-Ил сохта буд, қурбонӣ тақдим намуд; ва барои банӣ-Исроил ҷашне муқаррар кард; ва бар қурбонгоҳ баромада, бухур сӯзонид. Ва инак, марди Худо ба каломи Худованд аз Яҳудо ба Байт-Ил омад; ва Еробъом назди қурбонгоҳ истода буд, то бухур бисӯзонад. Ва ӯ бар зидди қурбонгоҳ ба каломи Худованд нидо карда, гуфт: «Эй қурбонгоҳ, эй қурбонгоҳ, Худованд чунин мегӯяд: инак, ба хонадони Довуд писаре таваллуд хоҳад шуд, ки номаш Йӯшиё хоҳад буд; ва ӯ бар ту коҳинони баландиҳоро, ки бар ту бухур месӯзонанд, қурбон хоҳад кард, ва устухонҳои одамон бар ту сӯхта хоҳанд шуд». Ва дар ҳамон рӯз аломате дод ва гуфт: «Ин аст аломате ки Худованд гуфтааст: инак, қурбонгоҳ шикаста хоҳад шуд, ва хокистаре ки бар он аст, рехта хоҳад шуд». Ва чунин воқеъ шуд, ки чун подшоҳ Еробъом сухани марди Худоро, ки бар зидди қурбонгоҳ дар Байт-Ил нидо карда буд, шунид, дасти худро аз назди қурбонгоҳ дароз карда, гуфт: «Ӯро бигиред».

> And his hand, which he put forth against him, dried up, so that he could not pull it in again to him. The altar also was rent, and the ashes poured out from the altar, according to the sign which the man of God had given by the word of the Lord. And the king answered and said unto the man of God, Intreat now the face of the Lord thy God, and pray for me, that my hand may be restored me again. And the man of God besought the Lord, and the king’s hand was restored him again, and became as it was before. And the king said unto the man of God, Come home with me, and refresh thyself, and I will give thee a reward. And the man of God said unto the king, If thou wilt give me half thine house, I will not go in with thee, neither will I eat bread nor drink water in this place: For so was it charged me by the word of the Lord, saying, Eat no bread, nor drink water, nor turn again by the same way that thou camest. So he went another way, and returned not by the way that he came to Bethel. 1 Kings 12:32–13:10.

> Ва дасти ӯ, ки ба сӯйи вай дароз карда буд, хушк шуд, ба тавре ки натавонист онро боз ба назди худ баргардонад. Қурбонгоҳ низ шикофта шуд, ва хокистар аз қурбонгоҳ рехт, мувофиқи он аломате ки марди Худо ба каломи Худованд дода буд. Ва подшоҳ ҷавоб дода, ба марди Худо гуфт: «Акнун рӯи Худованд Худои худро илтиҷо намо ва барои ман дуо бигӯ, то дасти ман боз ба ман барқарор гардад». Ва марди Худо аз Худованд илтиҷо кард, ва дасти подшоҳ боз ба ӯ барқарор шуд ва мисли пешина гардид. Ва подшоҳ ба марди Худо гуфт: «Бо ман ба хона биё ва худро қувват деҳ, ва ман ба ту мукофоте хоҳам дод». Ва марди Худо ба подшоҳ гуфт: «Агар нисфи хонаи худро ба ман бидиҳӣ ҳам, бо ту нахоҳам даромад, ва дар ин ҷо на нон хоҳам хӯрд ва на об хоҳам нӯшид; зеро ба каломи Худованд ба ман чунин амр шудааст, ки: “Нон махӯр, ва об манӯш, ва аз ҳамон роҳе ки омадаӣ, боз нагард”». Пас ӯ аз роҳи дигар рафт ва аз он роҳе ки ба Байт-Ил омада буд, барнагашт. 3 Подшоҳон 12:32–13:10.

Along with the rebellion of the golden calves in the testimony of Aaron and Jeroboam, the actual inauguration of the false system of worship that Jeroboam ordained is included in his testimony. That inauguration represents the distinction between the worship that was to be carried out in Jerusalem, and Jeroboam’s counterfeit system. From 1798 through to 1844, the Lord brought his people out of the darkness of papal rule into the marvelous prophetic light represented by the three angels of Revelation fourteen. The Protestant churches rejected that light and in so doing became the daughters of Catholicism in 1844.

Ҳамроҳ бо шӯриши гӯсолаҳои тиллоӣ дар шаҳодати Ҳорун ва Ёробъом, дар шаҳодати ӯ маросими воқеии ифтитоҳи низоми бардурӯғи ибодате, ки Ёробъом муқаррар карда буд, низ дар бар гирифта шудааст. Он ифтитоҳ фарқияти байни ибодате, ки бояд дар Ерусалим анҷом дода мешуд, ва низоми сохтаи тақаллубии Ёробъомро ифода мекунад. Аз соли 1798 то 1844, Худованд қавми Худро аз зулмоти ҳукмронии папагӣ ба нури аҷоиби нубувватӣ, ки бо се фариштаи Ваҳйи боби чордаҳ ифода ёфтааст, берун овард. Калисоҳои протестантӣ он нурро рад карданд ва бо ҳамин амал дар соли 1844 духтарони католикият гардиданд.

Jeroboam’s worship typified the Catholic system of worship, and in his story the northern kingdom of Israel represents the false system of Catholicism that the Protestants of Millerite history chose to remain in. The symbol of that system is the worship of the sun.

Парастиши Ёробъом низоми парастиши католикиро ба таври намунавӣ ифода мекард, ва дар саргузашти ӯ подшоҳии шимолии Исроил он низоми козиби католикизмро намояндагӣ мекунад, ки протестантҳои таърихи миллеритӣ интихоб карданд, ки дар он боқӣ бимонанд. Рамзи он низом парастиши офтоб аст.

The faithful and wise virgins that entered into the Most Holy Place on October 22, 1844, represented a rebuke to the Protestants who had just returned to the influence of Catholicism, and became the daughters of Rome. In the inauguration of Jeroboam’s counterfeit system of worship a prophet came from Judah and rebuked Jeroboam, thus typifying the faithful virgins who entered into the Most Holy Place and were led to recognize the law of God. The story of that prophet and his rebuke to Jeroboam is highly informative when considering the rebellion of 1863, yet the story needs to wait until an ending is placed along with a beginning.

Бокираҳои амин ва хирадманд, ки 22 октябри соли 1844 ба Қудси Ақдас даромаданд, маломате буданд бар протестантоне, ки тоза ба таъсири католикизм бозгашта, духтарони Рум гардиданд. Дар оғози низоми қалбакии ибодати Ёробъом, пайғамбаре аз Яҳудо омад ва Ёробъомро сарзаниш намуд; ҳамин тавр ӯ рамзи бокираҳои амин гардид, ки ба Қудси Ақдас даромаданд ва ба шинохтани шариати Худо ҳидоят ёфтанд. Ҳикояи он пайғамбар ва сарзаниши ӯ ба Ёробъом, ҳангоми баррасии исёни соли 1863, бисёр омӯзанда аст; вале ин ҳикоя бояд мунтазир бимонад, то анҷоме ҳамроҳ бо оғозе гузошта шавад.

The beginnings of ancient Israel, Jeroboam’s kingdom, and modern Israel all align and together they provide three witnesses of the end of the earth beast of Revelation thirteen, at the soon-coming Sunday law. The faithful of Millerite Adventism on October 22, 1844, became the true Protestant horn of the earth beast, and they did so in the history which began at the time of the end in 1798. 1798 was the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy, the United States, and the establishment of the true Protestant horn of Adventism in the United States. In that beginning history represents the ending history of the United States, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

Оғозҳои Исроили қадим, подшоҳии Еробъом ва Исроили муосир ҳама ба ҳам мутобиқат мекунанд ва якҷоя се шоҳидро дар бораи анҷоми ҳайвони заминии Ваҳй боби сездаҳ, дар қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда, фароҳам меоранд. Содиқони адвентизми миллерӣ дар 22 октябри соли 1844 шохи ҳақиқии протестантии ҳайвони заминӣ гардиданд, ва инро дар таърихе ба ҷо оварданд, ки дар соли 1798, дар вақти охир, оғоз ёфта буд. Соли 1798 оғози подшоҳии шашуми нубуввати Китоби Муқаддас буд, яъне Иёлоти Муттаҳида, ва низ барқароршавии шохи ҳақиқии протестантии адвентизм дар Иёлоти Муттаҳида. Дар он таърихи оғозиён таърихи анҷомии Иёлоти Муттаҳида намояндагӣ мешавад, зеро Исо ҳамеша анҷоми чизеро бо оғози он тасвир менамояд.

The three beginning witnesses of ancient, modern and Jeroboam’s Israel illustrate the end of the earth beast, but there is also another ending that needs to be put in place in advance of laying out the testimony of the prophet that came from Judah and rebuked Jeroboam. The ending history that needs to be included is the ending of the northern and southern kingdoms of Israel as represented by the prophet Ezekiel.

Се шоҳиди ибтидоии Исроили қадим, муосир ва Исроили Ёробъом анҷоми ҳайвони заминро нишон медиҳанд, аммо ҳамчунин анҷоми дигаре низ ҳаст, ки бояд пеш аз баён кардани шаҳодати он набӣ, ки аз Яҳудо омад ва Ёробъомро сарзаниш намуд, ба ҷои худ гузошта шавад. Таърихи анҷомие, ки бояд дохил карда шавад, анҷоми подшоҳии шимолӣ ва ҷанубии Исроил аст, чунон ки онро набӣ Ҳизқиёл намояндагӣ мекунад.

It should not be forgotten that what we are now illustrating is that the rebellion of 1863 is marked by the first abomination of Ezekiel chapter eight, which was the image of jealousy. Once we address the ending of the northern and southern kingdoms as represented by Ezekiel we will have more than enough evidence to uphold that the rebellion of 1863 was illustrated by Aaron and Jeroboam’s rebellion, and that it identifies the beginning of the first of four generations of Laodicean Adventism.

Фаромӯш набояд кард, ки он чи ҳоло мо баён мекунем, ин аст, ки исёни соли 1863 бо нахустин зиштии боби ҳаштуми Ҳизқиёл, ки сурати рашк буд, тамғагузорӣ шудааст. Вақте ки мо ба анҷоми подшоҳиҳои шимолӣ ва ҷанубӣ, чунон ки Ҳизқиёл онҳоро намояндагӣ мекунад, муроҷиат намоем, барои тасдиқ кардани он ки исёни соли 1863 бо исёни Ҳорун ва Ёробъом ба тасвир оварда шудааст ва он оғози насли аввали чор насли Адвентизми Лоудиқиёнро муайян мекунад, беш аз кофӣ далел хоҳем дошт.

We will continue this study in the next article.

Мо ин таҳқиқро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. And when the children of thy people shall speak unto thee, saying, Wilt thou not shew us what thou meanest by these? Say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the stick of Joseph, which is in the hand of Ephraim, and the tribes of Israel his fellows, and will put them with him, even with the stick of Judah, and make them one stick, and they shall be one in mine hand. And the sticks whereon thou writest shall be in thine hand before their eyes. And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land:

> Ва каломи Худованд бори дигар бар ман нозил шуда, гуфт: «Ва ту, эй писари одам, як чӯб бигир ва бар он бинавис: “Барои Яҳудо ва барои банӣ-Исроил, ҳамроҳони ӯ”; сипас чӯби дигаре бигир ва бар он бинавис: “Барои Юсуф, чӯби Эфроим, ва барои тамоми хонадони Исроил, ҳамроҳони ӯ”. Ва онҳоро яке бо дигаре ба як чӯб пайваст намо; ва онҳо дар дасти ту як хоҳанд шуд. Ва ҳангоме ки банӣ-қавми ту ба ту сухан ронда, гӯянд: “Оё ба мо намефаҳмонӣ, ки инҳо чӣ маъно доранд?” ба онҳо бигӯ: “Худованд Худо чунин мегӯяд: инак, Ман чӯби Юсуфро, ки дар дасти Эфроим аст, ва сибтҳои Исроилро, ки ҳамроҳони ӯянд, хоҳам гирифт, ва онҳоро бо ӯ, яъне бо чӯби Яҳудо, якҷо хоҳам кард, ва онҳоро як чӯб хоҳам гардонид, ва онҳо дар дасти Ман як хоҳанд шуд”. Ва чӯбҳое ки бар онҳо менависӣ, дар дасти ту пеши чашмони онҳо хоҳанд буд. Ва ба онҳо бигӯ: “Худованд Худо чунин мегӯяд: инак, Ман банӣ-Исроилро аз миёни халқҳо, ба ҳар ҷое ки рафтаанд, хоҳам гирифт, ва онҳоро аз ҳар тараф ҷамъ хоҳам овард, ва онҳоро ба замини худашон хоҳам овард;”

> And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:15–28.

> Ва онҳоро дар он замин, бар кӯҳҳои Исроил, як халқ хоҳам гардонид; ва як подшоҳ бар ҳамаи онҳо подшоҳ хоҳад буд; ва онҳо дигар ҳеҷ гоҳ ду халқ нахоҳанд буд, ва дигар аслан ба ду салтанат тақсим нахоҳанд шуд. Ва дигар худро бо бутҳои худ, ва бо чизҳои зишти худ, ва бо ҳеҷ яке аз гуноҳҳои худ нопок нахоҳанд кард; балки онҳоро аз ҳамаи ҷойҳои иқомати онҳо, ки дар онҳо гуноҳ кардаанд, раҳо хоҳам кард, ва онҳоро пок хоҳам сохт; ва онҳо қавми Ман хоҳанд буд, ва Ман Худои онҳо хоҳам буд. Ва Довуд, бандаи Ман, бар онҳо подшоҳ хоҳад буд; ва ҳамаи онҳо як чӯпон хоҳанд дошт; ва онҳо низ аз рӯи аҳкоми Ман рафтор хоҳанд кард, ва фароизи Маро риоя намуда, онҳоро ба ҷо хоҳанд овард. Ва онҳо дар замине сокин хоҳанд шуд, ки Ман онро ба Яъқуб, бандаи Худ, додаам, он ҷо ки падарони шумо сокин будаанд; ва онҳо дар он сокин хоҳанд шуд, худи онҳо, ва фарзандони онҳо, ва фарзандони фарзандони онҳо то абад; ва Довуд, бандаи Ман, то абад мирони онҳо хоҳад буд. Ва боз бо онҳо аҳди сулҳ хоҳам баст; он барои онҳо аҳди ҷовидонӣ хоҳад буд; ва онҳоро устувор хоҳам гардонид, ва афзун хоҳам кард, ва муқаддасгоҳи Худро дар миёни онҳо то абад хоҳам гузошт. Ва хаймаи Ман низ бо онҳо хоҳад буд; оре, Ман Худои онҳо хоҳам буд, ва онҳо қавми Ман хоҳанд буд. Ва халқҳо хоҳанд донист, ки Ман, Худованд, Исроилро тақдис менамоям, ҳангоме ки муқаддасгоҳи Ман дар миёни онҳо то абад бошад. Ҳизқиёл 37:15–28.

Back to Articles