Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Forty-Two

Китоби Юил ва Калисои Лаодикияи Адвентистони Рӯзи Ҳафтум — Рақами чилу ду

Number Forty-Two

Чилу ду```

Author

Jeff Pippenger

Published

February 9, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

When Leviticus twenty-three is broken into two equal lines of twenty-two verses in conjunction with the line of Christ where the spring feasts met their antitype, we can demonstrate a line that begins with the three steps of the Passover of Friday evening, unleavened bread of Sabbath and the first fruits on the first day of the week. This is one waymark, as represented by Christ’s baptism, but that one waymark has three steps.

Ҳангоме ки Ибодот бисту се ба ду хатти баробари бисту ду оятӣ тақсим карда мешавад, дар иртибот бо хати Масеҳ, ки дар он идҳои баҳорӣ ба тимсоли зиддии худ расиданд, мо метавонем хаттеро нишон диҳем, ки бо се марҳилаи Фисҳи шоми ҷумъа, нони бехамири рӯзи шанбе ва навбари рӯзи аввали ҳафта оғоз меёбад. Ин як нишонаи роҳ аст, чунон ки бо таъмиди Масеҳ намояндагӣ шудааст, аммо он як нишонаи роҳ се марҳила дорад.

When we begin at the resurrection and extend into the future forty days we come to a turning point, for it was then that Christ left off teaching face to face and ascended in the clouds. The one hundred and forty-four thousand also ascend in the clouds.

Вақте ки мо аз эҳё оғоз намуда, чил рӯз ба оянда пеш меравем, ба як нуқтаи гардиш мерасем, зеро маҳз дар ҳамон вақт Масеҳ таълим додани рӯ ба рӯро бас карда, дар абрҳо сууд намуд. Он яксаду чилу чор ҳазор низ дар абрҳо сууд мекунанд.

> And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. And the same hour was there a great earthquake, and the tenth part of the city fell, and in the earthquake were slain of men seven thousand: and the remnant were affrighted, and gave glory to the God of heaven. The second woe is past; and, behold, the third woe cometh quickly. And the seventh angel sounded; and there were great voices in heaven, saying, The kingdoms of this world are become the kingdoms of our Lord, and of his Christ; and he shall reign for ever and ever. Revelation 11:12–15.

> Ва онҳо овози бузургеро аз осмон шуниданд, ки ба онҳо мегуфт: «Ба ин ҷо боло оед». Ва онҳо дар абре ба осмон сууд карданд; ва душманонашон онҳоро диданд. Ва дар ҳамон соат заминларзаи азиме ба амал омад, ва даҳяки шаҳр фурӯ рехт, ва дар он заминларза ҳафт ҳазор нафар аз одамон кушта шуданд; ва боқимондагон ба ҳарос афтода, Худои осмонро ҷалол доданд. Войи дуюм гузашт; ва инак, войи сеюм ба зудӣ меояд. Ва фариштаи ҳафтум карнай навохт; ва дар осмон овозҳои бузурге баромаданд, ки мегуфтанд: «Салтанатҳои ин ҷаҳон салтанатҳои Худованди мо ва Масеҳи Ӯ шудаанд; ва Ӯ то абадулобод подшоҳӣ хоҳад кард». Ваҳй 11:12–15.

The second and third woe are Islam, and the seventh angel is the third woe, which is once again, Islam. The third woe arrives quickly at the earthquake. The earthquake is the Sunday law in the United States; the United States is the earth beast of Revelation thirteen, and the Sunday law is the shaking, which is a quaking. The earth beast is the premier king of the ten kings, and when the United States is overthrown at the Sunday law, a tenth part of the city will have fallen. In the same hour of the Sunday law, the two witnesses represented by Elijah and Moses, the same two witnesses who appeared transfigured with Christ unto Peter, James and John, are lifted up to heaven in a cloud, and everyone sees, for their enemies beheld them.

Войи дуюм ва сеюм Ислом мебошанд, ва фариштаи ҳафтум войи сеюм аст, ки боз ҳам Ислом мебошад. Войи сеюм ҳангоми зилзила ба зудӣ фаро мерасад. Зилзила қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида аст; Иёлоти Муттаҳида ҳайвони заминии Ваҳй боби сездаҳ мебошад, ва қонуни якшанбе таконест, ки ларзиш аст. Ҳайвони заминӣ подшоҳи асосии даҳ подшоҳ аст, ва вақте ки Иёлоти Муттаҳида дар қонуни якшанбе сарнагун мешавад, даҳяки шаҳр фурӯ хоҳад афтод. Дар ҳамон соати қонуни якшанбе, он ду шоҳиде, ки бо Илёс ва Мусо муаррифӣ шудаанд, ҳамон ду шоҳиде ки бо Масеҳ назди Петрус, Яъқуб ва Юҳанно дар ҳолати таҷаллӣ зоҳир шуданд, дар абре ба осмон бардошта мешаванд, ва ҳама мебинанд, зеро душманонашон онҳоро диданд.

Forty days after the resurrection Jesus “ascended” into the clouds and the ten days in the upper room began. The ascension is a visual test, as is the second of the three angels. At His ascension the angels stated that He would return with clouds, as He just ascended with clouds.

Чил рӯз пас аз эҳё Исо ба абрҳо «суъуд» кард, ва он даҳ рӯз дар болохона оғоз ёфт. Суъуд санҷиши аёнӣ аст, чунон ки фариштаи дуюм аз се фаришта низ ҳаст. Ҳангоми суъуди Ӯ, фариштагон изҳор доштанд, ки Ӯ бо абрҳо боз хоҳад омад, ҳамон тавре ки Ӯ тоза бо абрҳо суъуд кард.

> And when he had spoken these things, while they beheld, he was taken up; and a cloud received him out of their sight. And while they looked stedfastly toward heaven as he went up, behold, two men stood by them in white apparel; Which also said, Ye men of Galilee, why stand ye gazing up into heaven? this same Jesus, which is taken up from you into heaven, shall so come in like manner as ye have seen him go into heaven. Acts 1:9–11.

> Ва ҳангоме ки Ӯ ин суханонро гуфт, дар ҳоле ки онҳо менигаристанд, Ӯ боло бурда шуд; ва абре Ӯро аз пеши назари онҳо гирифт. Ва ҳангоме ки онҳо, вақте ки Ӯ боло мерафт, бо диққат ба осмон менигаристанд, инак, ду мард дар либосҳои сафед назди онҳо истоданд, ки низ гуфтанд: Эй мардони Ҷалил, чаро истода, ба осмон менигаред? Ҳамин Исо, ки аз назди шумо ба осмон боло бурда шуд, ҳамон тавр хоҳад омад, чунон ки Ӯро дидед, ки ба осмон мерафт. Аъмол 1:9–11.

His return at His Second Coming is in the “glory” of His kingdom.

Бозгашти Ӯ дар вақти Омадани Дуюми Ӯ дар «ҷалол»-и подшоҳии Ӯст.

> Whosoever therefore shall be ashamed of me and of my words in this adulterous and sinful generation; of him also shall the Son of man be ashamed, when he cometh in the glory of his Father with the holy angels. Mark 8:38.

> Пас ҳар кӣ аз Ман ва аз суханони Ман дар ин насли зинокор ва гуноҳкор шарм дорад, Писари Одам низ аз ӯ шарм хоҳад дошт, ҳангоме ки Ӯ дар ҷалоли Падари Худ бо фариштагони муқаддас меояд. Марқӯс 8:38.

This same “glory” is what Peter, James and John witnessed at the Mount of Transfiguration. The Mount of Transfiguration was also a second step, preceded and followed by Caesarea Philippi and Caesarea Maritima respectively. The second test is also the image of the beast test, a test which requires the prophetic recognition that the image of the beast is being formed. The second test is also Melzar inspecting Daniel and his friends to compare their countenances with those who did not eat pulse. It is a visual test. The second step in the three covenant steps of Abram’s covenant history was the “sign” of circumcision. The second step represents the sealing of God’s people as they are lifted up as an ensign. The second step is where “glory” is manifested, for the first angel’s three steps are fear, “glory” and judgment. The fortieth day of the Pentecostal season aligns with the Mount of Transfiguration. Remove your shoes, for you are on holy ground.

Ҳамин «ҷалол» ҳамон чизест, ки Петрус, Яъқуб ва Юҳанно дар кӯҳи Тағйири Ҳайат мушоҳида карданд. Кӯҳи Тағйири Ҳайат низ қадами дуюм буд, ки мутаносибан Қайсарияи Филиппӣ пеш аз он ва Қайсарияи Маритима баъд аз он меомаданд. Озмоиши дуюм ҳамчунин озмоиши сурати ҳайвон аст, озмоише, ки шинохти нубувватиро талаб мекунад, ки сурати ҳайвон дар ҳоли ташаккул ёфтан аст. Озмоиши дуюм ҳамчунин Малзар аст, ки Дониёл ва дӯстонашро тафтиш мекунад, то чеҳраҳои онҳоро бо чеҳраҳои касоне, ки лӯбиё нахӯрда буданд, муқоиса намояд. Ин озмоиши босира аст. Қадами дуюм дар се қадами аҳди таърихи аҳди Ибром «аломати» хатна буд. Қадами дуюм мӯҳргузории қавми Худоро ифода мекунад, ҳангоме ки онҳо чун парчам баланд бардошта мешаванд. Қадами дуюм ҷоест, ки «ҷалол» зоҳир мешавад, зеро се қадами фариштаи аввал тарс, «ҷалол» ва доварӣ мебошанд. Рӯзи чиҳилуми мавсими Пантикост бо кӯҳи Тағйири Ҳайат мутобиқат дорад. Кафшҳоятро бикаш, зеро ту бар замини муқаддас ҳастӣ.

The ascension is a visual test, and in the line of the feasts, the ascension at the forty-day mark is preceded by five days with the feast of Trumpets. The feast of Trumpets identifies the warning of the seventh trumpet, which is the warning of Islam.

Суъуд як озмоиши аёнӣ аст, ва дар қатори идҳо, суъуд дар нишонаи рӯзи чиҳилум пеш аз иди Карнайҳо бо панҷ рӯз қарор дорад. Иди Карнайҳо ҳушдори карнайи ҳафтумро муайян месозад, ки он ҳушдори Ислом аст.

The ascension follows the trumpets by five days, and then five days after the ascension the Day of atonement marks judgment. The trumpet is the old paths, it is the Laodicean message, it is Islam and it is the foundational message of the first angel. Five days later, when the “face-to-face” instruction ends, the visual second test of the second angel is marked by the ascension. Five days after that, judgment marks the third angel.

Суъуд пас аз карнайҳо ба фосилаи панҷ рӯз меояд, ва сипас панҷ рӯз баъд аз суъуд Рӯзи кафорат довариро нишон медиҳад. Карнай роҳҳои қадимист; он паёми Лоудикия аст; он Ислом аст; ва он паёми бунёдии фариштаи якум аст. Панҷ рӯз баъдтар, вақте ки таълими «рӯ ба рӯ» ба поён мерасад, озмоиши дуюми аёнии фариштаи дуюм бо суъуд нишон дода мешавад. Панҷ рӯз баъд аз он, доварӣ фариштаи сеюмро нишон медиҳад.

Five days after judgment upon the house of God has finished, judgment comes on the United States as marked by the Day of Pentecost.

Панҷ рӯз баъд аз он ки доварӣ бар хонаи Худо ба анҷом расид, доварӣ бар Иёлоти Муттаҳидаи Амрико, чунон ки бо Рӯзи Пантикост ишора шудааст, фаро мерасад.

> And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance. Genesis 15:13, 14.

> Ва Ӯ ба Абром гуфт: «Ба яқин бидон, ки насли ту дар замине, ки аз они онҳо нест, ғариб хоҳад буд, ва ба онҳо хизмат хоҳад кард; ва онҳоро чорсад сол азоб хоҳанд дод; Ва он халқро низ, ки ба он хизмат хоҳанд кард, Ман доварӣ хоҳам кард; ва баъд аз он бо молу мулки бисёр берун хоҳанд омад». Ҳастӣ 15:13, 14.

The “great substance” the one hundred and forty-four thousand possess at the Sunday law, where the “nation” of the United States is judged, is Isaiah’s chapter six’s substance, representing Divinity. Abraham’s covenant prophecy says “also that nation,” thus identifying that God’s people are sealed before the Sunday law. Then at the Sunday law a period represented by the seven days of the feast of Tabernacles, the latter rain is poured out without measure as judgment is accomplished on the great multitude outside of God’s house.

«Ҷавҳари бузург»-е, ки саду чилу чор ҳазор нафар ҳангоми қонуни якшанбе, замоне ки «миллат»-и Иёлоти Муттаҳида доварӣ мешавад, дар ихтиёр доранд, ҳамон ҷавҳари боби шашуми Ишаъёст, ки Илоҳиятро намояндагӣ мекунад. Нубуввати аҳди Иброҳим мегӯяд: «ва ҳамчунин он миллат», ва бо ин нишон медиҳад, ки қавми Худо пеш аз қонуни якшанбе мӯҳр зада мешаванд. Сипас, ҳангоми қонуни якшанбе, дар даврае ки бо ҳафт рӯзи иди Хаймаҳо рамзгузорӣ шудааст, борони охирин бе ченак рехта мешавад, дар ҳоле ки доварӣ бар анбӯҳи бузург дар беруни хонаи Худо ба анҷом мерасад.

On July 18, 2020 the two witnesses were slain in the streets of Sodom and Egypt. The two witnesses were Moses and Elijah, and William Miller was the Elijah of his history. In his dream he closed his eyes for a moment, and on July 18, 2020 he prophetically closed his eyes in death. When he opened his eyes, the room was empty, a door and the windows were open. When Miller then saw the work the dirt brush man was accomplishing, he pleaded with him to be careful, and the dirt brush man insured him all would be well.

18 июли соли 2020 он ду шоҳид дар кӯчаҳои Садӯм ва Миср кушта шуданд. Он ду шоҳид Мӯсо ва Илёс буданд, ва Вилям Миллер Илёси таърихи худ буд. Ӯ дар хобаш чашмонашро барои лаҳзае баст, ва 18 июли соли 2020 вай ба таври нубувватӣ чашмонашро дар марг баст. Вақте ки чашмонашро кушод, ҳуҷра холӣ буд, дар ва тирезаҳо кушода буданд. Сипас, вақте Миллер кореро, ки марди ҷорӯби хок анҷом медод, дид, аз ӯ илтиҷо кард, ки эҳтиёткор бошад, ва марди ҷорӯби хок ӯро итминон дод, ки ҳама чиз хуб хоҳад буд.

When Miller awoke in the wilderness, in July of 2023, the feast of unleavened bread arrived, just in advance of the resurrection on December 31, 2023. At that point—the prophetic message of the true Midnight Cry, the “cry” that every other prophetic message that had ever been unsealed typified, began to be unsealed, for the end of the three and a half days identifies a “time of the end,” and at the “time of the end” there is always a prophetic unsealing. This is always the case, for Christ is the same yesterday, today and forever. His dealings with men are ever the same, for He works on the same “lines” now as He ever has. At the end of the three and a half days the Revelation of Jesus Christ was unsealed.

Ҳангоме ки Миллер дар биёбон, дар моҳи июли соли 2023, бедор шуд, иди фатир фаро расид, андаке пеш аз эҳё дар 31 декабри соли 2023. Дар он лаҳза — паёми нубувватии Нидои нисфи шаби ҳақиқӣ, он «нидо», ки ҳар паёми дигари нубувватие, ки боре кушода шуда буд, намунаи он буд, ба кушода шудан оғоз кард, зеро анҷоми сеюним рӯз «вақти охир»-ро муайян мекунад, ва дар «вақти охир» ҳамеша як кушодашавии нубувватӣ вуҷуд дорад. Ин ҳамеша чунин аст, зеро Масеҳ дирӯз, имрӯз ва то абад ҳамон як аст. Муомилаи Ӯ бо одамон ҳамеша яксон аст, зеро Ӯ ҳоло низ бар ҳамон «хатҳо» амал мекунад, ки ҳамеша карда буд. Дар анҷоми сеюним рӯз Ваҳйи Исои Масеҳ кушода шуд.

The resurrected body had been typified by Adam, who was first formed, and then breathed upon with the breath of life. The dead dry bones of Ezekiel 37, were also first formed by one prophecy, and thereafter brought to life by a second prophecy that brought the breath of life to the lifeless body with a message of the four winds, which is the sealing message. In both illustrations the prophecy that is unsealed is two parts, which are presented in a variety of ways. They are the internal and the external, they are the vision of the Ulai and Hiddekel rivers; they are the chazon and mareh visions; they are the two witnesses, the two golden pipes and on and on.

Ҷисми эҳёшуда ба воситаи Одам, ки аввал шакл дода шуд ва баъд бар ӯ нафаси ҳаёт дамида шуд, ба сурати рамзӣ пешнамоиш ёфта буд. Устухонҳои хушки мурдаи Ҳизқиёл 37 низ аввал бо як нубувват шакл дода шуданд, ва баъдан бо нубуввати дуюм ба ҳаёт оварда шуданд, ки он бо паёме дар бораи чор бод — ки ҳамон паёми мӯҳргузорӣ аст — нафаси ҳаётро ба ҷисми беҷон расонид. Дар ҳар ду намуна, нубуввате ки мӯҳраш кушода шудааст, аз ду қисм иборат аст, ки онҳо ба тарзҳои гуногун пешниҳод мешаванд. Онҳо ботинӣ ва зоҳирӣ мебошанд; онҳо рӯъёи дарёҳои Улай ва Ҳиддақал мебошанд; онҳо рӯъёҳои chazon ва mareh мебошанд; онҳо ду шоҳид, ду қубури тиллоӣ ва ғайра мебошанд.

In Millerite history, the Midnight Cry was the prophecy that joined with the prophecy of the second angel. A two-step prophecy. When the dead dry bones were resurrected in 2023, they would of prophetic necessity need to be tested, for the unsealing of a prophecy always begins a three-step testing process. The first two tests, would be the foundational test and then the test of the temple.

Дар таърихи миллеритӣ, Нидои Нимашаб он нубуввате буд, ки бо нубуввати фариштаи дуюм пайваст гардид. Нубуввате дар ду марҳила. Вақте ки устухонҳои хушки мурда дар соли 2023 эҳё шуданд, онҳо аз рӯйи зарурати нубувватӣ бояд озмуда мешуданд, зеро кушода шудани мӯҳри як нубувват ҳамеша раванди озмоиши сеқадамиро оғоз мекунад. Ду озмоиши аввал озмоиши бунёдӣ ва сипас озмоиши маъбад мебуданд.

Five days after the resurrection—the voice in the wilderness, represented by the period of unleavened bread ends, for Elijah, represented by Miller and John the Baptist both prepared the way for the One who shoes they were unworthy to bear. At the resurrection, Jesus begins His period of teaching “face to face” for forty days. That “face to face” teaching began on the twenty-second day for Daniel in chapter ten. It is there represented as three steps and three touches, along with a doubling of being strong.

Пас аз панҷ рӯз аз эҳё — овоз дар биёбон, ки бо давраи нони фатир ифода шудааст, ба анҷом мерасад, зеро Илёс, ки бо Миллер ва Яҳёи Таъмиддиҳанда ифода гардидааст, ҳар ду роҳро барои Он Кас омода сохтанд, ки онҳо лоиқи бардоштани кафшҳои Ӯ набуданд. Ҳангоми эҳё, Исо давраи таълими Худро «рӯ ба рӯ» барои чил рӯз оғоз менамояд. Он таълими «рӯ ба рӯ» барои Дониёл дар боби даҳум аз рӯзи бисту дуюм оғоз ёфт. Дар он ҷо ин ба сурати се қадам ва се ламс, ҳамроҳ бо дучанд гардидани қавӣ будан, ифода шудааст.

Five days before the forty days conclude, the warning of the trumpet of Islam is sounded. The warning of Islam was represented by the ass which Christ rode in His triumphal entry into Jerusalem. Before He descended the slopes of the Mount of Olives into Jerusalem, He first commanded His disciples to go and loose the ass.

Панҷ рӯз пеш аз ба анҷом расидани чиҳил рӯз, огоҳии карнайи Ислом садо медиҳад. Огоҳии Ислом бо он харе намояндагӣ мешуд, ки Масеҳ ҳангоми вуруди зафармандонаи Худ ба Ерусалим бар он савор шуд. Пеш аз он ки Ӯ аз нишебиҳои Кӯҳи Зайтун ба Ерусалим фуруд ояд, Ӯ аввал ба шогирдони Худ амр фармуд, ки бираванд ва харро воз кунанд.

> “This view was given in 1847 when there were but very few of the Advent brethren observing the Sabbath, and of these but few supposed that its observance was of sufficient importance to draw a line between the people of God and unbelievers. Now the fulfillment of that view is beginning to be seen. ‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> «Ин назар дар соли 1847 дода шуд, замоне ки аз бародарони Адвентист, ки рӯзи шанберо риоя мекарданд, фақат шумораи бисёр андаке вуҷуд дошт; ва аз миёни онҳо низ каме гумон мекарданд, ки риояи он ба қадре аҳаммият дорад, ки байни қавми Худо ва беимонон хатти ҷудокунандае кашад. Акнун иҷрои он назар оғоз ба намоён шудан мекунад. «Оғози он замони тангӣ», ки дар ин ҷо зикр шудааст, ба замоне ишора намекунад, ки балоҳо оғоз ба рехта шудан хоҳанд кард, балки ба давраи кӯтоҳе андаке пеш аз рехта шудани онҳо, дар ҳоле ки Масеҳ дар муқаддасгоҳ аст. Дар он вақт, ҳангоме ки кори наҷот ба анҷом наздик мешавад, тангӣ бар замин фаро хоҳад омад, ва миллатҳо ба хашм хоҳанд омад, вале боздошта хоҳанд шуд, то ки кори фариштаи сеюм манъ нагардад. Дар он вақт «борони охирин», ё таровате аз ҳузури Худованд, хоҳад омад, то ба овози баланди фариштаи сеюм қувват бахшад ва муқаддасонро омода созад, то дар он даврае устувор бимонанд, ки дар он ҳафт балои охирин рехта хоҳанд шуд». Early Writings, 85.

At 9/11 He commanded His angels to loosen the ass and then George Bush the lesser restrained the ass. Cyrus typifies the first angel, for he proclaimed the first decree. He therefore represents both August 11, 1840 and 9/11, and at 9/11 Islam, as represented by the “angering of the nations,” was released and then held in check. At that time the latter rain began to fall. Cyrus represents both waymarks of Islam on August 11, 1840 and 9/11.

Дар 9/11 Ӯ ба фариштагони Худ фармон дод, ки харро во кунанд, ва он гоҳ Ҷорҷ Буши хурдӣ харро боздошт. Куруш намунаи фариштаи аввал аст, зеро ӯ ҳукми аввалро эълон кард. Бинобар ин ӯ ҳам 11 августи соли 1840 ва ҳам 9/11-ро ифода мекунад, ва дар 9/11 Ислом, чунон ки бо «ба хашм омадани халқҳо» намояндагӣ шудааст, озод карда шуд ва сипас дар маҳдудият нигоҳ дошта шуд. Дар он вақт борони охирин ба боридан оғоз кард. Куруш ҳар ду аломати роҳии Исломро — дар 11 августи соли 1840 ва 9/11 — ифода мекунад.

> “For three weeks Gabriel wrestled with the powers of darkness, seeking to counteract the influences at work on the mind of Cyrus; and before the contest closed, Christ Himself came to Gabriel’s aid. ‘The prince of the kingdom of Persia withstood me one and twenty days,’ Gabriel declares; ‘but, lo, Michael, one of the chief princes, came to help me; and I remained there with the kings of Persia.’ Daniel 10:13. All that heaven could do in behalf of the people of God was done. The victory was finally gained; the forces of the enemy were held in check all the days of Cyrus, and all the days of his son Cambyses, who reigned about seven and a half years.” Prophets and Kings, 571.

> «Дар давоми се ҳафта Ҷабраил бо қувваҳои зулмот мубориза бурд ва кӯшиш мекард таъсирҳоеро, ки бар ақли Куруш амал мекарданд, безарар гардонад; ва пеш аз он ки он набард ба анҷом расад, Худи Масеҳ ба ёрии Ҷабраил омад. «Мири подшоҳии Форс бисту як рӯз ба ман муқобилат кард», — мегӯяд Ҷабраил; «лекин, инак, Микоил, яке аз мирони аввалин, ба мадади ман омад; ва ман дар он ҷо назди подшоҳони Форс мондам». Дониёл 10:13. Ҳар он чи осмон метавонист ба фоидаи қавми Худо анҷом диҳад, анҷом дода шуд. Ниҳоят ғалаба ба даст оварда шуд; қувваҳои душман дар тамоми рӯзҳои Куруш ва дар тамоми рӯзҳои писараш Камбиз, ки тақрибан ҳафтуним сол подшоҳӣ кард, маҳдуд ва боздошта нигоҳ дошта шуданд». Паёмбарон ва Подшоҳон, 571.

Cyrus, August 11, 1840 when the Ottoman supremacy ceased, as the pioneers expressed it, Islam of the second woe was held in check. The restraint marked the conclusion of the time prophecy of three hundred and ninety-one years and fifteen days, which began when the four angels, representing four Islamic sultans were loosed by the sixth angel, who represented the second woe of Islam’s three woes. On 9/11 Islam struck and then was restrained, as represented by the restraining in the history of Cyrus and of 1840. All three of those witnesses identify restraint or loosing of Islam, and at the beginning of Christ’s triumphal entry, the ass was loosed.

Куруш, 11 августи соли 1840, вақте ки бартарии Усмонӣ, чунон ки пешқадамон баён мекарданд, поён ёфт, Исломи войи дуюм боздошта шуд. Ин боздорӣ анҷоми пешгӯии замонии сесаду наваду як солу понздаҳ рӯзро нишон дод, ки он вақте оғоз ёфта буд, ки чор фаришта, ки намояндаи чор султони исломӣ буданд, аз ҷониби фариштаи шашум, ки намояндаи войи дуюм аз се войи Ислом буд, раҳо карда шуданд. Дар 9/11 Ислом зарба зад ва сипас боздошта шуд, чунон ки ин боздорӣ дар таърихи Куруш ва соли 1840 муаррифӣ гардидааст. Ҳамаи он се шоҳид ё боздорӣ ё раҳо кардани Исломро муайян мекунанд, ва дар оғози вуруди зафармандонаи Масеҳ, хар раҳо карда шуд.

The loosing of the ass in advance of His triumphal entry identifies the trumpet message that arrives five days before the ascension. The message of Islam being again released, as it was at 9/11, and as it will again be released fifteen days later at the Sunday law, which is Pentecost, is the message that marks the beginning of the Midnight Cry. The ass being released marks the beginning or alpha of the proclamation of the message of the Midnight Cry and at the Sunday law, where the Midnight Cry changes to the loud cry, Islam strikes the earth beast again.

Рҳо кардани хар пеш аз вуруди зафармандонаи Ӯ паёми карнайро муайян мекунад, ки панҷ рӯз пеш аз сууд фаро мерасад. Паёме, ки Ислом боз раҳо мешавад, чунон ки дар 9/11 раҳо шуда буд, ва чунон ки понздаҳ рӯз баъдтар дар қонуни якшанбе, ки Пантикост аст, боз ҳам раҳо хоҳад шуд, ҳамон паём аст, ки оғози Фарёди Нимашабро нишон медиҳад. Харе, ки раҳо карда мешавад, оғози, ё алфои, эълони паёми Фарёди Нимашабро нишон медиҳад; ва дар қонуни якшанбе, ки дар он Фарёди Нимашаб ба фарёди баланд табдил меёбад, Ислом бори дигар ба ҳайвони заминӣ зарба мезанад.

The period of the Midnight Cry begins with an alpha strike from Islam and it ends with a omega strike from Islam. Islam’s strikes upon the United States are represented in the testimony of Balaam and his ass, which of course is set forth in Numbers chapter twenty-two. The fate of the Laodicean Seventh-day Adventist church as the Protestant horn of the earth beast is represented in Isaiah 22:22 (internal) and the fate of the Republican horn is set forth in Numbers 22:22 (external) and onward.

Давраи Нидои Нимашаб бо зарбаи алфа аз ҷониби Ислом оғоз меёбад ва бо зарбаи омега аз ҷониби Ислом ба анҷом мерасад. Зарбаҳои Ислом бар Иёлоти Муттаҳида дар шаҳодати Балъом ва хари ӯ муаррифӣ шудаанд, ки албатта дар боби бисту дуюми китоби Адад баён гардидааст. Сарнавишти калисои Лоудикиягии Адвентистони Рӯзи Ҳафтум, ҳамчун шохи протестантии ҳайвони замин, дар Ишаъё 22:22 (дохилӣ) муаррифӣ шудааст, ва сарнавишти шохи ҷумҳурихоҳ дар Адад 22:22 (берунӣ) ва оятҳои баъдӣ баён гардидааст.

> And God’s anger was kindled because he went: and the angel of the Lord stood in the way for an adversary against him. Now he was riding upon his ass, and his two servants were with him.

> Ва хашми Худо аланга гирифт, зеро ки ӯ мерафт; ва фариштаи Худованд дар роҳ истод, то бар зидди ӯ мухолифе бошад. Ва ӯ бар хари худ савор буд, ва ду хизматгораш бо ӯ буданд.

> And the ass saw the angel of the Lord standing in the way, and his sword drawn in his hand: and the ass turned aside out of the way, and went into the field: and Balaam smote the ass, to turn her into the way. Numbers 22:22, 23.

> Ва хар хар фариштаи Худовандро дид, ки дар роҳ истода буд ва шамшераш дар дасташ бараҳна кашида шуда буд; ва хар аз роҳ канор рафта, ба саҳро даромад; ва Билъом харро зад, то онро ба роҳ баргардонад. Ададҳо 22:22, 23.

At 9/11, Balaam the false prophet, representing the United States and George Bush the lesser was seeking to finish the work his father George Bush the first had begun in the globalist’s attempt to overthrow the United States and implementing what he called “a new world order.” The biblical motivation of the globalists is to kill God’s remnant people, and George Bush the lesser represents the end of his father’s prophetic legacy of ushering in a “new world order” as he called it. Bush’s “new world order” arrives at the threefold union of the dragon, the beast and false prophet at the Sunday law, and George Bush the lesser marks the beginning of the period that culminates at the Sunday law, which is the sealing time, the image of the beast testing time, the period represented by the first voice of Revelation eighteen and so much more. Balaam’s ass turned the globalist agenda aside until the one hundred and forty-four thousand are sealed in their foreheads.

Дар 11-уми сентябр, Балъом, пайғамбари козиб, ки намояндаи Иёлоти Муттаҳида ва Ҷорҷ Буши хурдӣ буд, мекӯшид кориеро, ки падараш Ҷорҷ Буши аввал дар кӯшиши глобалистҳо барои сарнагун сохтани Иёлоти Муттаҳида ва татбиқ кардани он чи ӯ «тартиботи нави ҷаҳонӣ» меномид, оғоз карда буд, ба анҷом расонад. Ангезаи библиявии глобалистҳо куштани қавми бақияи Худост, ва Ҷорҷ Буши хурдӣ анҷоми мероси набавии падари худро дар ворид сохтани «тартиботи нави ҷаҳонӣ», чунон ки ӯ онро меномид, намояндагӣ мекунад. «Тартиботи нави ҷаҳонӣ»-и Буш ба иттиҳоди сегонаи аждаҳо, ҳайвон ва пайғамбари козиб дар қонуни якшанбе мерасад, ва Ҷорҷ Буши хурдӣ оғози давраеро нишон медиҳад, ки дар қонуни якшанбе ба авҷ мерасад, ки он замони муҳр задан, замони озмоиши сурати ҳайвон, давраи ифодаёфта тавассути овози аввалини Ваҳй боби ҳаждаҳ ва бисёр чизҳои дигар аст. Хари Балъом барномаи глобалистиро то замоне, ки саду чиҳилу чор ҳазор бар пешониҳои худ муҳр зада шаванд, аз роҳ гардонд.

> A Song or Psalm of Asaph. Keep not thou silence, O God: hold not thy peace, and be not still, O God. For, lo, thine enemies make a tumult: and they that hate thee have lifted up the head. They have taken crafty counsel against thy people, and consulted against thy hidden ones. They have said, Come, and let us cut them off from being a nation; that the name of Israel may be no more in remembrance. For they have consulted together with one consent: they are confederate against thee. Psalms 83:1–5.

> Суруд ё Забури Ософ. Эй Худо, хомӯш мабош; сокит манишин ва ором нагир, эй Худо. Зеро инак, душманони Ту ғавғо бармехезонанд; ва онҳое ки аз Ту нафрат доранд, сар боло кардаанд. Онҳо бар зидди қавми Ту бо ҳила машварат намудаанд, ва бар зидди маҳфузони Ту машварат кардаанд. Гуфтаанд: «Биёед, ва онҳоро аз миллат будан маҳв созем, то номи Исроил дигар дар ёд набошад». Зеро онҳо якдилона машварат кардаанд; онҳо бар зидди Ту паймон бастаанд. Забур 83:1–5.

Verses six and onward identify the “enemies” as “ten” nations, who are represented as ten kings in Revelation seventeen. There the ten kings are of one mind, but Asaph says, “they have consulted together with one consent: they are confederate against thee.” The ten kings are the globalist evil confederacy of the latter days, who have determined to “cut off” “Israel” “thy hidden ones” from “being a nation.” The work of the confederacy of ten kings who “lift up” the papal power as the “head” of the threefold union is to eliminate spiritual “Israel,” who are hidden in the “secret place of the Most High.”

Оятҳои шашум ва баъдина «душманон»-ро ҳамчун «даҳ» миллат муайян мекунанд, ки дар Ваҳй боби ҳабдаҳум ҳамчун даҳ подшоҳ муаррифӣ шудаанд. Дар он ҷо он даҳ подшоҳ ҳамфикранд, аммо Ософ мегӯяд: «бо ризоияти якдилона машварат кардаанд: бар зидди Ту иттиҳод бастаанд». Он даҳ подшоҳ ҳамон иттиҳоди шариронаи ҷаҳонигароёни айёми охир мебошанд, ки қарор кардаанд «Исроил», «пинҳоншудагони Ту»-ро аз «миллат будан» «нобуд созанд». Кори иттиҳоди даҳ подшоҳ, ки қудрати папавиро ҳамчун «сар»-и иттиҳоди сегона «боло мебардоранд», аз байн бурдани «Исроили» рӯҳонист, ки дар «паноҳгоҳи Мутаол» пинҳон аст.

At 9/11 the ass of Islam turned the dragon’s agenda out of its path, for the mighty angel of Revelation 18 descended with a sword in His hand. The internal test then was to return to the old paths. At that point the repetition of the Millerite histories of both the first and the second angels began to repeat as set forth in the history of Revelation eighteen’s first three verses. Those first three verses, being the verses Sister White stated would be fulfilled when the great buildings of New York City were brought down.

Дар воқеаи 11-уми сентябр хари ислом рӯзномаи аждаҳоро аз масираш берун гардонд, зеро фариштаи пурқудрати Ваҳй 18 бо шамшер дар дасти Худ нозил шуд. Пас озмоиши дохилӣ он буд, ки ба роҳҳои қадим бозгашт карда шавад. Дар он лаҳза такрори таърихҳои Миллерӣ ҳам аз фариштаи аввал ва ҳам аз фариштаи дуюм оғоз ба такрор шудан кард, чунон ки дар таърихи се ояти аввали Ваҳй боби ҳаждаҳ баён шудааст. Он се ояти аввал ҳамон оятҳоянд, ки хоҳар Уайт гуфта буд, ҳангоми фурӯ оварда шудани биноҳои бузурги шаҳри Ню-Йорк ба иҷро хоҳанд расид.

At 9/11 Revelation 18:1–3 was fulfilled, and the parallel of the first angel descending to lighten the earth with its glory on August 11, 1840 was then joined by the second angel who announced the fall of Babylon. Balaam was a symbol of the first angel, and Balaam was accompanied by his two servants, representing the second angel.

Дар 11-уми сентябр Ваҳй 18:1–3 ба иҷро расид, ва ҳаммонандии фариштаи аввал, ки 11 августи соли 1840 фуруд омад, то заминро бо ҷалоли худ равшан созад, он гоҳ бо фариштаи дуюм, ки суқути Бобилро эълон намуд, пайваст гардид. Билъом рамзи фариштаи аввал буд, ва Билъомро ду хизматгораш ҳамроҳӣ мекарданд, ки фариштаи дуюмро ифода менамуданд.

In Balaam’s illustration of the Republican horn of the false prophet, Balaam would have two more confrontations with the ass of Islam. At the third confrontation the ass would “speak,” and the speaking of prophecy marks the Sunday law. On October 7, 2023 the ass struck again, but not the spiritual modern glorious land. It struck the literal ancient glorious land, and Balaam and his ass was now in its second confrontation.

Дар тасвири Билъом дар бораи шохи ҷумҳурихоҳи пайғамбари козиб, Билъом боз ду рӯёрӯии дигар бо хари Ислом медошт. Дар рӯёрӯии сеюм хар «сухан мегуфт», ва сухан гуфтани нубувват қонуни якшанберо нишон медиҳад. 7 октябри соли 2023 хар боз зарба зад, аммо на ба замини рӯҳонии муосири ҷалолманд. Он ба замини ҳақиқии бостонии ҷалолманд зарба зад, ва акнун Билъом ва хари ӯ дар рӯёрӯии дуюми худ қарор доштанд.

> But the angel of the Lord stood in a path of the vineyards, a wall being on this side, and a wall on that side. And when the ass saw the angel of the Lord, she thrust herself unto the wall, and crushed Balaam’s foot against the wall: and he smote her again. Numbers 22:24, 25.

> Аммо фариштаи Худованд дар роҳи миёни токзорҳо истода буд, ва аз ин тараф деворе буд, ва аз он тараф низ деворе. Ва чун он модахар фариштаи Худовандро дид, худро ба девор фишурд ва пои Балъомро ба девор зер кард; ва ӯ бори дигар вайро зад. Ададҳо 22:24, 25.

The vineyard of ancient Israel, illustrates the vineyard of Laodicean Seventh-day Adventism. They are both the covenant people that were given responsibility to be the depositaries of God’s Law, which is symbolized as a “wall,” and is one of the elements that make up the vineyard.

Токзори Исроили қадим тимсоли токзори Адвентизми Лоодикияи рӯзи ҳафтум аст. Ҳар дуи онҳо қавми аҳд мебошанд, ки ба онҳо масъулият дода шуд, то амонатдорони Шариати Худо бошанд, ки ба рамзи «девор» ифода ёфтааст ва яке аз унсурҳое мебошад, ки токзорро ташкил медиҳанд.

> What could have been done more to my vineyard, that I have not done in it? wherefore, when I looked that it should bring forth grapes, brought it forth wild grapes? And now go to; I will tell you what I will do to my vineyard: I will take away the hedge thereof, and it shall be eaten up; and break down the wall thereof, and it shall be trodden down. Isaiah 5:4, 5.

> Ба токзори Ман боз чӣ метавонист бештар карда шавад, ки Ман дар он накарда бошам? Пас чаро, ҳангоме ки интизор доштам, ки ангур оварад, ангури ваҳшӣ овард? Ва акнун биёед; ба шумо хоҳам гуфт, ки бо токзори Худ чӣ хоҳам кард: ҳисори онро барҳам хоҳам дод, ва он хӯрда хоҳад шуд; девори онро фурӯ хоҳам рехт, ва он поймол хоҳад шуд. Ишаъё 5:4, 5.

Ancient literal and modern spiritual Israel both rebelled and rejected their sacred responsibilities. From 9/11 unto the Sunday law a prophetic issue is represented by a “wall.” The prophetic issue is the destruction of the “wall” of separation of church and state within the Constitution of the United States. At 9/11 Bush implemented the Patriot Act which was a major step in overturning the Constitution, for it was there that the philosophy that guided the Constitution was turned upside down, when the principles of Roman law, that claims a person is guilty until proven innocent was accepted, above the principle of English law that upholds that a person is innocent until proven guilty.

Исроили қадимии таҳтуллафзӣ ва Исроили рӯҳонии муосир ҳар ду исён карданд ва масъулиятҳои муқаддаси худро рад намуданд. Аз 9/11 то қонуни якшанбе масъалаи нубувватӣ бо «девор» ифода мешавад. Масъалаи нубувватӣ вайрон сохтани «девори» ҷудоии калисо ва давлат дар доираи Конститутсияи Иёлоти Муттаҳида мебошад. Дар 9/11 Буш Қонуни Патриотро ба иҷро даровард, ки қадами бузурге дар роҳи бекор кардани Конститутсия буд, зеро маҳз дар он ҷо фалсафае, ки Конститутсияро роҳнамоӣ мекард, вожгун карда шуд, вақте ки усулҳои ҳуқуқи Рум, ки иддао мекунад шахс то исботи бегуноҳӣ гунаҳкор аст, бар усули ҳуқуқи англисӣ, ки бар он пофишорӣ мекунад, ки шахс то исботи гуноҳ бегуноҳ аст, пазируфта шуд.

The period from 9/11 unto the Sunday law contains prophetic references of “walls.” Islam crashing the walls as Balaam’s ass, identifies that it is the issue of Islam that will provide the misguided logic to overturn the principles within the Constitution. In this prophetic sense Islam, a biblical false prophet, is what deceives the United States during the image of the beast testing time, as does the false prophet of the United States deceive the entire world during the world’s image of the beast testing time.

Даврае, ки аз 11‑уми сентябр то қонуни якшанбе тӯл мекашад, ишораҳои нубувватӣ ба «деворҳо»-ро дар бар мегирад. Ислом, ки деворҳоро чун хари Билъом фурӯ мерезонад, муайян месозад, ки маҳз масъалаи Ислом он мантиқи гумроҳшударо фароҳам хоҳад овард, ки ба воситаи он усулҳои дар Конститутсия ҷойдошта барҳам дода мешаванд. Ба ин маънои нубувватӣ, Ислом — анбиёи дурӯғини китобӣ — ҳамон чизест, ки Иёлоти Муттаҳидаро дар замони имтиҳони сурати ҳайвон фиреб медиҳад, чунон ки анбиёи дурӯғини Иёлоти Муттаҳида тамоми ҷаҳонро дар замони имтиҳони ҷаҳонии сурати ҳайвон фиреб медиҳад.

October 7, 2023 the ass of Islam attacked the ancient literal glorious land, and when the ass is loosed before the proclamation of the Midnight Cry Islam will again strike the United States, the modern spiritual glorious land as it did at 9/11. The second time Balaam strikes the ass it is the second angel, and the second angel always produces a doubling as represented by “a path of vineyards” with two walls.

7 октябри соли 2023 хари Ислом ба замини куҳани ҳақиқии пурҷалол ҳамла кард, ва ҳангоме ки хар пеш аз эълони Нидои Нимаи Шаб раҳо карда мешавад, Ислом боз ба Иёлоти Муттаҳида, яъне замини муосири рӯҳонии пурҷалол, ҳамон гуна ки дар 11-уми сентябр кард, зарба хоҳад зад. Бори дуюм, ки Билъом харро мезанад, ин фариштаи дуюм аст, ва фариштаи дуюм ҳамеша дучандшавиро ба вуҷуд меоварад, чунон ки онро «роҳи токзорҳо» бо ду девор ифода менамояд.

> And the angel of the Lord went further, and stood in a narrow place, where was no way to turn either to the right hand or to the left. And when the ass saw the angel of the Lord, she fell down under Balaam: and Balaam’s anger was kindled, and he smote the ass with a staff. And the Lord opened the mouth of the ass, and she said unto Balaam, What have I done unto thee, that thou hast smitten me these three times? Numbers 22:26–28.

> Ва фариштаи Худованд пештар рафта, дар ҷои танге истод, ки дар он на ба тарафи рост ва на ба тарафи чап роҳи гардидан набуд. Ва чун модахар фариштаи Худовандро дид, зери Билъом афтод; ва хашми Билъом аланга зад, ва ӯ модахарро бо асое зад. Ва Худованд даҳони модахарро кушод, ва ӯ ба Билъом гуфт: «Ман ба ту чӣ кардаам, ки маро ин се бор задаӣ?» Ададҳо 22:26–28.

When we consider verses twenty-two and three more closely, we find that it is actually verse twenty-three where the ass is struck the first time.

Вақте ки мо оятҳои бисту ду ва се ояти баъдиро бодиққаттар баррасӣ мекунем, мебинем, ки дар асл маҳз дар ояти бисту сеюм аст, ки хар бори аввал зада мешавад.

> And God’s anger was kindled because he went: and the angel of the Lord stood in the way for an adversary against him. Now he was riding upon his ass, and his two servants were with him.

> Ва хашми Худо аланга гирифт, зеро ки ӯ мерафт; ва фариштаи Худованд дар роҳ истод, то бар зидди ӯ муқобил бошад. Ва ӯ бар хари худ савор буд, ва ду хизматгораш бо ӯ буданд.

> And the ass saw the angel of the Lord standing in the way, and his sword drawn in his hand: and the ass turned aside out of the way, and went into the field: and Balaam smote the ass, to turn her into the way. Numbers 22:22, 23.

> Ва хар фариштаи Худовандро дид, ки дар роҳ истодааст ва шамшераш дар дасташ бараҳна буд; ва хар аз роҳ як сӯ гашта, ба саҳро даромад; ва Билъом харро зад, то онро ба роҳ баргардонад. Ададҳо 22:22, 23.

God’s anger at Balaam for accepting the request to be a false prophet was a parallel to Christ ending His dialogue with the quibbling Jews in the last verse of Matthew 22. Verse twenty-three of Numbers twenty-two aligns with Matthew chapter twenty-three, and verses twenty-four and twenty-five of Numbers aligns with chapters twenty-four and twenty-five of Matthew. Verses twenty-six, twenty-seven and twenty-eight align with Matthew chapters 26, 27, 28.

Ғазаби Худо бар Билъом барои пазируфтани дархосте, ки пайғамбари козиб бошад, ҳаммонанди он буд, ки Масеҳ дар ояти охирини Матто 22 гуфтугӯи Худро бо яҳудиёни муноқишакунанда ба поён расонд. Ояти бисту сеюми Адад бисту ду бо Матто боби бисту се мувофиқат мекунад, ва оятҳои бисту чор ва бисту панҷи Адад бо бобҳои бисту чор ва бисту панҷи Матто мувофиқат мекунанд. Оятҳои бисту шаш, бисту ҳафт ва бисту ҳашт бо бобҳои 26, 27, 28-и Матто мувофиқат мекунанд.

Matthew 23 is the first angel, 24 and 25 are the second angel and 26, 27 and 28 are the third angel. In Numbers 22, verse 23 is the first angel, verses 24 and 25 are the second angel and verses 26, 27, and 28 are the third angel. Matthew is addressing the covenant people, old and new: Numbers is identifying the role of Islam as God’s tool of chastisement upon the Sunday worship that begins in the United States and thereafter the world. After the third strike, when the ass speaks, Balaam is enlightened to what had just happened.

Матто 23 фариштаи аввал аст, 24 ва 25 фариштаи дуюманд, ва 26, 27 ва 28 фариштаи сеюманд. Дар Адад, боби 22, ояти 23 фариштаи аввал аст, оятҳои 24 ва 25 фариштаи дуюманд, ва оятҳои 26, 27 ва 28 фариштаи сеюманд. Матто ба халқи аҳд муроҷиат мекунад, ҳам аҳди қадим ва ҳам аҳди нав: Адад нақши Исломро ҳамчун абзори танбеҳи Худо бар ибодати якшанбе, ки дар Иёлоти Муттаҳида оғоз меёбад ва сипас дар ҷаҳон паҳн мешавад, муайян месозад. Пас аз зарбаи сеюм, вақте ки хар сухан мегӯяд, Балъом ба он чи тоза рӯй дода буд, равшанӣ меёбад.

> Then the Lord opened the eyes of Balaam, and he saw the angel of the Lord standing in the way, and his sword drawn in his hand: and he bowed down his head, and fell flat on his face. And the angel of the Lord said unto him, Wherefore hast thou smitten thine ass these three times? behold, I went out to withstand thee, because thy way is perverse before me: And the ass saw me, and turned from me these three times: unless she had turned from me, surely now also I had slain thee, and saved her alive. And Balaam said unto the angel of the Lord, I have sinned; for I knew not that thou stoodest in the way against me: now therefore, if it displease thee, I will get me back again. Numbers 22:31–34.

> Пас Худованд чашмони Билъомро кушод, ва ӯ фариштаи Худовандро дид, ки дар роҳ истода буд, ва шамшераш дар дасташ бараҳна буд; ва ӯ сарашро хам кард ва рӯйбарзамин афтод. Ва фариштаи Худованд ба ӯ гуфт: «Чаро модахаратро ин се бор задӣ? Инак, ман берун омадам, то ба ту муқовимат намоям, зеро роҳи ту дар назари ман каҷ аст. Ва модахар маро дид ва ин се бор аз пеши ман канор рафт; агар ӯ аз пеши ман канор намерафт, яқинан ҳоло туро мекуштам ва ӯро зинда нигоҳ медоштам». Ва Билъом ба фариштаи Худованд гуфт: «Гуноҳ кардам, зеро намедонистам, ки ту дар роҳ ба муқобили ман истодаӣ; акнун, бинобар ин, агар ин ба ту писанд набошад, бозмегардам». Ададҳо 22:31–34.

Balaam represents the false prophet, who is the United States who speaks as a dragon at the Sunday law. At the Sunday law, when he is enlightened he represents those who are still in Babylon, who are then awakened to the issue of the Sunday law and are called out of Babylon.

Балъом рамзи пайғамбари козиб аст, ки Иёлоти Муттаҳида мебошад, он ки дар вақти қонуни якшанбе ҳамчун аждаҳо сухан мегӯяд. Дар вақти қонуни якшанбе, ҳангоме ки ӯ мунаввар мегардад, ӯ онҳоеро намояндагӣ мекунад, ки ҳанӯз дар Бобил ҳастанд, ва он гоҳ ба масъалаи қонуни якшанбе бедор карда мешаванд ва аз Бобил даъват берун оварда мешаванд.

Five days of teaching a message of unleavened bread from Miller, then thirty days of Christ teaching His priests, represented by the thirty, that leads to the trumpet warning message of the loosing of the ass, that precedes by five days the lifting up of the ensign, that precedes by five days the closed door in the parable of the ten virgins, that precedes by five days the Pentecostal Sunday law, which ushers in the seven-day period of Tabernacles, which is the full outpouring of the latter rain during the Sunday law crisis, for the test of that period is over the seventh day.

Панҷ рӯз таълими паёми нони фатир аз ҷониби Миллер, сипас сӣ рӯз таълими Масеҳ ба коҳинони Худ, ки бо шумораи сӣ ифода шудаанд, ки ба паёми огоҳкунандаи карнаи кушода шудани хар мебарад, ки он панҷ рӯз пеш аз боло бардоштани парчам аст, ки он панҷ рӯз пеш аз дари баста дар масали даҳ бокира аст, ки он панҷ рӯз пеш аз қонуни якшанбегии Пантикостӣ аст, ки давраи ҳафтрӯзаи Хаймаҳоро оғоз мекунад, ки он рехтани комили борони охир дар ҷараёни бӯҳрони қонуни якшанбегӣ мебошад, зеро имтиҳони он давра бар рӯзи ҳафтум аст.

The number five is a symbol of the virgins, whether wise or foolish. The number thirty is a symbol of the priests, which is what the name Leviticus identifies. The number seven is the Sabbath. Leviticus twenty-three illustrates the history of the priests, the Levites of Malachi three, the wise virgins and the one hundred and forty-four thousand during the Sabbath testing time.

Рақами панҷ рамзи бокирагон аст, хоҳ доно бошанд, хоҳ нодон. Рақами сӣ рамзи коҳинон аст, ки ҳаминро номи «Ибодоти Левӣ» муайян мекунад. Рақами ҳафт рӯзи шанбе аст. Боби бисту сеюми «Ибодоти Левӣ» таърихи коҳинон, левиёни Малокӣ 3, бокирагони доно ва яксаду чилу чор ҳазорро дар замони озмоиши шанбе нишон медиҳад.

We will continue these things in the next article.

Мо ин мавзӯъҳоро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

Back to Articles