Article

# Китоби Дониёл — Рақами ҳафтоду ҳашт

Ошкор сохтани чор макруҳот: ҳаммонандии таърихии исён дар адвентизми Лаодикия

Author

Jeff Pippenger

Published

February 11, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Таърихи амӯриён барои нишон додани он замон ба кор бурда мешавад, ки ғазаби Худо бар зидди адвентизми Лаодикия иҷро мегардад. Хоҳар Уайт муайян месозад, ки вақти Худо барои иҷрои ҷазои Ӯ дар айёми охир, ҳангоме ки саду чилу чор ҳазор мӯҳр зада мешаванд, ҳамон аст, ки он ҳангоме буд, ки Худо ғазаби Худро бар амӯриён фурӯ овард. Ӯ мегӯяд: «Гарчанде ки» қавми амӯриён «ба сабаби бутпарастӣ ва фасоди худ намоён буд, ҳанӯз косаи гуноҳи худро пур накарда буд... Офаридгори пуршафқат омода буд, ки то насли чорум ба гуноҳи онҳо таҳаммул намояд. Пас, агар ҳеҷ тағйироте ба сӯи беҳтарӣ дида намешуд, аҳкоми доварии Ӯ бар онҳо фурӯ меомад. Он Бепоён бо дақиқии хатононопазир ҳанӯз ҳам бо ҳамаи халқҳо ҳисоб нигоҳ медорад. То даме ки раҳмати Ӯ бо даъватҳо ба тавба пешниҳод мегардад, ин ҳисоб боз мемонад; аммо вақте ки рақамҳо ба андозаи муайяне мерасанд, ки Худо онро муқаррар кардааст, хизмати ғазаби Ӯ оғоз меёбад. Ҳисоб баста мешавад. Сабри илоҳӣ поён меёбад.»

Хоҳар Уайт хизмати ғазаби Худоро бар зидди адвентизми Лоудикия дар давраи тасвири Ҳизқиёл оид ба мӯҳр зада шудани яксаду чилу чор ҳазор нафар ба таври равшан марбут месозад, ҳамчун амале ки ҳангоме оғоз меёбад, ки косаи шарорати онҳо пур мешавад; ва он коса дар насли чорум ба камоли пуррагии худ мерасад. Ҳамаи ин маълумот дар заминаи он рӯъё баён шудааст, ки аз боби ҳаштум оғоз ёфта, чор зишткории рӯ ба афзоишро тасвир мекунад.

> Пас Ӯ ба ман гуфт: «Эй писари одам, акнун чашмони худро ба сӯи шимол бардор». Ва ман чашмони худро ба сӯи шимол бардоштам, ва инак, дар самти шимол, назди дарвозаи қурбонгоҳ, ин бути рашк дар даромадгоҳ буд. Ва Ӯ боз ба ман гуфт: «Эй писари одам, оё мебинӣ, ки онҳо чӣ мекунанд? Ҳатто ҳамон корҳои бузурги зиштеро, ки хонаи Исроил дар ин ҷо ба ҷо меоварад, то Ман аз муқаддасгоҳи Худ дур равам? Аммо боз рӯй гардон, ва ту зиштиҳои аз ин ҳам бузургтарро хоҳӣ дид». Ва Ӯ маро ба дари саҳн овард; ва ҳангоме ки нигоҳ кардам, инак, сӯрохие дар девор буд. Он гоҳ Ӯ ба ман гуфт: «Эй писари одам, акнун деворро бикан». Ва вақте ки деворро кандам, инак, даре падид омад. Ва Ӯ ба ман гуфт: «Даро ва зиштиҳои шариронаеро, ки онҳо дар ин ҷо мекунанд, бубин». Пас ман даромада, дидам; ва инак, ҳар гуна сурати ҷонварони хазанда, ва ҳайвоноти зишт, ва ҳамаи бутҳои хонаи Исроил бар гирдогирди девор нақш шуда буданд. Ва дар пеши онҳо ҳафтод мард аз пирони хонаи Исроил меистоданд, ва дар миёни онҳо Яъазанё ибни Шофон меистод, ва дар дасти ҳар як мард бухурдон буд; ва абри ғафси бухур боло мерафт. Он гоҳ Ӯ ба ман гуфт: «Эй писари одам, оё дидаӣ, ки пирони хонаи Исроил дар торикӣ, ҳар яке дар ҳуҷраҳои суратҳои худ, чӣ мекунанд? Зеро онҳо мегӯянд: “Худованд моро намебинад; Худованд заминро тарк кардааст”». Ӯ инчунин ба ман гуфт: «Боз рӯй гардон, ва зиштиҳои аз ин ҳам бузургтареро, ки онҳо мекунанд, хоҳӣ дид». Он гоҳ Ӯ маро ба дари дарвозаи хонаи Худованд, ки ба сӯи шимол буд, овард; ва инак, заноне дар он ҷо нишаста, барои Таммуз гиря мекарданд.

> Сипас Ӯ ба ман гуфт: «Оё инро дидӣ, эй писари одам? Боз гард, ва ту боз ҳам корҳои зишттар аз инҳоро хоҳӣ дид». Ва маро ба саҳни дарунии хонаи Худованд даровард; ва инак, назди дари маъбади Худованд, миёни айвон ва қурбонгоҳ, тақрибан бисту панҷ нафар мард буданд, ки пуштҳошон сӯи маъбади Худованд ва рӯйҳошон сӯи шарқ буд; ва онҳо ба ҷониби шарқ ба офтоб саҷда мекарданд. Сипас Ӯ ба ман гуфт: «Оё инро дидӣ, эй писари одам? Оё барои хонадони Яҳудо кори сабук аст, ки ин аъмоли зиштеро, ки онҳо дар ин ҷо ба амал меоваранд, анҷом диҳанд? Зеро ки онҳо заминро аз зӯроварӣ пур кардаанд ва боз баргаштаанд, то Маро ба ғазаб оваранд; ва инак, онҳо шохаро ба бинии худ мегузоранд. Бинобар ин Ман низ бо хашм амал хоҳам кард: чашми Ман шафқат нахоҳад кард, ва Ман раҳм нахоҳам намуд; ва агарчи бо овози баланд дар гӯшҳои Ман нидо кунанд ҳам, онҳоро нахоҳам шунид». Ҳизқиёл 8:5–18.

Пас аз он ки ба Ҳизқиёл нахустин зишткориро — барпо кардани сурати рашк дар даромадгоҳи дарвозаи қурбонгоҳ — нишон доданд, ба ӯ гуфта мешавад, ки боз зишткориҳои аз ин ҳам бузургтарро хоҳад дид аз сурати рашк. Зишткории дувумро махфигоҳҳо ифода мекунанд, ки дар онҳо роҳбарон, ки ба сурати пирони қадим муаррифӣ шудаанд, дуо мегузаронанд, ки бо бухур рамзгузорӣ шудааст, ва эълон мекунанд, ки Худованд заминро тарк кардааст ва онҳоро намебинад. Аммо ба Ҳизқиёл хабар дода мешавад, ки аз инҳо ҳам зишткориҳои бузургтарро хоҳад дид.

Нафрати сеюм бо «заноне ки барои Таммуз гиря мекунанд» тасвир шудааст, вале аз он ҳам нафрати бузургтаре ҳаст, зеро нафрати чаҳорум роҳбарии бисту панҷ мардро нишон медиҳад, ки ба офтоб саҷда мекунанд, дар ҳоле ки пушташон сӯйи маъбад аст.

Дар абоминияи чорум чунин ҳукм эълон мешавад, ки «пиронсолон» «заминро аз зӯроварӣ пур кардаанд, ва бозгаштаанд, то Маро ба хашм оваранд; ва инак, онҳо шохаро ба бинии худ мегузоранд». «Рӯзи барангехтани ғазаб» он рӯзест, ки хизмати ғазаби Худо оғоз меёбад, чунон ки бо Исроили қадим рӯй дод, вақте ки онҳо паёми Еҳушаъ ва Колебро дар бораи Замини Мавъуд рад карданд. Рад кардани паёми муҳргузорӣ нишон медиҳад, ки кай косаи шарорати Ерусалим пур мешавад. Еҳушаъ ва Колеб намояндагони гурӯҳи хурд мебошанд, ки он чанд нафари вафодоранд, ки барои абоминияҳое, ки дар калисо ва дар замин ҳастанд, оҳу нола мекунанд.

> Он гоҳ Мусо ва Ҳорун пеши тамоми ҷамоати анбӯҳи банӣ-Исроил бар рӯйҳои худ афтоданд. Ва Еҳушаъ ибни Нун ва Колеб ибни Ефуннаҳ, ки аз ҷумлаи тафтишкунандагони он замин буданд, либосҳои худро чок карданд; ва ба тамоми ҷамоати банӣ-Исроил сухан ронда, гуфтанд: «Замине ки мо барои тафтиш аз миёни он гузаштем, замини бағоят некӯст. Агар Худованд аз мо хушнуд бошад, пас моро ба ин замин хоҳад даровард ва онро ба мо хоҳад дод; замине ки аз шир ва асал ҷорист. Фақат бар Худованд исён накунед ва аз қавми он замин натарсед, зеро онҳо барои мо нон ҳастанд; ҳимояи онҳо аз онҳо дур шудааст, ва Худованд бо мост; аз онҳо матарсед». Аммо тамоми ҷамоат гуфтанд, ки онҳоро сангсор кунанд. Ва ҷалоли Худованд дар хаймаи ҷамъомад пеши назари ҳамаи банӣ-Исроил зоҳир шуд. Ва Худованд ба Мусо гуфт: «То ба кай ин қавм Маро ба хашм меоваранд? Ва то ба кай ба Ман, бо вуҷуди ҳамаи он оятҳое ки дар миёни онҳо нишон додаам, имон нахоҳанд овард? Онҳоро ба вабо хоҳам зад ва аз мерос маҳрум хоҳам кард; ва аз ту халқе бузургтар ва тавонотар аз онҳо ба вуҷуд хоҳам овард». Ададҳо 14:5–12.

«иғво»е, ки исёнгарон дар китоби Адад ба вуҷуд оварданд, ва ҳамчунин дар Ҳизқиёл, бар радкунии исёнгар аз эътироф кардани «аломатҳо»-е асос меёбад, ки зоҳир гардидаанд. «Аломатҳо»-е, ки дар замони Мусо рад карда шуданд, ҳамон «аломатҳо» буданд, ки зуҳури қудрати Худоро дар таърихи миллеритҳо ба таври намунавӣ ифода менамуданд. Исроили қадим бо рад кардани «аломатҳо»-и зуҳури қудрати Ӯ дар таърихи бунёдии худ Худоро ба ғазаб овард. Дар замони мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазор, Исроили муосир низ ҳамон таърихи бунёдиеро, ки бояд «аломат» мебуд, то ба онҳо имкон диҳад такрори таърихи Нидои Нисфи Шабро, ки дар рӯзҳои охир такрор мешавад, «шинохт» намояд, рад мекунад (ба он пушт мегардонад).

Худо ба исёнгарон иҷозат медиҳад, ки такрори зоҳиршавии қудрати Худоро бубинанд, зеро маҳз такрори зоҳиршавии қудрати Худо буд, ки на танҳо борони охирин буд, балки ҳамчунин он ростӣ буд, ки онҳоро наҷот медод, агар онҳо дар миёни онҳое мебуданд, ки ростиро дӯст медоштанд.

Муайян намудани чор зиштии Ҳизқиёл ҳашт ҳамчун рамзҳои чор насли адвентизми Лоудиқия қисми он паём аст, ки дар рӯзҳои охир аз ҷониби Шери қабилаи Яҳудо кушода мешавад. Насли аввал бо исёни соли 1863 оғоз ёфт, ва бисту панҷ сол баъд, дар соли 1888, исёне, ки оғози насли дуюмро бо рамзи ҳуҷраҳои махфӣ нишон дод, фаро расид. Сию як сол баъд, дар соли 1919, нашри китоби В. В. Прескотт бо унвони «The Doctrine of Christ» оғози насли сеюмро нишон дод, ки Ҳизқиёл онро ҳамчун заноне, ки барои Таммуз гиря мекарданд, тасвир намуда буд. Сию ҳашт сол пас аз он, дар соли 1957, бо нашри китоби «Questions on Doctrine», насли чорум фаро расид, ки замонеро муайян мекунад, ки дар он исёнгарон бар зидди паёми муҳргузорӣ, ки аз шарқ бармеояд, бархоста, ба офтоб саҷда хоҳанд кард.

Мо ба баррасии насли дуюми исёни адвентизми Лаодикия оғоз хоҳем кард, ки дар Конфронси умумии Миннеаполис дар соли 1888 зуҳур кард. Муҳим аст дар хотир дошта шавад, ки ҳар чаҳор зишткориҳои Ҳизқиёл дар Ерусалим ба вуқӯъ меоянд; ҳарчанд онҳо таърихи тадриҷан пешрафтаи исёнро ифода мекунанд, сухан ҳамеша дар бораи он исёнест меравад, ки дар дохили он шаҳр рух медиҳад, ки адвентизми Лаодикияро дар рӯзҳои охир намояндагӣ мекунад.

> «Чун яке аз аломатҳои харобии Ерусалим, Масеҳ гуфта буд: “Паёмбарони козиб бисёр пайдо хоҳанд шуд ва бисёр касонро гумроҳ хоҳанд кард”. Паёмбарони козиб воқеан бархостанд, мардумро фиреб дода, шумораи зиёдеро ба биёбон бурданд. Ҷодугарон ва соҳирон, ки даъвои қудрати мӯъҷизавӣ доштанд, мардумро аз паси худ ба хилватгоҳҳои кӯҳистон кашиданд. Аммо ин пешгӯйӣ ҳамчунин дар бораи айёми охир гуфта шуда буд. Ин аломат ҳамчун аломати Омадани Дуввум дода шудааст. Ҳатто ҳоло ҳам масеҳо ва паёмбарони козиб аломатҳо ва аҷоибот нишон медиҳанд, то шогирдони Ӯро фирефта созанд. Оё мо нидоро намешунавем: “Инак, Ӯ дар биёбон аст”? Оё ҳазорон нафар ба биёбон нарафтаанд, ба умеди он ки Масеҳро биёбанд? Ва оё аз ҳазорон маҷлисҳое, ки дар онҳо мардум даъво мекунанд бо арвоҳи мурдагон муошират доранд, ҳоло ин нидо шунида намешавад: “Инак, Ӯ дар хилватгоҳҳост”? Ин айнан ҳамон даъвост, ки спиритизм пеш мегузорад. Аммо Масеҳ чӣ мегӯяд? “Ба он бовар накунед. Зеро, чунон ки барқ аз машриқ мебарояд ва то мағриб медурахшад, омадани Писари Одам низ чунин хоҳад буд”. — The Desire of Ages, 631.»

Хонаҳои махфӣ рамзи рӯҳгароист, ва зиштии дуюми боби ҳаштуми Ҳизқиёл дар дохили маъбад ба амал меояд, он ҷо ки суратҳои заминӣ пинҳонӣ бар деворҳо овехта шуда буданд.

> Пас ман даромада дидам; ва инак, ҳар гуна ҳайвоноти хазанда, ваҳшиёни зишткор ва ҳамаи бутҳои хонадони Исроил бар гирдогирди девор тасвир ёфта буданд. Ва пеши онҳо ҳафтод мард аз пирони хонадони Исроил меистоданд, ва дар миёни онҳо Яазанё ибни Шофон истода буд, дар ҳоле ки ҳар яке маҷмари худро дар даст дошт; ва абри ғафси бухур боло мерафт. Он гоҳ Ӯ ба ман гуфт: «Эй писари одам, оё дидаӣ, ки пирони хонадони Исроил дар торикӣ чӣ мекунанд, ҳар яке дар ҳуҷраҳои суратҳои худ? Зеро онҳо мегӯянд: “Худованд моро намебинад; Худованд заминро тарк кардааст.”» Ҳизқиёл 8:10–12.

Ҳизқиёл «бутҳои хонадони Исроилро, ки бар деворҳои маъбад тасвир шуда буданд» мебинад, аммо ба ӯ ошкоро гуфта мешавад, ки ин исён ҳамчунин дар «ҳуҷраҳои тасвирҳои» ҳар яке аз пирони қавм низ рух медиҳад. Исёне, ки дар маъбади воқеӣ аст, исёнеро, ки дар маъбади инсонӣ аст, ошкор месозад.

> «Ҳангоми аз харидорон ва фурӯшандагони дунё пок кардани маъбад, Исо рисолати Худро эълон намуд, ки дилро аз палидии гуноҳ пок созад,—аз хоҳишҳои заминӣ, шаҳватҳои худхоҳона, одатҳои бад, ки ҷонро фосид мегардонанд. Малокӣ 3:1–3 иқтибос шудааст». Орзуи асрҳо, 161.

Нафрати дуюм зуҳури шароратро ҳам дар дохили калисо ва ҳам дар зеҳни пиронсолоне, ки мебоист посбонони калисо мебуданд, ифода мекард. Шарорате, ки дар он ҷо зоҳир гардида буд, шарорати спиритуализм аст. Дар айёми Нӯҳ, вақте ки ҳар тасаввури дили одамон шарир буд, одамони пеш аз тӯфон косаи исёни худро лабрез карда буданд.

> Ва Худо дид, ки шарорати инсон бар замин бузург аст, ва ҳар тасаввури андешаҳои дили ӯ фақат ҳамеша бадӣ аст. Ҳастӣ 6:5.

Насли дуюм муайян мекунад, ки кай спиритизм ҳам ба роҳбарони Ерусалим ва ҳам ба сохтори ҷамъиятии адвентизми Лаодикия ворид шуд. Он чи ки «пирони хонаи Исроил» «дар торикӣ», «дар» «ҳуҷраҳои» «тасвирҳои» худ мекарданд, муайян месозад, ки «ҳар тасаввури андешаҳои» дилҳои онҳо «фақат бадӣ буд». Хоҳар Уайт равшан мегӯяд, ки харобшавии Ерусалим анҷоми ҷаҳонро ифода мекунад, ва шаҳодати тӯфон дар айёми Нӯҳ низ анҷоми ҷаҳонро ифода менамояд. Дар рӯзҳои охир касоне, ки рад мекунанд ба воситаи ҳақиқат тақдис ёбанд, ба дасти спиритизм гирифтор мешаванд, чунон ки инро нафрати дуюми Ҳизқиёл боби ҳашт ифода менамояд.

Нафрати дуюми Ҳизқиёл рамзи исёнест, ки дар соли 1888 фаро расид, ва ба нишонаи насли дуюм табдил меёбад; аммо бештар аз ин, соли 1888 ва ҳар он чи онро ифода мекунад, ё аз ҷониби он ифода мешавад, дар 11 сентябри соли 2001 такрор гардид. Хоҳар Уайт ба таври мушаххас муайян мекунад, ки дар соли 1888 фариштаи қавии Ваҳй боби ҳаждаҳум нозил шуд, ва аз ин рӯ ин таърих замонеро намояндагӣ мекунад, ки биноҳои бузурги шаҳри Ню-Йорк мебоист бо ламсе аз ҷониби Худо фурӯ андохта шаванд, ва Ваҳй 18:1–3 мебоист иҷро гардад.

> «Нохоҳамӣ ба даст кашидан аз ақидаҳои пешпиндошта, ва пазируфтани ин ростӣ, дар асоси қисми бузурги мухолифате буд, ки дар Миннеаполис бар зидди паёми Худованд тавассути бародарон Ваггонер ва Ҷонс зоҳир гардид. Бо барангехтани он мухолифат, Шайтон муваффақ шуд, ки аз қавми мо, ба андозаи зиёд, он қудрати махсуси Рӯҳулқудсро, ки Худо орзуманди ато кардани он ба онҳо буд, дур нигоҳ дорад. Душман онҳоро аз ба даст овардани он самаранокие, ки метавонист аз они онҳо бошад дар расондани ростӣ ба ҷаҳон, ҳамон тавре ки ҳаввориён онро баъд аз рӯзи Пантикост эълон карданд, боздошт. Нуре, ки бояд тамоми заминро бо ҷалоли худ мунаввар гардонад, муқовимат карда шуд, ва бо амали худи бародарони мо, ба дараҷаи зиёд, аз ҷаҳон дур нигоҳ дошта шудааст». Selected Messages, китоби 1, 235.

Таърихи соли 1888 намунаи рад кардани хабари борони охиринро фароҳам овард, ки он 11 сентябри соли 2001 расид. Соли 1888 рамзи насли дуюми адвентизми Лаодикия мебошад, ки онро зиштии дуюми Ҳизқиёл муаррифӣ мекунад, ва таърихи дар он мавҷуд шӯришеро муайян менамояд, ки пирони ҳафтод нафар дар Ҳизқиёл намунаи он буданд. Шӯриши онҳо рӯҳгароиро ифода мекард ва бо пур шудани ҷоми вақти имтиҳон дар айёми Нӯҳ мувофиқат дошт. Рад кардани ин хабар рад намудани хабари борони охирин аз ҷониби роҳбариятро нишон медод, хабаре ки бояд расидани войи сеюми Исломро муайян менамуд.

> «Борони охир бояд бар қавми Худо фурӯ резад. Фариштаи қудратманде бояд аз осмон фуруд ояд, ва тамоми замин аз ҷалоли ӯ мунаввар гардад». Review and Herald, April 21, 1891.

Роҳбарияте, ки дар соли 1888 ин паёмро рад намуд, рад кардани паёми Исломро дар 11 сентябри соли 2001 ба таври рамзӣ пешнамоиш медод; аммо Худо қасд дорад зуҳури қудратеро ба вуҷуд оварад, ки он роҳбарон онро ҳамчун ҷузъе аз доварии Ӯ бар онҳо мушоҳида хоҳанд кард. Зуҳури қудрати борони охир дар анҷоми давраи мӯҳргузорӣ рух медиҳад. Он аз 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, аммо авҷи худро дар поёни сеюним рӯзи Ваҳй боби ёздаҳ, ҳангоме ки «заминларзаи бузург» фаро мерасад, ба он мерасонад.

Паёми соли 1888, паёми Лӯдӯкия буд, даъвати охирин барои қавме буд, ки пештар баргузида шуда буданд ва он замон дар ҳоли канор гузошта шудан қарор доштанд.

> «Паёме, ки ба мо тавассути А. Т. Ҷоунз ва Э. Ҷ. Ваггонер дода шудааст, паёми Худо ба калисои Лоодикия аст, ва вой бар ҳоли ҳар касе ки даъво мекунад ба ҳақиқат имон дорад, вале ба дигарон нурҳои аз ҷониби Худо додашударо инъикос намекунад». The 1888 Materials, 1053.

Паёми соли 1888 паёмеро ифода мекард, ки муайян месохт, ки вақте биноҳои азими шаҳри Ню-Йорк 11 сентябри соли 2001 фурӯ рехтанд, шаҳодати рост ба калисои Лаодикия бояд дода шавад; ва шаҳодати рост ҳамон паёми Ислом аз Войи сеюм аст, ки, ҳангоме ки бар қавме, ки аз имон бозгаштаанд, дамида шавад, қудрат дорад онҳоро ҳамчун лашкари азиме ба ҳаёт оварад.

> «Ба калисоҳо ва муассисаҳои мо бояд шаҳодати рост гуфта шавад, то хуфтагон бедор карда шаванд.»

> «Ҳангоме ки каломи Худованд имон оварда шуда, итоат карда мешавад, пешрафти устувор ба амал хоҳад омад. Акнун биёед эҳтиёҷи бузурги худро бубинем. Худованд то он даме ки ба устухонҳои хушк ҳаёт надамида бошад, наметавонад моро истифода барад. Ман суханони гуфташударо шунидам: “Бе таъсири амиқу ҷунбони Рӯҳи Худо бар дил, бе таъсири ҳаётбахши он, ҳақиқат ба ҳарфи мурда табдил меёбад.”» Review and Herald, November 18, 1902.

Соли 1888 оғози насли дуюми адвентизмро нишон медиҳад, аммо он ҳамчунин хати нубувватеро пешкаш мекунад, ки бо рӯзҳои охир мутобиқат дорад. Рӯзи 11 сентябри соли 2001 Худо он мардумро, ки қабул кардани онро ихтиёр карданд, ки ҳамлаи ислом бар ҳайвони замин иҷрои нубувват буд, ба роҳҳои қадимӣ бозгардонд. Қавми Худо бояд ба гавҳарҳои Уилям Миллер бармегаштанд ва дар бораи ҳақиқатҳои бунёдӣ, ки иҷрои Войи якум ва дуюмро дар бар мегирифтанд, таълим меёфтанд, ки онҳо, дар навбати худ, фаро расидани Войи сеюмро дар ҳамон вақт собит менамуданд. Ҳамин ки он мардум ба он роҳҳои қадимӣ баргаштанд, онҳо роҳнамоӣ шуданд, то муқаддасоти ду ҷадвали Ҳабаққуқро бубинанд.

Шӯриши соли 1863 бар зидди ду ҷадвали Ҳабаққуқ, ки гавҳарҳои Миллер ва ҳамчунин пояҳои Адвентизм мебошанд, намунаи пешакии шӯрише буд, ки 11 сентябри соли 2001 такрор гардид; зеро бори дигар ба роҳбарияти Адвентизми Лаодикия имконият дода шуд, ки гавҳарҳои Миллерро пуштибонӣ намояд, ё онҳоро рад кунад. Ҳамаи чор насли Адвентизм, ки дар Ҳизқиёл ҳашт намояндагӣ шудаанд, ҳамчунин шӯриши Адвентизми Лаодикияро дар 11 сентябри соли 2001 намояндагӣ мекунанд.

Мо дар мақолаи навбатӣ насли дуюми адвентизми лоодикиягиро ҳамчунон муайян хоҳем кард.

> «Худо инсонро бо муҳаббатҳое офарид, ки қодир ба фаро гирифтани воқеиятҳои абадӣ бошанд. Ин муҳаббатҳо бояд пок ва муқаддас, аз ҳар гуна заминпарастӣ озод нигоҳ дошта мешуданд. Аммо инсонҳо абадиятро аз доираи ҳисобу назар баровардаанд. Худо, Алфа ва Омега, ибтидо ва интиҳо, Он Касе ки сарнавишти ҳар як ҷонро дар дасти нигаҳдории Худ нигоҳ медорад, фаромӯш шудааст. Одамон, худро дар дониш тавоно пиндошта, дар назари Худ худро то поинтарин дараҷа фуруд овардаанд.»

> «Зеҳни инсон заминӣ гардидааст. Ба ҷои он ки нақши илоҳиятро ошкор созад, нақши инсониятро зоҳир менамояд. Дар ҳуҷраҳои он тасвирҳои замин дида мешаванд. Амалҳои пасткунандае, ки дар айёми Нуҳ ҳукмрон буданд ва сокинони он замонро берун аз умеди наҷот қарор медоданд, имрӯз низ дида мешаванд». Signs of the Times, December 18, 1901.

Back to Articles