Article

# Elijah - Number Fourteen

Илёс — Рақами чордаҳ

The Prophetic Parallel: From the Millerites to Future for America in the Spirit of Elijah

Мувозинати нубувватӣ: Аз миллериён то «Future for America» дар рӯҳи Илёс

Author

Jeff Pippenger

Published

October 21, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

At the time of the end in 1798, the prophetic message of the Ulai river of Daniel chapters eight and nine was unsealed, and William Miller was raised up in the spirit and power of Elijah to announce the nearness of God’s judgment.

Дар замони интиҳо, дар соли 1798, паёми нубувватии дарёи Ӯлай дар бобҳои ҳаштум ва нӯҳуми китоби Дониёл мӯҳраш кушода шуд, ва Уилям Миллер дар рӯҳ ва қудрати Илёс бархезонда шуд, то наздик будани доварии Худоро эълон намояд.

> “To William Miller and his co-laborers it was given to preach the warning in America. This country became the center of the great Advent movement. It was here that the prophecy of the first angel’s message had its most direct fulfillment. The writings of Miller and his associates were carried to distant lands. Wherever missionaries had penetrated in all the world, were sent the glad tidings of Christ’s speedy return. Far and wide spread the message of the everlasting gospel, ‘Fear God, and give glory to him; for the hour of his Judgment is come.’” The Great Controversy, 368.

> «Ба Уилям Миллер ва ҳамкорони ӯ дода шуда буд, ки ин огоҳиро дар Амрико мавъиза кунанд. Ин кишвар ба маркази ҳаракати бузурги Адвент табдил ёфт. Маҳз дар ҳамин ҷо пешгӯии паёми фариштаи аввал иҷрои мустақимтарини худро ёфт. Навиштаҳои Миллер ва шарикони ӯ ба сарзаминҳои дур расонда шуданд. Ба ҳар ҷое ки миссионерон дар тамоми ҷаҳон роҳ ёфта буданд, башорати хуши бозгашти наздики Масеҳ фиристода мешуд. Дур ва паҳно паёми Инҷили абадӣ паҳн гардид: “Аз Худо битарсед, ва Ӯро ҷалол диҳед; зеро соати доварии Ӯ фаро расидааст.”» «Ҷанҷоли Бузург», 368.

At the time of the end in 1989, the prophetic message of the Hiddekel river of Daniel chapters ten through twelve was unsealed, and Future for America was raised up in the spirit and power of Elijah to announce the nearness of God’s judgment.

Дар замони интиҳо, дар соли 1989, паёми нубувватии дарёи Ҳиддеқел аз бобҳои даҳ то дувоздаҳи Дониёл муҳркушода гардид, ва «Future for America» дар рӯҳ ва қудрати Илёс бархезонда шуд, то наздик будани доварии Худоро эълон намояд.

The Millerites announced the opening of the judgment, and Future for America announces the close of the judgment. The Millerites’ prophetic framework was the two desolating powers of paganism, followed by papalism. The prophetic framework of Future for America is the three desolating powers of paganism, followed by papalism and then followed by apostate Protestantism.

Миллерчиён оғози довариро эълон карданд, ва Future for America анҷоми довариро эълон менамояд. Чаҳорчӯбаи нубувватии Миллерчиён аз ду қудрати харобкунанда — бутпарастӣ ва пас аз он папизм — иборат буд. Чаҳорчӯбаи нубувватии Future for America аз се қудрати харобкунанда — бутпарастӣ, сипас папизм ва баъд аз он протестантизми муртад — иборат аст.

The Millerites began as Philadelphians, and transitioned into Laodiceans. Future for America began as Laodiceans, and transitions into Philadelphians. The transition from Philadelphia unto Laodicea for the Millerites was in connection with the death of Elijah and his message of Moses’ oath. The transition of Future for America is in connection with the death and resurrection of Elijah and Moses in Revelation eleven.

Миллерчиён ҳамчун филаделфиён оғоз карданд ва ба лодикиён гузаштанд. Future for America ҳамчун лодикиён оғоз кард ва ба филаделфиён мегузарад. Гузариши миллерчиён аз Филаделфия ба Лодикия бо марги Илёс ва паёми ӯ дар бораи қасами Мусо вобаста буд. Гузариши Future for America бо марг ва эҳёи Илёс ва Мусо дар Ваҳй боби ёздаҳ вобаста аст.

At the opening of the judgment in 1844, the Millerites had fulfilled the work of Elijah at Mount Carmel. At the close of judgement, at the Sunday law, the movement of Future for America will have fulfilled the work of Elijah at Mount Carmel. In Millerite history the three waymarks of the sixty-five year prophecy that are identified in Isaiah chapter seven, verse eight, were repeated as two nations were joined together as one nation to establish the Protestant horn of the earth beast of Revelation thirteen. In the history of Future for America the three waymarks of the same sixty-five years are repeated when two nations come together to form the horn of Republicanism that speaks as a dragon.

Дар вақти оғози доварӣ дар соли 1844, миллериён кори Илёсро дар кӯҳи Кармил ба анҷом расонида буданд. Дар анҷоми доварӣ, дар вақти қонуни якшанбе, ҳаракати Future for America кори Илёсро дар кӯҳи Кармил ба анҷом расонда хоҳад буд. Дар таърихи миллериён се аломати роҳии пешгӯии шасту панҷсола, ки дар Ишаъё боби ҳафт, ояти ҳашт муайян шудаанд, такрор гардиданд, ҳангоме ки ду миллат ба ҳам пайвастанд ва як миллат шуданд, то шохи протестантии ҳайвони заминии Ваҳй боби сездаҳро барпо созанд. Дар таърихи Future for America се аломати роҳии ҳамон шасту панҷ сол такрор мешаванд, вақте ки ду миллат ба ҳам меоянд, то шохи ҷумҳурихоҳиро, ки мисли аждаҳо сухан мегӯяд, ташкил диҳанд.

The first of those three waymarks in the prophetic history of Future for America, was the time of the end in 1989. The second was September 11, 2001 and the third will be the soon coming Sunday law. In Millerite history the sequence of waymarks identified in Isaiah seven was reversed from the sequence of waymarks in the history of Isaiah. In the history of Future for America the sequence aligns with the first reference of the sixty-five years, though at the end there is no longer any element of time. Since October 22, 1844, any application of prophetic time is a satanic delusion.

Аввалини он се аломати роҳ дар таърихи нубувватии Future for America, замони анҷом дар соли 1989 буд. Дувумӣ 11 сентябри соли 2001 буд, ва сеюмӣ қонуни якшанбеи ба қарибӣ оянда хоҳад буд. Дар таърихи миллериён тартиби аломатҳои роҳе, ки дар Ишаъё боби ҳафт муайян шудаанд, аз тартиби аломатҳои роҳ дар таърихи Ишаъё баръакс буд. Дар таърихи Future for America ин тартиб бо ишораи аввалини шасту панҷ сол мувофиқат мекунад, гарчанде ки дар интиҳо дигар ҳеҷ унсури вақт вуҷуд надорад. Аз 22 октябри соли 1844 инҷониб, ҳар гуна татбиқи вақти нубувватӣ фиреби шайтонӣ аст.

The prophetic justification for holding to the sequence of the three waymarks as they are set forth in Isaiah seven, as opposed to their reversed order in Millerite history, is partially based upon the rule of first mention. The order of the sixty-five years is first mentioned in Isaiah seven, and though there is no longer an element of the time of sixty-five years, when the final fulfillment of the prophetic history represented with those years occurs in the movement at the end, the three waymarks are still identified, and they retain the order as in Isaiah’s history.

Далели пешгӯёна барои нигоҳ доштан ба тартиби се нуқтаи роҳнамо, чунонки онҳо дар Ишаъё боби ҳафт баён шудаанд, бар хилофи тартиби баръакси онҳо дар таърихи миллерӣ, қисман бар қоидаи нахустин зикр асос ёфтааст. Тартиби шасту панҷ сол аввалин бор дар Ишаъё боби ҳафт зикр мешавад, ва гарчанде ки ҳангоми воқеъ гардидани иҷрои ниҳоии таърихи пешгӯёна, ки бо он солҳо ифода ёфтааст, дар ҳаракати охир дигар унсури замони шасту панҷ сол вуҷуд надорад, он се нуқтаи роҳнамо ҳамоно муайян карда мешаванд ва онҳо тартиби худро, чунонки дар таърихи Ишаъё аст, нигоҳ медоранд.

A second justification for retaining the first order of the waymarks, is the relationship of the Millerite history where the sixty-five years were fulfilled, and the continuity that the Millerite movement has with the movement of Future for America. Millerite history was the beginning and Future for America is the ending.

Далели дуюм барои нигоҳ доштани тартиби нахустини аломатҳои роҳ, робитаи таърихи миллеритист, ки дар он шасту панҷ сол иҷро гардиданд, ва пайвастагиест, ки ҳаракати миллеритӣ бо ҳаракати Future for America дорад. Таърихи миллеритӣ ибтидо буд ва Future for America анҷом аст.

The movement of the Millerites ended in 1863, when the legally organized Seventh-day Adventist church began. At that point the Elijah messenger that had arrived at the time of the end in 1798, when the vision of the Ulai river was unsealed, was silenced and sealed up. In 1989, at the time of the end, when the vision of the Hiddekel river was unsealed the Elijah messenger returned.

Ҳаракати миллериён дар соли 1863, вақте ки калисои Рӯзи ҳафтуми Адвентистҳо ба таври қонунӣ ташкил ёфт, ба анҷом расид. Дар он лаҳза, фиристодаи Илёс, ки дар замони охир, дар соли 1798, ҳангоми кушода шудани рӯъёи дарёи Улай омада буд, хомӯш карда шуда, мӯҳр зада шуд. Дар соли 1989, дар замони охир, ҳангоми кушода шудани рӯъёи дарёи Ҳиддакал, фиристодаи Илёс бозгашт.

A third justification for retaining the original sequence of waymarks, is found in the line of prophecy that addresses the earth beast and its two horns. In Millerite history, two nations were joined to form the horn of Protestantism. In the history of Future for America the two horns of apostate Protestantism and apostate Republicanism will be joined to form the one nation that is an “image of,” and also an “image to” the beast. The two nations that come together in the ending history to form the single horn of church and state, reach that fulfillment at the Sunday law.

Сабаби сеюме барои нигоҳ доштани тартиби аслии нишонаҳои роҳ дар хатти пешгӯие ёфта мешавад, ки ба ҳайвони заминӣ ва ду шохи он муроҷиат мекунад. Дар таърихи миллерӣ, ду миллат ба ҳам пайваста шуданд, то шохи протестантизмро ташкил диҳанд. Дар таърихи Future for America, ду шохи протестантизми муртад ва ҷумҳурихоҳии муртад ба ҳам пайваста, як миллатро ташкил хоҳанд дод, ки ҳам «тасвири» ҳайвон аст ва ҳам «тасвире барои» ҳайвон. Он ду миллате, ки дар таърихи анҷом ба ҳам меоянд, то шохи ягонаи калисо ва давлатро ташкил диҳанд, ба он иҷроиш дар қонуни якшанбе мерасанд.

When the image of the beast is fully developed, its conclusion is attested to by its ability to pass the Sunday law. The development of that image is a process of time, but the mark of the beast is a point in time. The time of developing the image is represented by the forty-six years that the temple was erected from 1798 to 1844. The Republican horn erects a religious-political temple during the period of time that the image of the beast is being developed.

Ҳангоме ки сурати ҳайвон ба таври комил ташаккул меёбад, анҷоми он бо қобилияти он барои ба тасвиб расонидани қонуни якшанбе собит мегардад. Ташаккули он сурат раванде дар тӯли замон аст, аммо нишони ҳайвон як лаҳзаи муайяни замон мебошад. Замони ташаккул ёфтани он сурат бо чиҳилу шаш соле ифода меёбад, ки маъбад дар онҳо аз соли 1798 то 1844 бино карда шуд. Шохи ҷумҳуриявӣ дар давраи замоне, ки сурати ҳайвон ташаккул меёбад, маъбади динӣ-сиёсиро барпо мекунад.

The development of the image of the beast began prophetically on September 11, 2001. That crisis marked the arrival of the Patriot Act, which marked the change in Constitutional law from the premise of English law unto the premise of Roman law. English law is based upon the principle that a person is innocent until proven guilty, and Roman law is based upon the principle that a person is guilty until proven innocent.

Рушди сурати ҳайвон ба таври нубувватӣ аз 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт. Он бӯҳрон зуҳури Қонуни Patriot-ро нишон дод, ки он тағйирёбии қонуни Конститутсиониро аз асоси ҳуқуқи англисӣ ба сӯи асоси ҳуқуқи румӣ нишон дод. Ҳуқуқи англисӣ бар усуле асос ёфтааст, ки шахс то замоне ки гуноҳкораш исбот нашавад, бегуноҳ аст; ва ҳуқуқи румӣ бар усуле асос ёфтааст, ки шахс то замоне ки бегуноҳиаш исбот нашавад, гунаҳкор аст.

The political temple that is erected from September 11, 2001 until the Sunday law is also illustrated by the formation of the image of the beast. Prophetic time is no longer applicable, so the forty-six years that the horn of Protestantism erected the spiritual temple, illustrates a period, not a point in time, when the horn of Republicanism raises up its religious-political temple.

Маъбади сиёсие, ки аз 11 сентябри соли 2001 то қонуни якшанбе бино карда мешавад, инчунин ба воситаи ташаккули сурати ҳайвон низ тасвир мегардад. Замони нубувват дигар татбиқшаванда нест, бинобар ин, чиҳилу шаш соле ки шохи протестантизм маъбади рӯҳониро бино кард, давраеро нишон медиҳад, на нуқтаеро дар замон, ки дар он шохи ҷумҳурихоҳӣ маъбади динӣ-сиёсии худро бармехезонад.

The three primary justifications for applying the same sequence of three waymarks of the sixty-five years represented in Isaiah seven are; first, the rule of first mention; 742 BC, 723 BC and 677 BC, thus nineteen years followed by forty-six years. It was opposite in Millerite history; 1798, 1844 and 1863, thus forty-six years followed by nineteen years.

Се асоси асосӣ барои татбиқ намудани ҳамон пайдарпаии се аломати роҳ аз шасту панҷ соле, ки дар Ишаъё боби ҳафт тасвир шудааст, инҳоянд: якум, қоидаи нахустин зикр; 742 то м., 723 то м. ва 677 то м., яъне нуздаҳ сол ва баъд аз он чилу шаш сол. Дар таърихи миллерӣ баръакс буд; 1798, 1844 ва 1863, яъне чилу шаш сол ва баъд аз он нуздаҳ сол.

The second justification is continuity of the message of the role and work of Elijah. Elijah arrived at the time of the end in 1798, when the book of Daniel was unsealed (Daniel 8:14) and then arrived at the contest at Mount Carmel from 1840 to 1844, and he was then sealed up with the theology of custom and tradition in 1863. Elijah arrived again at the time of the end in 1989, when the book of Daniel was unsealed. He prophetically traveled to September 11, 2001, where the contest of Mount Carmel begins, only to end at the soon coming Sunday law. The continuity of the role and work of Elijah supports the sequence of waymarks identified in Isaiah seven.

Далели дувум — ин пайвастагии паёми нақш ва кори Илёс аст. Илёс дар замони охир дар соли 1798 ҳозир шуд, ҳангоме ки китоби Дониёл кушода гардид (Daniel 8:14), ва сипас аз соли 1840 то 1844 ба муқобилаи кӯҳи Кармил омад, ва баъд дар соли 1863 бо илоҳиёти расму анъана мӯҳр зада шуд. Илёс боз дар замони охир дар соли 1989 ҳозир шуд, ҳангоме ки китоби Дониёл кушода гардид. Ӯ ба таври нубувватӣ то 11 сентябри соли 2001 сафар кард, ки дар он ҷо муқобилаи кӯҳи Кармил оғоз меёбад, то ин ки дар қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда ба анҷом расад. Пайвастагии нақш ва кори Илёс пайдарпаии аломатҳои роҳро, ки дар Ишаъё боби ҳафт муайян шудаанд, дастгирӣ мекунад.

The context of the two horns of the earth beast identifies that both horns transition from two powers unto one, one in the beginning and one in the ending of the sixth kingdom of Bible prophecy. When the two sticks of either the beginning or ending are gathered and joined together as one nation, they are represented as building either a spiritual temple in the beginning or as a religious-political spiritual temple at the end. The counterfeit temple is an image of the papal temple, where the pope is seated in the temple of God proclaiming himself to be God.

Маҷрои ду шохи ҳайвони заминӣ нишон медиҳад, ки ҳар ду шох аз ду қудрат ба як қудрат мегузаранд: яке дар ибтидои подшоҳии шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас ва дигаре дар анҷоми он. Ҳангоме ки ду чӯби ё ибтидо ё анҷом ҷамъ оварда шуда, ба ҳайси як миллат ба ҳам пайваста мешаванд, онҳо ҳамчун бинокунандагони ё маъбади рӯҳонӣ дар ибтидо, ё маъбади рӯҳонии динию сиёсӣ дар охир муаррифӣ мегарданд. Маъбади тақаллубӣ тасвири маъбади папавӣ аст, ки дар он папа дар маъбади Худо нишаста, худро Худо эълон мекунад.

When the United States speaks as a dragon at the Sunday law, it will be fulfilling that very image, for it will have built a counterfeit temple where church and state are combined into one stick, and the church will be in control of the relationship.

Вақте ки Иёлоти Муттаҳида дар қонуни якшанбе ҳамчун аждаҳо сухан мегӯяд, он маҳз ҳамон суратро иҷро хоҳад кард, зеро он маъбади қалбакӣ бино кардааст, ки дар он калисо ва давлат ба як чӯб муттаҳид шудаанд, ва калисо бар ин муносибат ҳукмрон хоҳад буд.

In Isaiah seven the prophet Isaiah, took his son, to proclaim the message to king Ahaz by the conduit of the upper pool, by the fuller’s field.

Дар Ишаъё боби ҳафт, пайғамбар Ишаъё писари худро гирифта, назди наҳри ҳавзи болоӣ, дар канори майдони ҷомашӯён, рафт, то паёмро ба подшоҳ Оҳоз эълон намояд.

> Then said the Lord unto Isaiah, Go forth now to meet Ahaz, thou, and Shearjashub thy son, at the end of the conduit of the upper pool in the highway of the fuller’s field. Isaiah 7:3.

> Ва Худованд ба Ишаъё гуфт: «Акнун ту ва писарат Шеор-Ёшуб берун рафта, Аҳозро дар охири наҳри ҳавзи боло, дар шоҳроҳи киштзори ҷомашӯй, пешвоз гиред». Ишаъё 7:3.

The word “shearjashub” means “a remnant will return.” The remnant of the beginning movement of Millerites returned in the movement of Future for America in 1989. Isaiah and his son represent a beginning and an ending, through their relationship as father and son. They convey the spirit of Elijah that was to turn the hearts of the fathers to the children and the hearts of the children to the fathers. Isaiah was proclaiming an Elijah message to the wicked king Ahaz. Among other wicked acts, Ahaz is known for closing down the services of the sanctuary and erecting a copy of an Assyrian temple in its place.

Калимаи «shearjashub» маънои «боқимондае боз хоҳад гашт»-ро дорад. Боқимондаи ҳаракати ибтидоии миллериён дар ҳаракати Future for America дар соли 1989 бозгашт. Ишаъё ва писараш, тавассути муносибати худ ҳамчун падар ва писар, ибтидо ва анҷомро намояндагӣ мекунанд. Онҳо рӯҳи Илёсро ифода менамоянд, ки бояд дилҳои падаронро ба сӯи фарзандон ва дилҳои фарзандонро ба сӯи падарон бигардонад. Ишаъё ба подшоҳи шарир Оҳоз паёми Илёсро эълон мекард. Дар миёни дигар аъмоли шарирона, Оҳоз бо он маъруф аст, ки хизматҳои маъбадро баста, ба ҷои он нусхае аз маъбади ошуриро барпо намуд.

> Twenty years old was Ahaz when he began to reign, and reigned sixteen years in Jerusalem, and did not that which was right in the sight of the Lord his God, like David his father. But he walked in the way of the kings of Israel, yea, and made his son to pass through the fire, according to the abominations of the heathen, whom the Lord cast out from before the children of Israel. And he sacrificed and burnt incense in the high places, and on the hills, and under every green tree. Then Rezin king of Syria and Pekah son of Remaliah king of Israel came up to Jerusalem to war: and they besieged Ahaz, but could not overcome him. At that time Rezin king of Syria recovered Elath to Syria, and drave the Jews from Elath: and the Syrians came to Elath, and dwelt there unto this day. So Ahaz sent messengers to Tiglathpileser king of Assyria, saying, I am thy servant and thy son: come up, and save me out of the hand of the king of Syria, and out of the hand of the king of Israel, which rise up against me. And Ahaz took the silver and gold that was found in the house of the Lord, and in the treasures of the king’s house, and sent it for a present to the king of Assyria. And the king of Assyria hearkened unto him: for the king of Assyria went up against Damascus, and took it, and carried the people of it captive to Kir, and slew Rezin. And king Ahaz went to Damascus to meet Tiglathpileser king of Assyria, and saw an altar that was at Damascus: and king Ahaz sent to Urijah the priest the fashion of the altar, and the pattern of it, according to all the workmanship thereof. And Urijah the priest built an altar according to all that king Ahaz had sent from Damascus: so Urijah the priest made it against king Ahaz came from Damascus. And when the king was come from Damascus, the king saw the altar: and the king approached to the altar, and offered thereon. And he burnt his burnt offering and his meat offering, and poured his drink offering, and sprinkled the blood of his peace offerings, upon the altar. And he brought also the brazen altar, which was before the Lord, from the forefront of the house, from between the altar and the house of the Lord, and put it on the north side of the altar. And king Ahaz commanded Urijah the priest, saying, Upon the great altar burn the morning burnt offering, and the evening meat offering, and the king’s burnt sacrifice, and his meat offering, with the burnt offering of all the people of the land, and their meat offering, and their drink offerings; and sprinkle upon it all the blood of the burnt offering, and all the blood of the sacrifice: and the brazen altar shall be for me to inquire by. Thus did Urijah the priest, according to all that king Ahaz commanded. And king Ahaz cut off the borders of the bases, and removed the laver from off them; and took down the sea from off the brazen oxen that were under it, and put it upon a pavement of stones. And the covert for the sabbath that they had built in the house, and the king’s entry without, turned he from the house of the Lord for the king of Assyria. 2 Kings 16:2–18.

> Оҳоз бистсола буд, ҳангоме ки ба подшоҳӣ оғоз кард, ва дар Ерусалим шонздаҳ сол подшоҳӣ намуд; ва он чи дар назари Худованд Худои ӯ рост буд, ба монанди Довуд падари худ, ба ҷо наовард. Балки бо роҳи подшоҳони Исроил рафтор намуд; ҳатто писари худро аз оташ гузаронид, мувофиқи корҳои зишти халқҳое ки Худованд онҳоро аз пеши банӣ-Исроил бадар ронда буд. Ва дар баландӣҳо, бар теппаҳо ва зери ҳар дарахти сабз қурбонӣ мекард ва бухур месӯзонид. Он гоҳ Разин подшоҳи Сурия ва Фақаҳ писари Рамалёҳу, подшоҳи Исроил, барои ҷанг ба Ерусалим баромаданд; ва Оҳозро муҳосира карданд, вале натавонистанд бар ӯ ғолиб оянд. Дар он вақт Разин подшоҳи Сурия Элотро барои Сурия бозпас гирифт, ва яҳудиёнро аз Элот ронд; ва суриягиён ба Элот омаданд ва то имрӯз дар он ҷо сукунат доранд. Пас Оҳоз назди Тиглат-Филосар, подшоҳи Ашшур, қосидон фиристода, гуфт: «Ман бандаи ту ва писари ту ҳастам; баро ва маро аз дасти подшоҳи Сурия ва аз дасти подшоҳи Исроил, ки бар зидди ман бархостаанд, наҷот деҳ». Ва Оҳоз нуқра ва тиллоро, ки дар хонаи Худованд ва дар хазинаҳои хонаи подшоҳ ёфт мешуд, гирифта, ба подшоҳи Ашшур ҳамчун ҳадия фиристод. Ва подшоҳи Ашшур ба сухани ӯ гӯш дод; зеро подшоҳи Ашшур бар зидди Димишқ баромада, онро гирифт, ва сокинонашро ба Кир ба асирӣ бурд, ва Разинро кушт. Ва подшоҳ Оҳоз ба Димишқ рафт, то бо Тиглат-Филосар, подшоҳи Ашшур, мулоқот кунад; ва қурбонгоҳеро, ки дар Димишқ буд, дид. Ва подшоҳ Оҳоз сурати он қурбонгоҳ ва нақшаи онро, мувофиқи тамоми тарзи сохташ, назди Уриё коҳин фиристод. Ва Уриё коҳин мувофиқи ҳама он чи ки подшоҳ Оҳоз аз Димишқ фиристода буд, қурбонгоҳе сохт; ҳамин тавр Уриё коҳин онро пеш аз он ки подшоҳ Оҳоз аз Димишқ баргардад, омода кард. Ва ҳангоме ки подшоҳ аз Димишқ баргашт, подшоҳ қурбонгоҳро дид; ва подшоҳ ба қурбонгоҳ наздик омада, бар он қурбонӣ гузаронид. Ва қурбонии сӯхтании худ ва ҳадияи ордии худро сӯзонид, ва ҳадияи рехтании худро рехт, ва хуни қурбониҳои осоиштагии худро бар қурбонгоҳ пошид. Ва қурбонгоҳи биринҷиро низ, ки пеши Худованд буд, аз пеши хона, аз миёни қурбонгоҳ ва хонаи Худованд, оварда, онро дар тарафи шимолии қурбонгоҳ гузошт. Ва подшоҳ Оҳоз ба Уриё коҳин амр карда, гуфт: «Бар қурбонгоҳи бузург қурбонии сӯхтании субҳгоҳӣ ва ҳадияи ордии шомгоҳӣ, ва қурбонии сӯхтании подшоҳ ва ҳадияи ордии ӯ, ҳамчунин қурбонии сӯхтании тамоми қавми замин ва ҳадияи ордии онҳо ва ҳадияҳои рехтании онҳоро бисӯзон; ва тамоми хуни қурбонии сӯхтанӣ ва тамоми хуни забҳро бар он бипош; ва қурбонгоҳи биринҷӣ барои ман хоҳад буд, то ба воситаи он машварат биҷӯям». Ва Уриё коҳин мувофиқи ҳама он чи ки подшоҳ Оҳоз амр карда буд, амал намуд. Ва подшоҳ Оҳоз канораҳои пояҳоро бурида дур кард, ва ҳавзҳоро аз болои онҳо гирифт; ва баҳрро аз болои говҳои биринҷие ки зери он буданд, фуруд овард, ва онро бар фарши сангин гузошт. Ва айвони рӯзи шанбе, ки дар хона сохта буданд, ва даромадгоҳи берунии подшоҳро ба хотири подшоҳи Ашшур аз хонаи Худованд дигаргун сохт. 2 Подшоҳон 16:2–18.

The king of Assyria represents the king of the north, which is a symbol of the papacy. The wicked king Ahaz was the literal leader of Judah, the literal glorious land. When Isaiah and his son met with him at the conduit of the upper pool by the fuller’s field, with the message that a remnant would return, the wicked king was in the crisis of a civil war between the north and the south. In that crisis, he rejected the message offered by God through the prophet Isaiah, and reached out to the literal king of the north for protection.

Подшоҳи Ашшур подшоҳи шимолро намояндагӣ мекунад, ки рамзи папагӣ мебошад. Подшоҳи шарир Оҳоз роҳбари аслии Яҳудо, замини аслии ҷалол буд. Вақте ки Ишаъё ва писараш бо ӯ назди маҷрои ҳавзи боло, дар канори саҳрои ҷомашӯйӣ, бо паёме вохӯрданд, ки бақияе боз хоҳад гашт, подшоҳи шарир дар буҳрони ҷанги шаҳрвандӣ миёни шимол ва ҷануб қарор дошт. Дар он буҳрон ӯ паёмеро, ки Худо ба василаи набӣ Ишаъё пешниҳод карда буд, рад намуд ва барои муҳофизат ба подшоҳи аслии шимол муроҷиат кард.

The setting of Isaiah seven portrays a leader of the spiritual glorious land who reaches out to the papacy for an alliance in a time of civil war, instead of reaching out to God. Ahaz’s rebellion against God is represented by him visiting the king of the north and making a pattern of the temple of the god of the king of the north, and sending the pattern of the temple to the high priest in Jerusalem, who then erected a duplicate of the counterfeit temple in the sacred grounds of God’s sanctuary. Wicked king Ahaz represents the state, and the high priest’s cooperation represents a combination of church and state.

Мазмуни Ишаъё боби ҳафтум пешвои замини ҷалолманди рӯҳониро тасвир мекунад, ки дар замони ҷанги шаҳрвандӣ, ба ҷойи он ки ба Худо муроҷиат намояд, барои иттиҳод ба папагарӣ рӯ меоварад. Исёни Оҳоз бар зидди Худо бо он ифода мешавад, ки ӯ назди подшоҳи шимол меравад ва намунаи маъбади худои подшоҳи шимолро месозад, ва намунаи маъбадро ба саркоҳин дар Ерусалим мефиристад, ки ӯ баъдан нусхаи такрории он маъбади қалбакиро дар ҳудуди муқаддаси маъбади Худо барпо мекунад. Подшоҳи шарир Оҳоз давлатро муаррифӣ мекунад, ва ҳамкории саркоҳин иттиҳоди калисо ва давлатро муаррифӣ мекунад.

That literal rebellion represents the rebellion of the leader of the spiritual glorious land who duplicates the worship service of the papacy (the king of the north) and shuts down the true worship of God’s sanctuary. Ahaz’s rebellion represents the leadership of the United States, that erects a counterfeit temple in the glorious land, that is a copy of the temple of the king of the north.

Он исёни айнӣ исёни роҳбари замини рӯҳонии ҷалолро ифода мекунад, ки хизмати ибодатии папаро (подшоҳи шимол)-ро такрор менамояд ва ибодати ҳақиқиро дар маъбади Худо бозмедорад. Исёни Оҳоз роҳбарияти Иёлоти Муттаҳидаро ифода мекунад, ки дар замини ҷалол маъбади қалбакӣ барпо месозад, ки нусхае аз маъбади подшоҳи шимол аст.

The prophetic setting of Isaiah seven represents the beginning sixty-five years of the earth beast, and more directly the ending period of the earth beast. There is much light to be gleaned from the prophetic setting of Isaiah seven, but at this point we are simply employing the principle that Christ illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing. We are here making this application, not so much to dig deeply into the ramifications of the historical setting of Isaiah seven. We are identifying that when the horn of apostate Republicanism joins with the horn of apostate Protestantism it is a representation of the erection of a counterfeit temple.

Муҳити нубувватии Ишаъё боби ҳафт оғозии шасту панҷ соли ҳайвони заминро муаррифӣ мекунад, ва боз ҳам бевоситатар, давраи анҷомии ҳайвони заминро. Аз муҳити нубувватии Ишаъё боби ҳафт нури бисёре метавон бардошт, аммо дар ин маврид мо танҳо он принсипро ба кор мебарем, ки Масеҳ анҷоми чизеро бо оғози он тасвир мекунад. Мо дар ин ҷо ин татбиқро ба амал меорем, на он қадар барои он ки ба паёмадҳои муҳити таърихии Ишаъё боби ҳафт амиқан ворид шавем. Мо нишон медиҳем, ки ҳангоме ки шохи ҷумҳурихоҳии муртад бо шохи протестантизми муртад муттаҳид мешавад, ин намояндагии барпо шудани маъбади қалбакӣ мебошад.

The erection of the counterfeit temple, that is patterned after the temple of the king of the north, represents the history when the image of the beast is formed, and it is the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided.

Барафрохта шудани маъбади тақаллубӣ, ки ба намунаи маъбади подшоҳи шимол сохта шудааст, таърихеро ифода мекунад, ки дар он сурати ҳайвон ташаккул меёбад, ва ин барои қавми Худо озмоиши бузургест, ки ба воситаи он сарнавишти абадии онҳо ҳал хоҳад шуд.

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided.

> Худованд ба ман равшан нишон дод, ки сурати ҳайвон пеш аз баста шудани муҳлати имтиёз шакл хоҳад гирифт; зеро он барои қавми Худо озмоиши бузург хоҳад буд, ки ба воситаи он сарнавишти абадии онҳо ҳал хоҳад шуд.

> “This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 976.

> «Ин санҷишест, ки қавми Худо бояд пеш аз он ки мӯҳр шаванд, онро дошта бошанд. Ҳамаи онҳое ки садоқати худро ба Худо бо риоя кардани қонуни Ӯ ва бо сарпечӣ аз пазируфтани шанбеи қалбакӣ исбот карданд, дар зери байрақи Худованд Худо — Яҳува — қарор хоҳанд гирифт ва мӯҳри Худои зиндаро хоҳанд гирифт. Аммо онҳое ки аз ҳақиқати осмонӣ даст мекашанд ва шанбеи якшанберо мепазиранд, нишони ҳайвонро хоҳанд гирифт» The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 976.

Seventh-day Adventists, who are the Laodicean “people of God,” have a “great test” that takes place before probation closes. It is “the test” they must pass “before they are sealed.” The seal of God and the close of probation take place at the Sunday law. The formation of the image of the beast takes place in a period that leads to and culminates at the Sunday law. The image of the beast and its formation is a truth that will decide our eternal destiny. The formation of that image has been illustrated as the joining of two sticks to make one nation. The joining of the two sticks happens at the beginning of the history of the United States and then again at its ending. Two sticks were joined in the beginning to establish the Protestant horn and two sticks are joined at the end to establish the Republican horn.

Адвентистони рӯзи ҳафтум, ки «қавми Худо»-и Лоадикия мебошанд, як «озмоиши бузург» доранд, ки пеш аз басташавии муҳлати имтиёз ба вуқӯъ меояд. Ин ҳамон «озмоиш» аст, ки онҳо бояд аз он «пеш аз мӯҳр ёфтанашон» бигзаранд. Мӯҳри Худо ва басташавии муҳлати имтиёз ҳангоми қонуни якшанбе ба амал меояд. Ташаккули сурати ҳайвон дар даврае ба амал меояд, ки ба қонуни якшанбе меорад ва дар он ба авҷи худ мерасад. Сурати ҳайвон ва ташаккули он ҳақиқате аст, ки сарнавишти абадии моро муайян хоҳад кард. Ташаккули он сурат ба пайвастани ду чӯб барои сохтани як миллат ташбеҳ шудааст. Пайвастани он ду чӯб дар оғози таърихи Иёлоти Муттаҳида ба амал омад ва сипас боз дар анҷоми он низ рӯй медиҳад. Дар ибтидо ду чӯб ба ҳам пайваста шуданд, то шохи протестантиро барпо кунанд, ва дар анҷом ду чӯб ба ҳам пайваста мешаванд, то шохи ҷумҳурихоҳро барпо намоянд.

In the beginning history of 1798 to 1844, the temple of the Protestant horn was erected. Nineteen years later, the first Republican president of the Republican horn spake as a lamb, and in so doing began the process of freeing the slaves, but it cost him his life. The Lamb of God died on the cross to free mankind from the slavery of sin, but it cost him his life. The cross is the Emancipation Proclamation. In the history where the Republican horn was freeing the slaves, the Protestant horn rejected the prophecy of slavery. In the history of the Sunday law, when the Republican horn is re-establishing spiritual slavery, the Protestant horn will be proclaiming the message that sets the captives free.

Дар таърихи ибтидоии солҳои 1798 то 1844, маъбади шохи протестантӣ барпо гардид. Нуздаҳ сол баъд, нахустин президенти ҷумҳурихоҳи шохи ҷумҳурихоҳ мисли барра сухан гуфт ва бо ин амал раванди озод сохтани ғуломонро оғоз намуд, аммо ин ба ҷони ӯ тамом шуд. Барраи Худо бар салиб мурд, то инсониятро аз ғуломии гуноҳ озод созад, аммо ин ба ҷони Ӯ тамом шуд. Салиб Эъломияи Озодкунӣ аст. Дар таърихе ки шохи ҷумҳурихоҳ ғуломонро озод мекард, шохи протестантӣ пешгӯии ғуломиро рад намуд. Дар таърихи қонуни якшанбе, ҳангоме ки шохи ҷумҳурихоҳ ғуломии рӯҳониро аз нав барқарор месозад, шохи протестантӣ он паёмро эълон хоҳад кард, ки асиронро озод месозад.

The last president of the earth beast’s Republican horn will speak as a dragon, and when he does, the true Protestant horn will be lifted up as an ensign. That is typified in the two horns of the literal and spiritual Medo-Persian Empire. The literal Medo-Persian Empire was the second kingdom of Bible prophecy, and the sixth kingdom of Bible prophecy is the spiritual Medo-Persian Empire. In the book of Daniel, the ram of Medo-Persia had two horns, as does the United States, but the second horn came up last.

Президенти охирини шохи ҷумҳурихоҳи ҳайвони заминӣ ҳамчун аждаҳо сухан хоҳад гуфт, ва ҳангоме ки чунин кунад, шохи ҳақиқии протестантӣ ҳамчун парчам барафрошта хоҳад шуд. Ин дар ду шохи империяи Модию Форси аслӣ ва рӯҳонӣ рамзгузорӣ шудааст. Империяи аслии Модию Форс подшоҳии дуюми нубуввати Китоби Муқаддас буд, ва подшоҳии шашуми нубуввати Китоби Муқаддас империяи рӯҳонии Модию Форс аст. Дар китоби Дониёл, қоши Модию Форс ду шох дошт, чунонки Иёлоти Муттаҳида низ дорад, аммо шохи дуюм охиртар баромад.

> Then I lifted up mine eyes, and saw, and, behold, there stood before the river a ram which had two horns: and the two horns were high; but one was higher than the other, and the higher came up last. Daniel 8:3.

> Пас ман чашмони худро боло бардоштам ва дидам, ва инак, назди дарё қӯчқоре меистод, ки ду шох дошт; ва ҳар ду шох баланд буданд, вале яке аз дигараш баландтар буд, ва он ки баландтар буд, дертар баромад. Дониёл 8:3.

In the prophetic history of the earth beast and its two horns, the Protestant horn was identified first, but instead of ascending and finishing the work it retreated into the wilderness of Laodicean blindness. In the history when the Republican horn speaks as a dragon, and passes the soon-coming Sunday law, the true Protestant horn will at last be lifted up as an ensign. Only those Laodicean Seventh-day Adventists that recognize the test represented by the formation of the image of the beast will receive the seal of God when probation closes. The message that identifies this testing process is now being unsealed for any who wish to be benefited thereby.

Дар таърихи нубувватии ҳайвони заминӣ ва ду шохи он, шохи протестантӣ нахуст муайян гардид, вале ба ҷойи он ки боло равад ва корро ба анҷом расонад, ба биёбони кӯрии Лоодиқия ақиб нишаст. Дар он таърихе ки шохи ҷумҳурихоҳ мисли аждаҳо сухан мегӯяд ва қонуни якшанбеи наздикояндаро қабул мекунад, шохи ҳақиқии протестантӣ ниҳоят ҳамчун байрақ барафрошта хоҳад шуд. Танҳо он адвентистони рӯзи ҳафтуми Лоодиқия, ки озмоишееро, ки бо ташаккули сурати ҳайвон муаррифӣ шудааст, мешиносанд, ҳангоми баста шудани муҳлати файз мӯҳри Худоро хоҳанд гирифт. Паёме, ки ин ҷараёни озмоишро муайян месозад, ҳоло барои ҳар кӣ хоҳад аз он баҳраманд гардад, аз мӯҳр кушода мешавад.

> And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. 1 Kings 18:21.

> Ва Илёс назди тамоми қавм омада, гуфт: «То ба кай миёни ду ақида лангон хоҳед гашт? Агар Худованд Худост, аз Ӯ пайравӣ кунед; аммо агар Баал бошад, пас аз вай пайравӣ кунед». Ва қавм ба ӯ як калима ҳам ҷавоб надод. 3 Подшоҳон 18:21.

Back to Articles