Article

# Китоби Дониёл — Рақами бисту ҳафт

Хоби махфии дигар

Author

Jeff Pippenger

Published

December 22, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Хоби дуюми Набукаднесар «замони охир»-ро нишон медиҳад, вақте ки ду табақаи парастишкунандагон даъват мешаванд, то омада, «афзоиши дониш»-еро, ки дар соли 1798 кушода шуда буд, таҳқиқ намоянд. Сипас Дониёл ҳамчунин ҳамчун Белтешассар муаррифӣ мешавад, ва ҳамин тавр ӯ ҳамчун қавми аҳди Худо шинохта мегардад, зеро иваз шудани ном ба таври нубувватӣ муносибати аҳдиро нишон медиҳад. Набукаднесар эътироф кард, ки Дониёл ҳузури Рӯҳи Муқаддасро дошт, ва бар асоси таҷрибаи пешинаи худ бо Дониёл, ӯ гумон мекард, ки «ҳеҷ сирре» Дониёлро ба изтироб нахоҳад овард, аммо сирри ин хоб Дониёлро ба изтироб овард.

> Эй Белтешасар, сардори ҷодугарон, азбаски ман медонам, ки рӯҳи худоёни муқаддас дар туст ва ҳеҷ сирре туро ба танг намеоварад, рӯъёҳои хоберо, ки дидаам, ва таъбири онро ба ман бигӯ. Ин гуна буданд рӯъёҳои сари ман бар бистари ман: дидам, ва инак, дарахте дар миёни замин буд, ва баландиаш бузург буд. Дарахт месабзид ва пурзӯр мешуд, ва баландиаш то ба осмон мерасид, ва намуди он то канори тамоми замин буд. Баргҳояш зебо буданд, ва мевааш бисёр, ва дар он ғизо барои ҳама буд; ҳайвоноти саҳро дар зери он соя меёфтанд, ва мурғони осмон дар шохаҳояш маскан мегирифтанд, ва ҳар ҷисм аз он ғизо мегирифт. Дар рӯъёҳои сари худ бар бистари худ дидам, ва инак, нозире ва муқаддасе аз осмон фуруд омад; Ӯ бо овози баланд нидо карда, чунин гуфт: «Дарахтро бибуред, ва шохаҳояшро қатъ кунед, баргҳояшро бирезонед, ва меваашро пароканда созед; бигзор ҳайвонот аз зери он дур шаванд, ва мурғон аз шохаҳояш. Аммо кундаи решаҳои онро дар замин боқӣ гузоред, ҳатто бо бандҳои оҳанин ва биринҷин, дар алафи тару тозаи саҳро; ва бигзор он аз шабнами осмон тар шавад, ва ҳиссаи ӯ бо ҳайвонот дар алафи замин бошад. Бигзор дилаш аз дили инсонӣ дигар карда шавад, ва дили ҳайвон ба ӯ дода шавад; ва бигзор ҳафт замон бар ӯ бигзарад. Ин амр ба ҳукми нозирон аст, ва ин талаб ба каломи муқаддасон, то зиндагон бидонанд, ки Ҳаққи Таоло дар подшоҳии одамон ҳукмрон аст, ва онро ба ҳар кӣ хоҳад медиҳад, ва пасттарин одамонро бар он мегузорад». Ин хобро ман, подшоҳ Набукаднесар, дидаам. Акнун ту, эй Белтешасар, таъбири онро баён кун, зеро ҳамаи ҳакимони подшоҳии ман наметавонанд таъбири онро ба ман маълум созанд; аммо ту метавонӣ, зеро рӯҳи худоёни муқаддас дар туст. Пас Дониёл, ки номаш Белтешасар буд, муддате ҳайрон монд, ва андешаҳои ӯ ӯро ба изтироб оварданд. Подшоҳ сухан ронда, гуфт: «Эй Белтешасар, бигзор на хоб ва на таъбири он туро ба изтироб оварад». Белтешасар ҷавоб дода, гуфт: «Эй оғоям, кош ин хоб барои бадхоҳони ту бошад, ва таъбири он барои душманони ту». Дониёл 4:9–19.

Дониёл аз хоб ва таъбири он «ошуфта» мегардад, зеро ӯ мефаҳмад, ки чӣ гуна Наҷӯқаднесар метавонад аз ин таъбир ранҷида шавад; вале ҳамин ки Наҷӯқаднесар ӯро ба сухан гуфтан ташвиқ мекунад, Дониёл ба Наҷӯқаднесар ҳушдореро дар бораи доварии оянда мерасонад. Ин ҳушдор дар бораи доварии оянда рамзи ҳушдори фариштаи аввал аст, ки дар замони охир, дар соли 1798, расид.

> Пас Дониёл, ки номаш Балташассар буд, як соат дар ҳайрат монд, ва андешаҳои ӯ вайро музтариб гардонданд. Подшоҳ сухан ронда, гуфт: «Эй Балташассар, бигзор хоб ва таъбири он туро музтариб насозад». Балташассар ҷавоб дода, гуфт: «Эй хоҷаи ман, кош ин хоб насиби онҳое бошад, ки аз ту нафрат доранд, ва таъбири он насиби душманони ту». Дониёл 4:19.

Дониёл «як соат дар ҳайрат монд». «Соат» яке аз панҷ мавридест, ки калимаи «соат» дар китоби Дониёл зикр шудааст, ва он дар ҳеҷ ҷои дигари Аҳди Қадим ёфт намешавад. Дар ин ҷо он он давраи вақтро ифода мекунад, ки дар он Дониёл, ҳамчун намояндаи «донаҳо», ки афзоиши донишро мефаҳманд, барои эълон кардани огоҳии фариштаи якум омода мешавад, ки кушода шудани доварии таҳқиқиро дар 22 октябри соли 1844 эълон мекунад. Таъбири хоби Дониёл на танҳо эълони доварии ояндаро дар бар мегирад, балки инчунин даъвате барои Набукаднесар аст, то аз гуноҳ даст кашад, ки ин намояндаи Инҷили ҷовидонии фариштаи якум мебошад. «Соат» аз лиҳози набавӣ дар замони поён, дар соли 1798, ҷойгир мешуд, вақте ки фариштаи якум ба ҷараёни таърих ворид гардид. Фариштаи якум дар соли 1798, дар анҷоми «ҳафт вақт»-и интиқоми Худо, ки бар зидди подшоҳии шимолӣ оварда шуда буд ва аз соли 723 то милод оғоз ёфта буд, ба ҷараёни таърих ворид гардид.

> Зеро ин рӯзҳои интиқом аст, то ҳама он чи навишта шудааст, ба амал ояд. Вале вой бар ҳоли онҳое ки дар он рӯзҳо ҳомиладоранд, ва онҳое ки кӯдак шир медиҳанд! зеро дар замин тангии бузург хоҳад буд, ва бар ин қавм ғазаб. Ва онҳо ба дами шамшер хоҳанд афтод, ва ба асирӣ ба миёни ҳамаи халқҳо бурда хоҳанд шуд; ва Уршалим зери пои ғайрияҳудиён поймол хоҳад шуд, то замонҳои ғайрияҳудиён ба анҷом расанд. Луқо 21:22–24.

Набукаднесар бояд дар тамоми давраи интиқоми Худо, ки бар салтанати шимолии Исроил оварда шуд, бо дили ҳайвон зиндагӣ мекард, зеро Набукаднесар подшоҳи шимол буд. Луқо ҳамон давраро ҳангоми муайян кардани нуқтаи анҷоми поймол шудани Ерусалим, дар шакли ҷамъ, «замонҳо» («замонҳои халқҳои ғайрияҳудӣ») меномад.

> Ва онҳо ба дами шамшер хоҳанд афтод, ва ба асорат ба миёни ҳамаи халқҳо бурда хоҳанд шуд; ва Ерусалим аз ҷониби халқҳои ғайрияҳудӣ поймол хоҳад гардид, то замонҳои халқҳои ғайрияҳудӣ ба анҷом расанд. Луқо 21:24.

Дар китоби Ваҳй замонҳое ки халқҳои ғайрияҳудӣ муқаддасгоҳ ва лашкарро поймол мекарданд, ба таври оддӣ ҳамчун як ҳазору дусаду шаст сол муайян шудааст, зеро он фақат давраи таъқиботи папавиро таъкид мекард.

> Лекин саҳнеро, ки берун аз маъбад аст, вогузор ва онро чен макун; зеро он ба халқҳо дода шудааст; ва шаҳри муқаддасро онҳо чилу ду моҳ поймол хоҳанд кард. Ва ба ду шоҳиди Худ қудрат хоҳам дод, ва онҳо як ҳазору дусаду шаст рӯз, дар палос печида, нубувват хоҳанд кард. Ваҳй 11:2, 3.

Паёми ҳушдоре, ки Дониёл ба Набукаднесар дод, ҳушдори доварии дарпешистодаро ифода мекунад. Омадани он паёми ҳушдор ба таври рамзӣ дар соли 1798 ҷойгир аст, ки ҳамон вақт фариштаи аввал омад, то аз доварии тафтишотии наздикшаванда ҳушдор диҳад. Доварии пешгӯишуда бар Набукаднесар дар истифодаи дуюми калимаи «соат» дар боби чорум ба вуқӯъ омад.

> Ҳамаи ин бар подшоҳ Набукаднесар омад. Ва пас аз гузаштани дувоздаҳ моҳ ӯ дар қасри салтанати Бобил сайр мекард. Подшоҳ сухан ронда, гуфт: «Оё ин Бобили бузург нест, ки ман онро барои хонаи салтанат ба қуввати қудрати худ ва барои ҷалоли азамати худ бино кардаам?» Ҳанӯз ин сухан дар даҳони подшоҳ буд, ки овозе аз осмон нозил шуда, гуфт: «Эй подшоҳ Набукаднесар, ба ту гуфта мешавад: салтанат аз ту дур карда шуд. Ва туро аз миёни одамон хоҳанд ронд, ва маскани ту бо ҳайвоноти саҳро хоҳад буд; туро хоҳанд водошт, ки мисли говон алаф бихӯрӣ, ва ҳафт замон бар ту хоҳад гузашт, то бидонӣ, ки Ҳаққи Таоло бар салтанати одамон ҳукмронӣ мекунад ва онро ба ҳар кӣ бихоҳад, медиҳад». Дар ҳамон соат ин амр бар Набукаднесар иҷро шуд; ва ӯ аз миёни одамон ронда шуд, ва мисли говон алаф мехӯрд, ва баданаш аз шабнами осмон тар мешуд, то он даме ки мӯяш мисли пари уқобон дароз шуд, ва нохунҳояш мисли чанголҳои парандагон гардид. Дониёл 4:28–33.

Доварие, ки пешгӯӣ шуда буд, маҳз дар ҳамон «соат» фаро расид, ки Набукаднесар дили худро ба такаббур баланд кард. Доварии таҳқиқие, ки пешгӯӣ шуда буд, замоне фаро расид, ки «соат»-и доварии таҳқиқии Худо оғоз ёфт.

«соати» доварии Худо дар 22 октябри соли 1844 ду гурӯҳи парастишкунандагонро ба вуҷуд оварда буд, ки дар боби дувоздаҳуми Дониёл ҳамчун «хирадмандон» ва «шарирон» тасвир шудаанд, ва онҳо ҳамчунин дар масали даҳ бокира ҳамчун «хирадманд» ё «бехирад» нишон дода шудаанд, ва онҳо ҳамчунин ҳамчун онҳое тасвир шудаанд, ки дар боби дуюми Ҳабаққуқ ба воситаи имон сафед шудаанд, ва дар муқобили онҳое гузошта шудаанд, ки ҳамон хислатеро зоҳир мекарданд, ки Набукаднесар дар «соате» ки доварии ӯ фаро расид, дошт.

> Инак, ҷоне ки дар ӯ такаббур аст, рост нест; вале одил бо имони худ зиндагӣ хоҳад кард. Ҳабаққуқ 2:4.

Ду гурӯҳ дар ҳар яке аз се хатте зоҳир гардиданд, вақте ки «соат»-и доварии Ӯ 22 октябри соли 1844 фаро расид, ки он чизест, ки «соат»-и доварии Набукаднесар онро ифода мекунад. Соли 1798 анҷоми ғазаби «аввал»-и «ҳафт замон» буд, вақте ки папагӣ аз шукуфоӣ бозмонд, зеро ба вай захми марговар расонда шуд.

> Ва подшоҳ мувофиқи иродаи худ амал хоҳад кард; ва худро баланд хоҳад бардошт, ва худро болотар аз ҳар худо бузург хоҳад шумурд, ва бар зидди Худои худоён суханони аҷиб хоҳад гуфт, ва то ба анҷом расидани ғазаб комёб хоҳад шуд; зеро он чи таъйин шудааст, ба амал хоҳад омад. Дониёл 11:36.

1844 охири хашми «охирин» буд:

> Ва ӯ гуфт: «Инак, ман туро огоҳ месозам, ки дар анҷоми охирини ғазаб чӣ воқеъ хоҳад шуд; зеро дар вақти муқарраршуда поён фаро хоҳад расид». Daniel 8:19.

Аввалин истифодаи калимаи «соат» дар боби чоруми Дониёл, соли 1798-ро ифода мекунад; ки он анҷоми «аввалин»-и хашми Худо аз «ҳафт замон» бар зидди подшоҳии шимолии Исроил буд; расидани паёми фариштаи аввал дар замони интиҳо; ва анҷоми «ҳафт замон»-и Набукаднесар дар «охири рӯзҳо».

Истифодаи дувуми калимаи «соат» дар боби чоруми Дониёл соли 1844-ро ифода мекунад; ки он анҷоми ғазаби «охирин»-и «ҳафт замон» бар зидди подшоҳии ҷанубии Яҳудо буд. Он ҳамчунин фаро расидани доварии таҳқиқотӣ ва доварии шахсии Набукаднасар буд.

Боби якум таърихи раванди имтиҳони сеқадамиро муайян мекунад ва қувватёбии паёми фариштаи аввалро дар 11 августи соли 1840 нишон медиҳад. Боби чорум расидани паёми фариштаи аввалро дар замони охир, дар соли 1798, ифода мекунад ва бояд бар боби якум татбиқ карда шавад. Боби чорум паёми фариштаи аввал ва ҳушдори онро дар бораи доварии наздикшаванда таъкид менамояд ва 22 октябри соли 1844 ва расидани паёми фариштаи сеюмро нишон медиҳад.

Якҷоя онҳо на танҳо оғози Адвентизм, балки ҳамчунин оғози Иёлоти Муттаҳидаро ифода мекунанд. Бобҳои якум то сеюм ҳамчунин ба таърихи поёни Адвентизм ва поёни Иёлоти Муттаҳида муроҷиат мекунанд. Боби панҷум ва низ шаҳодати Белшасар ҳам бо он се боби аввал мувофиқат доранд.

Боби якум, ки бо боби чорум мувофиқат мекунад, ҳаракати фариштаи аввал ва таърихеро ифода менамояд, ки дар он китоби Дониёл дар замони охир, дар соли 1798, муҳркушода гардид. Паёме, ки он вақт муҳркушода шуд, бо рӯъёи дарёи Улай рамзгузорӣ шудааст, ки афзоиши донишеро, ки дар бобҳои ҳафтум, ҳаштум ва нӯҳуми Дониёл дарбар гирифта шудааст, ифода мекунад.

> Дар соли сеюми подшоҳии подшоҳ Белшасар рӯъёе бар ман, яъне бар ман Дониёл, зоҳир шуд, баъд аз он рӯъёе ки аввал бар ман зоҳир шуда буд. Ва дар рӯъё дидам; ва чунин воқеъ шуд, ҳангоме ки медидам, ки ман дар Шушан, дар қаср, ки дар вилояти Элом аст, будам; ва дар рӯъё дидам, ки назди дарёи Улай будам. Дониёл 8:1, 2.

Бобҳои якум то сеюм, ки бо боби панҷум мутобиқанд, ҳаракати фариштаи сеюм ва таърихеро намояндагӣ мекунанд, ки дар он китоби Дониёл дар соли 1989 мӯҳркушоӣ гардид. Паёме, ки он замон мӯҳркушоӣ шуд, бо рӯъёи дарёи Ҳиддекел рамзгузорӣ шудааст, ки афзоиши донишеро, ки дар бобҳои даҳ, ёздаҳ ва дувоздаҳ дарбар гирифта шудааст, намояндагӣ мекунад.

> Ва дар рӯзи бисту чоруми моҳи аввал, ҳангоме ки ман дар канори дарёи бузург, яъне Ҳиддеқал, будам. Дониёл 10:4.

Мо баррасии хати Наслӣ Набукаднесар ва Балшасарро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

> «Зарурати омӯзиши хеле наздиктари Каломи Худо вуҷуд дорад. Махсусан бояд ба Дониёл ва Ваҳй, чунон ки ҳаргиз пештар дар таърихи кори мо набудааст, таваҷҷуҳ зоҳир гардад. Шояд мо дар бораи баъзе ҷиҳатҳо, дар хусуси қудрати Рум ва папагӣ, камтар сухан гӯем, вале бояд диққатро ба он чи анбиё ва ҳаввориён таҳти илҳоми Рӯҳи Худо навиштаанд, ҷалб намоем. Рӯҳи Муқаддас корҳоро ҳам дар атои нубувват ва ҳам дар воқеаҳои тасвиршуда чунон ба шакл даровардааст, ки биомӯзонад: омили инсонӣ бояд аз назар дур нигоҳ дошта шавад, дар Масеҳ пинҳон гардад, ва Худованд Худои осмон ва шариати Ӯ бояд баланд бардошта шаванд.»

> «Китоби Дониёлро бихонед. Таърихи подшоҳиҳоро, ки дар он ҷо ба тасвир омадаанд, банди ба банд ба ёд оваред. Давлатмардон, шӯроҳо ва лашкарҳои пурқудратро бубинед ва бубинед, ки чӣ гуна Худо амал кард, то кибри одамонро паст гардонад ва ҷалоли инсониро ба хок афканад. Танҳо Худо ҳамчун Бузург тасвир шудааст. Дар рӯъёи пайғамбар Ӯ дида мешавад, ки як ҳокими қудратмандро сарнагун месозад ва дигареро бармегузорад. Ӯ ҳамчун Подшоҳи коинот ошкор мегардад, ки дар арафаи барпо кардани подшоҳии абадии Худ аст,—Қадимулайём, Худои зинда, Сарчашмаи тамоми ҳикмат, Ҳокими замони ҳозира, Ошкоркунандаи оянда. Бихонед ва дарк кунед, ки инсон, ҳангоме ки ҷонашро ба ботил мебардорад, чӣ қадр фақир, чӣ қадр нотавон, чӣ қадр кӯтоҳумр, чӣ қадр хатоکار ва чӣ қадр гунаҳкор аст.»

> «Рӯҳулқудс ба воситаи Ишаъё назари моро ба Худо, ба Худои зинда, ҳамчун объекти асосии таваҷҷуҳ равона месозад — ба Худое, ки дар Масеҳ ошкор гардидааст. “Зеро ки барои мо кӯдаке таваллуд шудааст, барои мо писаре дода шудааст; ва ҳукумат бар дӯши Ӯ хоҳад буд; ва номи Ӯ Хайратангез, Мушовир, Худои Қодир, Падари Ҷовидонӣ, Сарвари Сулҳ хонда хоҳад шуд” [Ишаъё 9:6].»

> «Нуре ки Дониёл бевосита аз Худо қабул кард, махсусан барои ҳамин рӯзҳои охир дода шуда буд. Руъёҳое, ки ӯ дар соҳилҳои Ӯлой ва Ҳиддекел, он дарёҳои бузурги Шинъор, дид, акнун дар ҳоли иҷро шудан ҳастанд, ва ҳамаи воқеаҳое, ки пешгӯӣ шудаанд, ба зудӣ ба амал хоҳанд омад.

> «Дар бораи вазъияти халқи яҳудӣ дар он ҳангоме ки пешгӯиҳои Дониёл дода шуданд, мулоҳиза кунед. Исроилиён дар асирӣ буданд, маъбади онҳо вайрон гардида буд, хизмати маъбадии онҳо боздошта шуда буд. Дини онҳо дар маросимҳои низоми қурбонӣ тамаркуз ёфта буд. Онҳо шаклҳои зоҳириро чизи аз ҳама муҳим гардонда буданд, дар ҳоле ки рӯҳи ибодати ҳақиқиро аз даст дода буданд. Хидматҳои онҳо бо суннатҳо ва расму одатҳои бутпарастӣ фасод ёфта буд, ва ҳангоми анҷом додани ойинҳои қурбонӣ онҳо аз соя ба асл назар намекарданд. Онҳо Масеҳро, ки қурбонии ҳақиқӣ барои гуноҳҳои одамон аст, дарк намекарданд. Худованд амал кард, то мардумро ба асирӣ бибарад ва хидматҳоро дар маъбад боздорад, то ки маросимҳои зоҳирӣ маҷмӯи куллии дини онҳо нагарданд. Усулҳо ва амалҳои онҳо бояд аз бутпарастӣ пок карда мешуд. Хидмати ойинӣ қатъ гардид, то ки хидмати дил эҳё шавад. Ҷалоли зоҳирӣ бардошта шуд, то ки ҷалоли рӯҳонӣ ошкор гардад». Manuscript Releases, volume 16, 333, 334.

Back to Articles