Article

# The Book of Daniel - Number Five

Китоби Дониёл — Рақами Панҷ

Seventy Years

Ҳафтод сол

Author

Jeff Pippenger

Published

November 29, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Jehoiakim was the first of the last three kings of Judah, and when he was conquered by the Babylonians the seventy years of slavery for the southern kingdom began. Those seventy years identify the period of time that Babylon, the first kingdom of Bible prophecy would reign. In Isaiah chapter twenty-three, the whore of Tyre would be forgotten for seventy symbolic years that were prophetically identified as the days of one king. In Bible prophecy a king is a kingdom, and the days of the only kingdom of Bible prophecy which amounted to seventy years, was Babylon.

Еҳуёқим нахустини се подшоҳи охирини Яҳудо буд, ва ҳангоме ки аз ҷониби бобилиён мағлуб гардид, он ҳафтод соли ғуломии подшоҳии ҷанубӣ оғоз ёфт. Он ҳафтод сол давраи замонеро муайян мекунанд, ки дар он Бобил, нахустин подшоҳии нубуввати Китоби Муқаддас, салтанат меронд. Дар Ишаъё боби бисту сеюм, фоҳишаи Сур барои ҳафтод соли рамзӣ, ки ба таври нубувватӣ ҳамчун айёми як подшоҳ муайян шудаанд, фаромӯш карда мешуд. Дар нубуввати Китоби Муқаддас подшоҳ ба маънои подшоҳӣ аст, ва айёми ягона подшоҳии нубуввати Китоби Муқаддас, ки ба ҳафтод сол мерасид, Бобил буд.

During that history, the whore of Tyre, who represents the papacy, would be forgotten. At the end of the seventy symbolic years, she would be remembered and go forth and commit fornication with all the kingdoms of the earth. Spiritual fornication is the unlawful relationship of the combination of church and state. At the end of the symbolic seventy years, the papacy would come into a relationship with the United Nations, represented by all the kings that the whore of Tyre commits fornication with at the end of the seventy symbolic years. The kingdom that reigns during the seventy symbolic years is the United States, the earth beast with two horns.

Дар он таърих фоҳишаи Сур, ки папигариро намояндагӣ мекунад, фаромӯш мешуд. Дар поёни ҳафтод соли рамзӣ, вай ба ёд оварда мешуд ва берун рафта, бо ҳамаи подшоҳиҳои замин зино мекард. Зинои рӯҳонӣ муносибати ғайриқонунии иттиҳоди калисо ва давлат аст. Дар поёни ҳафтод соли рамзӣ, папигарӣ ба муносибате бо Созмони Милали Муттаҳид дохил мешуд, ки аз ҷониби ҳамаи он подшоҳоне намояндагӣ мешавад, ки фоҳишаи Сур дар охири ҳафтод соли рамзӣ бо онҳо зино мекунад. Подшоҳие, ки дар давоми ҳафтод соли рамзӣ ҳукмронӣ мекунад, Иёлоти Муттаҳида аст, яъне ҳайвони заминӣ бо ду шох.

Daniel chapters one through five, outline the history of Babylon’s seventy years, and therefore those chapters represent the history of both horns of the earth beast. Chapters four and five identify Babylon’s first and last kings, and together those two chapters identify the history of the earth beast and its two horns. The judgment of the two horns, and the earth beast itself is represented by the judgment of the first king and the last king. Nebuchadnezzar’s judgment was banishment for “seven times,” while he lived as a wild beast for twenty-five hundred and twenty days off the grass and dew. Belshazzar’s judgment was written on the wall, and equated to the number twenty-five hundred and twenty, thus identifying that the judgment of the earth beast and its two horns is represented by the “seven times” of Leviticus twenty-six. This is based on the witness of two kings, and the two witnesses represent the first and the last.

Бобҳои якум то панҷуми китоби Дониёл таърихи ҳафтод соли Бобилро баён мекунанд, ва бинобар ин ин бобҳо таърихи ҳар ду шохи ҳайвони заминро таҷассум менамоянд. Бобҳои чорум ва панҷум подшоҳи аввал ва охирини Бобилро муайян мекунанд, ва ин ду боб якҷоя таърихи ҳайвони замин ва ду шохи онро муайян месозанд. Доварии ду шох ва худи ҳайвони замин бо доварии подшоҳи аввал ва подшоҳи охирин ифода шудааст. Доварии Набукаднесар ронда шудан ба муддати «ҳафт замон» буд, дар ҳоле ки ӯ, чун ҳайвони ваҳшӣ, ду ҳазору панҷсаду бист рӯз бо алаф ва шабнам зиндагӣ мекард. Доварии Белшазар бар девор навишта шуда буд ва бо шумораи ду ҳазору панҷсаду бист баробар дониста шудааст; ҳамин тавр муайян мегардад, ки доварии ҳайвони замин ва ду шохи он бо «ҳафт замон»-и Ибодат 26 ифода шудааст. Ин бар шаҳодати ду подшоҳ асос ёфтааст, ва он ду шоҳид аввалин ва охиринро намояндагӣ мекунанд.

The “seven times” is the stumbling stone for Adventism, and therefore cannot be recognized, though it is plainly there—for those who wish to see. It is the symbol of judgment of the nation (Babylon) that reigned for seventy years, and the symbol of judgment for the kingdom that reigns for seventy symbolic years. When William Miller presented his understanding of the “seven times” of Leviticus twenty-six, he employed Nebuchadnezzar’s twenty-five hundred and twenty days living as a beast in Daniel chapter four as one of the prophetic witnesses to uphold Leviticus twenty-six’s “seven times.” The “seven times” is both the foundation stone and the headstone in Zechariah chapter four. Jesus, Sister White, Isaiah and Peter identify it as the stone that becomes the head of the corner. It is the crowning doctrine of Bible prophecy, though it is essentially unseen by those who profess to be the messengers of the third angel.

«Ҳафт замон» санги пешпо барои адвентизм аст, ва бинобар ин наметавонад шинохта шавад, гарчанде ки он ошкоро дар он ҷост — барои онҳое ки мехоҳанд бубинанд. Он рамзи доварии миллат аст (Бобил), ки ҳафтод сол ҳукмронӣ кард, ва рамзи доварӣ барои подшоҳист, ки ҳафтод соли рамзӣ ҳукмронӣ мекунад. Вақте ки Вилям Миллер фаҳмиши худро дар бораи «ҳафт замон»-и Ибодот бисту шаш пешниҳод кард, ӯ ду ҳазору панҷсаду бист рӯзи зиндагии Набукаднесарро ҳамчун ҳайвон дар Дониёл боби чор ҳамчун яке аз шоҳидони нубувватӣ барои тасдиқи «ҳафт замон»-и Ибодот бисту шаш ба кор бурд. «Ҳафт замон» ҳам санги асос ва ҳам санги сар дар Закариё боби чор аст. Исо, хоҳар Уайт, Ишаъё ва Петрус онро ҳамчун санге муаррифӣ мекунанд, ки сари гӯша мегардад. Он таълимоти тоҷгузори нубуввати Китоби Муқаддас аст, гарчанде ки он, дар асл, аз назари онҳое ки худро паёмрасонони фариштаи сеюм мешуморанд, қариб комилан пинҳон мондааст.

As we begin to consider the first six chapters of the book of Daniel, it is important to recognize that from the very outset the “seven times” is identified. When Jehoiakim was overthrown by Babylon, the captivity of seventy-years began. The book of Chronicles explains why they were taken captive for seventy years.

Вақте ки мо ба баррасии шаш боби аввали китоби Дониёл оғоз мекунем, муҳим аст дарк намоем, ки аз худи оғоз «ҳафт замон» муайян карда мешавад. Вақте ки Еҳӯёқим аз ҷониби Бобил сарнагун гардид, асорати ҳафтодсола оғоз ёфт. Китоби Вақоеънома мефаҳмонад, ки чаро онҳо ба асорати ҳафтодсола бурда шуданд.

> Zedekiah was one and twenty years old when he began to reign, and reigned eleven years in Jerusalem. And he did that which was evil in the sight of the Lord his God, and humbled not himself before Jeremiah the prophet speaking from the mouth of the Lord. And he also rebelled against king Nebuchadnezzar, who had made him swear by God: but he stiffened his neck, and hardened his heart from turning unto the Lord God of Israel. Moreover all the chief of the priests, and the people, transgressed very much after all the abominations of the heathen; and polluted the house of the Lord which he had hallowed in Jerusalem. And the Lord God of their fathers sent to them by his messengers, rising up betimes, and sending; because he had compassion on his people, and on his dwelling place: But they mocked the messengers of God, and despised his words, and misused his prophets, until the wrath of the Lord arose against his people, till there was no remedy. Therefore he brought upon them the king of the Chaldees, who slew their young men with the sword in the house of their sanctuary, and had no compassion upon young man or maiden, old man, or him that stooped for age: he gave them all into his hand. And all the vessels of the house of God, great and small, and the treasures of the house of the Lord, and the treasures of the king, and of his princes; all these he brought to Babylon. And they burnt the house of God, and brake down the wall of Jerusalem, and burnt all the palaces thereof with fire, and destroyed all the goodly vessels thereof. And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord spoken by the mouth of Jeremiah might be accomplished, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, All the kingdoms of the earth hath the Lord God of heaven given me; and he hath charged me to build him an house in Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? The Lord his God be with him, and let him go up. 2 Chronicles 36:11–23.

> Сидқиё бисту яксола буд, вақте ки ба подшоҳӣ оғоз кард, ва ёздаҳ сол дар Уршалим подшоҳӣ намуд. Ва он чиро, ки дар назари Парвардигор Худои ӯ бад буд, ба ҷо овард, ва худро пеши Ирмиёи набӣ, ки аз даҳони Парвардигор сухан мегуфт, фурӯтан насохт. Ва ӯ низ бар подшоҳ Навуходоносор, ки ӯро ба Худо қасам дода буд, исён кард; балки гардани худро сахт гардонид ва дили худро сангдил сохт, то ки сӯи Парвардигор Худои Исроил бознагардад. Ҳамчунин ҳамаи сардорони коҳинон ва қавм бисёр исён варзиданд, мувофиқи ҳамаи аъмоли зишти халқҳои бегона; ва хонаи Парвардигорро, ки Ӯ дар Уршалим муқаддас гардонида буд, палид сохтанд. Ва Парвардигор Худои падарони онҳо ба воситаи фиристодагони Худ аз саҳар бархоста, мефиристод, зеро бар қавми Худ ва бар макони сукунати Худ раҳм дошт. Аммо онҳо фиристодагони Худоро масхара мекарданд, ва суханони Ӯро хор мешумурданд, ва бо анбиёи Ӯ бадрафторӣ менамуданд, то он даме ки ғазаби Парвардигор бар қавми Ӯ бархост, ба ҳадде ки дигар илоҷе намонд. Бинобар ин Ӯ подшоҳи калдониёнро бар онҳо овард, ки ҷавонони онҳоро бо шамшер дар хонаи муқаддасашон кушт, ва бар ҷавонмард ё духтар, пир ё хамшуда аз пирӣ, раҳме накард: ҳамаро ба дасти ӯ супурд. Ва ҳамаи зарфҳои хонаи Худо, чӣ бузург ва чӣ хурд, ва ганҷҳои хонаи Парвардигор, ва ганҷҳои подшоҳ ва амирони ӯ — ҳамаи инҳоро ӯ ба Бобил бурд. Ва хонаи Худоро сӯзониданд, ва девори Уршалимро вайрон карданд, ва ҳамаи қасрҳои онро бо оташ сӯзонданд, ва ҳамаи асбоби нафиси онро нобуд сохтанд. Ва онҳоеро, ки аз шамшер раҳо ёфта буданд, ба Бобил асир бурд; ва онҳо барои ӯ ва писаронаш хизматгор шуданд, то замони подшоҳии мамлакати Форс, то каломи Парвардигор, ки ба даҳони Ирмиё гуфта шуда буд, ба анҷом расад, то даме ки замин аз шанбегиҳои худ баҳраманд гардад; тамоми айёме ки вайрон хобида буд, шанбегӣ нигоҳ дошт, то ҳафтод сол пур шавад. Акнун дар соли аввали Куруш, подшоҳи Форс, то каломи Парвардигор, ки ба даҳони Ирмиё гуфта шуда буд, ба анҷом расад, Парвардигор рӯҳи Куруш, подшоҳи Форсро, барангехт, то дар тамоми мамлакати худ нидо баровард, ва онро низ хаттӣ эълон намуд, гуфта: «Куруш, подшоҳи Форс, чунин мегӯяд: Парвардигор Худои осмон ҳамаи подшоҳиҳои заминро ба ман додааст; ва Ӯ ба ман амр фармудааст, ки барои Ӯ хонае дар Уршалим, ки дар Яҳудо аст, бино намоям. Кист аз миёни шумо аз тамоми қавми Ӯ? Парвардигор Худои ӯ бо вай бод, ва бигзор боло равад». 2 Вақоеънома 36:11–23.

The seventy years in slavery were to fulfill the word of Jeremiah, “until the land had enjoyed her sabbaths, for as long as she lay desolate she kept sabbath.” There is only one passage in God’s Word, other than the verse in Chronicles we are citing, that refers to the land “enjoying” her sabbaths. That passage is in Leviticus chapters twenty-five and twenty-six. Chapter twenty-five gives the instruction on how to allow the land to enjoy its sabbath rest, and chapter twenty-six outlines the curse of “seven times” if those covenant instructions were not followed.

Ҳафтод сол дар асирӣ барои ба амал омадани каломи Ирмиё буд: «то замин шанбеҳои худро баҳраманд шавад, зеро то даме ки вай вайрону хароб мехобид, шанберо нигоҳ медошт». Дар Каломи Худо, ғайр аз ояте ки мо аз Китоби Воқеаномаи Айём иқтибос меорем, танҳо як порчаи дигаре ҳаст, ки ба «баҳраманд шудани» замин аз шанбеҳои худ ишора мекунад. Он порча дар бобҳои бисту панҷ ва бисту шашуми Левиён аст. Боби бисту панҷ дастур медиҳад, ки чӣ гуна ба замин иҷозат дода шавад, то аз оромии шанбегии худ баҳраманд гардад, ва боби бисту шаш лаънати «ҳафткарата»-ро баён мекунад, агар он дастурҳои аҳд риоя карда намешуданд.

Jehoiakim’s fate marked the beginning of the captivity which is an element of what Daniel called the “curse” and “oath” of Moses in chapter nine. Daniel understood the curse of the “seven times,” for he gives testimony in chapter nine, that it was through his study of the seventy-year prophecy of Jeremiah, that he understood the number of years that God’s people would be enslaved in Babylon.

Сарнавишти Еҳӯёқим оғози асириро нишон дод, ки ҷузъе аз он чизест, ки Дониёл дар боби нуҳуми китоби худ онро «лаънат» ва «қасами» Мусо номидааст. Дониёл лаънати «ҳафт карат»-ро мефаҳмид, зеро ӯ дар боби нуҳум шаҳодат медиҳад, ки маҳз тавассути омӯзиши пешгӯии ҳафтодсолаи Ирмиё шумораи солҳоеро дарк кард, ки қавми Худо дар Бобил ба ғуломӣ гирифтор хоҳанд шуд.

> In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. Daniel 9:2.

> Дар соли аввали подшоҳии ӯ, ман, Дониёл, аз китобҳо шумораи солҳоеро дарёфтам, ки дар бораи онҳо каломи Худованд ба Ирмиёи набӣ нозил шуда буд, ки Ӯ ҳафтод солро дар вайрониҳои Уршалим ба анҷом хоҳад расонд. Дониёл 9:2.

Daniel understood the seventy years “by books,” not only the book of Jeremiah. The other book he understood was the writings of Moses, for in his prayer he identifies that the “curse” of the seventy years of slavery was the “oath” of Moses. The word in Daniel chapter nine, which is translated as “oath,” is the same word that is translated as “seven times” in Leviticus twenty-six. The captivity of Judah in Babylon for seventy years was a fulfillment of the curse of the “seven times,” in spite of what any modern theologian might argue. Its plain as day, but only if you are willing to see.

Дониёл ҳафтод солро «аз рӯи китобҳо» фаҳмид, на танҳо аз китоби Ирмиё. Китоби дигаре, ки ӯ дарк кард, навиштаҳои Мусо буд, зеро дар дуои худ ӯ нишон медиҳад, ки «лаънат»-и ҳафтод соли ғуломӣ ҳамон «савганд»-и Мусо буд. Калимае, ки дар боби нӯҳуми Дониёл ба «савганд» тарҷума шудааст, ҳамон калимаест, ки дар Левиён бисту шаш ба «ҳафт бор» тарҷума шудааст. Асирии Яҳудо дар Бобил ба муддати ҳафтод сол иҷрои лаънати «ҳафт бор» буд, новобаста аз он чи ҳар гуна илоҳиётдони муосир метавонад баҳс кунад. Ин равшантар аз рӯз аст, аммо танҳо агар шумо омода бошед, ки бубинед.

> And the Lord spake unto Moses in mount Sinai, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. And the sabbath of the land shall be meat for you; for thee, and for thy servant, and for thy maid, and for thy hired servant, and for thy stranger that sojourneth with thee, And for thy cattle, and for the beast that are in thy land, shall all the increase thereof be meat. And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. Leviticus 25:1–9.

> Ва Худованд дар кӯҳи Сино ба Мусо сухан ронда, гуфт: «Ба банӣ-Исроил сухан бигӯ ва ба онҳо бигӯ: чун ба замине ки Ман ба шумо медиҳам, дароед, он гоҳ замин барои Худованд шанбе нигоҳ дорад. Шаш сол киштзори худро бикор ва шаш сол токзори худро навдаро кун ва ҳосили онро ҷамъ намо; аммо дар соли ҳафтум барои замин шанбеи оромии комил хоҳад буд, шанбе барои Худованд: киштзори худро макор ва токзори худро навдаро макун. Он чиро ки аз дарави ту худ ба худ рӯидааст, дарав макун, ва ангури токи навдаронакардаи худро ҷамъ макун, зеро он соли оромӣ барои замин аст. Ва шанбеи замин барои шумо ғизо хоҳад буд: барои ту, ва барои ғуломи ту, ва барои канизаки ту, ва барои муздурӣ ту, ва барои ғарибе ки назди ту сокин аст; ва барои чорвои ту, ва барои ҳайвоноте ки дар замини ту ҳастанд, тамоми ҳосили он ғизо хоҳад буд. Ва барои худ ҳафт шанбеи солҳоро бишмор, ҳафт бор ҳафт сол; ва айёми ҳафт шанбеи солҳо барои ту чиҳилу нӯҳ сол хоҳад буд. Он гоҳ дар рӯзи даҳуми моҳи ҳафтум карнаи юбилейро ба садо дарор; дар рӯзи каффора карнаро дар тамоми замини худ ба садо дароред». Ибодат 25:1–9.

It is important to see that in the instructions of letting the land rest, that the seven cycles of six years of working the land and one year of allowing the land to rest continue unto the forty-ninth year, when there was to be a jubilee identifying the fulfillment of seven cycles of seven years. The crucial point to see is that the sounding of the jubilee trumpet was to take place on the Day of Atonement, thus identifying that when the anti-typical Day of Atonement began on October 22, 1844, the jubilee trumpet representing the cycle of “seven times” was to be then sounded. The “seven times” that began when Manasseh was carried into Babylon in 677 BC, represented twenty-five hundred and twenty years that concluded on the anti-typical Day of Atonement. The connection will only be missed by those who are unwilling to see. The cycle of “seven times,” is connected with the twenty-three hundred years.

Муҳим аст дарк намоем, ки дар дастурҳо оид ба ором гузоштани замин, ҳафт даври иборат аз шаш соли коркарди замин ва як соли иҷозат додани оромии замин то соли чилу нӯҳум идома меёфт, вақте ки бояд соли юбилей эълон мегардид, ки анҷоми ҳафт даври ҳафтсоларо муайян мекард. Нуқтаи ҳалкунандае, ки бояд дида шавад, ин аст, ки садо додани карнаи юбилей бояд дар Рӯзи Каффорат ба амал меомад; ба ин васила муайян мегардад, ки ҳангоме ки Рӯзи Каффорати зиддимисолӣ 22 октябри соли 1844 оғоз ёфт, карнаи юбилей, ки даври «ҳафт замон»-ро ифода мекард, бояд ҳамон вақт садо медод. «Ҳафт замон», ки ҳангоми ба Бобил бурда шудани Манашше дар соли 677 то милод оғоз ёфт, ду ҳазору панҷсаду бист солро ифода мекард, ки дар Рӯзи Каффорати зиддимисолӣ ба анҷом расид. Ин иртиботро танҳо онҳое аз даст медиҳанд, ки намехоҳанд бубинанд. Даври «ҳафт замон» бо ду ҳазору сесад сол пайваст аст.

It is also important to see that within the covenant instructions of the first nine verses of Leviticus twenty-five is the most profound illustration of the day-for-a-year principle in God’s Word. The dish of fables that the theologians toss out to keep the flock intoxicated with Babylonian wine, is that the judgment of “seven times” in chapter twenty-six is an incorrect understanding of the Hebrew meaning of the word translated as “seven times.” That argument is not true. The Hebrew meaning of the word fully contains within its definition, the justification for applying it in a numerical fashion, but their flawed argument, which they prop up by a misguided premise based upon their self-proclaimed expertise of Hebrew grammar, is simply an argument of misdirection.

Ҳамчунин муҳим аст, ки дида шавад: дар дохили дастурҳои аҳдии нӯҳ ояти аввали боби бисту панҷуми Левӣ амиқтарин намунаи қоидаи «як рӯз барои як сол» дар Каломи Худо ҷой дорад. Он табақи афсонаҳое, ки илоҳиётшиносон пеш меандозанд, то рамаро аз шароби Бобил маст нигоҳ доранд, ин аст, ки ҳукми «ҳафт замон» дар боби бисту шашум фаҳмиши нодурусти маънои ибронии вожае мебошад, ки ба «ҳафт замон» тарҷума шудааст. Ин далел дуруст нест. Маънои ибронии он вожа дар доираи таърифи худ комилан асоснокии татбиқи онро ба таври ададӣ дар бар мегирад, аммо далели носаҳеҳи онҳо, ки онро бар пойдевори як фарзияи гумроҳкунандае, ки бар «тахассуси» худэълонкардаи онҳо дар дастури забони ибронӣ бино шудааст, устувор карданӣ мешаванд, фақат як далели гумроҳкунанда аст.

The judgment represented as “seven times” in chapter twenty-six, is recognized by the context of the passage, not by some modern-day theologians wresting the Hebrew language. William Miller formed his conclusion without any reference to the Hebrew language, and inspiration endorsed his understanding as correct. The angels guided his understanding based upon the context of the chapter where the judgment of the “seven times” is located, not upon the Hebrew language.

Доварие, ки дар боби бисту шашум ҳамчун «ҳафт замон» тасвир шудааст, аз рӯи муҳтавои ин порча шинохта мешавад, на аз ҷониби баъзе илоҳиётшиносони замони муосир, ки забони ибриро ба зӯр таҳриф мекунанд. Вилям Миллер хулосаи худро бе ҳеҷ гуна истинод ба забони ибрӣ ташаккул дод, ва ваҳй фаҳмиши ӯро ҳамчун дуруст тасдиқ намуд. Фариштагон фаҳмиши ӯро бар асоси муҳтавои бобе, ки дар он доварии «ҳафт замон» ҷойгир аст, роҳнамоӣ карданд, на бар пояи забони ибрӣ.

The context of chapter twenty-five is where the covenant directions are identified, and chapter twenty-six then provides a promised blessing for keeping those covenant instructions, and thereafter identifies what Daniel calls the “curse of Moses” for disobedience to those instructions.

Заминаи боби бисту панҷум он аст, ки дар он дастурҳои аҳд муайян карда мешаванд; ва боби бисту шашум баъдан баракати ваъдашударо барои риоя кардани он дастурҳои аҳд пешниҳод мекунад, ва пас аз он он чиро, ки Дониёл барои нофармонӣ ба он дастурҳо «лаънати Мусо» меномад, муайян месозад.

The context is the theme of the principle of a day-for-a-year in Bible prophecy. Those initial verses of Leviticus twenty-five identify that in Bible prophecy a day represents a year. In the book of Exodus, Moses clearly identifies the relationship of the seventh-day sabbath rest for man and beast, and the seventh-year sabbath rest for the land.

Мавзӯъ дар бораи усули як рӯз ба ивази як сол дар пешгӯии Китоби Муқаддас аст. Он оятҳои ибтидоии Левиён бисту панҷ равшан месозанд, ки дар пешгӯии Китоби Муқаддас як рӯз намояндаи як сол мебошад. Дар китоби Хуруҷ, Мусо муносибати истироҳати шанбеи рӯзи ҳафтумро барои инсон ва чорпоён, ва истироҳати шанбеи соли ҳафтумро барои замин ба таври равшан муайян мекунад.

> And six years thou shalt sow thy land, and shalt gather in the fruits thereof: But the seventh year thou shalt let it rest and lie still; that the poor of thy people may eat: and what they leave the beasts of the field shall eat. In like manner thou shalt deal with thy vineyard, and with thy oliveyard. Six days thou shalt do thy work, and on the seventh day thou shalt rest: that thine ox and thine ass may rest, and the son of thy handmaid, and the stranger, may be refreshed. Exodus 23:10–12.

> Ва шаш сол замини худро кишт хоҳӣ кард ва ҳосили онро ҷамъ хоҳӣ овард; лекин дар соли ҳафтум онро ором гузошта, бекоркоб хоҳӣ монд, то ки мискинони қавми ту аз он бихӯранд; ва он чиро, ки онҳо боқӣ гузоранд, ҳайвоноти саҳро бихӯранд. Ҳамчунин бо токзори худ ва бо зайтунзори худ амал хоҳӣ кард. Шаш рӯз кори худро ба ҷо хоҳӣ овард, ва дар рӯзи ҳафтум истироҳат хоҳӣ кард, то ки гови ту ва хари ту осоиш ёбанд, ва писари канизи ту ва ғариб тароват ёбанд. Хуруҷ 23:10–12.

Within those three verses can be recognized that a day of rest for men and beasts, equates to a year of rest for the land. In Leviticus chapter twenty-five, in the first five verses, we find the identical grammatical structure to the Sabbath commandment of Exodus chapter twenty, verses eight through eleven.

Дар он се оят маълум аст, ки як рӯзи оромӣ барои одамон ва ҳайвонот, ба як соли оромӣ барои замин баробар аст. Дар боби бисту панҷуми китоби Ибодат, дар панҷ ояти аввал, мо ҳамон сохтори дастурии яксону айниро меёбем, ки бо аҳкоми рӯзи шанбеи боби бистуми китоби Хуруҷ, оятҳои ҳашт то ёздаҳ, яксон аст.

> And the Lord spake unto Moses in mount Sinai, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. Leviticus 25:1–5.

> Ва Худованд ба Мусо бар кӯҳи Сино сухан ронда, гуфт: «Ба банӣ-Исроил сухан гӯй ва ба онҳо бигӯ: ҳангоме ки ба замине, ки Ман ба шумо медиҳам, дароед, он замин бояд барои Худованд шанбате нигоҳ дорад. Шаш сол киштзори худро бикор, ва шаш сол токзори худро навдаро кун, ва ҳосили онро ҷамъ овар; аммо дар соли ҳафтум барои замин шанбати оромии комил хоҳад буд, шанбате барои Худованд: на киштзори худро бикор ва на токзори худро навдаро кун. Он чиро, ки аз худ аз дарави ту рӯидааст, дарав макун, ва ангури токи бетарошидаи худро ҷамъ накун; зеро он барои замин соли оромист». Ибодат 25:1–5.

> Remember the sabbath day, to keep it holy. Six days shalt thou labour, and do all thy work: But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God: in it thou shalt not do any work, thou, nor thy son, nor thy daughter, thy manservant, nor thy maidservant, nor thy cattle, nor thy stranger that is within thy gates: For in six days the Lord made heaven and earth, the sea, and all that in them is, and rested the seventh day: wherefore the Lord blessed the sabbath day, and hallowed it. Exodus 20:8–11.

> Рӯзи шанберо дар ёд дор, то онро муқаддас нигоҳ дорӣ. Шаш рӯз меҳнат намо ва тамоми кори худро ба ҷо овар; лекин рӯзи ҳафтум шанбеи Худованд Худои туст: дар он ҳеҷ коре накун, на ту, на писарат, на духтарат, на ғуломат, на канизат, на чорпоят ва на аҷнабие ки андаруни дарвозаҳои туст; зеро ки Худованд дар шаш рӯз осмон ва замин, баҳр ва ҳар он чиро, ки дар онҳост, офарид, ва дар рӯзи ҳафтум ором гирифт; бинобар ин Худованд рӯзи шанберо баракат дод ва онро муқаддас гардонид. Хуруҷ 20:8–11.

Together the two sabbath commandments identify the context of Leviticus twenty-five and twenty-six. Brought together line upon line, they testify that for “six days shalt thou labour, and do all thy work,” and for “six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof.” “But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God,” and “the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord”.

Якҷоя ин ду аҳкоми шанбе заминаи Левизод 25 ва 26-ро муайян мекунанд. Чун сатр бар сатр ба ҳам оварда мешаванд, онҳо шаҳодат медиҳанд, ки «шаш рӯз меҳнат хоҳӣ кард, ва тамоми коратро анҷом хоҳӣ дод», ва «шаш сол киштатро хоҳӣ кошт, ва шаш сол токзори худро хоҳӣ бурид, ва меваи онро хоҳӣ ҷамъ овард». «Аммо рӯзи ҳафтум шанбеи Худованд Худои туст», ва «соли ҳафтум барои замин шанбеи истироҳат хоҳад буд, шанбе барои Худованд».

Both words that are translated as “seventh,” in either of the sabbath commandments, whether it is the sabbath for men or the sabbath for the land, are the same Hebrew word that is translated as “seven times” in chapter twenty-six of Leviticus. The context of chapters twenty-five and twenty-six of Leviticus is set within the prophetic rule that a day represents a year in Bible prophecy. Just as significant is the prophetic rule of first mention.

Ҳар ду калимае, ки дар ҳар яке аз аҳкоми шанбе, хоҳ шанбеи барои одамон бошад, хоҳ шанбеи барои замин, ба «ҳафтум» тарҷума шудаанд, ҳамон як калимаи иброние мебошанд, ки дар боби бисту шашуми Левиён ба «ҳафт маротиба» тарҷума шудааст. Мазмуни бобҳои бисту панҷ ва бисту шаши Левиён дар доираи қоидаи нубувватии он қарор дорад, ки дар нубуввати Китоби Муқаддас як рӯз як солро ифода мекунад. Ба ҳамон андоза муҳим аст қоидаи нубувватии нахустин зикр.

The first thing mentioned in these two chapters is the day-for-a-year principle. William Miller was led by Gabriel and other angels to identify the “seven times” of Leviticus as a symbol of twenty-five hundred and twenty years, and it is in total agreement with the context of the chapters which is the day-for-a-year principle that is set forth in the opening five verses of chapter twenty-five.

Аввалин чизе ки дар ин ду боб зикр шудааст, усули як рӯз бар ивази як сол мебошад. Вилям Миллер аз ҷониби Ҷабраил ва фариштагони дигар роҳнамоӣ ёфт, то «ҳафт замон»-и Левизодагонро ҳамчун рамзи ду ҳазору панҷсаду бист сол муайян кунад, ва ин комилан бо муҳтавои он бобҳо, ки усули як рӯз бар ивази як сол аст ва дар панҷ ояти аввали боби бисту панҷум баён гардидааст, мувофиқ мебошад.

When the author of Chronicles identified the reason Babylon was allowed to take the southern kingdom of Judah into captivity he said it was to allow the land to enjoy her sabbath rest. The only other place in God’s Word that identifies the land enjoying a rest is located in chapters twenty-five and twenty-six of Leviticus. The seventy years that Babylon reigned as the first kingdom of Bible prophecy, not only presents the symbolic years that the earth beast would reign as the sixth kingdom of Bible prophecy, but the seventy years are a direct reference to the “seven times” of Moses’ curse.

Вақте ки муаллифи Китобҳои Воқеанигор сабаберо муайян кард, ки барои чӣ Бобил иҷозат ёфт подшоҳии ҷанубии Яҳудоро ба асорат барад, ӯ гуфт, ки ин барои он буд, ки замин аз шанбеи истироҳати худ баҳраманд гардад. Ягона ҷои дигари Каломи Худо, ки дар он аз баҳраманд гардидани замин аз истироҳат ёд мешавад, дар бобҳои бисту панҷ ва бисту шашуми Лавиён ҷой дорад. Ҳафтод соле ки Бобил ҳамчун подшоҳии аввалини пешгӯии Китоби Муқаддас ҳукмронӣ кард, на танҳо солҳои рамзиеро нишон медиҳад, ки дар он ҳайвони заминӣ ҳамчун подшоҳии шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас ҳукмронӣ хоҳад кард, балки ин ҳафтод сол ишораи мустақим ба «ҳафт замон»-и лаънати Мусо мебошад.

When we begin to study the prophecies that are represented in the first six chapters of Daniel, it is essential to know that the curse of the “seven times,” as well as the blessing of the “seven times,” is an element of each of those chapters.

Ҳангоме ки мо ба омӯзиши пешгӯиҳое оғоз мекунем, ки дар шаш боби аввали Дониёл тасвир ёфтаанд, донистани он бисёр муҳим аст, ки лаънати «ҳафт замон», ҳамчунин баракати «ҳафт замон», ҷузъи ҳар яке аз он бобҳост.

It is also important to remember that the cycle of seven cycles of seven years is marked by the blowing of the trumpet of the jubilee on the tenth day of the seventh month, which is the Day of Atonement. This fact binds the “seven times” together with the twenty-three hundred days of Daniel chapter eight, and verse fourteen. It is also important to remember that a prophetic year is three hundred and sixty days, and if you add together three hundred and sixty days, over and over, for “seven times” it equates to twenty-five hundred and twenty days.

Инчунин дар хотир доштан муҳим аст, ки даври ҳафт давраи ҳафтсола бо навохтани карнаи юбилей дар рӯзи даҳуми моҳи ҳафтум, ки Рӯзи Каффорат аст, муайян карда мешавад. Ин воқеият «ҳафт замон»-ро бо ду ҳазору сесад рӯзи боби ҳаштуми Дониёл, ояти чордаҳум, ба ҳам мепайвандад. Ҳамчунин дар хотир доштан муҳим аст, ки як соли нубувватӣ сесаду шаст рӯз аст, ва агар сесаду шаст рӯзро барои «ҳафт замон» такроран ҷамъ кунед, он ба ду ҳазору панҷсаду бист рӯз баробар мешавад.

When Daniel understood by books the number of years that Jeremiah had identified, he began a prayer that addresses every element of the response of repentance that is identified as necessary, if God’s people ever awaken to the reality that they are captives in the enemy’s land. At the end of Daniel’s Leviticus twenty-six prayer, Gabriel appeared to give Daniel understanding of the vision which he had “heard”, the vision of the twenty-three hundred days. Gabriel began by informing Daniel that seventy weeks were “determined” for Daniel’s people.

Ҳангоме ки Дониёл аз китобҳо шумораи солҳоеро, ки Ирмиё муайян карда буд, дарёфт, ӯ ба дуое оғоз намуд, ки ҳар як ҷузъи посухи тавбаро дарбар мегирад, яъне ҳамон посухеро, ки ҳамчун зарурӣ муайян шудааст, агар қавми Худо рӯзе ба воқеияти он бедор шаванд, ки онҳо дар замини душман асир ҳастанд. Дар анҷоми дуои Дониёл аз Левитён бисту шаш, Ҷабраил зоҳир шуд, то ба Дониёл фаҳмиши рӯъёеро, ки ӯ «шунида» буд, яъне рӯъёи ду ҳазору сесад рӯзро, бидиҳад. Ҷабраил суханашро бо он оғоз кард, ки ба Дониёл хабар диҳад: ҳафтод ҳафта барои қавми Дониёл «таъин» гардидааст.

> Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Daniel 9:24.

> Ҳафтод ҳафта бар қавми ту ва бар шаҳри муқаддаси ту муайян шудааст, то ки исён ба анҷом расад, ва гуноҳон хотима ёбанд, ва барои бадкорӣ кафорат ба амал ояд, ва адолати ҷовидонӣ оварда шавад, ва рӯъё ва нубувват мӯҳр карда шаванд, ва Қуддуси муқаддастарин тадҳин гардад. Донёл 9:24.

The word translated as “determined” in the verse means “cut off”, and therefore it means seventy weeks were to be cut off from the twenty-three hundred days. Beginning at the third decree in 457 BC, Daniel’s people would have seventy prophetic weeks of probationary time. Seventy prophetic weeks equals four hundred and ninety years. Four hundred and ninety years after the third decree, ancient Israel would stone Stephen in the year 34, and they would be fully divorced from God.

Калимае, ки дар ин оят ба «муқарраршуда» тарҷума шудааст, маънои «буридашуда»-ро дорад; бинобар ин, маънояш он аст, ки ҳафтод ҳафта аз ду ҳазору сесад рӯз бурида шуда буданд. Аз фармони сеюм дар соли 457 пеш аз милод оғоз карда, қавми Дониёл ҳафтод ҳафтаи нубувватии муҳлати имтиёз медоштанд. Ҳафтод ҳафтаи нубувватӣ ба чорсаду навад сол баробар аст. Чорсаду навад сол пас аз фармони сеюм, Исроили қадим Истефанусро дар соли 34 сангсор мекард, ва онҳо ба таври комил аз ҷониби Худо талоқ дода мешуданд.

The captivity that preceded the three decrees, that identify the starting point of the four hundred and ninety years of probationary time, had been seventy years. Those seventy years were to allow the land to enjoy the sabbath rests that ancient Israel never fulfilled. Seventy years of sabbath rests for the land, were brought about because of four hundred and ninety years (or seventy weeks of years) of rebellion against the oath of Moses.

Асирие, ки пеш аз се фармон омада буд ва нуқтаи оғози чорсаду навад соли замони озмоиширо муайян мекунад, ҳафтод сол давом карда буд. Он ҳафтод сол барои он буд, ки замин аз оромиҳои шанбегии худ баҳра барад, ки Исроили қадим ҳеҷ гоҳ онҳоро ба ҷо наовард. Ҳафтод соли оромиҳои шанбегӣ барои замин ба сабаби чорсаду навад соли (ё ҳафтод ҳафтаи солҳо) исён бар зидди аҳди қасамии Мусо ба вуҷуд оварда шуд.

Four hundred and ninety years of rebellion against the covenant of Leviticus twenty-five, produced seventy years of captivity for the land to enjoy its rest. The seventy years of captivity led to three decrees, which marked another four hundred and ninety years of probationary time for ancient Israel. So we see two probationary periods of four hundred and ninety years each. The three decrees typify the three angel’s messages, the first of which arrived in 1798, at the end of the first indignation of “seven times” against the northern kingdom. The third angel arrived twenty-three hundred years after the third decree on October 22, 1844, which is when “the last end of the indignation” also arrived.

Чорсаду навад соли исён бар зидди аҳди Ибодот 25, боис гардид, ки замин ҳафтод соли асоратро аз сар гузаронад, то аз оромии худ баҳра барад. Ҳафтод соли асорат ба се фармон анҷомид, ки онҳо боз чорсаду навад соли дигари вақти озмоиширо барои Исроили қадим муайян карданд. Пас, мо ду давраи озмоиширо мебинем, ки ҳар яке чорсаду навад сол аст. Он се фармон намунаи се паёми фариштагон мебошанд, ки аввалинаш дар соли 1798, дар анҷоми нахустин ғазаби «ҳафт замон» бар зидди подшоҳии шимолӣ, расид. Фариштаи сеюм пас аз ду ҳазору сесад сол аз замони фармони сеюм, дар 22 октябри соли 1844, расид, ки ҳамон вақт «интиҳои охирини ғазаб» низ фаро расид.

During the forty-six years between the end of the first indignation and the end of the last indignation Jesus laid the foundation of the Millerite temple, and the foundation stone was the “seven times.” That stone was to be either the foundation stone (or else the stumbling stone) for Adventism at the beginning, and either the headstone and capstone (or else the gravestone) for Adventism at the end. The three decrees that represent the arrival of the three angels’ messages in the history of 1798 through 1844, also represent the first three chapters of the book of Daniel.

Дар тӯли чиҳилу шаш соле ки миёни анҷоми нахустин хашм ва анҷоми охирин хашм буданд, Исо таҳкурсии маъбади Миллериро гузошт, ва санги таҳкурсӣ «ҳафт замон» буд. Он санг мебоист ё санги таҳкурсӣ (ё, вагарна, санги пешпо) барои адвентизм дар ибтидо бошад, ва ё санги сар ва санги анҷом (ё, вагарна, санги қабр) барои адвентизм дар интиҳо. Се фармоне ки расидани паёмҳои се фариштаро дар таърихи 1798 то 1844 намояндагӣ мекунанд, ҳамчунин се боби аввали китоби Дониёлро намояндагӣ мекунанд.

We will begin to consider the first six chapters in the next article.

Мо дар мақолаи оянда баррасии шаш боби аввалро оғоз хоҳем кард.

> “When the books of Daniel and Revelation are better understood, believers will have an entirely different religious experience. . . One thing will certainly be understood from the study of Revelation—that the connection between God and His people is close and decided.” The Faith I Live By, 345.

> «Ҳангоме ки китобҳои Дониёл ва Ваҳй беҳтар фаҳмида шаванд, имондорон таҷрибаи динии тамоман дигар хоҳанд дошт... Як чиз аз омӯзиши Ваҳй ҳатман фаҳмида хоҳад шуд, яъне он ки робитаи байни Худо ва қавми Ӯ наздик ва муайян аст». The Faith I Live By, 345.

Back to Articles