Article

# The Book of Daniel - Number Eighty-Three

Китоби Дониёл — Шумораи ҳаштоду сеюм

The Four Generations of Laodicean Adventism: Unraveling the Escalating Abominations

Чор насли адвентизми лаодиқиягӣ: кушодани абоминиятҳои рӯ ба афзоиш

Author

Jeff Pippenger

Published

February 16, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Ezekiel chapter eight, sets forth four increasing abominations which represent the four generations of Laodicean Adventism. The rebellion of 1863, produced a counterfeit to the two tables of Habakkuk, just as Aaron had produced an counterfeit image of jealousy, with his golden calf at the very time God was delivering the two tables of the Ten Commandments to Moses. Once Laodicean Adventism had begun the work of removing the foundational truths, as represented in William Miller’s dream, the leadership of the first generation began to reject the authority of the Bible, and then the Spirit of Prophecy. The rebellion had grown to a point where Kellogg’s spiritualism (pantheism), arrived into their history just prior to 1888.

Ҳизқиёл боби ҳаштум чор зиштиеро пеш мегузорад, ки чаҳор насли адвентизми Лӯдокиёро намояндагӣ мекунанд. Исёни соли 1863 қалбакӣеро ба ҷойи ду лавҳаи Ҳабаққуқ ба вуҷуд овард, ҳамон гуна ки Ҳорун дар ҳамон вақте ки Худо ду лавҳаи Даҳ Аҳкомро ба Мусо медод, бо гӯсолаи тиллоии худ сурати қалбакии рашкро ба вуҷуд оварда буд. Пас аз он ки адвентизми Лӯдокиёӣ, чунон ки дар хоби Вилям Миллер тасвир шудааст, ба кори дур кардани ҳақоиқи бунёдӣ оғоз кард, роҳбарияти насли аввал аввал ҳокимияти Китоби Муқаддас ва сипас Рӯҳи Нубувватро рад кардан гирифт. Исён то ба он ҳад афзуд, ки спиритуализми Келлогг (пантеизм) андаке пеш аз соли 1888 ба таърихи онҳо ворид гардид.

At the rebellion of 1888, the spiritualism represented by Ezekiel’s chambers of imagery reached a point where the messengers of Minneapolis, and the prophetess and even the Holy Spirit were rejected.

Дар вақти исёни соли 1888, рӯҳониятгароие, ки тавассути ҳуҷраҳои тасвирии Ҳизқиёл ифода ёфта буд, ба дараҷае расид, ки паёмоварони Миннеаполис, ва набия ва ҳатто Рӯҳулқудс рад карда шуданд.

> “We have seen in our experience that when the Lord sends rays of light from the open door of the sanctuary to His people, Satan stirs up the minds of many. But the end is not yet. There will be those who will resist the light and crowd down those whom God has made His channels to communicate light. Spiritual things are not spiritually discerned. The watchmen have not kept pace with the opening providence of God, and the real heaven-sent message and messengers are scorned.

> «Мо дар таҷрибаи худ дидаем, ки вақте Худованд аз дари кушодаи муқаддасгоҳ ба қавми Худ нур мефиристад, шайтон зеҳни бисёриҳоро ба таҳрик меоварад. Аммо ҳанӯз интиҳо нарасидааст. Онҳое хоҳанд буд, ки ба нур муқовимат хоҳанд кард ва онҳоеро, ки Худо онҳоро василаҳои Худ барои расонидани нур гардонидааст, фишор дода, саркӯб хоҳанд намуд. Чизҳои рӯҳонӣ ба таври рӯҳонӣ дарк карда намешаванд. Посбонон ҳамқадами инояти ошкоршавандаи Худо нашудаанд, ва паём ва паёмоварони ҳақиқатан аз осмон фиристодашуда мавриди таҳқир қарор мегиранд.»

> “There will go from this meeting men who claim to know the truth who are gathering about their souls the garments not woven in the loom of heaven. The spirit that they have received here will be carried with them. I tremble for the future of our cause. Those who do not in this place yield to the evidence God has given will war against their brethren whom God is using. They will make it very hard, when opportunities shall come where they can carry forward and onward the same kind of warfare they have hitherto engaged in. These men will have opportunities to be convinced that they have been warring against the Holy Spirit of God. Some will be convinced; others will hold firmly their own spirit. They will not die to self and let the Lord Jesus come into their hearts. They will be more and still more deceived until they cannot discern truth and righteousness. They will, under another spirit, seek to place upon the work a mold that God shall not approve; and they will endeavor to act out the attributes of Satan in assuming control of human minds and thus control the work and cause of God.

> «Аз ин ҷамъомад мардоне хоҳанд рафт, ки даъво мекунанд ҳақро медонанд, аммо бар ҷони худ либосҳоеро ҷамъ меоваранд, ки дар дастгоҳи бофандагии осмон бофта нашудаанд. Рӯҳе, ки онҳо дар ин ҷо қабул кардаанд, ҳамроҳи онҳо бурда хоҳад шуд. Ман барои ояндаи кори мо меларзам. Онҳое ки дар ин ҷо ба далелҳое, ки Худо додааст, таслим намешаванд, бар зидди бародарони худ, ки Худо онҳоро истифода мебарад, ҷанг хоҳанд кард. Онҳо онро бисёр душвор хоҳанд сохт, вақте ки фурсатҳое фаро расанд, ки дар онҳо тавонанд ҳамон навъи ҷангро, ки то имрӯз ба он машғул будаанд, пеш бибаранд ва идома диҳанд. Ин мардон фурсатҳо хоҳанд дошт, то бовар кунонда шаванд, ки онҳо бар зидди Рӯҳи Муқаддаси Худо меҷангидаанд. Баъзеҳо қонеъ хоҳанд шуд; дигарон ба рӯҳи худ устуворона часпида хоҳанд монд. Онҳо барои худ нахоҳанд мурд ва нахоҳанд гузошт, ки Худованд Исо ба дилҳои онҳо дарояд. Онҳо бештар ва бештар фирефта хоҳанд шуд, то он дараҷае ки дигар ҳақ ва адолатро фарқ карда натавонанд. Онҳо, таҳти рӯҳи дигар, хоҳанд кӯшид бар кор қолабе гузоранд, ки Худо онро тасдиқ нахоҳад кард; ва саъй хоҳанд кард сифатҳои Шайтонро дар ба ихтиёр гирифтани зеҳнҳои инсонӣ зоҳир намоянд ва ба ин васила кор ва амри Худоро идора кунанд.

> “Had our brethren fasted and prayed and humbled their hearts before God at this meeting, and sat down calmly to investigate the Scriptures together, then God would have been glorified. But the spirit of prejudice that was brought to that meeting closed the door to the richest blessing of God, and those who had this spirit will not be in a favorable position to see light until they repent before God and have some sense of how near they have come to doing despite to the Holy Spirit and having another spirit.” The 1888 Materials, 832.

> «Агар бародарони мо дар ин маҷлис рӯза медоштанд, дуо мекарданд ва дилҳои худро пеши Худо фурӯтан месохтанд, ва оромона менишастанд, то Навиштаҳоро якҷоя таҳқиқ намоянд, он гоҳ Худо ҷалол меёфт. Аммо рӯҳи таассубе, ки ба он маҷлис оварда шуд, дарро ба рӯйи бойтарин баракати Худо баст, ва онҳое ки ин рӯҳро доштанд, дар мавқеи мусоид нахоҳанд буд, то нурро бубинанд, то он даме ки пеши Худо тавба кунанд ва то андозае дарк намоянд, ки то чӣ ҳад ба беҳурматӣ нисбат ба Рӯҳулқудс наздик омадаанд ва рӯҳи дигаре доштаанд». The 1888 Materials, 832.

After 1888, Sister White “trembled for the future of” God’s church and work. She saw that the meeting would produce a continued spiritual warfare among the men that were leaders of Laodicean Adventism, and the controversy of “the daily,” is evidence that her predictions were fulfilled upon that very generation. A warfare was then carried on by men who did not “yield to the evidence God had given” to confirm the “heaven sent message and messengers,” and those men made war against “the Holy Spirit of God.” The second generation watched as the publishing house and sanitarium were burnt to the ground by the fires of God’s judgment.

Пас аз соли 1888, Хоҳар Уайт барои ояндаи калисо ва кори Худо «ба ларза омад». Ӯ дид, ки он маҷлис боиси идомаи ҷанги рӯҳонӣ дар миёни мардоне хоҳад шуд, ки роҳбарони адвентизми лаодикия буданд, ва баҳси «доимӣ» далел аст, ки пешгӯиҳои ӯ маҳз бар ҳамон насл иҷро шуданд. Он гоҳ ҷанге аз ҷониби мардоне бурда мешуд, ки ба «далелҳое, ки Худо дода буд» тан надоданд, то «паём ва пайғамбарони аз осмон фиристодашуда»-ро тасдиқ намоянд, ва он мардон бар зидди «Рӯҳи Муқаддаси Худо» ҷанг карданд. Насли дуюм тамошо кард, ки чӣ гуна нашриёт ва санатория аз оташҳои доварии Худо то ба замин сӯхта нобуд шуданд.

> “Today I received a letter from Elder Daniells regarding the destruction of the Review office by fire. I feel very sad as I consider the great loss to the cause. I know that this must be a very trying time for the brethren in charge of the work and for the employees of the office. I am afflicted with all who are afflicted. But I was not surprised by the sad news, for in the visions of the night I have seen an angel standing with a sword as of fire stretched over Battle Creek. Once, in the daytime, while my pen was in my hand, I lost consciousness, and it seemed as if this sword of flame were turning first in one direction and then in another. Disaster seemed to follow disaster because God was dishonored by the devising of men to exalt and glorify themselves.

> «Имрӯз ман аз Пири Даниеллс дар бораи ба воситаи оташ нобуд шудани идораи Review нома гирифтам. Вақте ки ман талафоти бузургеро, ки ба кори Худо расидааст, ба назар мегирам, худро бисёр ғамгин ҳис мекунам. Ман медонам, ки ин бояд барои бародароне, ки масъули кори мазкур мебошанд, ва барои кормандони идора вақти бисёр санҷишовар бошад. Ман бо ҳамаи онҳое ки дар азобанд, азоб мекашам. Аммо аз ин хабари андӯҳовар ҳайрон нашудам, зеро дар рӯъёҳои шаб ман фариштаеро дидаам, ки бо шамшере монанди оташ бардошта, болои Батл-Крик истода буд. Боре, рӯзона, ҳангоме ки қалам дар дастам буд, ман аз ҳуш рафтам, ва чунин менамуд, ки ин шамшери оташин аввал ба як самт ва сипас ба самти дигар мегашт. Ба назар мерасид, ки офат аз пайи офат меояд, зеро Худо ба василаи андешаҳои инсонӣ, ки барои боло бурдан ва ҷалол додани худ тарҳрезӣ шудаанд, беҳурмат карда мешуд.»

> “This morning I was drawn out in earnest prayer that the Lord would lead all who are connected with the Review and Herald office to make diligent search, that they may see wherein they have disregarded the many messages God has given.

> «Ин субҳ ман ба дуои ҷиддӣ кашида шудам, то ки Худованд ҳамаи онҳоеро, ки бо идораи Review and Herald алоқаманданд, роҳнамоӣ намояд, то бо саъю кӯшиши зиёд ҷустуҷӯ кунанд, то бубинанд, ки дар кадом ҷиҳат онҳо паёмҳои бисёри Худоро, ки Ӯ додааст, нодида гирифтаанд.

> “Sometime ago the brethren at the Review office asked my counsel about the erection of another building. I then said that if those who were in favor of adding another building to the Review and Herald office had the future mapped out before them, if they could see what would be in Battle Creek, they would have no question about putting up another building there. God said: ‘My word has been despised; and I will turn and overturn.’

> «Чанде пеш бародарон дар идораи Review аз ман оид ба бунёди бинои дигар машварат пурсида буданд. Он вақт ман гуфтам, ки агар онҳое, ки тарафдори илова кардани бинои дигар ба идораи Review and Herald буданд, ояндаро пеши рӯи худ тарҳрезишуда медиданд, агар метавонистанд бубинанд, ки дар Battle Creek чӣ хоҳад буд, онҳо дар бораи бунёд кардани бинои дигар дар он ҷо ҳеҷ саволе намедоштанд. Худо гуфт: “Каломи Ман хор шумурда шудааст; ва Ман хоҳам гардонид ва вожгун хоҳам сохт.”»

> “At the General Conference, held in Battle Creek in 1901, the Lord gave His people evidence that He was calling for reformation. Minds were convicted, and hearts were touched; but thorough work was not done. If stubborn hearts had then broken in penitence before God, there would have been seen one of the greatest manifestations of the power of God that has ever been seen. But God was not honored. The testimonies of His Spirit were not heeded. Men did not separate from the practices that were in decided opposition to the principles of truth and righteousness, which should ever be maintained in the Lord’s work.

> «Дар Конфронси умумӣ, ки соли 1901 дар Батл-Крик баргузор гардид, Худованд ба қавми Худ далел дод, ки Ӯ ислоҳотро талаб мекард. Зеҳнҳо ба эътиқод оварда шуданд, ва дилҳо ламс ёфтанд; вале кори комил анҷом дода нашуд. Агар он вақт дилҳои саркаш дар тавба пеши Худо шикаста мешуданд, яке аз бузургтарин зоҳиршавиҳои қудрати Худо, ки то ба ҳол дида шудааст, дида мешуд. Аммо Худо эҳтиром карда нашуд. Шаҳодатҳои Рӯҳи Ӯ ба гӯш гирифта нашуданд. Одамон худро аз он амалҳое ҷудо накарданд, ки ошкоро ба принсипҳои ростӣ ва адолат мухолиф буданд, принсипҳое ки бояд ҳамеша дар кори Худованд нигоҳ дошта шаванд.

> “The messages to the church of Ephesus and to the church in Sardis have been often repeated to me by the One who gives me instruction for His people. ‘Unto the angel of the church of Ephesus write; These things saith He that holdeth the seven stars in His right hand, who walketh in the midst of the seven golden candlesticks; I know thy works, and the labor, and thy patience, and how thou canst not bear them which are evil: and thou hast tried them which say they are apostles, and are not, and hast found them liars: and hast borne, and hast patience, and for My name’s sake hast labored, and hast not fainted. Nevertheless I have somewhat against thee, because thou hast left thy first love. Remember therefore from whence thou art fallen, and repent, and do the first works; or else I will come unto thee quickly, and will remove thy candlestick out of his place, except thou repent.’ Revelation 2:1–5.

> «Паёмҳо ба калисои Эфсӯс ва ба калисои Сардис борҳо ба ман аз ҷониби Он Касе такрор карда шудаанд, ки барои қавми Худ дастур ба ман медиҳад. “Ба фариштаи калисои Эфсӯс бинавис; Инро Ӯ мегӯяд, ки ҳафт ситораро дар дасти рости Худ нигоҳ медорад ва дар миёни ҳафт чароғдони тиллоӣ роҳ меравад: Ман аъмоли туро, ва меҳнати туро, ва сабри туро медонам, ва он ки ту бадкоронро тоқат карда наметавонӣ; ва онҳоеро, ки худро ҳаввориён мегӯянд, вале нестанд, санҷидаӣ ва онҳоро дурӯғгӯ ёфтаӣ; ва тоқат кардаӣ, ва сабр дорӣ, ва барои исми Ман меҳнат кашидаӣ, ва суст нашудаӣ. Лекин бар ту чизе дорам, зеро муҳаббати аввали худро тарк кардаӣ. Пас, ба ёд ор, ки аз куҷо афтодаӣ, ва тавба кун, ва аъмоли аввалро ба ҷо овар; вагарна ба зудӣ назди ту хоҳам омад ва чароғдони туро аз ҷояш бар хоҳам гирифт, агар тавба накунӣ.” Ваҳй 2:1–5.»

> “‘And unto the angel of the church in Sardis write; These things saith He that hath the seven Spirits of God, and the seven stars; I know thy works, that thou hast a name that thou livest, and art dead. Be watchful, and strengthen the things which remain, that are ready to die: for I have not found thy works perfect before God. Remember therefore how thou hast received and heard, and hold fast, and repent. If therefore thou shalt not watch, I will come on thee as a thief, and thou shalt not know what hour I will come upon thee.’ Revelation 3:1–3.

> «Ба фариштаи калисои Сардис бинавис: Инро Ӯ мегӯяд, ки ҳафт Рӯҳи Худо ва ҳафт ситораро дорад; аъмоли туро медонам, ки номе дорӣ, ки зинда ҳастӣ, вале мурдаӣ. Бедор бош ва он чизҳоеро, ки боқӣ мондаанд ва наздик аст бимиранд, қувват деҳ; зеро Ман аъмоли туро дар ҳузури Худо комил наёфтаам. Пас, ба ёд ор, ки чӣ гуна қабул кардаӣ ва шунидаӣ, ва онро маҳкам нигоҳ дор ва тавба кун. Пас, агар бедор набошӣ, Ман бар ту мисли дузд хоҳам омад, ва нахоҳӣ донист, ки дар кадом соат бар ту хоҳам омад». Ваҳй 3:1–3.

> “We are seeing the fulfillment of these warnings. Never have scriptures been more strictly fulfilled than these have been.

> «Мо иҷрои ин огоҳиҳоро мебинем. Ҳеҷ гоҳ Навиштаҳо аз ин дида сахттар иҷро нашуда буданд.»

> “Men may erect the most carefully constructed, fireproof buildings, but one touch of God’s hand, one spark from heaven, will sweep away every refuge.

> «Одамон метавонанд биноҳои бо ниҳояти эҳтиёт сохташуда ва аз оташ эминро барпо намоянд, аммо як ламси дасти Худо, як шарора аз осмон, ҳар паноҳгоҳро нобуд хоҳад кард.»

> “It has been asked if I have any advice to give. I have already given the advice that God has given me, hoping to prevent the falling of the fiery sword that was hanging over Battle Creek. Now that which I dreaded has come—the news of the burning of the Review and Herald building. When this news came, I felt no surprise, and I had no words to speak. What I have had to say from time to time in warnings has had no effect except to harden those who heard, and now I can only say: I am so sorry, so very sorry, that it was necessary for this stroke to come. Light enough has been given. If it were acted upon, further light would not be needed.” Testimonies, volume 8, 97–99.

> «Аз ман пурсидаанд, ки оё ягон маслиҳате дорам, ки бидиҳам. Ман аллакай ҳамон маслиҳатеро додаам, ки Худо ба ман дода буд, ба умеди он ки фурӯ омадани шамшери оташинро, ки бар болои Батл-Крик овезон буд, пешгирӣ намоям. Акнун он чизе ки аз он метарсидам, фаро расид — хабари сӯхтани бинои Review and Herald. Вақте ки ин хабар расид, ман ҳеҷ тааҷҷубе эҳсос накардам, ва ҳеҷ сухане надоштам, ки бигӯям. Он чи ман гоҳ-гоҳ дар огоҳиҳо гуфтаам, ҳеҷ таъсире надошт, ҷуз ин ки онҳоеро, ки мешуниданд, сахтдилтар гардонд; ва акнун ман танҳо инро гуфта метавонам: ман бисёр мутаассифам, бисёр ва бисёр мутаассифам, ки зарур шуд ин зарба биёяд. Нури кофӣ дода шудааст. Агар ба он амал карда мешуд, ба нури иловагӣ ниёз намебуд». Testimonies, volume 8, 97–99.

The second generation of Adventism was not a victory, and in fulfillment of Ezekiel chapter eight, the rebellion only continued to escalate.

Насли дуюми адвентизм пирӯзӣ набуд, ва ба иҷрошавии боби ҳаштуми Ҳизқиёл, исён танҳо ҳамоно шиддат мегирифт.

> “By written messages and by fire the Lord has declared that he wants his people to move out of Battle Creek. May God help us to hear his voice. Does it mean nothing to us that our two great institutions in Battle Creek were swept away by fire? You may say, ‘But the new Sanitarium has many patients.’ Yes; but if there were many thousand patients there, this would be no argument in favor of our people building homes in Battle Creek, and settling there.

> «Ба воситаи паёмҳои навишташуда ва ба воситаи оташ Худованд эълон кардааст, ки Ӯ мехоҳад қавми Худ аз Батл-Крик берун равад. Худо ба мо мадад кунад, то овози Ӯро бишнавем. Оё барои мо ҳеҷ маъное надорад, ки ду муассисаи бузурги мо дар Батл-Крик ба оташ рӯфта шуданд? Шумо метавонед бигӯед: “Аммо Санаториуми нав беморони бисёр дорад.” Бале; вале ҳатто агар дар он ҷо ҳазорон бемор мебуданд, ин ҳеҷ далеле ба нафъи он намебуд, ки қавми мо дар Батл-Крик хонаҳо бисозанд ва дар он ҷо муқим шаванд.»

> “Temptations are increasing. Men are rejecting the light that God has sent in the Testimonies of his Spirit, and they are choosing their own devising and their own plans. Will men continue to separate themselves from God? Must he reveal his displeasure in a still more marked manner than he has already done?” Pamphlets, SpTB06, 45.

> «Васвасаҳо меафзоянд. Одамон нуреро, ки Худо дар Шаҳодатҳои Рӯҳи Худ фиристодааст, рад мекунанд ва тадбирҳои худ ва нақшаҳои худро интихоб менамоянд. Оё одамон ҳамоно худро аз Худо ҷудо хоҳанд кард? Оё Ӯ бояд норизоиятии Худро ба тарзе боз ҳам равшантар аз он чи то ҳоло кардааст, ошкор созад?» Pamphlets, SpTB06, 45.

Men were “choosing their own devising’s and their own plans,” as represented by the seventy elders in the chambers of imagery of Ezekiel chapter eight, who proclaimed, “The Lord seeth us not.” The Lord raised up a prophetess and gave her “open visions” for exactly forty years, until 1884. He placed his signature upon this gift, for He gave it and ended it in a city named Portland, and he gave it for forty years. Just prior to the cessation of “open visions” the ancient men began to undermine the authority of the Bible and the Spirit of Prophecy in 1881, and 1882. The “open visions,” then ended in 1884, and in four years the rebellion of Korah, Dathan and Abiram was repeated at the 1888 General Conference.

Одамон «ихтиёри тадбири худ ва нақшаҳои худро» интихоб мекарданд, чунон ки аз ҷониби ҳафтод пирон дар ҳуҷраҳои тасвирҳои боби ҳаштуми Ҳизқиёл намояндагӣ шудаанд, ки эълон мекарданд: «Худованд моро намебинад». Худованд набияеро бархезонид ва ба ӯ маҳз барои чиҳил сол, то соли 1884, «рӯъёҳои ошкор» ато намуд. Ӯ мӯҳри Худро бар ин ато гузошт, зеро онро Ӯ дод ва онро дар шаҳре бо номи Портленд ба поён расонд, ва онро барои чиҳил сол дод. Каме пеш аз қатъ шудани «рӯъёҳои ошкор», пирони қадим дар солҳои 1881 ва 1882 ба заиф сохтани мақоми Китоби Муқаддас ва Рӯҳи Нубувват оғоз карданд. Пас, «рӯъёҳои ошкор» соли 1884 ба поён расиданд, ва баъд аз чаҳор сол исёни Қӯраҳ, Дотон ва Абиром дар Конфронси умумии соли 1888 такрор гардид.

The rebellion of 1888, produced an escalation of rebellion that saw God’s direct intervention into the history of Laodicean Adventism as He burnt down the publishing work and the health work. Yet those direct judgments did not deter the rebellion that was under way. In 1919, a Bible Conference took place, where one of the primary rebels of the second generation, William Warren Prescott, the theologian trained in the universities of apostate Protestantism, was the primary leader of pushing the satanic view that claimed “the daily,” represented Christ’s sanctuary work gave a series of presentations.

Исёни соли 1888 боиси шиддат гирифтани исён гардид, то ҷое ки Худо бевосита ба таърихи адвентизми Лодикия дахолат намуда, кори нашриёт ва кори тиббиро ба оташ супурд. Аммо он довариҳои мустақим исёне, ки ҷараён дошт, бознадоштанд. Соли 1919 Конфронси Китоби Муқаддас баргузор шуд, ки дар он яке аз исёнгарони асосии насли дуюм, Уилям Уоррен Прескотт, илоҳиётшиносе, ки дар донишгоҳҳои протестантизми муртад таълим гирифта буд, ҳамчун пешвои асосӣ дар пешбурди назари шайтонӣ, ки иддао мекард «ҳамешагӣ» кори муқаддасгоҳи Масеҳро ифода мекунад, як силсила муаррифӣҳо анҷом дод.

History identified that at that Bible conference in 1919, Prescott presented a gospel that consisted of removing every tenet of the prophetic message of the Millerites. He even attempted to remove the twenty-three hundred days, but could not pull that off. Yet he presented a gospel that was fully void of the prophetic understandings of the Millerites. His gospel was rejected at the meeting, but still those blind leaders decided to take his series of presentations and construct them into a book titled, The Doctrine of Christ. That book became the symbol of the arrival of the third generation of Laodicean Adventism.

Таърих муайян кардааст, ки дар он конфронси Китоби Муқаддас дар соли 1919, Прескотт инҷиле пешниҳод намуд, ки аз дур сохтани ҳар як ақидаи асосии паёми нубувватии Миллериён иборат буд. Ӯ ҳатто кӯшиш кард, ки ду ҳазору сесад рӯзро низ бардорад, аммо натавонист инро амалӣ созад. Бо вуҷуди ин, ӯ инҷилеро пешниҳод кард, ки комилан аз фаҳмишҳои нубувватии Миллериён холӣ буд. Ин инҷили ӯ дар он маҷлис рад карда шуд, аммо бо вуҷуди ин, он роҳбарони кӯр қарор доданд, ки силсилаи пешниҳодҳои ӯро гирифта, онҳоро ба китобе бо унвони «Таълимоти Масеҳ» табдил диҳанд. Он китоб ба рамзи фаро расидани насли сеюми адвентизми Лоудикия табдил ёфт.

The book represents another gospel than the Millerite gospel of Habakkuk chapter two, and Paul informs us another gospel is not a gospel at all.

Ин китоб башорати дигареро аз Инҷили миллерии боби дуюми Ҳабаққуқ ифода мекунад, ва Павлус ба мо мефаҳмонад, ки инҷили дигар умуман Инҷил нест.

> I marvel that ye are so soon removed from him that called you into the grace of Christ unto another gospel: Which is not another; but there be some that trouble you, and would pervert the gospel of Christ. But though we, or an angel from heaven, preach any other gospel unto you than that which we have preached unto you, let him be accursed. As we said before, so say I now again, If any man preach any other gospel unto you than that ye have received, let him be accursed. Galatians 1:6–9.

> Ман ҳайронам, ки шумо ин қадар зуд аз Ӯ, ки шуморо ба воситаи файзи Масеҳ даъват намудааст, ба сӯи башорати дигар мегардед; дар ҳоле ки он дигар нест; балки баъзе касон ҳастанд, ки шуморо ошуфта месозанд ва мехоҳанд башорати Масеҳро таҳриф кунанд. Лекин ҳатто агар мо ё фариштае аз осмон ба шумо башорати дигаре ғайр аз он чи ки ба шумо башорат додаем, мавъиза кунад, лаънатӣ бод. Чунон ки пештар гуфта будем, ҳоло боз мегӯям: агар касе ба шумо башорати дигаре ғайр аз он чи ки қабул кардаед, мавъиза кунад, лаънатӣ бод. Ғалотиён 1:6–9.

The third generation of Adventism is represented by Ezekiel’s third abomination where the women are weeping for Tammuz. Tammuz was a Mesopotamian deity associated with fertility and the cycles of vegetation. Tammuz was sometimes depicted as a shepherd or a young man, linked to the changing seasons and the growth of crops. Tammuz’s death and subsequent resurrection, was tied to the agricultural calendar. According to the mythology, Tammuz would die or disappear during the summer months, which was seen as a representation of the withering of vegetation in the hot, dry season. The weeping for Tammuz was a mourning ritual that involved lamenting the death or disappearance of Tammuz during the summer months, followed by rejoicing at his resurrection, which symbolized the renewal of vegetation and agricultural life.

Насли сеюми адвентизм бо сеюмин макруҳоти Ҳизқиёл муаррифӣ мешавад, ки дар он занон барои Таммуз гиря мекунанд. Таммуз маъбуде аз Байнаннаҳрайн буд, ки бо ҳосилхезӣ ва давраҳои наботот алоқаманд дониста мешуд. Баъзан Таммузро чун чӯпон ё ҷавоне тасвир мекарданд, ки бо тағйири фаслҳо ва нашъунамои зироатҳо вобаста буд. Марги Таммуз ва эҳёи баъдии ӯ ба тақвими кишоварзӣ иртибот дошт. Мувофиқи ин асотир, Таммуз дар моҳҳои тобистон мемурд ё нопадид мегашт, ки ин ҳамчун ифодаи пажмурдашавии наботот дар мавсими гарму хушк дида мешуд. Гиря барои Таммуз маросими мотаме буд, ки нола кардан бар марг ё нопадидшавии Таммузро дар моҳҳои тобистон дар бар мегирифт ва пас аз он шодӣ аз эҳёи ӯ фаро мерасид, ки рамзи таҷдиди наботот ва зиндагии кишоварзӣ буд.

Weeping for Tammuz represents a counterfeit latter rain message, which is what the gospel of W. W. Prescott represented. The removal of the prophetic foundation, which began in the rebellion of 1863, reached a point in 1919, that Laodicean Adventism allowed the false gospel to be established. That false gospel was based fully upon the methodology of apostate Protestantism. Its original architect was W. W. Prescott, and as with William Miller, both men’s gospel was based upon their foundational understanding of “the daily,” in the book of Daniel. Both gospels are represented in the passage of 2 Thessalonians where Miller first discovered that “the daily,” represented paganism. In the passage there is a class represented by Miller, who accept the truth presented by Paul, and another class who do not possess a love of the truth.

Гиря барои Таммуз паёми қалбакии борони охиринро ифода мекунад, ки ҳамин чиз Инҷили W. W. Prescott онро намояндагӣ менамуд. Бартараф шудани таҳкурсии нубувватӣ, ки дар исёни соли 1863 оғоз ёфт, дар соли 1919 ба он ҳадде расид, ки адвентизми Лаодикия иҷозат дод, то ин инҷили козиб барқарор гардад. Он инҷили козиб комилан бар пояи методологияи протестантизми муртад бино шуда буд. Меъмори аслии он W. W. Prescott буд, ва ҳамон тавре ки бо William Miller буд, Инҷили ҳар ду мард бар фаҳмиши бунёдии онҳо дар бораи «ҳамешагӣ», дар китоби Дониёл, асос ёфта буд. Ҳар ду инҷил дар порчаи 2 Thessalonians намояндагӣ шудаанд, ки дар он William Miller аввалин бор дарёфт, ки «ҳамешагӣ» бутпарастиро ифода менамояд. Дар он порча як гурӯҳе ҳаст, ки бо Miller намояндагӣ мешавад, ки ҳақиқати пешниҳодкардаи Павлусро мепазиранд, ва гурӯҳи дигаре, ки муҳаббати ҳақиқатро соҳиб нестанд.

One class in the last days, represented by Miller, “recognize” and receive the latter rain, and another class, represented by Prescott, receive strong delusion. The strong delusion they receive is based upon a false gospel, that is no gospel at all, and it identifies a false message of the latter rain. Thus, the third abomination of Ezekiel is the women (churches of Laodicean Adventism), weeping for Tammuz. Their summertime tears (rain), are to produce the fruit of the harvest.

Як гурӯҳ дар айёми охир, ки бо Миллер намояндагӣ мешавад, «борони охирин»-ро «мешиносад» ва онро қабул мекунад; ва гурӯҳи дигаре, ки бо Прескотт намояндагӣ мешавад, фиреби сахтро қабул мекунад. Фиреби сахте, ки онҳо қабул мекунанд, бар мабнои инҷили козиб аст, ки аслан ҳеҷ инҷил нест, ва он паёми козиби борони охиринро муайян мекунад. Пас, сеюмин макруҳоти Ҳизқиёл занон мебошанд (калисоҳои адвентизми Лаодикия), ки барои Таммуз гиря мекунанд. Ашкҳои тобистонаи онҳо (борон) бояд самари даравро ба вуҷуд оваранд.

The distinction between two types of latter rain message pervades the Bible and Spirit of Prophecy. The Bible repeatedly identifies that the rain is withheld from a disobedient people.

Фарқият миёни ду навъи паёми борони охир дар тамоми Китоби Муқаддас ва Рӯҳи Нубувват фаро гирифтааст. Китоби Муқаддас борҳо таъкид менамояд, ки борон аз қавми нофармон боздошта мешавад.

> They say, If a man put away his wife, and she go from him, and become another man’s, shall he return unto her again? shall not that land be greatly polluted? but thou hast played the harlot with many lovers; yet return again to me, saith the Lord. Lift up thine eyes unto the high places, and see where thou hast not been lien with. In the ways hast thou sat for them, as the Arabian in the wilderness; and thou hast polluted the land with thy whoredoms and with thy wickedness. Therefore the showers have been withholden, and there hath been no latter rain; and thou hadst a whore’s forehead, thou refusedst to be ashamed. Jeremiah 3:1–3.

> Мегӯянд: «Агар марде зани худро талоқ диҳад, ва ӯ аз назди вай рафта, зани марди дигаре гардад, оё ӯ боз ба назди вай бармегардад? Оё он замин сахт наҷис намегардад?» Аммо ту бо ошиқони бисёр фоҳишагӣ кардӣ; вале боз назди Ман баргард, мегӯяд Худованд. Чашмони худро сӯи баландиҳо бардор ва бубин, ки дар куҷо ту бо касе ҳамхоба нашудаӣ. Дар роҳҳо барои онҳо нишастаӣ, мисли арабе дар биёбон; ва заминро бо фоҳишагиҳои худ ва бо шарорати худ палид кардаӣ. Бинобар ин, боронҳо боздошта шудаанд, ва борони охирин набуд; ва ту пешонии фоҳишаро доштӣ, аз шарм кардан сарпечӣ намудӣ. Ирмиё 3:1–3.

Laodicean Adventism began playing the harlot in 1863, and ever since then the showers have been withheld. They refuse to be ashamed of their rebellion, and that lack of humility produces a whore’s forehead, and the whore of Bible prophecy is the papacy. The third generation is where the final work of preparing to bow down to the whore of Rome’s mark is accomplished. The preparation for the fourth generation is accomplished in the third generation, by a counterfeit message of the latter rain. As with the rebellion of 1863, and the rebellion of 1888, the rebellion of 1919, are aligned with September 11, 2001, for when the buildings of New York City then came down the mighty angel of Revelation eighteen descended and the genuine latter rain began.

Адвентизми Лоодикия дар соли 1863 ба зинокорӣ оғоз намуд, ва аз ҳамон вақт то имрӯз боронҳо боздошта шудаанд. Онҳо аз исёни худ шарм намедоранд, ва он норасоии фурӯтанӣ пешонии фоҳишаро ба вуҷуд меоварад, ва фоҳишаи нубуввати Китоби Муқаддас папагист. Насли сеюм он ҷост, ки дар он кори ниҳоии омода шудан барои саҷда овардан ба тамғаи фоҳишаи Рум анҷом меёбад. Омодагӣ барои насли чорум дар насли сеюм ба воситаи паёми қалбакии борони охирин анҷом меёбад. Чунон ки исёни соли 1863, ва исёни соли 1888, исёни соли 1919 низ бо 11 сентябри соли 2001 мутобиқ мебошанд, зеро вақте ки биноҳои шаҳри Ню-Йорк он гоҳ фурӯ рехтанд, фариштаи қавии Ваҳй боби ҳаждаҳ нозил шуд ва борони охирини ҳақиқӣ оғоз ёфт.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> «Борони охирон бояд бар қавми Худо фуруд ояд. Фариштаи қудратманде бояд аз осмон нозил шавад, ва тамоми замин аз ҷалоли ӯ мунаввар гардад». Review and Herald, April 21, 1891.

When the latter rain began the ancient men of Laodicean Adventism would not recognize it as the latter rain, for they had been indoctrinated by a false latter rain message, represented by Ezekiel as the women weeping for Tammuz, and in application as a message of peace and safety.

Вақте ки борони охирин оғоз ёфт, пирони куҳансоли адвентизми Лаодикия онро ҳамчун борони охирин эътироф намекарданд, зеро онҳо бо паёми дурӯғини борони охирин, ки аз ҷониби Ҳизқиёл ҳамчун заноне, ки барои Таммуз мегиристанд, тасвир шудааст ва дар татбиқ ҳамчун паёми сулҳ ва амният, талқин ёфта буданд.

> “Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 507.

> «Танҳо онҳое ки мувофиқи нуре ки доранд зиндагӣ мекунанд, нури бештар хоҳанд гирифт. Агар мо ҳар рӯз дар зоҳир сохтани фазилатҳои фаъоли масеҳӣ пешрафт накунем, зуҳуроти Рӯҳи Муқаддасро дар борони охир намешиносем. Шояд он бар дилҳои атрофи мо фуруд ояд, аммо мо онро на дарк хоҳем кард ва на қабул.» Testimonies to Ministers, 507.

It was impossible for the guardians of the people to recognize the arrival of the latter rain, for their false gospel of a false latter rain, denied the possibility of any manifestation of the power of God as had been in former ages.

Шинохтани фарорасии борони дерина барои нигаҳбонони қавм ғайримумкин буд, зеро инҷили дурӯғини онҳо дар бораи борони дерини дурӯғин, ҳар гуна имконияти зуҳури қудрати Худоро, чунонки дар асрҳои пешин буд, инкор мекард.

> “There is to be in the churches a wonderful manifestation of the power of God, but it will not move upon those who have not humbled themselves before the Lord, and opened the door of the heart by confession and repentance. In the manifestation of that power which lightens the earth with the glory of God, they will see only something which in their blindness they think dangerous, something which will arouse their fears, and they will brace themselves to resist it. Because the Lord does not work according to their ideas and expectations, they will oppose the work. ‘Why,’ they say, ‘should not we know the Spirit of God, when we have been in the work so many years?’—Because they did not respond to the warnings, the entreaties of the messages of God, but persistently said, ‘I am rich, and increased with goods, and have need of nothing.’ Talent, long experience, will not make men channels of light, unless they place themselves under the bright beams of the Sun of Righteousness, and are called, and chosen, and prepared by the endowment of the Holy Spirit. When men who handle sacred things will humble themselves under the mighty hand of God, the Lord will lift them up. He will make them men of discernment—men rich in the grace of his Spirit. Their strong, selfish traits of character, their stubbornness, will be seen in the light shining from the Light of the world. ‘I will come unto thee quickly, and will remove thy candlestick out of his place, except thou repent.’ If you seek the Lord with all your heart, he will be found of you.” Review and Herald, December 23, 1890.

> «Дар калисоҳо бояд зуҳуроти аҷоиби қудрати Худо ба амал ояд, вале он бар онҳое таъсир нахоҳад кард, ки худро дар ҳузури Худованд фурӯтан насохтаанд ва дари дили худро бо иқрор ва тавба накушодаанд. Дар зуҳури он қудрате, ки заминро бо ҷалоли Худо мунаввар месозад, онҳо фақат чизеро хоҳанд дид, ки дар кӯрии худ онро хатарнок мепиндоранд, чизе ки тарсҳои онҳоро бармеангезад, ва онҳо худро барои муқовимат ба он омода хоҳанд кард. Азбаски Худованд мувофиқи тасаввурот ва интизориҳои онҳо амал намекунад, онҳо ба ин кор муқобил хоҳанд баромад. “Чаро,” мегӯянд онҳо, “мо набояд Рӯҳи Худоро бишносем, дар ҳоле ки ин қадар солҳои зиёд дар ин кор будаем?” — Зеро онҳо ба ҳушдорҳо ва илтиҷоҳои паёмҳои Худо посух надоданд, балки пайваста гуфтанд: “Ман сарватмандам, ва молу мулки бисёр дорам, ва ба ҳеҷ чиз эҳтиёҷ надорам.” Истеъдод ва таҷрибаи дарозмуддат одамонро ба каналҳои нур табдил нахоҳад дод, магар он ки онҳо худро зери шуоъҳои дурахшони Офтоби Адолат қарор диҳанд ва бо атои Рӯҳи Муқаддас даъват, баргузида ва омода гарданд. Вақте ки одамоне, ки бо чизҳои муқаддас сарукор доранд, худро зери дасти тавонои Худо фурӯтан созанд, Худованд онҳоро боло хоҳад бардошт. Ӯ онҳоро мардони фаҳму фаросат хоҳад гардонид — мардоне, ки аз файзи Рӯҳи Ӯ сарватманданд. Хислатҳои қавии худпарастонаи онҳо ва саркашии онҳо дар нуре, ки аз Нури ҷаҳон медурахшад, ошкор хоҳанд шуд. “Ба зудӣ назди ту хоҳам омад, ва шамъдони туро аз ҷояш хоҳам гирифт, агар тавба накунӣ.” Агар шумо Худовандро бо тамоми дили худ биҷӯед, Ӯ аз ҷониби шумо ёфт хоҳад шуд.» Review and Herald, December 23, 1890.

The elders of Ezekiel chapter eight, accepted a gospel of peace and safety in 1919, and when September 11, 2001 arrived the fruit of that escalating rebellion was manifested in their inability to recognize the arrival of the latter rain. In the history beginning at the time of the end in 1989, God repeated the Millerite movement to the very letter. Miller was a symbol of Elijah, and Elijah had straitly told Ahab that there would be no rain, except at the word of Elijah.

Пирони боби ҳаштуми Ҳизқиёл дар соли 1919 башорати сулҳ ва амниятро пазируфтанд, ва ҳангоме ки 11 сентябри соли 2001 фаро расид, самари он исёни рӯ ба афзоиш дар нотавонии онҳо барои шинохтани фаро расидани борони охир зоҳир гардид. Дар таърихе ки аз замони охир дар соли 1989 оғоз ёфт, Худо ҳаракати Миллериро то ба ҳарф такрор намуд. Миллер рамзи Илёс буд, ва Илёс ба Аҳъоб қатъиян гуфта буд, ки бороне нахоҳад буд, магар ба каломи Илёс.

We will continue our consideration of the third generation of Adventism in the next article.

Мо баррасии насли сеюми адвентизмро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’

> Онҳое, ки аз таназзули рӯҳонии худ андӯҳгин намешаванд ва бар гуноҳҳои дигарон мотам намегиранд, бе муҳри Худо боқӣ хоҳанд монд. Худованд ба фиристодагони Худ, яъне ба мардоне ки дар дастҳои худ аслиҳаи қатл доранд, амр медиҳад: «Аз ақиби ӯ аз миёни шаҳр бигузаред ва бизанед; чашми шумо дареғ надошта бошад ва раҳм накунед: пирону ҷавонон, ҳам духтарон, ҳам кӯдакон ва ҳам занонро тамоман бикушед; вале ба ҳеҷ касе ки бар ӯ нишон аст, наздик нашавед; ва аз маъбади Ман оғоз кунед. Пас онҳо аз пирони пеши хона буда оғоз карданд.»

> “Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.

> «Дар ин ҷо мо мебинем, ки калисо — муқаддасгоҳи Худованд — аввалин шуда зарбаи ғазаби Худоро эҳсос кард. Пиронсолон, онҳое ки Худо ба онҳо нури бузург ато карда буд ва онҳо ҳамчун посбонони манфиатҳои рӯҳонии қавм истода буданд, ба амонате, ки ба онҳо супурда шуда буд, хиёнат карданд. Онҳо чунин мавқеъ гирифта буданд, ки мо набояд интизори мӯъҷизаҳо ва зуҳури ошкори қудрати Худо бошем, чунон ки дар рӯзҳои пешин буд. Замонҳо тағйир ёфтаанд. Ин суханон беимонии онҳоро қавӣ мегардонанд, ва онҳо мегӯянд: Худованд на некӣ хоҳад кард ва на бадӣ хоҳад кард. Ӯ аз ҳад меҳрубон аст, то қавми Худро бо доварӣ муҷозот намояд. Ҳамин тавр, «Сулҳ ва амният» нидои мардоне мегардад, ки дигар ҳеҷ гоҳ овози худро мисли карнай баланд нахоҳанд кард, то ба қавми Худо таҷовузҳояшон ва ба хонадони Яъқуб гуноҳҳояшонро нишон диҳанд. Ин сагҳои гунге, ки аккос задан намехостанд, ҳамонҳоянд, ки интиқоми одилонаи Худои ба ғазабомадаро эҳсос мекунанд. Мардон, духтарон ва кӯдакони хурдсол ҳама якҷо ҳалок мешаванд.»

> “The abominations for which the faithful ones were sighing and crying were all that could be discerned by finite eyes, but by far the worst sins, those which provoked the jealousy of the pure and holy God, were unrevealed. The great Searcher of hearts knoweth every sin committed in secret by the workers of iniquity. These persons come to feel secure in their deceptions and, because of His long-suffering, say that the Lord seeth not, and then act as though He had forsaken the earth. But He will detect their hypocrisy and will open before others those sins which they were so careful to hide.

> «Зиштиҳое, ки содиқон барои онҳо оҳу нола мекарданд ва ашк мерехтанд, ҳамон чизҳое буданд, ки чашмони маҳдуди инсонӣ метавонистанд дарёбанд; вале бадтарин гуноҳҳо, онҳое ки рашки Худои поку муқаддасро барангехта буданд, ошкор нашуда буданд. Ҷустуҷӯгари бузурги дилҳо ҳар гуноҳеро, ки дар пинҳонӣ аз ҷониби амалкунандагони шарорат содир мешавад, медонад. Ин ашхос дар фиребҳои худ худро осуда ҳис мекунанд ва ба сабаби пурсабрии Ӯ мегӯянд, ки Худованд намебинад, ва он гоҳ чунон амал мекунанд, ки гӯё Ӯ заминро тарк карда бошад. Аммо Ӯ риёкории онҳоро фош хоҳад кард ва дар назди дигарон он гуноҳҳоро ошкор хоҳад сохт, ки онҳо бо чунин эҳтиёт пинҳон медоштанд.»

> “No superiority of rank, dignity, or worldly wisdom, no position in sacred office, will preserve men from sacrificing principle when left to their own deceitful hearts. Those who have been regarded as worthy and righteous prove to be ring-leaders in apostasy and examples in indifference and in the abuse of God’s mercies. Their wicked course He will tolerate no longer, and in His wrath He deals with them without mercy.

> «Ҳеҷ гуна бартарии мартаба, каромат ё хиради дунявӣ, ҳеҷ мақоме дар хизмати муқаддас, одамонро аз қурбон кардани усул ҳифз нахоҳад кард, агар онҳо ба дилҳои фиребандаи худ вогузошта шаванд. Онҳое ки шоиста ва одил шумурда мешуданд, собит мекунанд, ки саркардагони иртидод ва намунаҳои бепарвоӣ ва сӯиистифода аз марҳаматҳои Худо мебошанд. Роҳи шариронаи онҳоро Ӯ дигар таҳаммул нахоҳад кард, ва дар ғазаби Худ бо онҳо бе раҳм амал мекунад.»

> “It is with reluctance that the Lord withdraws His presence from those who have been blessed with great light and who have felt the power of the word in ministering to others. They were once His faithful servants, favored with His presence and guidance; but they departed from Him and led others into error, and therefore are brought under the divine displeasure.” Testimonies, volume 5, 211, 212.

> «Парвардигор бо беихтиёрӣ ҳузури Худро аз онҳое дур месозад, ки бо нури бузург баракат ёфтаанд ва ҳангоми хизмат ба дигарон қуввати каломро эҳсос кардаанд. Онҳо замоне хизматгузорони вафодори Ӯ буданд, ки бо ҳузур ва роҳнамоии Ӯ илтифот ёфта буданд; аммо аз Ӯ рӯй гардониданд ва дигаронро ба иштибоҳ андохтанд, ва бинобар ин зери норозигии илоҳӣ қарор дода мешаванд». Testimonies, volume 5, 211, 212.

Back to Articles