Article

# Китоби Юил ва Калисои Лаъудикияи Адвентистони Рӯзи Ҳафтум — Рақами Бисту Панҷ

Рақами Бисту Панҷ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 11, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

Китоби Юил роҳбарияти калисои адвентистони рӯзи ҳафтуми Лаодикияро бо шаҳодати исёни рӯ ба авҷи он дар тӯли чор насл рӯ ба рӯ месозад. Он чор насл ҳамчунин дар боби ҳаштуми Ҳизқиёл тасвир шудаанд, ки дар он бисту панҷ марди он насли чорум ба офтоб саҷда мекунанд. Дар соли 1901, сездаҳ сол пас аз исёни соли 1888, калисои адвентистӣ кумитаеро барои роҳбарӣ кардани калисо ташкил намуд.

Кумитаи Иҷроияи нахустини Конфронси Умумӣ ҳангоми бозташкилдиҳии бузурге, ки дар Иҷлосияи Конфронси Умумии соли 1901 анҷом ёфт, таъсис дода шуд ва он аз 25 узв иборат буд. Ин нисбат ба кумитаи то соли 1901, ки ҳамагӣ 13 узв дошт, тавсеаи назаррас буд. Шумораи аъзоён дар тӯли солҳо афзудааст, вале Исо ҳамеша анҷомро бо ибтидо ҳамсон месозад. Ибтидо 25 узв буд, ки яке аз онҳо роҳбар буд, ва ин ба навбати хизмат дар муқаддасгоҳ мувофиқат мекард, ки аз 24 коҳин ва як саркоҳин иборат буд.

Яҳудо ва Синедриён ду рамзи исён дар замони Масеҳ мебошанд. Синедриён калисои Лоудикияи Адвентистони Рӯзи Ҳафтумро намояндагӣ мекунад. Иштироки Синедриён дар маслуб шудани Масеҳ нақши Адвентизмро дар бӯҳрони қонуни якшанбе тимсол мекунад. Синедриён — шӯрои олии яҳудиён дар Уршалим, ки аз саркоҳинон, пирон ва китобдонон иборат буда, таҳти раёсати Саркоҳин Қайёфо қарор дошт — дар воқеаҳое, ки ба марги Исо оварда расонданд, нақши марказӣ бозид.

Баъд аз дастгир шудани Исо дар Ҷатсамонӣ (ки бо хиёнати Яҳудо тадбир шуда буд), ӯро шабона ба ҳузури Шӯрои олии яҳудиён дар хонаи Қайёфо оварданд. Онҳо барои маҳкум кардани ӯ шаҳодат меҷустанд ва шоҳидонеро пеш оварданд, ки ӯро ба куфргӯӣ ва шӯришгарӣ айбдор мекарданд.

Вақте ки Қайёфо бевосита аз Исо пурсид, ки оё Ӯ Масеҳ аст ё не (ё Писари Худо), ҷавоби тасдиқии Исо — «Ту худ гуфтӣ» — саркоҳинро водошт, ки эълон кунад: «Куфр!» Шӯро Ӯро сазовори марг маҳкум кард. Азбаски онҳо дар зери ҳукмронии Рум барои иҷрои ҳукми қатл салоҳият надоштанд, Исоро ба Понтиюс Пилотус, волии румӣ, супурданд ва Ӯро ба фитнаангезӣ муттаҳам сохтанд, то иҷрои қатли румиро таъмин намоянд. Махсусан маслуб карданро сарбозони румӣ бо фармони Пилотус анҷом доданд, вале танҳо пас аз он ки Пилотус ба фишори саркоҳинон ва анбӯҳи мардум таслим шуд (ки марги Исо ва озод кардани Бароббосро талаб мекарданд).

> «Вақте ки Масеҳ бар ин замин буд, ҷаҳон Барабборо авлотар донист. Ва имрӯз низ ҷаҳон ва калисоҳо ҳамон интихоби яксонро мекунанд. Манзараҳои хиёнат, радкунӣ ва маслуб шудани Масеҳ аз нав такрор шудаанд ва боз ҳам дар миқёсе басо азим такрор хоҳанд шуд. Одамон аз хислатҳои душман пур хоҳанд шуд, ва фиребҳои ӯ дар миёни онҳо қудрати бузург хоҳанд дошт. Ҳар қадаре ки нур рад карда шавад, ба ҳамон андоза тасаввуроти нодуруст ва нофаҳмӣ пайдо хоҳад шуд. Онҳое ки Масеҳро рад мекунанд ва Барабборо интихоб менамоянд, зери фиреби ҳалокатовар амал мекунанд. Таҳриф ва шаҳодати дурӯғин то ба исёни ошкор афзоиш хоҳад ёфт. Агар чашм бад бошад, тамоми бадан аз торикӣ пур хоҳад шуд. Онҳое ки муҳаббати худро ба ҳар роҳбаре ҷуз Масеҳ месупоранд, худро таҳти назорати як мафтуншавие хоҳанд ёфт, ки ҷисм, ҷон ва рӯҳро фаро мегирад ва чунон дилфиреб аст, ки зери қудрати он ҷонҳо аз шунидани ҳақиқат рӯй мегардонанд, то ба дурӯғ имон оваранд. Онҳо ба дом афтода ва асир гирифта мешаванд, ва бо ҳар амали худ фарёд мезананд: «Барабборо барои мо раҳо кун, аммо Масеҳро маслуб намо».»

> «Ҳоло низ ҳамин қарор қабул карда мешавад. Манзараҳое, ки бар салиб ба амал омаданд, аз нав такрор мешаванд. Дар калисоҳое, ки аз ростӣ ва адолат дур шудаанд, ошкор мегардад, ки табиати инсонӣ, ҳангоме ки муҳаббати Худо дар ҷон принсипи доимӣ нест, чӣ метавонад бикунад ва чӣ хоҳад кард. Мо аз ҳеҷ чизе, ки ҳоло метавонад рӯй диҳад, набояд ҳайрон шавем. Мо аз ҳеҷ гуна зуҳуроти даҳшат набояд ба ҳайрат афтем. Онҳое ки шариати Худоро зери пойҳои нопоки худ поймол мекунанд, ҳамон рӯҳро доранд, ки дар мардоне буд, ки Исоро таҳқир карданд ва таслим намуданд. Бе ҳеҷ азоби виҷдон, онҳо корҳои падари худ — иблисро — ба ҷо хоҳанд овард. Онҳо ҳамон саволеро хоҳанд дод, ки аз лабони хиёнаткори Яҳудо баромада буд: «Агар Исои Масеҳро ба шумо таслим кунам, ба ман чӣ медиҳед?» Ҳоло низ Масеҳ дар шахси муқаддасони Худ хиёнат карда мешавад». Review and Herald, January 30, 1900.

Агар ин порча воқеан ҳамон чизеро маъно диҳад, ки мегӯяд, пас онҳое ки ҳамчун «интихобкунандагони Бараббос» шинохта мешуданд, наметавонанд он чиро, ки ин порча таълим медиҳад, дарк намоянд. Он одамон ҳамон мардуманд, ки дар 2 Таслӯникиён фиреби сахтро қабул мекунанд, зеро ҳақиқатро дӯст надоштанд. Вай дар бораи онҳое ки Бараббосро интихоб мекунанд, мегӯяд: «Онҳое ки муҳаббати худро ба ҳар роҳбаре ғайр аз Масеҳ медиҳанд, худро зери назорати як шайдоие хоҳанд ёфт, бо ҷисм, ҷон ва рӯҳ, ки ончунон дилрабо аст, ки зери қудрати он ҷонҳо аз шунидани ҳақиқат рӯй мегардонанд, то ба дурӯғе имон оваранд». Онҳое ки Бараббосро интихоб мекунанд, пеш аз нишонаи роҳи салиб ва қонуни якшанбе зери назорати Шайтон қарор доранд. Дар он ҳолат, онҳо ҳеҷ имкон надоранд, ки он чиро, ки ин порча таълим медиҳад, бифаҳманд. Аз ин рӯ, онҳо пешниҳод хоҳанд кард, ки «шароитҳое ки ҳангоми навиштани ин суханон аз ҷониби Хоҳар Уайт вуҷуд доштанд, ба ҳамон таърихи хос тааллуқ доштанд, на ба ҳозира». Шояд онҳо бигӯянд: «Вай дар бораи масеҳият ба таври умумӣ сухан мегӯяд, ва ин мустақиман ба Адвентистони рӯзи ҳафтум татбиқ намегардад». Ҳарза.

Албатта, шароити таърихе, ки хоҳар Уайт он суханонро навишт, дар асл тафсире бар таърихи шахсии ӯ буд, аммо ҳамон тавр ки дар Ваҳй бо Юҳанно аст, вақте ба набӣ гуфта мешавад, ки бинависад, ба ӯ гуфта мешавад, ки «он чиро, ки дидаӣ, ва он чиро, ки ҳаст, ва он чиро, ки баъд аз ин хоҳад шуд» бинавис. Вақте ки набӣ он чизҳоеро, ки ҳастанд, сабт мекунад, ӯ ҳамзамон он чизҳоеро низ сабт мекунад, ки хоҳанд буд.

Роҳбарияти адвентизмро бисту панҷ марди Ҳизқиёл намояндагӣ мекунанд, ки онҳо ҳамчунин аз лиҳози набувватӣ бо дусаду панҷоҳ марде мутобиқат доранд, ки бо Қӯраҳ, Дотон ва Абиром истода буданд. Ҳамчунин ба ҳамон андоза муҳим он аст, ки исёнгарони соли 1888 ва Конфронси умумии Миннеаполисро хоҳар Уайт ҳамчун такроркунандаи исёни Қӯраҳ, Дотон ва Абиром муайян намудааст. Хоҳар Уайт ба таври мустақим таълим медиҳад, ки вақте фариштаи Ваҳй боби ҳаждаҳум нозил мешавад ва заминро бо ҷалоли худ мунаввар мегардонад, борони охирин оғоз меёбад.

> «Борони дер бояд бар қавми Худо фуруд ояд. Фариштаи қудратманде бояд аз осмон нозил шавад, ва тамоми замин аз ҷалоли ӯ мунаввар гардад». Review and Herald, April 21, 1891.

Хоҳар Уайт ба таври мустақим таълим медиҳад, ки фариштаи Ваҳйи боби ҳаждаҳум дар Конфронси генералии соли 1888 бо паёмҳои A. T. Jones ва E. J. Waggoner нозил шуд. Вақте ки вай дар он Конфронс ҳузур дошт, аз исён чунон сахт фурӯ гирифта шуд, ки қарор кард чизу чорашро ҷамъ карда, он ҷоро тарк намояд, аммо фариштае ба вай гуфт, ки бояд бимонад ва таърихро сабт кунад, зеро он такрори исёни Қӯраҳ буд. Чаро фаришта мехост, ки он сабт гардад, агар на барои шаҳодате дар айёми охир? Агар он барои айёми охир шаҳодат бошад, пас он боз чӣ маъно дошта метавонад, ҷуз ин ки калисои Лӯдиқиягии Адвентистҳои Рӯзи Ҳафтум дар ҷараёни бӯҳрони қонуни рӯзи якшанбе, ва ба хусус дар таърихе, ки ба он мебарад, дар пайи қадамҳои Синедриён роҳ хоҳад рафт.

Паёми Ҷонс ва Ваггонер ҳамчун «паёми сафедшавӣ ба василаи имон, ба ростӣ», «паёми Лаодикия», «паёми адолати Масеҳ» ва «паёми фариштаи сеюм» муаррифӣ гардида буд. Исёнгарон ба ин паём муқовимат карданд, ҳамчунин роҳнамоии Рӯҳи Нубувват ва фиристодагони баргузидаи маҷлисро низ рад намуданд. Хоҳар Уайт ҳамчунин таълим медиҳад, ки ҳангоме ки биноҳои азими шаҳри Ню-Йорк бо ламси қудрати Худо фурӯ ронда шаванд, он гоҳ Ваҳй 18:1–3 иҷро хоҳад шуд. Аз замони 9/11 инҷониб роҳбарияти калисои Лаодикиягии Адвентистони Рӯзи Ҳафтум исёни Қӯраҳ, исёни бисту панҷ марди қадим, исёни роҳбарият дар соли 1888 ва исёни Шӯрои Синҳедринро дар замоне, ки ба салиб анҷомид, такрор карда истодааст. Он бисту панҷ мард рамзе мебошанд, ки коҳинотии тақаллубии левиёниро намояндагӣ мекунанд.

Левизода бояд бисту панҷсола бошад, вақте ки ба хизмат оғоз мекард.

> Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт: «Ин аст он чи ба левизодагон тааллуқ дорад: аз бисту панҷсола ва боло онҳо дохил шаванд, то дар хизмати хаймаи ҷамъомад навбатдорӣ намоянд; ва аз синни панҷоҳсолагӣ аз ин навбатдорӣ дар хизмат бозистанд, ва дигар хизмат накунанд; балки бо бародарони худ дар хаймаи ҷамъомад, барои нигоҳ доштани вазифа, хизмат намоянд, аммо хизмати дигаре анҷом надиҳанд. Ҳамин тавр ба левизодагон дар бораи вазифаашон амал намо». Ададҳо 8:23–26.

Левизода хизмати худро дар синни бисту панҷсолагӣ оғоз намуда, бисту панҷ сол хизмат мекунад, то ба панҷоҳсолагӣ расад. Расули Аҳд дар Малокӣ 3, ҳангоми қонуни якшанбе, ҳам левизодагонро пок месозад ва ҳам онҳоро тоза менамояд, чунон ки дар 22 октябри соли 1844 карда буд.

> Инак, Ман фиристодаи Худро мефиристам, ва ӯ роҳро пеши рӯи Ман омода хоҳад кард; ва Худованд, ки шумо Ӯро меҷӯед, ногаҳон ба маъбади Худ хоҳад омад, яъне фариштаи аҳд, ки шумо аз Ӯ хурсанд мешавед: инак, Ӯ хоҳад омад, мегӯяд Парвардигори лашкарҳо.

> Лекин кист метавонад рӯзи омадани Ӯро таҳаммул намояд? Ва кист хоҳад истод, ҳангоме ки Ӯ зоҳир шавад? Зеро Ӯ монанди оташи поккунандаи филиз аст, ва монанди собуни шустагарон. Ва Ӯ чун поккунанда ва мусаффикунандаи нуқра хоҳад нишаст; ва Ӯ писарони Левиро пок хоҳад кард, ва онҳоро мисли тилло ва нуқра мусаффо хоҳад сохт, то ки онҳо барои Худованд қурбонӣ дар росткорӣ тақдим намоянд. Он гоҳ қурбонии Яҳудо ва Ерусалим барои Худованд мақбул хоҳад буд, мисли рӯзҳои қадим ва мисли солҳои пешин. Малокӣ 3:1–4.

Рақами «25» ҳамчун рамз на танҳо левии аминро ифода мекунад, балки левии қалбакиро низ. Пас, «25» ҳамчун рамз ҷудо шудани ду табақаи парастандагонро муайян месозад, хоҳ онҳо бокирагони хирадманд ва ҷоҳил бошанд, хоҳ гӯсфандон ва бузҳо, хоҳ гандум ва алафҳои бегона. Рақами бисту панҷ рамзи на танҳо як левӣ аст, балки ҳамчунин, ба ҳамон андоза муҳим, рамзи ҷудошавӣ (поксозии) левиён мебошад. Он ҷудошавӣ дар қонуни якшанбе сурат мегирад, ва ин мавзӯи асосии Каломи нубувватии Худост. Мутобиқ аст, ки боби бисту панҷуми Матто танҳо идомаи пешгӯии Исои Масеҳ дар бораи охири ҷаҳон дар Матто бисту чаҳор мебошад.

> Ва Исо берун рафта, аз маъбад дур шуд; ва шогирдонаш назди Ӯ омаданд, то биноҳои маъбадро ба Ӯ нишон диҳанд. Ва Исо ба онҳо гуфт: «Оё ҳамаи инро намебинед? Ба ростӣ ба шумо мегӯям: дар ин ҷо санге бар санге боқӣ нахоҳад монд, ки фурӯ наафтад». Матто 24:1, 2.

Чун Исо аз маъбад берун шуд, дигар ҳаргиз ба он бознагашт. Дар оятҳои охирини боби бисту сеюм, Исо бар Шӯрои Олии яҳудиён ҳукм эълон карда буд, ва ин ҳукм ба сурати «ҳашт» вой ифода ёфтааст; ба ин тартиб он ҳашт ҷонро бар киштӣ, рӯзи ҳаштуми хатна, рӯзи ҳаштуми эҳё, ҳашт насли Иброҳим — 430 сол ва минбаъд — қалбакӣ месозад. Рақами қалбакии «ҳашт» бо левии қалбакӣ мувофиқат мекунад.

> Ба ростӣ ба шумо мегӯям: ҳамаи ин чизҳо бар ин насл хоҳад омад.

> Эй Ерусалим, Ерусалим, ки пайғамбаронро мекушӣ ва фиристодагонро назди худ сангсор менамоӣ! Чанд бор хостам фарзандони туро гирд оварам, чунон ки мурғ ҷӯҷагони худро зери болҳои худ ҷамъ меоварад, ва шумо нахостед! Инак, хонаи шумо ба шумо вайрону холӣ вогузошта мешавад.

> Зеро ба шумо мегӯям: аз ин пас Маро нахоҳед дид, то даме ки бигӯед: «Муборак аст Он ки ба исми Худованд меояд». Матто 23:36–39.

Боби бисту дуюми Матто бо тасвири баста шудани шарирон ба дастаҳо анҷом меёбад ва бо охирин муоширати байни Масеҳ ва яҳудиёни баҳсҷӯй хотима меёбад. Сипас, дар боби 24 Ӯ барои охирин бор маъбадро тарк мекунад ва меҳнатҳои Худро барои Исроили қадим қатъ менамояд. Боб ҳамон ҷо ба анҷом мерасад, ки аз он оғоз ёфта буд: бо эълоне ки хонаи онҳо барои онҳо холӣ гузошта шудааст; ва он чи Ӯ ҳангоми аввалин поксозии маъбад хонаи Падари Худ хонда буд, акнун хонаи холии яҳудиён гардида буд.

Дар боби 24, Исо ба саволҳо дар бораи маъбад ва харобии наздикшавандаи он ҷавоб хоҳад дод. Он харобӣ бояд маҳз дар ҳамон насл воқеъ мегашт, ки насли афъиён буд. Ӯ он маъбадро тарк кард, то дигар ҳаргиз бознагардад; пас, пешгӯиҳое, ки Ӯ баён мекунад, ба Исроили рӯҳонӣ дахл доранд, на ба Исроили айнӣ. Вақте ки Масеҳ маъбадро, ки калисои Лаодикияи Адвентистони рӯзи ҳафтум аст, ҳамон гуна ки бо Исроили қадим кард, тарк мекунад, ҳамзамон маъбади инсонии саду чилу чор ҳазор барои абадият ба маъбади Илоҳӣ пайваст хоҳад шуд. Вақте ки Исо маъбади Исроили қадимро тарк кард, Ӯ қавми пешини аҳди Худро барои абадият талоқ дод.

Боби ёздаҳум то бисту дуюми Матто омегаи хатти боби ёздаҳум то бисту дуюм дар китоби Ҳастӣ мебошад. Вақте ки ин хат дар Ҳастӣ ёздаҳум оғоз меёбад, он ҳамчунин оғози Бобил ва аҳди марги Бобилро нишон медиҳад, ки ба иҷрои омегавии худ дар Ваҳй, боби ҳабдаҳум, ояти ёздаҳум мерасад, яъне он ояте ки айнан маркази оятҳое мебошад, ки бобҳои ёздаҳум то бисту дуюмро ташкил медиҳанд. Миёнаи бобҳои ёздаҳум то бисту дуюм дар Ҳастӣ, Матто ва Ваҳй ҳар яке байрақро ё байрақи тақаллубии онро таъкид мекунанд. Дар Ҳастӣ он хатна буд, дар Матто он Петрус ва Санг буд, ки Масеҳ калисои Худро бар он бино мекард, ва дар Ваҳй он ҳайвони тақаллубӣ буд, ки буд ва ҳаст ва боло хоҳад омад, ки ҳаштум аст, ки аз ҳафт аст, ва ки баъд бо аждаҳо издивоҷ мекунад.

Ёздаҳу бисту ду рамзҳое мебошанд, ки иттиҳоди Илоҳият бо инсониятро муайян мекунанд, ва ҳамин ҳамон масъалаест, ки бо навиштани қонуни Худ аз ҷониби Масеҳ бар дилҳо ва ақлҳои мо ифода мешавад. 11 ва 22 рамзҳои аҳди яксаду чилу чор ҳазор мебошанд. Дар Инҷили Матто, боби бисту сеюм, коҳиноти козиб ҳашт войро қабул кард; дар ҳамон нуқтаи замон, коҳиноти ҳақиқӣ тадҳин мегардад. Коҳинон барои ҳафт рӯз тақдис карда мешуданд, ва дар рӯзи ҳаштум ба хизмат оғоз менамуданд.

Ин тасодуфӣ нест, ки ҳафт рӯзи тақдиси коҳинон, ки боиси оғози хизмати онҳо дар рӯзи ҳаштум гардид, дар китоби Ададҳо, боби ҳаштум ва ояти якум оғоз меёбад, зеро «81» рамзи коҳинон аст.

> Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт: «Ҳорунро ва писаронашро бо ӯ, ва либосҳоро, ва равғани тадҳинро, ва як гӯсолаи нарро барои қурбонии гуноҳ, ва ду қӯчқор, ва як сабади нони фатир бигир; ва тамоми ҷамоатро назди дари хаймаи ҷомеъ ҷамъ овар». Ва Мусо чунон ки Худованд ба ӯ амр фармуда буд, амал кард; ва ҷамоат назди дари хаймаи ҷомеъ ҷамъ оварда шуд. Ва Мусо ба ҷамоат гуфт: «Ин аст он чизе ки Худованд амр фармудааст, ки ба ҷо оварда шавад». …

> Ва шумо аз дари хаймаи ҷамоат то ҳафт рӯз берун наоед, то рӯзҳои тақдиси шумо ба анҷом расанд; зеро ӯ дар тӯли ҳафт рӯз шуморо тақдис хоҳад кард. Чунон ки имрӯз ба амал оварда шуд, ҳамон тавр Худованд амр фармудааст, ки ба ҷо оварда шавад, то барои шумо кафорат карда шавад. Пас, шумо бояд рӯз ва шаб, дар тӯли ҳафт рӯз, назди дари хаймаи ҷамоат бимонед ва нигаҳдории Худовандро ба ҷо оваред, то намирадед; зеро ба ман чунин амр шудааст. Ва Ҳорун ва писаронаш ҳамаи он чиро, ки Худованд ба воситаи дасти Мусо амр фармуда буд, ба ҷо оварданд. Ва дар рӯзи ҳаштум воқеъ шуд, ки Мусо Ҳорун ва писаронаш ва пирони Исроилро даъват кард; Ва ба Ҳорун гуфт: «Барои худ гӯсолаи ҷавоне барои қурбонии гуноҳ ва қӯчқоре барои қурбонии сӯхтанӣ, беайб, бигир ва онҳоро ба ҳузури Худованд тақдим намо». … Ва Мусо гуфт: «Ин аст он чизе ки Худованд амр фармудааст, ки шумо ба ҷо оваред; ва ҷалоли Худованд бар шумо зоҳир хоҳад шуд». … Ва Ҳорун дасти худро сӯи қавм бардошта, онҳоро баракат дод, ва аз тақдими қурбонии гуноҳ ва қурбонии сӯхтанӣ ва қурбониҳои саломатӣ фуруд омад. Ва Мусо ва Ҳорун ба хаймаи ҷамоат даромаданд, ва берун омада, қавмро баракат доданд; ва ҷалоли Худованд бар тамоми қавм зоҳир шуд. Ва оташе аз ҳузури Худованд берун омад ва қурбонии сӯхтанӣ ва чарбиро бар қурбонгоҳ фурӯ бурд; ва ҳангоме ки тамоми қавм инро диданд, нидо бароварданд ва бар рӯйҳои худ афтоданд. Ибодат 8:1–5, 33–36; 9:1, 2, 6, 22–24.

Боби бисту сеюм левизодагони тақаллубиро муайян мекунад, ки дар замоне ошкор мешаванд, ки левизодагони ҳақиқӣ мӯҳр зада мешаванд. Боби бисту дуюми Матто бо он анҷом меёбад, ки дигар ҳеҷ кас аз Исо ҳеҷ суоли дигаре намепурсад; сипас дар боби бисту сеюм Ӯ ҳашт войро баён мекунад ва нишон медиҳад, ки муҳлати имтиҳони Синедриён ба поён расида буд ва ҳукми иҷроӣ он гоҳ бояд оғоз меёфт. Дар боби бисту чаҳорум Ӯ маъбадро хонаи яҳудиён меномад. Дидани пайдарпайии бобҳо муҳим аст.

Бобҳои ёздаҳ то бисту дуи Матто анҷом ёфтани мӯҳргузории саду чилу чор ҳазор нафарро дар заминаи аҳди Худо бо қавми баргузида муайян мекунад. Рамзияти Палмонӣ дар алиф — боби ёздаҳ, ва рамзияти Ӯ дар омего — боби бисту ду, ба ҳикояи дохили ин бобҳо меафзояд.

Боби бисту сеюм кафорат аст, яъне муттаҳид гардидани Илоҳӣ бо инсонӣ, чунонки бо рақами бисту се ифода шудааст. Аммо ин боб дар бораи доварии иҷроии алафҳои бегона, коҳиноти тақаллубӣ ва левизодагони тақаллубӣ сухан мегӯяд. Ҳар коҳин левизода буд, вале на ҳар левизода коҳин буд. Дар миёни наслҳои Левӣ, танҳо насаби хунии Ҳорун барои коҳинот салоҳият дошт. Китоби Муқаддас муайян мекунад, ки левизодагон аз синни бисту панҷсолагӣ ба хизмат оғоз менамуданд, аммо писарони Қаҳот аз синни сисолагӣ хизмат мекарданд.

> Ва Худованд ба Мусо ва Ҳорун сухан ронда, гуфт: Шумораи банӣ‑Қаҳотро аз миёни банӣ‑Левӣ, мувофиқи хонаводаҳошон ва аз рӯи хонаҳои падаронашон, бигиред; аз сисолагӣ ва болотар то панҷоҳсолагӣ, ҳамаи онҳоеро, ки ба хизмати лашкар дароянд, то кори хаймаи ҷомеъро ба ҷо оваранд. Ададҳо 4:1–3.

Рақами «30» коҳинонеро ифода мекунад, ки аз насли хунии Қаҳот буданд; Қаҳот писари Левӣ буд, ва писари Қаҳот Амром буд, ки падари Ҳорун буд. Левӣ маънои «ба Худо басташуда ё пайвастшуда»-ро дорад. Қаҳот маънои «гирд овардашуда дар атрофи ҳузури Ӯ»-ро дорад. Амром маънои «қавми сарафроз»-ро дорад, ва Ҳорун маънои «барандаи нур ё миёнрави сарафроз»-ро дорад. Якҷо, онҳо ҳаракатеро аз Баҳри Сурх то Сино пайгирӣ мекунанд ва ба ин тарз аҳдро миёни Худо ва яксаду чилу чор ҳазор тимсол месозанд, ки онҳо маъбади инсонӣ мебошанд, ки бо маъбади илоҳӣ мепайвандад, вақте ки Масеҳ дасти Худро бори дуюм дароз мекунад, то қавми бақияи Худро ба муқаддасгоҳи Худ ҷамъ оварад, ки дар он ҷо Ӯ сипас онҳоро боло мебардорад ва сарафроз мегардонад, ҳангоме ки онҳо бо Саркоҳини Осмонӣ мунаввар карда мешаванд, чунон ки Ӯ Шадрак, Мешак ва Абеднего-ро мунаввар сохта буд.

Рақами «30» давраи омодагиро барои коҳинон ифода мекунад, ва 25, ҳамчун синну соли левизодагон, бояд бар 30 татбиқ гардад, сатр бар сатр, зеро ҳар коҳин левизода буд, аммо ҳар левизода коҳин набуд. Сӣ давраи омодагиро ифода мекунад, ки дар соли 1989, дар вақти охир, оғоз ёфт ва он бо қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида ба анҷом мерасад. Рақами бисту панҷ, ҳамчун рамзи левизодагон, ҳамчунин рамзи ҷудоӣ миёни ду синф аст, ва дар робита ба коҳинон он ҷудоиро муайян месозад. Бисту панҷ ҷудоии левизодагон ва левизодагони қалбакиро дар қонуни якшанбе нишон медиҳад, ва дар заминаи коҳинони ҳақиқӣ ва левизодагони ҳақиқӣ он инчунин тафовутеро ба вуҷуд меоварад, ҳарчанд на ҷудоии манфӣ, чунон ки дар мавриди левизодагони қалбакӣ мебошад.

Қаҳот яке аз се шохаи асосии левизодагон буд (ҳамроҳ бо Ҷершӯн ва Мерорӣ). Насаби коҳинона махсусан тавассути Ҳорун, ки аз авлоди Қаҳот буд, мегузашт. Ҳорун насли чоруми Левӣ аст, ва имтиёзи коҳинон танҳо ба насли мардонаи ӯ дар дохили ҳамин шохаи қаҳотӣ маҳдуд карда шуда буд. Қаҳотиён умуман (тамоми насли Қаҳот) шарафи бардоштани муқаддастарин ашёро доштанд, аммо фақат насли Ҳорун метавонист воқеан вазифаҳои коҳинонаро назди қурбонгоҳ ва дар муқаддасгоҳ ба ҷо оварад. Ҳорун ҳамон насли чорумро намояндагӣ мекунад, ки ба «пирон» дар Юил, ё ба «мардони кӯҳансол» дар боби ҳаштуми Ҳизқиёл, ки ба офтоб саҷда мекунанд, мувофиқ аст.

Низоми 24 навбати гардишӣ (бахшҳо)-и коҳинон (ва ҳамчунин барои левизодагони ғайрикоҳин дар вазифаҳои ёрирасон, монанди навозандагон ва дарбонон) аз ҷониби подшоҳ Довуд муқаррар карда шуд. Довуд авлоди Ҳорунро ба 24 навбат (бахш) ҷудо намуд, то ки ба таври навбатӣ хизмат кунанд (1 Вақоеънома 24:1–19). Довуд, бо кӯмаки коҳинон Содӯқ (аз хати насли Элъозор) ва Аҳимолик (аз хати насли Итомор), онҳоро ба 24 гурӯҳ ҷудо кард (16 гурӯҳ аз хонаводаи бузургтари Элъозор ва 8 гурӯҳ аз Итомор). Барои муайян кардани тартиби хизмат қуръа андохта шуд.

Ҳар навбат як ҳафта хизмат мекард (аз шанбе то шанбе), соле ду маротиба; илова бар ин, дар айёми идҳои бузург ҳамаи навбатҳо якҷоя хизмат менамуданд (Фисҳ, Пантикост, Хаймаҳо). Довуд ҳамчунин левизодагони ғайрикоҳинро барои мусиқӣ, посбонии дарвозаҳо ва ғайра ба 24 навбат ташкил намуд (1 Вақоеънома 23–26). Ин низом дар замони Сулаймон ҷорӣ гардид (2 Вақоеънома 8:14) ва дар тамоми давраи Маъбади Дуюм идома ёфт. Закариё, падари Яҳёи Таъмиддиҳанда, аз навбати Абиё буд — Луқо 1:5; 1 Вақоеънома 24:10. Тартиби 24 навбати коҳинон бо қуръа муайян шуда буд, ва Закариё дар навбати Абиё буд, ки аз миёни бисту чор навбат, навбати «ҳаштум»-ро намояндагӣ мекард. Закариё маънои «Худо ба ёд меорад»-ро дорад, ва номи падараш Абиё маънои «Худо Падари ман аст»-ро дорад.

Падари осмонӣ ваъдаи Худро ба ёд овард, ки қасд дошт фиристодаеро барпо кунад, то роҳи Масеҳро омода созад. Аммо Закариё ҳамчунин бо қонуни якшанбе мутобиқат дорад, зеро маҳз дар он ҷо шанбе — рӯзе ки одамон бояд ҳамеша онро ба ёд меоварданд — ба озмоиши ниҳоӣ табдил меёбад. Закариё коҳине аз навбати Абиёро ифода мекунад, ки навбати «ҳаштум» аст. Закариё ба паёми фаришта бовар намекунад ва то таваллуди писараш Яҳё гунг мегардад. Вақте ки Яҳё таваллуд мешавад, Закариё ба баҳс дар бораи номи Яҳё дохил мешавад, ва он гоҳ сухан мегӯяд. Сухан гуфтани нубувватии айёми охирон он гоҳ аст, ки Иёлоти Муттаҳида мисли аждаҳо сухан мегӯяд.

> Ва чунин воқеъ шуд, ки дар рӯзи ҳаштум омаданд, то кӯдакро хатна кунанд; ва ӯро ба номи падараш Закарё номиданд. Вале модараш ҷавоб дода, гуфт: На, балки номи ӯ Юҳанно хоҳад буд. Ва ба вай гуфтанд: Дар миёни хешовандони ту ҳеҷ касе нест, ки ба ин ном хонда шавад. Ва ба падараш бо ишора фаҳмонданд, ки мехоҳад ӯро чӣ гуна номанд. Ва ӯ лавҳаи навиштан хост ва навишта, гуфт: Номи ӯ Юҳанно аст. Ва ҳама дар ҳайрат монданд. Ва дарҳол даҳонаш кушода шуд ва забонаш во гашт, ва сухан мегуфт ва Худоро ҳамд менамуд. Луқо 1:59–64.

Яҳёи Таъмиддиҳанда аз навбати ҳаштуми Абия буд, чунон ки падараш низ буд. Ҳангоми хатнаи Яҳё, дар рӯзи ҳаштум номи ӯ иваз карда мешавад. Яҳёи Таъмиддиҳанда намояндаи онҳост, ки коҳинонанд, аз насли чоруманд, дар муносибати аҳд бо Худо қарор доранд, ва Ӯ номи онҳоро иваз мекунад (аз Лоудиқия ба Филоделфия), онҳоро бо аломати аҳд мӯҳр мезанад, ҳангоме ки Иёлоти Муттаҳида чун аждаҳо сухан мегӯяд.

Мо маъбади Худо ҳастем. Хатҳои нубувватие, ки ба маъбад муроҷиат мекунанд, ба мардону занон ҳамчун афроди ҷудогона сухан мегӯянд, ва ҳамчунин ба таври ҷамъӣ, зеро калисои Худо низ маъбад аст. Ва, албатта, маъбади осмонӣ низ ҳаст, ва ин Масеҳ аст, ки маъбади Худовандро бино мекунад. Ӯст, ки таҳкурсиро мегузорад ва санги тоҷро бар маъбад мениҳад. Аз назари он ки адади «25» рамз аст, 25 намояндаи левизодаҳо мебошад, ки аз левизодаҳои қалбакӣ дар боби сеюми Малокӣ пок карда мешаванд (ҷудо карда мешаванд), ва ҳамчунин дар ҳамон порча покиза гардонида мешаванд. Дар бобҳои 40 то 48-уми Ҳизқиёл маъбади рамзӣ бо тафсилоти бисёр тасвир шудааст. Оби ҳаёт аз он маъбад берун меояд ва заминро пур мекунад.

> «Аҷоиб аст он коре ки Худо мехоҳад ба воситаи хизматгузорони Худ ба анҷом расонад, то ки номи Ӯ ҷалол ёбад. Худо Юсуфро барои халқи Миср чашмаи ҳаёт гардонид. Ба воситаи Юсуф ҳаёти тамоми он қавм нигоҳ дошта шуд. Ва ба воситаи Дониёл Худо ҳаёти ҳамаи ҳакимони Бобилро наҷот дод. Ва ин раҳоӣҳо ҳамчун дарсҳои аёнӣ буданд; онҳо ба мардум баракатҳои рӯҳониеро, ки ба онҳо тавассути пайвастагӣ бо Худое пешниҳод мешуданд, ки Юсуф ва Дониёл Ӯро парастиш мекарданд, нишон медоданд. Ҳамин тавр имрӯз низ Худо мехоҳад ба воситаи қавми Худ баракатҳоро ба ҷаҳон бирасонад. Ҳар як коргаре ки Масеҳ дар дили ӯ сокин аст, ҳар касе ки муҳаббати Ӯро ба ҷаҳон зоҳир хоҳад кард, ҳамкори Худо барои баракати инсоният мебошад. Чун ӯ аз Наҷотдиҳанда файз мегирад, то ба дигарон бирасонад, аз тамоми вуҷуди ӯ ҷараёни ҳаёти рӯҳонӣ сарчашма мегирад. Масеҳ ҳамчун Табиби Бузург омад, то захмҳоеро ки гуноҳ дар хонаводаи башарӣ ба вуҷуд овардааст, шифо бахшад; ва Рӯҳи Ӯ, ки ба воситаи хизматгузорони Ӯ амал мекунад, ба инсонҳои аз гуноҳ бемор ва азобкашида қудрати азими шифобахше мебахшад, ки барои ҷисм ва ҷон муассир аст. «Дар он рӯз», мегӯяд Навиштаҳо, «барои хонадони Довуд ва барои сокинони Ерусалим чашмае барои гуноҳ ва барои нопокӣ кушода хоҳад шуд». Закариё 13:1. Обҳои ин чашма дорои хусусиятҳои шифобахше ҳастанд, ки ҳам нуқсонҳои ҷисмонӣ ва ҳам рӯҳониро шифо хоҳанд дод.»

> «Аз ин чашма он дарёи бузурге ҷорӣ мешавад, ки дар рӯъёи Ҳизқиёл дида шудааст. “Ин обҳо ба ҷониби кишвари шарқӣ мебароянд, ва ба биёбон фуруд мераванд, ва ба баҳр дохил мешаванд; ва ҳангоме ки ба баҳр дохил шаванд, обҳо шифо хоҳанд ёфт. Ва чунин хоҳад шуд, ки ҳар мавҷуди зиндае, ки ҳаракат мекунад, ба ҳар ҷое ки дарёҳо бирасанд, зинда хоҳад монд…. Ва бар соҳили дарё, аз ин тараф ва аз он тараф, ҳар гуна дарахтон барои хӯрок хоҳанд рӯид, ки баргашон пажмурда нахоҳад шуд, ва меваашон тамом нахоҳад гашт: ҳар моҳ меваи нав хоҳанд овард, зеро ки обҳояшон аз муқаддасгоҳ ҷорӣ мешаванд; ва меваи онҳо барои хӯрок, ва барги онҳо барои шифо хоҳад буд.” Ҳизқиёл 47:8–12.» Шаҳодатҳо, ҷилди 6, 227.

Маъбади Ҳизқиёл рамзгароии нубувватии волотарин дараҷа аст, ва ба Юҳанно дар боби ёздаҳуми Ваҳй амр дода шуд, ки маъбадро чен кунад, аммо саҳни онро канор гузорад. Вақте ки мо айнан ҳамин амалро нисбат ба маъбади Ҳизқиёл анҷом медиҳем, меёбем, ки ду адади барҷастатарин дар андозаҳои маъбад намояндаи коҳинон мебошанд. 50 зироъ адади барҷастатарин аст, ва он 11 маротиба ҳамчун дарозии умумии ҳар маҷмааи дарвоза такрор мешавад (Ҳизқиёл 40:15, 21, 25, 29, 33, 36 ва ғайра). 50 ҳамчунин барои баъзе дарозиҳои девор ва ҳуҷраҳо истифода шудааст (42:7–8). Он тамоми гузаргоҳи дарвозаро аз остонаи берунӣ то остонаи дарунӣ муайян мекунад.

25 зироъ дуввумин андозаи барҷастаи возеҳ аст. Он 10 бор ҳамчун паҳноӣ ва арзии маҷмааҳои дарвозаҳо такрор мешавад (Ҳизқиёл 40:13, 21, 25, 29, 30, 33, 36). Дар якҷоягӣ, 50 ва 25 барои шаш дарвозаи асосӣ қолабҳои муназзами росткунҷаи 50 бар 25-ро ташкил медиҳанд. Ин ҷуфтбандии 50 бар 25 бар тавсифи меъмории дарвозаҳое, ки ба қисматҳои дохилӣ мебаранд, ҳукмфармост. Дар худи бинои маъбад ҷуфти дигаре нест, ки бо чунин басомади низомманд такрор шавад.

Левизодагон ба хизмати фаъол аз синни 25-солагӣ дохил мешуданд (Ададҳо 8:24: «аз бисту панҷсолагӣ ва аз он боло онҳо дохил шаванд, то хизмати онро ба ҷо оваранд»). Онҳо то синни 50-солагӣ хизмат мекарданд (Ададҳо 4:3, 39, 43; 8:25: «то панҷоҳсолагӣ»). Ин маҳз 25 соли хизмати фаъолро медиҳад (50 – 25 = 25).

Ҳамин тавр, давраи бисту панҷсолаи хизмати левизодагон мустақиман дар андозаҳои бисту панҷ бар панҷоҳ зироъ, ки бар дарвозаҳо ва сохтори маъбад ҳукмронанд, инъикос ёфтааст — маҳз ҳамон маконе ки левизодагон дар он ҷо хизмат мекарданд. Андозаҳои асосии маъбади Ҳизқиёл, яъне маъбади калисои ғолиб ва саду чилу чор ҳазор, ба таври меъморӣ дар худи ҳамон маъбаде тарҳрезӣ шудаанд, ки онҳо бояд дар он хизмат мекарданд; ҲАМОНОН тавре ки чилу шаш хромосома дар худи ҳамон маъбаде ҷой дода шудаанд, ки қавми Худо бояд дар он хизмат намоянд. Палмонӣ имзои Худро бар маъбади фардии инсон ва бар маъбади ҷисми ҷамъиятӣ, ки бояд арӯси Ӯ бошад, ниҳодааст.

Мо ин сатрҳоро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> «Онҳое ки дар мақомҳои масъул қарор доранд, набояд ба усулҳои худписандона ва исрофкоронаи ҷаҳон рӯ оваранд, зеро онҳо ба ин қодир нестанд; ва агар ҳам қодир мебуданд, усулҳои монанд ба Масеҳ ба ин иҷозат намедоданд. Таълими гуногунҷанба бояд дода шавад. “Ӯ ба кӣ донишро хоҳад омӯхт? ва ба кӣ таълимро фаҳмон хоҳад кард? ба онҳое ки аз шир ҷудо шудаанд, ва аз сина бозгирифта шудаанд. Зеро ҳукм бар ҳукм, ҳукм бар ҳукм; сатр бар сатр, сатр бар сатр; андаке ин ҷо, андаке он ҷо.” Ҳамин тавр каломи Худованд бояд бо сабр назди фарзандон оварда шавад ва аз ҷониби волидоне ки ба каломи Худо имон доранд, ҳамеша пеши назари онҳо нигоҳ дошта шавад. “Зеро Ӯ бо лабони лакнатдор ва бо забони дигар ба ин қавм сухан хоҳад гуфт. Ба онҳо гуфта буд: Ин аст оромие ки метавонед хастаро бо он ором диҳед; ва ин аст тароват; вале онҳо нахостанд бишнаванд. Ва каломи Худованд барои онҳо ҳукм бар ҳукм, ҳукм бар ҳукм; сатр бар сатр, сатр бар сатр; андаке ин ҷо, андаке он ҷо буд; то ки бираванд, ва ба ақиб афтанд, ва шикаста шаванд, ва ба дом афтанд, ва гирифта шаванд.” Чаро?—зеро онҳо ба каломи Худованд, ки ба онҳо омада буд, гӯш надоданд.»

> «Ин маънои онро дорад, ки касоне, ки таълим нагирифтаанд, вале хиради худро гарон доштаанд ва интихоб кардаанд, ки мувофиқи ақидаҳои худ амал намоянд. Худованд ба онҳо ин озмоишро медиҳад, то ё мавқеи худро барои пайравӣ кардан ба машварати Ӯ ишғол кунанд, ё рад намоянд ва мувофиқи ақидаҳои худ амал кунанд, ва он гоҳ Худованд онҳоро ба натиҷаи ҳатмӣ вогузор хоҳад кард. Дар ҳамаи роҳҳои мо, дар тамоми хизмати мо ба Худо, Ӯ ба мо мегӯяд: “Дили худро ба Ман бидеҳ.” Рӯҳияи фурӯтану таълимпазир ҳамон аст, ки Худо мехоҳад. Он чизе ки ба дуо бартарии онро мебахшад, ҳамин ҳақиқат аст, ки он аз дили пур аз муҳаббат ва итоат нафас кашида мешавад.»

> «Худо аз қавми Худ баъзе чизҳоро талаб мекунад; агар онҳо гӯянд: ман дили худро намедиҳам, то ин корро ба ҷо оварам, Худованд онҳоро дар доварии ба назари худ хирадмандонаи онҳо, аммо бе ҳикмати осмонӣ, вомегузорад, то он даме ки ин навиштаҷот [Ишаъё 28:13] ба иҷро расад. Шумо набояд бигӯед: ман ҳидояти Худовандро то нуқтаи муайяне, ки бо доварии ман мувофиқат дорад, пайравӣ хоҳам кард, ва сипас ба андешаҳои худ маҳкам часпида, аз он ки ба шабоҳати Худованд шакл ёбед, сарпечӣ намоед. Бигзор ин савол дода шавад: Оё ин иродаи Худованд аст? на, Оё ин ақида ё доварии —– аст?» Testimonies to Ministers, 419.

Back to Articles