Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Twenty-Eight

Китоби Дониёл - Саду бисту ҳаштум

The Prophetic Significance of Christ’s Baptism and Temptation: Unveiling the Characteristics of Three World Powers

Аҳамияти нубувватии таъмиди Масеҳ ва озмоиши Ӯ: ошкор сохтани хусусиятҳои се қудрати ҷаҳонӣ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 10, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The sealing began on September 11, 2001 when the mighty angel of chapter eighteen of Revelation descended. His descent was typified by the descent of the angel of Revelation ten on August 11, 1840, and also by the descent of the Holy Spirit at Christ’s baptism. Christ’s baptism points forward to the latter rain descending when the great buildings of New York City were brought down. The power from above began, and also at that time the power from beneath (bottomless pit) would be manifested, for God’s Word never fails.

Мӯҳргузорӣ 11 сентябри соли 2001, вақте ки фариштаи қавии боби ҳаждаҳуми Ваҳй нозил шуд, оғоз ёфт. Нузули ӯ ба воситаи нузули фариштаи Ваҳй 10 дар 11 августи соли 1840 пешнамоиш дода шуда буд, ва ҳамчунин ба воситаи нузули Рӯҳулқудс ҳангоми таъмиди Масеҳ. Таъмиди Масеҳ ба пеш, ба борони охир, ишора мекунад, ки он ҳангоме нозил шуд, ки биноҳои бузурги шаҳри Ню-Йорк фурӯ оварда шуданд. Қудрат аз боло оғоз ёфт, ва ҳамчунин дар ҳамон вақт қудрат аз поён (чоҳи беҳад) низ зоҳир мешуд, зеро Каломи Худо ҳаргиз ноком намемонад.

When Christ was baptized, He immediately went into the wilderness and fasted for forty days, after which He was tempted by Satan with three temptations. Each of those three temptations represent primary characteristics of each of the three powers who lead the world to Armageddon. Those three temptations were pride, a characteristic of the dragon; appetite, a characteristic of the beast, and presumption, a characteristic of the false prophet. Pride and self-exaltation are represented by Lucifer in the classic description of Isaiah.

Вақте ки Масеҳ таъмид гирифт, Ӯ дарҳол ба биёбон рафт ва чиҳил рӯз рӯза дошт, пас аз он Шайтон Ӯро бо се озмоиш васваса кард. Ҳар яке аз он се озмоиш хусусиятҳои асосии ҳар яке аз он се қудратеро ифода мекунад, ки ҷаҳонро ба Ҳармиҷидӯн мебаранд. Он се озмоиш ғурур буд, ки хусусияти аждаҳост; шаҳвати иштиҳо, ки хусусияти ҳайвон аст; ва таҷовузкорона бар Худо таваккал кардан, ки хусусияти пайғамбари дурӯғин аст. Ғурур ва худболоӣ дар тасвири классикии Ишаъё тавассути Люсифер ифода ёфтаанд.

> How art thou fallen from heaven, O Lucifer, son of the morning! how art thou cut down to the ground, which didst weaken the nations! For thou hast said in thine heart, I will ascend into heaven, I will exalt my throne above the stars of God: I will sit also upon the mount of the congregation, in the sides of the north: I will ascend above the heights of the clouds; I will be like the most High. Yet thou shalt be brought down to hell, to the sides of the pit. They that see thee shall narrowly look upon thee, and consider thee, saying, Is this the man that made the earth to tremble, that did shake kingdoms. Isaiah 14:12–16.

> Чӣ гуна аз осмон афтодаӣ, эй Люсифер, писари субҳ! Чӣ гуна ба замин сарнагун шудаӣ ту, ки халқҳоро нотавон мегардондӣ! Зеро ту дар дили худ гуфтаӣ: «Ба осмон боло хоҳам шуд, тахти худро аз ситорагони Худо болотар хоҳам бардошт; инчунин бар кӯҳи ҷамъомад, дар канораҳои шимол, хоҳам нишаст; аз баландиҳои абрҳо болотар хоҳам баромад; мисли Ҳаққи Таоло хоҳам шуд». Аммо ту ба дӯзах фуруд оварда хоҳӣ шуд, ба аъмоқи чоҳ. Онҳое ки туро мебинанд, ба ту бодиққат назар хоҳанд афканд, ва туро мулоҳиза карда, хоҳанд гуфт: «Оё ин ҳамон мард аст, ки заминро ба ларза меовард ва салтанатҳоро ба ҷунбиш меовард?» Ишаъё 14:12–16.

Five times Lucifer proclaims in his heart “I will.” Satan, once named the “light bearer” (Lucifer), who now only bears darkness, is he “that did shake the nations.” Prophetically he is associated with the “nations,” for he is the leader of the evil confederacy of the nations, and the confederacy of merchants identified in Revelation chapters seventeen and eighteen.

Панҷ бор Люсифер дар дили худ эълон мекунад: «Ман хоҳам». Шайтон, ки замоне «норанги нур» (Люсифер) номида мешуд, вале ҳоло фақат торикиро мебарад, ҳамон аст, ки «миллатҳоро ба ларза меовард». Аз назари нубувват ӯ бо «миллатҳо» алоқаманд аст, зеро ӯ роҳбари иттиҳоди шариронаи миллатҳо ва низ иттиҳоди тоҷирон аст, ки дар бобҳои ҳабдаҳум ва ҳаждаҳуми Ваҳй шиносоӣ шудааст.

> “Kings and rulers and governors have placed upon themselves the brand of antichrist, and are represented as the dragon who goes to make war with the saints—with those who keep the commandments of God and who have the faith of Jesus.” Testimonies to Ministers, 38.

> «Подшоҳон ва ҳокимон ва волӣён бар худ нишони зиддимасеҳро гузоштаанд, ва онҳо ҳамчун аждаҳо муаррифӣ шудаанд, ки меравад то бо муқаддасон ҷанг кунад,—бо онҳое ки аҳкоми Худоро нигоҳ медоранд ва имони Исоро доранд». Testimonies to Ministers, 38.

At Christ’s baptism the Holy Spirit descended, typifying post-September 11, 2001. After His baptism Satan tempted Christ with the offer to give Christ the power Satan uses to rule the kingdoms of the world, for at the fall of Adam, Satan had become the ruler of the kingdoms of the world.

Ҳангоми таъмиди Масеҳ Рӯҳулқудс нозил шуд, ки давраи пас аз 11 сентябри соли 2001-ро ба таври рамзӣ ифода мекард. Пас аз таъмиди Худ, Шайтон Масеҳро васваса кард ва пешниҳод намуд, ки ба Масеҳ он қудратеро диҳад, ки худи Шайтон барои ҳукмронӣ бар подшоҳиҳои ҷаҳон ба кор мебарад, зеро ҳангоми суқути Одам, Шайтон ҳокими подшоҳиҳои ҷаҳон гардида буд.

> And the devil, taking him up into an high mountain, showed unto him all the kingdoms of the world in a moment of time. And the devil said unto him, All this power will I give thee, and the glory of them: for that is delivered unto me; and to whomsoever I will I give it. If thou therefore wilt worship me, all shall be thine. And Jesus answered and said unto him, Get thee behind me, Satan: for it is written, Thou shalt worship the Lord thy God, and him only shalt thou serve. Luke 4:5–8.

> Ва иблис Ӯро бар кӯҳи бисёр баланд бароварда, дар як лаҳзаи вақт ҳамаи мамолики ҷаҳонро ба Ӯ нишон дод. Ва иблис ба Ӯ гуфт: «Тамоми ин қудрат ва ҷалоли онҳоро ба Ту хоҳам дод, зеро он ба ман супурда шудааст, ва онро ба ҳар кӣ бихоҳам, медиҳам. Пас, агар Ту маро саҷда кунӣ, ҳамааш аз они Ту хоҳад шуд». Ва Исо дар ҷавоб ба ӯ гуфт: «Аз пеши Ман дур шав, эй шайтон; зеро навишта шудааст: “Худованд Худои худро саҷда намо, ва танҳо Ӯро ибодат кун”». Луқо 4:5–8.

Two primary characteristics of papal Rome (the beast), is her fornication and the poisoned “food” and drink she distributes.

Ду хусусияти асосии Рими папавӣ (ваҳшӣ) ин зинокории ӯ ва «таом»-у шароби заҳролуде мебошанд, ки ӯ паҳн мекунад.

> Notwithstanding I have a few things against thee, because thou sufferest that woman Jezebel, which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols. Revelation 2:14.

> Аммо бар ту чанд чизе дорам, зеро ту он зан Изобалро, ки худро набия меномад, иҷозат медиҳӣ, ки таълим диҳад ва бандагони Маро гумроҳ созад, то зино кунанд ва чизҳои ба бутҳо қурбонишударо бихӯранд. Ваҳй 2:14.

The “food” and drink she provides is her false doctrines.

«Ғизо» ва нӯшокие, ки вай пешкаш мекунад, таълимоти дурӯғини ӯст.

> “The great sin charged against Babylon is that she ‘made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication.’ This cup of intoxication which she presents to the world represents the false doctrines that she has accepted as the result of her unlawful connection with the great ones of the earth.” The Great Controversy, 388.

> «Гуноҳи бузурге, ки бар зидди Бобил нисбат дода шудааст, ин аст, ки вай “ҳамаи халқҳоро аз майи ғазаби зинои худ нӯшонид.” Ин ҷоми мастие, ки вай ба ҷаҳон пешкаш мекунад, таълимоти бардурӯғеро ифода менамояд, ки ӯ дар натиҷаи пайванди ғайришаръии худ бо бузургони замин пазируфтааст.» Муборизаи Бузург, 388.

The beast of Catholicism also deceives the world by her sorceries, which is once again something that is taken internally.

Ҳамчунин ҳайвони католисизм ҷаҳонро бо ҷодугариҳояш фиреб медиҳад, ки ин боз ҳам чизест, ки аз дарун қабул карда мешавад.

> And the light of a candle shall shine no more at all in thee; and the voice of the bridegroom and of the bride shall be heard no more at all in thee: for thy merchants were the great men of the earth; for by thy sorceries were all nations deceived. Revelation 18:23.

> Ва нури чароғ дигар ҳаргиз дар ту нахоҳад дурахшид; ва овози домод ва арӯс дигар ҳаргиз дар ту шунида нахоҳад шуд; зеро тоҷирони ту бузургони замин буданд; зеро ҳамаи халқҳо бо сеҳрҳои ту фирефта шуданд. Ваҳй 18:23.

The Greek word translated as “sorceries,” is pharmakeia, meaning medications. The golden cup in her hand, represents not only a cup to drink wine from, but also the cup where her magical medical potions are prepared and delivered. In the modern world today, those magical potions are delivered in needles, not so much in a cup. When Satan appears after the soon-coming Sunday law, he will perform miracles of healing. The miracles associated with the potions and false doctrines of the papacy, was represented by Satan telling Christ to perform a miracle in turning the stone into bread.

Калимаи юноние, ки ҳамчун «сеҳру ҷодуҳо» тарҷума шудааст, pharmakeia аст, ки маънои дорувориҳоро дорад. Ҷоми тиллоӣ дар дасти ӯ на танҳо ҷомест барои нӯшидани май, балки ҳамчунин он ҷомест, ки дар он муъҷуни тиббии сеҳрангези ӯ омода ва пешкаш карда мешавад. Дар ҷаҳони муосири имрӯз, он муъҷунҳои сеҳрангез бештар на дар ҷом, балки ба воситаи сӯзанҳо расонида мешаванд. Вақте ки Шайтон баъд аз қонуни якшанбеи ба қарибӣ оянда зоҳир гардад, ӯ мӯъҷизаҳои шифо ба амал хоҳад овард. Мӯъҷизаҳое, ки бо он муъҷунҳо ва таълимоти дурӯғини папагӣ алоқаманд буданд, бо он нишон дода шуданд, ки Шайтон ба Масеҳ гуфт мӯъҷизае ба амал оварад ва сангро ба нон табдил диҳад.

The prophetic history before and after the Sunday law possesses the same characteristics. The image of the beast testing period for Adventism leading to the Sunday law in the United States typifies the image of the beast testing period for the entire world. This is why we are informed that, “the same crisis will come upon our people in all parts of the world.”

Таърихи пешгӯёнаи пеш ва пас аз қонуни якшанбе дорои ҳамон хусусиятҳост. Давраи имтиҳони симои ҳайвон барои адвентизм, ки ба қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида меоварад, намунаи давраи имтиҳони симои ҳайвон барои тамоми ҷаҳон аст. Аз ин рӯ ба мо хабар дода шудааст, ки «ҳамон буҳрон бар қавми мо дар ҳамаи қисматҳои ҷаҳон хоҳад омад».

The miracles of satanic healings that are accomplished by Satan after the Sunday law, represent the “sorceries” of so-called medicine that are pawned off during the history beginning on September 11, 2001. Jesus stated that, “man shall not live by bread alone, but by every word of God.” Rome’s “food” is traditions and customs which she places above the Word of God.

Муъҷизаҳои шифоҳои шайтонӣ, ки Шайтон пас аз қонуни якшанбе ба амал меоварад, «ҷодугариҳо»-и ба ном тиббро ифода мекунанд, ки дар тӯли таърихе, ки аз 11 сентябри соли 2001 оғоз меёбад, ба мардум ҳамчун ҳақиқат пешниҳод карда мешаванд. Исо гуфт, ки: «инсон на танҳо бо нон зиндагӣ мекунад, балки бо ҳар каломи Худо». «Ғизо»-и Рум анъанаҳо ва расму ойинҳоест, ки вай онҳоро болотар аз Каломи Худо қарор медиҳад.

> “In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World. And that which gives greater significance to this movement is the fact that the principal object contemplated is the enforcement of Sunday observance—a custom which originated with Rome, and which she claims as the sign of her authority. It is the spirit of the papacy—the spirit of conformity to worldly customs, the veneration for human traditions above the commandments of God—that is permeating the Protestant churches and leading them on to do the same work of Sunday exaltation which the papacy has done before them.” The Great Controversy, 573.

> «Дар он ҳаракатҳое, ки ҳоло дар Иёлоти Муттаҳида барои таъмин намудани пуштибонии давлат аз муассисаҳо ва расму ойинҳои калисо ҷараён доранд, протестантҳо аз паси қадамҳои папагароянд. Балки бештар аз ин, онҳо барои папагӣ дари боз мекунанд, то дар Амрикои протестантӣ он волоиятеро, ки дар ҷаҳони қадим аз даст додааст, боз ба даст оварад. Ва он чи ба ин ҳаракат аҳамияти бештар мебахшад, ҳамин воқеият аст, ки ҳадафи асосии дар назар дошташуда маҷбурӣ гардонидани риояи якшанбе мебошад — одате, ки аз Рум сарчашма гирифтааст ва онро худи ӯ ҳамчун нишони ҳокимияти худ иддао мекунад. Ин рӯҳи папагӣ аст — рӯҳи мутобиқ шудан ба урфу одатҳои дунявӣ, арҷгузорӣ ба суннатҳои инсонӣ болотар аз аҳкоми Худо, — ки ба калисоҳои протестантӣ сироят карда, онҳоро мебарад, то ҳамон кори боло бурдани мақоми якшанберо анҷом диҳанд, ки папагӣ пеш аз онҳо анҷом додааст». Муборизаи Бузург, 573.

Tradition and custom are the doctrinal “food” which the beast replaces for the Word of God, in order that it might lift up its pagan idolatry.

Анъана ва урфу одат он «ғизои» таълимотие мебошанд, ки ҳайвон ба ҷойи Каломи Худо иваз мекунад, то ки бутпарастии ғайрияҳудии худро боло бардорад.

> “How the Roman Church can clear herself from the charge of idolatry we cannot see. True, she professes to worship God through these images; so did the Israelites when they bowed before the golden calf. But the Lord’s wrath was kindled against them, and many were slain. God pronounced them impious idolaters, and the same record is made today in the books of heaven against those who adore images of saints and so-called holy men.

> «Чӣ гуна Калисои Румӣ худро аз иттиҳоми бутпарастӣ сафед карда метавонад, мо намебинем. Дуруст аст, ки вай эътироф мекунад, ки Худоро ба воситаи ин суратҳо ибодат менамояд; ҳамчунин исроилиён низ чунин карданд, вақте ки дар пеши гӯсолаи тиллоӣ саҷда намуданд. Аммо ғазаби Худованд бар зидди онҳо аланга гирифт, ва бисёре кушта шуданд. Худо онҳоро бутпарастони бедин эълон намуд, ва имрӯз низ ҳамин навишта дар дафтарҳои осмонӣ бар зидди онҳое сабт мегардад, ки ба суратҳои муқаддасон ва ба ном мардони муқаддас саҷда мекунанд.»

> “And this is the religion which Protestants are beginning to look upon with so much favor, and which will eventually be united with Protestantism. This union will not, however, be effected by a change in Catholicism; for Rome never changes. She claims infallibility. It is Protestantism that will change. The adoption of liberal ideas on its part will bring it where it can clasp the hand of Catholicism. ‘The Bible, the Bible, is the foundation of our faith,’ was the cry of Protestants in Luther’s time, while the Catholics cried, ‘The Fathers, custom, tradition.’ Now many Protestants find it difficult to prove their doctrines from the Bible, and yet they have not the moral courage to accept the truth which involves a cross; therefore they are fast coming to the ground of Catholics, and, using the best arguments they have to evade the truth, cite the testimony of the Fathers, and the customs and precepts of men. Yes, the Protestants of the nineteenth century are fast approaching the Catholics in their infidelity concerning the Scriptures. But there is just as wide a gulf today between Rome and the Protestantism of Luther, Cranmer, Ridley, Hooper, and the noble army of martyrs, as there was when these men made the protest which gave them the name of Protestants.

> «Ва ин ҳамон дине аст, ки протестантҳо ба он бо чунин илтифоти зиёд нигоҳ карданро оғоз намудаанд ва ки дар ниҳоят бо протестантизм муттаҳид хоҳад шуд. Аммо ин иттиҳод ба воситаи тағйир ёфтани католицизм амалӣ нахоҳад гашт; зеро Рум ҳеҷ гоҳ тағйир намеёбад. Вай иддаои маъсумият мекунад. Ин протестантизм аст, ки тағйир хоҳад ёфт. Қабул кардани ақидаҳои озодандешона аз ҷониби он, онро ба ҷое хоҳад расонд, ки битавонад дасти католицизмро бифишорад. “Китоби Муқаддас, Китоби Муқаддас, асоси имони мост”, — ин нидои протестантҳо дар замони Лютер буд, дар ҳоле ки католикҳо нидо мекарданд: “Падарон, урфу одат, анъана.” Акнун бисёре аз протестантҳо исбот кардани таълимоти худро аз Китоби Муқаддас душвор меёбанд, ва бо вуҷуди ин онҳо ҷасорати ахлоқиро надоранд, ки ҳақиқатеро, ки салибро дар бар мегирад, бипазиранд; бинобар ин, онҳо босуръат ба мавқеи католикҳо меоянд ва, бо истифода аз беҳтарин далелҳое, ки барои сарпечӣ аз ҳақиқат доранд, ба шаҳодати Падарон, ва ба урфу одатҳо ва аҳкоми одамон истинод мекунанд. Бале, протестантҳои асри нуздаҳум дар беимонии худ нисбат ба Навиштаҳо босуръат ба католикҳо наздик мешаванд. Аммо имрӯз низ миёни Рум ва протестантизми Лютер, Крэнмер, Ридли, Ҳупер ва лашкари пуршарафи шаҳидон ҳамон қадар жарфи васеъ вуҷуд дорад, ки вуҷуд дошт, вақте ки ин мардон он эътирозеро баён карданд, ки ба онҳо номи протестантҳоро дод.»

> “Christ was a protestant. He protested against the formal worship of the Jewish nation, who rejected the counsel of God against themselves. He told them that they taught for doctrines the commandments of men, and that they were pretenders and hypocrites. Like whited sepulchers they were beautiful without, but within full of impurity and corruption. The Reformers date back to Christ and the apostles. They came out and separated themselves from a religion of forms and ceremonies. Luther and his followers did not invent the reformed religion. They simply accepted it as presented by Christ and the apostles. The Bible is presented to us as a sufficient guide; but the pope and his workers remove it from the people as if it were a curse, because it exposes their pretensions and rebukes their idolatry.” Review and Herald, June 1, 1886.

> «Масеҳ протестант буд. Ӯ бар зидди ибодати зоҳирии миллати яҳуд, ки машварати Худоро бар зидди худ рад карда буданд, эътироз намуд. Ӯ ба онҳо гуфт, ки аҳкоми одамонро ба ҷойи таълимоти динӣ меомӯзонанд, ва худ намоишкорон ва риёкорон мебошанд. Монанди қабрҳои сафедшуда, аз берун зебо буданд, вале аз дарун пур аз нопокӣ ва фасод. Таърихи Ислоҳгарон ба Масеҳ ва ҳаввориён бозмегардад. Онҳо берун омаданд ва худро аз дине, ки аз шаклҳо ва маросимҳо иборат буд, ҷудо карданд. Лютер ва пайравонаш дини ислоҳшударо ихтироъ накарданд. Онҳо фақат онро, чунон ки Масеҳ ва ҳаввориён пешниҳод намуда буданд, пазируфтанд. Китоби Муқаддас ба мо ҳамчун роҳнамои кофӣ пешниҳод шудааст; аммо поп ва коргузорони ӯ онро аз мардум дур месозанд, гӯё ки лаънате бошад, зеро он даъвоҳои ботили онҳоро фош месозад ва бутпарастии онҳоро сарзаниш мекунад». Review and Herald, June 1, 1886.

Miracles of healing, that form the basis of spiritualism, are her stock and trade.

Муъҷизаҳои шифобахшӣ, ки асоси рӯҳгароиро ташкил медиҳанд, василаи маъмулии фаъолияти ӯянд.

> “Many endeavor to account for spiritual manifestations by attributing them wholly to fraud and sleight of hand on the part of the medium. But while it is true that the results of trickery have often been palmed off as genuine manifestations, there have been, also, marked exhibitions of supernatural power. The mysterious rapping with which modern spiritualism began was not the result of human trickery or cunning, but was the direct work of evil angels, who thus introduced one of the most successful of soul-destroying delusions. Many will be ensnared through the belief that spiritualism is a merely human imposture; when brought face to face with manifestations which they cannot but regard as supernatural, they will be deceived, and will be led to accept them as the great power of God.

> «Бисёриҳо мекӯшанд зуҳуроти рӯҳониро чунин тавзеҳ диҳанд, ки онро комилан ба қаллобӣ ва ҳунарҳои найрангбозонаи миёнарав нисбат медиҳанд. Аммо, ҳарчанд дуруст аст, ки натиҷаҳои фиребкорӣ бисёр вақт ҳамчун зуҳуроти ҳақиқӣ ҷилва дода шудаанд, ҳамчунин намоишҳои ошкори қудрати фавқуттабиӣ низ вуҷуд доштаанд. Так-туки асроромезе, ки спиритизми муосир бо он оғоз ёфт, натиҷаи ҳила ё зиракии инсонӣ набуд, балки амали мустақими фариштагони шарир буд, ки ба ин васила яке аз фиребҳои бисёр муваффақи ҳалокатовари ҷонҳоро ворид карданд. Бисёриҳо ба дом хоҳанд афтод, зеро бовар хоҳанд кард, ки спиритизм фақат як фиреби инсонӣ аст; вақте ки онҳо рӯ ба рӯи зуҳуроте оварда мешаванд, ки наметавонанд ҷуз ҳамчун фавқуттабиӣ ба онҳо назар кунанд, фирефта хоҳанд шуд ва ба қабул кардани онҳо ҳамчун қудрати бузурги Худо бурда хоҳанд шуд.»

> “These persons overlook the testimony of the Scriptures concerning the wonders wrought by Satan and his agents. It was by satanic aid that Pharaoh’s magicians were enabled to counterfeit the work of God. Paul testifies that before the second advent of Christ there will be similar manifestations of satanic power. The coming of the Lord is to be preceded by ‘the working of Satan with all power and signs and lying wonders, and with all deceivableness of unrighteousness.’ 2 Thessalonians 2:9,10. And the apostle John, describing the miracle-working power that will be manifested in the last days, declares: ‘He doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men, and deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do.’ Revelation 13:13, 14. No mere impostures are here foretold. Men are deceived by the miracles which Satan’s agents have power to do, not which they pretend to do.” The Great Controversy, 553.

> Инҳо ба шаҳодати Навиштаҳо дар бораи корҳои аҷибе, ки Шайтон ва омилони ӯ ба амал меоваранд, эътино намекунанд. Бо ёрии шайтонӣ ҷодугарони фиръавн тавонистанд кори Худоро тақлид намоянд. Павлус шаҳодат медиҳад, ки пеш аз омадани дуюми Масеҳ зуҳуроти монанди қудрати шайтонӣ низ хоҳад буд. Омадани Худовандро бояд «амали Шайтон бо ҳар гуна қудрат ва аломатҳо ва мӯъҷизаҳои дурӯғин, ва бо ҳар гуна фиреби ноинсофӣ» пешгузарӣ намояд. 2 Таслӯникиён 2:9, 10. Ва ҳавворӣ Юҳанно, қудрати мӯъҷизаофаринеро, ки дар айёми охир зоҳир хоҳад шуд, тавсиф намуда, эълон мекунад: «Ӯ мӯъҷизаҳои бузург ба амал меоварад, ба дараҷае ки ҳатто дар пеши назари одамон аз осмон ба замин оташ мефурорад, ва сокинони заминро ба воситаи он мӯъҷизаҳое, ки қудрати ба амал оварданашонро дошт, фиреб медиҳад». Ваҳй 13:13, 14. Дар ин ҷо танҳо фиребҳои сода пешгӯйӣ нашудаанд. Одамон бо он мӯъҷизаҳое фиреб меёбанд, ки омилони Шайтон қудрати ба амал оварданашонро доранд, на бо онҳое ки вонамуд мекунанд, ки ба амал меоваранд». Муборизаи Бузург, 553.

The false doctrines built upon customs and traditions, the spiritualistic manifestations of miracles, the counterfeit medical-industrial industry and the combination of churchcraft with statecraft are all the attributes of the beast of Catholicism. Pride is a characteristic of the dragon power. Presumption is the characteristic of the false prophet of apostate Protestantism.

Таълимотҳои бардурӯғе, ки бар урфу одатҳо ва анъанаҳо бино шудаанд, зуҳуроти мӯъҷизавии спиритистӣ, саноати қалбакии тиббию саноатӣ ва пайвастшавии ҳунари калисосозӣ бо ҳунари давлатдорӣ — ҳамаи инҳо сифатҳои ҳайвони ваҳшии католикизм мебошанд. Ғурур хусусияти қудрати аждаҳо аст. Такаббури худбоварона хусусияти пайғамбари дурӯғини протестантизми муртад аст.

> And Jesus being full of the Holy Ghost returned from Jordan, and was led by the Spirit into the wilderness, Being forty days tempted of the devil. And in those days he did eat nothing: and when they were ended, he afterward hungered. And the devil said unto him, If thou be the Son of God, command this stone that it be made bread. And Jesus answered him, saying, It is written, That man shall not live by bread alone, but by every word of God. Luke 4:1–4.

> Ва Исо, ки пур аз Рӯҳулқудс буд, аз Урдун баргашт ва аз ҷониби Рӯҳ ба биёбон бурда шуд, дар он ҷо чиҳил рӯз аз иблис васваса карда мешуд. Ва дар он рӯзҳо ҳеҷ чиз нахӯрд; ва чун онҳо ба анҷом расиданд, баъд аз он гурусна шуд. Ва иблис ба Ӯ гуфт: «Агар Ту Писари Худо бошӣ, амр фармо, то ин санг нон гардад». Ва Исо дар ҷавоби ӯ гуфт: «Навишта шудааст: “Одам на танҳо бо нон зиндагӣ мекунад, балки бо ҳар каломи Худо”». Луқо 4:1–4.

Presumption is a noun that refers to the act or instance of assuming something to be true without sufficient evidence or proof. It involves making a judgment or drawing a conclusion based on incomplete or insufficient information. Presumption can also imply a certain level of confidence in one’s assumption, even when it may not be entirely justified.

«Тахмин» исмест, ки ба амал ё ҳолати ҳақ пиндоштани чизе бидуни далел ё исботи кофӣ ишора мекунад. Он баровардани ҳукм ё хулосабарориро дар асоси маълумоти нопурра ё нокифоя дар бар мегирад. «Тахмин» ҳамчунин метавонад дараҷаи муайяни эътимод ба пиндошти шахсро ифода намояд, ҳатто вақте ки он комилан асоснок набошад.

Apostate Protestantism has accepted Sunday as God’s day of worship without any evidence to support that flawed idea from God’s Word, and they do so while knowingly professing that they are Protestants, whose motto is “God’s word alone,” or as Martin Luther proclaimed, “Sola Scriptura!” They choose to accept it based upon the traditions and customs of the Roman church, or perhaps as simply an accepted inheritance from their forefathers. At the loud cry of the third angel the truth that there is absolutely no justification for worshipping the sun that can be provided from the Bible will be clearly revealed, and then those who continue in their flawed presumption will receive the mark of the beast.

Протестантизми муртад рӯзи якшанберо ҳамчун рӯзи ибодати Худо қабул кардааст, бе ҳеҷ гуна далеле аз Каломи Худо барои пуштибонӣ аз он ақидаи ботил; ва ин корро дар ҳолате мекунанд, ки огоҳона эътироф менамоянд, ки онҳо протестантанд, ва шиорашон «танҳо Каломи Худо» аст, ё чунон ки Мартин Лютер эълон карда буд: «Sola Scriptura!» Онҳо интихоб мекунанд, ки онро бар асоси анъанаҳо ва русуми калисои Рум қабул намоянд, ё шояд танҳо ҳамчун мероси пазируфташуда аз падарони худ. Ҳангоми нидои баландии фариштаи сеюм ҳақиқате, ки аз Китоби Муқаддас мутлақо ҳеҷ асосе барои парастиши офтоб оварда намешавад, ба таври равшан ошкор хоҳад шуд; ва он гоҳ касоне ки дар он гумони ботили худ идома медиҳанд, нишони ҳайвонро хоҳанд гирифт.

> “If the light of truth has been presented to you, revealing the Sabbath of the fourth commandment, and showing that there is no foundation in the Word of God for Sunday observance, and yet you still cling to the false sabbath, refusing to keep holy the Sabbath which God calls ‘my holy day,’ you receive the mark of the beast. When does this take place?—When you obey the decree that commands you to cease from labor on Sunday and worship God, while you know that there is not a word in the Bible showing Sunday to be other than a common working-day, you consent to receive the mark of the beast, and refuse the seal of God. If we receive this mark in our foreheads or in our hands, the judgments pronounced against the disobedient must fall upon us. But the seal of the living God is placed upon those who conscientiously keep the Sabbath of the Lord.” Review and Herald, April 27, 1911.

> «Агар нури ҳақиқат ба шумо пешниҳод шуда бошад, ки шанбеи аҳди чорумро ошкор месозад ва нишон медиҳад, ки дар Каломи Худо барои риояи якшанбе ҳеҷ асосе вуҷуд надорад, ва бо вуҷуди ин шумо ҳанӯз ҳам ба шанбеи козиб мечаспед ва аз муқаддас нигоҳ доштани он Шанбате, ки Худо онро “рӯзи муқаддаси ман” мехонад, сарпечӣ мекунед, пас шумо тамғаи ҳайвонро қабул менамоед. Ин кай рӯй медиҳад? — Вақте ки шумо ба он фармоне итоат мекунед, ки ба шумо амр медиҳад дар якшанбе аз меҳнат бозистед ва Худоро ибодат намоед, дар ҳоле ки медонед дар Китоби Муқаддас ҳатто як калимае нест, ки нишон диҳад якшанбе чизе ғайр аз рӯзи оддии корӣ аст, шумо розигии худро барои қабул кардани тамғаи ҳайвон медиҳед ва мӯҳри Худоро рад менамоед. Агар мо ин тамғаро бар пешониҳоямон ё бар дастҳоямон қабул кунем, довариҳое, ки бар зидди нофармонон эълон шудаанд, бояд бар мо фурӯ оянд. Аммо мӯҳри Худои зинда бар онҳое гузошта мешавад, ки бо виҷдони пок Шанбати Худовандро нигоҳ медоранд». Review and Herald, April 27, 1911.

The commonly understood weakness of the Republican party is their willingness to assume their political opponents are fair and honest, when the fruits of the Democratic party clearly reveal that they are the children of the father of lies. Repeatedly and consistently the Republicans take their political opponents at their word, when they have been shown over and over that their opponents never keep their word. They project honest motivations upon those who repeatedly have manifested no rational justification to support the Republicans flawed projections of expected honesty and integrity. It is true also that many Republicans refuse to uphold principle for personal financial gain, or because of secret immoral circumstances that allow them to be easily manipulated, but the primary prophetic attribute of the Republican party is presumption.

Заъфи маъмулан даркшудаи ҳизби ҷумҳурихоҳ омодагии онҳост ба ин ки фарз кунанд мухолифони сиёсии онҳо одил ва ростқавл ҳастанд, ҳол он ки меваҳои ҳизби демократ ба таври равшан ошкор месозанд, ки онҳо фарзандони падари дурӯғ ҳастанд. Ҷумҳуриихоҳон борҳо ва пайваста мухолифони сиёсии худро бар асоси сухани худи онҳо қабул мекунанд, дар ҳоле ки ба онҳо такроран ва боз такроран нишон дода шудааст, ки мухолифонашон ҳаргиз ба сухани худ вафо намекунанд. Онҳо ангезаҳои ростқавлонаро ба касоне нисбат медиҳанд, ки борҳо ҳеҷ гуна асоснокии ақлонӣ зоҳир накардаанд, то пешбиниҳои носаҳеҳи ҷумҳурихоҳонро дар бораи ростқавлӣ ва поквиҷдонӣ дастгирӣ намоянд. Ҳамчунин дуруст аст, ки бисёре аз ҷумҳурихоҳон аз баҳри фоидаи шахсии молиявӣ, ё ба сабаби шароити пинҳонии ғайриахлоқие, ки имкон медиҳад онҳоро ба осонӣ таҳти дасткорӣ қарор диҳанд, аз ҳимояи принсип саркашӣ мекунанд; аммо хусусияти асосии нубувватии ҳизби ҷумҳурихоҳ фарзияпардозӣ аст.

It is the attribute of presumption which is prophetically marked in apostate Protestants, that allows them to pretend they have taken the higher moral and political ground, when in reality they have abdicated their civil responsibilities under the empty expectation that their political opponents will keep their word. The very common definition of insanity is to try and do the same thing over and over, while expecting a different outcome, yet the Republicans argue that it is the Democrats that have been infected with insanity as manifested in their hatred of Trump.

Хосияти беибоӣ аст, ки ба таври нубувватӣ дар протестантҳои муртад нишон дода шудааст ва ба онҳо имкон медиҳад вонамуд кунанд, ки мавқеи болотари ахлоқӣ ва сиёсиро ишғол кардаанд, дар ҳоле ки дар асл онҳо аз масъулиятҳои шаҳрвандии худ даст кашидаанд, зери интизориҳои пучи он ки рақибони сиёсии онҳо ба ваъдаи худ вафо хоҳанд кард. Таърифи бисёр маъмули девонагӣ он аст, ки кас ҳамон як амалро такрор ба такрор анҷом диҳад, дар айни ҳол интизори натиҷаи дигар бошад; аммо ҷумҳурихоҳон баҳс мекунанд, ки маҳз демократҳо ба девонагӣ мубтало шудаанд, чунон ки ин дар нафрати онҳо нисбат ба Трамп зоҳир мегардад.

Yet the insanity of the Republicans is repeatedly illustrated as they agree to compromises, under the premise of compromise being the work of the legislative process, while their political compromises, which they claim are based upon the principle of “the legislative process,” is made with a class who never compromise. Democrats only give ground in the political process when they are fully restrained by the numbers against them. They have never provided evidence of truly working for a middle ground with the political process. The insanity of Republicans is their repeated optimistic expectations of others that are fully unwarranted.

Бо вуҷуди ин, девонагии ҷумҳурихоҳон пайваста нишон дода мешавад, зеро онҳо ба созишҳо розӣ мешаванд, бар пояи он фарзия, ки созиш кори раванди қонунгузорист, дар ҳоле ки созишҳои сиёсии онҳо, ки иддао мекунанд бар принсипи «раванди қонунгузорӣ» асос ёфтаанд, бо табақае анҷом меёбанд, ки ҳеҷ гоҳ созиш намекунад. Демократҳо танҳо дар раванди сиёсӣ ақибнишинӣ мекунанд, вақте ки ба воситаи шумораи муқобили худ комилан маҳдуд карда мешаванд. Онҳо ҳаргиз далеле пешниҳод накардаанд, ки воқеан барои мавқеи миёна дар раванди сиёсӣ кор мекунанд. Девонагии ҷумҳурихоҳон дар он аст, ки онҳо такроран аз дигарон интизориҳои хушбинона доранд, ки тамоман беасосанд.

By far and away the majority of those who are supportive of Donald Trump will testify to the fact that the worst attribute of Trump is his willingness to accept men as supporters of his agenda, when the available evidence identifies that it was totally presumption on Trump’s part to make that choice. Presumption is the prophetic attribute of apostate Protestantism. Satan tempted Christ by quoting the Bible, but in so doing, Satan twisted the passage into an unwarranted and unscriptural test.

Аксарияти мутлақи онҳое, ки аз Доналд Трамп ҷонибдорӣ мекунанд, шаҳодат хоҳанд дод, ки бадтарин хусусияти Трамп ин омодагии ӯст ба он ки мардонро ҳамчун пуштибонони барномаи худ бипазирад, дар ҳоле ки далелҳои мавҷуда нишон медиҳанд, ки аз ҷониби Трамп ин интихоб комилан аз рӯйи ҷуръати худписандона анҷом ёфтааст. Ҷуръати худписандона сифати набувватии протестантизми муртад аст. Шайтон Масеҳро бо иқтибос овардан аз Китоби Муқаддас озмуд, аммо дар ин амал Шайтон он порчаро таҳриф намуда, онро ба озмоише беасос ва ғайрикитобӣ табдил дод.

> And he brought him to Jerusalem, and set him on a pinnacle of the temple, and said unto him, If thou be the Son of God, cast thyself down from hence: For it is written, He shall give his angels charge over thee, to keep thee: And in their hands they shall bear thee up, lest at any time thou dash thy foot against a stone. And Jesus answering said unto him, It is said, Thou shalt not tempt the Lord thy God. Luke 4:9–12.

> Ва Ӯро ба Ерусалим овард ва бар кунгураи маъбад бинишонд, ва ба Ӯ гуфт: «Агар Ту Писари Худо бошӣ, Худро аз ин ҷо ба поён парто; зеро навишта шудааст: “Ӯ ба фариштагони Худ дар бораи Ту амр хоҳад фармуд, то ки Туро нигоҳ доранд”; ва: “Онҳо Туро бар дастҳои худ хоҳанд бардошт, мабодо пои Худро ба санге бизанӣ.”» Ва Исо дар ҷавоби ӯ гуфт: «Гуфта шудааст: “Худованд Худои худро наозмой.”» Луқо 4:9–12.

At the soon-coming Sunday law it will be the Protestants of the United States who will take the biblical mandate to cease from labor on the Sabbath day, and twist the commandment to worship God on the seventh-day Sabbath into a fabricated command that it is actually paganism’s day of the sun that men are required to worship upon. They will twist a biblical passage into an unwarranted and unscriptural test.

Дар қонуни якшанбеи ба қарибӣ оянда, маҳз протестантҳои Иёлоти Муттаҳида амри Китоби Муқаддасро дар бораи бозистодан аз меҳнат дар рӯзи шанбе гирифта, ҳукмро дар бораи ибодати Худо дар шанбеи рӯзи ҳафтум ба як фармони сохта табдил хоҳанд дод, ки гӯё одамон дар асл вазифадоранд дар рӯзи офтоби бутпарастӣ ибодат кунанд. Онҳо як порчаи Китоби Муқаддасро ба як имтиҳони беасос ва ғайрикитобимуқаддасӣ таҳриф хоҳанд кард.

We will continue this study in the next article.

Мо ин омӯзишро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “I saw that the two-horned beast had a dragon’s mouth, and that his power was in his head, and that the decree would go out of his mouth. Then I saw the Mother of Harlots; that the mother was not the daughters, but separate and distinct from them. She has had her day, and it is past, and her daughters, the Protestant sects, were the next to come on the stage and act out the same mind that the mother had when she persecuted the saints. I saw that as the mother has been declining in power, the daughters had been growing, and soon they will exercise the power once exercised by the mother.

> «Ман дидам, ки он ҳайвони дӯшоха даҳони аждаҳо дошт, ва қудрати ӯ дар сари ӯ буд, ва фармон аз даҳони ӯ берун хоҳад омад. Сипас Ман Модари Фоҳишагонро дидам; ки модар худи духтарон набуд, балки аз онҳо ҷудо ва мутамойиз буд. Ӯ рӯзи худро доштааст, ва он гузаштааст, ва духтаронаш, фирқаҳои протестантӣ, навбатӣ буданд, ки ба саҳна бароянд ва ҳамон рӯҳияеро ба амал оваранд, ки модар ҳангоми таъқиб кардани муқаддасон дошт. Ман дидам, ки ҳамчунон ки модар дар қудрат коҳиш меёфт, духтарон афзуда буданд, ва ба зудӣ онҳо қудратеро ба кор хоҳанд бурд, ки замоне модар ба кор мебурд.»

> “I saw the nominal church and nominal Adventists, like Judas, would betray us to the Catholics to obtain their influence to come against the truth. The saints then will be an obscure people, little known to the Catholics; but the churches and nominal Adventists who know of our faith and customs (for they hated us on account of the Sabbath, for they could not refute it) will betray the saints and report them to the Catholics as those who disregard the institutions of the people; that is, that they keep the Sabbath and disregard Sunday.

> «Ман дидам, ки калисои номӣ ва адвентистони номӣ, мисли Яҳудо, моро ба католикҳо таслим хоҳанд кард, то нуфузи онҳоро ба даст оварда, бар зидди ҳақиқат бароянд. Дар он вақт муқаддасон қавме ноаён, барои католикҳо андак шинохташуда хоҳанд буд; аммо калисоҳо ва адвентистони номие, ки аз имон ва одатҳои мо огоҳанд (зеро онҳо моро ба сабаби шанбе бад медиданд, чунки онро рад карда наметавонистанд), муқаддасонро хиёнат хоҳанд кард ва онҳоро ба католикҳо ҳамчун касоне маълум хоҳанд намуд, ки муассисаҳои мардумро нодида мегиранд; яъне, ки онҳо шанберо нигоҳ медоранд ва якшанберо нодида мегиранд.»

> “Then the Catholics bid the Protestants to go forward, and issue a decree that all who will not observe the first day of the week, instead of the seventh day, shall be slain. And the Catholics, whose numbers are large, will stand by the Protestants. The Catholics will give their power to the image of the beast. And the Protestants will work as their mother worked before them to destroy the saints. But before their decree bring or bear fruit, the saints will be delivered by the Voice of God.” Spalding and Magan, 1, 2.

> «Пас католикҳо ба протестантҳо амр хоҳанд дод, ки пеш раванд, ва фармоне содир хоҳанд кард, ки ҳар касе ки ба ҷойи рӯзи ҳафтум рӯзи якуми ҳафтаро риоя накунад, кушта шавад. Ва католикҳо, ки шумораашон бисёр аст, ҷониби протестантҳоро хоҳанд гирифт. Католикҳо қудрати худро ба сурати ҳайвон хоҳанд дод. Ва протестантҳо, чунон ки модари онҳо пеш аз онҳо амал кард, барои нобуд сохтани муқаддасон амал хоҳанд кард. Аммо пеш аз он ки фармони онҳо натиҷа диҳад ё самар оварад, муқаддасон бо Овози Худо халос хоҳанд шуд». Spalding and Magan, 1, 2.

Back to Articles