Article

# Rome Establishes the Vision - Number Sixteen

Рум руъёро барқарор мекунад — Рақами шонздаҳ

The Final Test: Understanding the Symbolism of Rome and the Triple Application of Prophecy

Озмоиши ниҳоӣ: Фаҳмидани рамзшиносии Рум ва татбиқи сегонаи нубувват

Author

Jeff Pippenger

Published

September 4, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Those on the wrong side of this final controversy of the symbol of Rome lean upon a flawed application of a triple application of prophecy as they suggest that the three Rome’s are defined by the three Sunday laws of the years 321, 538 and the soon-coming Sunday law in the United States. In doing so they place an incorrect slant upon the rule and the prophetic history they select, as was also done in the controversy over the four insects of Joel. The four generations followed by four devouring insects in the first six verses of Joel address how God’s people are progressively decimated over four generations, and that the decimation was accomplished by Adventism’s acceptance of the theology of Rome and apostate Protestantism.

Онҳое ки дар ҷониби нодурусти ин ихтилофи ниҳоӣ вобаста ба рамзи Рум қарор доранд, бар татбиқи нуқсондори як татбиқи сегонаи нубувват такя мекунанд, зеро пешниҳод менамоянд, ки се Рум бо се қонуни якшанбеии солҳои 321, 538 ва қонуни якшанбеии ба зудӣ оянда дар Иёлоти Муттаҳида муайян карда мешаванд. Бо ин амал онҳо ба қоида ва ба таърихи нубувватие, ки интихоб мекунанд, майли нодуруст медиҳанд, чунон ки ин ҳамчунин дар ихтилоф оид ба чор ҳашароти Юил анҷом дода шуда буд. Чор насл, ки дар пайи онҳо чор ҳашароти фурӯбаранда дар шаш ояти аввали Юил меоянд, ба он ишора мекунанд, ки чӣ гуна қавми Худо тадриҷан дар тӯли чор насл маҳв карда мешаванд, ва ин маҳвшавӣ ба воситаи пазируфтани илоҳиёти Рум ва протестантизми муртад аз ҷониби адвентизм анҷом дода шудааст.

In the current controversy those who attempt to employ the Sunday law to define the three Rome’s, avoid the truth that there are actually four Sunday laws that are identified in God’s prophetic Word, and that the year 321 represents the soon-coming Sunday law in the United States, and the Sunday law of 538 typifies the Sunday law which is enforced upon all the nations of the world. Four Sunday laws does not identify three Sunday laws, especially when the third manifestation in a triple application of prophecy represents the final fulfillment. The soon-coming Sunday law in the United States is not the final Sunday law, it actually marks the beginning of a series of Sunday laws as each nation on the globe progressively accepts the mark of papal authority.

Дар баҳси ҷорӣ, онҳое ки мекӯшанд қонуни якшанберо барои муайян намудани се Рум ба кор баранд, аз ҳақиқат канора мегиранд, ки дар асл чаҳор қонуни якшанбе вуҷуд дорад, ки дар Каломи нубувватии Худо муайян шудаанд; ва соли 321 қонуни якшанбеи ба наздикӣ ояндаро дар Иёлоти Муттаҳида ифода мекунад, ва қонуни якшанбеи соли 538 намунаи қонуни якшанбе мебошад, ки бар ҳамаи миллатҳои ҷаҳон ҷорӣ карда мешавад. Чаҳор қонуни якшанбе се қонуни якшанберо муайян намекунад, махсусан вақте ки зуҳури сеюм дар татбиқи сегонаи нубувват иҷрошавии ниҳоиро ифода мекунад. Қонуни якшанбеи ба наздикӣ оянда дар Иёлоти Муттаҳида қонуни ниҳоии якшанбе нест; балки он дар асл оғози силсилаи қонунҳои якшанбе мебошад, зеро ҳар як миллат дар рӯи замин тадриҷан нишони ҳокимияти папаро мепазирад.

Those who were awakened in July, 2023, are required to understand that the prophetic test that confronts them occurs during the outpouring of the Holy Spirit, and that during that outpouring one class is receiving the “oil,” and the other class is receiving “strong delusion.” The primary representation of those who receive strong delusion is represented in the very chapter where the expression strong delusion is located, and in that chapter the truth that is either loved or rejected is the truth which defines the prophetic relationship between pagan Rome and papal Rome.

Онҳое ки дар моҳи июли соли 2023 бедор карда шуданд, вазифадоранд дарк намоянд, ки озмоиши нубувватие, ки бо он рӯ ба рӯ мешаванд, дар вақти рехта шудани Рӯҳулқудс ба амал меояд, ва дар ҷараёни он рехташавӣ як гурӯҳ «равған»-ро қабул мекунад, ва гурӯҳи дигар «гумроҳии қавӣ»-ро қабул мекунад. Намояндагии асосии онҳое ки гумроҳии қавӣ-ро қабул мекунанд, маҳз дар ҳамон бобе нишон дода шудааст, ки дар он ибораи «гумроҳии қавӣ» ҷой дорад, ва дар он боб ҳақиқате, ки ё дӯст дошта мешавад ё рад карда мешавад, ҳамон ҳақиқатест, ки муносибати нубувватиро миёни Руми бутпараст ва Руми папагӣ муайян мекунад.

The prophetic relationship between 321 and 538 is shown by the prophetic relationship between the church of Pergamos and the church of Thyatira. In the last days, pagan Rome, represented by 321 and Pergamos, is a symbol of the United States, and papal Rome, represented by 538 and Thyatira, is a symbol of Modern Rome.

Муносибати нубувватии миёни соли 321 ва соли 538 бо муносибати нубувватии миёни калисои Пергамус ва калисои Тиётира нишон дода мешавад. Дар рӯзҳои охир, Руми бутпараст, ки бо 321 ва Пергамус намояндагӣ мешавад, рамзи Иёлоти Муттаҳида аст; ва Руми папавӣ, ки бо 538 ва Тиётира намояндагӣ мешавад, рамзи Руми муосир аст.

The first Rome of 321 was a singular power state, and the second Rome of 538 was a dual power representing a combination of church and state with the church in control of the relationship. The third and final Rome, which is modern Rome, is a threefold power that consists of the dragon, the beast and the false prophet.

Руми аввали соли 321 як давлати қудрати ягона буд, ва Руми дуюми соли 538 қудрати дугонае буд, ки ифодагари иттиҳоди калисо ва давлат буд, дар ҳоле ки калисо бар ин муносибат ҳукмронӣ мекард. Руми сеюм ва охирин, ки Руми муосир аст, қудрати сегонае мебошад, ки аз аждаҳо, ҳайвон ва пайғамбари дурӯғин иборат аст.

Paul taught that to not understand the prophetic and historic relationship of pagan Rome (the dragon) and papal Rome (the beast) was to manifest a hatred of the truth which brought about strong delusion. All the prophets, including Paul were more specifically addressing the last days, so the relationship between the two powers in Paul’s history represents the relationship between the three powers of Modern Rome in the last days. To reject the prophetic relationship that “forms” the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet in the last days is to secure strong delusion for yourself.

Павлус таълим медод, ки нафаҳмидани муносибати нубувватӣ ва таърихии байни Руми бутпараст (аждаҳо) ва Руми папавӣ (ҳайвон) зоҳир кардани нафрат нисбат ба ҳақиқат аст, ки боиси гумроҳии сахт мегардад. Ҳамаи анбиё, аз ҷумла Павлус, мушаххастар ба рӯзҳои охир муроҷиат мекарданд; бинобар ин, муносибати байни ин ду қудрат дар таърихи овардаи Павлус намояндаи муносибати байни се қудрати Руми муосир дар рӯзҳои охир аст. Рад кардани муносибати нубувватие, ки иттиҳоди сегонаи аждаҳо, ҳайвон ва пайғамбари козибро дар рӯзҳои охир «ташкил медиҳад», маънои онро дорад, ки барои худ гумроҳии сахтро муҳайё мекунӣ.

Uriah Smith’s private interpretation of the king of the north represented a “cause” that produced an “effect.” But the class that is on the wrong side of the controversies about Rome is specifically identified as being unable to reason from cause to effect. Smith did not see that his flawed application of the king of the north would produce a prophetic platform which would lead him to also misrepresent the sixth plague, where there is a warning to keep or lose the garment of Christ’s righteousness.

Тафсири хусусии Урияҳ Смит дар бораи подшоҳи шимол як «сабаб»-еро намояндагӣ мекард, ки «натиҷа»-еро ба вуҷуд меовард. Аммо гурӯҳе, ки дар баҳсҳо дар бораи Рум дар тарафи нодуруст қарор дорад, ба таври мушаххас чунин муайян шудааст, ки аз сабаб ба натиҷа андеша ронда наметавонад. Смит дарк накард, ки татбиқи носаҳеҳи ӯ нисбат ба подшоҳи шимол платформаи нубувватие ба вуҷуд хоҳад овард, ки ӯро ҳамчунин ба нодуруст муаррифӣ кардани балои шашум мебарад, ки дар он ҷо огоҳие ҳаст, то либоси адолати Масеҳ нигоҳ дошта ё аз даст дода шавад.

As with Paul’s emphasis in 2 Thessalonians, John in chapter sixteen of Revelation and the sixth plague emphasizes the necessity of understanding who the three powers who lead the world to Armageddon are. Smith’s flawed application of the king of the north provides witness to an inability to rightly apply types and antitypes.

Чунонки ба таъкиди Павлус дар 2 Таслӯникиён, Юҳанно низ дар боби шонздаҳуми Ваҳй ва дар вабои шашум бар зарурати фаҳмидани он ки он се қудрате, ки ҷаҳонро ба Армагеддон мебаранд, киҳоянд, таъкид мекунад. Татбиқи носаҳеҳи Смит нисбат ба подшоҳи шимол шаҳодате медиҳад бар нотавонӣ дар татбиқи дурусти тимсолҳо ва зиддитимсолҳо.

Smith could not, or would not, apply the principle so strongly set forth in the writings of Paul that the literal before the time-period of the cross represented the spiritual after the time-period of the cross. When this principle is carefully and correctly followed it is easily demonstrated that the “king of the north” is one of many symbols that represent the spiritual “king of the north” in the last days. Seventh-day Adventists above any other people should know that one of the primary structures that prophecy is based upon is the controversy between Christ and Satan. Christ is the true King of the north, and Satan has been attempting to manifest himself as the counterfeit king of the north.

Смит наметавонист, ё намехост, он усулеро, ки дар навиштаҳои Павлус ба таври бисёр қавӣ баён шудааст, татбиқ намояд, яъне ин ки чизи айнӣ пеш аз давраи замонии салиб, чизи рӯҳониро пас аз давраи замонии салиб намояндагӣ мекард. Вақте ки ин усул бо эҳтиёткорӣ ва дуруст пайравӣ карда мешавад, ба осонӣ исбот мегардад, ки «подшоҳи шимол» яке аз рамзҳои бисёрест, ки «подшоҳи шимол»-и рӯҳониро дар айёми охир намояндагӣ мекунанд. Адвентистҳои рӯзи ҳафтум, бештар аз ҳар қавми дигар, бояд бидонанд, ки яке аз сохторҳои асосие, ки пешгӯйӣ бар он асос ёфтааст, ҷидоли байни Масеҳ ва Шайтон мебошад. Масеҳ Подшоҳи ҳақиқии шимол аст, ва Шайтон кӯшиш кардааст, ки худро ҳамчун подшоҳи қалбакии шимол зоҳир намояд.

> A Song and Psalm for the sons of Korah. Great is the Lord, and greatly to be praised in the city of our God, in the mountain of his holiness. Beautiful for situation, the joy of the whole earth, is mount Zion, on the sides of the north, the city of the great King. God is known in her palaces for a refuge. Psalms 48:1–3.

> Суруд ва Забур барои писарони Қӯраҳ. Худованд бузург аст ва дар шаҳри Худои мо, бар кӯҳи муқаддаси Ӯ, бисёр сазовори ҳамд аст. Кӯҳи Сион, ки дар канораҳои шимол аст, шаҳри Подшоҳи бузург, бо мавқеи зебои худ шодии тамоми замин мебошад. Худо дар қасрҳои он ҳамчун паноҳгоҳ шинохта шудааст. Забур 48:1–3.

Satan’s efforts to counterfeit the true King of the north, includes employing the pope of Rome as his earthly representative. Satan is antichrist, and so is the pope of Rome, who is Satan’s proxy in his work of deception.

Кӯшишҳои Шайтон барои тақаллуб намудани Шоҳи ҳақиқии шимол аз он иборат аст, ки попи Румро ҳамчун намояндаи заминии худ ба кор барад. Шайтон зиддимасеҳ аст, ва попи Рум низ чунин аст, ки дар кори фиреби ӯ намояндаи Шайтон мебошад.

> “To secure worldly gains and honors, the church was led to seek the favor and support of the great men of earth; and having thus rejected Christ, she was induced to yield allegiance to the representative of Satan—the bishop of Rome.” The Great Controversy, 50.

> «Барои ба даст овардани манфиатҳо ва иззату эҳтиромҳои ҷаҳонӣ, калисо водор карда шуд, ки илтифот ва пуштибонии бузургони заминро биҷӯяд; ва бо ҳамин тарз Масеҳро рад намуда, ӯ ба он барангехта шуд, ки садоқати худро ба намояндаи Шайтон — усқуфи Рум — бисупорад». «Муборизаи Бузург», 50.

In the breakup of Alexander the Great’s kingdom, Seleucus Nicator became the first king of the north in the history represented in Daniel chapter eleven. His father, Antiochus, had been an influential leader in Alexander’s kingdom, and his son, Seleucus, was made the satrap of Babylon. A “satrap” is a governor, and when Seleucus had secured three of the four geographical areas that Alexander’s kingdom divided into, he became the king of the north.

Дар ҷараёни пароканда шудани подшоҳии Искандари Мақдунӣ, Селевк Ниқотор дар таърихи дар боби ёздаҳуми китоби Дониёл тасвирёфта нахустин подшоҳи шимол гардид. Падари ӯ, Антиохус, дар подшоҳии Искандар роҳбари нуфузманд буд, ва писараш, Селевк, сатрапи Бобил таъйин карда шуд. «Сатрап» ҳоким аст, ва ҳангоме ки Селевк се аз чор минтақаи ҷуғрофиёиро, ки подшоҳии Искандар ба онҳо тақсим шуда буд, таҳти тасарруфи худ даровард, ӯ подшоҳи шимол гардид.

Smith’s private interpretation and avoidance of grammatical rules led him to assume the final powers that made up Satan’s confederacy of evil in the last days were represented in prophecy as literal powers, not spiritual powers. Thus, he could not see that Seleucus Nicator as the first king of the north, the governor of Babylon, would of prophetic necessity represent the final spiritual king of the north who was the power that controlled modern spiritual Babylon.

Тафсири шахсии Смит ва сарпечии ӯ аз қоидаҳои дастурӣ ӯро ба ин гумон бурд, ки қудратҳои ниҳоие, ки дар рӯзҳои охир иттиҳоди шарорати Шайтонро ташкил медоданд, дар нубувват ҳамчун қудратҳои аслӣ, на қудратҳои рӯҳонӣ, муаррифӣ шудаанд. Аз ин рӯ, ӯ наметавонист бубинад, ки Селевк Никанор, ҳамчун нахустин подшоҳи шимол, ҳокими Бобил, аз рӯйи зарурати нубувватӣ намояндаи подшоҳи ниҳоии рӯҳонии шимол мебуд, ки ҳамон қудрате буд, ки Бобили рӯҳонии муосирро идора мекард.

> And there came one of the seven angels which had the seven vials, and talked with me, saying unto me, Come hither; I will shew unto thee the judgment of the great whore that sitteth upon many waters: With whom the kings of the earth have committed fornication, and the inhabitants of the earth have been made drunk with the wine of her fornication. So he carried me away in the spirit into the wilderness: and I saw a woman sit upon a scarlet coloured beast, full of names of blasphemy, having seven heads and ten horns. And the woman was arrayed in purple and scarlet colour, and decked with gold and precious stones and pearls, having a golden cup in her hand full of abominations and filthiness of her fornication: And upon her forehead was a name written, MYSTERY, BABYLON THE GREAT, THE MOTHER OF HARLOTS AND ABOMINATIONS OF THE EARTH. And I saw the woman drunken with the blood of the saints, and with the blood of the martyrs of Jesus: and when I saw her, I wondered with great admiration. Revelation 17:1-6.

> Ва яке аз он ҳафт фаришта, ки ҳафт коса доштанд, назди ман омада, бо ман сухан ронда, гуфт: «Ба ин ҷо биё; доварии фоҳишаи бузургеро, ки бар обҳои бисёр нишастааст, ба ту нишон хоҳам дод; ки подшоҳони замин бо вай зино кардаанд, ва сокинони замин аз майи зинокории вай маст гардидаанд». Ва ӯ маро дар рӯҳ ба биёбон бурд; ва занеро дидам, ки бар ҳайвони арғувонии сурхфом нишаста буд, ки пур аз номҳои куфр буд ва ҳафт сару даҳ шох дошт. Ва он зан дар либоси бунафш ва сурх ороста шуда буд, ва бо тилло ва сангҳои гаронбаҳо ва марворид зинат ёфта буд, ва дар дасти худ ҷоми тиллоӣ дошт, ки пур аз макруҳот ва нопокии зинокории вай буд. Ва бар пешонии вай номе навишта шуда буд: «АСРОР, БОБУЛИ БУЗУРГ, МОДАРИ ФОҲИШАҲО ВА МАКРУҲОТИ ЗАМИН». Ва дидам, ки он зан аз хуни муқаддасон ва аз хуни шаҳидони Исо маст буд; ва чун вайро дидам, ба ҳайрати азиме ҳайрон шудам. Ваҳй 17:1–6.

The power that governs Babylon in the last days is the papal church, and she is therefore also the spiritual king of the north.

Қуввае, ки дар рӯзҳои охир Бобилро идора мекунад, калисои папист, яъне калисои папавӣ аст; бинобар ин, вай ҳамчунин подшоҳи рӯҳонии шимол мебошад.

> “The woman (Babylon) of Revelation 17 is described as ‘arrayed in purple and scarlet color, and decked with gold and precious stones and pearls, having a golden cup in her hand full of abominations and filthiness:…and upon her forehead was a name written, Mystery, Babylon the Great, the mother of harlots.’ Says the prophet: ‘I saw the woman drunk with the blood of the saints, and with the blood of the martyrs of Jesus.’ Babylon is further declared to be ‘that great city, which reigneth over the kings of the earth.’ Revelation 17:4-6, 18. The power that for so many centuries maintained despotic sway over the monarchs of Christendom is Rome. The purple and scarlet color, the gold and precious stones and pearls, vividly picture the magnificence and more than kingly pomp affected by the haughty see of Rome. And no other power could be so truly declared ‘drunken with the blood of the saints’ as that church which has so cruelly persecuted the followers of Christ. Babylon is also charged with the sin of unlawful connection with ‘the kings of the earth.’ It was by departure from the Lord, and alliance with the heathen, that the Jewish church became a harlot; and Rome, corrupting herself in like manner by seeking the support of worldly powers, receives a like condemnation.” The Great Controversy, 382.

> «Зан» (Бобил), ки дар Ваҳй 17 зикр шудааст, чунин тасвир мегардад: «…бо арғувон ва қирмиз ороста шуда, бо тилло ва сангҳои қиматбаҳо ва марворид зинат ёфта буд, ва дар дасти худ ҷоми тиллоине дошт, ки аз макрӯҳот ва нопокии зинои вай пур буд; …ва бар пешонии вай номе навишта шуда буд: Роз, Бобили Бузург, модари фоҳишаҳо». Паёмбар мегӯяд: «Ман он занро дидам, ки аз хуни муқаддасон ва аз хуни шаҳидони Исо маст буд». Ҳамчунин эълон карда мешавад, ки Бобил «он шаҳри бузург аст, ки бар подшоҳони замин салтанат меронад». Ваҳй 17:4–6, 18. Қудрате, ки дар тӯли садсолаҳои зиёд бар подшоҳони олами масеҳият ҳукмронии мустабидона нигоҳ доштааст, Рум аст. Арғувон ва қирмиз, тилло ва сангҳои қиматбаҳо ва марворид, бо равшанӣ шукӯҳ ва ҷалоли аз шоҳона ҳам болотарееро тасвир мекунанд, ки курсии мутакаббири Рум ба худ нисбат медиҳад. Ва ҳеҷ қудрати дигарро наметавон чунин ҳаққонӣ «аз хуни муқаддасон маст» эълон кард, ҷуз он калисое, ки пайравони Масеҳро бо чунон бераҳмӣ таъқиб намудааст. Бобил ҳамчунин ба гуноҳи робитаи ғайришаръӣ бо «подшоҳони замин» муттаҳам карда мешавад. Бо дур шудан аз Худованд ва иттиҳод бо бутпарастон буд, ки калисои яҳудӣ ба фоҳиша табдил ёфт; ва Рум низ, бо ба ҳамин тарз фосид кардани худ тавассути ҷустуҷӯи пуштибонии қудратҳои дунявӣ, ҳамон маҳкумиятро дарёфт мекунад». «Ҷанҷоли Бузург», 382.

The governor is the king, and according to Isaiah, a king is a kingdom and is also the capital city of a kingdom.

Ҳоким подшоҳ аст, ва мувофиқи Ишаъё, подшоҳ салтанат аст ва ҳамчунин пойтахти салтанат мебошад.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

> Зеро сари Сурия Димишқ аст, ва сари Димишқ Разин; ва дар давоми шасту панҷ сол Эфроим шикаста хоҳад шуд, ба тавре ки дигар қавме набошад. Ва сари Эфроим Сомария аст, ва сари Сомария писари Рамалёҳ. Агар имон наоваред, яқинан пойдор нахоҳед монд. Ишаъё 7:8, 9.

According to the witness of Isaiah, a student of prophecy who awakens in July of 2023 to a prophetic testing process must recognize the prophetic symbolism of the “head” if he wishes to be established. If he doesn’t recognize and apply the symbolism of a “head” when called for, then he is not established. Those who disbelieve are not established, and therefore Isaiah is identifying two classes of worshippers in the last days who either are established or are not established. They are the same two classes who either have the “oil,” or they don’t have the “oil.”

Мувофиқи шаҳодати Ишаъё, донишҷӯи нубувват, ки дар моҳи июли соли 2023 ба як раванди озмоиши нубувватӣ бедор мегардад, бояд рамзшиносии нубувватии «сар»-ро бишиносад, агар мехоҳад устувор гардонида шавад. Агар ӯ ҳангоми талаб шудан рамзшиносии «сар»-ро нашиносад ва ба кор набарад, пас ӯ устувор гардонида нашудааст. Онҳое ки имон намеоваранд, устувор гардонида намешаванд, ва бинобар ин Ишаъё дар айёми охир ду табақаи парастишкунандагонро муайян месозад, ки ё устувор гардонида шудаанд ё устувор гардонида нашудаанд. Онҳо ҳамон ду табақаанд, ки ё «равған»-ро доранд, ё «равған»-ро надоранд.

One class that is established and has oil, receives the message of the Midnight Cry that began to be opened up in July of 2023, or they receive the strong delusion of 2 Thessalonians. Their test is the formation of the image of the beast, and the way in which the beast is formed, whether the papal beast of the Dark Ages, or its image that is formed by the United States, or the threefold union that leads the world to Armageddon. This includes the necessity of recognizing that the “head,” the “king” the ruler of the other two powers that make up the threefold union, is the papal power.

Як табақае, ки барқарор гардида ва равған дорад, паёми Фарёди Нимашабро, ки аз моҳи июли соли 2023 оғоз ба кушода шудан намуд, қабул мекунад, ё ки фиреби пурқуввати 2 Таслӯникиёнро қабул менамояд. Имтиҳони онҳо ташаккули сурати ҳайвон аст ва тарзе ки ҳайвон шакл мегирад, хоҳ ҳайвони папавии Аҳди Торикӣ бошад, хоҳ сурати он, ки аз ҷониби Иёлоти Муттаҳида ташкил меёбад, ё иттиҳоди сегонае, ки ҷаҳонро ба сӯи Армагеддон мебарад. Ин ҳамчунин зарурати эътироф кардани онро дар бар мегирад, ки «сар», «подшоҳ», ҳокими он ду қудрати дигари таркибдиҳандаи иттиҳоди сегона, қудрати папавӣ мебошад.

The “head,” the capital city of Judah was Jerusalem, the city that the Lord chose to place His name.

«сар», яъне пойтахти Яҳудо, Уршалим буд — шаҳре ки Худованд онро баргузид, то номи Худро дар он ҷо биниҳад.

> And Rehoboam the son of Solomon reigned in Judah. Rehoboam was forty and one years old when he began to reign, and he reigned seventeen years in Jerusalem, the city which the Lord did choose out of all the tribes of Israel, to put his name there. And his mother’s name was Naamah an Ammonitess. 1 Kings 14:21.

> Ва Раҳабъом, писари Сулаймон, дар Яҳудо подшоҳӣ кард. Раҳабъом чилу яксола буд, ҳангоме ки ба подшоҳӣ оғоз намуд, ва ӯ дар Уршалим ҳабдаҳ сол подшоҳӣ кард, дар он шаҳре ки Худованд онро аз миёни ҳамаи сибтҳои Исроил баргузид, то номи Худро дар он ҷо бигузорад. Ва номи модари ӯ Наъмо буд, як зан аз аммӯниён. 3 Подшоҳон 14:21.

In the great controversy between Christ and Satan, Christ’s capital city, where He places His name, is Jerusalem, and Satan’s counterfeit was the literal city of Babylon that represents spiritual Babylon that great city in the last days. Satan places his name upon the head as a counterfeit of God’s city and capitol. The king that resides there is the mother of harlots who commits fornication with the kings of the earth. The mother of harlots is the papal power, and her daughters are the fallen Protestant churches, of which the premier fallen apostate church is the apostate Protestants of the United States.

Дар баҳси бузурги байни Масеҳ ва Шайтон, пойтахти Масеҳ, ки Ӯ исми Худро бар он мениҳад, Ерусалим аст; ва қалбакии Шайтон шаҳри воқеии Бобил буд, ки Бобили рӯҳониро, он шаҳри бузургро, дар айёми охир намояндагӣ мекунад. Шайтон исми худро бар пешонӣ мениҳад, ҳамчун қалбакии шаҳри Худо ва пойтахти Ӯ. Подшоҳе, ки дар он ҷо иқомат дорад, модари фоҳишаҳост, ки бо подшоҳони замин зино мекунад. Модари фоҳишаҳост қудрати папавист, ва духтаронаш калисоҳои афтодаи протестантӣ мебошанд, ки аз миёни онҳо пешсафтарин калисои афтода ва муртад, протестантҳои муртади Иёлоти Муттаҳида мебошанд.

Those apostate Protestants represent the Protestant horn of the earth beast, and they are connected with their mother since their rejection of the prophetic message that was unsealed in 1798. Their counterpart, the Republican horn, is connected with the kings of the earth through their relationship with the United Nations, the ten kings of Revelation seventeen. The threefold union which leads the world to Armageddon is represented by its head, where its name is placed, and spiritual modern Rome is spiritual modern Babylon. Its “head” is the papal power.

Он протестантҳои муртад шохи протестантии ҳайвони заминро ифода мекунанд, ва онҳо ба модари худ пайвастанд, зеро паёми нубувватиро, ки дар соли 1798 кушода шуд, рад карданд. Муодили онҳо, шохи ҷумҳурихоҳ, ба воситаи муносибати худ бо Созмони Милали Муттаҳид, он даҳ подшоҳи Ваҳйи боби ҳабдаҳум, бо подшоҳони замин пайваст аст. Иттиҳоди сегонае, ки ҷаҳонро ба Армагеддон мебарад, бо сари худ намояндагӣ мешавад, ки номаш бар он гузошта шудааст, ва Руми муосири рӯҳонӣ ҳамон Бобили муосири рӯҳонист. «Сар»-и он қудрати папагӣ мебошад.

The first represents the last and whether you apply Daniel chapter two as did the Millerites, as representing four kingdoms, or as has been opened up in the last days as representing eight kingdoms, the first kingdom was literal Babylon. The Millerites would inform you the last was literal Rome. Babylon and Rome are interchangeable symbols, for they are the first and the last of a prophetic line.

Аввалин, охиринро ифода мекунад; ва новобаста аз он ки шумо боби дуюми китоби Дониёлро, чунон ки миллериён татбиқ мекарданд, ҳамчун ифодакунандаи чор салтанат қабул мекунед, ё тавре ки дар айёми охир кушода шудааст, ҳамчун ифодакунандаи ҳашт салтанат, салтанати аввал Бобили аслӣ буд. Миллериён ба шумо мегуфтанд, ки охирин Рими аслӣ буд. Бобил ва Рим рамзҳои ивазшавандаанд, зеро онҳо аввалин ва охирини як хати нубувватӣ мебошанд.

In the last days the first kingdom of literal Babylon represents the eighth and last kingdom which is spiritual modern Babylon, and is also spiritual modern Rome. Upon the two witnesses represented in Daniel chapter two Babylon and Rome are interchangeable symbols.

Дар айёми охир салтанати аввали Бобили воқеӣ намояндаи салтанати ҳаштум ва охирин аст, ки Бобили рӯҳонии муосир мебошад, ва ҳамчунин Руми рӯҳонии муосир аст. Бар асоси ду шоҳиде, ки дар боби дуюми китоби Дониёл тасвир ёфтаанд, Бобил ва Рум рамзҳои ивазшаванда мебошанд.

When the papal whore is portrayed with a name on her forehead that identifies “Mystery Babylon,” it is also identifying “mystery Rome.” A prophetic “mystery” represents a truth that is so profound that it is impossible to understand the depth of the truth represented therein, especially without the influence of the Holy Spirit. But a biblical “mystery” also demands that what is revealed in connection with the mystery is a required understanding for those who seek to pass the test. This is why two witnesses in Revelation emphasize the need to understand modern Rome.

Ҳангоме ки фоҳишаи папавӣ бо номе бар пешонии худ тасвир мешавад, ки «Бобили асрор»-ро муайян мекунад, он ҳамчунин «Рими асрор»-ро муайян месозад. «Асрор»-и набавӣ ҳақиқатеро ифода мекунад, ки ончунон амиқ аст, ки дарки умқи ҳақиқати дар он ифодашуда, махсусан бе таъсири Рӯҳулқудс, ғайриимкон мебошад. Аммо «асрор»-и Китоби Муқаддас ҳамчунин тақозо мекунад, ки он чи дар иртибот бо он асрор ошкор мегардад, барои онҳое, ки мехоҳанд аз имтиҳон бигзаранд, фаҳмиши ҳатмӣ бошад. Аз ин рӯ, ду шоҳид дар Ваҳй зарурати фаҳмидани Рими муосирро таъкид мекунанд.

> Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:18.

> Дар ин ҷо ҳикмат аст. Ҳар кӣ фаҳм дорад, шумораи ваҳширо ҳисоб кунад; зеро он шумораи инсон аст; ва шумораи он шашсаду шасту шаш аст. Ваҳй 13:18.

“Wisdom” understands the number of the beast, which is the number of a man whose number is six, six, six. The “man of sin” is the head of the beast. Wisdom is an attribute of the wise virgins in the last days, and it is also a symbol of those who understand the increase of knowledge in the last days. Those who do not understand are foolish virgins and are the wicked. The “wisdom” they do not understand must of prophetic necessity be in the context of the final prophetic test, for this is when the wise and foolish virgins exist. They must understand “six, six, six.” The mind that has wisdom is also located by John in the last days in Revelation chapter seventeen.

«Ҳикмат» шумораи ваҳширо мефаҳмад, ки он шумораи одамест, ва шумораи вай шаш, шаш, шаш аст. «Одами гуноҳ» сари он ваҳш аст. Ҳикмат сифати бакораҳои доно дар рӯзҳои охир аст, ва ҳамчунин рамзи онҳост, ки афзоиши донишро дар рӯзҳои охир дарк мекунанд. Онҳое ки намефаҳманд, бакораҳои аблаҳанд ва шарирон мебошанд. «Ҳикмате», ки онҳо намефаҳманд, аз рӯйи зарурати нубувватӣ бояд дар чорчӯби озмоиши ниҳоии нубувватӣ бошад, зеро маҳз дар ҳамин вақт бакораҳои доно ва аблаҳ вуҷуд доранд. Онҳо бояд «шаш, шаш, шаш»-ро дарк кунанд. Ақле ки ҳикмат дорад, аз ҷониби Юҳанно низ дар рӯзҳои охир дар Ваҳй боби ҳабдаҳ ҷой дода шудааст.

> And here is the mind which hath wisdom. The seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth. And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:9–11.

> Ва дар ин ҷост хираде, ки ҳикмат дорад. Он ҳафт сар — ҳафт кӯҳанд, ки зан бар онҳо нишастааст. Ва ҳафт подшоҳ ҳастанд: панҷ нафарашон афтодаанд, ва яке ҳаст, ва дигаре ҳанӯз наомадааст; ва ҳангоме ки ӯ биёяд, бояд андаке бимонад. Ва он ҳайвоне ки буд, ва нест, ҳамон ҳаштум аст, ва аз ҷумлаи он ҳафт аст, ва ба ҳалокат меравад. Ваҳй 17:9–11.

The “mind” that has the wisdom to understand the number “six, six, six,” is a wise virgin who has obtained the “mind of Christ.”

«Ақл»-е, ки ҳикмат дорад, то адади «шашсаду шасту шаш»-ро бифаҳмад, бокираи хирадмандест, ки «ақли Масеҳ»-ро соҳиб шудааст.

> For who hath known the mind of the Lord, that he may instruct him? But we have the mind of Christ. 1 Corinthians 2:16.

> Зеро кист, ки ақли Худовандро шинохта бошад, то Ӯро таълим диҳад? Аммо мо ақли Масеҳро дорем. 1 Қӯринтиён 2:16.

The class of wise virgins have the mind of Christ, and the foolish wicked virgins have the mind of Christ’s adversary.

Синфи бокирагони доно фикри Масеҳро доранд, ва бокирагони аҳмақу шарир фикри мухолифи Масеҳро доранд.

> “The time has come for the true light to shine amid moral darkness. The third angel’s message has been sent forth to the world, warning men against receiving the mark of the beast or of his image in their foreheads or in their hands. To receive this mark means to come to the same decision as the beast has done, and to advocate the same ideas, in direct opposition to the word of God.” Review and Herald, July 13, 1897.

> «Вақт фаро расидааст, ки нури ҳақиқӣ дар миёни торикии ахлоқӣ битобад. Паёми фариштаи сеюм ба ҷаҳон фиристода шудааст, то одамонро ҳушдор диҳад, ки нишони ваҳшӣ ё сурати онро бар пешониҳояшон ё бар дастҳояшон қабул накунанд. Қабул кардани ин нишон маънои онро дорад, ки инсон ба ҳамон қарор бирасад, ки ваҳшӣ расидааст, ва ҳамон ақидаҳоро ҷонибдорӣ намояд, дар муқобилияти ошкоро бо каломи Худо». Review and Herald, July 13, 1897.

The formation of the image of the beast is the final test for the virgins of the parable, and the wise have the mind of Christ, for they have come to the same decision as Christ, for they have submitted their wills unto the Holy Spirit’s direction. The formation of the image of Christ in the wise virgins contrasts with the formation of the image of the beast in the foolish virgins. The foolish virgins come to the same decision as the beast, for they became confused upon the test question concerning the correct identification of the antichrist, who is the counterfeit king of the north and the head of modern Rome.

Ташаккули сурати ҳайвон озмоиши ниҳоӣ барои бокирагони масал аст, ва хирадмандон ақли Масеҳро доранд, зеро онҳо ба ҳамон қарор расидаанд, ки Масеҳ расида буд, зеро иродаи худро ба роҳнамоии Рӯҳулқудс таслим кардаанд. Ташаккули сурати Масеҳ дар бокирагони хирадманд дар муқобил бо ташаккули сурати ҳайвон дар бокирагони аҳмақ меистад. Бокирагони аҳмақ ба ҳамон қарор меоянд, ки ҳайвон омадааст, зеро дар вақти саволи озмоишӣ дар бораи дуруст муайян кардани зиддимасеҳ, ки подшоҳи қалбакии шимол ва сари Руми муосир аст, саргардон шуданд.

> “Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist.” Kress Collection, 105.

> «Онҳое ки дар фаҳмиши калом саргардон мегарданд ва маънои зиддимасеҳро дарнамеёбанд, бешубҳа худро ба ҷониби зиддимасеҳ хоҳанд гузошт». Kress Collection, 105.

The foolish virgins in the testing time that is represented as the formation of the image of the beast become confused in their understanding of the Word. Their confusion is premised upon misunderstanding God’s prophetic Word, and failing to see the correct meaning of Modern Rome, they receive strong delusion, come to the same decision as the beast, and advocate the same papal ideas in direct opposition to the Word of God, and place themselves on the side of antichrist.

Бокираҳои нодон, дар вақти озмоиш, ки ҳамчун ташаккули сурати ҳайвон тасвир шудааст, дар фаҳмиши Калом ба сардаргумӣ меафтанд. Сардаргумии онҳо бар нофаҳмии Каломи нубувватии Худо асос ёфтааст, ва азбаски маънои дурусти Руми муосирро намебинанд, фиреби қавӣ қабул мекунанд, ба ҳамон қарор меоянд, ки ҳайвон ба он расидааст, ва ҳамон ақидаҳои папавиро дар муқобили мустақими Каломи Худо ҷонибдорӣ мекунанд, ва худро ба ҷониби зиддимасеҳ мегузоранд.

We will continue these thoughts in the next article in this category.

Мо ин андешаҳоро дар мақолаи навбатӣ дар ин бахш идома хоҳем дод.

Back to Articles