Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Five

Китоби Дониёл — яксаду панҷоҳу панҷум

Unveiling Daniel’s Last Vision: A Parallel Journey of the Wise Virgins

Кушодани рӯъёи охирини Дониёл: Саёҳати мувозии бокираҳои доно

Author

Jeff Pippenger

Published

March 24, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We have begun our consideration of Daniel’s last vision by identifying Daniel as a symbol of God’s last day covenant people, and we have used the first verse in conjunction with the last chapter to begin to identify the prophetic characteristics of those last day people represented by Belteshazzar. God’s last day covenant people represent the Millerites of the movement of the first angel, and the one hundred and forty-four thousand of the movement of the third angel. The Millerites fulfilled the parable of the ten virgins, and that parable is repeated to the very letter in the last days.

Мо баррасии рӯъёи охирини Дониёлро аз он оғоз намудем, ки Дониёлро ҳамчун рамзи қавми аҳди Худо дар рӯзҳои охир муайян кардем, ва мо ояти аввалро дар ҳамбастагӣ бо боби охирин ба кор бурдем, то хусусиятҳои нубувватии он қавми рӯзҳои охирро, ки аз ҷониби Белтешасар намояндагӣ мешаванд, оғоз ба муайян кардан намоем. Қавми аҳди Худо дар рӯзҳои охир Миллеритҳои ҳаракати фариштаи аввал ва яксаду чиҳилу чор ҳазор нафари ҳаракати фариштаи сеюмро намояндагӣ мекунанд. Миллеритҳо масали даҳ бокираро ба ҷо оварданд, ва он масал дар рӯзҳои охир то ба худи ҳарф такрор мешавад.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> «Маро бисёр вақт ба масали даҳ бокира ишора мекунанд, ки панҷ нафари онҳо доно буданд ва панҷ нафари дигар нодон. Ин масал то ба хурдтарин ҷузъиёт иҷро шудааст ва иҷро хоҳад шуд, зеро он татбиқи махсусе ба ин замон дорад ва, монанди паёми фариштаи сеюм, иҷро шудааст ва то поёни замон ҳақиқати ҳозира боқӣ хоҳад монд». Review and Herald, August 19, 1890.

The experience of both movements of the last days, is the experience of Adventism.

Таҷрибаи ҳар ду ҳаракати рӯзҳои охир — ин таҷрибаи Адвентизм аст.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> «Масали даҳ бокираи Матто 25 низ таҷрибаи қавми Адвентистро тасвир мекунад». «Муборизаи бузург», 393.

The Millerites represented the movement of the first angel, and their experience was also represented by the church of Philadelphia. In 1856, the Philadelphian Millerite movement transitioned to the Laodicean movement, and in the rebellion of 1863, it further transitioned into the Laodicean Seventh-day Adventist church.

Миллерчиён ҳаракати фариштаи аввалро намояндагӣ мекарданд, ва таҷрибаи онҳо ҳамчунин аз ҷониби калисои Филаделфия муаррифӣ мешуд. Дар соли 1856 ҳаракати миллерчии филаделфиявӣ ба ҳаракати Лаодикия гузашт, ва дар исёни соли 1863 он боз ҳам бештар ба калисои адвентистони рӯзи ҳафтуми лаодикиявӣ табдил ёфт.

The one hundred and forty-four thousand represent the movement of the third angel, and their experience was also represented by the church of Philadelphia. In 1989, the book of Daniel was unsealed to the Laodicean Seventh-day Adventist church, and on September 11, 2001, the Laodicean Adventist movement began, and in July of 2023, the transition back to the Philadelphian movement arrived.

Яксаду чилу чаҳор ҳазорон ҳаракати фариштаи сеюмро намояндагӣ мекунанд, ва таҷрибаи онҳо ҳамчунин ба воситаи калисои Филоделфия муаррифӣ гардида буд. Дар соли 1989 китоби Дониёл барои калисои адвентистии рӯзи ҳафтуми Лоодикия кушода шуд, ва 11 сентябри соли 2001 ҳаракати адвентистии Лоодикия оғоз ёфт, ва дар моҳи июли соли 2023 гузариш боз ба ҳаракати Филоделфия фаро расид.

Belteshazzar, or Daniel represents the Philadelphian movement of the last days, that repeats the Philadelphian movement of the Millerites “to the very letter.” The first verse of the last vision represents those last day people, and the last testimony of the last vision must agree with the first testimony of the last vision. The purification process of Daniel chapter twelve identifies the increase of knowledge, and the two classes that are thereby produced. Belteshazzar is the ultimate representation of the wise of the last days. In Daniel chapter twelve there are at least five prophetic truths that were anchors for the Millerite movement, which must be repeated in the movement of the third angel.

Балташасар, ё Дониёл, ҳаракати Филаделфии айёми охирро намояндагӣ мекунад, ки ҳаракати Филаделфии миллериёнро «ба айнан ҳарф» такрор менамояд. Ояти аввали рӯъёи охирин он мардуми айёми охирро намояндагӣ мекунад, ва шаҳодати охирини рӯъёи охирин бояд бо шаҳодати аввали рӯъёи охирин мувофиқат намояд. Раванди поксозӣ дар боби дувоздаҳуми Дониёл афзоиши дониш ва ду синферо, ки ба ин васила падид меоянд, муайян месозад. Балташасар намояндагии ниҳоии доноёни айёми охир аст. Дар боби дувоздаҳуми Дониёл камаш панҷ ҳақиқати нубувватӣ вуҷуд дорад, ки барои ҳаракати миллериён такягоҳ буданд ва бояд дар ҳаракати фариштаи сеюм такрор шаванд.

The first is the purification process that produces two classes of worshippers, and therefore fulfills the parable of the ten virgins in both the beginning and ending movements.

Аввалин ин раванди поксозист, ки ду синфи парастишгаронро ба вуҷуд меоварад, ва бинобар ин масали даҳ бокираро ҳам дар ҳаракатҳои ибтидоӣ ва ҳам дар ҳаракатҳои хотимавӣ ба иҷро мерасонад.

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. . .. And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:4, 9, 10.

> Вале ту, эй Дониёл, ин суханонро маҳкам нигаҳ дор ва ин китобро то замони охир мӯҳр намо; бисёре ба ин сӯ ва он сӯ хоҳанд давид, ва дониш афзун хоҳад шуд.... Ва ӯ гуфт: Бирав, Дониёл, зеро ин суханон то замони охир баста ва мӯҳр шудаанд. Бисёре пок хоҳанд шуд, ва сафед гардонида хоҳанд шуд, ва озмуда хоҳанд шуд; вале шарирон шарорат хоҳанд кард: ва ҳеҷ яке аз шарирон нахоҳад фаҳмид; аммо хирадмандон хоҳанд фаҳмид. Дониёл 12:4, 9, 10.

The distinction between the wise and the wicked (foolish), is based upon their understanding (mentally dividing) the increase of knowledge that is opened up at the time of the end, either in 1798 for the Millerites, or 1989 for the one hundred and forty-four thousand. God’s people are required to know that Adventism is the experience of the parable of the ten virgins, for without that understanding they will not seek to understand when the “time of the end” for the final generation arrived, or what was the message that was then unsealed. Without the understanding that the Adventist experience is a three-step testing process, based upon a progressive development of truth, which leads to a “life-or-death” outcome it is impossible to recognize the high calling of every Seventh-day Adventist. Belteshazzar represents a people who know they went through the purification process represented as being “purified, made white, and tried.” That very three-step purification process is specifically identified as the work of the Holy Spirit.

Фарқ миёни доноён ва шарирон (аблаҳон) бар пояи фаҳмиши онҳо (тақсим кардани зеҳнии) афзоиши донишест, ки дар вақти охир кушода мешавад, хоҳ дар соли 1798 барои миллериён бошад, ё дар соли 1989 барои саду чиҳилу чаҳор ҳазор. Аз қавми Худо талаб карда мешавад, ки бидонанд: адвентизм таҷрибаи масали даҳ бокира аст, зеро бе он фаҳмиш онҳо нахоҳанд кӯшид дарк намоянд, ки «вақти охир» барои насли ниҳоӣ кай фаро расид, ё он паёме, ки он вақт муҳркушоӣ шуд, чӣ буд. Бе дарки он ки таҷрибаи адвентистӣ як раванди сеқадамаи озмоиш аст, ки бар рушди тадриҷии ҳақиқат асос ёфта, ба натиҷаи «ҳаёт ё мамот» меоварад, шинохтани даъвати олии ҳар як адвентисти рӯзи ҳафтум ғайриимкон аст. Белтешасар намояндаи қавмест, ки медонанд онҳо аз раванди поксозие гузаштаанд, ки ҳамчун «пок карда шуда, сафед гардонида шуда, ва озмуда шудаанд» муаррифӣ мегардад. Ҳамин раванди сеқадамаи поксозӣ ба таври мушаххас ҳамчун кори Рӯҳулқудс муайян шудааст.

> Nevertheless I tell you the truth; It is expedient for you that I go away: for if I go not away, the Comforter will not come unto you; but if I depart, I will send him unto you. And when he is come, he will reprove the world of sin, and of righteousness, and of judgment: Of sin, because they believe not on me; Of righteousness, because I go to my Father, and ye see me no more; Of judgment, because the prince of this world is judged. I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now. Howbeit when he, the Spirit of truth, is come, he will guide you into all truth: for he shall not speak of himself; but whatsoever he shall hear, that shall he speak: and he will show you things to come. John 16:7–13.

> Лекин Ман ба шумо ростиро мегӯям: барои шумо беҳтар аст, ки Ман биравам; зеро агар Ман наравам, Тасаллибахш назди шумо нахоҳад омад; аммо агар биравам, Ӯро назди шумо хоҳам фиристод. Ва чун Ӯ ояд, ҷаҳонро дар бораи гуноҳ, ва дар бораи адолат, ва дар бораи доварӣ маҳкум хоҳад кард: дар бораи гуноҳ, зеро ба Ман имон намеоваранд; дар бораи адолат, зеро Ман назди Падари Худ меравам, ва шумо Маро дигар намебинед; дар бораи доварӣ, зеро мирбони ин ҷаҳон маҳкум шудааст. Ман ҳанӯз чизҳои бисёре дорам, ки ба шумо бигӯям, аммо ҳоло шумо тоқати онҳоро надоред. Аммо ҳангоме ки Ӯ, Рӯҳи ростӣ, ояд, шуморо ба тамоми ростӣ роҳнамоӣ хоҳад кард; зеро Ӯ аз Худ сухан нахоҳад гуфт, балки ҳар он чи бишнавад, ҳамонро хоҳад гуфт; ва чизҳои ояндаро ба шумо хабар хоҳад дод. Юҳанно 16:7–13.

The work of the Holy Spirit in guiding the wise virgins into “all truth,” requires that He reproves, which means to admonish or convict, the world of sin, righteousness and judgment, which is the very same three steps that produces either a wise or foolish virgin in Daniel chapter twelve. The message that Jesus identified as the work of the Holy Spirit is the “oil,” that reveals the distinction between the wise and the wicked in Daniel twelve. God’s last day people must understand the increase of knowledge for their generation, and that knowledge includes their recognition that they are either foolish or wise virgins in the parable of Matthew chapter twenty-five.

Кори Рӯҳулқудс дар роҳнамоии бокираҳои хирадманд ба «ҳамаи ростӣ» талаб мекунад, ки Ӯ ҷаҳонро дар бораи гуноҳ, адолат ва доварӣ сарзаниш намояд, яъне насиҳат кунад ё мутмаин созад; ва ҳамин ҳамон се қадам аст, ки дар боби дувоздаҳуми Дониёл ё бокираи хирадманд ё бокираи нодонро ба вуҷуд меорад. Паёме, ки Исо онро ҳамчун кори Рӯҳулқудс муайян кард, ҳамон «равған» аст, ки фарқи миёни хирадмандон ва шариронро дар Дониёл 12 ошкор месозад. Қавми Худо дар рӯзҳои охир бояд афзоиши донишро барои насли худ дарк кунанд, ва он дониш эътирофи онҳоро низ дар бар мегирад, ки дар масали боби бисту панҷуми Матто онҳо ё бокираҳои нодонанд ё бокираҳои хирадманд.

> “John was shown these things in holy vision. He saw the company represented by the five wise virgins, with their lamps trimmed and burning, and he exclaimed in rapture, ‘Here is the patience of the saints; here are they that keep the commandments of God and the faith of Jesus. And I heard a voice from heaven saying unto me, Write, Blessed are the dead which die in the Lord from henceforth: Yea, saith the Spirit, that they may rest from their labors; and their works do follow them.’

> «Ба Юҳанно ин чизҳо дар рӯъёи муқаддас нишон дода шуд. Ӯ он гурӯҳеро дид, ки ба василаи панҷ бокираи доно тасвир ёфтааст, бо чароғҳои ороста ва фурӯзонашон, ва бо ваҷди рӯҳонӣ нидо кард: “Дар ин ҷост сабри муқаддасон; дар ин ҷоянд онҳое ки аҳкоми Худо ва имони Исоро нигоҳ медоранд. Ва овозе аз осмон шунидам, ки ба ман мегуфт: Бинавис: Хушо мурдагоне ки аз ин пас дар Худованд мемиранд; оре, Рӯҳ мегӯяд, то аз машаққатҳои худ оромӣ ёбанд; ва аъмолашон аз паси онҳо мераванд.”»

> “Many who heard the first and second angels’ messages thought they would live to see Christ coming in the clouds of heaven. Had all who claimed to believe the truth acted their part as wise virgins, the message would ere this have been proclaimed to every nation, kindred, tongue, and people. But five were wise and five were foolish. The truth should have been proclaimed by the ten virgins, but only five had made the provision essential to join that company who walked in the light that had come to them. The third angel’s message was needed. This proclamation was to be made. Many who went forth to meet the Bridegroom under the messages of the first and second angels, refused the third angel’s message, the last testing message to be given to the world.

> «Бисёре аз касоне ки паёмҳои фариштаи якум ва дувумро шунида буданд, гумон мекарданд, ки то дидани омадани Масеҳ дар абрҳои осмон зинда хоҳанд монд. Агар ҳамаи онҳое ки даъвои имон ба ҳақиқат доштанд, вазифаи худро ҳамчун бокирагони доно ба ҷо меоварданд, ин паём то ин вақт ба ҳар миллат, қабила, забон ва қавм эълон шуда буд. Аммо панҷ нафар доно буданд ва панҷ нафар нодон. Ҳақиқат бояд аз ҷониби даҳ бокира эълон карда мешуд, вале танҳо панҷ нафар омодагии заруриро фароҳам оварда буданд, то ба он гурӯҳе бипайванданд, ки дар нуре роҳ мерафтанд, ки ба онҳо омада буд. Паёми фариштаи сеюм лозим буд. Ин эълон бояд ба амал оварда мешуд. Бисёре аз касоне ки зери паёмҳои фариштаи якум ва дувум барои пешвози Домод берун омада буданд, паёми фариштаи сеюмро, яъне охирин паёми имтиҳоновареро ки бояд ба ҷаҳон дода шавад, рад карданд.»

> “A similar work will be accomplished when that other angel, represented in Revelation 18, gives his message. The first, second, and third angels’ messages will need to be repeated. The call will be given to the church, ‘Come out of her, My people, that ye be not partakers of her sins.’ ‘Babylon, the great, is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies…. Come out of her, My people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues: for her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ [Revelation 18:2–5].

> «Вақте ки он фариштаи дигаре, ки дар Ваҳй 18 тасвир ёфтааст, паёми худро мерасонад, кори монанде анҷом хоҳад ёфт. Паёмҳои фариштаи якум, дуюм ва сеюм бояд такрор карда шаванд. Ба калисо ин нидо дода хоҳад шуд: “Аз вай берун оед, эй қавми Ман, то ки дар гуноҳҳои вай шарик нашавед”. “Бобил, он бузург, афтод, афтод, ва маскани девҳо ва паноҳгоҳи ҳар рӯҳи палид ва қафаси ҳар паррандаи нопок ва нафратангез гардидааст. Зеро ҳамаи халқҳо аз майи ғазаби зинои вай нӯшидаанд, ва подшоҳони замин бо вай зино кардаанд, ва тоҷирони замин аз фаровонии нозу неъмати вай сарватманд шудаанд…. Аз вай берун оед, эй қавми Ман, то ки дар гуноҳҳои вай шарик нашавед, ва то ки аз балоҳои вай насиб набардоред; зеро гуноҳҳои вай то ба осмон расидаанд, ва Худо бадиҳои вайро ба ёд овардааст” [Ваҳй 18:2–5].»

> “Take each verse of this chapter, and read it carefully, especially the last two: ‘And the light of a candle shall shine no more at all in thee; and the voice of the bridegroom and of the bride shall be heard no more at all in thee: for thy merchants were the great men of the earth; for by thy sorceries were all nations deceived. And in her was found the blood of prophets, and of saints, and of all that were slain upon the earth.’

> «Ҳар як ояти ин бобро бигиред ва онро бодиққат бихонед, махсусан ду ояти охиринро: “Ва нури чароғ дигар ҳаргиз дар ту нахоҳад дурахшид; ва овози домод ва арӯс дигар ҳаргиз дар ту шунида нахоҳад шуд; зеро тоҷирони ту бузургони замин буданд; зеро ки бо ҷодугариҳои ту ҳамаи халқҳо фирефта шуданд. Ва дар вай хуни анбиё, ва муқаддасон, ва ҳамаи онҳое ки бар рӯи замин кушта шуда буданд, ёфт гардид.”»

> “The parable of the ten virgins was given by Christ Himself, and every specification should be carefully studied. A time will come when the door will be shut. We are represented either by the wise or the foolish virgins. We cannot now distinguish, nor have we authority to say, who are wise and who foolish. There are those who hold the truth in unrighteousness, and these appear outwardly like the wise.” Manuscript Releases, volume 16, 270.

> «Масали даҳ духтарро худи Масеҳ баён кардааст, ва ҳар ҷузъиёти он бояд бодиққат омӯхта шавад. Замоне хоҳад омад, ки дар баста хоҳад шуд. Мо ё ба воситаи духтарони доно, ё ба воситаи духтарони нодон намояндагӣ карда мешавем. Ҳоло мо наметавонем фарқ кунем, ва низ ваколат надорем, ки бигӯем, кӣ доно асту кӣ нодон. Касоне ҳастанд, ки ҳақро дар ноинсофӣ нигоҳ медоранд, ва онҳо зоҳиран ба донон монанд менамоянд». Manuscript Releases, volume 16, 270.

As Adventists who are to call men and women out of Babylon at the soon-coming Sunday law, we “are represented either by the wise or the foolish virgins.” The company that John saw “represented by the five wise virgins, with their lamps trimmed and burning,” who John further identified as those who possess “the patience of the saints,” and who “keep the commandments of God and the faith of Jesus” are the one hundred and forty-four thousand who are required to keep God’s commandments, exercise the faith of Jesus, and know they are the virgins in the parable of Matthew twenty-five. Not only do they need to understand that they are either wise or foolish virgins, but they must repeat the experience represented by Daniel as being “purified, made white and tried.”

Ҳамчун адвентистоне ки бояд мардону занонро ҳангоми қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда аз Бобил берун бихонем, мо «ё ба бокирагони хирадманд, ё ба аблаҳон намояндагӣ карда мешавем». Ҷамоате ки Юҳанно дид, «ки бо панҷ бокираи хирадманд, бо чароғҳояшон ороста ва фурӯзон, намояндагӣ шудааст», ва ки Юҳанно минбаъд онҳоро ҳамчун касоне муайян кард, ки «сабри муқаддасон»-ро доранд ва «аҳкоми Худоро нигоҳ медоранд ва имони Исоро», ҳамон як саду чилу чор ҳазор мебошанд, ки аз онҳо талаб карда мешавад аҳкоми Худоро нигоҳ доранд, имони Исоро ба кор баранд, ва бидонанд, ки онҳо ҳамон бокирагон дар масали Матто бисту панҷ ҳастанд. На танҳо ба онҳо лозим аст дарк кунанд, ки онҳо ё бокирагони хирадманданд ё аблаҳ, балки онҳо бояд таҷрибаеро, ки бо Дониёл ҳамчун «пок гардонида шуда, сафед карда шуда ва озмуда шудаанд» намояндагӣ шудааст, такрор намоянд.

> And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God. Revelation 14:3–5.

> Ва онҳо гӯё суруди наве пеши тахт, ва пеши он чор ҳайвон, ва пирон месуруданд; ва ҳеҷ кас он сурудро омӯхта наметавонист, магар он яксаду чилу чаҳор ҳазор, ки аз замин харида шудаанд. Инҳоянд онҳое ки бо занон палид нашудаанд, зеро ки бокираанд. Инҳоянд онҳое ки ба ҳар куҷое ки Барра биравад, аз ақиби Ӯ мераванд. Инҳо аз миёни одамон харида шудаанд, чун навбариҳо барои Худо ва барои Барра. Ва дар даҳони онҳо ҳеҷ макре ёфт нашуд, зеро ки пеши тахти Худо беайбанд. Ваҳй 14:3–5.

There are at least five truths represented in Daniel chapter twelve, which are truths associated with the Millerite movement of the first angel, that will be repeated and understood more fully by the movement of the one hundred and forty-four thousand. One of those truths is the three-step purification process associated with the parable of the ten virgins. The first truth William Miller understood in terms of prophetic time, was the “seven times,” of Leviticus twenty-six, and that truth is identified in Daniel twelve, and it is the first truth of Millerite history that is there mentioned.

Дар боби дувоздаҳуми китоби Дониёл ақаллан панҷ ҳақиқат тасвир шудаанд, ки ҳақиқатҳое мебошанд вобаста ба ҳаракати Миллерии фариштаи аввал, ва онҳоро ҳаракати яксаду чилу чор ҳазор такрор хоҳад кард ва ба таври пурратар дарк хоҳад намуд. Яке аз он ҳақиқатҳо раванди сеқадамаи поксозист, ки бо масали даҳ бокира алоқаманд аст. Аввалин ҳақиқате, ки Вилям Миллер дар иртибот ба замони нубувват дарк намуд, «ҳафт замон»-и Ибодатномаи Левӣ боби бисту шаш буд, ва ин ҳақиқат дар Дониёл 12 муайян шудааст, ва он аввалин ҳақиқати таърихи Миллерист, ки дар он ҷо ёд шудааст.

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders? And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:4–10.

> Аммо ту, эй Дониёл, ин суханонро пинҳон дор ва китобро то вақти интиҳо мӯҳр намо; бисёре ин сӯву он сӯ хоҳанд шитофт, ва дониш афзун хоҳад шуд. Он гоҳ ман, Дониёл, нигаристам, ва инак, ду нафари дигар истода буданд: яке дар ин ҷониби соҳили дарё, ва дигаре дар он ҷониби соҳили дарё. Ва яке ба он марди либоси катонпӯш, ки бар обҳои дарё буд, гуфт: «То анҷоми ин аҷоиб чӣ қадар вақт хоҳад буд?» Ва ман он марди либоси катонпӯшро, ки бар обҳои дарё буд, шунидам, ҳангоме ки дасти рости худ ва дасти чапи худро сӯи осмон бардошт ва ба Зиндаи то абад қасам хӯрд, ки он барои як замон, ду замон ва ниме аз замон хоҳад буд; ва ҳангоме ки вай пароканда сохтани қудрати қавми муқаддасро ба анҷом расонад, ҳамаи ин чизҳо ба поён хоҳанд расид. Ва ман шунидам, вале нафаҳмидам; он гоҳ гуфтам: «Эй оғои ман, анҷоми ин чизҳо чӣ хоҳад буд?» Ва ӯ гуфт: «Бирав, эй Дониёл, зеро ин суханон то вақти интиҳо баста ва мӯҳр шудаанд. Бисёре пок карда хоҳанд шуд, сафед гардонда хоҳанд шуд ва озмуда хоҳанд шуд; аммо шарирон бадкорӣ хоҳанд кард; ва ҳеҷ яке аз шарирон нахоҳад фаҳмид, вале хирадмандон хоҳанд фаҳмид». Дониёл 12:4–10.

This passage begins with the book of Daniel being sealed up until the time of the end, and the passage concludes with the book of Daniel being sealed up to the time of the end. Between the first and last sealings of Daniel’s words, the sworn testimony of “Him, that liveth forever,” was “that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished.”

Ин порча бо мӯҳр баста шудани китоби Дониёл то вақти анҷом оғоз меёбад, ва он бо мӯҳр баста шудани китоби Дониёл то вақти анҷом анҷом меёбад. Дар миёни аввалин ва охирин мӯҳр баста шудани суханони Дониёл, шаҳодати бо қасам тасдиқшудаи «Он Касе, ки то абад зинда аст», чунин буд: «ки он барои як вақт, ду вақт ва ним вақт хоҳад буд; ва ҳангоме ки вай ба пароканда сохтани қудрати қавми муқаддас анҷом диҳад, ҳамаи ин чизҳо ба анҷом хоҳанд расид».

The One who provided this sworn testimony was the One who was upon the waters, clothed in linen. Daniel saw an angel on one bank of the Hiddekel River and another angel on the other bank, and one of those angel’s asked a question, which the One upon the waters answered. The question was, “How long?” This is the same first two words of the question asked in verse thirteen of Daniel chapter eight.

Он ки ин шаҳодати қасамхӯрдаро дод, ҳамон Касе буд, ки бар болои обҳо буд ва ба катон пӯшида шуда буд. Дониёл фариштаеро бар як соҳили дарёи Ҳиддақил ва фариштаи дигареро бар соҳили дигари он дид, ва яке аз он фариштагон саволе пурсид, ки Он Касе ки бар болои обҳо буд, ба он ҷавоб дод. Савол чунин буд: «То кай?» Ин ҳамон ду калимаи аввали саволест, ки дар ояти сездаҳуми боби ҳаштуми китоби Дониёл дода шудааст.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> Пас шунидам, ки як муқаддас сухан мегуфт, ва муқаддаси дигар ба ҳамон муқаддасе ки сухан мегуфт, гуфт: «То ба кай ин рӯъё дар бораи қурбонии доимӣ ва гуноҳи вайронкунанда хоҳад буд, ки ҳам муқаддасгоҳ ва ҳам лашкар ба зери по поймол карда шаванд?» Ва ӯ ба ман гуфт: «То ду ҳазору сесад рӯз; пас аз он муқаддасгоҳ пок хоҳад шуд». Дониёл 8:13, 14.

The same prophetic structure is found in both conversations, except that in chapter eight, Daniel is by the Ulai River, and not the Hiddekel River. In chapter eight an angel (saint) “said unto that certain saint which spake, how long.” The Hebrew word translated as “that certain saint,” is the Hebrew word “Palmoni,” meaning the Wonderful Numberer, or the Numberer of Secrets. In chapter eight Jesus (the Wonderful Numberer) was speaking, and another saint asked Jesus (that certain saint), “how long.”

Ҳамон сохтори нубувватӣ дар ҳар ду гуфтугӯ дида мешавад, ба истиснои он ки дар боби ҳаштум Дониёл назди дарёи Ӯлой аст, на назди дарёи Ҳиддекел. Дар боби ҳаштум фариштае (қуддусе) «ба он қуддуси муайяне, ки сухан мегуфт, гуфт: “То ба кай?”». Калимаи иброние, ки «он қуддуси муайян» тарҷума шудааст, калимаи ибронии «Палмонӣ» мебошад, ки маънояш Шуморандаи Аҷиб, ё Шуморандаи Асрор аст. Дар боби ҳаштум Исо (Шуморандаи Аҷиб) сухан мегуфт, ва қуддуси дигар аз Исо (он қуддуси муайян) пурсид: «То ба кай?»

In chapter twelve, the One who is standing on the water is asked by an angel who was on one of the banks of the Hiddekel River, “how long.” These two passages must be considered together, line upon line. The first question of chapter eight is “how long is the vision concerning the trampling down of the sanctuary and host, that is accomplished first by paganism, and then by papalism?” The question of chapter twelve is, “how long shall it be to the end of these wonders.” The sworn answer is then given by Palmoni, the Wonderful Numberer who was clothed in linen and standing upon the waters, “it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished.”

Дар боби дувоздаҳум аз Он Касе, ки бар рӯи об истодааст, фариштаи дигаре, ки бар яке аз соҳилҳои дарёи Ҳиддеқел буд, мепурсад: «то кай?» Ин ду порча бояд якҷоя, сатр бар сатр, баррасӣ карда шаванд. Саволи нахустини боби ҳаштум чунин аст: «рӯъё дар бораи поймол шудани муқаддасгоҳ ва лашкар, ки нахуст ба воситаи бутпарастӣ ва сипас ба воситаи папият анҷом меёбад, то кай давом мекунад?» Саволи боби дувоздаҳум ин аст: «то анҷоми ин аҷоибот то кай хоҳад буд?» Сипас ҷавоби савгандёдшуда аз ҷониби Палмонӣ, Шуморандаи Аҷоиб, ки дар катон либос пӯшида, бар рӯи обҳо истода буд, дода мешавад: «барои як вақт, вақтҳо ва ним вақт хоҳад буд; ва ҳангоме ки ӯ ба пароканда сохтани қудрати қавми муқаддас анҷом расонад, ҳамаи ин чизҳо ба анҷом хоҳанд расид.»

The questions of the Ulai and Hiddekel Rivers are “how long shall be the vision of the scattering of God’s people that is accomplished by paganism and then papalism as they trample down the sanctuary and host?” The answer is the trampling down ends in 1798, when the work of Palmoni in raising up the Millerite temple begins, and then ends forty-six years later in 1844 when the sanctuary was to be cleansed.

Саволҳои дарёҳои Ӯлой ва Ҳиддақил чунинанд: «То кай хоҳад буд рӯъёи пароканда шудани қавми Худо, ки онро нахуст бутпарастӣ ва сипас папагарӣ ба анҷом мерасонанд, ҳангоме ки муқаддасгоҳ ва лашкарро поймол мекунанд?» Ҷавоб ин аст, ки поймолкунӣ дар соли 1798 ба поён мерасад, вақте ки кори Палмонӣ дар барпо намудани маъбади миллерӣ оғоз меёбад, ва сипас чиҳилу шаш сол баъд, дар соли 1844, ба анҷом мерасад, вақте ки муқаддасгоҳ бояд пок карда мешуд.

In chapter twelve Daniel heard the conversation, “but I understood not.” Daniel expressed a desire to understand, as represented by him asking Christ. “O my Lord, what shall be the end of these things?” His expression of desire to understand represented the desire of the wise virgins to understand, for the entire dialogue was placed between the two references of the book of Daniel being sealed to the time of the end. Daniel represented the desire placed upon William Miller to understand the truth which was unsealed in 1798, and the first truth he was led to recognize was the trampling down of the sanctuary and host, first by paganism and then papalism during the period when the power of the holy people was scattered in fulfillment of the “seven times,” of Leviticus twenty-six.

Дар боби дувоздаҳум Дониёл суханро шунид, «лекин нафаҳмидам». Дониёл орзуи фаҳмиданро изҳор намуд, чунон ки инро саволи ӯ ба Масеҳ нишон медиҳад. «Эй оғои ман, анҷоми ин чизҳо чӣ хоҳад буд?» Изҳори орзуи ӯ барои фаҳмидан, орзуи бокирагони ҳикматмандро барои фаҳмидан ифода менамуд, зеро тамоми ин гуфтугӯ миёни ду ишораи муҳр зада шудани китоби Дониёл то замони охир ҷой дода шудааст. Дониёл орзуеро, ки бар дили Вилям Миллер барои фаҳмидани ҳақиқате, ки дар соли 1798 кушода гардид, гузошта шуда буд, намояндагӣ мекард; ва аввалин ҳақиқате, ки ӯ ба эътироф кардани он роҳнамоӣ шуд, поймол гардидани қудсгоҳ ва лашкар буд, аввал аз ҷониби бутпарастӣ ва сипас аз ҷониби папизм, дар даврае ки қудрати қавми муқаддас пароканда карда мешуд, дар иҷрошавии «ҳафт замон»-и Ибодатномаи бисту шашум.

Miller’s desire to know the truth is represented by Daniel’s desire, but Miller’s understanding was incomplete. Daniel represents Miller’s desire, and Belteshazzar represents those that have a complete understanding of the thing and the vision. There are at least five important truths that were part of the experience of the Millerites in chapter twelve of Daniel, that will find a parallel counterpart in the history of the one hundred and forty-four thousand. One is that they fulfilled and understood that they were fulfilling the parable of the ten virgins, with its three-step testing process, and the other is that they understand the foundation stone of the “seven times,” of Leviticus chapter twenty-six.

Хоҳиши Миллер барои донистани ҳақиқат бо хоҳиши Дониёл муаррифӣ мешавад, аммо фаҳмиши Миллер нокомил буд. Дониёл хоҳиши Миллерро намояндагӣ мекунад, ва Балтешасар намояндаи онҳост, ки дар бораи он чиз ва рӯъё фаҳмиши комил доранд. Дар боби дувоздаҳуми китоби Дониёл ҳадди ақал панҷ ҳақиқати муҳиме ҳаст, ки ҷузъи таҷрибаи миллериён буданд ва дар таърихи яксаду чилу чаҳор ҳазор ҳамтои мутанозири худро хоҳанд ёфт. Яке он аст, ки онҳо фаҳмиданд ва дарк карданд, ки масали даҳ бокираро бо раванди сеқадамаи озмоиши он иҷро мекарданд; ва дигаре он аст, ки онҳо санги асосии «ҳафт замон»-и боби бисту шашуми китоби Левизодро мефаҳманд.

We will continue this study in our next article.

Мо ин тадқиқотро дар мақолаи навбатии худ идома хоҳем дод.

> “‘Then shall the kingdom of heaven be likened unto ten virgins, which took their lamps, and went forth to meet the bridegroom. And five of them were wise, and five were foolish. They that were foolish took their lamps, and took no oil with them; but the wise took oil in their vessels with their lamps. While the bridegroom tarried, they all slumbered and slept. And at midnight there was a cry made, Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him. Then all those virgins arose, and trimmed their lamps. And the foolish said unto the wise, Give us of your oil; for our lamps are gone out. But the wise answered, saying, Not so; lest there be not enough for us and you: but go ye rather to them that sell, and buy for yourselves. And while they went to buy, the bridegroom came; and they that were ready went in with him to the marriage: and the door was shut. Afterward came also the other virgins, saying, Lord, Lord, open to us. But he answered and said, Verily I say unto you, I know you not. Watch therefore; for ye know neither the day nor the hour wherein the Son of man cometh.’

> «Он гоҳ Малакути Осмон ба даҳ бокира монанд карда хоҳад шуд, ки чароғҳои худро гирифта, барои пешвоз гирифтани домод берун рафтанд. Панҷ нафари онҳо доно буданд ва панҷ нафари дигар нодон. Нодонон чароғҳои худро гирифта, бо худ равған нагирифтанд; аммо доноён бо чароғҳои худ дар зарфҳои хеш низ равған гирифтанд. Вақте ки домод таъхир кард, ҳамаашон хоболуд шуда, ба хоб рафтанд. Ва дар нисфи шаб нидое баланд шуд: Инак, домод меояд; ба пешвози ӯ берун оед. Он гоҳ ҳамаи он бокирагон бархоста, чароғҳои худро омода карданд. Ва нодонон ба доноён гуфтанд: Аз равғани худ ба мо диҳед, зеро чароғҳои мо хомӯш мешаванд. Аммо доноён ҷавоб дода, гуфтанд: Не, мабодо барои мо ва барои шумо кифоя накунад; балки назди фурӯшандагон рафта, барои худ бихаред. Ва ҳангоме ки онҳо барои харидан рафтанд, домод омад; ва онҳое ки тайёр буданд, бо ӯ ба тӯй даромаданд, ва дар баста шуд. Баъдтар бокирагони дигар низ омада, гуфтанд: Эй хоҷа, эй хоҷа, ба рӯи мо бикшо. Аммо ӯ ҷавоб дода, гуфт: Ба ростӣ ба шумо мегӯям: Ман шуморо намешиносам. Пас бедор бошед, зеро на рӯзро медонед ва на соатро, ки Писари Одам меояд».

> “We are now living in a most perilous time, and not one of us should be tardy in seeking a preparation for the coming of Christ. Let none follow the example of the foolish virgins, and think that it will be safe to wait until the crisis comes before gaining a preparation of character to stand in that time. It will be too late to seek for the righteousness of Christ when the guests are called in and examined. Now is the time to put on the righteousness of Christ,—the wedding garment that will fit you to enter into the marriage supper of the Lamb. In the parable, the foolish virgins are represented as begging for oil, and failing to receive it at their request. This is symbolic of those who have not prepared themselves by developing a character to stand in a time of crisis. It is as if they should go to their neighbors and say, Give me your character, or I shall be lost. Those that were wise could not impart their oil to the flickering lamps of the foolish virgins. Character is not transferable. It is not to be bought or sold; it is to be acquired. The Lord has given to every individual an opportunity to obtain a righteous character through the hours of probation; but he has not provided a way by which one human agent may impart to another the character which he has developed by going through hard experiences, by learning lessons from the great Teacher, so that he can manifest patience under trial, and exercise faith so that he can remove mountains of impossibility. It is impossible to impart the fragrance of love,—to give to another gentleness, tact, and perseverance. It is impossible for one human heart to pour into another the love of God and humanity.

> «Ҳоло мо дар айёми бисёр хатарнок зиндагӣ мекунем, ва ҳеҷ яке аз мо набояд дар ҷустуҷӯи омодагӣ барои омадани Масеҳ таъхир намояд. Ҳеҷ кас набояд аз намунаи бокирагони аблаҳ пайравӣ кунад ва гумон барад, ки бехатар хоҳад буд, агар то фаро расидани буҳрон интизор шавад, то баъд барои истодан дар он замон омодагии хислат ба даст оварад. Вақте ки меҳмонон даъват шуда, мавриди санҷиш қарор мегиранд, барои ҷустуҷӯи адолати Масеҳ хеле дер хоҳад шуд. Ҳоло вақти он аст, ки адолати Масеҳро дар бар кунед,—либоси арӯсӣ, ки шуморо барои ворид шудан ба зиёфати ақди Барра муносиб хоҳад сохт. Дар масал, бокирагони аблаҳ ҳамчун касоне тасвир шудаанд, ки барои равған гадоӣ мекунанд, аммо мувофиқи дархости худ онро дарёфт намекунанд. Ин рамзи онҳост, ки бо инкишофи хислате, ки тавонад дар замони буҳрон устувор бимонад, худро омода насохтаанд. Гӯё ки онҳо ба ҳамсоягони худ рафта мегӯянд: хислати худро ба ман диҳед, вагарна ман ҳалок хоҳам шуд. Онҳое ки доно буданд, натавонистанд равғани худро ба чароғҳои милт-милтзанандаи бокирагони аблаҳ бидиҳанд. Хислат қобили интиқол нест. Онро на харидан мумкин асту на фурӯхтан; онро бояд ба даст овард. Худованд ба ҳар як фард имконият додааст, ки дар соатҳои озмоиш хислати одилона ба даст оварад; аммо Ӯ роҳе фароҳам накардааст, ки тавассути он як омили башарӣ битавонад ба дигаре хислатеро, ки худ онро аз роҳи гузаштан аз таҷрибаҳои сахт ва омӯхтани дарсҳо аз Муаллими Бузург ташаккул додааст, интиқол диҳад, то тавонад дар зери озмоиш сабр зоҳир намояд ва имонро ба кор барад, то кӯҳҳои номумкинро аз миён бардорад. Интиқол додани атри муҳаббат ғайримумкин аст,—ба дигаре нармӣ, фаросат ва пойдориро додан ғайримумкин аст. Барои як дили инсонӣ ғайримумкин аст, ки муҳаббати Худо ва инсониятро ба дили дигаре бирезад.»

> “But the day is coming, and it is close upon us, when every phase of character will be revealed by special temptation. Those who remain true to principle, who exercise faith to the end, will be those who have proved true under test and trial during the previous hours of their probation, and have formed characters after the likeness of Christ. It will be those who have cultivated close acquaintance with Christ, who, through his wisdom and grace, are partakers of the divine nature. But no human being can give to another, heart-devotion and noble qualities of mind, and supply his deficiencies with moral power. We can each do much for each other by giving to men a Christlike example, thus influencing them to go to Christ for the righteousness without which they cannot stand in the judgment. Men should prayerfully consider the important matter of character-building, and frame their characters after the divine model.” The Youth Instructor, January 16, 1896.

> «Аммо он рӯз меояд, ва он бар мо наздик аст, ки ҳар як ҷанбаи хислат ба воситаи васвасаи махсус ошкор хоҳад шуд. Онҳое ки ба усул содиқ мемонанд ва то анҷом имонро ба кор мебаранд, ҳамон касоне хоҳанд буд, ки дар соатҳои пешини муҳлати озмоиши худ дар миёни имтиҳон ва озмоиш содиқ будани худро исбот кардаанд ва хислатҳое ба монанди Масеҳ ташаккул додаанд. Онҳо ҳамонҳое хоҳанд буд, ки ошноии наздикро бо Масеҳ парвариш кардаанд ва ба воситаи ҳикмат ва файзи Ӯ шарикони табиати илоҳӣ гардидаанд. Аммо ҳеҷ инсоне наметавонад ба дигаре садоқати дил ва сифатҳои наҷиби ақлро бидиҳад ва камбудиҳои ӯро бо қувваи ахлоқӣ ҷуброн намояд. Ҳар яки мо метавонем барои якдигар бисёр кор кунем, агар ба одамон намунаи ба Масеҳ монанд диҳем ва ба ин васила бар онҳо таъсир расонем, то назди Масеҳ раванд барои он адолате ки бе он наметавонанд дар доварӣ устувор бимонанд. Одамон бояд бо дуо ин масъалаи муҳими бунёди хислатро баррасӣ намоянд ва хислатҳои худро мувофиқи намунаи илоҳӣ шакл диҳанд». The Youth Instructor, January 16, 1896.

Back to Articles