Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty

Китоби Юъил ва Калисои Лудиқияи Адвентистони рӯзи ҳафтум — Рақами бистум

Number Twenty

Рақами Бист

Author

Jeff Pippenger

Published

December 26, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

The book of Joel identifies that the destruction of God’s vineyard occurs in the fourth generation.

Китоби Юил нишон медиҳад, ки харобии токзори Худо дар насли чорум рӯй медиҳад.

> The word of the Lord that came to Joel the son of Pethuel.

> Каломи Худованд, ки бар Юил, писари Фатуил, нозил шуд.

> Hear this, ye old men, and give ear, all ye inhabitants of the land. Hath this been in your days, or even in the days of your fathers? Tell ye your children of it, and let your children tell their children, and their children another generation.

> Инро бишнавед, эй пирон, ва гӯш фаро диҳед, эй ҳамаи сокинони замин. Оё чунин чизе дар айёми шумо, ё ҳатто дар айёми падарони шумо, рӯй додааст? Аз он ба фарзандони худ ҳикоят кунед, ва фарзандони шумо ба фарзандони худ, ва фарзандони онҳо ба насли дигар.

> That which the palmerworm hath left hath the locust eaten; and that which the locust hath left hath the cankerworm eaten; and that which the cankerworm hath left hath the caterpiller eaten.

> Он чиро ки кирми палмер боқӣ гузоштааст, малах хӯрдааст; ва он чиро ки малах боқӣ гузоштааст, кирми канкер хӯрдааст; ва он чиро ки кирми канкер боқӣ гузоштааст, кирми ғӯзахӯр хӯрдааст.

> Awake, ye drunkards, and weep; and howl, all ye drinkers of wine, because of the new wine; for it is cut off from your mouth. Joel 1:1–5.

> Эй мастон, бедор шавед ва гиря кунед; ва эй ҳамаи нӯшандагони шароб, нола намоед, аз боиси майи нав, зеро ки он аз даҳони шумо бурида шудааст. Юил 1:1–5.

The parable of the ten virgins is the parable of Adventism, and the awakening in the parable occurs when the wheat and tares are separated, at which point, the tares awaken to the fact that they have been “cut off” from the “new wine.” The word “cut off” represents Abram’s first covenant step where a heifer, she-goat and ram were cut into two pieces in the ritual to ratify the covenant with blood. In that very same covenant passage, God identifies that He will visit His people in judgment during the fourth generation.

Масали даҳ бокира масали Адвентизм аст, ва бедорӣ дар ин масал ҳангоме рух медиҳад, ки гандум ва коҳ ҷудо карда мешаванд; дар он лаҳза коҳҳо ба ин воқеият бедор мешаванд, ки онҳо аз «шароби нав» «бурида шудаанд». Ибораи «бурида шудан» қадами нахустини аҳди Ибромро ифода мекунад, ки дар он гӯсола, бузи мода ва қӯчқор дар маросим барои тасдиқи аҳд бо хун ба ду қисм бурида шуданд. Дар ҳамон порчаи аҳд, Худо муайян месозад, ки Ӯ дар насли чорум қавми Худро дар доварӣ тафаққуд хоҳад кард.

> And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance. And thou shalt go to thy fathers in peace; thou shalt be buried in a good old age. But in the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full. Genesis 15:13–16.

> Ва Ӯ ба Абром гуфт: «Ба яқин бидон, ки насли ту дар замине, ки аз они онҳо нест, ғариб хоҳад буд, ва ба онҳо хизмат хоҳанд кард; ва онҳо эшонро чорсад сол азият хоҳанд дод; Ва он миллатро низ, ки ба он хизмат хоҳанд кард, Ман доварӣ хоҳам намуд; ва баъд аз он онҳо бо молу мулки бисёр берун хоҳанд омад. Ва ту бо осоиштагӣ назди падарони худ хоҳӣ рафт; дар пири некӯ дафн хоҳӣ шуд. Аммо дар насли чорум онҳо боз ба ин ҷо хоҳанд омад, зеро ки гуноҳи амӯриён ҳанӯз ба камол нарасидааст». Ҳастӣ 15:13–16.

When the prophecy was fulfilled in the fourth generation, in the generation of Moses, the Lord set forth the Ten Commandments as a symbol of the covenant with God and His chosen people. In the second of those ten laws the light of Abram’s four generations was magnified.

Вақте ки нубувват дар насли чорум, дар насли Мусо, ба иҷро расид, Худованд Даҳ Аҳкомро ҳамчун рамзи аҳд миёни Худо ва қавми баргузидаи Ӯ муқаррар намуд. Дар дуввумини он даҳ ҳукм нури чаҳор насли Абром бузург дошта шуд.

> Thou shalt not make unto thee any graven image, or any likeness of anything that is in heaven above, or that is in the earth beneath, or that is in the water under the earth: Thou shalt not bow down thyself to them, nor serve them: for I the Lord thy God am a jealous God, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation of them that hate me; And shewing mercy unto thousands of them that love me, and keep my commandments. Exodus 20:4–6.

> Не бояд барои худ ҳеҷ бути тарошида ё ҳеҷ сурати чизе бисозӣ, на аз он чи дар осмон болотар аст, на аз он чи бар замин поёнтар аст, ва на аз он чи дар обҳои зери замин аст. Ба онҳо саҷда накун ва онҳоро ибодат наменамо; зеро Ман, Худованд Худои ту, Худои ғайурам, ки гуноҳи падаронро бар фарзандон то насли сеюм ва чоруми онҳое ки аз Ман нафрат доранд, мерасонам; ва ба ҳазорон нафар аз онҳое ки Маро дӯст медоранд ва аҳкоми Маро риоя мекунанд, марҳамат менамоям. Хуруҷ 20:4–6.

The four generations of Abram’s covenant was incorporated into the magnification of God’s character as a jealous God. His jealousy is contrasted with graven images. With Abram’s fourth generation we also find a progressive judgment. The judgment was upon the nation where God’s people were in bondage, as well as upon God’s people, and after that, the Amorites would be judged. Abram identifies a progressive judgment process that begins with God’s house and moves through the world progressively, and the second commandment identifies that the judgment process divides mankind into a class of those who hate God, and a class of those who love God, thus typifying the Sunday law which shouts out, “If you love me, keep my commandments.”

Аҳди чор насли Абром ба бузургдошти хислати Худо ҳамчун Худои ғайюр ворид гардида буд. Ғайрати Ӯ дар муқобили бутҳои тарошида қарор дода шудааст. Бо насли чоруми Абром мо ҳамчунин доварии тадриҷиро меёбем. Ин доварӣ ҳам бар он миллате буд, ки қавми Худо дар он дар асорат буданд, ва ҳам бар қавми Худо; ва баъд аз он амӯриён доварӣ карда мешуданд. Абром як раванди доварии тадриҷиро муайян мекунад, ки аз хонаи Худо оғоз ёфта, сипас ба таври пайдарпай аз миёни ҷаҳон мегузарад; ва амри дуюм нишон медиҳад, ки раванди доварӣ инсониятро ба як табақаи касоне ки аз Худо нафрат доранд, ва як табақаи касоне ки Худоро дӯст медоранд, ҷудо месозад, ва ба ин васила қонуни якшанберо тимсол мекунад, ки нидо мекунад: «Агар Маро дӯст доред, аҳкоми Маро риоя кунед».

In the same period that the Law is being delivered at Sinai, Moses is shown God’s character.

Дар ҳамон даврае ки Шариат дар Сино дода мешавад, ба Мусо хислати Худо нишон дода мешавад.

> And the Lord said unto Moses, Hew thee two tables of stone like unto the first: and I will write upon these tables the words that were in the first tables, which thou brakest. And be ready in the morning, and come up in the morning unto mount Sinai, and present thyself there to me in the top of the mount. And no man shall come up with thee, neither let any man be seen throughout all the mount; neither let the flocks nor herds feed before that mount.

> Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Барои худ ду лавҳи сангин мисли аввалин битарош; ва Ман бар ин лавҳҳо он суханонро хоҳам навишт, ки бар лавҳҳои аввалин буданд, ки ту онҳоро шикастӣ. Ва субҳ омода бош, ва субҳ ба кӯҳи Сино баро, ва дар он ҷо, бар қуллаи кӯҳ, худро ба Ман ҳозир кун. Ва ҳеҷ кас бо ту боло набарояд; ва низ ҳеҷ кас дар тамоми кӯҳ дида нашавад; ва рамаҳо ва галаҳо низ дар пеши он кӯҳ начаранд».

> And he hewed two tables of stone like unto the first; and Moses rose up early in the morning, and went up unto mount Sinai, as the Lord had commanded him, and took in his hand the two tables of stone. And the Lord descended in the cloud, and stood with him there, and proclaimed the name of the Lord. And the Lord passed by before him, and proclaimed,

> Ва ӯ ду лавҳи сангин мисли аввалин тарошид; ва Мусо субҳи барвақт бархоста, ба кӯҳи Сино боло рафт, чунон ки Худованд ба ӯ фармуда буд, ва он ду лавҳи сангинро дар дасти худ гирифт. Ва Худованд дар абр нозил шуда, дар он ҷо назди ӯ истод, ва номи Худовандро эълон намуд. Ва Худованд аз пеши ӯ гузашт ва эълон кард,

> The Lord, The Lord God, merciful and gracious, longsuffering, and abundant in goodness and truth, Keeping mercy for thousands, forgiving iniquity and transgression and sin, and that will by no means clear the guilty; visiting the iniquity of the fathers upon the children, and upon the children’s children, unto the third and to the fourth generation.

> Худованд, Худованд Худо, бахшоянда ва меҳрубон, пурсабр ва фаровон дар некӣ ва ростӣ, ки барои ҳазорон марҳаматро нигоҳ медорад, гуноҳ, таҷовуз ва хатоҳоро меомурзад, вале ҳаргиз гунаҳкорро бегуноҳ намешуморад; гуноҳи падаронро бар фарзандон ва бар фарзандони фарзандон, то насли сеюм ва чорум мерасонад.

> And Moses made haste, and bowed his head toward the earth, and worshipped. And he said, If now I have found grace in thy sight, O Lord, let my Lord, I pray thee, go among us; for it is a stiffnecked people; and pardon our iniquity and our sin, and take us for thine inheritance. Exodus 34:1–9.

> Ва Мусо шитоб намуда, ба замин сар фуруд овард ва саҷда кард. Ва гуфт: «Агар акнун ман дар назари Ту илтифот ёфта бошам, эй Худованд, пас хоҳишмандам, бигзор Худованд дар миёни мо биравад; зеро ки ин қавм гарданкаш аст; ва гуноҳи мо ва хатои моро биомурз, ва моро мероси Худ бигир». Хуруҷ 34:1–9.

The second giving of the law, aligns with the 1850 pioneer chart. The first tables were broken, and the first table had an error in the figures. Ancient Israel was then made the depositaries of the law, and modern Israel was then made the depositaries of the law of God and the laws of God’s prophetic Word. When the two tables were first introduced, there was literal rebellion in the camp, and when the 1850 chart was introduced, there was spiritual rebellion brewing in the camp. Abram’s prophecy of the fourth generation was fulfilled by Moses in the fourth generation, where God expanded the revelation of judgment in the fourth generation in the second commandment. Graven images became the counterfeit to the true worship of God, and the jealousy of God’s character was attached to the judgment. Then Moses viewed God’s glory. He saw God’s jealousy as an element of God’s character, as represented by His “name,” and the relationship between the worshipper and the sins of their fathers is set forth.

Қонуни бори дуюм додашуда ба ҷадвали пешравони соли 1850 мутобиқат мекунад. Лавҳаҳои аввал шикаста шуданд, ва дар лавҳаи аввал дар рақамҳо иштибоҳе вуҷуд дошт. Сипас Исроили қадим амонатдорони қонун гардонида шуданд, ва баъдан Исроили навин амонатдорони қонуни Худо ва қонунҳои Каломи нубувватии Худо гардонида шуд. Ҳангоме ки он ду лавҳа бори аввал пешниҳод гардиданд, дар бошишгоҳ исёни воқеӣ вуҷуд дошт, ва ҳангоме ки ҷадвали соли 1850 пешниҳод гардид, дар бошишгоҳ исёни рӯҳонӣ дар ҳоли шакл гирифтан буд. Нубуввати Абром дар бораи насли чорум ба воситаи Мусо дар насли чорум иҷро шуд, ки дар он ҷо Худо ошкорсозии довариро дар насли чорум дар аҳкоми дуюм тавсеа дод. Бутҳои тарошида қалбакӣ ва ивазкунандаи ибодати ҳақиқии Худо гардиданд, ва ғайрати хислати Худо ба доварӣ пайваст карда шуд. Сипас Мусо ҷалоли Худоро дид. Ӯ ғайрати Худоро ҳамчун унсуре аз хислати Худо, чунон ки бо «ном»-и Ӯ ифода шудааст, дид, ва муносибати байни ибодаткунанда ва гуноҳҳои падарони эшон баён карда мешавад.

When Christ cleansed the temple the first time, then the disciples remembered that the zeal of His house had eaten Him up. The “zeal” is the word “jealousy.” The character of God that expresses His jealousy, is the motivation that lead Christ to cleanse His temple, and the prophetic attribute of the need to confess those sins of your fathers, would later become an essential element of the call for repentance in the “seven times” judgment of Leviticus twenty-six. Abram’s “fourth generation” develops greater and greater weight as it continues through covenant history. The book of Joel represents the time of the latter rain, which occurs in the latter days. The book of Joel sets forth its message upon its introduction of the message of four generations, as the theme that was recorded in the very first step of Abram’s threefold covenant with God. That theme reaches its conclusion in the book of Joel.

Вақте ки Масеҳ бори аввал маъбадро пок сохт, он гоҳ шогирдон ба ёд оварданд, ки ғайрати хонаи Ӯ Ӯро хӯрдааст. «Ғайрат» ҳамон калимаи «ҳасад» аст. Хислати Худо, ки ҳасади Ӯро ифода мекунад, ҳамон ангезае буд, ки Масеҳро ба пок сохтани маъбади Худ водошт, ва хусусияти нубувватии зарурати эътироф кардани он гуноҳҳои падаронатон баъдтар ба як унсури асосии даъват ба тавба дар доварии «ҳафт карат»-и Ибодат 26 табдил меёфт. «Насли чаҳорум»-и Абром ҳангоми идома ёфтанаш дар тӯли таърихи аҳд аҳаммияти ҳарчи бештар ва бештар пайдо мекунад. Китоби Юил замони борони деринро намояндагӣ мекунад, ки дар айёми охирон воқеъ мегардад. Китоби Юил паёми худро бар асоси муаррифии паёми чор насл баён мекунад, ҳамчун мавзуе ки дар қадами нахустини худи аҳди сегонаи Абром бо Худо сабт гардида буд. Ин мавзӯъ ба анҷоми худ дар китоби Юил мерасад.

Once in the Promised Land, the Ark of the covenant was located at Shiloh, where wicked and foolish Eli, the high priest and his two corrupt sons are contrasted with the calling of Samuel. Shiloh would become a step in the journey of the Ark, which was the symbol of the covenant. After the Ark was used as the symbol of bringing down the walls of Jericho, it was located in Shiloh for around four hundred years, until the death of Eli and his wicked sons. It was then captured by the Philistines, and thereafter when David moved the Ark to Jerusalem, the first illustration of the triumphal entry into Jerusalem was accomplished. The stated purpose of moving the covenant symbol to Jerusalem, was that God chose to place His name in Jerusalem, and His name is associated with His jealousy, which is associated with His jealous judgment in the fourth generation.

Пас аз дохил шудан ба Замини ваъдашуда, Сандуқи аҳд дар Шилӯ қарор дошт, ки дар он ҷо Элӣ — саркоҳини бадкору нодон — ва ду писари фосиди ӯ бо даъвати Самуил дар муқоиса гузошта мешаванд. Шилӯ ба марҳилае дар сафари Сандуқ табдил ёфт, ки рамзи аҳд буд. Пас аз он ки Сандуқ ҳамчун рамзи фурӯ рехтани деворҳои Ериҳӯ ба кор бурда шуд, он тақрибан чаҳорсад сол дар Шилӯ қарор дошт, то замони марги Элӣ ва писарони бадкирдори ӯ. Сипас фалиштиён онро ба асирӣ бурданд, ва баъдтар, вақте Довуд Сандуқро ба Ерусалим кӯчонд, нахустин тасвири вуруди зафармандона ба Ерусалим амалӣ гардид. Ҳадафи баёншудаи кӯчондани ин рамзи аҳд ба Ерусалим он буд, ки Худо баргузид, то номи Худро дар Ерусалим ҷой диҳад; ва номи Ӯ бо рашки Ӯ алоқаманд аст, ки он низ бо доварии рашкноки Ӯ дар насли чорум вобаста мебошад.

At the Sunday law the Lord will lift up the church triumphant above all the hills and mountains, and the Gentiles will say, “come and lets us go to the house of God.”

Дар замони қонуни якшанбе Худованд калисои пирӯзмандро болотар аз ҳамаи теппаҳо ва кӯҳҳо хоҳад бардошт, ва халқҳо хоҳанд гуфт: «Биёед, ва ба хонаи Худо равем».

> And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:2, 3.

> Ва дар айёми охир воқеъ хоҳад шуд, ки кӯҳи хонаи Худованд бар сари кӯҳҳо устувор гардонида хоҳад шуд, ва аз теппаҳо баландтар хоҳад буд; ва ҳамаи халқҳо сӯи он ҷорӣ хоҳанд шуд. Ва қавмҳои бисёр рафта, хоҳанд гуфт: «Биёед, то ба кӯҳи Худованд, ба хонаи Худои Яъқуб, боло равем; ва Ӯ моро аз роҳҳои Худ таълим хоҳад дод, ва мо дар тариқҳои Ӯ роҳ хоҳем рафт; зеро ки аз Сион шариат берун хоҳад омад, ва каломи Худованд аз Ерусалим». Ишаъё 2:2, 3.

The word of the Lord goes forth from Jerusalem, for that is where He chose to place His “name.” With Moses, “the Lord descended in the cloud, and stood with him there, and proclaimed the name of the Lord. And the Lord passed by before him, and proclaimed,

Каломи Худованд аз Уршалим содир мешавад, зеро Ӯ ҳамон ҷоро баргузид, то «ном»-и Худро дар он ҷо қарор диҳад. Бо Мусо, «Худованд дар абр фуруд омад, ва дар он ҷо бо ӯ истод, ва номи Худовандро эълон кард. Ва Худованд пеши ӯ гузашт, ва эълон намуд,

> The Lord, The Lord God, merciful and gracious, longsuffering, and abundant in goodness and truth, Keeping mercy for thousands, forgiving iniquity and transgression and sin, and that will by no means clear the guilty; visiting the iniquity of the fathers upon the children, and upon the children’s children, unto the third and to the fourth generation. Exodus 34:6, 7.

> Парвардигор, Парвардигор Худо, бахшоянда ва меҳрубон, пурсабр, ва фаровон дар некӯӣ ва ростӣ, ки раҳматро барои ҳазорон нигоҳ медорад, гуноҳ ва исён ва хаторо меомурзад, вале гунаҳкорро ҳеҷ гоҳ беҷазо намегузорад; гуноҳи падаронро бар фарзандон, ва бар фарзандони фарзандон, то насли сеюм ва то насли чорум мерасонад. Хуруҷ 34:6, 7.

His “name” is His character, and God’s character is profoundly complex and profoundly simple. God is love, is His character perfectly, but simply expressed. Abram’s covenant truth of “the fourth generation of judgment” was expanded “line upon line” with the second commandment’s additional light upon the fourth generation. Then Moses’ experience expands the light of the fourth generation’s connection with God’s character, by adding the light of His jealousy. Inspiration has defined character as “thoughts and feelings combined,” but inspiration has also informed us our thoughts are not as God’s thoughts. His character is His thoughts and feelings combined, and His character has so many facets beyond our simple human thoughts and feelings, that the difference is that his thoughts are higher than heaven in relation to the earth.

«Номи» Ӯ хислати Ӯст, ва хислати Худо бисёр амиқ мураккаб ва бисёр амиқ содда аст. Худо муҳаббат аст, ва ин хислати Ӯро ба таври комил, вале ба содагӣ баён мекунад. Ҳақиқати аҳди Ибром дар бораи «насли чорумии доварӣ» бо нури изофии насли чорум дар амри дуюм «сатр бар сатр» тавсеа дода шуд. Сипас таҷрибаи Мусо нури робитаи насли чорумро бо хислати Худо тавсеа медиҳад, бо афзудани нури рашки Ӯ. Илҳом хислатро ҳамчун «фикрҳо ва эҳсосот якҷоя» таъриф кардааст, аммо илҳом ҳамчунин ба мо хабар додааст, ки фикрҳои мо мисли фикрҳои Худо нестанд. Хислати Ӯ фикрҳо ва эҳсосоти якҷояи Ӯст, ва хислати Ӯ он қадар ҷанбаҳои бисёре фаротар аз фикрҳо ва эҳсосоти содаи инсонии мо дорад, ки фарқият дар он аст, ки фикрҳои Ӯ нисбат ба замин чунон баландтаранд, ки осмон баланд аст.

> For my thoughts are not your thoughts, neither are your ways my ways, saith the Lord. For as the heavens are higher than the earth, so are my ways higher than your ways, and my thoughts than your thoughts. Isaiah 55:8, 9.

> «Зеро фикрҳои Ман фикрҳои шумо нестанд, ва роҳҳои шумо роҳҳои Ман нестанд», мегӯяд Худованд. «Зеро, чунон ки осмон аз замин баландтар аст, ончунон роҳҳои Ман аз роҳҳои шумо баландтаранд, ва фикрҳои Ман аз фикрҳои шумо». Ишаъё 55:8, 9.

So, here is a human thought to ponder; if God’s character is represented by His name, then every manifestation of God’s name is a manifestation of His character. The Lion of the tribe of Judah seals and unseals His prophetic Word, Palmoni is the Wonderful Numberer of Secrets, who is also the Root out of dry ground, and also the burning bush, a pillar of fire, the archangel Michael and on, and on. The attributes of God’s character as represented by His various names are endless. The ‘human thought to ponder’ is this. With all the various expressions of God’s character that are known to exist, what is the significance—that in the very first covenant step of the threefold covenant process with Abram—the “fourth generation judgment” is the foundational statement in the covenant—that reflects His name?

Пас, инак як андешаи инсонӣ барои тааммул: агар хислати Худо бо номи Ӯ ифода ёбад, пас ҳар зуҳури номи Худо зуҳури хислати Ӯст. Шери сибти Яҳудо Каломи нубувватии Худро мӯҳр мекунад ва муҳр мекушояд; Палмони — Шуморандаи Аҷоиби Асрор аст, ки ҳамчунин Решаест аз замини хушк, ва низ буттаи сӯзон, сутуни оташ, фариштаи бузург Микоил, ва ҳамчунон, ва ҳамчунон. Сифотҳои хислати Худо, чунон ки бо номҳои гуногуни Ӯ ифода меёбанд, поён надоранд. «Андешаи инсонӣ барои тааммул» ин аст: бо вуҷуди ҳамаи ифодаҳои гуногуни хислати Худо, ки маълум аст вуҷуд доранд, аҳамияти он чист, ки дар худи қадами аввалини аҳд дар раванди сегонаи аҳд бо Абром — «доварии насли чорум» изҳороти бунёдӣ дар аҳд аст — ки номи Ӯро инъикос мекунад?

> And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance. And thou shalt go to thy fathers in peace; thou shalt be buried in a good old age. But in the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full. Genesis 15:13–16.

> Ва ба Абром гуфт: «Ба яқин бидон, ки насли ту дар замине, ки аз они онҳо нест, ғариб хоҳад буд, ва ба он мардум хизмат хоҳанд кард; ва онҳоро чаҳорсад сол азоб хоҳанд дод. Ва он халқро низ, ки ба онҳо хизмат хоҳанд кард, Ман доварӣ хоҳам намуд; ва баъд аз он бо дороии бузург берун хоҳанд омад. Ва ту ба назди падарони худ дар осоиш хоҳӣ рафт; дар пирии некӯ дафн хоҳӣ шуд. Аммо дар насли чорум онҳо боз ба ин ҷо хоҳанд омад; зеро ки гуноҳи амӯриён ҳанӯз ба камол нарасидааст». Ҳастӣ 15:13–16.

The character of God as the judge of men and nations allows men a period of probation that is represented by four generations. God is the judge, He is merciful, He is patient and He brings judgment of men and nations to a conclusion in the fourth generation. God’s foundational statement in His covenant with a chosen people includes the fourth generational judgment. Just as the message of the first angel possesses all the characteristics of each of the three individual angels’ messages, so too, the first step of Abram’s covenant possesses the characteristics of the entire threefold covenant. God’s name is that He is the merciful judge, who judges in the fourth generation. Every other step in the covenant history of a chosen people, builds upon that foundation.

Хислати Худо ҳамчун довари одамон ва халқҳо ба одамон муҳлати имтиҳонеро фароҳам меоварад, ки бо чор насл ифода шудааст. Худо довар аст; Ӯ раҳим аст; Ӯ пурсабр аст; ва Ӯ доварии одамон ва халқҳоро дар насли чорум ба анҷом мерасонад. Изҳороти бунёдии Худо дар аҳди Ӯ бо қавми баргузида доварии насли чорумро дар бар мегирад. Ҳамон гуна ки паёми фариштаи аввал ҳамаи хусусиятҳои ҳар яке аз се паёми ҷудогонаи фариштагонро дар худ дорад, ҳамчунин қадами аввали аҳди Ибром хусусиятҳои тамоми аҳди сегонагонаро дар бар мегирад. Номи Худо ин аст, ки Ӯ довари раҳим аст, ки дар насли чорум доварӣ мекунад. Ҳар қадами дигари таърихи аҳди қавми баргузида бар он бунёд устувор мегардад.

When the book of Joel is placed at the Midnight Cry’s awakening in verse five, and the “new wine” is “cut off” from their mouths, the introduction to that final covenant separation of a chosen covenant people is the foundational message of the covenant that lays out the rebellion of the covenant people who are then “cut off” as being accomplished in the fourth generation. They are “cut off,” for not understanding the foundational message of the covenant.

Ҳангоме ки китоби Юил дар бедории Фиғони Нимашаб дар ояти панҷум ҷой дода мешавад, ва «шароби нав» аз даҳони онҳо «бурида мешавад», муқаддимаи он ҷудоии ниҳоии аҳдии халқи баргузидаи аҳд ҳамон паёми асосии аҳд аст, ки исёни халқи аҳдиро баён мекунад, ки баъдан ҳамчун онҳое ки дар насли чорум «бурида шудаанд», анҷомёфта мегардад. Онҳо «бурида мешаванд», зеро паёми асосии аҳдро намефаҳманд.

That foundational message of the covenant in Genesis fifteen’s four verses, is the measuring rod—the line of judgment that is used when the capstone message of the covenant is presented as “new wine” in the latter days. The gravity which is associated with the awakening of the drunkards of Ephraim, when the “new wine” is “cut off” is only truly understood—when it is set within the context of a pronouncement of judgment against the final fourth generation of a rebellious chosen people, during the testing period of the latter rain.

Он паёми бунёдии аҳд дар чор ояти боби понздаҳуми Ҳастӣ, меъёри ченкунӣ—хатти доварист, ки ҳангоми арзи паёми санги қуллаи аҳд ҳамчун «шароби нав» дар рӯзҳои охир ба кор бурда мешавад. Вазнинии ҳолате, ки бо бедор шудани мастони Эфроим, вақте ки «шароби нав» «бурида мешавад», вобаста аст, танҳо он гоҳ ба ҳақиқат дарк карда мешавад, ки он дар заминаи эълони доварӣ бар зидди насли ниҳоии чоруми қавми баргузидаи исёнкор, дар давраи озмоиши борони охир, ҷой дода шавад.

In Genesis seventeen, we find the second step of the threefold covenant with Abraham:

Дар боби ҳабдаҳуми Ҳастӣ мо қадами дуюми аҳди сегона бо Иброҳимро меёбем:

> And God said unto Abraham, Thou shalt keep my covenant therefore, thou, and thy seed after thee in their generations. This is my covenant, which ye shall keep, between me and you and thy seed after thee;

> Ва Худо ба Иброҳим гуфт: «Пас, ту аҳди Маро нигоҳ дор, ту ва насли ту баъд аз ту дар наслҳои онҳо. Ин аст аҳди Ман, ки онро миёни Ман ва шумо ва насли ту баъд аз ту нигоҳ хоҳед дошт;»

> Every man child among you shall be circumcised. And ye shall circumcise the flesh of your foreskin; and it shall be a token of the covenant betwixt me and you. And he that is eight days old shall be circumcised among you, every man child in your generations, he that is born in the house, or bought with money of any stranger, which is not of thy seed. He that is born in thy house, and he that is bought with thy money, must needs be circumcised: and my covenant shall be in your flesh for an everlasting covenant. And the uncircumcised man child whose flesh of his foreskin is not circumcised, that soul shall be cut off from his people; he hath broken my covenant. Genesis 17:9–14.

> Ҳар писарбачае, ки дар миёни шумост, хатна карда шавад. Ва шумо гӯшти ғилофаки худро хатна кунед; ва ин аломати аҳд дар миёни Ман ва шумо хоҳад буд. Ва ҳар писарбачае, ки ҳаштруза аст, дар миёни шумо хатна карда шавад, дар ҳамаи наслҳои шумо: ҳам он ки дар хона таваллуд шудааст, ва ҳам он ки бо пул аз ҳар бегонае харида шудааст, ки аз насли ту нест. Ҳам он ки дар хонаи ту таваллуд шудааст, ва ҳам он ки бо пули ту харида шудааст, ҳатман бояд хатна карда шавад; ва аҳди Ман дар ҷисми шумо барои аҳди ҷовидонӣ хоҳад буд. Ва он писарбачаи номахтун, ки гӯшти ғилофакаш хатна нашудааст, он ҷон аз қавми худ бурида хоҳад шуд; вай аҳди Маро шикастааст. Ҳастӣ 17:9–14.

The second step provides a second witness to the symbol of being “cut off.” The word translated as “cut off,” finds its root in the animals Abram cut in halves in chapter fifteen, and in the passage, anyone who is not circumcised shall be “cut off” from the covenant. Circumcision was replaced by baptism in the covenant history where Christ was confirming these very truths, and for this reason, He, as our example was resurrected on the eighth day.

Қадами дуюм шоҳидии дуюмеро ба рамзи «бурида шудан» фароҳам меоварад. Калимае, ки ба сурати «бурида шудан» тарҷума шудааст, решаи худро дар он ҳайвоноте меёбад, ки Абром дар боби понздаҳум ба ду ним бурид; ва дар он порча ҳар кӣ хатна нашуда бошад, аз аҳд «бурида» хоҳад шуд. Хатна дар таърихи аҳд бо таъмид иваз карда шуд, дар он ҷо ки Масеҳ ҳамин ҳақиқатҳоро тасдиқ мекард; ва ба ҳамин сабаб Ӯ, ҳамчун намунаи мо, дар рӯзи ҳаштум эҳё гардид.

That sign was to be accomplished on the eighth day, as represented by the eight souls in the ark. It is in the second step where the visual test is represented, whether it was Israel choosing between Jezebel’s prophets of Elijah in advance of the judgment carried out by Elijah, or Daniel, Shadrach, Meshach and Abednego countenance appearing fairer and fatter than those who ate the king’s diet; the second test is visual. Circumcision is a sign of life, and the eight souls upon the ark, represent those who lived in contrast with those who died.

Он аломат бояд дар рӯзи ҳаштум ба анҷом мерасид, чунон ки тавассути он ҳашт ҷон дар киштӣ рамзӣ нишон дода шудааст. Маҳз дар қадами дуюм аст, ки озмоиши зоҳирӣ тасвир меёбад: хоҳ Исроил, ки пеш аз доварие, ки Илёс ба иҷро расонд, миёни анбиёи Изобал ва Илёс интихоб мекард, ё Дониёл, Шадрах, Мешах ва Абедниғӯ, ки чеҳраашон аз чеҳраи онҳое, ки аз таъоми подшоҳ мехӯрданд, некӯтар ва пуртар менамуд; озмоиши дуюм зоҳирист. Хатна аломати ҳаёт аст, ва он ҳашт ҷон бар киштӣ намояндагии он касонеро мекунанд, ки дар муқоиса бо онҳое, ки мурданд, зинда монданд.

In the history of Christ, when the sign of the covenant transitioned to baptism the apostle Paul employed the very covenant history of these verses to demonstrate the major shift in covenant history. He used the flesh that is cut off in circumcision, as a symbol of man in relation to divinity, and as a symbol of man’s lower nature in relation to man’s higher nature. Paul taught his students by employing Gods’ prophetic Word, and his purpose as “one who was selected,” (as his name Saul means) was to identify the major shift in covenant history represented by the transition from literal to spiritual Israel as God’s covenant people. In accomplishing his assigned work, he presented his prophetic message in the context of covenant history.

Дар таърихи Масеҳ, вақте ки аломати аҳд ба таъмид гузашт, ҳавворӣ Павлус худи таърихи аҳдии ҳамин оятҳоро ба кор бурд, то ин гардиши бузургро дар таърихи аҳд нишон диҳад. Ӯ ҷисмеро, ки дар хатна бурида дур карда мешавад, ҳам ҳамчун рамзи инсон дар муносибат бо илоҳият, ва ҳам ҳамчун рамзи табиати поёнии инсон дар муносибат бо табиати болотари инсон истифода бурд. Павлус шогирдони худро бо ба кор гирифтани Каломи нубувватии Худо таълим медод, ва мақсади ӯ, ҳамчун «касе ки баргузида шудааст» (чунон ки номи ӯ, Шоул, маъно медиҳад), ин буд, ки он гардиши бузургро дар таърихи аҳд, ки бо гузариш аз Исроили зоҳирӣ ба Исроили рӯҳонӣ ҳамчун қавми аҳдии Худо ифода меёбад, муайян намояд. Ҳангоми анҷом додани кори ба ӯ вогузоршуда, ӯ паёми нубувватии худро дар заминаи таърихи аҳд пешниҳод кард.

Genesis seventeen represents the second step of the three foundational covenant steps that find their omega fulfillment in the three angels of Revelation fourteen. Step two is represented by the sign of circumcision, typifying the seal of God upon the one hundred and forty-four thousand, who are the ensign, which represents the visual test. The three angels are the omega of Abraham’s alpha covenant. The third step for Abraham was chapter twenty-two.

Ҳастдаҳуми Ҳастӣ қадами дуюми се қадами бунёдии аҳдро ифода мекунад, ки анҷоми омегавии худро дар се фариштаи Ваҳй боби чордаҳ меёбанд. Қадами дуюм ба воситаи аломати хатна ифода шудааст, ки мӯҳри Худоро бар саду чилу чор ҳазор намунавор нишон медиҳад; онҳо байрақанд, ки ин озмоиши дидориро ифода мекунад. Се фаришта омегаи аҳди алфавии Иброҳим мебошанд. Қадами сеюм барои Иброҳим боби бисту дуюм буд.

> And the angel of the Lord called unto Abraham out of heaven the second time, And said, By myself have I sworn, saith the Lord, for because thou hast done this thing, and hast not withheld thy son, thine only son: That in blessing I will bless thee, and in multiplying I will multiply thy seed as the stars of the heaven, and as the sand which is upon the sea shore; and thy seed shall possess the gate of his enemies; And in thy seed shall all the nations of the earth be blessed; because thou hast obeyed my voice. Genesis 22:15–18.

> Ва фариштаи Худованд бори дуюм аз осмон Иброҳимро нидо карда, гуфт: «Ба ҷони Худ қасам хӯрдам, мегӯяд Худованд, зеро ки ту ин корро ба ҷо овардӣ ва писари худ, писари ягонаи худро, дареғ надоштӣ, албатта туро баракат хоҳам дод, ва насли туро бисёр афзун хоҳам гардонид, мисли ситорагони осмон ва мисли реге ки бар соҳили баҳр аст; ва насли ту дарвозаи душманони худро тасарруф хоҳад кард; ва дар насли ту ҳамаи халқҳои замин баракат хоҳанд ёфт, зеро ки ту ба овози Ман итоат кардӣ». Ҳастӣ 22:15–18.

Verse one of the chapter states, “And it came to pass after these things, that God did tempt Abraham, and said unto him, Abraham: and he said, Behold, here I am.” God tempted Abraham, thus identifying a final test, before the third covenant pronouncement. When Abraham passed the test, then the final four verses of Abraham’s threefold covenant were set forth. Because Abraham “obeyed” God’s voice, which in this passage is His “covenant voice,” Abraham would be blessed as the father of nations. The third angel is a test, which like Abraham represents a test that demonstrates character, and character is based upon whether you believe God, as did Abraham, or not. Those who pass the test, as did Abraham will be used to gather in all the nations of the world. The seventeen verses, from three chapters identify the covenant between God and a chosen people; and in so doing they represent the alpha of the covenant history of a chosen people, and in so doing, those verses also represent the omega of covenant history as represented with the raising up of the one hundred and forty-four thousand.

Ояти якуми ин боб мегӯяд: «Ва пас аз ин воқеаҳо чунин шуд, ки Худо Иброҳимро озмуд ва ба ӯ гуфт: Иброҳим! Ва ӯ гуфт: Инак, ман ҳозирам». Худо Иброҳимро озмуд ва ба ин васила пеш аз эъломи сеюми аҳд озмоиши ниҳоиро муайян намуд. Вақте ки Иброҳим аз ин озмоиш гузашт, он гоҳ чор ояти ниҳоии аҳди сегонаи Иброҳим баён карда шуданд. Азбаски Иброҳим ба овози Худо «итоат кард», ки дар ин порча он «овози аҳди» Ӯст, Иброҳим ҳамчун падари халқҳо баракат меёфт. Фариштаи сеюм озмоиш аст, ки мисли Иброҳим озмоишеро ифода мекунад, ки хислатро ошкор месозад; ва хислат бар он асос меёбад, ки оё ту ба Худо, чунон ки Иброҳим имон овард, имон меоварӣ ё не. Онҳое ки аз озмоиш мегузаранд, чунон ки Иброҳим гузашт, барои ҷамъ овардани ҳамаи халқҳои ҷаҳон ба кор бурда хоҳанд шуд. Он ҳабдаҳ оят, аз се боб, аҳдро миёни Худо ва қавми баргузида муайян мекунанд; ва бо ин кор алфаи таърихи аҳди қавми баргузидаро ифода менамоянд; ва ба ҳамин тарз, он оятҳо ҳамчунин омегаи таърихи аҳдро, чунон ки дар барпо шудани яксаду чилу чор ҳазор ифода ёфтааст, намояндагӣ мекунанд.

How many of us would by a home, or a vehicle without first reviewing the terms of the contract? How many Laodicean Seventh-day Adventists know that the very first term of their covenant contract with God consists of God identifying that He is the merciful God that passes judgment in the fourth generation? The tragedy is that they know not the foundational truths of the Millerite history, nor do they know the foundational truths of their professed covenant relationship, and because of this they, like ancient Israel, know not the time of their visitation. That conclusion of that period of visitation, that began at 9/11, is when they are awakened at midnight only to realize they are cut off.

Чанд нафари мо пеш аз он ки хонае ё нақлиётие бихаранд, аввал шартҳои қарордодро намеомӯзанд? Чанд нафар Адвентистони рӯзи ҳафтуми Лоудиқия медонанд, ки нахустин шарти аҳди қарордодии онҳо бо Худо аз он иборат аст, ки Худо Худои раҳим аст, ки дар насли чорум доварӣ ба амал меоварад? Фоҷиа ин аст, ки онҳо ҳақоиқи бунёдии таърихи Миллериро намедонанд ва ҳамчунин ҳақоиқи бунёдии муносибати аҳдиееро, ки ба он иқрор доранд, намедонанд; ва ба ҳамин сабаб онҳо, мисли Исроили қадим, замони тафаққуди худро намедонанд. Анҷоми он давраи тафаққуд, ки аз 9/11 оғоз ёфт, он гоҳ аст, ки онҳо дар нимашаб бедор мешаванд, танҳо барои он ки дарк кунанд, ки онҳо бурида шудаанд.

We will continue in the next article.

Мо ин мавзӯъро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “On April 18, two days after the scene of falling buildings had passed before me, I went to fill an appointment in the Carr Street Church, Los Angeles. As we neared the church we heard the newsboys crying: ‘San Francisco destroyed by an earthquake!’ With a heavy heart I read the first hastily printed news of the terrible disaster.

> «18 апрел, баъд аз ду рӯз пас аз он ки манзараи фурӯ рехтани биноҳо аз пеши назари ман гузашта буд, ман барои иҷрои як вохӯрии таъйиншуда ба Калисои кӯчаи Карр, Лос-Анҷелес, рафтам. Ҳангоме ки мо ба калисо наздик мешудем, садои фурӯшандагони рӯзномаҳоро шунидем, ки фарёд мезаданд: “Сан-Франсиско бар асари заминларза вайрон шуд!” Бо дили гарон ман нахустин хабарҳои саросемавор чопшудаи ин фоҷиаи даҳшатборро хондам.»

> “Two weeks later, on our homeward journey, we passed through San Francisco and, hiring a carriage, spent an hour and a half in viewing the destruction wrought in that great city. Buildings that were thought to be proof against disaster were lying in ruins. In some instances buildings were partially sunken in the ground. The city presented a most dreadful picture of the inefficiency of human ingenuity to frame fireproof and earthquake-proof structures.

> «Пас аз ду ҳафта, ҳангоми бозгашт ба хона, мо аз Сан-Франсиско гузаштем ва аробаеро киро карда, яку ним соатро ба тамошои вайроние, ки дар он шаҳри бузург ба амал омада буд, сарф намудем. Биноҳое, ки гумон мерафт ба офатҳо муқовиматнопазир бошанд, харобу валангор хобида буданд. Дар баъзе мавридҳо биноҳо қисман дар замин фурӯ рафта буданд. Шаҳр манзараи бас даҳшатноке аз нотавонии заковати инсонӣ дар сохтани иншооти ба оташ ва заминларза тобовар пешкаш мекард.»

> “Through His prophet Zephaniah the Lord specifies the judgments that He will bring upon evildoers: ‘I will utterly consume all things from off the land, saith the Lord. I will consume man and beast; I will consume the fowls of the heaven, and the fishes of the sea, and the stumbling blocks with the wicked; and I will cut off man from off the land, saith the Lord.’

> «Ба василаи пайғамбари Худ Зефанё Худованд довариҳоеро, ки бар бадкорон хоҳад овард, ба таври мушаххас баён мекунад: “Ман ҳар чизро аз рӯи замин комилан нест хоҳам кард, мегӯяд Худованд. Ман инсон ва ҳайвонро нест хоҳам кард; Ман мурғони осмон ва моҳиёни баҳрро, ва сангҳои пешпоиро бо шарирон нест хоҳам кард; ва инсонро аз рӯи замин маҳв хоҳам намуд, мегӯяд Худованд.”»

> “‘And it shall come to pass in the day of the Lord’s sacrifice, that I will punish the princes, and the king’s children, and all such as are clothed with strange apparel. In the same day also will I punish all those that leap on the threshold, which fill their masters’ houses with violence and deceit….

> «Ва дар рӯзи қурбонии Худованд чунин хоҳад шуд, ки ман амирон ва писарони подшоҳ, ва ҳамаи онҳоеро, ки либоси бегона дар бар доранд, ҷазо хоҳам дод. Ва дар ҳамон рӯз низ ҳамаи онҳоеро, ки бар остона меҷаҳанд ва хонаҳои хоҷагони худро аз зӯроварӣ ва фиреб пур мекунанд, ҷазо хоҳам дод....»

> “‘And it shall come to pass at that time, that I will search Jerusalem with candles, and punish the men that are settled on their lees: that say in their heart, The Lord will not do good, neither will He do evil. Therefore their goods shall become a booty, and their houses a desolation: they shall also build houses, but not inhabit them; and they shall plant vineyards, but not drink the wine thereof.

> «Ва дар он замон чунин хоҳад шуд, ки Ман Ерусалимро бо чароғҳо ҷустуҷӯ хоҳам кард, ва онҳоеро, ки бар таҳшини худ ором гирифтаанд, ҷазо хоҳам дод; онҳое ки дар дили худ мегӯянд: “Худованд на некӣ хоҳад кард ва на бадӣ хоҳад намуд.” Бинобар ин, молу мулки онҳо ба ғанимат табдил хоҳад ёфт, ва хонаҳои онҳо ба вайрона хоҳанд гашт; онҳо ҳамчунин хонаҳо бино хоҳанд кард, аммо дар онҳо сукунат нахоҳанд кард; ва токзорҳо хоҳанд шинонд, аммо шароби онҳоро нахоҳанд нӯшид.»

> “‘The great day of the Lord is near, it is near, and hasteth greatly, even the voice of the day of the Lord: the mighty man shall cry there bitterly. That day is a day of wrath, a day of trouble and distress, a day of wasteness and desolation, a day of darkness and gloominess, a day of clouds and thick darkness, a day of the trumpet and alarm against the fenced cities, and against the high towers. And I will bring distress upon men, that they shall walk like blind men, because they have sinned against the Lord: and their blood shall be poured out as dust, and their flesh as the dung. Neither their silver nor their gold shall be able to deliver them in the day of the Lord’s wrath; but the whole land shall be devoured by the fire of His jealousy: for He shall make even a speedy riddance of all them that dwell in the land.’ Zephaniah 1:2, 3, 8–18.

> «Рӯзи бузурги Худованд наздик аст, наздик аст ва бисёр мешитобад; ҳатто овози рӯзи Худованд: он ҷо марди пурзӯр талх нола хоҳад кард. Он рӯз рӯзи ғазаб аст, рӯзи тангӣ ва изтироб, рӯзи вайронӣ ва харобӣ, рӯзи торикӣ ва тирагӣ, рӯзи абрҳо ва зулмоти ғафс, рӯзи карнай ва бонги ҳушдор бар зидди шаҳрҳои мустаҳкам ва бар зидди бурҷҳои баланд. Ва Ман бар одамон тангӣ хоҳам овард, то ки мисли кӯрон роҳ раванд, зеро ки ба муқобили Худованд гуноҳ кардаанд; ва хуни онҳо мисли ғубор рехта хоҳад шуд, ва гӯшти онҳо мисли саргин. На нуқраи онҳо ва на тиллои онҳо дар рӯзи ғазаби Худованд қодир хоҳад буд онҳоро халос кунад; балки тамоми замин аз оташи ғайрати Ӯ фурӯ бурда хоҳад шуд, зеро Ӯ ҳамаи сокинони заминро ба зудӣ тамоман нест хоҳад кард». Сафанё 1:2, 3, 8–18.

> “God cannot forbear much longer. Already His judgments are beginning to fall on some places, and soon His signal displeasure will be felt in other places.

> «Худо дигар наметавонад бисёр дер таҳаммул намояд. Аллакай довариҳои Ӯ ба баъзе ҷойҳо оғоз ба фуруд омадан кардаанд, ва ба зудӣ норизоияти ошкори Ӯ дар ҷойҳои дигар эҳсос хоҳад шуд.

> “There will be a series of events revealing that God is master of the situation. The truth will be proclaimed in clear, unmistakable language. As a people we must prepare the way of the Lord under the overruling guidance of the Holy Spirit. The gospel is to be given in its purity. The stream of living water is to deepen and widen in its course. In all fields, nigh and afar off, men will be called from the plow and from the more common commercial business vocations that largely occupy the mind, and will be educated in connection with men of experience. As they learn to labor effectively they will proclaim the truth with power. Through most wonderful workings of divine providence, mountains of difficulty will be removed and cast into the sea. The message that means so much to the dwellers upon the earth will be heard and understood. Men will know what is truth. Onward and still onward the work will advance until the whole earth shall have been warned, and then shall the end come.

> «Як силсилае аз воқеаҳо падид хоҳад омад, ки ошкор месозанд Худо соҳибу ҳокими вазъият аст. Ҳақиқат бо забони равшан ва бидуни ҳеҷ иштибоҳ эълон хоҳад шуд. Мо, ҳамчун қавм, бояд зери ҳидояти фарогири Рӯҳулқудс роҳи Худовандро муҳайё созем. Инҷил бояд дар покии худ расонда шавад. Ҷӯйбори оби ҳаётбахш бояд дар ҷараёни худ амиқтар ва паҳнтар гардад. Дар ҳамаи майдонҳо, наздик ва дур, одамон аз шудгор ва аз машғулиятҳои одитарини тиҷоратӣ, ки бештар зеҳнро машғул медоранд, даъват хоҳанд шуд ва дар иртибот бо мардони соҳибтаҷриба таълим хоҳанд гирифт. Чун биомӯзанд, ки чӣ гуна самаранок меҳнат кунанд, ҳақиқатро бо қудрат эълон хоҳанд кард. Ба воситаи амалҳои аҷоибтарини инояти илоҳӣ, кӯҳҳои мушкилот бардошта шуда, ба баҳр андохта хоҳанд шуд. Пайёме, ки барои сокинони замин аҳамияти бисёр дорад, шунида ва фаҳмида хоҳад шуд. Одамон хоҳанд донист, ки ҳақиқат чист. Кор пеш хоҳад рафт — ба пеш ва боз ҳам ба пеш — то он даме ки тамоми замин огоҳ карда шавад, ва он гоҳ интиҳо хоҳад омад.»

> “More and more, as the days go by, it is becoming apparent that God’s judgments are in the world. In fire and flood and earthquake He is warning the inhabitants of this earth of His near approach. The time is nearing when the great crisis in the history of the world will have come, when every movement in the government of God will be watched with intense interest and inexpressible apprehension. In quick succession the judgments of God will follow one another—fire and flood and earthquake, with war and bloodshed.

> Рӯз аз рӯз ҳарчи бештар равшан мегардад, ки довариҳои Худо дар ҷаҳон ҳозир аст. Ӯ ба воситаи оташ ва тӯфон ва заминларза сокинони ин заминро аз наздик омадани Худ огоҳ месозад. Замон наздик мешавад, ки буҳрони бузург дар таърихи ҷаҳон фаро хоҳад расид, ҳангоме ки ҳар ҳаракате дар ҳукумати Худо бо таваҷҷуҳи бисёр шадид ва ҳароси баённопазир мушоҳида хоҳад шуд. Пай дар пай довариҳои Худо яке аз паси дигаре хоҳад омад — оташ ва тӯфон ва заминларза, ҳамроҳ бо ҷанг ва хунрезӣ.

> “Oh, that the people might know the time of their visitation! There are many who have not yet heard the testing truth for this time. There are many with whom the Spirit of God is striving. The time of God’s destructive judgments is the time of mercy for those who have had no opportunity to learn what is truth. Tenderly will the Lord look upon them. His heart of mercy is touched; His hand is still stretched out to save, while the door is closed to those who would not enter.

> «Оҳ, кошки мардум вақти тафаққуди худро бидонанд! Бисёранд онҳое, ки ҳанӯз ҳақиқати озмоишкунандаи барои ин замонро нашунидаанд. Бисёранд онҳое, ки Рӯҳи Худо бо онҳо мубориза мебарад. Замони довариҳои ҳалокатбори Худо замони раҳмат барои онҳост, ки имконияте барои омӯхтани он чи ҳақиқат аст, надоштаанд. Худованд бо меҳрубонӣ ба онҳо назар хоҳад кард. Дили пур аз раҳмати Ӯ ба ҳаракат меояд; дасти Ӯ ҳанӯз барои наҷот дароз аст, дар ҳоле ки дар барои онҳое баста шудааст, ки нахостанд ворид шаванд.

> “The mercy of God is shown in His long forbearance. He is holding back His judgments, waiting for the message of warning to be sounded to all. Oh, if our people would feel as they should the responsibility resting upon them to give the last message of mercy to the world, what a wonderful work would be done!” Testimonies, volume 9, 94–97.

> «Марҳамати Худо дар таҳаммулпазирии тӯлонии Ӯ зоҳир мегардад. Ӯ довариҳои Худро бозмедорад ва мунтазир аст, то паёми огоҳӣ ба ҳама расонда шавад. Оҳ, агар қавми мо масъулиятеро, ки бар дӯши онҳо гузошта шудааст, барои расондани охирин паёми марҳамат ба ҷаҳон ончунон ки бояд, эҳсос мекарданд, чӣ кори аҷибе анҷом дода мешуд!» Testimonies, ҷилди 9, 94–97.

Back to Articles