Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Six

Ваҳйи Исои Масеҳ — Шашум

The Resurrection of the Sleeping Dead

Эҳёи мурдагони хуфта

Author

Jeff Pippenger

Published

October 27, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

We have been building upon Isaiah’s final prophecy that begins in chapter forty with the identification of the tarrying time that was initiated with the disappointment of July 18, 2020. We have been aligning the death of the two witnesses of Revelation with those that are dead in Ezekiel’s valley of dead dry bones in chapter thirty-seven. We are seeking through repetition to establish the very specific sequence of events associated with the resurrection of those that were murdered in the street by the beast that ascended from the bottomless pit.

Мо бар нубуввати ниҳоии Ишаъё, ки аз боби чиҳил оғоз меёбад, бино карда истодаем, бо муайян сохтани замони таваққуфе, ки бо ноумедии 18 июли соли 2020 оғоз ёфт. Мо марги ду шоҳиди Ваҳйро бо онҳое, ки дар водии устухонҳои хушки мурдагон дар Ҳизқиёл, боби сию ҳафт, мурдаанд, мутобиқ месозем. Мо мекӯшем, ки ба василаи такрор пайдарпайии басо мушаххаси рӯйдодҳои марбут ба эҳёи онҳое, ки аз ҷониби ҳайвоне, ки аз қаъри беинтиҳо баромад, дар кӯча кушта шуданд, барқарор намоем.

As we align these prophetic passages, we are unsealing portions of Revelation that have heretofore never been recognized, for this message is the unsealing of the Revelation of Jesus Christ that occurs just before the close of human probation. We are doing this work, for “the time is at hand.” In unsealing truths in Revelation that are now in the process of fulfillment, we are accomplishing the very work that was defined as John’s work in the Revelation. He was told to write the things he had seen, which were things that then existed and in recording those things John would simultaneously be writing the things that will be.

Ҳангоме ки ин пораҳои нубувватиро бо ҳам мутобиқ месозем, мо бахшҳое аз Ваҳйро аз мӯҳр берун меорем, ки то кунун ҳеҷ гоҳ шинохта нашуда буданд, зеро ин паём ҳамон аз мӯҳр кушода шудани Ваҳйи Исои Масеҳ аст, ки андак пеш аз ба анҷом расидани муҳлати имтиҳони инсонӣ ба вуқӯъ меояд. Мо ин корро анҷом медиҳем, зеро «вақт наздик аст». Бо аз мӯҳр берун овардани ҳақоиқе дар Ваҳй, ки ҳоло дар раванди иҷро шудан қарор доранд, мо айнан ҳамон кореро анҷом медиҳем, ки дар Ваҳй ҳамчун кори Юҳанно муайян шудааст. Ба ӯ гуфта шуд, ки чизҳоеро, ки дидааст, бинависад, ки онҳо чизҳое буданд, ки он вақт вуҷуд доштанд, ва Юҳанно бо сабт кардани он чизҳо, ҳамзамон чизҳоеро низ менавишт, ки хоҳанд буд.

> Write the things which thou hast seen, and the things which are, and the things which shall be hereafter. Revelation 1:19.

> Он чиро, ки дидаӣ, ва он чиро, ки ҳаст, ва он чиро, ки баъд аз ин воқеъ хоҳад шуд, бинавис. Ваҳй 1:19.

A logical stumbling block for Seventh-day Adventists, may very well be their traditional understanding of the book of Revelation. When a person accepts an established truth, but fails to see that the established truth was designed to develop over time, their initial correct understanding of truth can become a tradition or custom. The truth that has transformed into a tradition may very well produce the blindness represented in the message to Laodicea. The original truth is still truth, but the inability to see that truth is developed over time produces blindness. The truth is not the cause of their blindness, the blindness is simply a symptom of the cause. The cause is the ears that will not hear, the eyes that will not see and the heart that will not be converted in those who are self-satisfied with the comfort of tradition and custom.

Барои Адвентистони рӯзи ҳафтум, монеаи мантиқӣ эҳтимолан фаҳмиши суннатии онҳо аз китоби Ваҳй мебошад. Ҳангоме ки шахс ҳақиқати муқарраршударо мепазирад, вале намебинад, ки он ҳақиқати муқарраршуда барои он тарҳрезӣ шудааст, ки бо гузашти вақт рушд ёбад, фаҳмиши ибтидоии дурусти ӯ аз ҳақиқат метавонад ба анъана ё расм табдил ёбад. Ҳақиқате, ки ба анъана табдил ёфтааст, метавонад кӯриро ба вуҷуд оварад, ки дар паёми Лаодикия тасвир шудааст. Ҳақиқати аслӣ ҳамоно ҳақиқат мемонад, аммо нотавонӣ дар дидани он ки ҳақиқат бо гузашти вақт рушд меёбад, кӯриро ба вуҷуд меоварад. Ҳақиқат сабаби кӯрии онҳо нест; кӯрӣ танҳо аломати сабаб аст. Сабаб он гӯшҳост, ки намехоҳанд бишнаванд, он чашмҳост, ки намехоҳанд бубинанд, ва он дилест, ки дар касоне ки аз осоиши анъана ва расм қаноатманданд, намехоҳад табдил ёбад.

> “Christ in His teaching presented old truths of which He Himself was the originator, truths which He had spoken through patriarchs and prophets; but He now shed upon them a new light. How different appeared their meaning! A flood of light and spirituality was brought in by His explanation. And He promised that the Holy Spirit should enlighten the disciples, that the word of God should be ever unfolding to them. They would be able to present its truths in new beauty.

> «Масеҳ дар таълимоти Худ ҳақиқатҳои кӯҳанеро пешкаш намуд, ки Худи Ӯ бунёдгузори онҳо буд, ҳақиқатҳое ки онҳоро тавассути падарони қавм ва анбиё гуфта буд; аммо акнун Ӯ бар онҳо нури наве рехт. Маънии онҳо чӣ қадар дигаргун менамуд! Бо шарҳи Ӯ сели нур ва рӯҳоният ворид гардид. Ва Ӯ ваъда дод, ки Рӯҳулқудс шогирдонро равшан хоҳад кард, то ки каломи Худо ҳамеша барои онҳо кушода гардад. Онҳо қодир хоҳанд буд, ки ҳақиқатҳои онро бо ҳусни наве пешниҳод намоянд.

> “Ever since the first promise of redemption was spoken in Eden, the life, the character, and the mediatorial work of Christ have been the study of human minds. Yet every mind through whom the Holy Spirit has worked has presented these themes in a light that is fresh and new. The truths of redemption are capable of constant development and expansion. Though old, they are ever new, constantly revealing to the seeker for truth a greater glory and a mightier power.

> «Аз он замоне ки аввалин ваъдаи наҷот дар Адан баён гардид, ҳаёт, хислат ва хизмати миёнравонаи Масеҳ мавзӯи омӯзиши зеҳни инсон будааст. Бо вуҷуди ин, ҳар зеҳне ки Рӯҳулқудс ба василаи он амал кардааст, ин мавзӯъҳоро дар нуре тоза ва нав пешкаш намудааст. Ҳақоиқи наҷот қобили рушд ва тавсеаи пайваста мебошанд. Гарчанде ки қадимӣ ҳастанд, ҳамеша наванд ва доимо ба толиби ҳақиқат ҷалоли бузургтар ва қудрати нерумандтареро ошкор месозанд.»

> “In every age there is a new development of truth, a message of God to the people of that generation. The old truths are all essential; new truth is not independent of the old, but an unfolding of it. It is only as the old truths are understood that we can comprehend the new. When Christ desired to open to His disciples the truth of His resurrection, He began ‘at Moses and all the prophets’ and ‘expounded unto them in all the scriptures the things concerning Himself.’ Luke 24:27. But it is the light which shines in the fresh unfolding of truth that glorifies the old. He who rejects or neglects the new does not really possess the old. For him it loses its vital power and becomes but a lifeless form.

> «Дар ҳар аср инкишофи нави ҳақиқат вуҷуд дорад — паёме аз ҷониби Худо барои мардуми он насл. Ҳақиқатҳои кӯҳна ҳама заруранд; ҳақиқати нав аз ҳақиқатҳои кӯҳна ҷудо нест, балки кушоиш ва тавсиаи онҳост. Танҳо дар сурате ки ҳақиқатҳои кӯҳна фаҳмида шаванд, мо метавонем ҳақиқатҳои навро дарк намоем. Вақте ки Масеҳ хост ҳақиқати эҳёи Худро ба шогирдонаш ошкор созад, Ӯ аз “Мусо ва ҳамаи анбиё” оғоз намуда, “дар ҳамаи Навиштаҳо он чиро, ки дар бораи Ӯ буд, ба онҳо шарҳ дод”. Луқо 24:27. Аммо маҳз нуре, ки дар кушоиши тозаи ҳақиқат медурахшад, кӯҳнаро ҷалол мебахшад. Касе ки навро рад мекунад ё беэътиноӣ менамояд, дар асл кӯҳнаро соҳиб нест. Барои ӯ он қуввати ҳаётбахши худро аз даст медиҳад ва танҳо ба сурати беҷон табдил меёбад.»

> “There are those who profess to believe and to teach the truths of the Old Testament, while they reject the New. But in refusing to receive the teachings of Christ, they show that they do not believe that which patriarchs and prophets have spoken. ‘Had ye believed Moses,’ Christ said, ‘ye would have believed Me; for he wrote of Me.’ John 5:46. Hence there is no real power in their teaching of even the Old Testament.

> «Ҳастанд касоне, ки изҳор медоранд, ки ба ҳақоиқи Аҳди Қадим имон доранд ва онҳоро таълим медиҳанд, дар ҳоле ки Аҳди Ҷадидро рад мекунанд. Аммо бо сарпечӣ аз пазируфтани таълимоти Масеҳ, онҳо нишон медиҳанд, ки ба он чи падарон ва анбиё гуфтаанд, имон надоранд. «Агар шумо ба Мусо имон медоштед,» — гуфт Масеҳ, — «ба Ман низ имон меовардед; зеро ӯ дар бораи Ман навиштааст». Юҳанно 5:46. Бинобар ин, ҳатто дар таълими онҳо аз Аҳди Қадим низ ҳеҷ қуввати воқеӣ вуҷуд надорад.»

> “Many who claim to believe and to teach the gospel are in a similar error. They set aside the Old Testament Scriptures, of which Christ declared, ‘They are they which testify of Me.’ John 5:39. In rejecting the Old, they virtually reject the New; for both are parts of an inseparable whole. No man can rightly present the law of God without the gospel, or the gospel without the law. The law is the gospel embodied, and the gospel is the law unfolded. The law is the root, the gospel is the fragrant blossom and fruit which it bears.” Christ’s Object Lessons, 127.

> «Бисёре аз онҳое ки даъво мекунанд, ки ба Инҷил имон доранд ва онро таълим медиҳанд, дар хатои монанд қарор доранд. Онҳо Навиштаҳои Аҳди Қадимро канор мегузоранд, ки Масеҳ дар бораи онҳо гуфтааст: “Онҳо ҳамонҳоянд, ки дар бораи Ман шаҳодат медиҳанд.” Юҳанно 5:39. Бо рад кардани Аҳди Қадим, онҳо дар асл Аҳди Ҷадидро низ рад мекунанд; зеро ҳар ду қисмҳои як кулли ҷудонопазиранд. Ҳеҷ кас наметавонад шариати Худоро бе Инҷил дуруст баён кунад, ва на Инҷилро бе шариат. Шариат Инҷилест, ки таҷассум ёфтааст, ва Инҷил шариатест, ки кушода шудааст. Шариат реша аст, Инҷил бошад гули муаттар ва самарест, ки он ба бор меоварад». Масалҳои Масеҳ, 127.

Those that claim to believe the old, but reject the new applies with even more force upon Seventh-day Adventists who claim to believe the Bible in its entirety, but reject the writings of the Spirit of Prophecy. In the Revelation John is a symbol of God’s people in the last days who are being persecuted for accepting both the Bible and Spirit of Prophecy.

Онҳое ки даъво мекунанд, ки ба кӯҳна имон доранд, вале навро рад мекунанд, бо қувваи боз ҳам бештар ба Адвентистҳои рӯзи ҳафтум дахл дорад, ки даъво мекунанд ба Китоби Муқаддас дар тамомияти он имон доранд, вале навиштаҳои Рӯҳи Нубувватро рад мекунанд. Дар Ваҳй, Юҳанно рамзи қавми Худо дар рӯзҳои охир аст, ки барои пазируфтани ҳам Китоби Муқаддас ва ҳам Рӯҳи Нубувват таъқиб мешаванд.

> I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. Revelation 1:9.

> Ман Юҳанно, ки бародари шумо ва шарики шумо дар мусибат, ва дар подшоҳӣ ва сабри Исои Масеҳ низ ҳастам, дар ҷазирае, ки Патмос номида мешавад, ба хотири каломи Худо ва ба хотири шаҳодати Исои Масеҳ будам. Ваҳй 1:9.

If a person accepts the testimony of Jesus, which is the Spirit of Prophecy, which is the writings of Ellen White then the previous passage from her writings identifies the issue I am addressing. She wrote that the “truths of redemption are capable of constant development and expansion. Though old, they are ever new, constantly revealing to the seeker for truth a greater glory and a mightier power,” and that in “every age there is a new development of truth, a message of God to the people of that generation.”

Агар шахсе шаҳодати Исоро, ки ҳамон Рӯҳи Нубувват аст, ки ҳамон навиштаҳои Эллен Уайт мебошанд, қабул кунад, пас порчаи қаблӣ аз навиштаҳои ӯ масъалаеро, ки ман ба он мепардозам, муайян мекунад. Ӯ навиштааст, ки «ҳақиқатҳои наҷот қобили рушд ва тавсеаи доимӣ мебошанд. Гарчанде кӯҳнаанд, ҳамеша наванд ва пайваста барои ҷӯяндаи ҳақиқат ҷалоли бузургтар ва қудрати тавонотареро ошкор месозанд», ва ин ки «дар ҳар аср инкишофи нави ҳақиқат, паёме аз ҷониби Худо барои мардуми он насл, вуҷуд дорад».

Though the customary understanding of the book of Revelation that a typical Seventh-day Adventist might hold, is truth, the entire book of Revelation is a testimony of the last days. We are currently applying a truth that is now being unsealed, and that truth will not be recognized by those who are unwilling to accept that all the passages in the book of Revelation are part of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed in the last days.

Гарчанде фаҳмиши маъмулии китоби Ваҳй, ки як адвентисти оддии рӯзи ҳафтум метавонад дошта бошад, ҳақиқат аст, тамоми китоби Ваҳй шаҳодате дар бораи айёми охир мебошад. Мо ҳоло ҳақиқатеро татбиқ мекунем, ки акнун кушода мешавад, ва ин ҳақиқат аз ҷониби онҳое, ки намехоҳанд бипазиранд, ки ҳамаи порчаҳо дар китоби Ваҳй қисми Ваҳйи Исои Масеҳ мебошанд, ки дар айёми охир кушода мешавад, шинохта нахоҳад шуд.

The understanding that Adventism has held concerning Revelation eleven, being a fulfillment of the French Revolution is correct, and Sister White upholds that correct view. Yet that truth was simply a history, that is recorded to illustrate the last days. All of the book of Revelation is governed by this prophetic phenomenon.

Фаҳме, ки адвентизм дар бораи Ваҳй боби ёздаҳ нигоҳ доштааст, яъне ин ки он иҷроиши Инқилоби Фаронса мебошад, дуруст аст, ва Хоҳар Уайт ин назари дурустро тасдиқ мекунад. Бо вуҷуди ин, он ҳақиқат танҳо як таърих буд, ки сабт гардидааст, то айёми охирро тасвир намояд. Тамоми китоби Ваҳй зери ҳукми ҳамин падидаи нубувватӣ қарор дорад.

We are building upon the hidden history of the seven thunders as a guide to bring Ezekiel thirty-seven, Isaiah forty and Revelation eleven together with Matthew twenty-five’s parable of the ten virgins. Another prophetic line that upholds the application of the prophetic sequence of events we are addressing is found in the line of Christ, which also includes a secondary witness. Jesus was thirty years old when He was baptized and became Jesus Christ, for “Christ” in the Greek of the New Testament, or “Messiah” in the Hebrew of the Old Testament, means the anointed one.

Мо бар таърихи ниҳонии ҳафт раъд бино карда истодаем, ҳамчун роҳнамо, то Ҳизқиёл сию ҳафт, Ишаъё чиҳил ва Ваҳй ёздаҳро бо масали даҳ бокираи Матто бисту панҷ ба ҳам оварем. Хати дигари нубувватӣ, ки татбиқи пайдарҳамии нубувватии воқеаҳоро, ки мо баррасӣ менамоем, устувор мегардонад, дар хати Масеҳ ёфта мешавад, ки он низ шоҳидии дуюмдараҷаро дар бар мегирад. Исо сӣ сола буд, вақте ки Ӯ таъмид гирифт ва Исои Масеҳ гардид, зеро «Масеҳ» дар юнонии Аҳди Ҷадид, ё «Масҳшуда» дар ибрии Аҳди Қадим, маънои шахси тадҳиншударо дорад.

> That word, I say, ye know, which was published throughout all Judaea, and began from Galilee, after the baptism which John preached; How God anointed Jesus of Nazareth with the Holy Ghost and with power: who went about doing good, and healing all that were oppressed of the devil; for God was with him. Acts 10:37, 38.

> Он каломро, ман мегӯям, шумо медонед, ки дар тамоми Яҳудия паҳн гардид ва аз Ҷалил, баъд аз таъмиде ки Яҳё мавъиза кард, оғоз ёфт; чӣ гуна Худо Исои Носириро бо Рӯҳулқудс ва бо қудрат тадҳин намуд; Ӯ гаштаю баргашта некӣ мекард ва ҳамаи касонеро, ки аз иблис ситам мекашиданд, шифо медод; зеро Худо бо Ӯ буд. Аъмол 10:37, 38.

For thirty years, Jesus prepared to be anointed, and once He was anointed at His baptism, He, as Christ presented His message for three and a half prophetic days. He was then slain, put in the grave, resurrected and then ascended to heaven. The beginning of his ministry of three and a half years of ministry was His baptism, that represents His death and resurrection, and at the end of his twelve hundred and sixty days of ministry He was crucified and then resurrected–for He is the beginning and ending. The event of His death and resurrection produced a mighty army that for another three and a half years took the gospel to the Jews, and thereafter to the world.

Исо дар тӯли сӣ сол барои тадҳин шудан омода мегашт, ва чун Ӯ дар вақти таъмид ёфтанаш тадҳин шуд, Ӯ, ҳамчун Масеҳ, паёми Худро дар давоми сеюним рӯзи нубувватӣ пешниҳод намуд. Сипас Ӯ кушта шуд, ба қабр ниҳода шуд, эҳё гардид ва баъд ба осмон сууд кард. Оғози хизмати Ӯ, ки сеюним сол идома ёфт, таъмиди Ӯ буд, ки марг ва эҳёи Ӯро ифода мекунад, ва дар анҷоми ҳазору дусаду шаст рӯзи хизмати Худ Ӯ маслуб карда шуд ва сипас эҳё гардид, зеро Ӯ ибтидо ва интиҳост. Ҳодисаи марг ва эҳёи Ӯ лашкари азимеро ба вуҷуд овард, ки дар давоми сеюним соли дигар Инҷилро ба яҳудиён, ва баъд аз он ба ҷаҳон расонид.

The Catholic church, that is the antichrist of Bible prophecy, was also thirty years in preparation, before it was anointed with power. In 508, “the daily” was removed. Sister White informs us directly that the Millerites had the correct understanding of “the daily” in the book of Daniel, in spite of the fact that the Laodicean Seventh-day Adventist church returned to apostate Protestantism’s Satanic view of “the daily” in the 1930’s.

Калисои католикӣ, яъне ҳамон зиддимасеҳи нубуввати Китоби Муқаддас, низ пеш аз он ки бо қудрат тадҳин шавад, сӣ сол дар ҳоли омодасозӣ буд. Дар соли 508, «қурбонии доимӣ» бардошта шуд. Хоҳар Уайт ба мо ба таври мустақим иттилоъ медиҳад, ки миллериён дар бораи «қурбонии доимӣ» дар китоби Дониёл фаҳмиши дуруст доштанд, бо вуҷуди он ки калисои адвентистони рӯзи ҳафтуми Лаодикияӣ дар солҳои 1930-юм ба дидгоҳи шайтонии протестантизми муртад нисбат ба «қурбонии доимӣ» бозгашт.

> “Then I saw in relation to the ‘daily’ (Daniel 8:12) that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text, and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry.” Early Writings, 74.

> «Сипас ман дар бораи «ҳаррӯза» (Дониёл 8:12) дидам, ки вожаи «қурбонӣ» аз ҳикмати инсонӣ илова шудааст ва ба матн тааллуқ надорад, ва Худованд фаҳмиши дурусти онро ба онҳое дод, ки нидои соати довариро расониданд». Early Writings, 74.

The “daily” represents paganism, and pagan Rome was the power that restrained and prevented the papacy from ascending to the throne of the earth. As predicted in the book of Daniel, and thereafter confirmed by history, and thereafter revealed by angels to William Miller and thereafter confirmed by Ellen White; in 508, the pagan restraint of the rise of the papacy was removed. As with Christ, for thirty years the antichrist prepared to be empowered in 538. Christ, and the antichrist were thirty years preparing to be empowered. Once the papacy was empowered in 538, it delivered its message of death for three and a half prophetic years, just as Christ had delivered His message of life, for three and a half years. The two witnesses of Revelation eleven, which in the history of the French Revolution represented the Old and New Testaments, were also given power to prophesy for three and a half prophetic days.

«Ҳаррӯза» бутпарастиро ифода мекунад, ва Рими бутпараст он қудрате буд, ки папагиро бозмедошт ва аз ба тахти замин баромадани он пешгирӣ менамуд. Чунон ки дар китоби Дониёл пешгӯӣ шудааст, ва баъдан аз ҷониби таърих тасдиқ гардидааст, ва баъдан аз ҷониби фариштагон ба Вилям Миллер ошкор карда шудааст ва баъдан аз ҷониби Эллен Уайт тасдиқ гардидааст; дар соли 508, боздорандаи бутпарасти болоравии папагӣ бардошта шуд. Ҳамон тавре ки бо Масеҳ буд, зиддимасеҳ сӣ сол омодагӣ дид, то дар соли 538 қудрат ёбад. Масеҳ ва зиддимасеҳ ҳар ду сӣ сол омодагӣ диданд, то қудрат ёбанд. Пас аз он ки папагӣ дар соли 538 қудрат ёфт, он паёми марги худро дар тӯли сеюним соли нубувватӣ расонид, чунон ки Масеҳ паёми ҳаёти Худро дар тӯли сеюним сол расонида буд. Ду шоҳиди Ваҳйи ёздаҳ, ки дар таърихи Инқилоби Фаронса Аҳди Қадим ва Аҳди Ҷадидро ифода мекарданд, инчунин қудрат дода шуданд, то дар тӯли сеюним рӯзи нубувватӣ нубувват кунанд.

> And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:3.

> Ва Ман ба ду шоҳиди Худ қудрат хоҳам дод, ва онҳо як ҳазору дусаду шаст рӯз, либоси палос дар бар карда, нубувват хоҳанд кард. Ваҳй 11:3.

In 1798, after twelve hundred and sixty prophetic days, the antichrist received its deadly wound, just as Christ died on the cross after twelve hundred and sixty days, and just as the two witnesses, representing the Word of God were slain in the street after twelve hundred and sixty days.

Соли 1798, пас аз як ҳазору дусаду шаст рӯзи нубувватӣ, зиддимасеҳ захми марговари худро гирифт, ҳамон тавре ки Масеҳ пас аз як ҳазору дусаду шаст рӯз бар салиб мурд, ва ҳамон тавре ки ду шоҳид, ки Каломи Худоро намояндагӣ мекарданд, пас аз як ҳазору дусаду шаст рӯз дар кӯча кушта шуданд.

On the third day Christ was resurrected, and one of the primary subjects of the antichrist in the book of Revelation is the healing of its deadly wound, or its resurrection. The resurrection of Christ occurred on the third day, and the resurrection of the two witnesses, occurred after three and a half days. The antichrist is resurrected symbolically on the third day, for on several prophetic witnesses, the third day is a symbol of the Sunday law. At the Sunday law, the sea beast of Revelation thirteen is resurrected, and the mark of the sea beast, becomes a test. Then the United Nations, the ten kings of Revelation seventeen, at the direction of the United States, who is the premier king of the ten kings, will lift the antichrist up as the head of the three-fold union, as the papacy ascends to the throne of the earth.

Дар рӯзи сеюм Масеҳ эҳё гардид, ва яке аз мавзӯъҳои асосии зиддимасеҳ дар китоби Ваҳй шифо ёфтани захми марговари он, ё эҳёи он мебошад. Эҳёи Масеҳ дар рӯзи сеюм рух дод, ва эҳёи ду шоҳид баъд аз сеюним рӯз ба амал омад. Зиддимасеҳ ба таври рамзӣ дар рӯзи сеюм эҳё мегардад, зеро мувофиқи чандин шоҳидони набавӣ, рӯзи сеюм рамзи қонуни якшанбе мебошад. Дар вақти қонуни якшанбе, ҳайвони баҳрии Ваҳй 13 эҳё мегардад, ва аломати ҳайвони баҳрӣ ба имтиҳон табдил меёбад. Сипас Созмони Милали Муттаҳид, яъне даҳ подшоҳи Ваҳй 17, бо роҳнамоии Иёлоти Муттаҳида, ки подшоҳи пешсафи он даҳ подшоҳ аст, зиддимасеҳро ҳамчун сари иттиҳоди сегона боло хоҳад бардошт, дар ҳоле ки папагӣ ба тахти замин сууд менамояд.

> “As we approach the last crisis, it is of vital moment that harmony and unity exist among the Lord’s instrumentalities. The world is filled with storm and war and variance. Yet under one head—the papal power—the people will unite to oppose God in the person of His witnesses. This union is cemented by the great apostate. While he seeks to unite his agents in warring against the truth he will work to divide and scatter its advocates. Jealousy, evil surmising, evilspeaking, are instigated by him to produce discord and dissension.” Testimonies, volume 7, 182.

> «Ҳангоме ки мо ба буҳрони охирин наздик мешавем, ниҳоят муҳим аст, ки миёни олотҳои Худованд мувофиқат ва ягонагӣ вуҷуд дошта бошад. Ҷаҳон аз тӯфон, ҷанг ва низоъ пур аст. Аммо зери як сарвар — қудрати папагӣ — мардум муттаҳид хоҳанд шуд, то дар шахси шоҳидони Ӯ ба Худо муқобилат намоянд. Ин иттиҳод ба василаи он муртади бузург мустаҳкам карда мешавад. Дар ҳоле ки ӯ мекӯшад омилони худро барои ҷангидан бар зидди ҳақиқат муттаҳид созад, ҳамзамон кор хоҳад кард, то тарафдорони онро ҷудо ва пароканда намояд. Ҳасад, гумонҳои бад, бадгӯӣ аз ҷониби ӯ барангехта мешаванд, то носозгорӣ ва тафриқа ба вуҷуд оранд». Шаҳодатҳо, ҷилди 7, 182.

When the antichrist is resurrected, it ascends to the throne of the earth and leads the three-fold union on its march to Armageddon as Jezebel led Ahab to mount Carmel. The Psalmist Asaph, identifies ten nations, representing the United Nations, as an evil confederacy of God’s enemies, who lift up their “head,” which is the “papal power.”

Ҳангоме ки зиддимасеҳ эҳё мегардад, вай ба тахти замин боло меравад ва иттиҳоди сегонагонаро дар раҳпаймоии он сӯи Ҳармиҷидӯн роҳбарӣ мекунад, чунон ки Изобал Аҳъобро сӯи кӯҳи Кармил раҳнамоӣ намуд. Забурсаро Осаф даҳ миллатро, ки намояндаи Созмони Милали Муттаҳид мебошанд, ҳамчун иттиҳоди шариронаи душманони Худо муайян мекунад, ки «сари» худро, яъне «қудрати папагӣ»-ро, боло мебардоранд.

> A Song or Psalm of Asaph. Keep not thou silence, O God: hold not thy peace, and be not still, O God. For, lo, thine enemies make a tumult: and they that hate thee have lifted up the head. They have taken crafty counsel against thy people, and consulted against thy hidden ones. They have said, Come, and let us cut them off from being a nation; that the name of Israel may be no more in remembrance. For they have consulted together with one consent: they are confederate against thee: The tabernacles of Edom, and the Ishmaelites; of Moab, and the Hagarenes; Gebal, and Ammon, and Amalek; the Philistines with the inhabitants of Tyre; Assur also is joined with them: they have holpen the children of Lot. Selah. Psalms 83:1–8.

> Суруд ё Забури Ософ. Эй Худо, хомӯш мабош; ором магир ва сокит манишин, эй Худо. Зеро инак, душманони Ту ошӯб бармеангезанд; ва онҳое ки аз Ту нафрат доранд, сар боло кардаанд. Бар зидди қавми Ту макри ҳилагарона андешидаанд, ва бар зидди пинҳоншудагони Ту машварат кардаанд. Гуфтаанд: «Биёед, ва онҳоро аз миллат будан нобуд созем, то ки номи Исроил дигар дар ёд набошад». Зеро бо якдилӣ машварат кардаанд; бар зидди Ту паймон бастаанд: хаймаҳои Адӯм ва исмоилиён; Мӯоб ва ҳоҷариён; Ҷабал ва Аммӯн ва Амолеқ; фалиштиён бо сокинони Сур; Ашшур низ бо онҳо ҳамроҳ шудааст; онҳо ба фарзандони Лут ёрӣ расонидаанд. Селоҳ. Забур 83:1–8.

The ensign of the three angels is then flying in the midst of heaven.

Пас, парчами се фаришта дар миёни осмон парафшон аст.

> And I saw another angel fly in the midst of heaven, having the everlasting gospel to preach unto them that dwell on the earth, and to every nation, and kindred, and tongue, and people, Saying with a loud voice, Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come: and worship him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters. And there followed another angel, saying, Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication. And the third angel followed them, saying with a loud voice, If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb: And the smoke of their torment ascendeth up for ever and ever: and they have no rest day nor night, who worship the beast and his image, and whosoever receiveth the mark of his name. Here is the patience of the saints: here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus. Revelation 14:6–12.

> Ва ман фариштаи дигареро дидам, ки дар миёни осмон парвоз мекард ва Инҷили ҷовидониро дошт, то онро ба сокинони замин, ва ба ҳар миллат, ва қабила, ва забон, ва қавм мавъиза намояд; ва бо овози баланд мегуфт: Аз Худо битарсед ва Ӯро ҷалол диҳед; зеро соати доварии Ӯ фаро расидааст; ва Ӯро саҷда кунед, ки осмон ва замин ва баҳр ва чашмаҳои обҳоро офарид. Ва фариштаи дигаре аз паси ӯ омад ва гуфт: Бобили бузург суқут кард, суқут кард, он шаҳри азим, зеро ки ҳамаи халқҳоро аз шароби ғазаби зинокории худ нӯшонидааст. Ва фариштаи сеюм аз паси онҳо омад ва бо овози баланд гуфт: Агар касе ба ҳайвон ва ба сурати он саҷда кунад, ва тамғаи онро бар пешонии худ ё бар дасти худ қабул намояд, ҳамон кас низ аз шароби ғазаби Худо хоҳад нӯшид, ки беомехта ба ҷоми хашми Ӯ рехта шудааст; ва ӯ дар ҳузури фариштагони муқаддас ва дар ҳузури Барра бо оташ ва кибрит азоб дода хоҳад шуд; ва дуди азоби онҳо то абадулобод боло меравад; ва онҳое ки ба ҳайвон ва ба сурати он саҷда мекунанд, ва ҳар кӣ тамғаи номи онро қабул мекунад, на шаб оромӣ доранд ва на рӯз. Дар ин ҷост сабри муқаддасон: дар ин ҷоянд онҳое ки аҳкоми Худо ва имони Исоро нигоҳ медоранд. Ваҳй 14:6–12.

The ensign of the three angels will then be flying in the midst of heaven, but soon the antichrist will be lifted up to heaven by the ten kings of the United Nations. The ensign will then be proclaiming the message of “truth” and the antichrist will then be proclaiming the message of tradition and custom. The three angels are warning mankind to not accept the mark of the papacy, but the United States as the false prophet, will force the world to accept that very mark.

Парчами се фаришта он гоҳ дар миёни осмон парафшон хоҳад буд, аммо ба зудӣ зиддимасеҳ аз ҷониби даҳ подшоҳи Созмони Милали Муттаҳид ба осмон бардошта хоҳад шуд. Он гоҳ парчам паёми «ҳақиқат»-ро эълон хоҳад кард ва зиддимасеҳ он гоҳ паёми суннат ва расму одатро эълон хоҳад намуд. Се фаришта инсониятро ҳушдор медиҳанд, ки нишони папагиро напазиранд, аммо Иёлоти Муттаҳида, ҳамчун пайғамбари козиб, ҷаҳонро маҷбур хоҳад сохт, ки маҳз ҳамон нишонро бипазирад.

We will end here, and take it up in our next article.

Мо дар ҳамин ҷо хотима медиҳем ва онро дар мақолаи навбатии худ идома хоҳем дод.

Back to Articles