Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number Eight

Таърихи Пинҳонии Ояти Чил — Рақами Ҳашт

The Mount

Кӯҳ

Author

Jeff Pippenger

Published

April 5, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

The Mount of Transfiguration for Peter took place between Panium and the cross, and on another line, Peter is between Christ’s baptism at the beginning of His ministry and just after the triumphal entry at the ending of His ministry. Those three waymarks of the baptism, the mount and the conclusion of the triumphal entry are marked by the three times the heavenly Father spoke. The third time in John 12 is when the Greeks were seeking Jesus. The baptism is 9/11, the mount is in the history of Panium unto the Sunday law of verse sixteen. For Peter it was Panium, then the mount unto the conclusion of the triumphal entry, which was just before Christ would be glorified a second time.

Барои Петрус Кӯҳи Тағйири Сурати Масеҳ миёни Паниюм ва салиб воқеъ шуд, ва дар хатти дигар, Петрус миёни таъмиди Масеҳ дар оғози хизмати Ӯ ва каме пас аз вуруди зафармандона дар анҷоми хизмати Ӯ қарор дорад. Он се аломати роҳ — таъмид, кӯҳ ва анҷоми вуруди зафармандона — бо он се боре ишора шудаанд, ки Падари Осмонӣ сухан гуфт. Бори сеюм, дар Юҳанно 12, замоне аст, ки юнониён Исоро меҷустанд. Таъмид 9/11 аст; кӯҳ дар таърихи Паниюм то қонуни якшанбеи ояти шонздаҳум аст. Барои Петрус ин Паниюм буд, сипас кӯҳ то анҷоми вуруди зафармандона, ки каме пеш аз он буд, ки Масеҳ бори дуюм ҷалол ёбад.

> Now is my soul troubled; and what shall I say? Father, save me from this hour: but for this cause came I unto this hour. Father, glorify thy name. Then came there a voice from heaven, saying, I have both glorified it, and will glorify it again. The people therefore, that stood by, and heard it, said that it thundered: others said, An angel spake to him. Jesus answered and said, This voice came not because of me, but for your sakes. Now is the judgment of this world: now shall the prince of this world be cast out. And I, if I be lifted up from the earth, will draw all men unto me. This he said, signifying what death he should die. John 12:27–33.

> Акнун ҷони Ман ба изтироб омадааст; ва чӣ гӯям? Эй Падар, Маро аз ин соат раҳоӣ деҳ; аммо барои ҳамин Ман ба ин соат омадаам. Эй Падар, исми Худро ҷалол деҳ. Пас овозе аз осмон омад, ки мегуфт: «Ҳам онро ҷалол додаам, ва боз ҷалол хоҳам дод». Бинобар ин, мардум, ки дар он ҷо истода буданд ва онро шуниданд, мегуфтанд, ки раъд зад; дигарон мегуфтанд: «Фариштае бо Ӯ сухан гуфт». Исо дар ҷавоб гуфт: «Ин овоз на барои Ман омад, балки барои шумо. Акнун доварии ин ҷаҳон аст; акнун мири ин ҷаҳон берун андохта хоҳад шуд. Ва Ман, агар аз замин боло бардошта шавам, ҳамаро назди Худ хоҳам кашид». Ӯ инро гуфт, ишора намуда ба он ки ба чӣ гуна марг хоҳад мурд. Юҳанно 12:27–33.

The line that is framed by Leviticus twenty-three and the Pentecostal season has a beginning waymark of three steps followed by five days and an ending waymark with the identical characteristics. Between those waymarks thirty days represent the period of the priests, which ends at the feast of trumpets. The feast of trumpets, the ascension of Christ after forty days teaching His disciples face to face after His resurrection and the day of atonement represents the three steps of the ending of the line in Leviticus twenty-three. Those three steps are followed by five days unto both Pentecost and the feast of Tabernacles. The third time the heavenly Father spoke was just before the Greeks, representing those who are called out of Babylon at the Sunday law, were seeking an audience with Jesus. Just before the Sunday law Jesus identifies the lifting up of the ensign at the cross. The earth was lightened with His glory at 9/11 and it is lightened again at the Sunday law.

Хате, ки бо Ибодатиён боби бисту се ва мавсими Пантикост иҳота шудааст, нишонаи оғозиеро дорад, ки аз се қадам иборат буда, аз паси он панҷ рӯз меояд, ва нишонаи анҷомие низ дорад, ки айни ҳамон хусусиятҳоро дорост. Дар миёни он нишонаҳо, сӣ рӯз давраи коҳинонро ифода мекунад, ки дар иди карнайҳо ба анҷом мерасад. Иди карнайҳо, суъуди Масеҳ баъд аз чиҳил рӯз таълим додани шогирдонаш рӯ ба рӯ пас аз эҳёи Ӯ, ва рӯзи каффора се қадами анҷоми хатро дар Ибодатиён боби бисту се ифода мекунанд. Аз паси он се қадам панҷ рӯз меояд, ҳам то Пантикост ва ҳам то иди Хаймаҳо. Бори сеюм, ки Падари Осмонӣ сухан гуфт, андаке пеш аз он буд, ки юнониён, ки намояндаи онҳоянд, ки дар қонуни якшанбе аз Бобил даъват карда мешаванд, дар ҷустуҷӯи дидор бо Исо буданд. Андаке пеш аз қонуни якшанбе, Исо боло бардошта шудани парчамро бар салиб муайян месозад. Замин дар 9/11 бо ҷалоли Ӯ мунаввар гардид ва дар қонуни якшанбе боз мунаввар мегардад.

Caesarea Philippi, which is Panium is the third hour and Caesarea Maritima is the ninth hour of the cross when the call to come out of Babylon is sounded. Before the cross, while in the prophetic history of Panium, Peter is at the mount, but still before the ending of the triumphal entry. Panium continues unto the cross of verse sixteen. Peter in Panium is just before the three-step history of Leviticus twenty-three’s feast of trumpets, ascension and atonement. Peter is in the thirty days of the priest’s special instruction.

Қайсарияи Филиппӣ, ки Панюм аст, соати сеюм мебошад; ва Қайсарияи Маритима соати нӯҳуми салиб аст, ҳангоме ки даъват ба берун омадан аз Бобил садо медиҳад. Пеш аз салиб, ҳангоми будан дар таърихи нубувватии Панюм, Петрус бар кӯҳ аст, вале ҳанӯз пеш аз анҷоми вуруди зафармандона. Панюм то салиби ояти шонздаҳум идома меёбад. Петрус дар Панюм каме пеш аз таърихи сеқадамаи иди карнаҳои Левиён бисту сеюм — сууд ва кафорат — қарор дорад. Петрус дар сӣ рӯзи дастури махсуси коҳин аст.

Simon becomes Peter at Panium, and has one step at the mount before the triumphal entry. The triumphal entry illustrates the parable of the ten virgins. Only five enter into the marriage, and the five days between the threefold waymark and Pentecost is the beginning of the triumphal entry. It begins at the feast of trumpets, but that waymark consists of a combination of three waymarks. As a single waymark they identify the attack upon Nashville with the feast of trumpets. The message of the Midnight Cry will have just been confirmed and the procession of the five wise virgins begins the process that leads to the death, burial and resurrection of the cross, which is the Sunday law.

Шимъӯн дар Пониюм Петрус мегардад, ва пеш аз вуруди зафармандона бар кӯҳ як қадам дорад. Вуруди зафармандона масали даҳ бокираро тасвир мекунад. Танҳо панҷ нафар ба никоҳ дохил мешаванд, ва панҷ рӯзе, ки миёни нишонаи сегона ва Пантикост аст, оғози вуруди зафармандона мебошад. Он аз иди карнайҳо оғоз меёбад, аммо он нишона аз як таркиби се нишона иборат аст. Ҳамчун як нишонаи ягона, онҳо ҳамла бар Нашвиллро бо иди карнайҳо муайян мекунанд. Паёми Нидои Нимашаб нав тасдиқ хоҳад шуд, ва роҳпаймоии панҷ бокираи доно раванде оғоз мекунад, ки ба марг, дафн ва эҳёи салиб, яъне қонуни якшанбе, мебарад.

Peter is in Panium when he corrects the prediction of the fireballs of Nashville, and before the feast of trumpets is sounded at the fulfillment of the prediction. He must of prophetic necessity first go to the mount, for the mount was before the triumphal entry. Before Abraham went to the mount his name was changed, and Peter’s name was changed at Panium, before he went to the mount. The mount is Peter’s test before the prediction of the fireballs of Nashville is fulfilled. The fulfillment is the third and litmus test where character is manifested as either joy or shame.

Петрус дар Паниум қарор дорад, ҳангоме ки ӯ пешгӯии тӯбҳои оташи Нашвиллро ислоҳ мекунад, ва пеш аз он ки иди карнайҳо ҳангоми ба иҷро расидани он пешгӯӣ садо диҳад. Ӯ аз рӯи зарурати нубувватӣ бояд нахуст ба кӯҳ биравад, зеро кӯҳ пеш аз вуруди зафармандона буд. Пеш аз он ки Иброҳим ба кӯҳ биравад, номи ӯ иваз карда шуд, ва номи Петрус низ дар Паниум, пеш аз он ки ӯ ба кӯҳ биравад, иваз карда шуд. Кӯҳ озмоиши Петрус аст пеш аз он ки пешгӯии тӯбҳои оташи Нашвилл ба иҷро расад. Ба иҷро расидан озмоиши сеюм ва ҳалкунанда аст, ки дар он хислат ё ҳамчун шодӣ ва ё ҳамчун шарм зоҳир мегардад.

The line of 457 BC ends between Raphia and Panium, the covenant of chapter seventeen of Genesis aligns with Raphia and the covenant of chapter sixteen of Matthew sixteen aligns with Panium. From Panium, Peter goes to the mount, as Abraham went to the sacrifice of Isaac. The mount of Peter’s line aligns with the mount of Abraham’s time.

Хати соли 457 то милод миёни Рафия ва Паниум ба анҷом мерасад; аҳди боби ҳабдаҳуми Ҳастӣ бо Рафия мувофиқат мекунад, ва аҳди боби шонздаҳуми Матто 16 бо Паниум мувофиқат мекунад. Аз Паниум, Петрус ба кӯҳ меравад, чунон ки Иброҳим ба қурбонии Исҳоқ рафта буд. Кӯҳи хати Петрус бо кӯҳи замони Иброҳим мувофиқат мекунад.

Abraham’s waymark consisted of three days. At the triumphal entry, two disciples were sent to fetch an ass to carry Christ, and in Abraham’s line his three-day journey begins with his selection of two servants and an ass to carry the wood for the offering of Isaac. Peter’s eight- or six-day journey to the mount was three days for Abraham. Peter in Panium is before the mount and before the loosing of the ass beginning the entry into Jerusalem, which is where Abraham’s three days began. In the triumphal entry Christ stopped upon the Mount of Olives and wept for Jerusalem, thus marking the conclusion of the covenant relationship between God and ancient literal Israel. Peter’s mount is before the triumphal entry; Christ’s mount is during the triumphal entry and Abraham’s mount is at the conclusion of the entry.

Нишонаи роҳи Иброҳим аз се рӯз иборат буд. Ҳангоми вуруди тантанавӣ, ду шогирд фиристода шуданд, то хареро биёранд, ки Масеҳро бардорад; ва дар қатори Иброҳим, сафари серӯзаи ӯ бо интихоби ду хизматгор ва харе оғоз меёбад, то ҳезумро барои қурбонии Исҳоқ барад. Сафари ҳаштрӯза ё шашрӯзаи Петрус ба кӯҳ, барои Иброҳим се рӯз буд. Петрус дар Паниюм пеш аз кӯҳ ва пеш аз кушода шудани хар аст, ки оғози вуруд ба Ерусалим мебошад, ва ҳамин ҷоест, ки се рӯзи Иброҳим оғоз ёфт. Дар вуруди тантанавӣ Масеҳ бар Кӯҳи Зайтун истод ва бар Ерусалим гирист; ҳамин тавр анҷоми муносибати аҳдӣ миёни Худо ва Исроили қадимаи айнӣ нишон дода шуд. Кӯҳи Петрус пеш аз вуруди тантанавӣ аст; кӯҳи Масеҳ дар ҷараёни вуруди тантанавӣ аст; ва кӯҳи Иброҳим дар анҷоми вуруд аст.

2026 is the midterm elections when the two-hundred and fiftieth year of the sixth kingdom of Bible prophecy celebrates its glorious reign. That celebration as a prophetic midpoint aligns with Antiochus the Great in 207 BC, the midpoint between Raphia and Panium that marks the end of the two hundred and fifty years from 457 BC.

Соли 2026 интихоботи миёнамӯҳлат аст, вақте ки соли дусаду панҷоҳуми подшоҳии шашуми нубуввати Китоби Муқаддас ҳукмронии пурҷалоли худро ҷашн мегирад. Он ҷашн, ҳамчун як нуқтаи миёнаи нубувватӣ, бо Антиохуси Бузург дар соли 207 то милод мутобиқат мекунад, яъне нуқтаи миёна байни Рафия ва Паниум, ки анҷоми дусаду панҷоҳ солро аз соли 457 то милод нишон медиҳад.

As we consider the four lines that consist of chapters eleven through unto chapter twenty-two that have been unsealed so far, (perhaps there are other examples) we now take up those chapters in The Desire of Ages. Chapter eleven is The Baptism, and chapter twenty-two is Imprisonment and Death of John. John is at the beginning and the ending, and chapter seventeen, the middle chapter is Nicodemus.

Вақте ки мо он чор силсиларо, ки аз боби ёздаҳ то боби бисту ду иборатанд ва то ба имрӯз кушода шудаанд, баррасӣ мекунем, (шояд намунаҳои дигаре низ ҳастанд) акнун мо он бобҳоро дар китоби «Орзуи Аҳрор» мавриди назар қарор медиҳем. Боби ёздаҳум «Таъмид» аст, ва боби бисту дуюм «Зиндонӣ шудан ва марги Яҳё» мебошад. Яҳё дар оғоз ва анҷом қарор дорад, ва боби ҳабдаҳум, ки боби миёна аст, «Ниқӯдимус» мебошад.

> “Nicodemus had come to the Lord thinking to enter into a discussion with Him, but Jesus laid bare the foundation principles of truth. He said to Nicodemus, It is not theoretical knowledge you need so much as spiritual regeneration. You need not to have your curiosity satisfied, but to have a new heart. You must receive a new life from above before you can appreciate heavenly things. Until this change takes place, making all things new, it will result in no saving good for you to discuss with Me My authority or My mission.

> «Ниқӯдимус назди Худованд омада буд, то гумон карда, бо Ӯ ба баҳс дарояд, аммо Исо усулҳои асосии ҳақиқатро ошкор сохт. Ӯ ба Ниқӯдимус гуфт: На дониши назариявӣ он чизест, ки ту бештар ба он ниёз дорӣ, балки эҳёи рӯҳонӣ. Ту на ба он ниёз дорӣ, ки кунҷковиат қонеъ гардад, балки ба он ки дили нав ёбӣ. Ту бояд ҳаёти нави аз боло омадаро қабул намоӣ, пеш аз он ки битавонӣ чизҳои осмониро дарк кунӣ. То вақте ки ин тағйирот ба амал наояд ва ҳама чизро нав насозад, барои ту аз он ки бо Ман дар бораи қудрати Ман ё рисолати Ман баҳс кунӣ, ҳеҷ нафъи наҷотбахше нахоҳад буд.»

> “Nicodemus had heard the preaching of John the Baptist concerning repentance and baptism, and pointing the people to One who should baptize with the Holy Spirit. He himself had felt that there was a lack of spirituality among the Jews, that, to a great degree, they were controlled by bigotry and worldly ambition. He had hoped for a better state of things at the Messiah’s coming. Yet the heart-searching message of the Baptist had failed to work in him conviction of sin. He was a strict Pharisee, and prided himself on his good works. He was widely esteemed for his benevolence and his liberality in sustaining the temple service, and he felt secure of the favor of God. He was startled at the thought of a kingdom too pure for him to see in his present state.” The Desire of Ages, 171.

> «Ниқӯдимус мавъизаи Яҳёи Таъмиддиҳандаро дар бораи тавба ва таъмид шунида буд, ки мардумро ба Сӯи Он Яке ишора мекард, ки бо Рӯҳулқудс таъмид хоҳад дод. Худи ӯ низ эҳсос карда буд, ки дар миёни яҳудиён норасоии рӯҳоният вуҷуд дорад ва онҳо, ба андозаи зиёд, зери нуфузи таассуб ва ҳирси дунявӣ қарор доранд. Ӯ умед дошт, ки бо омадани Масеҳ вазъи чизҳо беҳтар хоҳад шуд. Аммо паёми дили инсонро кофтуковкунандаи Таъмиддиҳанда натавонист дар ӯ эътиқод ба гуноҳро ба вуҷуд оварад. Ӯ фарисии сахтгир буд ва аз аъмоли неки худ ифтихор мекард. Ӯ барои хайрхоҳӣ ва саховатмандии худ дар дастгирии хизмати маъбад бисёр мӯҳтарам шумурда мешуд ва худро аз илтифоти Худо дар амон меҳисобид. Ӯ аз фикри салтанате ба ҳарос афтод, ки барои ӯ, дар ҳолати кунунии худ, аз ҳад пок буд, то онро бубинад». Орзуи Асоҳо, 171.

The midpoint in The Desire of Ages is found in the line of Nicodemus, who represents the last call to Adventism in the line of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. He represents a class who heard the message of the forerunner of Christ, but who were unaware of their Laodicean condition.

Нуқтаи миёна дар «Орзуи асрҳо» дар шахсияти Никодимус дида мешавад, ки ӯ даъвати охирин ба Адвентизмро дар хати мӯҳр задани саду чиҳилу чаҳор ҳазор намояндагӣ мекунад. Ӯ як табақаро намояндагӣ мекунад, ки паёми пешгоми Масеҳро шуниданд, аммо аз ҳолати Лаодикияии худ бехабар буданд.

> “In the interview with Nicodemus, Jesus unfolded the plan of salvation, and His mission to the world. In none of His subsequent discourses did He explain so fully, step by step, the work necessary to be done in the hearts of all who would inherit the kingdom of heaven. At the very beginning of His ministry He opened the truth to a member of the Sanhedrin, to the mind that was most receptive, and to an appointed teacher of the people. But the leaders of Israel did not welcome the light. Nicodemus hid the truth in his heart, and for three years there was little apparent fruit.” The Desire of Ages, 176.

> «Дар мусоҳиба бо Ниқӯдимус, Исо нақшаи наҷот ва рисолати Худро ба ҷаҳон ошкор сохт. Дар ҳеҷ яке аз нутқҳои баъдии Худ Ӯ кори лозимаро, ки бояд дар дилҳои ҳамаи онҳое ба амал оварда шавад, ки Подшоҳии Осмонро ба мерос хоҳанд гирифт, ба ин андоза пурра ва қадам ба қадам баён накардааст. Дар ибтидои хизматгузории Худ Ӯ ҳақиқатро ба як узви Шӯрои Синедриён, ба он зеҳне, ки бештар аз ҳама қобили қабул буд, ва ба як муаллими таъйиншудаи халқ кушод. Аммо пешвоёни Исроил нурро истиқбол накарданд. Ниқӯдимус ҳақиқатро дар дили худ пинҳон дошт, ва дар давоми се сол самари зоҳирӣ андаке ба назар мерасид». The Desire of Ages, 176.

John’s message and his baptism of Christ represented the first angel’s message of fearing God. John’s message was the Laodicean message of justification by faith and that message was empowered at Christ’s baptism, just as was the message of Jones and Waggoner was the message to Laodicea in 1888. The baptism of Christ and 1888 typified the arrival of the message to Laodicea at 9/11, which ends at the midpoint between Raphia and Panium.

Паёми Яҳё ва таъмиди Масеҳ аз ҷониби ӯ паёми фариштаи аввалро дар бораи тарсидан аз Худо намояндагӣ мекарданд. Паёми Яҳё паёми Лоадиқия дар бораи сафедшавӣ ба василаи имон буд, ва он паём ҳангоми таъмиди Масеҳ қувват ёфт; ҳамон тавре ки паёми Ҷоунс ва Ваггонер паём ба Лоадиқия дар соли 1888 буд. Таъмиди Масеҳ ва соли 1888 ба таври пешнамуд омадани паём ба Лоадиқияро дар 9/11 ифода мекарданд, ки он дар миёнаи фосилаи байни Рафия ва Паниум ба анҷом мерасад.

Nicodemus means “victory of the people,” and justification by faith is the sealing message that arrived with the message of John, was empowered at the baptism and defined by Nicodemus midnight encounter with Christ. Chapter twenty-two describes the death of John producing a recognition by his disciples of the ensign that would be lifted up and draw all men to Himself. The baptism was both 9/11 and July 18, 2020 unto December 31, 2023, for the baptism illustrates death (2020), burial (three and a half days) and the resurrection (December 31, 2023). Then the midnight encounter where the victory of the people is illustrated as being born again, from the blindness of Laodicea unto the twenty-twenty vision of a Philadelphian. Then the works of Christ are set forth as the lifting up of the ensign.

Никодим маънои «ғалабаи мардум»-ро дорад, ва сафедшавӣ ба воситаи имон ҳамон паёми мӯҳркунанда аст, ки бо паёми Яҳё омад, дар таъмид қувват ёфт ва бо мулоқоти шабонаи Никодим бо Масеҳ муайян гардид. Боби бисту дувум марги Яҳёро тавсиф мекунад, ки дар натиҷаи он шогирдонаш нишонаро, ки боло бардошта хоҳад шуд ва ҳамаи одамонро ба сӯи Худ хоҳад кашид, шинохтанд. Таъмид ҳам 9/11 буд ва ҳам аз 18 июли соли 2020 то 31 декабри соли 2023, зеро таъмид маргро (2020), дафнро (сеюним рӯз) ва эҳёро (31 декабри соли 2023) тасвир мекунад. Сипас мулоқоти нисфишабӣ меояд, ки дар он ғалабаи мардум ҳамчун аз нав таваллуд ёфтан, аз кӯрии Лоудикия ба сӯи биниши бисту-бисти як филаделфиягӣ, нишон дода мешавад. Сипас аъмоли Масеҳ ҳамчун боло бардоштани нишона баён карда мешаванд.

For Abraham the works of Christ in the line of John aligns with the sacrifice of Isaac. For Peter the line ends at Caesarea by the sea, Caesarea Maritima at the ninth hour, where the cross calls all men to the victory of justification by faith, which is the message of the third angel. The message of the third angel is the message of the third woe of Islam that arrived at 9/11 in Balaam’s first encounter with the ass of Islam, then a doubling of strikes against the literal glorious land on October 7, 2023, and then the second strike at Nashville as Balaam navigates the ass of Islam through the vineyards of the ancient literal and modern spiritual glorious land. The third strike is the earthquake of the soon coming Sunday law. There Isaac is offered, there the disciples of John, a symbol of the great multitude who are given the white robes of martyrdom, heard and saw the works of the ensign. The midpoints of Genesis, Matthew and The Desire of Ages identify the sealing of the one hundred and forty-four thousand and the calling of the Gentiles.

Барои Иброҳим аъмоли Масеҳ дар хатти Юҳанно бо қурбонии Исҳоқ мувофиқат мекунад. Барои Петрус ин хат дар Қайсария назди баҳр, Қайсарияи Маритима, дар соати нӯҳум ба анҷом мерасад, ки дар он ҷо салиб ҳамаи одамонро ба ғалабаи сафедшавӣ ба воситаи имон даъват мекунад, ки ин паёми фариштаи сеюм аст. Паёми фариштаи сеюм паёми войи сеюми Ислом аст, ки дар 9/11, дар нахустин рӯёрӯии Билъом бо хари Ислом, фаро расид; сипас дучандшавии зарбаҳо бар зидди замини ҷалолёфтаи айнӣ дар 7 октябри соли 2023; ва баъд зарбаи дуюм дар Нэшвилл, ҳангоме ки Билъом хари Исломро аз миёни токзорҳои замини ҷалолёфтаи қадимаи айнӣ ва муосири рӯҳонӣ роҳнамоӣ мекунад. Зарбаи сеюм заминларзаи қонуни наздикояндаи якшанбе мебошад. Дар он ҷо Исҳоқ тақдим карда мешавад; дар он ҷо шогирдони Юҳанно, ки рамзи анбӯҳи бузурганд, ки ба онҳо ҷомаҳои сафеди шаҳодат дода мешаванд, аъмоли байрақро шуниданд ва диданд. Нуқтаҳои миёнаи Ҳастӣ, Матто ва «Орзуи асрҳо» муҳргузории яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор ва даъват шудани халқҳои ғайрияҳудиро муайян мекунанд.

The explanation given by Christ to Nicodemus was the work of the wind, though its work is unseen.

Шарҳе ки Масеҳ ба Ниқӯдимус дод, аз амали бод буд, ҳарчанд амали он дида намешавад.

> “Nicodemus was still perplexed, and Jesus used the wind to illustrate His meaning: ‘The wind bloweth where it listeth, and thou hearest the sound thereof, but canst not tell whence it cometh, and whither it goeth: so is everyone that is born of the Spirit.”

> «Ниқӯдимус ҳанӯз дар ҳайрат буд, ва Исо барои равшан сохтани маънои суханони Худ бодро мисол овард: “Бод ба ҳар ҷо, ки хоҳад, мевазад, ва ту овози онро мешунавӣ, аммо намедонӣ, ки аз куҷо меояд ва ба куҷо меравад; ҳамчунин ҳар касе ки аз Рӯҳ таваллуд ёфтааст.”»

> “The wind is heard among the branches of the trees, rustling the leaves and flowers; yet it is invisible, and no man knows whence it comes or whither it goes. So with the work of the Holy Spirit upon the heart. It can no more be explained than can the movements of the wind. A person may not be able to tell the exact time or place, or to trace all the circumstances in the process of conversion; but this does not prove him to be unconverted. By an agency as unseen as the wind, Christ is constantly working upon the heart. Little by little, perhaps unconsciously to the receiver, impressions are made that tend to draw the soul to Christ. These may be received through meditating upon Him, through reading the Scriptures, or through hearing the word from the living preacher. Suddenly, as the Spirit comes with more direct appeal, the soul gladly surrenders itself to Jesus. By many this is called sudden conversion; but it is the result of long wooing by the Spirit of God,—a patient, protracted process.

> «Шамол дар миёни шохаҳои дарахтон шунида мешавад ва баргҳо ва гулҳоро ба хишир-хишир меорад; аммо худ ноаён аст, ва ҳеҷ кас намедонад, ки аз куҷо меояд ва ба куҷо меравад. Ҳамин тавр аст амали Рӯҳулқудс бар дил. Онро бештар аз ҳаракатҳои шамол шарҳ додан мумкин нест. Шахс шояд натавонад вақти дақиқ ё ҷойи дақиқро бигӯяд, ё ҳамаи ҳолатҳоро дар ҷараёни тавба пайгирӣ намояд; вале ин исбот намекунад, ки ӯ тавба накардааст. Бо воситае, ки мисли шамол ноаён аст, Масеҳ пайваста бар дил амал мекунад. Оҳиста-оҳиста, шояд барои қабулкунанда ноогоҳона, таъсироте ба вуҷуд меоянд, ки майл доранд ҷонро ба сӯи Масеҳ ҷалб намоянд. Инҳо метавонанд тавассути тааммул дар бораи Ӯ, тавассути хондани Навиштаҳо, ё тавассути шунидани калом аз воизи зинда қабул карда шаванд. Ногоҳ, чун Рӯҳ бо даъвати мустақимтар меояд, ҷон худро бо шодмонӣ ба Исо таслим мекунад. Бисёриҳо инро тавбаи ногаҳонӣ меноманд; аммо он натиҷаи дилҷӯии тӯлонии Рӯҳи Худост,—раванди сабурона ва давомдор.»

> “While the wind is itself invisible, it produces effects that are seen and felt. So the work of the Spirit upon the soul will reveal itself in every act of him who has felt its saving power. When the Spirit of God takes possession of the heart, it transforms the life. Sinful thoughts are put away, evil deeds are renounced; love, humility, and peace take the place of anger, envy, and strife. Joy takes the place of sadness, and the countenance reflects the light of heaven. No one sees the hand that lifts the burden, or beholds the light descend from the courts above. The blessing comes when by faith the soul surrenders itself to God. Then that power which no human eye can see creates a new being in the image of God.” The Desire of Ages, 172, 173.

> «Ҳарчанд бод худ ноаён аст, вай натиҷаҳое ба вуҷуд меоварад, ки дида ва эҳсос карда мешаванд. Ҳамин тавр, амали Рӯҳ бар ҷон дар ҳар як амали касе ошкор хоҳад шуд, ки қудрати наҷотбахши онро эҳсос кардааст. Вақте ки Рӯҳи Худо дили касро соҳиб мешавад, он зиндагиро дигаргун месозад. Андешаҳои гуноҳолуд дур андохта мешаванд, аъмоли бад рад карда мешаванд; муҳаббат, фурӯтанӣ ва осоиштагӣ ҷойи хашм, ҳасад ва низоъро мегиранд. Шодӣ ҷойи ғамгиниро мегирад, ва чеҳра нури осмонро инъикос мекунад. Ҳеҷ кас дастеро, ки бори гаронро мебардорад, намебинад, ва нуруро, ки аз саҳнҳои боло нозил мешавад, мушоҳида намекунад. Баракат он гоҳ меояд, ки ҷон ба воситаи имон худро ба Худо таслим месозад. Он гоҳ ҳамон қуввае, ки ҳеҷ чашми инсонӣ онро дида наметавонад, мавҷуди наве ба сурати Худо меофарад». The Desire of Ages, 172, 173.

At 9/11 the latter rain began to sprinkle. At 9/11 Islam, represented as the “east wind” in Bible prophecy arrived as the sealing of the one hundred and forty-four thousand began. The latter rain, which is a message represented as the “golden oil” that descends from Zechariah’s two golden pipes, began the calling of Laodicean Seventh-day Adventists unto repentance. The wind of the Holy Spirit began its work of teaching all things that are written, and employing the message of Jeremiah’s old paths to speak to the hearts of blind Laodiceans. The work of the Holy Spirit represented to Nicodemus explained more fully, the “step by step,” “work necessary to be done in the hearts of all who would inherit the kingdom of heaven.” The process was compared to the work of the wind by Christ, and the process occurs during the period of “the east wind,” that arrived at 9/11. Isaiah addresses this same period in terms of the rough wind.

Дар 11/9 борони охирин оғоз кард, ки пошидан гирад. Дар 11/9 Ислом, ки дар нубуввати Китоби Муқаддас ҳамчун «боди шарқӣ» муаррифӣ шудааст, фаро расид, дар ҳоле ки мӯҳргузории як саду чиҳилу чор ҳазор оғоз ёфт. Борони охирин, ки паёмиест муаррифишуда ҳамчун «равғани тиллоӣ», ки аз ду қубури тиллоии Закарё нозил мешавад, даъвати Адвентистони рӯзи ҳафтуми Лоудикияро ба тавба оғоз кард. Боди Рӯҳулқудс кори худро оғоз намуд, то ҳамаи чизҳои навишташударо таълим диҳад ва паёми роҳҳои кӯҳани Ирмиёро ба кор барад, то ба дилҳои Лоудикиёни кӯр сухан гӯяд. Кори Рӯҳулқудс, ки ба Ниқӯдимус нишон дода шудааст, ба таври муфассалтар тавзеҳ медиҳад, он «қадам ба қадам», «кореро, ки бояд дар дилҳои ҳамаи онҳое ба анҷом расонида шавад, ки вориси Подшоҳии Осмон хоҳанд шуд». Ин раванд аз ҷониби Масеҳ ба кори бод монанд карда шудааст, ва ин раванд дар давраи «боди шарқӣ», ки дар 11/9 фаро расид, рух медиҳад. Ишаъё ба ҳамин давра низ бо истилоҳи боди сахт ишора мекунад.

> In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Isaiah 27:8, 9.

> Дар андоза, вақте ки он мерӯяд, Ту бо он баҳс хоҳӣ кард; Ӯ боди сахти Худро дар рӯзи боди шарқӣ бозмедорад. Пас, ба ҳамин васила гуноҳи Яъқуб пок карда хоҳад шуд; ва тамоми самари ин ҳамон аст, ки гуноҳи ӯ бардошта шавад; вақте ки ӯ ҳамаи сангҳои қурбонгоҳро мисли сангҳои оҳаке, ки пора-пора кӯфта шудаанд, мегардонад, бешаҳои муқаддас ва бутҳо дигар барпо нахоҳанд монд. Ишаъё 27:8, 9.

All the prophets align with one another in the latter days, and Isaiah’s “rough wind” is John’s winds of strife that are held in check during the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Isaiah’s rough wind is the east wind that is “stayed” in Isaiah’s testimony, and held in check in John’s. John’s winds of strife are held while God’s people are sealed, and Isaiah’s east wind is identified as the period when “the iniquity of Jacob” is “purged.” The Hebrew word “purged” means atoned for. John’s sealing is the same as Ezekiel chapter nine and is the same as the purging of Jacob’s iniquity. The angel who goes through Jerusalem placing a mark upon those that sigh and cry is the angel who ascends from the “east.”

Ҳамаи анбиё дар айёми охир бо якдигар мувофиқат мекунанд, ва «боди сахт»-и Ишаъё ҳамон бодҳои фитнаи Юҳанно аст, ки ҳангоми мӯҳргузории саду чилу чаҳор ҳазор нигоҳ дошта мешаванд. Боди сахти Ишаъё ҳамон боди шарқист, ки дар шаҳодати Ишаъё «боздошта» шудааст ва дар шаҳодати Юҳанно низ нигоҳ дошта мешавад. Бодҳои фитнаи Юҳанно то замоне нигоҳ дошта мешаванд, ки қавми Худо мӯҳр гардонда шаванд, ва боди шарқии Ишаъё ҳамчун даврае муайян карда мешавад, ки дар он «гуноҳи Яъқуб» «каффора карда мешавад». Калимаи ибрии «каффора карда мешавад» маънои кафорат ёфтанро дорад. Мӯҳргузории Юҳанно ҳамон чизест, ки дар боби нӯҳуми Ҳизқиёл омадааст, ва ҳамон аст, ки каффора шудани гуноҳи Яъқуб мебошад. Фариштае, ки аз миёни Уршалим мегузарад ва бар пешонии касоне, ки оҳу нола мекунанд, аломат мегузорад, ҳамон фариштаест, ки аз «шарқ» боло меояд.

> And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. Revelation 7:1–3.

> Ва баъд аз ин чизҳо чор фариштаро дидам, ки бар чор кунҷи замин истода буданд ва чор боди заминро нигоҳ медоштанд, то бод бар замин, на бар баҳр ва на бар ҳеҷ дарахте навазад. Ва фариштаи дигареро дидам, ки аз ҷониби шарқ боло меомад ва мӯҳри Худои зиндаро дошт; ва ӯ бо овози баланд ба он чор фаришта, ки ба онҳо дода шуда буд ба замин ва баҳр осеб расонанд, нидо карда, гуфт: «Ба замин ва ба баҳр ва ба дарахтон осеб нарасонед, то вақте ки мо бандагони Худои худро бар пешониҳошон мӯҳр занем». Ваҳй 7:1–3.

The angel is Christ and He ascended at the end of forty days of teaching the disciples face to face in the Pentecostal season, and He ascends at the feast of trumpets in Leviticus twenty-three at the end of the thirty days of face-to-face teaching with the priests who are represented by the number thirty.

Фаришта Масеҳ аст, ва Ӯ дар поёни чиҳил рӯзи таълим додани шогирдон рӯ ба рӯ, дар мавсими Пантикост, сууд кард; ва Ӯ дар иди карнайҳо, дар Левизабон бисту се, дар поёни сӣ рӯзи таълими рӯ ба рӯ бо коҳиноне, ки бо рақами сӣ муаррифӣ мешаванд, сууд мекунад.

2026 is the midterm elections, and the elections have already been confirmed as prophetic waymarks. Without the Democrats stealing the election of 2020 Trump would not have fulfilled the enigma of Rome. The enigma of Rome being that it is eighth and is of the seven. That enigma identifies Trump as the representative of the image of the beast, who always comes up eighth, yet is of the seven. In Daniel seven, three of pagan Rome’s ten horns needed to be removed for the little horn to ascend. There papal Rome came up as the eighth among seven other horns, yet it came forth from pagan Rome, for it was to be of the seven. In Daniel eight the Medo-Persian empire was represented by two horns, then Greece was a single horn, that when broken produced four horns, thus before Rome arrives there have been seven horns, and the little horn of Rome is the eighth. There are other witnesses to the fact that Rome always comes up eighth and is of the seven, but the enigma’s primary point of reference is Revelation chapter seventeen.

Соли 2026 интихоботи миёнамуҳлат аст, ва ин интихобот аллакай ҳамчун аломатҳои роҳи нубувватӣ тасдиқ гардидааст. Агар демократҳо интихоботи соли 2020-ро надуздида буданд, Трамп муаммои Румро иҷро намекард. Муаммои Рум он аст, ки он ҳаштум аст ва аз он ҳафт мебошад. Ин муаммо Трампро ҳамчун намояндаи сурати ҳайвон муайян мекунад, ки ҳамеша ҳаштум бармеояд, вале аз он ҳафт мебошад. Дар Дониёл 7, се шохи даҳ шохи Руми бутпараст мебоист бардошта мешуданд, то шохи хурд боло ояд. Дар он ҷо Руми папавӣ ҳамчун ҳаштумин дар миёни ҳафт шохи дигар баромад, аммо он аз Руми бутпараст пайдо гардид, зеро мебоист аз он ҳафт бошад. Дар Дониёл 8 империяи Модо-Форс бо ду шох намояндагӣ шуда буд, сипас Юнон як шохи ягона буд, ки чун шикаста шуд, чор шох ба вуҷуд овард; бинобар ин, пеш аз он ки Рум бирасад, ҳафт шох вуҷуд доранд, ва шохи хурди Рум ҳаштум аст. Шоҳидони дигари ин воқеият низ ҳастанд, ки Рум ҳамеша ҳаштум бармеояд ва аз он ҳафт мебошад, аммо нуқтаи асосии истиноди ин муаммо боби ҳабдаҳуми Ваҳй аст.

> And here is the mind which hath wisdom. The seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth. And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:9–11.

> Ва ин аст ақле ки ҳикмат дорад. Он ҳафт сар ҳафт кӯҳанд, ки зан бар онҳо нишастааст. Ва ҳафт подшоҳ ҳастанд: панҷ афтодаанд, ва яке ҳаст, ва дигаре ҳанӯз наомадааст; ва ҳангоме ки биёяд, бояд муддати кӯтоҳе бимонад. Ва ҳайвоне ки буд, ва нест, ҳамон ҳаштум аст, ва аз ҷумлаи он ҳафт аст, ва ба ҳалокат меравад. Ваҳй 17:9–11.

The stolen election of 2020 identified an election as a prophetic waymark. A second witness to this fact is with President Carter. Reagan was the first of the presidents that lead to Trump being the eighth that is of the seven, as he forms an image of Rome. Reagan was the first of the line of eight presidents since the time of the end in 1989. 1989 was fulfilled in Daniel eleven, verses one through four, and it sets forth the testimony of the richest president. Reagan was preceded by the worst President in history up to that point. Carter left office with a crisis of Islam unresolved. Forty-seven years later and Trump is currently resolving the problem left to Reagan by the Democrat Carter. Because the first and alpha Reagan was a Republican typifying a Republican at the ending and omega, Trump would also need to inherit a crisis of Islam created by the previous Democrat president, who would of prophetic necessity be the worst president in history up to that point. Obama, of course fulfilled all those prophetic characteristics, and so did Biden. In order for Reagan to typify the last, he also had to typify not only the eighth, but also the sixth. In doing so the Lion of the tribe of Judah had to control the elections to secure a progression of failed presidencies that preceded Trump in both instances. The elections are a prophetic waymark, and 2026 is the midterms for the president that is the eighth that is of the seven.

Интихоботи дуздидашудаи соли 2020 як интихоботро ҳамчун нишонаи роҳии нубувват муайян намуд. Шоҳиди дуввуми ин воқеият дар Президенти Картер аст. Рейган нахустини он президентҳое буд, ки ба Трамп мебаранд, то вай ҳаштум гардад, ки аз миёни он ҳафт аст, зеро ӯ сурати Румро ташкил медиҳад. Рейган аввалини силсилаи ҳашт президент аз замони охир дар соли 1989 буд. Соли 1989 дар Дониёл боби ёздаҳ, оятҳои 1 то 4, иҷро гардид, ва он шаҳодати сарватмандтарин президентро пеш мегузорад. Пеш аз Рейган бадтарин Президент дар таърих то ҳамон вақт буд. Картер мансабро тарк кард, дар ҳоле ки буҳрони Ислом ҳалношуда боқӣ монд. Пас аз чиҳилу ҳафт сол, Трамп акнун мушкилеро ҳал мекунад, ки Демократ Картер барои Рейган боқӣ гузошта буд. Азбаски аввалин ва алфа, Рейган, як ҷумҳурихоҳ буд, ки ҷумҳурихоҳеро дар анҷом ва омега намунавор месохт, Трамп низ бояд буҳрони Исломеро ба мерос мегирифт, ки аз ҷониби президенти пешини демократ ба вуҷуд оварда шуда буд, ки бо зарурати нубувватӣ бояд то он замон бадтарин президент дар таърих мебуд. Обама, албатта, ҳамаи он хусусиятҳои нубувватиро иҷро кард, ва Байден низ чунин кард. Барои он ки Рейган намунаи охирин бошад, ӯ бояд на танҳо ҳаштум, балки шашумро низ намунавор месохт. Бо ин кор, Шери қабилаи Яҳудо бояд интихоботҳоро идора мекард, то пешрафти президентҳои нокомро, ки дар ҳар ду ҳолат пеш аз Трамп омада буданд, таъмин намояд. Интихоботҳо нишонаи роҳии нубувватанд, ва соли 2026 интихоботи миёнамӯҳлат барои президентест, ки ҳаштум аст ва аз миёни он ҳафт мебошад.

The two-hundred and fifty year line of the United States began in 1776 and culminates in 2026. The two-hundred and fifty year line of 457 BC culminated in 207 BC, between verses eleven and fifteen, the battles of Raphia and Panium. Raphia is prophetically aligned with Genesis seventeen covenant of circumcision, and Panium is prophetically aligned with Matthew sixteen’s covenant of the one hundred and forty-four thousand. 2026, aligns with 207 BC, between verses eleven and fifteen—between Raphia and Panium, which is also between God’s first covenant with a chosen people and God’s last covenant with a chosen people.

Хати дусаду панҷоҳсолаи Иёлоти Муттаҳида аз соли 1776 оғоз ёфта, дар соли 2026 ба анҷом мерасад. Хати дусаду панҷоҳсолаи соли 457 то милод дар соли 207 то милод, миёни оятҳои ёздаҳ ва понздаҳ, яъне миёни ҷангҳои Рафия ва Паниюм, ба анҷом расид. Рафия ба таври нубувватӣ бо аҳди хатнаи Ҳастӣ 17 мувофиқ аст, ва Паниюм ба таври нубувватӣ бо аҳди саду чилу чор ҳазор нафари Матто 16 мувофиқ аст. Соли 2026 бо соли 207 то милод мувофиқат мекунад, миёни оятҳои ёздаҳ ва понздаҳ — миёни Рафия ва Паниюм, ки ҳамчунин миёни аҳди аввали Худо бо қавми баргузида ва аҳди охирини Худо бо қавми баргузида мебошад.

The two-hundred and fifty year lines that end at the midpoint of 207 BC and 2026 align with the two-hundred and fifty year line of persecution that began when the city of Rome burned in the year 64. Beginning there, seven years of warning of the coming destruction, by a strange man were proclaimed to the inhabitants of Jerusalem. When the year seventy arrived and Jerusalem was destroyed God’s church was scattered and they spread the gospel to the entire world. At the same time that the church of Ephesus was proclaiming the Pentecostal message of the resurrection, the persecution represented by the church of Smyrna began, for the two churches of prophetic necessity would run parallel for a period of time. Paul was a leader of the prophetic church of Ephesus, yet he penned of both histories.

Хатҳои дусаду панҷоҳсолае, ки дар миёнаи соли 207 то м. ва соли 2026 ба поён мерасанд, бо хати дусаду панҷоҳсолаи таъқибот, ки ҳангоми сӯхтани шаҳри Рум дар соли 64 оғоз ёфт, мувофиқат мекунанд. Аз ҳамон ҷо, ҳафт соли огоҳӣ аз ҳалокати наздик, ба воситаи марде аҷиб, ба сокинони Ерусалим эълон карда шуд. Вақте ки соли ҳафтод фаро расид ва Ерусалим хароб гардид, калисои Худо пароканда шуд ва онҳо Инҷилро ба тамоми ҷаҳон паҳн карданд. Дар ҳамон замоне ки калисои Эфсӯс паёми Пантикостии эҳёро эълон мекард, таъқиботе, ки бо калисои Смирно ифода мешавад, оғоз ёфт, зеро аз рӯйи зарурати нубувватӣ он ду калисо мебоист барои муддате ба таври мувозӣ ҷараён меёфтанд. Павлус роҳбари калисои нубувватии Эфсӯс буд, вале ӯ дар бораи ҳар ду таърих навиштааст.

> Persecutions, afflictions, which came unto me at Antioch, at Iconium, at Lystra; what persecutions I endured: but out of them all the Lord delivered me. Yea, and all that will live godly in Christ Jesus shall suffer persecution. 2 Timothy 3:11, 12.

> Таъқиботҳо ва ранҷу мусибатҳое ки бар сари ман дар Антиёхия, Иқония ва Лустро омаданд; чӣ гуна таъқиботҳоро ман таҳаммул кардам, вале Худованд маро аз ҳамаи онҳо раҳоӣ дод. Оре, ҳамаи онҳое ки мехоҳанд дар Масеҳ Исои ҳаёти парҳезгорона ба сар баранд, таъқиб хоҳанд ёфт. 2 Тимотиюс 3:11, 12.

A.T. Jones identifies the two-hundred and fifty year period that begins in the year 64 and ends at the Edict of Milan in 313. For those years persecution against God’s people was carried on by pagan Rome, but the message to the church in Smyrna identified ten days, that represent the very worst persecution of that period.

А.Т. Ҷонс давраи дусаду панҷоҳсоларо муайян мекунад, ки аз соли 64 оғоз ёфта, бо Фармони Милан дар соли 313 анҷом меёбад. Дар тӯли он солҳо таъқибот бар зидди халқи Худо аз ҷониби Руми бутпараст идома дошт, аммо паём ба калисои Смирно даҳ рӯзро муайян кардааст, ки сахттарин таъқиботи ҳамон давраро намояндагӣ мекунанд.

> Fear none of those things which thou shalt suffer: behold, the devil shall cast some of you into prison, that ye may be tried; and ye shall have tribulation ten days: be thou faithful unto death, and I will give thee a crown of life. Revelation 2:10.

> Аз он чизҳое, ки хоҳӣ кашид, ҳаросон мабош; инак, иблис баъзеро аз шумо ба зиндон хоҳад андохт, то ки озмуда шавед; ва даҳ рӯз мусибат хоҳед дошт: то ба марг вафодор бош, ва Ман ба ту тоҷи ҳаётро хоҳам дод. Ваҳй 2:10.

That period of persecution represented by the Emperor Diocletian was for ten years, beginning in 303 and ending in 313, when the Emperor Constantine the Great was ruling, as he would be at the first Sunday law of 321, and when he divided Rome into east and west in 330. 313 was prophetically marked by the diplomatic marriage in Milan when Emperor Constantine (ruler of the West) arranged the marriage of his half-sister, Flavia Julia Constantia to Licinius, the emperor who controlled the eastern (or soon-to-be eastern) part of the Roman Empire. The marriage was symbolically ended when Constantine divided the kingdom into east and west in 330.

Он давраи таъқиботе, ки аз ҷониби Император Диоклетиан рамзӣ шудааст, даҳ сол идома дошт: аз соли 303 оғоз ёфта, дар соли 313 ба анҷом расид, замоне ки Император Константини Бузург ҳукмронӣ мекард, чунон ки ӯ ҳангоми аввалин қонуни якшанбе дар соли 321 низ ҳукмрон буд, ва ҳангоме ки ӯ дар соли 330 Румро ба шарқ ва ғарб тақсим кард. Соли 313 ба таври нубувватӣ бо ақди никоҳи дипломатӣ дар Милан ишора гардида буд, вақте ки Император Константин (ҳокими Ғарб) издивоҷи хоҳари яктарафаи худ, Флавия Юлия Констансияро, бо Лициний — императоре, ки қисми шарқии (ё ба зудӣ шарқӣ мегардидаи) Империяи Румро идора мекард, тадбир намуд. Ин издивоҷ ба таври рамзӣ ҳангоме ба поён расид, ки Константин дар соли 330 подшоҳиро ба шарқ ва ғарб тақсим кард.

Nero’s 250-year period begins with a seven-year period that begins and ends with a siege that typifies the end of the world. At the end of the period there was a distinct ten years of persecution. The period began in the time of Ephesus, then covered the history of Smyrna until Constantine’s church of compromise, when the church of Pergamos arrived in 313.

Давраи 250-солаи Нерон бо як давраи ҳафтсола оғоз мешавад, ки бо муҳосирае оғоз ва анҷом меёбад, ки анҷоми ҷаҳонро ба таври намунавӣ ифода мекунад. Дар поёни ин давра даҳ соли мушаххаси таъқибот вуҷуд дошт. Ин давра дар замони Эфсӯс оғоз ёфт, сипас таърихи Смирноро дар бар гирифт, то ба калисои созишкоронаи Константин, вақте ки калисои Пергамус дар соли 313 ба миён омад.

Those seventeen years from 313 to 330 find their counterpoint in the history of Raphia and Panium, where the battle of 217 BC and the battle of 200 BC are separated by seventeen years. At the battle of Raphia, Ptolemy prevailed, but he would be dead and gone before the battle of Panium. Yet he reigned for seventeen years from 221 BC unto 204 BC. Three lines of 250 years tied together by three seventeens force the consideration that 313 aligns with 2026.

Он ҳабдаҳ сол аз 313 то 330 муодили худро дар таърихи Рафия ва Паниюм меёбанд, ки дар он ҷо ҷанги соли 217 то милод ва ҷанги соли 200 то милодро ҳабдаҳ сол аз ҳам ҷудо мекунад. Дар ҷанги Рафия Птолемей пирӯз шуд, аммо ӯ то замони ҷанги Паниюм аллакай даргузашта ва аз миён рафта буд. Бо вуҷуди ин, ӯ аз соли 221 то милод то соли 204 то милод ҳабдаҳ сол ҳукмронӣ кард. Се хатти 250-сола, ки бо се шумораи ҳабдаҳ ба ҳам пайваста шудаанд, баррасии онро ногузир месозанд, ки 313 бо 2026 мувофиқат мекунад.

313 was a distinct transition from persecution unto compromise, thus marking 313 as a symbol of a change of some prophetic nature that was typified by the change from Smyrna to Pergamos. The first step was represented by a diplomatic marriage that ended in divorce seventeen years later. The second step was the first Sunday law. Inspiration informs us that the Sunday law is preceded by a progressive step by step process that includes Sunday laws that precede the Sunday law defined as forcing you to observe Sunday and also persecuting you for observing God’s seventh-day Sabbath.

313 гузариши равшане аз таъқибот ба созиш буд; бинобар ин, 313 ҳамчун рамзи тағйироте бо хусусияти муайяни нубувватӣ муайян мегардад, ки онро гузариш аз Смирно ба Пергамос тамсил мекард. Қадами аввал бо издивоҷи дипломатие муаррифӣ шуд, ки ҳабдаҳ сол баъд бо талоқ анҷом ёфт. Қадами дувум аввалин қонуни якшанбе буд. Илҳом ба мо хабар медиҳад, ки қонуни якшанбе пеш аз худ бо раванди тадриҷии қадам ба қадам пешомада мешавад, ки қонунҳои якшанберо дар бар мегирад, ки пеш аз он Қонуни якшанбе меоянд, ки ҳамчун маҷбур сохтани ту ба риояи якшанбе ва ҳамчунин таъқибот кардани ту барои риояи шанбеи рӯзи ҳафтуми Худо муайян шудааст.

> “If the reader would understand the agencies to be employed in the soon-coming contest, he has but to trace the record of the means which Rome employed for the same object in ages past. If he would know how papists and Protestants united will deal with those who reject their dogmas, let him see the spirit which Rome manifested toward the Sabbath and its defenders.

> «Агар хонанда бихоҳад василаҳоеро, ки дар муборизаи наздикулвуқӯъ ба кор бурда хоҳанд шуд, дарк намояд, бар ӯст, ки танҳо сабти он василаҳоеро пайгирӣ кунад, ки Рум дар асрҳои гузашта барои ҳамон мақсад ба кор бурдааст. Агар ӯ бихоҳад бидонад, ки папистҳо ва протестантҳо, чун муттаҳид шаванд, бо касоне ки ақоид ва таълимоти онҳоро рад мекунанд, чӣ гуна рафтор хоҳанд кард, бигзор рӯҳияеро бубинад, ки Рум нисбат ба шанбе ва ҳомиёни он зоҳир намудааст.»

> “Royal edicts, general councils, and church ordinances sustained by secular power were the steps by which the pagan festival attained its position of honor in the Christian world. The first public measure enforcing Sunday observance was the law enacted by Constantine. (A.D. 321.) This edict required townspeople to rest on ‘the venerable day of the sun,’ but permitted countrymen to continue their agricultural pursuits. Though virtually a heathen statute, it was enforced by the emperor after his nominal acceptance of Christianity.” The Great Controversy, 573, 574.

> «Фармонҳои шоҳона, шӯроҳои умумӣ ва муқаррароти калисо, ки бо қудрати дунявӣ пуштибонӣ мешуданд, он марҳилаҳое буданд, ки ба воситаи онҳо иди бутпарастона ба мақоми иззат дар ҷаҳони масеҳӣ расид. Аввалин тадбири оммавие, ки риояи рӯзи якшанберо ҳатмӣ мегардонд, қонуне буд, ки Константин қабул кард. (A.D. 321.) Ин фармон аз сокинони шаҳрҳо талаб мекард, ки дар «рӯзи муҳташами офтоб» истироҳат намоянд, аммо ба сокинони деҳот иҷозат медод, ки ба корҳои кишоварзии худ идома диҳанд. Ҳарчанд дар асл қонуни бутпарастона буд, пас аз он ки император ба таври зоҳирӣ масеҳиятро пазируфт, он аз ҷониби ӯ ба иҷро дароварда шуд». The Great Controversy, 573, 574.

The Edict of Milan in 313, was the “royal edict” that was followed by “general councils and church ordinances sustained by secular power were the steps.” These were progressive steps which led to the first Sunday law in 321. One of those steps is “church ordinances,” such as Sunday observance, “sustained by secular power.” The period of 1888 identifies a series of Sunday laws introduced into the Senate by Senator Blair that never went anywhere, but during the same history several states were passing state enforced Sunday laws. These two witnesses identify 313 as a waymark where “royal edicts,” such as an executive order would mark a transition in the history of the earth beast, who is destined to speak as a dragon.

Фармони Милан дар соли 313 он «фармони шоҳона» буд, ки баъди он «шӯроҳои умумӣ ва оинномаҳои калисоӣ, ки бо қудрати дунявӣ дастгирӣ мешуданд, қадамҳо буданд.» Инҳо қадамҳои пайдарпайе буданд, ки ба аввалин қонуни якшанбе дар соли 321 оварда расониданд. Яке аз он қадамҳо «оинномаҳои калисоӣ» мебошад, монанди риояи якшанбе, ки «бо қудрати дунявӣ дастгирӣ мешуданд.» Давраи соли 1888 як силсила қонунҳои якшанберо муайян мекунад, ки аз ҷониби сенатор Блэр ба Сенат пешниҳод шуданд, аммо ба ҳеҷ ҷо нарасиданд; вале дар ҳамон таърих чандин иёлот қонунҳои якшанбеи аз ҷониби иёлот иҷрошавандаро қабул мекарданд. Ин ду шоҳид соли 313-ро ҳамчун як аломати роҳ муайян мекунанд, ки дар он «фармонҳои шоҳона», монанди як фармони иҷроия, гузаришеро дар таърихи ҳайвони замин нишон медиҳанд, ки таъин шудааст мисли аждаҳо сухан гӯяд.

When the United States speaks as a dragon it ends as the sixth kingdom of Bible prophecy, and it does by speaking the same as it did in the beginning of its reign as the sixth kingdom. In 1798, the United States passed the Alien and Sedition Acts, that typified the Sunday law. The Alien and Sedition Acts of 1798 were the third of three steps that began in 1776 with the Declaration of Independence followed by the Constitution in 1789. Those three steps align with 313, 321 and 330.

Ҳангоме ки Иёлоти Муттаҳида чун аждаҳо сухан мегӯяд, он ҳамчун подшоҳии шашуми нубуввати Китоби Муқаддас ба анҷом мерасад, ва инро бо ҳамон гуна сухан гуфтан ба ҷо меорад, ки дар оғози ҳукмронии худ ҳамчун подшоҳии шашум гуфта буд. Дар соли 1798, Иёлоти Муттаҳида Қонунҳои «Alien and Sedition»-ро қабул кард, ки намунаи пешакии қонуни якшанбе буданд. Қонунҳои «Alien and Sedition»-и соли 1798 қадами сеюми аз се қадам буданд, ки дар соли 1776 бо Эъломияи Истиқлолият оғоз ёфта, баъдан бо Конститутсия дар соли 1789 идома ёфтанд. Ин се қадам бо солҳои 313, 321 ва 330 мутобиқат доранд.

1776, 1789 and 1798 were all actions that are defined as speaking, for inspiration informs us that the “speaking of the nation is the action of its legislative and judicial authorities.” 313, 321 and 330 are all waymarks associated with Constantine the Great. The ending of ancient literal Israel, both the northern and southern kingdoms, is symbolized as a divorce, which is what is represented by 330. A divorce between east and west in a marriage that began seventeen years before, at the marriage of the Edict of Milan. At the Sunday law the United States will have filled up its cup of probationary time and it will be divorced from God in terms of its prophetic purpose, as typified by the land flowing with milk and honey for ancient Israel. Inspiration says national apostasy is followed by national ruin. That happens when God divorces the glorious land as represented by the year 330. From the marriage of 313 unto the first in a series of escalating Sunday laws in 321 unto the divorce of 330. 1776 aligns with 313, and 1789 aligns with 321 and 1798 aligns with 330.

1776, 1789 ва 1798 ҳама амалҳое буданд, ки ҳамчун сухан гуфтан муайян мешаванд, зеро илҳом ба мо мефаҳмонад, ки «сухан гуфтани миллат амали мақомоти қонунгузор ва судии он аст». 313, 321 ва 330 ҳама нишонаҳои роҳе мебошанд, ки бо Константини Бузург алоқаманданд. Поёни Исроили қадимаи ҳарфӣ, ҳам подшоҳии шимолӣ ва ҳам ҷанубӣ, ҳамчун талоқ рамзгузорӣ шудааст, ки ҳамин чизро 330 ифода менамояд. Талоқе миёни шарқ ва ғарб дар издивоҷе, ки ҳабдаҳ сол пештар, дар издивоҷи Фармони Милан оғоз ёфта буд. Дар қонуни якшанбе Иёлоти Муттаҳида ҷоми замони имтиҳонии худро пур хоҳад кард ва аз Худо нисбат ба мақсади пешгӯёнаи худ талоқ дода хоҳад шуд, чунон ки онро замини ҷористаи аз шир ва асал барои Исроили қадима намуна мегардонад. Илҳом мегӯяд, ки иртидоди миллӣ аз паси харобии миллӣ меояд. Ин ҳангоме рӯй медиҳад, ки Худо замини ҷалолмандро талоқ медиҳад, чунон ки соли 330 онро ифода мекунад. Аз издивоҷи 313 то нахустин дар як силсилаи қонунҳои якшанбеи рӯ ба шиддат дар 321 то талоқи 330. 1776 бо 313 мутобиқат мекунад, ва 1789 бо 321 мутобиқат мекунад ва 1798 бо 330 мутобиқат мекунад.

330 is also the fulfillment of the 360 years since the battle of Actium in 31 BC. Actium was Rome’s third obstacle and thus typifies the Sunday law where modern Rome conquers its second and third obstacles. At the waymark of 330 the battle of Panium joins the battle of Actium. The battle of Raphia in 217 BC aligns with the Ukrainian war in 2014, then in 2015 Trump launched his first presidential campaign, 2020 both horns of the earth beast were slain, 2023 they were both resurrected. 2024 the test of the foundations began and in 2025 the prophetic alliance of the eighth president and his papal counterpart were marked by their mutual inaugurations.

330 ҳамчунин иҷрошавии 360 сол аз ҷанги Аксиум дар соли 31 то м. мебошад. Аксиум монеаи сеюми Рум буд ва аз ин рӯ қонуни якшанберо намудагӣ мекунад, ки дар он Руми муосир монеаҳои дуюм ва сеюми худро мағлуб месозад. Дар аломати роҳии 330 ҷанги Паний ба ҷанги Аксиум ҳамроҳ мешавад. Ҷанги Рафия дар соли 217 то м. бо ҷанги Украина дар соли 2014 мутобиқат мекунад; сипас дар соли 2015 Трамп нахустин маъракаи президентии худро оғоз намуд; дар соли 2020 ҳар ду шохи ҳайвони заминӣ кушта шуданд; дар соли 2023 ҳар дуи онҳо эҳё гардиданд. Дар соли 2024 озмоиши асосҳо оғоз ёфт ва дар соли 2025 иттиҳоди нубувватии президенти ҳаштум ва ҳамтои папавии ӯ бо маросимҳои мутақобили савгандёдкунии онҳо нишонгузорӣ гардид.

We will continue these things in the next article.

Мо ин чизҳоро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

Back to Articles