Article

# The Book of Daniel - Number Eighty-Six

Китоби Дониёл — Рақами ҳаштоду шаш

The Prophetic Unveiling: Understanding the Increase of Knowledge and the Midnight Cry Message

Ваҳйи нубувватӣ: Фаҳмидани афзоиши дониш ва паёми нидои нимашабӣ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 19, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are dealing with the parallel between the movements of the first and third angels, in order to better understand what the increase of knowledge represents symbolically when it is unsealed at the time of the end. We are attempting to demonstrate that it represents an escalation of truth that ultimately climaxes as the latter rain, which is the message of the Midnight Cry. As a symbol, the “increase of knowledge” is derived from the book of Daniel, and it is there identified as the prophetic knowledge that tests and produces two classes of worshippers.

Мо ба муқоисаи миёни ҳаракатҳои фариштаи якум ва сеюм сарукор дорем, то беҳтар дарк намоем, ки «афзоиши дониш» ҳангоми кушода шудани мӯҳраш дар вақти охир аз ҷиҳати рамзӣ чиро ифода мекунад. Мо мекӯшем нишон диҳем, ки он афзоиши ҳақиқатро ифода менамояд, ки ниҳоят ба борони охирин, яъне ба паёми Нидои Нимашаб, ба авҷи худ мерасад. Ҳамчун як рамз, «афзоиши дониш» аз китоби Дониёл гирифта шудааст, ва дар он ҷо он ҳамчун дониши нубувватӣ муаррифӣ мегардад, ки ду синфи парастандагонро меозмояд ва ба вуҷуд меоварад.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> Ва ӯ гуфт: «Роҳи худро бигир, эй Дониёл, зеро ин суханон то замони анҷом баста ва мӯҳр зада шудаанд. Бисёрон пок хоҳанд шуд, ва сафед гардонида хоҳанд шуд, ва озмуда хоҳанд шуд; аммо бадкорон бадкорӣ хоҳанд кард; ва ҳеҷ яке аз бадкорон нахоҳад фаҳмид; аммо хирадмандон хоҳанд фаҳмид». Дониёл 12:9, 10.

In 1989 an “increase of knowledge” was unsealed that will ultimately demonstrate two classes of worshippers. Those two classes are illustrated in the context of how they relate to the message of the latter rain. The wicked do not recognize or receive the latter rain, and the wise do. The wicked therefore do not see when the latter rain begins to fall, and it began to fall when the nations were angered on September 11, 2001. We have been addressing the leadership of Laodicean Adventism as represented in Ezekiel chapters eight and nine, and also in Isaiah chapter twenty-eight. In Isaiah the “scornful men” “made lies” their “refuge” and “hid” themselves “under falsehood.”

Дар соли 1989 «афзоиши дониш» муҳркушоӣ гардид, ки дар ниҳоят ду табақаи парастандагонро ошкор хоҳад сохт. Ин ду табақа дар заминаи муносибати онҳо ба паёми борони охир тасвир шудаанд. Шарирон борони охирро намешиносанд ва қабул намекунанд, вале доноён онро мешиносанду мепазиранд. Аз ин рӯ, шарирон намебинанд, ки борони охир кай ба боридан оғоз мекунад; ва он замоне ба боридан оғоз кард, ки халқҳо 11 сентябри соли 2001 ба ғазаб омаданд. Мо ба роҳбарияти адвентизми Лудикия, чунон ки дар бобҳои ҳаштум ва нӯҳуми Ҳизқиёл, ҳамчунин дар боби бисту ҳаштуми Ишаъё намояндагӣ шудааст, муроҷиат мекардем. Дар Ишаъё «мардони масхарабоз» «дурӯғро» «паноҳгоҳи» худ гардониданд ва худро «зери ботил» «пинҳон» карданд.

> Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves. Isaiah 28:14, 15.

> Бинобар ин, эй мардони масхарагар, ки бар ин қавме ки дар Ерусалим аст, ҳукмронӣ мекунед, каломи Худовандро бишнавед. Азбаски шумо гуфтаед: «Мо бо марг аҳд бастааем, ва бо дӯзах созиш кардаем; ҳангоме ки тозиёнаи фарогир бигзарад, ба мо нахоҳад расид; зеро мо дурӯғро паноҳгоҳи худ сохтаем, ва дар зери ботил худро пинҳон кардаем». Ишаъё 28:14, 15

The ancient men of Jerusalem of the last days fail the test of “the rest and refreshing” that is represented by the methodology of “line upon line,” which allows the wise to recognize the latter rain of the last days, through the historical illustration of the latter rain in the Millerite history. The prophetic characteristic of “the scornful men” that Isaiah emphasizes in the passage, is the lies and falsehood that they hid under and made their refuge. Therefore, in connection with the test of the latter rain message (the rest and refreshing that they would not hear), the ancient men of Jerusalem have accepted a lie.

Пирони қадимаи Ерусалим дар рӯзҳои охир аз озмоиши «оромӣ ва тароват», ки бо усули «сатр бар сатр» муаррифӣ мешавад, ноком мегарданд; усуле ки ба хирадмандон имкон медиҳад, ки борони охири рӯзҳои охирро тавассути тасвири таърихии борони охир дар таърихи миллерӣ бишносанд. Хусусияти нубувватии «мардуми масхаракунанда», ки Ишаъё дар ин порча бар он таъкид мекунад, дурӯғҳо ва ботилест, ки дар зери он пинҳон шуданд ва онро паноҳгоҳи худ сохтанд. Бинобар ин, дар иртибот бо озмоиши паёми борони охир («оромӣ ва тароват», ки онҳо нахостанд бишнаванд), пирони қадимаи Ерусалим дурӯғеро пазируфтаанд.

The latter rain message arrives with a debate, as represented in Habakkuk chapter two, when the watchman there asks God what he should answer in the “debate” of his history, for the word “reproved” in verse one of chapter two means “argued with”.

Паёми борони охирин бо як баҳс меояд, чунон ки дар боби дуюми Ҳабаққуқ тасвир шудааст, он ҷо посбон аз Худо мепурсад, ки дар «баҳс»-и таърихи худ чӣ ҷавоб диҳад, зеро вожаи «мазамматшуда» дар ояти якуми боби дуюм маънои «бо ӯ баҳс карда шуд»-ро дорад.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. Habakkuk 2:1.

> Ман бар посбонии худ хоҳам истод, ва худро бар бурҷ хоҳам гузошт, ва нигоҳ хоҳам кард, то бубинам, ки Ӯ ба ман чӣ хоҳад гуфт, ва ҳангоме ки танбеҳ дода шавам, чӣ посух хоҳам дод. Ҳабаққуқ 2:1.

The wise during the debate of the latter rain, present the truths represented as Miller’s jewels, which are also the foundational truths identified, established and presented by the Millerites. Those truths are represented as Christ, the Rock of Ages.

Хирадмандон ҳангоми баҳси борони охирин ҳақиқатҳоеро пешкаш менамоянд, ки ҳамчун ҷавоҳироти Миллер ифода шудаанд ва ҳамчунин ҳамон ҳақиқатҳои бунёдие мебошанд, ки аз ҷониби миллериён муайян, устувор ва пешниҳод карда шудаанд. Он ҳақиқатҳо ҳамчун Масеҳ — Сангпораи асрҳо — ифода шудаанд.

> “Let those who stand as God’s watchmen on the walls of Zion be men who can see the dangers before the people,—men who can distinguish between truth and error, righteousness and unrighteousness.

> «Бигзор онҳое ки ҳамчун дидбонҳои Худо бар деворҳои Сион меистанд, мардоне бошанд, ки хатарҳоро пеш аз мардум бубинанд,—мардоне ки тавонанд миёни ҳақиқат ва гумроҳӣ, адолат ва беадолатӣ фарқ намоянд.

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

> «Огоҳӣ расидааст: ҳеҷ чиз набояд иҷозат дода шавад, ки ворид гардад ва таҳкурсии имонеро, ки мо аз ҳамон вақте ки паём дар солҳои 1842, 1843 ва 1844 омад, бар он бино мекардем, халалдор созад. Ман дар ин паём будам, ва аз ҳамон вақт то имрӯз пеши ҷаҳон истодаам, ба нуре ки Худо ба мо додааст, содиқ мондаам. Мо ният надорем пойҳои худро аз он минбаре бардорем, ки бар он гузошта шуданд, дар ҳоле ки рӯз ба рӯз бо дуои ҷиддӣ Худовандро меҷустем ва дар талаби нур будем. Оё гумон мекунед, ки ман метавонам он нурееро, ки Худо ба ман додааст, тарк намоям? Он бояд мисли Сахраи Азалӣ бошад. Аз ҳамон вақте ки ба ман дода шуд, ҳамеша маро роҳнамоӣ кардааст». Review and Herald, April 14, 1903.

The ancient men present a false latter rain message that is represented by Isaiah as a “lie” and a falsehood. In Ezekiel chapter eight, the history that identifies when the ancient men of Jerusalem are bowing to the sun, and are contrasted with those who receive the seal of God in the next chapter. The third abomination (generation), represents a false latter rain message, as represented by the “weeping for Tammuz.” In the third generation of Adventism, which began in 1919, a “lie” was introduced in connection with the false gospel publicly presented by W. W. Prescott at the 1919 Bible Conference. That “lie” is a specific subject of the third generation, and the “lie” is the false foundation of the false latter rain message, represented by the “weeping for Tammuz.”

Мардони қадим паёми бардурӯғи борони охирро пешкаш мекунанд, ки Ишаъё онро ҳамчун «дурӯғ» ва ботилие муаррифӣ менамояд. Дар боби ҳаштуми Ҳизқиёл он таърихе оварда шудааст, ки муайян месозад кай мардони қадими Ерусалим ба офтоб саҷда мекунанд, ва дар боби баъдӣ онҳо бо касоне муқоиса мешаванд, ки мӯҳри Худоро қабул мекунанд. Зиштии сеюм (насл) паёми бардурӯғи борони охирро ифода мекунад, чунон ки дар «гиря барои Таммӯз» нишон дода шудааст. Дар насли сеюми адвентизм, ки соли 1919 оғоз ёфт, як «дурӯғ» дар иртибот бо инҷили бардурӯғе ворид карда шуд, ки W. W. Prescott онро дар Конфронси Китоби Муқаддаси соли 1919 ба таври оммавӣ пешниҳод намуд. Он «дурӯғ» мавзӯи махсуси насли сеюм аст, ва он «дурӯғ» таҳкурсии козиби паёми бардурӯғи борони охир мебошад, ки бо «гиря барои Таммӯз» ифода шудааст.

It is important to spend time pinpointing the “lie” in prophecy, for the “lie” is the major reason Laodicean Adventism cannot see the increase of knowledge in 1989. The “lie” is that “the daily” in the book of Daniel represents Christ’s sanctuary ministry. Applying “the daily” prophetically as Christ’s sanctuary ministry is a false and incorrect prophetic application, but the “lie” is not simply identifying the false identification of “the daily” as a prophetic symbol, it also represents a “lie” that claims that Sister White agreed with the false application, and then using that falsehood to then establish the incorrect application as established truth.

Муҳим аст, ки барои дақиқ муайян намудани «дурӯғ» дар нубувват вақт сарф карда шавад, зеро «дурӯғ» сабаби асосист, ки адвентизми Лоудикиягӣ афзоиши донишро дар соли 1989 дида наметавонад. «Дурӯғ» ин аст, ки «қурбонии доимӣ» дар китоби Дониёл хизмати Масеҳро дар муқаддасгоҳ ифода мекунад. Ба таври нубувватӣ татбиқ намудани «қурбонии доимӣ» ҳамчун хизмати Масеҳ дар муқаддасгоҳ татбиқи бардурӯғ ва нодурусти нубувватист, аммо «дурӯғ» танҳо ба муайян кардани ин шиносоии бардурӯғи «қурбонии доимӣ» ҳамчун рамзи нубувватӣ маҳдуд намешавад; он ҳамчунин «дурӯғ»-еро ифода мекунад, ки иддао менамояд Хоҳар Уайт бо ин татбиқи бардурӯғ мувофиқ буд, ва сипас бо истифода аз он дурӯғ ин татбиқи нодурустро ҳамчун ҳақиқати муқарраршуда барқарор месозад.

The correct understanding of the last six verses of Daniel eleven, have been typified by verses thirty to thirty-six, and when Sister White identifies the complete fulfillment of Daniel chapter eleven, she states that “scenes similar to those described” in verses thirty to thirty-six “will be repeated.”

Фаҳмиши дурусти шаш ояти охирини Дониёл боби ёздаҳум бо оятҳои сиюм то сиюшашум ба сурати намунавӣ пешакӣ нишон дода шудааст, ва ҳангоме ки Хоҳар Уайт иҷрои комили боби ёздаҳуми Дониёлро муайян мекунад, вай мегӯяд, ки «манзараҳое монанди он чи тавсиф шудаанд» дар оятҳои сиюм то сиюшашум «такрор хоҳанд шуд».

Employing the false definition of “the daily,” produces a false historical structure. The history represented in Daniel chapter eleven, verses thirty to thirty-six, includes the taking away of “the daily.” “The daily” is either the Millerite application, or application of Prescott and Daniells. Depending on which application is chosen, two different historical structures will be produced.

Истифода бурдани таърифи бардурӯғи «доимӣ» сохтори бардурӯғи таърихиро ба вуҷуд меоварад. Таърихе, ки дар китоби Дониёл, боби ёздаҳ, оятҳои сӣ то сию шаш тасвир шудааст, гирифтани «доимӣ»-ро дар бар мегирад. «Доимӣ» ё татбиқи миллеристист, ё татбиқи Прескотт ва Дэниэллс. Вобаста ба он ки кадом татбиқ интихоб мешавад, ду сохтори гуногуни таърихӣ ба вуҷуд хоҳад омад.

> And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:31.

> Ва қувваҳо аз ҷониби ӯ барпо хоҳанд шуд, ва онҳо муқаддасгоҳи қувватро палид хоҳанд сохт, ва қурбонии ҳаррӯзаро бар хоҳанд дошт, ва макруҳи вайронгарро барпо хоҳанд кард. Дониёл 11:31.

According to inspiration the prophetic history represented in this verse, and including verse thirty, and verses thirty-two through thirty-six is to be repeated in verses forty through forty-five of Daniel eleven.

Мувофиқи ваҳй, таърихи набавие, ки дар ин оят тасвир шудааст, ва ояти сиюм, инчунин оятҳои сиюду то сиюшашумро дар бар мегирад, бояд дар оятҳои чил то чилупанҷуми Дониёл ёздаҳ такрор шавад.

> “The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated. In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘shall be grieved, [Daniel 11:30–36 quoted.]

> «Пешгӯие, ки дар боби ёздаҳуми Дониёл омадааст, қариб ба иҷрои комили худ расидааст. Қисми зиёде аз таърихе, ки дар иҷрои ин пешгӯӣ ба вуқӯъ пайвастааст, такрор хоҳад шуд. Дар ояти сиюм аз қудрате сухан меравад, ки “ғамгин хоҳад шуд, [Дониёл 11:30–36 иқтибос шудааст.]»

> “Scenes similar to those described in these words will take place.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> «Манзараҳое, ки ба он чи дар ин суханон тасвир шудааст, монанданд, ба вуқуъ хоҳанд пайваст». Manuscript Releases, number 13, 394.

The verse where we find “the daily,” is verse thirty-one.

Ояте, ки мо дар он «қурбонии доимӣ»-ро меёбем, ояти сию якум аст.

> And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:31.

> Ва қувваҳо аз ҷониби ӯ бархоҳанд хест, ва онҳо муқаддасгоҳи қувватро палид хоҳанд кард, ва қурбонии доимиро барҳам хоҳанд дод, ва онҳо макрӯҳи вайронкунандагонандаро барпо хоҳанд кард. Дониёл 11:31.

The “arms” in the verse stand up on “his part.” The “arms” are a power, as is the one they “stand up” for. It is the “arms” in the verse that “stand on his part,” and the “arms” that “pollute the sanctuary of strength,” and the “arms” “take away the daily” and it is also the “arms” that “place the abomination that maketh desolate.” In Revelation chapter thirteen, the dragon, which is pagan Rome provides three things for the papacy.

«Бозуҳо» дар ин оят ба «тарафдории ӯ» бармехезанд. «Бозуҳо» қудрате ҳастанд, ҳамчунон ки он касе ки онҳо барои ӯ «бармехезанд» низ қудрат аст. Дар ин оят маҳз «бозуҳо» ҳастанд, ки «ба тарафдории ӯ меистанд», ва «бозуҳо» ҳастанд, ки «мабдаси қувватро палид месозанд», ва «бозуҳо» «қурбонии доимиро аз миён мебаранд», ва инчунин маҳз «бозуҳо» ҳастанд, ки «макруҳи вайронсозро барпо мекунанд». Дар боби сездаҳуми Ваҳй, аждаҳо, ки Руми бутпараст аст, барои папагӣ се чизро фароҳам меоварад.

> And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.

> Ва он ҳайвоне ки дидам, монанди паланг буд, ва пойҳояш мисли пойҳои хирс, ва даҳонаш мисли даҳони шер; ва аждаҳо қуввати худро, ва тахти худро, ва ҳокимияти бузургро ба ӯ дод. Ваҳй 13:2.

The leopard-like beast is identified by Sister White as the papacy, and in chapter twelve Sister White identifies that the dragon is both Satan, and also pagan Rome.

Ҳайвони палангмонандро Хоҳар Вайт ҳамчун папагӣ муайян мекунад, ва дар боби дувоздаҳум Хоҳар Вайт муайян мекунад, ки аждаҳо ҳам Шайтон аст ва ҳам Руми бутпараст.

> “Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.

> «Пас, ҳангоме ки аждаҳо, пеш аз ҳама, Шайтонро ифода мекунад, он, ба маънои дувум, рамзи Руми бутпараст низ мебошад». «Муборизаи Бузург», 439.

In verse two, of Revelation chapter thirteen, pagan Rome gave its military power, its “arms”, unto the papacy, beginning with Clovis king of the Franks (France), in the year 496. Pagan Rome gave papal Rome its seat of authority in the year 330, when the emperor Constantine vacated the city of Rome and moved the capitol of imperial Rome to the city of Constantinople. Pagan Rome gave the civil authority to the papacy in the year 533, when Justinian issued a decree identifying the papacy as the head of all the churches, and the corrector of heretics.

Дар ояти дуюми боби сездаҳуми Ваҳй, Руми бутпараст қудрати ҳарбии худро, «бозу»-ҳои худро, ба папагӣ дод, ки ин аз замони Кловис, подшоҳи франкҳо (Фаронса), дар соли 496 оғоз ёфт. Руми бутпараст курсии ҳокимияти худро дар соли 330 ба Руми папагӣ дод, вақте ки император Константин шаҳри Румро тарк кард ва пойтахти Руми императориро ба шаҳри Константинопол кӯчонд. Руми бутпараст дар соли 533 ҳокимияти шаҳрвандиро ба папагӣ дод, вақте ки Юстиниан фармоне содир намуд, ки дар он папагӣ ҳамчун сардори ҳамаи калисоҳо ва ислоҳгари бидъаткорон муайян карда мешуд.

In verse thirty-one the “arms” that stand up, are the military forces of pagan Rome, that stood up for the papacy beginning with Clovis in the year 496. For this act the papacy identifies France as the “first born of the Catholic church,” and sometimes as “the eldest daughter of the Catholic church.” In verse thirty-one, after Constantine passed a Sunday law in the year 321, and then moved the capital from the city of Rome unto the city of Constantinople in the year 330, the formerly invincible empire began to crumble, as the first four Trumpet powers of Revelation chapter eight began an ongoing warfare against the Roman empire. The focus of the attacks carried out by the Barbarians and Genseric were directed against the city of Rome, which before the year 330, had been the “sanctuary of strength” for the Roman empire. From the year 330 and onward invading barbarian warfare was to “pollute the sanctuary of strength,” until the “arms” of pagan Rome were to stand up for the papacy, beginning in the year 496.

Дар ояти сию як «бозуҳо», ки бармехезанд, қувваҳои ҳарбии Руми бутпарастанд, ки аз замони Кловис дар соли 496 ба тарафдории папагӣ бархостанд. Барои ҳамин амал, папагӣ Фаронсаро «нахустзодаи калисои католикӣ» мешуморад, ва баъзан онро «духтари бузургтарини калисои католикӣ» низ меномад. Дар ояти сию як, пас аз он ки Константин дар соли 321 қонуни рӯзи якшанберо ҷорӣ кард, ва сипас дар соли 330 пойтахтро аз шаҳри Рум ба шаҳри Константинопол кӯчонд, империяе, ки пештар мағлубнопазир менамуд, ба фурӯпошӣ оғоз кард, зеро чаҳор қудрати аввали Карнайҳои боби ҳаштуми Ваҳй ҷанги давомдореро бар зидди империяи Рум оғоз намуданд. Маркази ҳамлаҳое, ки барбарҳо ва Генсерик анҷом медоданд, ба шаҳри Рум равона шуда буд, ки пеш аз соли 330 барои империяи Рум «мақдиси қувват» буд. Аз соли 330 ба баъд ҷангҳои ҳуҷумии барбарҳо мебоист «мақдиси қувватро палид созанд», то он даме ки «бозуҳо»-и Руми бутпараст барои папагӣ бархезанд, ки ин аз соли 496 оғоз ёфт.

Not only did pagan Rome provide three things for the papal power, by giving it the military power, the civil authority and the seat of the city of Rome, but it also removed three horns for papal Rome.

На танҳо Руми бутпараст ба қудрати папагӣ се чизро фароҳам овард, яъне бо додани қудрати ҳарбӣ, ҳокимияти шаҳрвандӣ ва тахти шаҳри Рум, балки ҳамчунин барои Руми папагӣ се шохро низ бардошт.

> I considered the horns, and, behold, there came up among them another little horn, before whom there were three of the first horns plucked up by the roots: and, behold, in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things. Daniel 7:8.

> Ман ба шохҳо назар кардам, ва инак, дар миёни онҳо шохи дигари хурде баромад, ки пеши он се шох аз шохҳои аввал аз бех решакан карда шуданд; ва инак, дар ин шох чашмҳое мисли чашмони инсон ва даҳоне буд, ки суханони бузург мегуфт. Дониёл 7:8.

The three horns that were to be “plucked up” in Daniel chapter seven, represented three primary powers that were resisting the rise of the papacy to power. The last of those three horns was removed when the Goths were driven from the city of Rome in the year 538. They were driven out of the city by the “arms” of pagan Rome, for those “arms” were to place the papacy (the abomination of desolation), on the throne of the then-known world in the year 538.

Се шохе, ки дар боби ҳафтуми Дониёл бояд «решакан карда мешуданд», се қудрати асосиро ифода менамуданд, ки ба болоравии папагӣ ба қудрат муқовимат мекарданд. Охирин аз он се шох ҳангоме бардошта шуд, ки готҳо дар соли 538 аз шаҳри Рум ронда шуданд. Онҳо аз шаҳр ба василаи «бозуҳо»-и Руми бутпараст ронда шуданд, зеро он «бозуҳо» мебоист папагиро (макрӯҳи вайронии), дар соли 538 бар тахти ҷаҳоне, ки он замон маълум буд, бинишонанд.

Verse thirty-one of Daniel eleven, identifies four things the “arms” (pagan Rome), were going to do. They were to “stand up” for the papacy, as they did in the year 496. They were to pollute the “sanctuary of strength” as represented by the military struggles that were carried out upon the city of Rome for roughly two centuries. They were to “place” the papacy on the throne of the earth in the year 538, and they were also to “take away the daily.”

Ояти сию якуми Дониёл боби ёздаҳум чор чизро муайян мекунад, ки «бозуён» (Руми бутпараст) бояд анҷом медоданд. Онҳо мебоист барои папагӣ «бархезанд», чунонки дар соли 496 карданд. Онҳо мебоист «маъбади қувват»-ро палид созанд, чунонки ин дар муборизаҳои ҳарбие, ки тақрибан дар тӯли ду аср бар шаҳри Рум бурда шуданд, ифода ёфтааст. Онҳо мебоист дар соли 538 папагиро бар тахти замин «барқарор» намоянд, ва ҳамчунин мебоист «қурбонии доимиро бардоранд».

The Hebrew word translated as “take away” in the verse (sur), means “to remove”. By the year 508, the resistance from paganism that existed in the Roman empire, that had been working to prevent the rise of the papacy to power, had been fully brought into subjection or eliminated.

Калимаи ибрие, ки дар оят ба «дур карда шудан» тарҷума шудааст (sur), маънои «бартараф кардан»-ро дорад. То соли 508 муқовимате, ки аз ҷониби бутпарастӣ дар империяи Рум вуҷуд дошт ва барои пешгирӣ кардани ба қудрат расидани папагӣ амал мекард, комилан мутеъ гардонида шуда ё аз миён бардошта шуда буд.

To identify “the daily,” as Christ’s sanctuary ministry is a false application, but the actual work that was accomplished in Laodicean Adventist history that identified the false application as the truth, was based upon a specific “lie” that was accomplished in the third generation of Adventism. Sister White’s direction that the history of verses thirty to thirty-six will be repeated in the final fulfillment of Daniel eleven, made it impossible for “the scornful men” that rule Jerusalem to place an interpretation upon verse thirty-one without simultaneously rejecting the Spirit of Prophecy.

Барои «қурбонии доимӣ»-ро ҳамчун хизмати муқаддасгоҳи Масеҳ муайян кардан, татбиқи бардурӯғ аст; аммо кори воқеие, ки дар таърихи адвентистии Лаодикия анҷом ёфт ва ин татбиқи бардурӯғро ҳамчун ҳақиқат муайян намуд, бар як «дурӯғи» мушаххасе бино ёфта буд, ки дар насли сеюми адвентизм амалӣ гардид. Роҳнамоии Хоҳар Уайт, ки таърихи оятҳои сиюм то сию шашум дар иҷрошавии ниҳоии Дониёл ёздаҳ такрор хоҳад шуд, барои «мардони истеҳзокунандае», ки бар Уршалим ҳукмронӣ мекунанд, номумкин сохт, ки бар ояти сию якум тафсире ниҳанд, бе он ки ҳамзамон Рӯҳи Нубувватро рад кунанд.

The “scornful men” teach that the papacy took away the true understanding of Christ’s sanctuary ministry, by the introduction of the papal mass, which is a counterfeit of Christ’s work in the heavenly sanctuary. If this were the actual meaning of “the daily,” then the “arms” that stood up in verse thirty-one would be the papacy, for the grammatical structure of the verse demands that the “arms” are the power that takes away “the daily.”

«Мардони истеҳзокунанда» таълим медиҳанд, ки папагӣ бо ҷорӣ намудани массаи папавӣ, ки тақаллуби кори Масеҳ дар муқаддасгоҳи осмонӣ мебошад, фаҳмиши ҳақиқии хизмати Масеҳро дар муқаддасгоҳ аз байн бурдааст. Агар ин воқеан маънои «қурбонии доимӣ»-ро дошта бошад, пас «қувваҳо»-е, ки дар ояти сию як бархостанд, папагӣ мебуданд, зеро сохтори грамматикии оят тақозо мекунад, ки «қувваҳо» ҳамон қудрате бошанд, ки «қурбонии доимӣ»-ро аз байн мебарад.

In order to uphold their dish of fables, they argue that the papacy (arms) polluted Christ’s heavenly sanctuary. The Hebrew word translated as “sanctuary (miqdash) of strength” is either a pagan sanctuary or God’s sanctuary. If Daniel wanted to convey that God’s sanctuary was to be polluted by the papacy, he would have employed the Hebrew word “qodesh”, which can only represent God’s sanctuary. So where is it recorded in the Bible or the Spirit of Prophecy that the heavenly sanctuary ever was or ever will be, polluted by the papacy?

Барои пойдор нигоҳ доштани табақи афсонаҳои худ, онҳо баҳс мекунанд, ки папагарӣ (қувваи ҳарбӣ) муқаддасгоҳи осмонии Масеҳро палид кардааст. Калимаи ибрие, ки ба «муқаддасгоҳи қувват (miqdash)» тарҷума шудааст, ё ба муқаддасгоҳи бутпарастӣ ишора мекунад ё ба муқаддасгоҳи Худо. Агар Дониёл мехост бирасонад, ки муқаддасгоҳи Худо бояд аз ҷониби папагарӣ палид гардад, ӯ калимаи ибрии «qodesh»-ро ба кор мебурд, ки танҳо метавонад муқаддасгоҳи Худоро ифода намояд. Пас, дар куҷои Китоби Муқаддас ё Рӯҳи Нубувват сабт шудааст, ки муқаддасгоҳи осмонӣ ягон вақт аз ҷониби папагарӣ палид шудааст ё хоҳад шуд?

Certainly, the sins of Christians are registered in the books of the heavenly sanctuary, but that representation does not mean God’s sanctuary was polluted. The cleansing of the sanctuary represented the cleansing of the record books that are located in the sanctuary. Furthermore, the papal power has never been Christian, so it has never been entered into the books of the investigative judgment. The only judgment identified for the papacy is the executive judgment of God’s wrath.

Албатта, гуноҳҳои масеҳиён дар дафтарҳои қудсгоҳи осмонӣ сабт мешаванд, вале ин тасвир маънои онро надорад, ки қудсгоҳи Худо палид гардидааст. Поксозии қудсгоҳ рамзи поксозии дафтарҳои сабт буд, ки дар қудсгоҳ ҷой доранд. Ғайр аз ин, қудрати папавӣ ҳеҷ гоҳ масеҳӣ набудааст, бинобар ин ҳеҷ гоҳ ба дафтарҳои доварии тафтишотӣ ворид карда нашудааст. Ягона доварие, ки барои папагӣ муайян шудааст, доварии иҷрошавандаи ғазаби Худост.

The “arms” also were to “place the abomination that maketh desolate,” which would be what power? What power did the papacy place? And what power is it, in the very opening of verse thirty-one that the papacy stood up for?

«Дастҳо» ҳамчунин бояд «палидие, ки вайронӣ меоварад, барпо намоянд» — ва он кадом қудрат мебуд? Папагарӣ кадом қудратро барпо намуд? Ва ҳамон қудрате ки дар оғози худи ояти сию як папагарӣ барои он бархост, кадом қудрат аст?

The unlearned in Laodicean Adventism who have placed their eternal life into the hands of men who have been identified as being unable to read the book that is sealed, may be comfortable having their itching ears soothed with that type of corrupted biblical application, but it is even more absurd to try and take the history they must identify to uphold their error, and align it with the last six verses of Daniel eleven.

Онҳое ки дар адвентизми Лаодикия ноомӯхтаанд ва ҳаёти ҷовидонии худро ба дасти мардоне супурдаанд, ки ҳамчун нотавон аз хондани китоби мӯҳршуда шинохта шудаанд, шояд аз он хушнуд бошанд, ки гӯшҳои хоришманди онҳо бо чунин навъи татбиқи фасодёфтаи Китоби Муқаддас таскин дода мешавад, аммо боз ҳам бемаънӣтар он аст, ки кӯшиш кунанд он таърихеро, ки бояд барои пуштибонии иштибоҳи худ муайян намоянд, гирифта, онро бо шаш ояти охирини Дониёл ёздаҳ мутобиқ созанд.

In the history leading up to the collapse of the Soviet Union, which can be shown to be represented as the King of the South in verse forty of Daniel eleven, the military strength of the United States stood up for the papacy, as Ronald Reagan formed a secret alliance with the antichrist of Bible prophecy. In so doing, it signaled that any Protestant resistance to the rise of the papacy had been subdued in the United States, as typified by the removal of the resistance of paganism in the year 508. The King of the North (the papacy) in the passage first swept away the Soviet Union in 1989, and did so in partnership with “chariots” and “horseman,” representing the military strength of the United States, and also with the economic strength of the United States as represented by the “ships.”

Дар таърихе, ки ба суқути Иттиҳоди Шӯравӣ анҷомид, ва метавон нишон дод, ки он дар ояти чиҳилуми Дониёл ёздаҳ ҳамчун Подшоҳи Ҷануб муаррифӣ шудааст, қудрати низомии Иёлоти Муттаҳида барои папагӣ бархост, зеро Роналд Рейган бо зиддимасеҳи пешгӯии Китоби Муқаддас иттиҳоди махфӣ барпо намуд. Бо ин кор, ошкор гардид, ки ҳар гуна муқовимати протестантӣ ба болоравии папагӣ дар Иёлоти Муттаҳида фурӯ нишонда шудааст, чунон ки ин ба таври рамзӣ бо бартараф шудани муқовимати бутпарастӣ дар соли 508 нишон дода шудааст. Подшоҳи Шимол (папагӣ) дар ин порча нахуст Иттиҳоди Шӯравиро дар соли 1989 рӯфта аз миён бурд, ва инро дар ҳамкорӣ бо «аробаҳо» ва «саворон» анҷом дод, ки намояндаи қудрати низомии Иёлоти Муттаҳида мебошанд, ва ҳамчунин бо қудрати иқтисодии Иёлоти Муттаҳида, ки бо «киштиҳо» муаррифӣ шудааст.

The United States was the “arms” that stood up for the papacy. Protestantism was taken away, just as the resistance of paganism was subdued by the year 508. In verse forty-one the United States will be conquered by the papacy, and the Constitution of the United States, which is the “sanctuary of strength” of the United States will be overturned as the United States places the King of the North (the papacy), upon the throne of the earth, as did pagan Rome in 538. If you are reading the articles on this website, then you can download The Time of the End magazine, and read a more thorough presentation of the last six verses of Daniel eleven, but we are now simply identifying that the identification of “the daily,” as Christ’s sanctuary ministry is a false application of the symbol. We are doing this in order to show that the false application was brought upon Laodicean Adventism by a purposeful lie.

Иёлоти Муттаҳидаи Амрико он «бозуҳо» буд, ки барои папагӣ бархостанд. Протестантизм дур карда шуд, ҳамон тавре ки муқовимати бутпарастӣ то соли 508 фурӯ нишонده шуда буд. Дар ояти чиҳилу як Иёлоти Муттаҳидаи Амрико аз ҷониби папагӣ забт хоҳад шуд, ва Конститутсияи Иёлоти Муттаҳида, ки «қудсгоҳи қувват»-и Иёлоти Муттаҳида мебошад, вожгун карда хоҳад шуд, зеро Иёлоти Муттаҳида Подшоҳи Шимолро (папагиро) бар тахти замин хоҳад нишонд, чунон ки Руми бутпараст дар соли 538 кард. Агар шумо мақолаҳои ин сомонаро мехонед, пас метавонед маҷаллаи «Замони Охир»-ро боргирӣ кунед ва баёни муфассалтари шаш ояти охирини Дониёл ёздаҳро бихонед; аммо ҳоло мо фақат инро муайян месозем, ки шиносоии «қурбонии доимӣ» ҳамчун хизмати Масеҳ дар қудсгоҳ татбиқи бардурӯғи ин рамз мебошад. Мо инро ба он мақсад анҷом медиҳем, то нишон диҳем, ки ин татбиқи бардурӯғ бар адвентизми лаодикиягӣ ба воситаи дурӯғи қасдона таҳмил карда шудааст.

We will continue to consider the prophetic lie in the next article.

Мо дар мақолаи навбатӣ ба баррасии дурӯғи нубувватӣ идома хоҳем дод.

> “We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.

> «Мо ҳеҷ вақтро барои аз даст додан надорем. Замонҳои пурошӯб дар пеши рӯи мо ҳастанд. Ҷаҳон аз рӯҳи ҷанг ба таҳрик омадааст. Ба зудӣ манзараҳои мусибате, ки дар нубувватҳо дар бораи онҳо сухан рафтааст, ба вуқӯъ хоҳанд пайваст. Нубуввати боби ёздаҳуми китоби Дониёл қариб ба иҷрои комили худ расидааст. Бисёре аз таърихе, ки дар иҷрои ин нубувват ба вуқӯъ пайвастааст, такрор хоҳад шуд.»

> “In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. And such as do wickedly against the covenant shall he corrupt by flatteries: but the people that do know their God shall be strong, and do exploits. And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done.’ Daniel 11:30–36.

> «Дар ояти сиюм қудрате ёд мешавад, ки “маҳзун хоҳад шуд, ва бозгашта, бар аҳди муқаддас хашм хоҳад гирифт; ва чунин хоҳад кард; балки боз хоҳад гашт ва бо онҳое ки аҳди муқаддасро тарк мекунанд, ҳамфикр хоҳад шуд. Ва лашкарҳо аз ҷониби ӯ барпо хоҳанд шуд, ва онҳо ҳарами қувватро палид хоҳанд сохт, ва қурбонии доимиро аз миён хоҳанд бурд, ва макрӯҳи вайронкунандагонаро барпо хоҳанд кард. Ва онҳоеро, ки бар зидди аҳд бадӣ мекунанд, бо тамаллуқ фасод хоҳад кард; лекин қавме ки Худои худро мешиносанд, қавӣ хоҳанд буд ва корномаҳо ба ҷо хоҳанд овард. Ва хирадмандон аз миёни қавм бисёронро таълим хоҳанд дод; аммо онҳо ба шамшер, ва ба оташ, ва ба асирӣ, ва ба ғорат, рӯзҳои бисёр хоҳанд афтод. Ва ҳангоме ки афтанд, бо мадади андаке ёрӣ хоҳанд ёфт; вале бисёре бо тамаллуқ ба онҳо хоҳанд пайваст. Ва баъзе аз хирадмандон хоҳанд афтод, то ки онҳо озмуда шаванд, ва пок гарданд, ва сафед карда шаванд, то замони интиҳо; зеро он ҳанӯз барои вақти муқарраршудаст. Ва подшоҳ мувофиқи иродаи худ амал хоҳад кард; ва худро боло хоҳад бардошт, ва худро аз ҳар худо бузургтар хоҳад шумурд, ва бар зидди Худои худоён суханони аҷиб хоҳад гуфт, ва то анҷом ёфтани ғазаб муваффақ хоҳад шуд; зеро он чи муайян шудааст, ба амал хоҳад омад”. Дониёл 11:30–36.»

> “Scenes similar to those described in these words will take place. We see evidence that Satan is fast obtaining the control of human minds who have not the fear of God before them. Let all read and understand the prophecies of this book, for we are now entering upon the time of trouble spoken of:

> «Манзараҳое, ки ба он чӣ дар ин суханон тасвир шудааст, монанданд, ба вуқӯъ хоҳанд пайваст. Мо далелҳоеро мебинем, ки Шайтон зуд бар ақлҳои одамоне, ки тарси Худо пеши назари худ надоранд, тасаллут меёбад. Бигзор ҳама пешгӯиҳои ин китобро бихонанд ва дарк намоянд, зеро мо ҳоло ба замони тангие ворид шуда истодаем, ки дар бораи он сухан рафтааст:

> “‘And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. And many of them that sleep in the dust of the earth shall awake, some to everlasting life, and some to shame and everlasting contempt. And they that be wise shall shine as the brightness of the firmament; and they that turn many to righteousness as the stars for ever and ever. But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.’ Daniel 12:1–4.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> «Ва дар он замон Микоил, он сарвари бузурге ки барои фарзандони қавми ту меистад, бархоҳад хост; ва замони тангие хоҳад буд, чуноне ки аз вақти ба вуҷуд омадани халқе то ҳамон замон ҳеҷ гоҳ набудааст; ва дар он замон қавми ту наҷот хоҳад ёфт, ҳар кӣ дар китоб навишта ёфт шавад. Ва бисёре аз онҳое ки дар хоки замин хуфтаанд, бедор хоҳанд шуд, баъзе барои ҳаёти ҷовидонӣ, ва баъзе барои шармандагӣ ва нафрати абадӣ. Ва хирадмандон мисли дурахши фалак хоҳанд дурахшид; ва онҳое ки бисёреро ба адолат меоваранд, мисли ситорагон то абад-улобод. Аммо ту, эй Дониёл, ин суханонро бубанд ва китобро то замони охир мӯҳр намо; бисёре ба ҳар сӯ шитоб хоҳанд кард, ва дониш афзун хоҳад шуд». Дониёл 12:1–4. Manuscript Releases, number 13, 394.

Back to Articles