Article

# The Book of Daniel - Number Twenty-Six

Китоби Дониёл — Шумораи бисту шаш

Nebuchadnezzar’s Seven Times: A Prophetic Tapestry Unveiling Paganism, Papalism, and the United States

Ҳафт замони Набукаднесар: як қолини нубувватӣ, ки бутпарастӣ, папизм ва Иёлоти Муттаҳидаро ошкор месозад

Author

Jeff Pippenger

Published

December 21, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The symbol of Nebuchadnezzar in chapter four is amazing. His “seven times,” typified the periods of time that paganism (the daily), and papalism (the transgression of desolation), trampled down the sanctuary and host.

Рамзи Набукаднесар дар боби чор аҷоиб аст. «Ҳафт вақт»-и ӯ давраҳои замонеро пешнамоӣ мекард, ки дар онҳо бутпарастӣ («рӯзона»), ва папизм («гуноҳи вайронӣ») муқаддасгоҳ ва лашкарро поймол намуданд.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> Пас шунидам, ки як муқаддас сухан мегуфт, ва муқаддаси дигар ба он муқаддасе ки сухан мегуфт, гуфт: «То ба кай ин рӯъё дар бораи қурбонии доимӣ ва гуноҳи вайронӣ хоҳад буд, то ҳам покгоҳ ва ҳам лашкар зери по поймол карда шаванд?» Дониёл 8:13.

The trampling down of “both the sanctuary and the host,” noted in verse thirteen, represents the “seven times” that was the last of two of God’s indignations; and Nebuchadnezzar’s “seven times” is representing the “seven times” that was the first of God’s indignations, but both are represented as the same line prophetically.

Поймол гардидани «ҳам маъбад ва ҳам лашкар», ки дар ояти сездаҳ зикр шудааст, «ҳафт замон»-ро ифода мекунад, ки охирини ду хашми Худо буд; ва «ҳафт замон»-и Набукаднесар «ҳафт замон»-еро ифода мекунад, ки нахустини хашмҳои Худо буд, аммо ҳар ду аз лиҳози нубувватӣ ҳамчун як хатти ягона тасвир шудаанд.

> And I will stretch over Jerusalem the line of Samaria, and the plummet of the house of Ahab: and I will wipe Jerusalem as a man wipeth a dish, wiping it, and turning it upside down. 2 Kings 21:13.

> Ва бар Ерусалим ресмони Сомария ва шоқули хонаи Аҳъобро хоҳам кашид; ва Ерусалимро чунон пок хоҳам кард, ки одам табақеро пок мекунад: онро пок карда, чаппа мегардонад. 4 Подшоҳон 21:13.

Daniel chapter eight, and verse thirteen, is addressing the second line of God’s indignations, as brought upon the southern kingdom of Judah, beginning in 677 BC. Nebuchadnezzar’s “seven times,” represents the line of God’s first indignation, as brought upon the northern kingdom of Israel, beginning in 723 BC. Nebuchadnezzar’s “seven times” represents twelve hundred and sixty years that paganism trampled down the sanctuary and host, followed by the twelve hundred and sixty years that papalism trampled down the sanctuary and host.

Боби ҳаштуми китоби Дониёл ва ояти сездаҳум ба хатти дуюми ғазабҳои Худо ишора мекунад, ки бар подшоҳии ҷанубӣ, яъне Яҳудо, фуруд оварда шуд ва аз соли 677 то милод оғоз ёфт. «Ҳафт замон»-и Набукаднесар хатти ғазаби якуми Худоро ифода мекунад, ки бар подшоҳии шимолӣ, яъне Исроил, фуруд оварда шуд ва аз соли 723 то милод оғоз ёфт. «Ҳафт замон»-и Набукаднесар як ҳазору дусаду шаст солро ифода мекунад, ки дар он бутпарастӣ маъбад ва лашкарро поймол намуд, ва баъд аз он як ҳазору дусаду шаст соли дигарро, ки дар он папагароӣ маъбад ва лашкарро поймол намуд.

Papalism is simply paganism covered with the profession of Christianity. “Baptized paganism” as it were. There is nothing that represents Christ or Christianity in Catholicism. The world learned that fact in the history of the Dark Ages, but since 1798, the world has forgotten. The papacy has the same heart as paganism. The religion and the rites of the religions are identical. Nebuchadnezzar’s judgment of “seven times,” consisted of him being given the heart of a beast. The beast’s heart he was given was the heart that represented the religion of paganism, whether it was outright paganism or cloaked paganism in the form of Catholicism. Sister White identifies that the dragon in Revelation twelve is Satan, but in a secondary sense it is pagan Rome.

Папизм, дар ҳақиқат, ҷуз бутпарастие нест, ки бо эътирофи масеҳият пӯшида шудааст, ба гунае ки метавон онро «бутпарастии таъмидёфта» номид. Дар католикизм ҳеҷ чизе нест, ки Масеҳ ё масеҳиятро намояндагӣ кунад. Ҷаҳон ин ҳақиқатро дар таърихи асрҳои торик омӯхта буд, аммо аз соли 1798 инҷониб ҷаҳон онро фаромӯш кардааст. Папагӣ ҳамон дилеро дорад, ки бутпарастӣ дорад. Дин ва маросимҳои ин динҳо яксонанд. Ҳукми «ҳафт замон»-и Набукаднесар аз он иборат буд, ки ба ӯ дили ҳайвон дода шуд. Дили ҳайвоне, ки ба ӯ дода шуд, ҳамон дил буд, ки дини бутпарастиро намояндагӣ мекард, хоҳ бутпарастии ошкоро бошад ва хоҳ бутпарастии пинҳоншуда дар қолаби католикизм. Хоҳар Уайт муайян месозад, ки аждаҳо дар Ваҳйи дувоздаҳум Шайтон аст, аммо ба маънои дувум он Руми бутпараст мебошад.

> “Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.

> «Ҳамин тавр, дар ҳоле ки аждаҳо, пеш аз ҳама, Шайтонро ифода мекунад, он ҳамчунин, ба маънои дувумдараҷа, рамзи Рими бутпараст аст». «Муборизаи Бузург», 439.

The beast that Nebuchadnezzar represented for “seven times,” was the beast of the dragon for twelve hundred and sixty days, and then the beast of Catholicism for another twelve hundred and sixty days. At the end of those days Nebuchadnezzar is a symbol of the United States, which is ultimately the false prophet. Prophetically Nebuchadnezzar represented the dragon, the beast and the false prophet which are the three-fold powers that make up spiritual Babylon, and who lead the world to Armageddon. Nebuchadnezzar represents literal Babylon, and in so doing he was employed as a symbol of all three of the powers that make up spiritual Babylon of the last days.

Он ҳайвоне, ки Набукаднесар дар тӯли «ҳафт замон» намояндагӣ мекард, ҳайвони аждаҳо барои ҳазору дусаду шаст рӯз буд, ва сипас ҳайвони католикият барои ҳазору дусаду шаст рӯзи дигар. Дар анҷоми он рӯзҳо Набукаднесар рамзи Иёлоти Муттаҳида мебошад, ки дар ниҳоят пайғамбари козиб аст. Аз лиҳози пешгӯёна, Набукаднесар аждаҳо, ҳайвон ва пайғамбари козибро намояндагӣ мекард, ки се қудрати таркибӣ мебошанд, ки Бобили рӯҳониро ташкил медиҳанд ва ҷаҳонро ба Армагеддон мебаранд. Набукаднесар Бобили воқеиро намояндагӣ мекунад ва ба ин васила ӯ ҳамчун рамзи ҳар се қудрате ба кор гирифта шуд, ки Бобили рӯҳонии рӯзҳои охирро ташкил медиҳанд.

In order to recognize the symbolism just identified it is important to first locate Nebuchadnezzar in 1798, when his kingdom is restored at the end of the “seven times.” We will establish this waymark in Daniel chapter four, before we begin to proceed through the chapter in a more systematic fashion.

Барои шинохтани рамзие, ки тоза муайян гардид, муҳим аст, ки нахуст Навуходоносорро дар соли 1798 ҷой диҳем, вақте ки подшоҳии ӯ дар анҷоми «ҳафт вақт» барқарор мешавад. Мо ин нишонаи роҳро дар боби чоруми китоби Дониёл муайян хоҳем кард, пеш аз он ки ба тарзи низоммандтар ба баррасии ин боб шурӯъ намоем.

At the “time of the end” in 1798, the book of Daniel was unsealed, and the book then fulfilled its purpose of presenting an increasing light that would test, purify and produce two classes of worshippers. The unsealing of the book of Daniel marks the beginning of the three-step testing process that is based upon the truths revealed at that time.

Дар «вақти охир» дар соли 1798, китоби Дониёл кушода шуд, ва он китоб он гоҳ мақсади худро ба ҷо овард, яъне нури афзояндаеро пешкаш намуд, ки ду синфи ибодаткунандагонро имтиҳон, пок ва падид меовард. Кушода шудани китоби Дониёл оғози раванди сеқадамаи имтиҳонро нишон медиҳад, ки бар ҳақиқатҳое асос ёфтааст, ки дар он вақт ошкор гардида буданд.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> Ва ӯ гуфт: «Бирав, эй Дониёл, зеро ин суханон то вақти анҷом баста ва мӯҳр шудаанд. Бисёре пок карда хоҳанд шуд, ва сафед гардонида хоҳанд шуд, ва озмуда хоҳанд шуд; аммо шарирон ба шарорат амал хоҳанд кард; ва ҳеҷ яке аз шарирон нахоҳад фаҳмид; аммо хирадмандон хоҳанд фаҳмид». Дониёл 12:9, 10.

The prophetic purpose of the unsealing of the book that consists of the book of Daniel and the book of Revelation, is to test the generation that is alive during the history that the book is unsealed. In Daniel twelve, there are three time prophecies that are identified. The first is the twelve hundred and sixty years that the power of the holy people was to be scattered.

Мақсади нубувватии кушода шудани китобе, ки аз китоби Дониёл ва китоби Ваҳй иборат аст, ин аст, ки насли зинда дар давраи таърихе, ки он китоб кушода мешавад, имтиҳон гардад. Дар Дониёл боби дувоздаҳ се пешгӯии замонӣ муайян карда шудаанд. Нахустин, як ҳазору дусаду шаст сол аст, ки дар он қудрати қавми муқаддас бояд пароканда карда мешуд.

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders? And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:4–7.

> Аммо ту, эй Дониёл, ин суханонро маҳкам дор ва китобро то вақти охир мӯҳр намо; бисёре ба ҳар сӯ шитобон хоҳанд гашт, ва дониш афзун хоҳад шуд. Он гоҳ ман, Дониёл, нигаристам, ва инак, ду тани дигар истода буданд: яке дар ин ҷониби соҳили дарё, ва дигаре дар он ҷониби соҳили дарё. Ва яке ба он марди либоси катонӣ дар бардошта, ки бар обҳои дарё буд, гуфт: «То анҷоми ин аҷоибот чӣ қадар хоҳад буд?» Ва ман он марди либоси катонӣ дар бардоштаро, ки бар обҳои дарё буд, шунидам, ҳангоме ки дасти рости худ ва дасти чапи худро сӯи осмон боло бурда, ба Он ки то абад зинда аст, қасам хӯрд, ки ин барои замоне, замонҳо ва ниме аз замон хоҳад буд; ва ҳангоме ки вай пароканда сохтани қудрати қавми муқаддасро ба анҷом расонад, ҳамаи ин чизҳо ба анҷом хоҳанд расид. Дониёл 12:4–7.

The other two prophetic periods in chapter twelve are twelve hundred and ninety days and thirteen hundred and thirty-five days.

Ду давраи дигари нубувватӣ дар боби дувоздаҳум ҳазору дусаду навад рӯз ва ҳазору сесаду сию панҷ рӯз мебошанд.

> And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:8–12.

> Ва ман шунидам, вале нафаҳмидам; пас гуфтам: «Эй оғоям, анҷоми ин чизҳо чӣ хоҳад буд?» Ва ӯ гуфт: «Роҳи худро пеш гир, эй Дониёл; зеро ин суханон то вақти анҷом баста ва мӯҳр карда шудаанд. Бисёре пок карда хоҳанд шуд, сафед гардонда хоҳанд шуд ва озмуда хоҳанд шуд; вале шарирон ба шарорат амал хоҳанд кард; ва ҳеҷ яке аз шарирон нахоҳад фаҳмид, аммо доноён хоҳанд фаҳмид. Ва аз замоне ки қурбонии ҳамешагӣ бардошта шавад ва макрӯҳоте, ки вайронӣ меоварад, барпо гардад, як ҳазору дусаду навад рӯз хоҳад буд. Хушо касе ки интизорӣ кашад ва ба ҳазору сесаду сию панҷ рӯз бирасад». Дониёл 12:8–12.

In the verses the “time of the end,” is twice referenced and defined as the point when the words of Daniel would be unsealed. The words that are the subject of being unsealed at the “time of the end” are the three prophetic periods of twelve hundred and sixty (time, times, and a half), twelve hundred and ninety, and thirteen hundred and thirty-five. Two of the three periods are defined as “days.” Two of the three ended in 1798, and the third ended at the very end of 1843. It is at the very end of 1843, for the verse states, “blessed is he that waiteth, and cometh to…”

Дар ин оятҳо «замони охир» ду бор зикр шуда, ҳамчун он нуқта муайян карда мешавад, ки дар он суханони Дониёл кушода хоҳанд шуд. Суханоне, ки мавзӯи кушода шудан дар «замони охир» мебошанд, се давраи нубувватӣ мебошанд: ҳазору дусаду шаст (замон, замонҳо ва ниме), ҳазору дусаду навад, ва ҳазору сесаду сию панҷ. Аз ин се давра, дутояш ҳамчун «рӯзҳо» муайян шудаанд. Аз ин се, дутояш дар соли 1798 ба анҷом расиданд, ва савумӣ дар худи охири соли 1843 ба анҷом расид. Маҳз дар худи охири соли 1843 аст, зеро оят мегӯяд: «хушо касе ки интизор мешавад, ва мерасад ба…»

The word “cometh,” means touches. Blessed therefore is he who waits, and also touches the first day of 1844. The tarrying time of the parable of the ten virgins began at the first disappointment in Millerite history, and that disappointment arrived on the very last day of 1843, and the very last day of 1843, touches the very first day of 1844. The blessing of waiting began when the tarrying time began at the first disappointment.

Калимаи «меояд» маънои «мерасад»-ро дорад. Пас, хушо ҳоли касе ки интизорӣ мекашад, ва низ ба рӯзи аввали соли 1844 мерасад. Замони таъхири масали даҳ бокира аз ноумедии аввал дар таърихи миллерӣ оғоз ёфт, ва он ноумедӣ маҳз дар рӯзи охирини соли 1843 фаро расид, ва рӯзи охирини соли 1843 маҳз ба рӯзи аввали соли 1844 мерасад. Баракати интизорӣ аз ҳамон вақт оғоз ёфт, ки замони таъхир бо ноумедии аввал оғоз гардид.

There is a great deal more to address in these verses, but the point we are considering here is the prophetic role of Daniel. The purpose of the book of Daniel, which Daniel represents in the passage, is to produce a three-step testing process when the book is unsealed. Daniel was told to go his way until the time of the end when the book was to be unsealed. The conclusion of the chapter emphasizes what will happen when the time of the end arrives.

Дар ин оятҳо боз бисёр чизҳои дигаре ҳастанд, ки бояд баррасӣ шаванд, аммо нуктае, ки мо дар ин ҷо мавриди назар қарор медиҳем, нақши нубувватии Дониёл аст. Мақсади китоби Дониёл, ки Дониёл дар ин порча онро намояндагӣ мекунад, ин аст, ки ҳангоми кушода шудани муҳрҳои китоб раванди санҷиши сесаҳҳилавӣ ба вуҷуд ояд. Ба Дониёл гуфта шуд, ки роҳи худро идома диҳад то вақти охир, вақте ки китоб бояд аз муҳр кушода шавад. Хулосаи боб таъкид мекунад, ки ҳангоме ки вақти охир фаро расад, чӣ воқеъ хоҳад шуд.

> But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:13.

> Аммо ту то интиҳо роҳи худро идома деҳ; зеро ту ором хоҳӣ ёфт, ва дар охири айём дар насиби худ барпо хоҳӣ истод. Дониёл 12:13.

The book of Daniel was to stand in its lot at the end of the prophetic days of Daniel.

Китоби Дониёл бояд дар қисмати худ дар охири айёми нубувватии Дониёл биистад.

> “When God gives a man a special work to do, he is to stand in his lot and place as did Daniel, ready to answer the call of God, ready to fulfill His purpose.” Manuscript Releases, volume 6, 108.

> «Вақте ки Худо ба касе кори махсусе месупорад, ӯ бояд, мисли Дониёл, дар қисмат ва мавқеи худ устувор биистад, омода бошад, ки ба даъвати Худо ҷавоб диҳад, омода бошад, ки иродаи Ӯро ба ҷо оварад». Manuscript Releases, ҷилди 6, 108.

At the time of the end in 1798, Daniel stood in his lot, which is expressed in verse thirteen as “at the end of the days.” The end of Nebuchadnezzar’s banishment of “seven times” identifies 1798, for it concluded at “the end of the days.”

Дар вақти поён, дар соли 1798, Дониёл дар ҳиссаи худ истод, ки ин дар ояти сездаҳум бо ибораи «дар охири рӯзҳо» баён шудааст. Анҷоми бадарғаи Набукаднесар, ки «ҳафт вақт» буд, соли 1798-ро муайян месозад, зеро он «дар охири рӯзҳо» ба поён расид.

> And at the end of the days I Nebuchadnezzar lifted up mine eyes unto heaven, and mine understanding returned unto me, and I blessed the most High, and I praised and honoured him that liveth for ever, whose dominion is an everlasting dominion, and his kingdom is from generation to generation: And all the inhabitants of the earth are reputed as nothing: and he doeth according to his will in the army of heaven, and among the inhabitants of the earth: and none can stay his hand, or say unto him, What doest thou? At the same time my reason returned unto me; and for the glory of my kingdom, mine honour and brightness returned unto me; and my counsellors and my lords sought unto me; and I was established in my kingdom, and excellent majesty was added unto me. Now I Nebuchadnezzar praise and extol and honour the King of heaven, all whose works are truth, and his ways judgment: and those that walk in pride he is able to abase. Daniel 4:34–37.

> Ва дар охири рӯзҳо, ман, Набукаднесар, чашмони худро сӯи осмон бардоштам, ва ақлу хирадам ба ман бозгашт; ва Ҳаққи Таолоро муборак хондам, ва Ӯро, ки то абад зинда аст, ситоиш ва эҳтиром намудам, ки салтанаташ салтанати абадист, ва подшоҳияш аз насл ба насл мебошад; ва ҳамаи сокинони замин ҳамчун ҳеҷ шумурда мешаванд; ва Ӯ мувофиқи иродаи Худ дар лашкари осмон ва дар миёни сокинони замин амал мекунад; ва ҳеҷ кас дасти Ӯро боздошта наметавонад, ё ба Ӯ бигӯяд: «Чӣ мекунӣ?» Дар ҳамон вақт ақли ман ба ман бозгашт; ва барои ҷалоли подшоҳии ман, иззат ва шукуҳи ман ба ман бозгашт; ва мушовирон ва бузургони ман маро ҷустуҷӯ карданд; ва ман дар подшоҳии худ барқарор шудам, ва азамат ва ҷалоли бештаре ба ман афзуда шуд. Акнун ман, Набукаднесар, Подшоҳи осмонро ҳамду сано мегӯям ва бузург мешуморам ва эҳтиром менамоям, ки ҳамаи аъмолаш ростӣ аст, ва роҳҳояш адолат; ва онҳоеро, ки дар такаббур роҳ мераванд, Ӯ қодир аст паст гардонад. Дониёл 4:34–37.

The expression “end of the days” represents the time of the end in 1798. Nebuchadnezzar was then established in his kingdom, which was no longer the history of the beasts of paganism and papalism. At that point, Nebuchadnezzar represented a fully converted man, and in so doing represented the earth beast of Bible prophecy that began to reign in 1798, and it began as a lamb, though it was destined to eventually speak as a dragon. He represents the earth beast that would reign for seventy symbolic years in fulfillment of Isaiah twenty-three, just as his literal kingdom reigned for seventy literal years. The symbolism is “air tight.”

Ибораи «охири айём» вақти анҷомро дар соли 1798 ифода мекунад. Дар он вақт Набукаднесар дар салтанати худ барқарор гардида буд, ки он дигар таърихи ҳайвоноти бутпарастӣ ва папизм набуд. Дар он нуқта, Набукаднесар марди комилан имонёфтаро намояндагӣ мекард, ва ба ин васила ҳайвони заминии пешгӯии Китоби Муқаддасро намояндагӣ менамуд, ки дар соли 1798 ба ҳукмронӣ оғоз кард; ва он ҳамчун барра оғоз ёфт, ҳарчанд таъин шуда буд, ки ниҳоят чун аждаҳо сухан гӯяд. Ӯ ҳайвони заминиеро намояндагӣ мекунад, ки мувофиқи иҷрои Ишаъё бисту се, барои ҳафтод соли рамзӣ ҳукмронӣ менамуд, ҳамон тавре ки салтанати воқеии ӯ барои ҳафтод соли воқеӣ ҳукмронӣ кард. Ин рамзшиносӣ «комилан маҳкам» аст.

Nebuchadnezzar represents a prophetic link between the three powers represented in Revelation chapters twelve and thirteen. There they are identified as the dragon, the sea beast and the earth beast. In Revelation sixteen they are identified as the three powers that lead the world to Armageddon. Nebuchadnezzar’s “seven times,” ties together all three of those beasts, for literal Babylon illustrates spiritual Babylon, and the same line of prophecy that is located in the book of Daniel is taken up in the book of Revelation, for the two books bring each other to perfection.

Набукаднесар пайванди нубувватӣ миёни се қудратеро, ки дар Ваҳй бобҳои дувоздаҳ ва сездаҳ тасвир шудаанд, намояндагӣ мекунад. Дар он ҷо онҳо ҳамчун аждаҳо, ҳайвони баҳрӣ ва ҳайвони заминӣ шинохта мешаванд. Дар Ваҳйи шонздаҳ онҳо ҳамчун он се қудрате шинохта мешаванд, ки ҷаҳонро ба Армагеддон мебаранд. «Ҳафт замон»-и Набукаднесар ҳамаи он се ҳайвонро ба ҳам мепайвандад, зеро Бобили аслӣ Бобили рӯҳониро тасвир мекунад, ва ҳамон хатти нубуввате, ки дар китоби Дониёл ҷой гирифтааст, дар китоби Ваҳй низ идома меёбад, зеро ин ду китоб якдигарро ба камол мерасонанд.

Nebuchadnezzar represents 1798 as a prophetic link between the dragon, the beast and the false prophet. 1798 was “the time of the end” for the message of the first angel and the Millerite history. William Miller was led to place all of his prophetic structure upon his recognition of the dragon of paganism and the beast of Catholicism, but he did not see the United States as the earth beast and false prophet. He could see the history prior to “the time of the end” in 1798, but the future was yet future. At “the time of the end” in 1989, all three powers would then be recognized.

Набукаднесар соли 1798-ро ҳамчун пайванди нубувватӣ миёни аждаҳо, ҳайвон ва пайғамбари дурӯғин муаррифӣ менамояд. Соли 1798 барои паёми фариштаи аввал ва таърихи миллеритӣ «замони охир» буд. Вилям Миллер роҳнамоӣ ёфт, ки тамоми сохтори нубувватии худро бар шинохти аждаҳои бутпарастӣ ва ҳайвони католикизм бино намояд, аммо ӯ Иёлоти Муттаҳидаро ҳамчун ҳайвони замин ва пайғамбари дурӯғин надид. Ӯ метавонист таърихи пеш аз «замони охир»-ро дар соли 1798 бубинад, аммо оянда ҳанӯз дар пеш буд. Дар «замони охир» дар соли 1989, он гоҳ ҳар се қудрат шинохта мешуданд.

The unsealing of the prophetic recognition of the dragon and beast in 1798, is represented by the Ulai River of chapters seven, eight and nine. The unsealing of the prophetic recognition of the dragon, beast and false prophet in 1989, is represented by the Hiddekel River of chapters ten, eleven and twelve. Nebuchadnezzar represents the movement of the first angel that arrived in 1798, and he typifies Belshazzar who represents the movement of the third angel that arrived in 1989. For this reason, Nebuchadnezzar’s second dream, in chapter four, represents the message of the first angel.

Кушода шудани шинохти нубувватии аждаҳо ва ҳайвони ваҳшӣ дар соли 1798, бо дарёи Ӯлойи бобҳои ҳафт, ҳашт ва нӯҳ ифода шудааст. Кушода шудани шинохти нубувватии аждаҳо, ҳайвони ваҳшӣ ва набии козиб дар соли 1989, бо дарёи Ҳиддакал-и бобҳои даҳ, ёздаҳ ва дувоздаҳ ифода шудааст. Набукаднесар ҳаракати фариштаи якумро, ки дар соли 1798 расид, намояндагӣ мекунад ва ӯ намунаи Белшасар аст, ки ҳаракати фариштаи сеюмро, ки дар соли 1989 расид, намояндагӣ мекунад. Аз ин сабаб, хоби дуюми Набукаднесар, дар боби чорум, паёми фариштаи якумро ифода мекунад.

Nebuchadnezzar’s “seven times” concluded at “the time of the end” in 1798, with the arrival of the warning message of judgment to come. At the “end of the days,” he is a converted man, thus representing the Republican horn of the earth beast, when it was lamblike. He simultaneously represents the Philadelphian Protestant horn of the earth beast.

«ҳафт замон»-и Набукаднесар дар «замони охир» соли 1798, бо фаро расидани паёми огоҳкунандаи доварии оянда, ба анҷом расид. Дар «охири айём» ӯ марди навимон аст; бинобар ин, ӯ шохи ҷумҳуриявии ҳайвони заминро намояндагӣ мекунад, вақте ки он мисли барра буд. Ҳамзамон ӯ шохи протестантии филаделфиягии ҳайвони заминро низ намояндагӣ мекунад.

As the first king of Babylon, he typifies Belshazzar the last king of Babylon. His judgment was typified by the judgment of Nimrod, and in turn typified the judgment of Belshazzar. His judgment represented the opening of the investigative judgment on October 22, 1844.

Ҳамчун нахустин подшоҳи Бобил, ӯ Балшасарро, охирин подшоҳи Бобил, пешнамун месозад. Доварии ӯ ба воситаи доварии Намруд пешнамун гардида буд ва, дар навбати худ, доварии Балшасарро пешнамун сохт. Доварии ӯ оғози доварии таҳқиқиро дар 22 октябри соли 1844 ифода мекард.

> Nebuchadnezzar the king, unto all people, nations, and languages, that dwell in all the earth; Peace be multiplied unto you. I thought it good to show the signs and wonders that the high God hath wrought toward me. How great are his signs! and how mighty are his wonders! his kingdom is an everlasting kingdom, and his dominion is from generation to generation. I Nebuchadnezzar was at rest in mine house, and flourishing in my palace: I saw a dream which made me afraid, and the thoughts upon my bed and the visions of my head troubled me. Daniel 4:1–5.

> Подшоҳ Набукаднесар ба ҳамаи қавмҳо, миллатҳо ва забонҳо, ки дар тамоми замин сокинанд: осоиштагӣ бар шумо афзун бод. Ман салоҳ донистам, ки аломатҳо ва мӯъҷизотеро, ки Худои Таоло нисбат ба ман ба амал овардааст, баён намоям. Чӣ қадар бузурганд аломатҳои Ӯ! ва чӣ қадар пурқудратанд мӯъҷизоти Ӯ! Малакути Ӯ малакути ҷовидонист, ва салтанати Ӯ аз насл ба насл аст. Ман, Набукаднесар, дар хонаи худ осуда будам ва дар қасри худ комрон; хобе дидам, ки маро тарсонд, ва андешаҳо бар бистари ман ва рӯъёҳои сари ман маро ба изтироб андохтанд. Дониёл 4:1–5.

The dream made Nebuchadnezzar afraid, and the symbolism of the dream represents the everlasting gospel of the first angel, which commands men to “fear God.”

Хоб Набукаднесарро тарсонд, ва рамзҳои он хоб башорати ҷовидонаи фариштаи аввалро ифода мекунад, ки ба одамон амр мекунад: «Аз Худо битарсед».

> And I saw another angel fly in the midst of heaven, having the everlasting gospel to preach unto them that dwell on the earth, and to every nation, and kindred, and tongue, and people, Saying with a loud voice, Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come: and worship him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters. Revelation 14:6, 7.

> Ва ман фариштаи дигареро дидам, ки дар миёни осмон парвоз мекард ва Инҷили ҷовидонаро дошт, то онро ба сокинони замин, ва ба ҳар миллат, ва қабила, ва забон, ва қавм мавъиза намояд, ва бо овози баланд мегуфт: «Аз Худо битарсед ва Ӯро ҷалол диҳед, зеро соати доварии Ӯ фаро расидааст; ва ба Ӯ, ки осмон ва замин ва баҳр ва чашмаҳои обҳоро офарид, саҷда кунед». Ваҳй 14:6, 7.

The everlasting gospel is a three-step message, the first step, as represented in the first angel, is to fear God, the second step is to give him glory and the third is represented by the hour of his judgment. “Glory” represents character, and the second “go to” in the story of Nimrod’s rebellion is where the character of the city and the tower was investigated. It was an investigative judgment. The combination of church and state is the image of the beast, and Nimrod’s second step was in manifesting the image of the beast, but the second step of the everlasting gospel produces a glorification of God’s character, not Nimrod’s.

Хабари абадӣ паёмест иборат аз се қадам: қадами аввал, чунон ки дар фариштаи якум ифода ёфтааст, тарсидан аз Худост; қадами дуюм — ба Ӯ ҷалол додан; ва қадами сеюм бо соати доварии Ӯ ифода мегардад. «Ҷалол» намояндаи хислат аст, ва дуюмин «биравем» дар саргузашти исёни Нимруд он ҷое аст, ки хислати шаҳр ва бурҷ мавриди тафтиш қарор гирифт. Он доварии таҳқиқӣ буд. Иттиҳоди калисо ва давлат сурати ҳайвон аст, ва қадами дуюми Нимруд дар зоҳир сохтани сурати ҳайвон буд, аммо қадами дуюми хабари абадӣ ҷалолёбии хислати Худоро ба вуҷуд меоварад, на хислати Нимрудро.

Nebuchadnezzar’s fear is a symbol of the first test, just as was Daniel’s choice to not eat Babylon’s diet, for Daniel feared God. The first angel arrived in history in 1798, and was thereafter empowered on August 11, 1840. Nebuchadnezzar’s dream locates the arrival of the first message at the time of the end in 1798.

Тарси Набукаднесар рамзи имтиҳони аввал аст, ҳамон тавре ки интихоби Дониёл барои нахӯрдани таъоми Бобил чунин буд, зеро Дониёл аз Худо метарсид. Фариштаи аввал дар таърих соли 1798 омад ва баъд аз он, 11 августи соли 1840, қудрат ёфт. Хоби Набукаднесар омадани паёми аввалро дар замони охир, дар соли 1798, муайян мекунад.

> I saw a dream which made me afraid, and the thoughts upon my bed and the visions of my head troubled me. Therefore made I a decree to bring in all the wise men of Babylon before me, that they might make known unto me the interpretation of the dream. Then came in the magicians, the astrologers, the Chaldeans, and the soothsayers: and I told the dream before them; but they did not make known unto me the interpretation thereof. But at the last Daniel came in before me, whose name was Belteshazzar, according to the name of my god, and in whom is the spirit of the holy gods: and before him I told the dream, saying, O Belteshazzar, master of the magicians, because I know that the spirit of the holy gods is in thee, and no secret troubleth thee, tell me the visions of my dream that I have seen, and the interpretation thereof. Daniel 4:5–9.

> Ман хобе дидам, ки маро тарсонд; ва андешаҳои бар бистарам ва рӯъёҳои сарам маро ба изтироб оварданд. Бинобар ин ман фармоне содир кардам, то ҳамаи ҳикматмандони Бобилро ба ҳузури ман оваранд, то таъбири хобро ба ман маълум созанд. Он гоҳ ҷодугарон, мунаҷҷимон, калдониён ва фолбинон даромаданд; ва ман хобро пеши онҳо баён кардам, вале онҳо таъбири онро ба ман маълум насохтанд. Аммо дар охир Дониёл ба ҳузури ман даромад, ки номаш Белтешатсар аст, мувофиқи номи худои ман, ва дар ӯ рӯҳи худоёни муқаддас аст; ва ман пеши ӯ хобро баён карда, гуфтам: «Эй Белтешатсар, сарвари ҷодугарон, азбаски ман медонам, ки рӯҳи худоёни муқаддас дар туст, ва ҳеҷ сирре туро ба ташвиш намеоварад, рӯъёҳои хоберо, ки дидаам, ва таъбири онро ба ман бигӯй». Дониёл 4:5–9.

The arrival of the first message at the time of the end in 1798, that is represented by Nebuchadnezzar’s fear, marks the point when the book of Daniel was to be unsealed.

Фарорасии паёми аввал дар вақти охир, дар соли 1798, ки бо тарси Набукаднасар таҷассум ёфтааст, он нуқтаеро муайян мекунад, ки дар он китоби Дониёл бояд муҳркушоӣ мегардид.

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. … And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:4, 9, 10.

> Аммо ту, эй Дониёл, ин суханонро маҳкам дор ва китобро то замони охир мӯҳр намо: бисьёре ба ҳар сӯ шитофт хоҳанд кард, ва дониш афзун хоҳад шуд. … Ва ӯ гуфт: Роҳи худро бигир, эй Дониёл, зеро ки ин суханон то замони охир баста ва мӯҳр шудаанд. Бисьёре пок хоҳанд шуд, сафед гардонда хоҳанд шуд ва озмуда хоҳанд шуд; аммо шарирон ба бадӣ амал хоҳанд кард: ва ҳеҷ яке аз шарирон нахоҳад фаҳмид; лекин хирадмандон хоҳанд фаҳмид. Дониёл 12:4, 9, 10.

When the book of Daniel was unsealed at “the time of the end”, men were called to come and investigate the increase of knowledge, and that call eventually produced two classes of worshippers. One class could not understand and the other class could. The wise men of Babylon, represented as “the magicians, the astrologers, the Chaldeans, and the soothsayers” could not understand, but Daniel understood. The Babylonian “wise men” could not understand, and therefore represent the wicked. Daniel represented the wise.

Ҳангоме ки китоби Дониёл дар «вақти охир» кушода шуд, одамон даъват карда шуданд, ки биёянд ва афзоиши донишро таҳқиқ намоянд, ва он даъват дар ниҳоят ду гурӯҳи ибодаткунандагонро ба вуҷуд овард. Як гурӯҳ наметавонист бифаҳмад ва гурӯҳи дигар метавонист. Ҳакимони Бобил, ки ҳамчун «ҷодугарон, мунаҷҷимон, калдониён ва фолбинон» муаррифӣ шудаанд, наметавонистанд бифаҳманд, аммо Дониёл мефаҳмид. «Ҳакимони» бобилӣ наметавонистанд бифаҳманд, ва бинобар ин шариронро намояндагӣ мекунанд. Дониёл ҳикимонро намояндагӣ мекард.

We will continue Daniel chapter four in the next article.

Мо дар мақолаи навбатӣ фасли чоруми китоби Дониёлро идома хоҳем дод.

> “Those who are unfaithful to the work of God are lacking in principle; their motives are not of a character to lead them to choose the right under all circumstances. The servants of God are to feel at all times that they are under the eye of their employer. He who watched the sacrilegious feast of Belshazzar is present in all our institutions, in the counting-room of the merchant, in the private workshop; and the bloodless hand is as surely recording your neglect as it recorded the awful judgment of the blasphemous king. Belshazzar’s condemnation was written in words of fire, ‘Thou art weighed in the balances, and art found wanting’; and if you fail to fulfill your God-given obligations your condemnation will be the same.” Messages to Young People, 229.

> «Онон ки ба кори Худо бевафоанд, аз усул маҳруманд; ангезаҳои онҳо чунон хислате надоранд, ки онҳоро водор созанд дар ҳар гуна шароит дурустро интихоб намоянд. Бандагони Худо бояд ҳамеша эҳсос кунанд, ки зери назари Корфармои худ қарор доранд. Он Касе ки базми муқаддасотшиканонаи Белшасарро назорат мекард, дар ҳамаи муассисаҳои мо, дар утоқи ҳисобдории тоҷир, дар коргоҳи хусусӣ ҳозир аст; ва дасти беҳун ҳамон тавр яқин беэътиноии шуморо сабт мекунад, чунон ки доварии даҳшатноки он подшоҳи кофиргӯро сабт карда буд. Маҳкумияти Белшасар бо суханони оташин навишта шуда буд: “Ту дар тарозуҳо баркашида шудӣ ва ноқис ёфт шудӣ”; ва агар шумо аз иҷрои ӯҳдадориҳои аз ҷониби Худо ба шумо вогузоршуда қафо монед, маҳкумияти шумо низ ҳамон хоҳад буд». Messages to Young People, 229.

Back to Articles