Article

# The Book of Daniel - Number Ninety-Six

Китоби Дониёл — Рақами наваду шаш

The Triple Application of Prophecy: Unlocking the Prophetic Framework for the Last Days

Татбиқи Сегонаи Нубувват: Кушодани Чорчӯби Нубувватӣ барои Рӯзҳои Охир

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The framework of William Miller’s prophetic message was the two desolating powers of paganism followed by papalism, and the framework of Future for America’s prophetic message is the three desolating powers of paganism, followed by papalism, followed by apostate Protestantism, but all being concurrent at the end. A primary prophetic key for Miller’s prophetic understanding was that “the daily” in the book of Daniel was a symbol of paganism, for it established the connection of the two desolating powers which became his framework of prophetic understanding. A primary prophetic key for Future for America’s prophetic understanding is also that “the daily” in the book of Daniel is a symbol of paganism, for the historical fulfillment of paganism established the sequence of events in Daniel eleven verses forty and forty-one, which became the framework of Future for America’s prophetic understanding.

Асоси паёми нубувватии Уилям Миллер ду қудрати харобкунанда буд: бутпарастӣ, ки пас аз он папизм меояд; ва асоси паёми нубувватии «Future for America» се қудрати харобкунанда аст: бутпарастӣ, ки пас аз он папизм меояд, ва пас аз он протестантизми муртад, ҳарчанд ҳамаашон дар интиҳо ҳамзамон амал мекунанд. Яке аз калидҳои асосии нубувватӣ барои фаҳмиши нубувватии Миллер он буд, ки «ҳамешагӣ» дар китоби Дониёл рамзи бутпарастӣ аст, зеро он пайванди ду қудрати харобкунандаро, ки асоси фаҳмиши нубувватии ӯ гардид, барқарор месохт. Яке аз калидҳои асосии нубувватӣ барои фаҳмиши нубувватии «Future for America» низ ин аст, ки «ҳамешагӣ» дар китоби Дониёл рамзи бутпарастӣ мебошад, зеро иҷрои таърихии бутпарастӣ пайдарпаии воқеаҳоро дар Дониёл боби ёздаҳ, оятҳои чиҳил ва чиҳилу як, муқаррар намуд, ки он ба асоси фаҳмиши нубувватии «Future for America» табдил ёфт.

As is always the case with new light, the advancement of the truth unsealed in 1989 at the collapse of the Soviet Union was warred against by many various voices. The resistance brought against the truth invariably produced a clearer understanding of the truth. In those early controversies against the truth found in the last six verses of Daniel eleven, several prophetic rules that are located in the Bible were recognized as essential proofs to support the increase of knowledge that took place when the book of Daniel was unsealed in 1989. We are currently considering one of those rules, which we call “a triple application of prophecy.”

Чунон ки ҳамеша дар мавриди нури нав чунин аст, пешравии ҳақиқате, ки дар соли 1989, ҳангоми фурӯпошии Иттиҳоди Шӯравӣ, муҳраш кушода гардид, аз ҷониби садоҳои гуногуни бисёр мавриди мубориза қарор гирифт. Муқовимате, ки бар зидди ҳақиқат пеш оварда мешуд, бетағйир ба дарки равшантаре аз ҳақиқат меовард. Дар он баҳсҳои ибтидоӣ бар зидди ҳақиқате, ки дар шаш ояти охирини боби ёздаҳуми Дониёл ёфт мешавад, якчанд қоидаҳои нубувватӣ, ки дар Китоби Муқаддас ҷой доранд, ҳамчун далелҳои зарурӣ барои пуштибонии афзоиши дониш, ки ҳангоми кушода шудани китоби Дониёл дар соли 1989 ба амал омад, шинохта шуданд. Мо ҳоло яке аз он қоидаҳоро баррасӣ мекунем, ки онро «татбиқи секаратаи нубувват» меномем.

We began by looking at two triple applications that at one level are the same line, but at another level they are different. The first two manifestations of Rome (pagan and papal), establish the third manifestation of Modern Rome. The first two manifestations of Babylon (Babel and Babylon), established the third manifestation of Modern Babylon. Modern Rome is the beast of Revelation seventeen that Modern Babylon rides upon and reigns over. They are as distinct as is a cowboy from his horse, but they also commit spiritual fornication with each other, so at that level they are one. There are two other triple applications of prophecy which possess a similar relationship.

Мо аз оғоз ба баррасии ду татбиқи сегона пардохтем, ки дар як сатҳ як хатти ягона мебошанд, аммо дар сатҳи дигар аз ҳам фарқ мекунанд. Ду зуҳуроти аввали Рум (бутпараст ва папагӣ) зуҳуроти сеюми Руми Муосирро барқарор карданд. Ду зуҳуроти аввали Бобил (Бобил ва Бобили Қадим) зуҳуроти сеюми Бобили Муосирро барқарор карданд. Руми Муосир ҳамон ҳайвони Ваҳйи боби ҳабдаҳ аст, ки Бобили Муосир бар он савор мешавад ва бар он ҳукмронӣ мекунад. Онҳо ҳамон қадар аз ҳам ҷудоанд, ки як ковбой аз аспи худ, аммо ҳамчунин бо якдигар зинои рӯҳонӣ мекунанд; бинобар ин, дар он сатҳ онҳо яканд. Ду татбиқи дигари сегонаи нубувват низ ҳастанд, ки муносибати монандеро доро мебошанд.

The first two manifestations of Elijah (Elijah and John the Baptist), establish the third Elijah of the last days. Along with that the first two messengers who prepare the way for the Messenger of the Covenant (John the Baptist and William Miller), establish the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant in the last days. There are three important points to recognize with these two lines of triple applications of prophecy.

Ду нахустин зуҳури Илёс (Илёс ва Яҳёи Таъмиддиҳанда) Илёси сеюми айёми охирро барқарор месозанд. Ҳамчунин ду қاصиди нахустин, ки роҳро барои Қосиди Аҳд омода месозанд (Яҳёи Таъмиддиҳанда ва Вилям Миллер), он қاصидеро барқарор месозанд, ки дар айёми охир роҳро барои Қосиди Аҳд омода месозад. Дар ин ду силсилаи татбиқҳои сегонаи нубувват се нуктаи муҳим ҳаст, ки бояд шинохта шаванд.

A first point is that the actual historical representatives of the two lines of triple applications of prophecy are essentially the same historical figures, but their purpose in the two representations are distinctly different. The second point is recognizing what the distinction between the two closely related triple applications of prophecy is. The distinction is that Elijah represents an external work in the last days, and the messenger that prepares the way for the Messenger of the Covenant, represents an internal work in the last days.

Нуктаи аввал ин аст, ки намояндагони воқеии таърихии ду силсилаи татбиқҳои сегонаи нубувват, дар асл, ҳамон шахсиятҳои таърихӣ мебошанд; аммо мақсади онҳо дар ин ду тасвир ба таври равшан фарқ мекунад. Нуктаи дувум дар шинохтани он аст, ки фарқ миёни ин ду татбиқи сегонаи ба ҳам наздики нубувват чист. Ин фарқ дар он аст, ки Илёс кори беруниро дар айёми охир намояндагӣ мекунад, ва паёмбаре, ки роҳро барои Пайғомбари Аҳд омода месозад, кори дохилиро дар айёми охир намояндагӣ мекунад.

The third point to take note of is that Jesus, as Alpha and Omega, identifies the third Elijah, and also the third messenger that prepares the way, with both a first and a last Elijah messenger, and a first and last messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant. The Elijah messenger of the first angel and the Elijah messenger of the third angel make up the third fulfillment of Elijah, and the messenger who prepares the way is represented as the messenger of the movements of both the first and third angels.

Нуктаи сеюме, ки бояд ба он таваҷҷуҳ кард, ин аст, ки Исои Масеҳ, ҳамчун Алфа ва Омега, Илёси сеюмро, инчунин пайғамбари сеюмро, ки роҳро тайёр мекунад, ҳам бо Илёси аввал ва ҳам бо Илёси охир, ва ҳам бо пайғамбари аввалу охир, ки роҳро барои Пайғамбари Аҳд тайёр мекунанд, мушаххас менамояд. Пайғамбари Илёсӣ аз фариштаи аввал ва пайғамбари Илёсӣ аз фариштаи сеюм якҷо иҷрои сеюми Илёсро ташкил медиҳанд, ва он пайғамбаре, ки роҳро тайёр мекунад, ҳамчун пайғамбари ҳаракатҳои ҳам фариштаи аввал ва ҳам фариштаи сеюм муаррифӣ мешавад.

Elijah the prophet provides an illustration of the last-day confrontation between God’s people and the threefold union of Modern Rome in the confrontation at Mount Carmel.

Илёс-пайғамбар дар муқовимати кӯҳи Кармил намунае аз рӯёрӯии рӯзҳои охир миёни қавми Худо ва иттиҳоди сеҷонибаи Руми муосирро пешкаш мекунад.

Mount Carmel is located in northern Israel, near the Mediterranean coast. It runs roughly northwest to southeast and forms a prominent ridge that extends for about 39 miles (63 kilometers). The Valley of Megiddo, also known as the Jezreel Valley, is located to the southeast of Mount Carmel. Mount Carmel and the Valley of Megiddo are relatively close to each other in terms of distance. The distance between them, in a straight line (as the crow flies), is approximately 20 to 25 miles (32 to 40 kilometers). To the west of Mount Carmel lies the Mediterranean Sea, and to the east of the Valley of Megiddo and the Jezreel Valley lies the Sea of Galilee, also known as Lake Tiberias or the Lake of Kinneret.

Кӯҳи Кармил дар шимоли Исроил, наздики соҳили баҳри Миёназамин, ҷойгир аст. Он тақрибан аз шимолу ғарб ба ҷанубу шарқ тӯл кашида, қаторкӯҳи намоёне ба вуҷуд меорад, ки тақрибан 39 мил (63 километр) доман мекашад. Водии Маҷиддо, ки ҳамчунин бо номи водии Изреъил маълум аст, дар ҷанубу шарқи Кӯҳи Кармил ҷойгир мебошад. Кӯҳи Кармил ва водии Маҷиддо аз лиҳози масофа нисбатан ба ҳамдигар наздиканд. Масофаи байни онҳо, дар хатти рост (чунонки зоғ мепарад), тақрибан 20 то 25 мил (32 то 40 километр) мебошад. Дар ғарби Кӯҳи Кармил баҳри Миёназамин воқеъ аст, ва дар шарқи водии Маҷиддо ва водии Изреъил баҳри Ҷалил, ки ҳамчунин ҳамчун кӯли Тиберия ё кӯли Киннерет маълум аст, ҷойгир мебошад.

In the Revelation the battle of Armageddon is identifying the Valley of Megiddo, and inspiration did not want students of prophecy to believe that the book of Revelation was identifying its message in literal terms, so when it identified Armageddon (Megiddo) as Armageddon it used the word “har,” which means mountain to make it clear that the battle was a spiritual representation of the final battle which the dragon, beast and false prophet lead the world to.

Дар китоби Ваҳй ҷанги Армагеддон водии Маҷиддӯро муайян месозад, ва илҳом намехост, ки донишҷӯёни нубувват бовар кунанд, ки китоби Ваҳй паёми худро ба маънои айнӣ муайян мекунад; бинобар ин, ҳангоме ки Армагеддонро (Маҷиддӯро) ҳамчун Армагеддон муайян намуд, калимаи «ҳар»-ро ба кор бурд, ки маънояш кӯҳ аст, то равшан созад, ки он ҷанг намояндагии рӯҳонии ҷанги ниҳоие буд, ки аждаҳо, ҳайвони ваҳшӣ ва пайғамбари дурӯғин ҷаҳонро ба сӯи он мебаранд.

By identifying Megiddo as Armageddon, John made sure it was not to be understood as a literal geographical location, for Megiddo is a valley and has no mountains. In close proximity is Mount Carmel where Elijah’s confrontation with Ahab and the prophets of Jezebel occurred, thus both Megiddo and Mount Carmel are both illustrations of the final battle of Armageddon.

Юҳанно бо ҳамсон донистани Маҷиддо бо Армагеддон таъмин намуд, ки он набояд ҳамчун макони ҷуғрофии айнан фаҳмида шавад, зеро Маҷиддо водиест ва ҳеҷ кӯҳе надорад. Дар наздикии он Кӯҳи Кармил ҷойгир аст, ки дар он муқобилагузории Илёс бо Аҳъоб ва анбиёи Изобал рух дод; бинобар ин, ҳам Маҷиддо ва ҳам Кӯҳи Кармил ҳар ду намунаҳои ҷанги ниҳоии Армагеддон мебошанд.

If you were to draw a triangle with Jerusalem, Mount Carmel, and the Valley of Megiddo, Jerusalem would be situated to the southeast corner of that triangle, with Mount Carmel to the northwest and the Valley of Megiddo to the northeast. The area that symbolically represents the battle of Armageddon is bordered by two seas, and the king of the north (the whore of Modern Babylon) comes to his end between the seas and the glorious holy mountain. And at that time human probation closes.

Агар шумо секунҷае кашед, ки Ерусалим, кӯҳи Кармил ва водии Маҷиддуро дар бар гирад, Ерусалим дар кунҷи ҷанубу шарқии он секунҷа ҷойгир хоҳад буд, кӯҳи Кармил дар шимолу ғарб ва водии Маҷиддо дар шимолу шарқ. Минтақае, ки ба таври рамзӣ ҷанги Армагеддонро ифода мекунад, бо ду баҳр маҳдуд аст, ва подшоҳи шимол (фоҳишаи Бобили Ҳозиразамон) миёни баҳрҳо ва кӯҳи пурҷалоли муқаддас ба анҷоми худ мерасад. Ва дар ҳамон вақт давраи имтиҳони инсонӣ ба поён мерасад.

> But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. Daniel 11:44–12:1.

> Аммо хабарҳо аз шарқ ва аз шимол ӯро ба изтироб хоҳанд овард; бинобар ин, ӯ бо ғазаби бузург берун хоҳад рафт, то бисёронро ҳалок кунад ва комилан нобуд созад. Ва хаймаҳои қасри худро миёни баҳрҳо бар кӯҳи муқаддаси ҷалол хоҳад шинонд; вале ба анҷоми худ хоҳад расид, ва ҳеҷ кас ӯро мадад нахоҳад кард. Ва дар он вақт Микоил бархезад, он сарвари бузурге, ки барои фарзандони қавми ту меистад; ва замони тангие хоҳад буд, ки монанди он аз вақти ба вуҷуд омадани халқе то ҳамон вақт ҳаргиз набуд; ва дар он вақт қавми ту раҳо хоҳад шуд, ҳар касе ки дар китоб навишта ёфт шавад. Дониёл 11:44–12:1.

The triple application of Elijah represents the external confrontation of God’s people with the king of the north, who is the head of the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet that leads the world to Armageddon. Elijah’s three enemies that typified the threefold union were Ahab, who was the king of the ten northern tribes representing the ten kings of Revelation seventeen, who commit fornication with the whore of Babylon, and who agree to give their kingdom to the whore for “one hour”, which is “the hour” of the Sunday law crisis. The whore of Babylon was represented by Jezebel, and Jezebel’s prophets of Baal and the priests of the grove represent the false prophet.

Татбиқи сегонаи Илёс муқобилияти берунии қавми Худоро бо подшоҳи шимол ифода мекунад, ки ӯ сари иттиҳоди сегонаи аждаҳо, ҳайвон ва пайғамбари козиб аст, ки ҷаҳонро ба сӯи Армагеддон мебарад. Се душмани Илёс, ки намунаи он иттиҳоди сегона буданд, Аҳъоб буд, ки подшоҳи даҳ қабилаи шимолӣ буд ва даҳ подшоҳи Ваҳй боби ҳабдаҳро намояндагӣ мекард, ки бо фоҳишаи Бобил зино мекунанд ва розӣ мешаванд, ки салтанати худро барои «як соат» ба фоҳиша бисупоранд, ки он «он соат»-и буҳрони қонуни якшанбе аст. Фоҳишаи Бобилро Изобал намояндагӣ мекард, ва пайғамбарони Баал ва коҳинони бешаи Изобал пайғамбари козибро намояндагӣ мекунанд.

The Sunday law crisis begins with the soon-coming Sunday law in the United States and ends when Michael stands up. When that Sunday law arrives the second voice of Revelation chapter eighteen, calls God’s other flock out of Babylon. The period of time from the call out of Babylon until the close of probation is the period of the judgment of the whore of Babylon. It is also the period of time when the Holy Spirit is poured out without measure. It is the “hour,” that the ten kings agree to co-rule with the whore of Tyre, who is no longer forgotten. It is the “hour,” of the great “earthquake” of Revelation eleven, when the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign.

Бӯҳрони қонуни якшанбе бо қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда дар Иёлоти Муттаҳида оғоз меёбад ва ҳангоме анҷом меёбад, ки Микоил бархезад. Вақте ки он қонуни якшанбе фаро расад, овози дуюми боби ҳаждаҳуми Ваҳй, рамаи дигари Худоро аз Бобил даъват мекунад, ки берун ояд. Давраи вақт аз даъвати берун омадан аз Бобил то баста шудани муҳлати имтиёз, давраи доварии фоҳишаи Бобил аст. Он ҳамчунин он давраи вақт аст, ки Рӯҳулқудс беандоза рехта мешавад. Он ҳамон «соат» аст, ки даҳ подшоҳ розӣ мешаванд бо фоҳишаи Сур, ки дигар фаромӯш нашудааст, ҳамподшоҳӣ кунанд. Он ҳамон «соат»-и «заминларза»-и бузурги Ваҳйи ёздаҳ аст, вақте ки саду чилу чаҳор ҳазор ҳамчун парчам боло бардошта мешаванд.

> And the kings of the earth, who have committed fornication and lived deliciously with her, shall bewail her, and lament for her, when they shall see the smoke of her burning, Standing afar off for the fear of her torment, saying, Alas, alas that great city Babylon, that mighty city! for in one hour is thy judgment come. Revelation 18:9, 10.

> Ва подшоҳони замин, ки бо вай зино карда ва дар айшу ишрат бо вай зиндагӣ намудаанд, бар вай гиря хоҳанд кард ва барои вай нола хоҳанд намуд, ҳангоме ки дуди сӯхтани вайро хоҳанд дид, Аз тарси азоби вай дур истода, хоҳанд гуфт: Вой, вой бар ту, эй шаҳри бузурги Бобил, эй шаҳри пурқудрат! зеро ки дар як соат доварии ту фаро расид. Ваҳй 18:9, 10.

Just as John identified Megiddo as the mountain (“har”) of Megiddo to identify a spiritual and not a literal truth, the judgment of the whore of Babylon and Tyre is identified as occurring during the “hour,” and also in a “day.”

Чунон ки Юҳанно Маҷиддоро чун кӯҳи («har») Маҷиддо муайян намуд, то ҳақиқати рӯҳониро, на ҳақиқати зоҳириро, нишон диҳад, доварии фоҳишаи Бобил ва Сур ба таври муайян ҳамчун воқеъшаванда дар ҷараёни «соат», ва ҳамчунин дар як «рӯз» баён шудааст.

> Therefore shall her plagues come in one day, death, and mourning, and famine; and she shall be utterly burned with fire: for strong is the Lord God who judgeth her. Revelation 18:8.

> Пас офатҳои вай дар як рӯз хоҳад омад: марг, ва навҳа, ва қаҳтӣ; ва вай ба оташ тамоман сӯхта хоҳад шуд; зеро пурзӯр аст Худованд Худо, ки бар вай доварӣ мекунад. Ваҳй 18:8.

After October 22, 1844 prophetic time is no longer to be applied prophetically and the judgment of the papal power is therefore represented as occurring in an “hour,” and also as in a “day.” The “hour” of her judgment is the prophetic period from the Sunday law in the United States until probation closes. It is important to mark this period when considering the Elijah of the last days, for Elijah’s battle of Mount Carmel follows the internal testing of God’s people of the last days, and the testing period for both the church and the world contain the same prophetic beginnings and endings.

Баъд аз 22 октябри соли 1844, вақти нубувватӣ дигар набояд ба таври нубувватӣ татбиқ карда шавад, ва бинобар ин доварии қудрати папагӣ ҳамчун рӯйдоде дар як «соат», ва ҳамчунин дар як «рӯз» тасвир мешавад. «Соат»-и доварии вай давраи нубувватист аз қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида то баста шудани муҳлати файз. Ҳангоми баррасии Илёси рӯзҳои охир, муайян кардани ин давра муҳим аст, зеро муборизаи Илёс дар кӯҳи Кармил баъд аз озмоиши дохилии қавми Худо дар рӯзҳои охир меояд, ва давраи озмоиш ҳам барои калисо ва ҳам барои ҷаҳон яксон оғозҳо ва анҷомҳои нубувватӣ дорад.

The two voices of Revelation eighteen, represent two distinct calls to two churches. The first church is the one hundred and forty-four thousand of Revelation chapter seven, and the second church that is called is the great multitude of Revelation chapter seven. The call to the one hundred and forty-four thousand is made while the Holy Spirit is being poured out in measure, and the call to the great multitude is made when the Holy Spirit is being poured out without measure.

Ду овози боби ҳаждаҳуми Ваҳй ду даъвати ҷудогона ба ду калисоро ифода мекунанд. Калисои аввал он яксаду чиҳилу чаҳор ҳазорест, ки дар боби ҳафтуми Ваҳй зикр шудааст, ва калисои дувуме, ки даъват мешавад, он издиҳоми бузурги боби ҳафтуми Ваҳй аст. Даъват ба он яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор дар ҳангоме сурат мегирад, ки Рӯҳи Муқаддас ба андоза рехта мешавад, ва даъват ба издиҳоми бузург дар ҳангоме сурат мегирад, ки Рӯҳи Муқаддас бе андоза рехта мешавад.

> “The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils” (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, “teaching for doctrines the commandments of men” (Matthew 15:9).

> Пайғамбар мегӯяд: «Ва фариштаи дигареро дидам, ки аз осмон нозил мешуд ва қудрати бузурге дошт; ва замин аз ҷалоли ӯ мунаввар гардид. Ва ӯ бо овози пурқувват нидо карда, гуфт: Бобили бузург суқут кард, суқут кард, ва маскани девҳо гардидааст» (Ваҳй 18:1, 2). Ин ҳамон паёмест, ки аз ҷониби фариштаи дуюм дода шуда буд. Бобил суқут кардааст, «зеро ки ҳамаи халқҳоро аз шароби хашми зинои худ нӯшонидаст» (Ваҳй 14:8). Он шароб чист? — Таълимоти бардурӯғи вай. Вай ба ҷаҳон ба ҷойи Шанбеи аҳкоми чорум шанбеи бардурӯғ додааст, ва он дурӯғеро, ки Шайтон нахуст ба Ҳавво дар Адан гуфта буд, такрор намудааст, яъне ҷовидонагии табиии ҷон. Хатоҳои ҳамгуногуни бисёреро вай ба ҳар сӯ паҳн кардааст, «ва аҳкоми одамонро ҳамчун таълимот меомӯзонад» (Матто 15:9).

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

> «Вақте ки Исо хизмати умумии Худро оғоз намуд, Ӯ Ҳайкалро аз таҳқири куфромези он пок кард. Дар миёни охирин амалҳои хизмати Ӯ поксозии дуюми Ҳайкал буд. Ҳамин тавр, дар кори охирини ҳушдор додан ба ҷаҳон, ба калисоҳо ду даъвати ҷудогона дода мешавад. Паёми фариштаи дуюм чунин аст: “Бобил афтод, афтод, он шаҳри бузург, зеро ки ҳамаи халқҳоро аз шароби ғазаби зинои худ нӯшонид” (Ваҳй 14:8). Ва дар нидои баландии паёми фариштаи сеюм овозе аз осмон шунида мешавад, ки мегӯяд: “Аз вай берун оед, эй қавми Ман, то ки шарикони гуноҳҳои вай нагардед, ва то ки ба балоҳои вай гирифтор нашавед. Зеро гуноҳҳои вай то ба осмон расидаанд, ва Худо бадиҳои вайро ба ёд овардааст” (Ваҳй 18:4, 5).» Selected Messages, book 2, 118.

The mighty angel came down in fulfillment of Revelation chapter eighteen, when the great buildings of New York City were brought down on September 11, 2001, with the arrival of the “east wind” of Islam. He then cried “mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils.” And then in verse four another voice “is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people.’” Those two voices are “two distinct calls made to the churches.” The two distinct churches of God in the last days are identified as the one hundred and forty-four thousand and the great multitude.

Фариштаи пурқудрат мувофиқи иҷрои Ваҳй, боби ҳаждаҳум, нозил шуд, вақте ки биноҳои азими шаҳри Ню-Йорк 11 сентябри соли 2001, бо омадани «боди шарқӣ»-и Ислом, фурӯ оварда шуданд. Сипас ӯ «бо овози қавӣ ба таври пурқудрат нидо карда, гуфт: “Бобили бузург афтод, афтод, ва маскани девҳо гардид.”» Ва баъд дар ояти чаҳорум овози дигаре «аз осмон шунида мешавад, ки мегӯяд: “Аз вай берун оед, эй қавми Ман.”» Ин ду овоз «ду даъвати ҷудогонае ҳастанд, ки ба калисоҳо дода шудаанд.» Ду калисои ҷудогонаи Худо дар рӯзҳои охир ҳамчун яксаду чилу чор ҳазор ва анбӯҳи бузург муайян карда мешаванд.

The testing period for the one hundred and forty-four thousand begins with Islam of the third Woe, which Isaiah identifies as the “day of the east wind.” That testing period ends with the soon-coming Sunday law in the United States and the enforcement of the mark of the beast. The beast is the counterfeit king of the north, the head of modern Babylon. Babylon is the lion in Daniel chapter seven, and the disobedient prophet from Judah, who represents Laodicean Adventism, that dies in the period that begins with the “ass” of Islam (September 11, 2001), and ends with the “lion,” (Modern Babylon).

Давраи имтиҳони яксаду чилу чор ҳазор аз Ислом — вои сеюм — оғоз меёбад, ки Ишаъё онро «рӯзи боди шарқӣ» меномад. Он давраи имтиҳон бо қонуни якшанбеи наздикоянда дар Иёлоти Муттаҳида ва татбиқи нишони ҳайвон ба анҷом мерасад. Ҳайвон подшоҳи шимоли қалбакӣ, сари Бобили муосир аст. Бобил он шерест дар боби ҳафтуми Дониёл, ва пайғамбари нофармони Яҳудо, ки намояндаи адвентизми Лоудикия мебошад, дар он даврае мемирад, ки бо «хар»-и Ислом (11 сентябри 2001) оғоз мешавад ва бо «шер» (Бобили муосир) ба анҷом мерасад.

In the period of time represented as “the tomb” of the disobedient prophet of Laodicean Adventism, the latter rain is measured out, as a distinct call is made to the church of the one hundred and forty-four thousand. When that period ends, at the “hour” of the “great earthquake”, representing the Sunday law in the United States; the period of the second voice of Revelation eighteen, arrives with the implementation of the mark of the beast, which is the mark of the king of the north. At the same time Islam of the third Woe is used to bring a progressive escalating judgment upon an apostate world. The message proclaimed by the “ensign” of the one hundred and forty-four thousand during that second distinct call to the church of the “great multitude” identifies the “mark” of the “king of the north”, and the role of Islam of the third Woe, represented as the “children of the east”.

Дар он давраи вақт, ки ҳамчун «қабр»-и пайғамбари нофармони Адвентизми Лаодикия муаррифӣ шудааст, борони охирин андоза карда мешавад, зеро ба калисои яксаду чилу чор ҳазор даъвати ҷудогона дода мешавад. Вақте ки он давра ба анҷом мерасад, дар «соат»-и «заминларзаи бузург», ки қонуни якшанберо дар Иёлоти Муттаҳида намояндагӣ мекунад, давраи овози дуюми Ваҳй боби ҳаждаҳум фаро мерасад, ҳамзамон бо ҷорӣ шудани аломати ҳайвон, ки ҳамон аломати подшоҳи шимол аст. Ҳамчунин, дар айни замон, Исломи Войи сеюм барои овардани доварии тадриҷан афзоянда бар ҷаҳони муртад ба кор бурда мешавад. Паёме, ки аз ҷониби «нишон»-и яксаду чилу чор ҳазор дар давоми он даъвати дуюми ҷудогона ба калисои «издиҳоми бузург» эълон карда мешавад, «аломат»-и «подшоҳи шимол» ва нақши Исломи Войи сеюмро, ки ҳамчун «фарзандони шарқ» муаррифӣ шудааст, муайян месозад.

The message that enrages the papal power in verse forty-four of Daniel chapter eleven, and the message that initiates the final papal bloodbath, is represented as “tidings out of the east” (Islam) and “the north” (the mark of the beast). In that period, as with the previous period, Islam of the “east wind” brings judgment upon the United States to begin the period, and the period ends when the king of the north comes to his end, “between the seas and the glorious holy mountain”, in the valley of Megiddo and the Mount at Carmel.

Паёме, ки дар ояти чилу чоруми боби ёздаҳуми китоби Дониёл қудрати папавиро ба хашм меоварад, ва он паёме, ки оғози хунрезии ниҳоии папавиро ба амал меоварад, ҳамчун «ахборе аз шарқ» (Ислом) ва «шимол» (аломати ваҳшӣ) тасвир шудааст. Дар он давра, ҳамчунон ки дар давраи пешина буд, Исломи «боди шарқӣ» барои оғози он давра довариро бар Иёлоти Муттаҳида меоварад, ва он давра ҳангоме ба поён мерасад, ки подшоҳи шимол ба анҷоми худ мерасад, «миёни баҳрҳо ва кӯҳи пурҷалоли муқаддас», дар водии Маҷиддо ва кӯҳи Кармил.

The judgment period for modern Babylon that represents her deathbed (tomb), begins with the symbol of the east and ends with the symbol of the north, just as the deathbed for the disobedient Laodicean prophet ended in the first distinct call to the churches. The tomb (deathbed) that both the lying prophet of Bethel and the disobedient prophet of Judah are buried in is represented between an “ass” and a “lion”.

Давраи доварӣ барои Бобили муосир, ки бистари марги (қабри) ӯро ифода мекунад, бо рамзи шарқ оғоз меёбад ва бо рамзи шимол ба анҷом мерасад, ҳамон тавре ки бистари марг барои пайғамбари нофармони Лаодикия дар нахустин даъвати равшан ба калисоҳо анҷом ёфт. Қабр (бистари марг), ки ҳам пайғамбари дурӯғгӯи Байт-Ил ва ҳам пайғамбари нофармони Яҳудо дар он дафн шудаанд, миёни «хар» ва «шер» ифода шудааст.

Elijah represents God’s last day people who were confronted with a threefold enemy represented by Ahab, Jezebel and Jezebel’s prophets. Jezebel is the symbol of the papal power in the fourth church of Thyatira, and her prophets at Carmel were represented by the prophets of Baal and the priests of the grove. Baal represents a male deity and the priests of the grove represented Ashtaroth, a female deity, thus Jezebel’s false prophets consisted of male and female, representing the combination of Church and State that is represented by the image of the beast in the book of Revelation.

Илёс намояндаи халқи Худо дар рӯзҳои охир аст, ки бо душмане сегона рӯ ба рӯ шуданд, ки бо Аҳъоб, Изобал ва анбиёи Изобал намояндагӣ мешуд. Изобал рамзи қудрати папагӣ дар калисои чоруми Тиётиро мебошад, ва анбиёи вай дар Кармил бо анбиёи Баал ва коҳинони бутзори муқаддас намояндагӣ мешуданд. Баал худои мардонаеро ифода мекунад ва коҳинони бутзор Ашторотро, яъне худои занонаро, намояндагӣ мекарданд; бинобар ин, анбиёи козиби Изобал аз мард ва зан иборат буданд ва иттиҳоди Калисо ва Давлатро намояндагӣ мекарданд, ки дар китоби Ваҳй бо сурати ҳайвон ифода шудааст.

It is the United States that first erects an image of the beast in the United States and thereafter in the world, and it is the United States that is the false prophet of the threefold union. Ahab, the king of the ten tribes, represents the ten kings of Revelation seventeen, that is the dragon, and Jezebel is the beast. Elijah was in confrontation with the threefold union of Modern Babylon, at Mount Carmel, where the whore of Babylon comes to her end with none to help. The triple application of Elijah represents the external confrontation which is brought against God’s last-day people, and Elijah represents the prophet that is in direct confrontation with those three powers.

Ин Иёлоти Муттаҳида аст, ки аввал тасвири ҳайвонро дар Иёлоти Муттаҳида ва баъдан дар ҷаҳон барпо мекунад, ва ин Иёлоти Муттаҳида аст, ки пайғамбари козиби иттиҳоди сегона мебошад. Аҳъоб, подшоҳи даҳ сибт, намояндаи даҳ подшоҳи Ваҳй боби ҳабдаҳум аст, яъне аждаҳо, ва Изобал ҳайвон аст. Илёс дар кӯҳи Кармил бо иттиҳоди сегонаи Бобили муосир дар рӯёрӯӣ буд, он ҷо ки фоҳишаи Бобил ба анҷоми худ мерасад ва ҳеҷ касе барои мадад кардан нест. Татбиқи сегонаи Илёс рӯёрӯии беруниеро намояндагӣ мекунад, ки бар зидди қавми Худо дар рӯзҳои охир оварда мешавад, ва Илёс он пайғамбарро намояндагӣ мекунад, ки дар рӯёрӯии мустақим бо он се қудрат қарор дорад.

An important element of Elijah’s story is the “rain,” which represents the latter rain that is poured out in the history of the confrontation. Leading up to the confrontation at Mount Carmel, Elijah has plainly stated that there would be no rain, except at his word. The period that leads up to the “hour” of Jezebel’s judgment is the period represented by the first distinct “voice” given to the churches. That “voice” arrived on September 11, 2001, and in that period the “rain” was only “measured”, and in that period, there were two competing latter rain messages that were involved with Habakkuk’s debate. One was the counterfeit message of weeping for Tammuz, that represented a “peace and safety message”, and the other was the true message of the third Woe of Islam.

Унсури муҳими достони Илёс «борон» аст, ки борони охирро ифода мекунад, ки дар таърихи рӯёрӯӣ рехта мешавад. То расидан ба рӯёрӯӣ дар кӯҳи Кармил, Илёс ошкоро изҳор дошта буд, ки бороне нахоҳад буд, магар ба каломи ӯ. Даврае, ки ба «соат»-и доварии Изобал меоварад, ҳамон давраест, ки бо аввалин «овоз»-и мушаххасе, ки ба калисоҳо дода шуд, ифода мегардад. Он «овоз» 11 сентябри соли 2001 расид, ва дар он давра «борон» танҳо «чен» карда мешуд, ва дар он давра ду паёми рақибонаи борони охир мавҷуд буданд, ки бо баҳси Ҳабаққуқ марбут буданд. Яке паёми қалбакии гиря кардан барои Таммуз буд, ки «паёми сулҳ ва амният»-ро ифода мекард, ва дигаре паёми ҳақиқии Войи сеюми Ислом буд.

The true “latter rain” message was based upon the role of Islam of the third Woe. That message originated at one source (which was Future for America), and the two messages contended for supremacy until history confirmed the validity of the true message, and also confirmed the foolishness of a “peace and safety” message in such a time as this.

Паёми ҳақиқии «борони охир» бар нақши Ислом дар Войи сеюм асос ёфта буд. Он паём аз як манбаъ сарчашма гирифт (ки ҳамон Future for America буд), ва он ду паём барои бартарӣ бо ҳам мубориза бурданд, то он даме ки таърих дурустии паёми ҳақиқиро тасдиқ намуд, ва ҳамчунин аблаҳии паёми «сулҳ ва амният»-ро дар чунин замоне чун ин собит кард.

> “The prophecies of Daniel and of John are to be understood. They interpret each other. They give to the world truths which everyone should understand. These prophecies are to be witness in the world. By their fulfillment in these last days, they will explain themselves.” Kress Collection, 105.

> «Пайғамбариҳои Донёл ва Юҳанно бояд фаҳмида шаванд. Онҳо якдигарро тафсир мекунанд. Онҳо ба ҷаҳон ҳақиқатҳоеро медиҳанд, ки ҳар кас бояд онҳоро дарк намояд. Ин пайғамбариҳо бояд дар ҷаҳон шаҳодат бошанд. Бо иҷрои худ дар ин рӯзҳои охир, онҳо худ худро шарҳ хоҳанд дод». Kress Collection, 105.

The first fulfillment of Elijah in the triple application of Elijah, is confirmed by the second Elijah, who Jesus identified as John the Baptist. Together those two witnesses establish the third Elijah.

Иҷрои нахустини Илёс дар татбиқи сегонаи Илёс аз ҷониби Илёси дуюм тасдиқ мегардад, ки Исо ӯро ҳамчун Яҳёи Таъмиддиҳанда муайян кард. Якҷоя ин ду шоҳид Илёси сеюмро барқарор месозанд.

> And as they departed, Jesus began to say unto the multitudes concerning John, What went ye out into the wilderness to see? A reed shaken with the wind? But what went ye out for to see? A man clothed in soft raiment? behold, they that wear soft clothing are in kings’ houses. But what went ye out for to see? A prophet? yea, I say unto you, and more than a prophet. For this is he, of whom it is written, Behold, I send my messenger before thy face, which shall prepare thy way before thee. Verily I say unto you, Among them that are born of women there hath not risen a greater than John the Baptist: notwithstanding he that is least in the kingdom of heaven is greater than he. And from the days of John the Baptist until now the kingdom of heaven suffereth violence, and the violent take it by force. For all the prophets and the law prophesied until John. And if ye will receive it, this is Elias, which was for to come. He that hath ears to hear, let him hear. Matthew 11:7–15.

> Ва чун онҳо мерафтанд, Исо ба мардум дар бораи Яҳё оғоз карда, гуфт: «Барои дидани чӣ ба биёбон баромада будед? Найе, ки аз бод ҷунбонда мешавад? Лекин барои дидани чӣ баромада будед? Одаме, ки либоси нозук дар бар дорад? Инак, онҳое ки либоси нозук мепӯшанд, дар қасрҳои подшоҳонанд. Пас барои дидани чӣ баромада будед? Набие? Оре, ба шумо мегӯям, ва бештар аз набӣ. Зеро ӯ ҳамон касест, ки дар бораи вай навишта шудааст: “Инак, Ман қосиди Худро пеши рӯи ту мефиристам, ки роҳи Туро пеши Ту тайёр хоҳад кард”. Ба ростӣ ба шумо мегӯям: дар миёни зодагони зан касе бузургтар аз Яҳёи Таъмиддиҳанда барнахестааст; лекин хурдтарини Малакути Осмон аз ӯ бузургтар аст. Ва аз рӯзҳои Яҳёи Таъмиддиҳанда то имрӯз Малакути Осмон зӯр мебинад, ва зӯроварон онро бо зӯрӣ ба даст меоранд. Зеро ҳамаи анбиё ва шариат то замони Яҳё нубувват кардаанд. Ва агар хоҳед бипазиред, ӯ ҳамон Илёс аст, ки бояд меомад. Ҳар кӣ гӯши шунидан дорад, бишнавад». Матто 11:7–15.

We will continue this study in the next article.

Мо ин таҳқиқро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

> “Today, in the spirit and power of Elias and of John the Baptist, messengers of God’s appointment are calling the attention of a judgment-bound world to the solemn events soon to take place in connection with the closing hours of probation and the appearance of Christ Jesus as King of kings and Lord of lords. Soon every man is to be judged for the deeds done in the body. The hour of God’s judgment has come, and upon the members of His church on earth rests the solemn responsibility of giving warning to those who are standing as it were on the very brink of eternal ruin. To every human being in the wide world who will give heed must be made plain the principles at stake in the great controversy being waged, principles upon which hang the destinies of all mankind.

> «Имрӯз, дар рӯҳ ва қудрати Илёс ва Яҳёи Таъмиддиҳанда, фиристодагони таъинкардаи Худо диққати ҷаҳонеро, ки ба доварӣ маҳкум аст, ба воқеаҳои муҳими ҷиддие ҷалб мекунанд, ки ба қарибӣ дар иртибот бо соатҳои поёнии давраи озмоиш ва зуҳури Масеҳ Исо ҳамчун Подшоҳи подшоҳон ва Худованди худовандон ба вуқӯъ хоҳанд пайваст. Ба зудӣ ҳар як инсон барои аъмоле, ки дар ҷисм анҷом додааст, доварӣ хоҳад шуд. Соати доварии Худо фаро расидааст, ва бар аъзои калисои Ӯ дар рӯйи замин масъулияти ҷиддии огоҳ кардани онҳое вогузор шудааст, ки гӯё бар лаби худи ҳалокати абадӣ истодаанд. Ба ҳар як инсон дар саросари ҷаҳон, ки гӯш хоҳад дод, бояд равшан гардонда шавад, ки кадом усулҳо дар ин муборизаи бузурги ҷараёндошта мавриди хатар қарор доранд — усулҳое, ки сарнавишти тамоми инсоният аз онҳо вобаста аст.»

> “In these final hours of probation for the sons of men, when the fate of every soul is so soon to be decided forever, the Lord of heaven and earth expects His church to arouse to action as never before. Those who have been made free in Christ through a knowledge of precious truth, are regarded by the Lord Jesus as His chosen ones, favored above all other people on the face of the earth; and He is counting on them to show forth the praises of Him who hath called them out of darkness into marvelous light. The blessings which are so liberally bestowed are to be communicated to others. The good news of salvation is to go to every nation, kindred, tongue, and people.

> «Дар ин соатҳои охирини муҳлати имтиҳон барои фарзандони одам, вақте ки тақдири ҳар як ҷон ба зудӣ барои абад қарор дода хоҳад шуд, Худованди осмон ва замин аз калисои Худ интизор аст, ки ба амал чунон бархезад, ки ҳеҷ гоҳ пеш аз ин набудааст. Онҳое ки ба воситаи дониши ҳақиқати гаронбаҳо дар Масеҳ озод гардонида шудаанд, аз ҷониби Исои Худованд ҳамчун баргузидагони Ӯ, ки бар ҳамаи қавмҳои дигари рӯи замин лутф ёфтаанд, ба шумор меоянд; ва Ӯ аз онҳо умед дорад, ки ҳамду санои Ӯро зоҳир намоянд, Ӯеро ки онҳоро аз зулмот ба нури аҷоиби Худ хондааст. Баракатҳое ки бо чунин фаровонӣ ато мешаванд, бояд ба дигарон расонда шаванд. Хушхабари наҷот бояд ба ҳар миллат, қабила, забон ва қавм бирасад.»

> “In the visions of the prophets of old the Lord of glory was represented as bestowing special light upon His church in the days of darkness and unbelief preceding His second coming. As the Sun of Righteousness, He was to arise upon His church, ‘with healing in His wings.’ Malachi 4:2. And from every true disciple was to be diffused an influence for life, courage, helpfulness, and true healing.

> «Дар рӯъёҳои анбиёи қадим, Худованди ҷалол чунин тасвир ёфта буд, ки дар рӯзҳои торикӣ ва беимонӣ, ки пеш аз омадани дуюми Ӯст, бар калисои Худ нури махсус мебахшад. Ҳамчун Офтоби Адолат, Ӯ мебоист бар калисои Худ тулӯъ намояд, “ва шифо дар болҳои Ӯ.” Малокӣ 4:2. Ва аз ҳар шогирди ҳақиқӣ мебоист таъсире барои ҳаёт, далерӣ, мададкорӣ ва шифои ҳақиқӣ паҳн гардад.»

> “The coming of Christ will take place in the darkest period of this earth’s history. The days of Noah and of Lot picture the condition of the world just before the coming of the Son of man. The Scriptures, pointing forward to this time, declare that Satan will work with all power and ‘with all deceivableness of unrighteousness.’ 2 Thessalonians 2:9, 10. His working is plainly revealed by the rapidly increasing darkness, the multitudinous errors, heresies, and delusions of these last days. Not only is Satan leading the world captive, but his deceptions are leavening the professed churches of our Lord Jesus Christ. The great apostasy will develop into darkness deep as midnight. To God’s people it will be a night of trial, a night of weeping, a night of persecution for the truth’s sake. But out of that night of darkness God’s light will shine.” Prophets and Kings, 716, 717.

> «Омадани Масеҳ дар ториктарин давраи таърихи ин замин ба вуқӯъ хоҳад пайваст. Рӯзҳои Нӯҳ ва Лут ҳолати ҷаҳонро андак пеш аз омадани Писари Одам тасвир мекунанд. Навиштаҳои Муқаддас, ки ба ин замон ишора мекунанд, эълон медоранд, ки шайтон бо тамоми қувват ва “бо ҳар фиреби ноинсофӣ” амал хоҳад кард. 2 Таслӯникиён 2:9, 10. Амали ӯ ба таври равшан дар торикии босуръат афзоянда, дар иштибоҳоти бешумор, бидъатҳо ва гумроҳиҳои ин рӯзҳои охир ошкор мегардад. На танҳо шайтон ҷаҳонро ба асорат мебарад, балки фиребҳои ӯ калисоҳои эътирофкунандаи Худованди мо Исои Масеҳро низ хамирмоявор фаро мегиранд. Иртидоди бузург ба торикие рушд хоҳад кард, ки чун ними шаб амиқ аст. Барои қавми Худо он шаби озмоиш, шаби гиря, шаби таъқиб ба хотири ҳақиқат хоҳад буд. Аммо аз миёни он шаби торикӣ нури Худо хоҳад дурахшид». Пайғамбарон ва Подшоҳон, 716, 717.

Back to Articles