Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Ninety-Five

Китоби Дониёл — Шумораи яксаду наваду панҷум

The Path to the Sunday Law: Trump’s Role and the Prophetic Unfolding in Daniel 11

Роҳ ба сӯи қонуни якшанбе: нақши Трамп ва кушоишёбии нубувватӣ дар Дониёл 11

Author

Jeff Pippenger

Published

April 25, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The hidden history of verse forty contains the line of six presidents from the time of the end in 1989, unto 2020, when Biden, the seventh president, stole the presidency. 2020 marks the beginning of a hidden history, from that point unto “Alexander the Great”, representing when the seventh kingdom of Bible prophecy is set up at the soon coming Sunday law. Those ten kings immediately agree to give their seventh kingdom to the eighth kingdom, that is of the seven—the papal power. That hidden history begins with the seventh president and ends with the seventh kingdom.

Таърихи ниҳонии ояти чилум силсилаи шаш президентро аз замони охир дар соли 1989 то соли 2020 дар бар мегирад, вақте ки Байден, президенти ҳафтум, раёсати ҷумҳуриро дуздид. Соли 2020 оғози таърихи ниҳониро нишон медиҳад, аз он нуқта то «Искандари Мақдунӣ», ки ба замоне ишора мекунад, ки подшоҳии ҳафтуми пешгӯии Китоби Муқаддас дар қонуни якшанбеи ба наздикӣ фарорасанда барпо мегардад. Он даҳ подшоҳ фавран розӣ мешаванд, ки подшоҳии ҳафтуми худро ба подшоҳии ҳаштум, ки аз ҳафт аст, бидиҳанд — яъне ба қудрати папагӣ. Он таърихи ниҳонӣ бо президенти ҳафтум оғоз мешавад ва бо подшоҳии ҳафтум ба поён мерасад.

When history identifies that between Xerxes, representing the rich king who stirs up Grecia, unto Alexander the Great, that there were eight Persian kings, we find that the hidden history between the end of verse two and verse three represents the image of the beast testing time by the number eight. The image of the beast in the United States is fully in place when the Sunday law is enforced, and at that point the seventh and then eighth kingdoms arrive. The eight Persian kings end at Alexander the Great, so the number eight marks the image of the beast testing time that concludes at the Sunday law.

Вақте ки таърих муайян мекунад, ки аз миёни Ксеркс, ки подшоҳи сарватмандеро, ки Юнонро ба ҷунбиш меоварад, намояндагӣ мекунад, то Искандари Мақдунӣ, ҳашт подшоҳи форсӣ вуҷуд доштанд, мо дармеёбем, ки таърихи ниҳоне, ки миёни анҷоми ояти дуюм ва ояти сеюм ҷой дорад, тимсоли ҳайвонро дар вақти озмоиш ба воситаи рақами ҳашт ифода мекунад. Тимсоли ҳайвон дар Иёлоти Муттаҳида пурра барпо мегардад, вақте ки қонуни якшанбе ба иҷро дароварда шавад, ва дар он лаҳза салтанатҳои ҳафтум ва сипас ҳаштум фаро мерасанд. Ҳашт подшоҳи форсӣ бо Искандари Мақдунӣ анҷом меёбанд; бинобар ин, рақами ҳашт вақти озмоиши тимсоли ҳайвонро, ки бо қонуни якшанбе ба анҷом мерасад, нишон медиҳад.

Verses ten through fifteen inform us that the image of the beast testing time was the third of three waymarks represented by the history of the Maccabees, and that the third waymark was a period of time beginning in 161 BC and ending in 158 BC. That period followed the first waymark of 167 BC, which identified the beginning of the Maccabean Revolt at Modein, a town whose name means “to protest.” 164 BC followed that protest at Modein, and identified the second dedication of the second temple. 164 BC identifies the second inauguration of Donald Trump as the eighth president since Reagan in 1989, who is of the seven. His inauguration on January 20, 2025 was represented by 164 BC, and the rededication ceremony, which produced the satanic miracle that includes two references to the eight being of the seven.

Оятҳои даҳ то понздаҳ моро огоҳ месозанд, ки замони озмоиши сурати ҳайвон сеюмин аз се нишонае буд, ки тавассути таърихи Маккабиён муаррифӣ шудааст, ва ин сеюмин нишона як давраи вақт буд, ки аз соли 161 то милод оғоз ёфта, дар соли 158 то милод ба поён мерасид. Ин давра пас аз нишонаи аввали соли 167 то милод омад, ки оғози шӯриши Маккабиёнро дар Мӯдаин муайян мекард, шаҳре, ки маънии номи он «эътироз кардан» аст. Соли 164 то милод пас аз он эътироз дар Мӯдаин фаро расид ва бахшидани дуюми маъбади дуюмро муайян намуд. Соли 164 то милод савгандёдкунии дуюми Доналд Трампро ҳамчун ҳаштумин президент аз замони Рейган дар соли 1989, ки аз ҳафт аст, муайян мекунад. Савгандёдкунии ӯ дар 20 январи 2025 тавассути соли 164 то милод муаррифӣ гардид, ва маросими таҷдиди бахшиш, ки он мӯъҷизаи шайтониро ба вуҷуд овард, ки ду ишораро дар бораи он ки ҳашт аз ҳафт аст, дар бар мегирад.

Therefore, the eight Persian kings represent the history of the league of the Jews with Rome from 161 BC unto 158 BC, and in so doing provide a second witness to the image of the beast testing time that follows the inauguration of Trump in 2025. Verse two proceeds to the stolen election in 2020, where it ends until the historical witness of the eight Persian kings is applied, and they find their application after Trump’s second inauguration. Once the eight Persian kings are laid upon the history between verse two and three, there is still a hidden period from Biden’s inauguration unto Trump’s second inauguration.

Бинобар ин, ҳашт подшоҳи Форс таърихи иттиҳоди яҳудиёнро бо Рум аз соли 161 то м. то 158 ифода мекунанд ва бо ин кор барои замони озмоиши ҳайвони ваҳшӣ, ки пас аз маросими савгандёдкунии Трамп дар соли 2025 фаро мерасад, шоҳиди дуюмро фароҳам меоранд. Ояти дуюм ба интихоботи дуздидашуда дар соли 2020 идома меёбад, ки дар ҳамон ҷо ба поён мерасад, то он даме ки шоҳидии таърихии ҳашт подшоҳи Форс татбиқ карда шавад; ва онҳо татбиқи худро пас аз савгандёдкунии дуюми Трамп меёбанд. Ҳангоме ки ҳашт подшоҳи Форс бар таърихи миёни оятҳои дуюм ва сеюм гузошта мешаванд, ҳанӯз як давраи пинҳонӣ аз савгандёдкунии Байден то савгандёдкунии дуюми Трамп боқӣ мемонад.

That hidden history is identified in Revelation chapter eleven, where the beast of atheism slays the two witnesses in 2020. Then after three and a half symbolic days, Michael descends to resurrect the two witnesses. A “resurrected” Trump began his third campaign for president November 15, 2022, and a resurrected “voice in the wilderness” began to call the one hundred and forty-four thousand at the end of July, 2023.

Он таърихи ниҳон дар боби ёздаҳуми Ваҳй муайян карда шудааст, ки дар он ҷо ҳайвони ваҳшии атеизм дар соли 2020 ду шоҳидро мекушад. Сипас, пас аз сеюним рӯзи рамзӣ, Микоил фуруд меояд, то он ду шоҳидро эҳё намояд. Трамп, ки «эҳёшуда» аст, 15 ноябри соли 2022 маъракаи сеюми худро барои президентӣ оғоз кард, ва «овозе дар биёбон»-и эҳёшуда дар охири моҳи июли соли 2023 ба даъват кардани яксаду чилу чор ҳазор оғоз намуд.

Verses ten, eleven, and twelve of Daniel chapter eleven identify the Ukrainian War which began in 2014, and will end with a Russian victory, followed by the collapse of the current Russian confederacy, as typified by the collapse of the Soviet Union in 1989.

Оятҳои даҳ, ёздаҳ ва дувоздаҳи боби ёздаҳи китоби Дониёл ҷанги Украинаро, ки дар соли 2014 оғоз ёфт, ва бо пирӯзии Русия анҷом хоҳад ёфт, муайян мекунанд; пас аз он фурӯпошии конфедератсияи кунунии Русия ба амал хоҳад омад, чунон ки онро фурӯпошии Иттиҳоди Шӯравӣ дар соли 1989 ба таври рамзӣ пешнамун сохт.

Verses thirteen through fifteen identify three lines of prophecy. The line of the healing of the papacy that begins when the whore of Tyre comes out of hiding is typified by verse fourteen, and its historical fulfillment is 200 BC, when pagan Rome came into prophetic history as the robbers of thy people, who exalt themselves, but fall.

Оятҳои сездаҳум то понздаҳум се хатти нубувватро муайян мекунанд. Хатти шифо ёфтани папагарӣ, ки аз замоне оғоз меёбад, ки фоҳишаи Сур аз ниҳонгоҳ берун меояд, ба таври намунавӣ дар ояти чордаҳум нишон дода шудааст, ва иҷрои таърихии он соли 200 то милод аст, вақте ки Рими бутпараст ҳамчун горатгарони қавми ту ба таърихи нубувват ворид гардид, ки худро боло мебардоранд, вале суқут мекунанд.

In the three verses the prophetic line of apostate Republicanism is represented by the history of Antiochus III, who typifies the role of Trump as the eighth president, that is of the seven. The verses also identify the prophetic line of apostate Protestantism as represented by the history of the Maccabees.

Дар ин се оят хати нубувватии ҷумҳурихоҳигии муртад тавассути таърихи Антиохуси III тасвир шудааст, ки ӯ нақши Трампро ҳамчун подшоҳи ҳаштум, яъне аз ҷумлаи он ҳафт, намунавор мегардонад. Ин оятҳо ҳамчунин хати нубувватии протестантизми муртадро, ки тавассути таърихи Маккабиён муаррифӣ шудааст, муайян менамоянд.

The prophetic line of the true protestant horn that began as the Philadelphian movement of the Millerites, and that ends as the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand, is also to be laid over the hidden history of verse forty. The seven thunders of Revelation chapter ten is a symbol of both the Philadelphian movement of the Millerites and the one hundred and forty-four thousand. The sealing up of prophecy, and the unsealing of prophecy is accomplished by Christ, and when He does so, He portrays Himself as the Lion of the tribe of Judah. In chapter ten, the angel that Sister White says is “no less a personage than Jesus Christ” “cried with a loud voice, as when a lion roareth: and when he had cried, seven thunders uttered their voices.”

Хати нубувватии шохи ҳақиқии протестантӣ, ки ҳамчун ҳаракати Филаделфияи миллеритҳо оғоз ёфта, ва ҳамчун ҳаракати Филаделфияи як саду чилу чор ҳазор ба анҷом мерасад, инчунин бояд бар таърихи пинҳонии ояти чилум татбиқ карда шавад. Ҳафт раъди боби даҳуми Ваҳй рамзи ҳам ҳаракати Филаделфияи миллеритҳо ва ҳам як саду чилу чор ҳазор аст. Мӯҳр задани нубувват ва кушодани мӯҳри нубувват аз ҷониби Масеҳ анҷом меёбад, ва ҳангоме ки Ӯ чунин мекунад, Худро ҳамчун Шери сибти Яҳудо муаррифӣ менамояд. Дар боби даҳум, он фариштае, ки хоҳар Уайт мегӯяд «ҷуз Исои Масеҳ шахсияти камтаре нест», «бо овози баланд нидо кард, чунонки шер ғурриш мекунад; ва ҳангоме ки нидо кард, ҳафт раъд овозҳои худро бароварданд.»

Christ, as the Lion of the tribe of Judah, placed the seven thunders into prophetic history around the year 100, and He immediately sealed it up, for “when the seven thunders had uttered their voices,” John “was about to write: and” he “heard a voice from heaven saying,” “seal up those things which the seven thunders uttered, and write them not.”

Масеҳ, ҳамчун Шери қабилаи Яҳудо, ҳафт раъдро тақрибан дар соли 100 ба таърихи нубувват ҷой дод, ва Ӯ онро дарҳол мӯҳр кард, зеро «чун ҳафт раъд садоҳои худро баён карданд», Юҳанно «қасди навиштан дошт; ва» ӯ «овозе аз осмон шунид, ки мегуфт», «он чизҳоеро, ки ҳафт раъд баён карданд, мӯҳр намо, ва онҳоро нанавис».

The hidden history of verse forty is now being unsealed by the Lion of the tribe of Judah, and in that history the line of the true protestant horn is represented by the seven thunders. When the voice in the wilderness began to cry out in July 2023, the Lion of the tribe of Judah unsealed another revelation of what the “Seven Thunders” represent.

Таърихи ниҳони ояти чилум ҳоло аз ҷониби Шери қабилаи Яҳудо кушода мешавад, ва дар он таърих хатти шохи ҳақиқии протестантӣ ба воситаи ҳафт раъд муаррифӣ гардидааст. Вақте ки овоз дар биёбон дар моҳи июли соли 2023 ба нидо кардан оғоз намуд, Шери қабилаи Яҳудо ваҳйи дигареро аз он чи ки «Ҳафт Раъд» ифода менамояд, кушод.

The seven thunders represent the history from July 18, 2020, when the movement of the one hundred and forty-four thousand was slain in the streets, unto the soon coming Sunday law. The line of the seven thunders identifies “events,” that occur in that history. The first disappointment, is followed by the message of the Midnight Cry, and followed by the Sunday law. When Sister White identified the seven thunders, either as the history of the first and second angels, or as future events, in both representations she identified that they represent “events”.

Ҳафт раъд таърихеро аз 18 июли соли 2020, замоне ки ҳаракати яксаду чилу чаҳор ҳазор дар кӯчаҳо кушта шуд, то қонуни якшанбеи наздикоянда ифода мекунанд. Хати ҳафт раъд «рӯйдодҳо»-еро муайян мекунад, ки дар он таърих ба вуқӯъ меоянд. Пас аз ноумедии аввал, паёми Нидои Нимашаб меояд, ва баъд аз он қонуни якшанбе. Вақте ки Хоҳар Уайт ҳафт раъдро ё ҳамчун таърихи фариштаи якум ва дуюм, ё ҳамчун рӯйдодҳои оянда муайян кард, дар ҳар ду тасвир вай нишон дод, ки онҳо «рӯйдодҳо»-ро ифода мекунанд.

The Midnight Cry message may sound like something that is not an “event”, but in Millerite history the Exeter camp meeting from August 12 to 17, 1844 was an “event”, with several associated details connected with the event. Yet the arrival of the Midnight Cry message at the camp meeting was also a fulfillment of the parable of the ten virgins of Matthew twenty-five. The “event” of the Exeter camp meeting was a fulfillment of the seven thunders, but the parable of the ten virgins does not address those events, it addresses the “experience” of the virgins,

Паёми Нидои Нимашаб метавонад чун чизе садо диҳад, ки «воқеа» нест, аммо дар таърихи миллерӣ ҷамъомади хаймавии Эксетер аз 12 то 17 августи соли 1844 як «воқеа» буд, бо чанд ҷузъиёти вобаста ба он воқеа. Бо вуҷуди ин, расидани паёми Нидои Нимашаб ба он ҷамъомади хаймавӣ ҳамчунин иҷрои масали даҳ бокира дар Матто бисту панҷ буд. «Воқеа»-и ҷамъомади хаймавии Эксетер иҷрои ҳафт раъд буд, аммо масали даҳ бокира ба он воқеаҳо намепардозад; он ба «таҷриба»-и бокираҳо мепардозад,

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> «Масали даҳ духтари бокираи Матто 25 низ таҷрибаи халқи Адвентистро тасвир мекунад». Муборизаи Бузург, 393.

Just as the seven thunders identify the parallel history of the movement of the first and third angels, so too the parable of the ten virgins also identifies the two parallel histories.

Ҳамон тавре ки ҳафт раъд таърихи мувозии ҳаракати фариштагони якум ва сеюмро муайян мекунанд, ҳамчунин масали даҳ бокира низ ду таърихи мувозиро муайян мекунад.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> «Манро бисёр вақт ба масали даҳ бокира ишора мекунанд, ки панҷ нафари онҳо доно буданд ва панҷ нафари дигар — нодон. Ин масал ба ҳарф ба ҳарф иҷро шудааст ва иҷро хоҳад шуд, зеро он ба ҳамин замон татбиқи махсус дорад ва, монанди паёми фариштаи сеюм, иҷро шудааст ва то анҷоми замон ҳақиқати ҳозира боқӣ хоҳад монд». Review and Herald, August 19, 1890.

The symbol of the seven thunders represents the “events” of the parallel histories, and the ten virgins represent the “experience” of the wise and foolish virgins in those two parallel histories. The Millerite experience, up until 1856, was the experience of Philadelphia, and the experience of the movement of the one hundred and forty-four thousand was the experience of Laodicea, up until shortly after July, 2023. In both histories wise and foolish virgins will be manifested at the arrival of the Midnight Cry message, for it is then that it will be seen who had the oil of preparation.

Рамзи ҳафт раъд «ҳодисаҳо»-и таърихҳои мутанозирро ифода мекунад, ва даҳ бокира «таҷриба»-и бокирагони ҳушманд ва ҷоҳилро дар он ду таърихи мутанозир ифода мекунанд. Таҷрибаи миллеритӣ, то соли 1856, таҷрибаи Филаделфия буд, ва таҷрибаи ҳаракати яксаду чилу чор ҳазор таҷрибаи Лоудикия буд, то андаке пас аз июли соли 2023. Дар ҳар ду таърих, ҳангоми расидани паёми Нидои Нимашаб, бокирагони ҳушманд ва ҷоҳил зоҳир хоҳанд шуд, зеро маҳз он вақт маълум хоҳад гардид, ки кӣ равғани омодагиро дошт.

> “The state of the Church represented by the foolish virgins, is also spoken of as the Laodicean state.” Review and Herald, August 19, 1890.

> «Ҳолати Калисо, ки бо бокирагони аблаҳ ифода ёфтааст, ҳамчунин ҳамчун ҳолати Лаодикия низ ёд шудааст». Review and Herald, August 19, 1890.

Those who refuse to eat the message that is in the hand of Michael the archangel who descended at the end of July, 2023 will remain in the condition of Laodicea, and those who take the little book and eat it will transition into the condition of Philadelphia. The condition of Laodicea represents a people, or person who Christ is outside of, yet seeking entrance, and the condition of Philadelphia is represented as the combination of Divinity with humanity. The seven thunders identify the “events” of the line of the true protestant horn that is placed into the hidden history of verse forty, beginning on July 18, 2020 and ending at the Sunday law.

Онҳое ки аз хӯрдани паёме, ки дар дасти Микоили фариштаи аъзам аст, ки дар охири моҳи июли соли 2023 нозил шуд, саркашӣ мекунанд, дар ҳолати Лӯдикия боқӣ хоҳанд монд, ва онҳое ки китоби хурдро мегиранд ва онро мехӯранд, ба ҳолати Филоделфия мегузаранд. Ҳолати Лӯдикия қавмеро, ё шахсеро, ифода мекунад, ки Масеҳ аз ӯ берун аст, вале дар ҷустуҷӯи вуруд мебошад; ва ҳолати Филоделфия ҳамчун ҳамбастагии Илоҳият бо инсоният ифода шудааст. Ҳафт раъд «рӯйдодҳо»-и хати шохи ҳақиқии протестантиро муайян мекунанд, ки ба таърихи пинҳони ояти чиҳилум ҷой дода шудааст ва аз 18 июли соли 2020 оғоз ёфта, бо қонуни якшанбе анҷом меёбад.

The parable of the ten virgins identifies the “experience” of those called to be among the one hundred and forty-four thousand during that very same period. The “events” that identify the history of the one hundred and forty-four thousand from July 18, 2020 unto the Sunday law, and the “experience” of the two classes during that history is accompanied by the identification of the work that was and is assigned in those two parallel histories. The work is represented by the angels of Revelation fourteen, and the work of the Millerites was represented by the first and second angels, and the work of the one hundred and forty-four thousand is represented by the third angel.

Масали даҳ бокира «таҷриба»-и онҳоеро муайян мекунад, ки дар ҳамон айни давра даъват шудаанд, то дар миёни яксаду чилу чор ҳазор бошанд. «Рӯйдодҳо»-е, ки таърихи яксаду чилу чор ҳазорро аз 18 июли соли 2020 то қонуни якшанбе муайян мекунанд, ва «таҷриба»-и ду синф дар ҷараёни он таърих, бо муайян шудани коре, ки дар он ду таърихи мувозӣ вогузор шуда буд ва ҳаст, ҳамроҳ аст. Ин корро фариштагони Ваҳй боби чордаҳум муаррифӣ мекунанд, ва кори миллериёнро фариштаи якум ва дуюм муаррифӣ мекарданд, ва кори яксаду чилу чор ҳазорро фариштаи сеюм муаррифӣ мекунад.

> “I have had precious opportunities to obtain an experience. I have had an experience in the first, second, and third angels’ messages. The angels are represented as flying in the midst of heaven, proclaiming to the world a message of warning, and having a direct bearing upon the people living in the last days of this earth’s history. No one hears the voice of these angels, for they are a symbol to represent the people of God who are working in harmony with the universe of heaven. Men and women, enlightened by the Spirit of God, and sanctified through the truth, proclaim the three messages in their order.” Life Sketches, 429.

> «Ман имкониятҳои гаронбаҳое доштам, то таҷрибае ба даст оварам. Ман дар паёмҳои фариштаи якум, дуюм ва сеюм таҷриба доштам. Фариштагон чунин тасвир шудаанд, ки дар миёни осмон парвоз мекунанд, ба ҷаҳон паёми ҳушдорро эълон менамоянд ва ба қавме, ки дар рӯзҳои охири таърихи ин замин зиндагӣ мекунанд, бевосита дахл доранд. Ҳеҷ кас овози ин фариштагонро намешунавад, зеро онҳо рамзе мебошанд, ки халқи Худоро, ки бо коиноти осмон дар ҳамоҳангӣ кор мекунанд, намояндагӣ мекунанд. Мардон ва занон, ки бо Рӯҳи Худо мунаввар гардидаанд ва ба василаи ҳақиқат муқаддас шудаанд, ин се паёмро ба тартиби онҳо эълон менамоянд». Life Sketches, 429.

The work given to God’s last-day people on September 11, 2001, at the beginning of the sealing time, is again given to God’s last-day people at the end of the sealing time, when Michael descended in July of 2023.

Корие, ки ба халқи Худо дар рӯзҳои охир 11 сентябри соли 2001, дар оғози вақти мӯҳргузорӣ, дода шуда буд, боз ба халқи Худо дар рӯзҳои охир дар анҷоми вақти мӯҳргузорӣ дода мешавад, ҳангоме ки Микоил дар моҳи июли соли 2023 нозил гардид.

> “John saw ‘Another angel come down from heaven, having great power; and the whole earth was lightened with his glory.’ Revelation 18:1. That work is the voice of the people of God proclaiming a message of warning to the world.” The 1888 Materials, 926.

> «Юҳанно дид, ки “Фариштаи дигаре аз осмон нузул мекард, ки қудрати бузург дошт; ва тамоми замин аз ҷалоли ӯ мунаввар гардид”. Ваҳй 18:1. Он кор овози халқи Худост, ки ба ҷаҳон паёми огоҳкунанда эълон мекунад». The 1888 Materials, 926.

As with the “events” represented by the seven thunders, and the “experience” represented by the ten virgins, the work of the three angels represents two parallel histories.

Чунончи «ҳодисаҳо»-е, ки ҳафт раъд онҳоро муаррифӣ мекунанд, ва «таҷриба»-е, ки даҳ бокира онро муаррифӣ менамоянд, кори се фаришта ду таърихи мувозиро муаррифӣ мекунад.

> “God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 804.

> «Худо паёмҳои Ваҳй 14-ро дар хатти нубувват ҷойгоҳи онҳо додааст, ва кори онҳо набояд то анҷоми таърихи ин замин қатъ гардад. Паёмҳои фариштаи якум ва дуюм ҳанӯз ҳам ҳақиқати барои ин замон мебошанд, ва бояд ба таври мувозӣ бо ин паёме, ки баъд меояд, ҷараён ёбанд. Фариштаи сеюм ҳушдори худро бо овози баланд эълон мекунад. “Пас аз ин чизҳо,” гуфт Юҳанно, “фариштаи дигареро дидам, ки аз осмон нозил мешуд, дорои қудрати бузург буд, ва замин аз ҷалоли ӯ равшан гардид.” Дар ин равшанӣ, нури ҳар се паём ба ҳам омехта шудааст». The 1888 Materials, 804.

In verses thirteen through fifteen of Daniel eleven the prophetic work of the line of apostate protestantism (the Maccabees), apostate republicanism (Antiochus III) and the whore of Tyre (the robbers of thy people) is identified. In that very same history, the prophetic lines of the true protestant horn of the one hundred and forty-four thousand identifies their work, “experience”, and the “events” that occur among God’s last-day people. The line of the true protestant horn is represented as the seven thunders, which is the only prophecy in the book of Revelation that is identified as being sealed up. Just before probation closes the command comes from the Lion of the tribe of Judah, the One who sealed up the prophecy of the seven thunders, to unseal the prophecies of this book.

Дар оятҳои сездаҳ то понздаҳи Дониёл ёздаҳ кори нубувватии хати протестантизми муртад (Маккабиён), ҷумҳурихоҳии муртад (Антиохуси III) ва фоҳишаи Сур (ғоратгарони қавми ту) муайян карда мешавад. Дар ҳамон таърихи айни замон, хатҳои нубувватии шохи протестантии ҳақиқии яксаду чилу чор ҳазор кори онҳо, «таҷриба»-и онҳо ва «ҳодисаҳо»-еро, ки дар миёни қавми Худо дар рӯзҳои охир ба вуқӯъ меоянд, муайян менамояд. Хати шохи протестантии ҳақиқӣ ба сурати ҳафт раъд намояндагӣ мешавад, ки ягона нубувват дар китоби Ваҳй аст, ки ҳамчун мӯҳршуда муайян гардидааст. Андак пеш аз баста шудани муҳлати имтиёз, фармон аз Шери қабилаи Яҳудо — Ҳамон Касе ки нубуввати ҳафт раъдро мӯҳр карда буд — меояд, ки нубувватҳои ин китоб аз мӯҳр бароварда шаванд.

The unsealing of the seven thunders at the end of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, that was prefigured by the unsealing of the seven thunders at the beginning of the sealing time, is to be applied (line upon line) to that portion of the book of Daniel that relates to the last days, and that portion is the hidden history of verse forty. When that unsealing is fully accomplished, as represented by the opening of the seventh seal, God will pour out the fire of His Holy Spirit upon the one hundred and forty-four thousand, as He did with the disciples at Pentecost. Pentecost aligns with the soon coming Sunday law.

Кушода шудани ҳафт раъд дар поёни замони муҳргузории яксаду чилу чор ҳазор, ки ба воситаи кушода шудани ҳафт раъд дар оғози замони муҳргузорӣ пешакӣ рамзгузорӣ шуда буд, бояд (сатр бар сатр) ба он қисми китоби Дониёл татбиқ карда шавад, ки ба рӯзҳои охир тааллуқ дорад, ва он қисмат таърихи пинҳони ояти чиҳилум аст. Вақте ки он кушодашавӣ ба таври комил анҷом ёбад, чунон ки бо кушода шудани муҳри ҳафтум тасвир шудааст, Худо оташи Рӯҳи Муқаддаси Худро бар яксаду чилу чор ҳазор фурӯ хоҳад рехт, ҳамон тавре ки Ӯ бо шогирдон дар Пантикост амал кард. Пантикост бо қонуни якшанбеи наздикомада мутобиқат дорад.

> “It is with an earnest longing that I look forward to the time when the events of the day of Pentecost shall be repeated with even greater power than on that occasion. John says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory.’ Then, as at the Pentecostal season, the people will hear the truth spoken to them, every man in his own tongue.

> «Бо орзуву шавқи самимӣ ман ба он замоне менигарам, ки рӯйдодҳои рӯзи Пантикост бо қуввае ҳатто бузургтар аз он маврид такрор хоҳанд шуд. Юҳанно мегӯяд: “Ва фариштаи дигареро дидам, ки аз осмон нузул мекард ва қудрати бузург дошт; ва замин аз ҷалоли ӯ мунаввар гардид.” Он гоҳ, чунон ки дар айёми Пантикост буд, мардум ҳақиқатро хоҳанд шунид, ки ба ҳар кас ба забони худаш гуфта мешавад.»

> “God can breathe new life into every soul that sincerely desires to serve Him, and can touch the lips with a live coal from off the altar, and cause them to become eloquent with His praise. Thousands of voices will be imbued with the power to speak forth the wonderful truths of God’s Word. The stammering tongue will be unloosed, and the timid will be made strong to bear courageous testimony to the truth. May the Lord help His people to cleanse the soul temple from every defilement, and to maintain such a close connection with Him that they may be partakers of the latter rain when it shall be poured out.” Review and Herald, July 20, 1886.

> «Худо метавонад ба ҳар ҷоне, ки самимона мехоҳад ба Ӯ хизмат кунад, ҳаёти тоза бибахшад, ва метавонад лабҳоро бо ангишти афрӯхтае аз қурбонгоҳ ламс намояд ва онҳоро водор созад, ки дар ситоиши Ӯ суханвар гарданд. Ҳазорон овоз бо қудрате фаро гирифта хоҳанд шуд, то ҳақиқатҳои аҷиби Каломи Худоро баён кунанд. Забони лакнатдор кушода хоҳад шуд, ва тарсончак қувват хоҳад ёфт, то ба ҳақиқат бо ҷасорат шаҳодат диҳад. Бигзор Худованд ба қавми Худ ёрӣ расонад, ки маъбади ҷонро аз ҳар нопокӣ пок созанд ва бо Ӯ чунон иртиботи наздикро нигоҳ доранд, ки ҳангоме ки борони охирин рехта шавад, онҳо шарикони он гарданд». Review and Herald, July 20, 1886.

The beginning of the sealing time illustrates the end of the sealing time. In the beginning the latter rain was poured out in measure, and at the end it is poured out without measure. The angel that came down on September 11, 2001 is the same angel that descended at the end of July, 2023. The history of Pentecost began at the resurrection of Christ, and the ending of the perfect fulfillment of Pentecost is at the resurrection of the one hundred and forty-four thousand.

Оғози замони мӯҳргузорӣ анҷоми замони мӯҳргузориро тасвир мекунад. Дар оғоз борони охир ба андоза рехта шуд, ва дар анҷом он беандоза рехта мешавад. Он фариштае ки 11 сентябри соли 2001 фуруд омад, ҳамон фариштаест ки дар охири моҳи июли соли 2023 нозил шуд. Таърихи Пантикост аз эҳёи Масеҳ оғоз ёфт, ва анҷоми иҷрои комили Пантикост дар эҳёи саду чиҳилу чор ҳазор аст.

> “The act of Christ in breathing upon his disciples the Holy Ghost, and in imparting his peace to them, was as a few drops before the plentiful shower to be given on the day of Pentecost.” Spirit of Prophecy, volume 3, 243.

> «Амали Масеҳ дар дамидан бар шогирдонаш Рӯҳулқудс ва дар ато кардани осоиштагии Худ ба онҳо, мисли чанд қатрае буд пеш аз борони фаровоне, ки мебоист дар рӯзи Пантикост дода шавад». Рӯҳи нубувват, ҷилди 3, 243.

Christ breathed upon His disciples after He was resurrected, just after He had ascended to His father. When He descended from meeting His father, He appeared to the disciples and breathed upon them a “few drops” that preceded the “plentiful showers of Pentecost.” The few drops represent the beginning of the sealing time, and the plentiful showers represent the ending. The beginning of the sealing time is repeated at the end, and just as Christ breathed upon His disciples at the beginning of the Pentecostal period, He breathed upon His last-day people at the ending of that period.

Масеҳ баъд аз эҳё шуданаш бар шогирдони Худ дамид, рост пас аз он ки назди Падари Худ сууд карда буд. Вақте ки Ӯ аз мулоқот бо Падари Худ фуруд омад, ба шогирдон зоҳир шуд ва бар онҳо чанд «қатра»-еро дамид, ки пешгузари «боронҳои фаровони Пантикост» буданд. Он чанд қатра оғози замони муҳр заданро ифода мекунанд, ва боронҳои фаровон анҷоми онро ифода менамоянд. Оғози замони муҳр задан дар охир такрор мегардад, ва ҳамон тавре ки Масеҳ дар оғози давраи Пантикост бар шогирдони Худ дамид, Ӯ бар қавми рӯзҳои охири Худ низ дар анҷоми он давра дамид.

> “The dry bones need to be breathed upon by the Holy Spirit of God, that they may come into action, as by a resurrection from the dead.” Bible Training School, December 1, 1903.

> «Устухонҳои хушк бояд аз ҷониби Рӯҳи Муқаддаси Худо нафас дода шаванд, то ки онҳо ба ҳаракат оянд, чунон ки ба воситаи эҳё аз мурдагон». Bible Training School, December 1, 1903.

The death of the two witnesses includes the fact that those who proclaimed the false message of Nashville and July 18, 2020, did so as Laodiceans. The resurrection of the dead dry bones represents a transition from the condition of Laodicea, which is a condition of death, unto the condition of Philadelphia, which is life. The breath that produces the resurrection and transition is a prophetic message.

Марги ду шоҳид ин ҳақиқатро низ дар бар мегирад, ки онҳое ки паёми дурӯғини Нашвилл ва 18 июли соли 2020-ро эълон карданд, ин корро ҳамчун Лоудикиён анҷом доданд. Эҳёи устухонҳои хушки мурда гузаришеро аз ҳолати Лоудикиё, ки ҳолати марг аст, ба ҳолати Филаделфия, ки ҳаёт аст, ифода мекунад. Нафасе ки эҳё ва ин гузаришро ба вуҷуд меоварад, паёми нубувватист.

> “What power must we have from God that icy hearts, having only a legal religion, should see the better things provided for them—Christ and His righteousness! A life-giving message was needed to give life to the dry bones.” Manuscript Releases, volume 12, 205.

> «Чӣ қудрате бояд аз Худо дошта бошем, то дилҳои яхбаста, ки танҳо дини қонунӣ доранд, чизҳои беҳтареро, ки барои онҳо муҳайё гардидааст — Масеҳ ва адолати Ӯ — бубинанд! Паёме ҳаётбахш лозим буд, то ба устухонҳои хушк ҳаёт бахшад». Manuscript Releases, ҷилди 12, 205.

The period between Christ’s resurrection was broken into two periods, the first being forty days, when He then ascended, followed by ten days in advance of Pentecost. Forty is a symbol of the wilderness, as is three and a half days or twelve hundred and sixty years or days.

Фосилаи миёни эҳёи Масеҳ ба ду давра ҷудо шуда буд: давраи аввал чиҳил рӯз буд, ки баъд аз он Ӯ сууд намуд; сипас даҳ рӯз то пеш аз Пантикост фаро расид. Чиҳил рамзи биёбон аст, ҳамон тавре ки сеюним рӯз ё ҳазору дусаду шаст сол ё рӯз низ чунин аст.

When Michael descended in July of 2023, the three and a half days of death in the streets ended as Christ began the work of combining His Divinity with humanity among the one hundred and forty-four thousand. That work was represented by the ten days in advance of Pentecost, where sin was put away and unity among the brethren was established. Ten represents a testing process, and the testing process ended at Pentecost, which represents the Sunday law.

Вақте ки Микоил дар моҳи июли соли 2023 нозил шуд, он сеюним рӯзи марг дар кӯчаҳо ба поён расид, зеро Масеҳ дар миёни яксаду чилу чор ҳазор ба кори муттаҳид сохтани Илоҳияти Худ бо инсоният оғоз намуд. Он кор бо даҳ рӯзи пеш аз Пантикост ифода ёфта буд, ки дар он гуноҳ дур карда шуд ва ягонагӣ дар миёни бародарон барқарор гардид. Даҳ раванди озмоишро ифода мекунад, ва раванди озмоиш дар Пантикост ба поён расид, ки он қонуни якшанберо ифода мекунад.

At the very same history in verse forty where eight Persian kings and the history of the league between the Jews and Rome represents the testing process of the image of the beast, the testing process of the virgins is illustrated in the ten days leading to Pentecost. The apostate horns of protestantism and republicanism join together in that history to form the image of the beast, while the true protestant horn joins their humanity with Christ’s Divinity, thus forming the image of Christ in a process that separates two classes of worshippers.

Дар ҳамон айни таърих, дар ояти чиҳил, ки дар он ҳашт подшоҳи Форс ва таърихи паймони миёни яҳудиён ва Рум раванди озмоиши сурати ҳайвонро ифода менамояд, раванди озмоиши бокирагон дар даҳ рӯзе, ки ба Пантикост меанҷоманд, ба тасвир кашида шудааст. Шохҳои муртадонаи протестантизм ва ҷумҳурихоҳӣ дар он таърих бо ҳам мепайванданд, то сурати ҳайвонро ташкил диҳанд, дар ҳоле ки шохи ҳақиқии протестантӣ инсонияти худро бо Илоҳияти Масеҳ муттаҳид месозад ва ба ин васила сурати Масеҳро дар раванде ташкил медиҳад, ки ду табақаи парастандагонро аз ҳам ҷудо месозад.

The historical events represented as seven thunders are unsealed in the history represented by verses thirteen to fifteen of Daniel eleven, and together they are aligned with the hidden history of verse forty which concludes at the soon coming Sunday law, where probation for Sabbath-keepers closes.

Рӯйдодҳои таърихие, ки ба сурати ҳафт раъд тасвир шудаанд, дар таърихе, ки аз оятҳои сездаҳ то понздаҳи Дониёл ёздаҳ намояндагӣ мешавад, кушода мегарданд; ва онҳо якҷоя бо таърихи ниҳонии ояти чиҳилум ҳамоҳанг мебошанд, ки он бо Қонуни якшанбеи наздик ба анҷом мерасад, дар он ҷо муҳлати имтиёз барои нигоҳдорандагони шанбе баста мешавад.

> “Again, these parables teach that there is to be no probation after the judgment. When the work of the gospel is completed, there immediately follows the separation between the good and the evil, and the destiny of each class is forever fixed.” Christ’s Object Lessons, 123.

> «Боз ин масалҳо таълим медиҳанд, ки баъд аз доварӣ дигар ҳеҷ муҳлати имтиҳон нахоҳад буд. Вақте ки кори Инҷил ба анҷом мерасад, дарҳол ҷудоии миёни некон ва бадон фаро мерасад, ва сарнавишти ҳар ду гурӯҳ то абад муайян мегардад». Christ’s Object Lessons, 123.

The separation of the wise and foolish, the Laodiceans and Philadelphians or the wheat and the tares is accomplished by the angels.

Ҷудо шудани хирадмандон ва нодонон, Лаодикиён ва Филаделфиён ё гандум ва алафҳои бегона ба воситаи фариштагон анҷом меёбад.

> “Let both tares and wheat grow together until the harvest. Then it is the angels that do the work of separation.” Selected Messages, book 2, 69.

> «Бигзор то вақти дарав ҳар ду — кукол ва гандум — якҷо рушд кунанд. Сипас кори ҷудо карданро фариштагон анҷом медиҳанд». Selected Messages, book 2, 69.

The message that is unsealed just before probation closes identifies the work of the people of God, as represented by the angels. The message contained in these articles is now being published around the planet in over sixty languages (tongues). This is now being accomplished just before probation closes, and it is the work of God’s last day people to present this message. The message identifies the events represented as seven thunders, and the work of understanding and presenting the message produces the experience of the wise virgins.

Паёме, ки андаке пеш аз баста шудани муҳлати имтиёз кушода мегардад, кори қавми Худоро, чунон ки ба воситаи фариштагон муаррифӣ шудааст, муайян месозад. Паёме, ки дар ин мақолаҳо дарбар гирифта шудааст, ҳоло дар саросари ҷаҳон ба зиёда аз шаст забон (лаҳҷа) интишор меёбад. Ин ҳоло, андаке пеш аз баста шудани муҳлати имтиёз, ба анҷом расонида мешавад, ва пешниҳоди ин паём кори қавми рӯзҳои охири Худост. Ин паём воқеаҳое, ки ҳамчун ҳафт раъд муаррифӣ шудаанд, муайян месозад, ва кори фаҳмидан ва пешниҳод кардани ин паём таҷрибаи бокирагони хирадмандро ба вуҷуд меоварад.

We will continue this study in the next article.

Мо ин таҳқиқро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “In the visions of the night a very impressive scene passed before me. I saw an immense ball of fire fall among some beautiful mansions, causing their instant destruction. I heard someone say: ‘We knew that the judgments of God were coming upon the earth, but we did not know that they would come so soon.’ Others, with agonized voices, said: ‘You knew! Why then did you not tell us? We did not know.’ On every side I heard similar words of reproach spoken.

> «Дар рӯъёҳои шаб ман манзарае бисёр таъсирбахшро дидам, ки пеши назарам мегузашт. Ман дидам, ки тӯби азими оташин дар миёни чанд қасри зебо фурӯ афтод ва онҳоро дарҳол несту нобуд сохт. Ман шунидам, ки касе гуфт: “Мо медонистем, ки довариҳои Худо бар замин меоянд, аммо намедонистем, ки онҳо ин қадар зуд меоянд.” Дигарон бо овозҳои пур аз ҷонкоҳӣ мегуфтанд: “Шумо медонистед! Пас чаро ба мо нагуфтед? Мо намедонистем.” Аз ҳар тараф ман чунин суханони сарзанишомезро мешунидам.»

> “In great distress I awoke. I went to sleep again, and I seemed to be in a large gathering. One of authority was addressing the company, before whom was spread out a map of the world. He said that the map pictured God’s vineyard, which must be cultivated. As light from heaven shone upon anyone, that one was to reflect the light to others. Lights were to be kindled in many places, and from these lights still other lights were to be kindled.

> «Дар андуҳи бузург ман бедор шудам. Боз хоб рафтам, ва ба назарам чунин омад, ки дар як ҷамъомади бузург қарор дорам. Шахсе соҳиби қудрат ба аҳли маҷлис сухан меронд, ва пеши ӯ харитаи ҷаҳон густурда буд. Ӯ гуфт, ки ин харита токзори Худоро тасвир мекунад, ки бояд кишт ва парвариш ёбад. Ҳангоме ки нуре аз осмон бар касе метобид, он кас бояд он нурро ба дигарон мунъакис мекард. Бояд дар ҷойҳои бисёр чароғҳо афрӯхта мешуданд, ва аз ин чароғҳо боз чароғҳои дигар афрӯхта мешуданд.

> “The words were repeated: ‘Ye are the salt of the earth: but if the salt have lost his savor, wherewith shall it be salted? it is thenceforth good for nothing, but to be cast out, and to be trodden underfoot of men. Ye are the light of the world. A city that is set on an hill cannot be hid. Neither do men light a candle, and put it under a bushel, but on a candlestick; and it giveth light unto all that are in the house. Let your light so shine before men, that they may see your good works, and glorify your Father which is in heaven.’ Matthew 5:13–16.

> Ин суханон такрор шуданд: «Шумо намаки замин ҳастед; лекин агар намак таъми худро гум кунад, бо чӣ онро шӯр хоҳанд кард? Баъд аз он вай дигар ба ҳеҷ чиз кор намеояд, ҷуз он ки берун андохта шавад ва зери пои мардум поймол гардад. Шумо нури ҷаҳон ҳастед. Шаҳре ки бар кӯҳе бино шудааст, пинҳон шуда наметавонад. Ва чароғро низ афрӯхта, зери ченак намегузоранд, балки бар чароғдон; ва он ба ҳамаи касоне ки дар хона ҳастанд, равшанӣ медиҳад. Пас, бигзор нури шумо низ пеши мардум ҳамин тавр битобад, то аъмоли неки шуморо бубинанд ва Падари шуморо, ки дар осмон аст, ҳамду сано гӯянд». Матто 5:13–16.

> “I saw jets of light shining from cities and villages, and from the high places and the low places of the earth. God’s word was obeyed, and as a result there were memorials for Him in every city and village. His truth was proclaimed throughout the world.

> «Ман шӯълаҳои нуреро медидам, ки аз шаҳрҳо ва деҳаҳо, ва аз ҷойҳои баланду ҷойҳои пасти замин медурахшиданд. Каломи Худо итоат карда мешуд, ва дар натиҷа барои Ӯ дар ҳар шаҳр ва деҳа ёдгориҳо вуҷуд доштанд. Ҳақиқати Ӯ дар саросари ҷаҳон мавъиза карда мешуд.»

> “Then this map was removed and another put in its place. On it light was shining from a few places only. The rest of the world was in darkness, with only a glimmer of light here and there. Our Instructor said: ‘This darkness is the result of men’s following their own course. They have cherished hereditary and cultivated tendencies to evil. They have made questioning and faultfinding and accusing the chief business of their lives. Their hearts are not right with God. They have hidden their light under a bushel.’

> «Сипас ин нақша бардошта шуд ва дигаре ба ҷояш гузошта шуд. Бар он нур танҳо аз чанд ҷой медурахшид. Қисми боқимондаи ҷаҳон дар торикӣ буд, фақат ин ҷо ва он ҷо шуълае хира аз нур дида мешуд. Устоди мо гуфт: “Ин торикӣ натиҷаи он аст, ки одамон роҳи худро пеш гирифтаанд. Онҳо майлҳои ирсӣ ва парваришёфтаи бадиро дар худ нигоҳ доштаанд. Пурсишгарӣ, эродҷӯӣ ва айбдоркуниро ба кори асосии зиндагии худ табдил додаанд. Дилҳои онҳо бо Худо рост нест. Онҳо нури худро зери ченак пинҳон кардаанд.”»

> “If every soldier of Christ had done his duty, if every watchman on the walls of Zion had given the trumpet a certain sound, the world might ere this have heard the message of warning. But the work is years behind. While men have slept, Satan has stolen a march upon us.” Testimonies, volume 9, 28, 29.

> «Агар ҳар як сарбози Масеҳ вазифаи худро ба ҷо меовард, агар ҳар як посбон бар деворҳои Сион карнайро бо садои равшан менавохт, ҷаҳон шояд то ин замон паёми огоҳиро мешунид. Аммо ин кор солҳо қафо мондааст. Ҳангоме ки одамон хуфта буданд, Шайтон бар мо пешдастӣ кард». Testimonies, volume 9, 28, 29.

Back to Articles