Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number One

Таърихи Пинҳонии Ояти Чил — Рақами Як

Unsealing Prophecies: The Last Days, the Lion of Judah, and the Final Movements of Revelation

Кушодани мӯҳрҳои нубувватҳо: рӯзҳои охир, Шери Яҳудо ва ҳаракатҳои ниҳоии Ваҳй

Author

Jeff Pippenger

Published

September 6, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In Revelation chapter five, the Lion of the tribe of Judah represents Christ’s position as the one who prevailed to seal and unseal God’s Word according to His will. In 1989, one hundred and twenty-six years after the rebellion of 1863, the Lion of the tribe of Judah unsealed the last six verses of Daniel chapter eleven. Those verses begin with the deadly wound of the papacy in 1798, and introduce the testimony of how the papal wound is to be healed and beyond that to the final deadly wound of the papacy. The verses begin where they end; with the judgment of papal Rome.

Дар Ваҳй боби панҷум, Шери қабилаи Яҳудо мавқеи Масеҳро ҳамчун Он Касе муаррифӣ мекунад, ки ғолиб омад, то Каломи Худоро мувофиқи иродаи Худ мӯҳр занад ва муҳрро аз он бардорад. Дар соли 1989, пас аз яксаду бисту шаш сол аз исёни соли 1863, Шери қабилаи Яҳудо шаш ояти охирини боби ёздаҳуми Дониёлро боз намуд. Он оятҳо аз захми марговари папагӣ дар соли 1798 оғоз меёбанд ва шаҳодатеро дар бораи он муаррифӣ мекунанд, ки чӣ гуна захми папагӣ шифо хоҳад ёфт ва аз он ҳам фаротар, то ба захми ниҳоии марговари папагӣ. Ин оятҳо аз ҳамон ҷое оғоз меёбанд, ки дар он анҷом меёбанд; бо доварии Руми папагӣ.

Those six verses describe the healing of the papacy’s deadly wound, and also how the threefold union of the dragon, the beast and false prophet lead the world to Armageddon, which is identified in verse forty-five as “between the seas and the glorious holy mountain.”

Он шаш оят шифо ёфтани захми марговари папаро тасвир мекунанд, ҳамчунин чӣ гуна иттиҳоди сегонаи аждаҳо, ҳайвон ва пайғамбари козиб ҷаҳонро ба Армагеддон мебарад, ки дар ояти чилу панҷум ҳамчун «дар миёни баҳрҳо ва кӯҳи пурҷалоли муқаддас» муайян шудааст.

Alpha and Omega represents Christ’s character of always illustrating the end with the beginning. The reform movement of the one hundred and forty-four thousand is the movement of the third angel, which is the ending movement that was prefigured by its beginning, which was the Millerite movement of the first and second angels. The Millerite movement began at the time of the end in 1798, which is where the last six verses of Daniel eleven begins, and the movement ended at the opening of judgment on October 22, 1844. The movement of the one hundred and forty-four thousand ends at the Sunday law in the United States.

Алфа ва Омега хислати Масеҳро ифода мекунад, ки ҳамеша анҷомро ба воситаи ибтидо намуна мегардонад. Ҳаракати ислоҳотии як саду чилу чор ҳазор ҳамон ҳаракати фариштаи сеюм аст, ки ҳаракати анҷомӣ мебошад ва оғози он, яъне ҳаракати Миллерӣи фариштагони якум ва дуюм, пешакӣ намунаи он гардида буд. Ҳаракати Миллерӣ дар вақти охир, дар соли 1798, оғоз ёфт, ки аз ҳамон ҷо шаш ояти охирини Дониёл ёздаҳум оғоз меёбад, ва ин ҳаракат бо кушода шудани доварӣ дар 22 октябри соли 1844 ба анҷом расид. Ҳаракати як саду чилу чор ҳазор бо қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида ба анҷом мерасад.

At the beginning of the movement at the time of the end in 1989, the Lion of the tribe of Judah unsealed the last six verses of Daniel eleven, and at the ending of the movement, just before the Sunday law, He unseals the hidden history of verse forty of Daniel eleven. Sister White’s commentary of what part of Daniel is unsealed addresses the unsealing in 1989, and also the unsealing that began in July of 2023.

Дар оғози ҳаракат дар вақти охир, дар соли 1989, Шери қабилаи Яҳудо шаш ояти охирини Дониёл ёздаҳро мӯҳршиканӣ намуд; ва дар анҷоми ҳаракат, андак пеш аз қонуни якшанбе, Ӯ таърихи ниҳонии ояти чиҳилуми Дониёл ёздаҳро мӯҳршиканӣ мекунад. Шарҳи хоҳар Уайт дар бораи он ки кадом қисми Дониёл мӯҳршиканӣ мешавад, ҳам ба он мӯҳршикание, ки дар соли 1989 рух дод, дахл дорад, ва ҳам ба он мӯҳршикание, ки дар моҳи июли соли 2023 оғоз ёфт.

> “The book that was sealed was not the book of Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel which related to the last days. The Scripture says, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased’ (Daniel 12:4). When the book was opened, the proclamation was made, ‘Time shall be no longer.’ (See Revelation 10:6.) The book of Daniel is now unsealed, and the revelation made by Christ to John is to come to all the inhabitants of the earth. By the increase of knowledge a people is to be prepared to stand in the latter days. . . .

> «Китобе ки муҳр зада шуда буд, на китоби Ваҳй, балки ҳамон қисми нубуввати Дониёл буд, ки ба рӯзҳои охир тааллуқ дошт. Навиштаҷот мегӯяд: “Вале ту, эй Дониёл, ин суханонро пинҳон дор ва китобро то вақти охир муҳр кун; бисёр касон ҳар сӯ хоҳанд давид, ва дониш афзун хоҳад шуд” (Дониёл 12:4). Вақте ки китоб кушода шуд, ин эълон садо дод: “Вақт дигар нахоҳад буд.” (Нигаред ба Ваҳй 10:6.) Китоби Дониёл акнун аз муҳр кушода шудааст, ва ваҳйе ки Масеҳ ба Юҳанно додааст, бояд ба ҳамаи сокинони замин бирасад. Ба воситаи афзоиши дониш қавме бояд омода карда шавад, то дар рӯзҳои охир устувор биистад. . . .»

> “In the first angel’s message men are called upon to worship God, our Creator, who made the world and all things that are therein. They have paid homage to an institution of the Papacy, making of no effect the law of Jehovah, but there is to be an increase of knowledge on this subject.” Selected Messages, book 2, 105, 106.

> «Дар паёми фариштаи якум одамон даъват карда мешаванд, ки Худоро, Офаридгори мо, ки ҷаҳон ва ҳар чизи дар он бударо офаридааст, ибодат намоянд. Онҳо ба як муассисаи папагӣ эҳтиром гузоштаанд ва ба ин васила шариати Яҳуваро беэътибор гардонидаанд, аммо дар ин мавзӯъ афзоиши дониш ба амал хоҳад омад». Selected Messages, book 2, 105, 106.

The portion of the book of Daniel that related to the last days in 1989 was the last six verses of chapter eleven, and as the movement of the one hundred and forty-four thousand reaches the ending of their movement, the portion of the book of Daniel that is unsealed is the hidden history of verse forty, which represents the history of 1989 unto the Sunday law in the United States. The hidden history of verse forty is the history of the one hundred and forty-four thousand. Every prophet provides witness to that period.

Қисмати китоби Дониёл, ки ба айёми охир дар соли 1989 марбут буд, шаш ояти охирини боби ёздаҳум буд; ва ҳангоме ки ҳаракати яксаду чилу чаҳор ҳазор ба анҷоми ҳаракати худ мерасад, он қисмати китоби Дониёл, ки мӯҳраш кушода мешавад, таърихи ниҳони ояти чиҳил аст, ки таърихи аз соли 1989 то қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳидаи Амрикоро ифода мекунад. Таърихи ниҳони ояти чиҳил таърихи яксаду чилу чаҳор ҳазор аст. Ҳар пайғамбар бар он давра шаҳодат медиҳад.

In the passage, an increase of knowledge that “is to prepare a people to stand in the last days,” represents the unsealing of the last six verses in 1989, and again it represents the unsealing of the hidden history of verse forty. In both histories inspiration identifies that there is to be an increase of knowledge upon the papal power and the Sunday law. In both the beginning and ending of the movement of the one hundred and forty-four thousand the increase of knowledge produces a three-step testing process, as represented in Daniel chapter twelve.

Дар ин порча, афзоиши дониш, ки «барои омода сохтани қавме мебошад, то дар рӯзҳои охир устувор биистанд», ифодакунандаи кушода шудани мӯҳри шаш ояти охир дар соли 1989 аст, ва боз ҳам ифодакунандаи кушода шудани таърихи пинҳони ояти чиҳилум мебошад. Дар ҳар ду таърих илҳом муайян месозад, ки бояд афзоиши донише дар бораи қудрати папагӣ ва қонуни якшанбе вуҷуд дошта бошад. Ҳам дар ибтидо ва ҳам дар анҷоми ҳаракати яксаду чилу чаҳор ҳазор, афзоиши дониш раванди сеқадамаи имтиҳонро ба вуҷуд меорад, чунон ки дар боби дувоздаҳуми Дониёл тасвир шудааст.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> Ва ӯ гуфт: «Роҳи худро пеш гир, эй Дониёл; зеро ин суханон то вақти поён баста ва мӯҳр зада шудаанд. Бисёре пок карда хоҳанд шуд, ва сафед гардонида хоҳанд шуд, ва имтиҳон карда хоҳанд шуд; аммо бадкорон бадӣ хоҳанд кард; ва ҳеҷ яке аз бадкорон нахоҳад фаҳмид; аммо хирадмандон хоҳанд фаҳмид». Дониёл 12:9, 10.

As with all the sacred reform movements the three steps represented by Daniel as “purified, and made white, and tried” represent the waymark of the descent of a divine symbol, followed by the testing of a failed prediction, followed by a third litmus test which manifests the character of the two classes that are developed based upon their acceptance of, or their rejection of, the unsealed increase of knowledge. With the beginning of the movement of the one hundred and forty-four thousand, the three steps were September 11, 2001, followed by July 18, 2020, and then the Sunday law. At the ending of that very same movement the three steps are July 2023, the arrival of the Midnight Cry message and the Sunday law.

Тавре ки дар ҳамаи ҳаракатҳои муқаддаси ислоҳотӣ, он се қадаме, ки Дониёл онҳоро ҳамчун «пок карда мешаванд, ва сафед карда мешаванд, ва озмуда мешаванд» тасвир мекунад, нишонаи нузули рамзи илоҳиро ифода менамоянд, ки баъдан аз паси он санҷиши пешгӯии нокомомада меояд ва сипас озмоиши сеюми лакмусӣ, ки хислати ду табақаро, ки бар асоси пазируфтани онҳо ё рад кардани онҳо нисбат ба афзоиши дониш, ки муҳраш кушода шудааст, ташаккул меёбанд, зоҳир месозад. Бо оғози ҳаракати яксаду чилу чор ҳазор, он се қадам 11 сентябри 2001 буд, ки баъдан 18 июли 2020 омад, ва сипас қонуни якшанбе. Дар анҷоми ҳамон ҳаракат, он се қадам июли 2023, омадани паёми Нидои Нисфи Шаб ва қонуни якшанбе мебошанд.

The message that prepares God’s people to stand that was unsealed in July 2023 contains several lines of prophetic truth, and included with those lines is Ezekiel’s dead dry bones in chapter thirty-seven. Ezekiel presents two messages. The first message brings the bones back together, but it was not until the second message that Israel stood upon its feet as a mighty army. The two witnesses of Revelation chapter eleven stood up when they were filled with the Holy Spirit.

Паёме, ки қавми Худоро барои истодан омода месозад ва дар моҳи июли соли 2023 кушода шуд, чандин хатти ҳақиқати нубувватиро дар бар дорад, ва дар миёни он хатҳо устухонҳои хушки мурдаи Ҳизқиёл дар боби сию ҳафтум низ ҷой доранд. Ҳизқиёл ду паёмро пешкаш мекунад. Паёми аввал устухонҳоро боз ба ҳам меоварад, вале танҳо дар паёми дувум буд, ки Исроил бар пойҳои худ ҳамчун лашкари азим бархост. Ду шоҳиди Ваҳй, боби ёздаҳум, ҳангоме бархостанд, ки аз Рӯҳулқудс пур шуданд.

> And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. Revelation 11:11.

> Ва баъд аз се рӯз ва ним рӯҳи ҳаёт аз ҷониби Худо ба онҳо даромад, ва онҳо бар пойҳои худ истоданд; ва тарси азиме бар онҳое ки онҳоро диданд, фурӯ афтод. Ваҳй 11:11.

Ezekiel teaches the same truth.

Ҳизқиёл ҳамин ҳақиқатро таълим медиҳад.

> And he said unto me, Son of man, stand upon thy feet, and I will speak unto thee. And the spirit entered into me when he spake unto me, and set me upon my feet, that I heard him that spake unto me. Ezekiel 2:1, 2.

> Ва Ӯ ба ман гуфт: «Эй писари одам, бар поҳои худ биист, ва Ман бо ту сухан хоҳам гуфт». Ва ҳангоме ки Ӯ бо ман сухан мегуфт, рӯҳ ба андаруни ман даромад ва маро бар поҳоям барпо дошт, то Ӯро, ки бо ман сухан мегуфт, бишнавам. Ҳизқиёл 2:1, 2

When Sister White says “by the increase of knowledge a people is to be prepared to stand in the latter days.” The increase of knowledge is identified as “oil” in the parable of the ten virgins, and the “oil” represents “the messages of God’s Spirit” and also “the Holy Spirit,” as well as “character.”

Вақте ки Хоҳар Уайт мегӯяд: «бо афзоиши дониш қавме бояд омода карда шавад, то дар рӯзҳои охир устувор биистад». Афзоиши дониш дар масали даҳ духтар ҳамчун «равған» муайян шудааст, ва «равған» «паёмҳои Рӯҳи Худо»-ро ифода мекунад, ҳамчунин «Рӯҳулқудс»-ро, ва низ «хислат»-ро.

Between July 2023 and the soon-coming Sunday law there is an increase of knowledge that brings God’s people to life, and they stand up. They stand up representing that they have the “oil” of the message that was unsealed at that time. They stand up when they have the Holy Spirit within their vessels, and they stand up when they have a character prepared for the seal of God.

Дар байни моҳи июли соли 2023 ва қонуни якшанбеи наздикулвуқӯъ афзоиши дониш вуҷуд дорад, ки қавми Худоро зинда мегардонад, ва онҳо ба по мехезанд. Онҳо ба по мехезанд, ки ин нишон медиҳад «равған»-и паёмеро доранд, ки дар он вақт муҳраш кушода шуд. Онҳо ба по мехезанд, вақте ки дар зарфҳои худ Рӯҳулқудсро доранд, ва онҳо ба по мехезанд, вақте ки хислате омода барои мӯҳри Худо доранд.

The first testing step that began in July 2023, was followed by a period that allows those candidates to accept or reject the oil. Those that accept are sealed and are then lifted up as an ensign at the soon-coming Sunday law. Those who reject the oil, receive strong delusion.

Қадами аввали озмоиш, ки моҳи июли соли 2023 оғоз ёфт, пас аз он даврае фаро расид, ки ба он номзадҳо имкон медиҳад, ки равғанро қабул намоянд ё рад кунанд. Онҳое ки онро қабул мекунанд, муҳр зада мешаванд ва сипас ҳангоми қонуни якшанбеи ба наздикӣ фарорасанда ҳамчун парчам боло бурда мешаванд. Онҳое ки равғанро рад мекунанд, гумроҳии сахтро қабул менамоянд.

Those candidates were awakened out of spiritual sleep in July 2023, and they then were confronted with the final testing process before the close of their individual probation. The testing process was set within the context of a prophetic test associated with the formation of the image of the beast, during the time when those very candidates were to come back to life and form the image of Christ within. The prophetic structure where the test is to be accomplished is the history of 1989 unto the Sunday law. The inability of those candidates to wake up led the Lord to allow heresies to come in.

Он номзадҳо дар моҳи июли соли 2023 аз хоби рӯҳонӣ бедор карда шуданд, ва баъд онҳо пеш аз баста шудани муҳлати озмоиши инфиродии худ бо раванди ниҳоии имтиҳон рӯ ба рӯ гардонида шуданд. Раванди имтиҳон дар доираи санҷиши набавие қарор дода шуда буд, ки бо ташаккули сурати ҳайвон алоқаманд аст, дар ҳамон замоне ки худи ҳамон номзадҳо бояд дубора ба ҳаёт бозгашта, сурати Масеҳро дар даруни худ шакл медоданд. Сохтори набавие, ки дар он ин санҷиш бояд ба анҷом расад, таърихи аз соли 1989 то қонуни якшанбе мебошад. Нотавонии он номзадҳо барои бедор шудан боис гардид, ки Худованд иҷозат диҳад бидъатҳо ворид шаванд.

> “God will arouse His people; if other means fail, heresies will come in among them, which will sift them, separating the chaff from the wheat. The Lord calls upon all who believe His word to awake out of sleep. Precious light has come, appropriate for this time. It is Bible truth, showing the perils that are right upon us. This light should lead us to a diligent study of the Scriptures and a most critical examination of the positions which we hold. God would have all the bearings and positions of truth thoroughly and perseveringly searched, with prayer and fasting.” Testimonies, volume 5, 708.

> «Худо қавми Худро бедор хоҳад кард; агар воситаҳои дигар натиҷа надиҳанд, бидъатҳо ба миёни онҳо дохил хоҳанд шуд, ки онҳоро ҷудо карда, коҳро аз гандум ҷудо хоҳанд сохт. Худованд ҳамаи онҳоеро, ки ба каломи Ӯ имон доранд, даъват мекунад, ки аз хоб бедор шаванд. Нури гаронбаҳо омадааст, ки барои ин замон мувофиқ аст. Ин ҳақиқати Китоби Муқаддас аст, ки хатарҳоеро нишон медиҳад, ки рост бар сари мо қарор доранд. Ин нур бояд моро ба омӯзиши ҷиддии Навиштаҳо ва ба санҷиши бисёр дақиқи мавқеъҳое, ки мо нигоҳ медорем, раҳнамоӣ намояд. Худо мехоҳад, ки тамоми паҳлуҳо ва мавқеъҳои ҳақиқат бо дуо ва рӯза ҳамаҷониба ва пайгирона таҳқиқ карда шаванд». Testimonies, volume 5, 708.

All the prophets address the last days, so in these last days, in July of 2023, the Lord attempted to “arouse” His people, but His efforts failed, and He allowed the first controversy over a symbol of Rome in Advent history to be repeated as a warning of the nearness of the end. He did this, even though “precious light” had “come, appropriate for this time.” The light that arrived in July 2023 is “Bible truth, showing the perils that are right upon us.” That light should have led “us to a diligent study of the Scriptures and a most critical examinations of the positions which we hold.”

Ҳамаи анбиё ба рӯзҳои охир муроҷиат мекунанд; бинобар ин, дар ҳамин рӯзҳои охир, дар моҳи июли соли 2023, Худованд кӯшиш намуд, ки қавми Худро «бедор» созад, аммо кӯшишҳои Ӯ ноком монданд, ва Ӯ иҷозат дод, ки нахустин баҳс дар бораи рамзе аз Рум дар таърихи адвентистӣ ҳамчун огоҳӣ аз наздик будани анҷом такрор шавад. Ӯ инро анҷом дод, ҳарчанд ки «нури гаронбаҳо» «омада буд, ки барои ин вақт мувофиқ аст». Нуре, ки дар моҳи июли соли 2023 расид, «ҳақиқати Китоби Муқаддас аст, ки хатарҳоеро нишон медиҳад, ки айнан бар сари мо қарор доранд». Он нур мебоист «моро ба омӯзиши ҷиддии Навиштаҳо ва ба бисёр интиқодомези баррасӣ намудани мавқеъҳое, ки мо нигоҳ медорем, раҳнамун месохт».

The hidden history of verse forty is represented in verses ten through fifteen of Daniel eleven, for Alpha and Omega illustrated the end of Daniel’s final prophecy, with its beginning. Leading up to the disappointment of July 18, 2020, Satan had introduced confusion over verses ten through fifteen, for he knew the beginning of the chapter was the key to represent the end of the chapter. Then the original controversy of verse fourteen was introduced.

Таърихи ниҳонии ояти чил дар оятҳои даҳ то понздаҳи Дониёл ёздаҳ тасвир ёфтааст, зеро Алфа ва Омега анҷоми пешгӯии ниҳоии Дониёлро бо ибтидои он нишон доданд. То расидан ба ноумедии 18 июли соли 2020, шайтон дар бораи оятҳои даҳ то понздаҳ иштибоҳ ва ошуфтагӣ ба миён оварда буд, зеро медонист, ки ибтидои боб калиди муаррифии анҷоми боб аст. Сипас баҳси аслии ояти чордаҳ матраҳ карда шуд.

> “There is nothing that the great deceiver fears so much as that we shall become acquainted with his devices.” The Great Controversy, 516.

> «Ҳеҷ чизе нест, ки фиребгари бузург аз он ба андозаи он битарсад, ки мо бо ҳилаҳои ӯ ошно шавем». Ҷанҷоли Бузург, 516.

It is obvious by the satanic attempts to confuse the meaning and purpose of those verses, that they are an important part of the testing process that is now sifting the candidates to be among the one hundred and forty-four thousand. Sister White emphasizes that the history represented in Daniel eleven that has been fulfilled before the time of the end in 1798 is repeated in the final six verses.

Равшан аст, ки аз кӯшишҳои шайтонӣ барои ошуфта сохтани маъно ва мақсади он оятҳо маълум мешавад, ки онҳо қисми муҳими раванди имтиҳонанд, ки ҳоло номзадонро барои дар шумори яксаду чилу чор ҳазор будан ҷудо мекунад. Хоҳар Уайт таъкид менамояд, ки таърихе, ки дар Дониёл ёздаҳ тасвир шудааст ва пеш аз вақти охир, дар соли 1798, ба иҷро расида буд, дар шаш ояти охирин такрор мешавад.

> “We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> «Мо вақтро барои аз даст додан надорем. Замонҳои пурошӯб дар пеши рӯйи мо ҳастанд. Ҷаҳон аз рӯҳи ҷанг ба ҳаракат омадааст. Ба зудӣ манзараҳои мусибате, ки дар пешгӯиҳо зикр шудаанд, ба вуқӯъ хоҳанд пайваст. Пешгӯии боби ёздаҳуми китоби Дониёл қариб ба иҷрошавии комили худ расидааст. Бисёре аз таърихе, ки дар иҷрошавии ин пешгӯӣ рух додааст, такрор хоҳад шуд». Manuscript Releases, number 13, 394.

I contend that all the history represented in verses one through thirty-nine are repeated in the last six verses of the chapter. I also contend that the history of the last days, which is the history of the conclusion of the judgment which began on October 22, 1844, is represented with two primary prophetic periods. The first period represents the judgment that is accomplished upon the house of God, that is then followed by a period when judgment is accomplished for those outside of the house of God. The first period began in 1989 and ends at the Sunday law in the United States, which in turn marks the beginning of the second period which concludes when Michael stands up and human probation closes. The hidden history of verse forty also begins in 1989, and ends in verse forty-one, which is the Sunday law in the United States.

Ман бар он ақидаам, ки тамоми таърихе, ки дар оятҳои якум то сиюнуҳум ифода ёфтааст, дар шаш ояти охирини боб такрор мешавад. Ҳамчунин бар он ақидаам, ки таърихи рӯзҳои охир, ки таърихи анҷоми довариест, ки 22 октябри соли 1844 оғоз ёфт, бо ду давраи асосии нубувватӣ ифода шудааст. Давраи аввал довариро ифода мекунад, ки бар хонаи Худо ба анҷом расонда мешавад, ва пас аз он даврае фаро мерасад, ки дар он доварӣ барои онҳое, ки берун аз хонаи Худо ҳастанд, ба анҷом расонда мешавад. Давраи аввал соли 1989 оғоз ёфт ва бо қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида ба поён мерасад, ки он, дар навбати худ, оғози давраи дуюмро нишон медиҳад; ин давра замоне ба анҷом мерасад, ки Микоил бармехезад ва муҳлати озмоиши инсонӣ баста мешавад. Таърихи ниҳонии ояти чиҳилум низ соли 1989 оғоз меёбад ва дар ояти чилуякум, ки ҳамон қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида аст, ба анҷом мерасад.

That is the same history as verse ten through fifteen of the same chapter. That history parallels the history of the Millerites from the time of the end in 1798, until judgment began on October 22, 1844. Those two histories run parallel with the prophetic history that began at the birth of Christ and concluded at the cross.

Ин ҳамон таърихест, ки дар оятҳои даҳум то понздаҳуми ҳамон боб зикр шудааст. Ин таърих ба таърихи миллериён аз вақти интиҳо дар соли 1798 то замоне ки доварӣ дар 22 октябри соли 1844 оғоз ёфт, мувозӣ мебошад. Ин ду таърих бо таърихи нубувватие, ки бо таваллуди Масеҳ оғоз ёфта, дар салиб ба анҷом расид, ба таври мувозӣ ҷараён меёбанд.

The history beginning in 1989, includes the testing period that began on September 11, 2001, as typified by the period of testing that began on August 11, 1840 and the testing period that began at Christ’s baptism. The formation of the image of the beast has been typified by several lines of prophetic history. One of those representations of the same period of time is the sealing time of the one hundred and forty-four thousand that began on September 11, 2001 and is finished at the soon coming Sunday law. The hidden history of verse forty can also be overlaid with the line of October 22, 1844 until the rebellion of 1863.

Таърихе, ки аз соли 1989 оғоз меёбад, давраи озмоишеро дар бар мегирад, ки 11 сентябри соли 2001 оғоз шуд, чунон ки он ба воситаи давраи озмоише, ки 11 августи соли 1840 оғоз гардид, ва давраи озмоише, ки ҳангоми таъмиди Масеҳ оғоз ёфт, намунавӣ шудааст. Ташаккули сурати ҳайвон ба воситаи чандин хатҳои таърихи нубувватӣ намунавӣ гардидааст. Яке аз он тасвирҳои ҳамин ҳамон давраи замон, вақти муҳргузории саду чилу чаҳор ҳазор аст, ки 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт ва бо қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда ба анҷом мерасад. Таърихи пинҳони ояти чилумро инчунин метавон бар хатти аз 22 октябри соли 1844 то исёни соли 1863 ҳампӯш кард.

October 22, 1844 marked the arrival of the third angel. As with the arrival of any prophetic angel, he had a message which was to be eaten, but it was not to be; and Philadelphian Millerism changed unto Laodicean Millerism, in advance of 1863, when they formally took the name Seventh-day Adventist and began to wander in the wilderness of rebellion to this very day. The history of 1844 unto 1863 represents those who reject the calling to be among the one hundred and forty-four thousand. They are Daniel’s wicked in chapter twelve, Jeremiah’s assembly of mockers, John’s synagogue of Satan and Matthew’s foolish virgins.

22 октябри соли 1844 расидани фариштаи сеюмро нишон дод. Чунонки бо расидани ҳар як фариштаи нубувватӣ аст, ӯ паёме дошт, ки мебоист хӯрда мешуд, аммо чунин нашуд; ва Миллеризми Филаделфия ба Миллеризми Лаодикия табдил ёфт, пеш аз соли 1863, вақте ки онҳо расман номи «Адвентистони рӯзи ҳафтум»-ро қабул карданд ва ба саргардонӣ дар биёбони исён оғоз намуданд, ки то ба имрӯз идома дорад. Таърихи аз соли 1844 то 1863 намояндаи онҳост, ки даъвати дар миёни яксаду чилу чор ҳазор буданро рад мекунанд. Онҳо шарирони Дониёл дар боби дувоздаҳум, маҷлиси масхаракунандагони Ирмиё, куништгоҳи шайтон дар назди Юҳанно ва бокирагони нодони Матто мебошанд.

The warning message represented by Christ as the “abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet” represents a warning to flee in advance of the destruction and scattering that is to follow. In the year 66 AD, the Roman general Cestius fulfilled that warning to the Christians of the era of pagan Rome. In the first century the apostle Paul recorded the same warning for the Christians that would suffer during the era of papal Rome. The warning for Sabbath-keepers to move out of the cities and live in the country came in 1888, the same year as the Blair Bill, the first attempt to establish Sunday as the National Day of Rest. The Blair Bill was the warning to flee in fulfillment of Christ’s reference of Daniel’s abomination of desolation.

Паёми ҳушдор, ки Масеҳ онро ҳамчун «макрӯҳоти харобкунанда, ки Дониёли набӣ дар бораи он гуфтааст» тасвир намудааст, ҳушдорест барои гурехтан пеш аз харобӣ ва парокандагие, ки баъдан хоҳад омад. Дар соли 66 милодӣ, генерали румӣ Сестий он ҳушдорро барои масеҳиёни давраи Руми бутпараст ба амал баровард. Дар асри якум, расул Павлус ҳамин ҳушдорро барои он масеҳиёне сабт кард, ки дар давраи Руми папавӣ азоб хоҳанд кашид. Ҳушдор барои нигоҳдорандагони шанбе, то аз шаҳрҳо берун рафта, дар деҳот зиндагӣ кунанд, дар соли 1888 омад, ҳамон соле ки Билл Блэр, нахустин кӯшиш барои барқарор намудани якшанбе ҳамчун Рӯзи миллии истироҳат, пешниҳод гардид. Билл Блэр он ҳушдор барои гурехтан буд, дар иҷрои ишораи Масеҳ ба макрӯҳоти харобкунандаи Дониёл.

As with Cestius in the year 66 AD, the Blair Bill was providentially withdrawn. 1888 typifies September 11, 2001, for Sister White marks the descent of the angel of Revelation eighteen in both histories. The warning to flee the cities in the last days became in force on September 11, 2001. Therefore, the Blair Bill of 1888, typified the Patriot Act of 2001. The angel who descended on September 11, 2001 proclaims the final warning message in the first three verses of Revelation eighteen, and the final warning message is also the third angel’s message, even though the message represented by the third angel in chapter fourteen is not the same expressions of truth as in chapter eighteen. Line upon line they are the same warning message.

Чунонки бо Кестий дар соли 66 милодӣ, Лоиҳаи Блэр ба амри илоҳӣ бозпас гирифта шуд. Соли 1888 рӯзи 11 сентябри 2001-ро намунавӣ пешнамоиш медиҳад, зеро Хоҳар Уайт дар ҳар ду таърих фуруд омадани фариштаи Ваҳйи ҳаждаҳро нишон медиҳад. Огоҳӣ дар бораи гурехтан аз шаҳрҳо дар айёми охир аз 11 сентябри 2001 ба қувва даромад. Бинобар ин, Лоиҳаи Блэри соли 1888 Қонуни Патриотии соли 2001-ро ба таври намунавӣ ифода мекард. Фариштае, ки 11 сентябри 2001 фуруд омад, паёми ниҳоии огоҳиро дар се ояти аввали Ваҳйи ҳаждаҳ эълон мекунад, ва паёми ниҳоии огоҳӣ ҳамчунин паёми фариштаи сеюм аст, ҳарчанд паёме, ки аз ҷониби фариштаи сеюм дар боби чордаҳум намояндагӣ мешавад, ҳамон ифодаҳои ҳақиқат нест, ки дар боби ҳаждаҳум омадааст. Сатр бар сатр, онҳо ҳамон як паёми огоҳкунанда мебошанд.

The abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet was a sign given by Christ that identified when His people were to flee for their protection. It is a warning message, and therefore must be the final warning message, though it is expressed with different words than the message represented in chapter fourteen as well as chapter eighteen of Revelation. The history that begins in verse sixteen, of Jeremiah fifteen, is the same prophetic period of the warning testing message. It begins when Jeremiah eats God’s Word, and that occurs when the angel descends, as He did when the great buildings of New York City came down.

Вайронии харобӣ, ки Дониёли набӣ дар бораи он сухан гуфтааст, нишонае буд, ки Масеҳ дод, то муайян созад, ки халқи Ӯ кай бояд барои муҳофизати худ фирор кунанд. Ин паёми огоҳкунанда аст, ва бинобар ин, бояд паёми ниҳоии огоҳкунанда бошад, гарчанде ки он бо калимаҳое дигар аз паёме баён шудааст, ки дар боби чордаҳум ва ҳамчунин боби ҳаждаҳуми Ваҳй тасвир ёфтааст. Таърихе, ки дар ояти шонздаҳуми Ирмиё понздаҳ оғоз меёбад, ҳамон давраи нубувватии паёми огоҳкунанда ва озмоишкунанда аст. Он замоне оғоз меёбад, ки Ирмиё Каломи Худоро мехӯрад, ва ин ҳангоми нузули фаришта рух медиҳад, чунон ки Ӯ фуруд омад, вақте ки биноҳои бузурги шаҳри Ню-Йорк фурӯ рехтанд.

When Jeremiah proclaims, “Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart,” he represents Daniel’s first test upon diet in chapter one, and John in chapter ten of Revelation taking the book out of the angel’s hand and eating it. The eating of the message begins when an angel arrives, and when the angel arrives there is a testing prophecy that is unsealed. When the angel arrives the first testing period begins and it ends when the second testing period begins, and when Michael stands up, the second testing period ends.

Ҳангоме ки Ирмиё эълон мекунад: «Суханони Ту ёфт шуданд, ва ман онҳоро хӯрдам; ва каломи Ту барои ман шодӣ ва фараҳии дилам гардид», ӯ озмоиши нахустини Дониёлро оид ба ғизо дар боби якум, ва Юҳанноро дар боби даҳуми Ваҳй, ки китобро аз дасти фаришта гирифта мехӯрад, намояндагӣ мекунад. Хӯрдани паём аз он ҳангом оғоз меёбад, ки фаришта меояд, ва ҳангоме ки фаришта меояд, нубуввати озмоишие, ки мӯҳраш кушода шудааст, падид меояд. Вақте ки фаришта меояд, давраи нахустини озмоиш оғоз меёбад ва он ҳангоме ба поён мерасад, ки давраи дуюми озмоиш оғоз меёбад; ва ҳангоме ки Микоил бармехезад, давраи дуюми озмоиш ба поён мерасад.

When the angel arrives, the latter rain begins to fall.

Вақте ки фаришта меояд, борони охирон ба боридан оғоз мекунад.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> «Борони охир бояд бар қавми Худо фуруд ояд. Фариштаи қудратманде бояд аз осмон нозил шавад, ва тамоми замин аз ҷалоли ӯ мунаввар гардад». Review and Herald, 21 апрели 1891.

The latter rain is received by those who walk in Jeremiah’s old paths.

Борони дерро касоне қабул мекунанд, ки дар роҳҳои қадимаи Ирмиё роҳ мераванд.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:16, 17.

> Ҳамин тавр мегӯяд Худованд: «Дар роҳҳо биистед, ва бингаред, ва аз пайроҳаҳои қадим бипурсед, ки роҳи нек куҷост, ва дар он роҳ равед, ва барои ҷонҳои худ оромӣ хоҳед ёфт». Вале онҳо гуфтанд: «Дар он роҳ нахоҳем рафт». Ҳамчунин ман бар шумо посбонон гузоштам, ки мегӯянд: «Ба садои карнай гӯш диҳед». Вале онҳо гуфтанд: «Гӯш нахоҳем дод». Ирмиё 6:16, 17.

The “trumpet” the “watchmen” sound is the Laodicean message, that Jones and Waggoner presented in 1888.

«Карнаи» ки «посбонон» менавозанд, ҳамон паёми Лоудиқия аст, ки Ҷонс ва Ваггонер дар соли 1888 пешниҳод карданд.

> Cry aloud, spare not, lift up thy voice like a trumpet, and show my people their transgression, and the house of Jacob their sins. Isaiah 58:1.

> Бо овози баланд нидо кун, дареғ мадор; овози худро мисли карнай баланд намо, ва ба қавми Ман гуноҳи онҳоро, ва ба хонадони Яъқуб хатоҳояшонро нишон деҳ. Ишаъё 58:1.

On September 11, 2001 the sealing of the one hundred and forty-four thousand began. A warning message to Laodicea was proclaimed.

11 сентябри соли 2001 муҳргузории саду чилу чаҳор ҳазор оғоз ёфт. Паёми огоҳкунанда ба Лаодикия эълон гардид.

> “The message given us by A. T. Jones, and E. J. Waggoner is the message of God to the Laodicean church, and woe be unto anyone who professes to believe the truth and yet does not reflect to others the God-given rays.” The 1888 Materials, 1053.

> «Паёме, ки ба мо тавассути А. Т. Ҷоунс ва Е. Ҷ. Ваггонер дода шудааст, паёми Худо ба калисои Лаодикия аст, ва вой бар ҳоли ҳар касе ки иқрор мекунад, ки ба ҳақиқат имон дорад, аммо ба дигарон шуоъҳои аз ҷониби Худо додашударо инъикос намекунад». The 1888 Materials, 1053.

The warning to Laodicea is the sound of Jeremiah’s watchmen’s trumpet that the Laodicean Seventh-day Adventist church refuses to hear. It is the warning to flee the cities for country property in advance of the soon coming Sunday law.

Огоҳӣ ба Лоудикия садои карнаи посбонони Ирмиёст, ки калисои Лоудикиёии Адвентистони рӯзи ҳафтуми Лоудикиё аз шунидани он сарпечӣ мекунад. Ин ҳамон огоҳист, ки пеш аз қонуни рӯзи якшанбеи наздикоянда аз шаҳрҳо ба мулки деҳот паноҳ бурданро талаб мекунад.

What I just stated concerning these various prophetic lines, was an attempt to stimulate your discernment in an attempt to encourage you to truly test what I am about to write. Perhaps the most important characteristic of the image to and of the beast is that there are two formations of an image of and to the beast in the last days. The first, in the United States, and thereafter in the nations of the world.

Он чи наве ки ман дар бораи ин хатҳои гуногуни нубувватӣ баён кардам, кӯшише буд барои барангехтани тафаккури фаросатмандонаи шумо, то шуморо ташвиқ намоям, ки он чиро, ки ман ҳоло менависам, ба ростӣ бисанҷед. Эҳтимол муҳимтарин хусусияти сурате барои ҳайвон ва аз ҳайвон он аст, ки дар айёми охир ду шаклгирии сурате аз ҳайвон ва барои ҳайвон ба вуҷуд меояд. Якум, дар Иёлоти Муттаҳида, ва баъд аз он дар халқҳои ҷаҳон.

There are certain prophetic characteristics associated with the image to and of the beast that are required to rightly apply if we are to navigate through the prophetic testing process of this image of Rome. A second important element of the testing period of the image of the beast (that can be shown on several witnesses), is that the sealing time of the one hundred and forty-four thousand occurs in the period of the image of the beast test in the United States, and that the period of the image of the beast test in the nations of the world is when God’s other children who are still in Babylon at the time of that Sunday law (represented by 321), are gathered into the fold.

Баъзе хусусиятҳои набавӣ ҳастанд, ки бо сурат барои ҳайвон ва сурат ба ҳайвон вобастаанд ва барои татбиқи дурусти онҳо заруранд, агар мо хоҳем аз раванди имтиҳони набавии ин сурати Рум гузар намоем. Унсури дуюми муҳими давраи имтиҳони сурати ҳайвон (ки онро метавон бо чандин шоҳидон нишон дод) ин аст, ки замони мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазор дар давраи имтиҳони сурати ҳайвон дар Иёлоти Муттаҳида воқеъ мегардад, ва он давраи имтиҳони сурати ҳайвон дар миллатҳои ҷаҳон замонест, ки фарзандони дигари Худо, ки ҳанӯз дар Бобил дар вақти он қонуни якшанбе мебошанд (ки бо 321 намояндагӣ шудааст), ба рама ҷамъ оварда мешаванд.

The image of the beast represents two specific interconnected periods of testing time, and those two testing times also represent the final gathering of the one hundred and forty-four thousand of Revelation chapter seven, followed by the great multitude in the very same chapter.

Сурати ҳайвон ду давраи мушаххаси ба ҳам вобастаи вақти озмоишро ифода мекунад, ва он ду вақти озмоиш инчунин ҷамъоварии ниҳоии саду чилу чор ҳазор нафари Ваҳй боби ҳафтро ифода менамоянд, ки баъд аз он дар ҳамон боб издиҳоми бузург меояд.

At the Sunday law the United States speaks as a dragon in verse eleven of Revelation chapter thirteen. It then goes forth to deceive all the nations of the world saying to those nations that they should also make a worldwide image to the beast, as the United States just did. The period that begins at the Sunday law, represented by Constantine’s Sunday law of 321, ends when the final nation kneels to papal Rome, where the Sunday law of 538 is represented, for in chapter thirteen the United States has the power to bring the image to the beast to life and cause it to speak. The period begins with the Sunday law of 321 and ends with the Sunday law of 538.

Дар ҳангоми қонуни якшанбе Иёлоти Муттаҳида, дар ояти ёздаҳуми боби сездаҳуми Ваҳй, ҳамчун аждаҳо сухан мегӯяд. Он гоҳ берун меравад, то ҳамаи халқҳои ҷаҳонро фиреб диҳад ва ба он халқҳо мегӯяд, ки онҳо низ бояд барои ҳайвон як сурати умумиҷаҳонӣ бисозанд, чунон ки Иёлоти Муттаҳида ҳамин тавр кард. Даврае, ки аз қонуни якшанбе оғоз меёбад ва бо қонуни якшанбеи Константин дар соли 321 намояндагӣ мешавад, вақте ба анҷом мерасад, ки охирин миллат ба назди Руми папавӣ зону мезанад, ки дар он ҷо қонуни якшанбеи соли 538 намояндагӣ мешавад; зеро дар боби сездаҳум Иёлоти Муттаҳида қудрат дорад, ки он суратро барои ҳайвон зинда гардонад ва боис шавад, ки он сухан гӯяд. Давра бо қонуни якшанбеи соли 321 оғоз меёбад ва бо қонуни якшанбеи соли 538 анҷом меёбад.

In 2001 the government of the United States “spoke” the Patriot Act into law.

Дар соли 2001 ҳукумати Иёлоти Муттаҳида Санади «Патриот»-ро ба қонун «табдил дода, эълон кард».

We will continue this study in the next article.

Мо ин таҳқиқотро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

Back to Articles