Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Ninety-Nine

Китоби Дониёл — рақами яксаду наваду нӯҳ

Political Decline and Prophetic Destiny: The End of the Democratic and Republican Parties in the Context of Biblical Prophecy

Таназзули сиёсӣ ва сарнавишти нубувватӣ: поёни ҳизбҳои демократӣ ва ҷумҳурихоҳ дар заминаи нубуввати Китоби Муқаддас

Author

Jeff Pippenger

Published

May 3, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are identifying the end of the Democratic and Republican parties in the history of the earth beast. The earth beast of Revelation thirteen is divided into the Republican and Democratic parties who struggle within the prophetic history of the Republican horn. Horns are symbols of powers, and both horns contain microcosms of their prophetic relationship within their own prophetic history. For the Republican horn that microcosm is illustrated by the two primary political parties that pervade the history of the United States. The United States is one of a handful of kingdoms identified in prophetic history that are made up of two powers. All of the previous nations of Bible prophecy that are represented with two powers typify the United States. The Medo-Persian empire, France (Sodom and Egypt), and Israel with its northern and southern kingdoms all contribute to the prophetic characteristics of the United States.

Мо анҷоми ҳизбҳои демократӣ ва ҷумҳурихоҳро дар таърихи ҳайвони заминӣ муайян месозем. Ҳайвони заминии Ваҳй боби сездаҳум ба ҳизбҳои ҷумҳурихоҳ ва демократӣ тақсим мешавад, ки дар дохили таърихи нубувватии шохи ҷумҳурихоҳ бо ҳам мубориза мебаранд. Шохҳо рамзҳои қудратҳо мебошанд, ва ҳар ду шох дар дохили таърихи нубувватии худ микрокосмҳои муносибати нубувватии худро дар бар доранд. Барои шохи ҷумҳурихоҳ, он микрокосм тавассути ду ҳизби асосии сиёсие ба тасвир кашида мешавад, ки тамоми таърихи Иёлоти Муттаҳидаро фаро гирифтаанд. Иёлоти Муттаҳида яке аз шумораи андаки мамоликест, ки дар таърихи нубувватӣ муайян шудаанд ва аз ду қудрат таркиб ёфтаанд. Ҳамаи миллатҳои пешини нубуввати Китоби Муқаддас, ки бо ду қудрат муаррифӣ шудаанд, намунаи Иёлоти Муттаҳида мебошанд. Империяи Модию Форс, Фаронса (Садӯм ва Миср), ва Исроил бо подшоҳиҳои шимолӣ ва ҷанубии худ, ҳама дар ташаккули хусусиятҳои нубувватии Иёлоти Муттаҳида саҳм мегузоранд.

The Medo-Persian empire in Daniel chapter eight had two horns and the last horn (Persia) came up higher. We have identified this element in identifying that the Democratic party came into history before the Republican party, so the Republican party will ultimately be the last of the two parties. The first Republican president came into history in response to the proslavery position of the Democratic party, and the first Republican president proclaimed the Emancipation Proclamation in 1863, which was the middle of the US Civil War, and the year of rebellion for the Laodicean Seventh-day Adventist church.

Империяи Модию Форс дар боби ҳаштуми Дониёл ду шох дошт, ва шохи охирин (Форс) болотар баромад. Мо ин унсурро муайян кардаем, бо нишон додани он ки ҳизби Демократӣ пеш аз ҳизби Ҷумҳурихоҳ ба саҳнаи таърих ворид шуд; бинобар ин, ҳизби Ҷумҳурихоҳ дар ниҳоят охирини ин ду ҳизб хоҳад буд. Нахустин президенти ҷумҳурихоҳ дар посух ба мавқеи тарафдори ғуломдории ҳизби Демократӣ ба арсаи таърих ворид шуд, ва нахустин президенти ҷумҳурихоҳ дар соли 1863 Эъломияи Озодсозиро эълон кард, ки он миёнаи Ҷанги шаҳрвандии ИМА буд, ва соли исён барои калисои Лаодикияи Адвентистони Рӯзи Ҳафтум.

The last Republican president is typified by the first Republican president, so the last president will come into history in the middle of a civil war between the Democratic proslavery party and his Republican antislavery party. The slavery being promoted by the Democratic party of the last days is global slavery. As with the first Republican president, the last Republican president will be assassinated by the proslavery party, as was Trump politically assassinated in the stolen 2020 election. As the sixth president since the time of the end in 1989, Trump would be the richest president and he would stir up the globalists of not only the United States, but the entire world. Thus, in his announcement to run for president in 2015, the political civil war between the proslavery globalists’ Democratic party and the antislavery Republican party was initiated.

Охирин президенти ҷумҳурихоҳ ба воситаи аввалин президенти ҷумҳурихоҳ рамзгузорӣ шудааст; бинобар ин, президенти охирин дар миёни ҷанги шаҳрвандӣ байни ҳизби демократии тарафдори ғуломдорӣ ва ҳизби ҷумҳурихоҳи зидди ғуломдории худ ба саҳнаи таърих ворид хоҳад шуд. Ғуломдорие, ки аз ҷониби ҳизби демократии рӯзҳои охир тарғиб карда мешавад, ғуломдории ҷаҳонӣ аст. Чунон ки бо аввалин президенти ҷумҳурихоҳ буд, президенти охирини ҷумҳурихоҳ низ аз ҷониби ҳизби тарафдори ғуломдорӣ кушта хоҳад шуд, ҳамон тавре ки Трамп дар интихоботи дуздидашудаи соли 2020 аз ҷиҳати сиёсӣ кушта шуд. Чун шашумин президент аз замони охир дар соли 1989, Трамп сарватмандтарин президент мебуд ва ӯ на танҳо глобалистони Иёлоти Муттаҳида, балки тамоми ҷаҳонро ба ҳаракат меовард. Пас, дар эълони ӯ барои номзад шудан ба мақоми президентӣ дар соли 2015, ҷанги шаҳрвандии сиёсӣ байни ҳизби демократии глобалистони тарафдори ғуломдорӣ ва ҳизби ҷумҳурихоҳи зидди ғуломдорӣ оғоз ёфт.

In fulfillment of Revelation chapter eleven, Trump was politically assassinated in the stolen 2020 election, and the Democratic party began to rejoice in the street, until it became evident that in 2022, that Trump was going to once again run for President. Then great fear came upon the globalists in fulfillment of chapter eleven of Revelation and their warfare intensified. The testimony of the Medo-Persian horns identifies that the last horn to arise (the Republican party) would come up last, and come up higher. The last Republican president will prevail over the Democratic party.

Дар иҷрои Ваҳй, боби ёздаҳ, Трамп дар интихоботи дуздидашудаи соли 2020 аз лиҳози сиёсӣ кушта шуд, ва Ҳизби демократ ба шодмонӣ дар кӯчаҳо оғоз намуд, то он даме ки равшан гардид, ки дар соли 2022 Трамп бори дигар барои мақоми Президент номзад хоҳад шуд. Он гоҳ, дар иҷрои боби ёздаҳи Ваҳй, тарси бузург бар ҷаҳонигароён фурӯ омад ва ҷанги онҳо шиддат гирифт. Шаҳодати шохҳои Модию Форс муайян месозад, ки шохи охирине, ки бармехезад (Ҳизби ҷумҳурихоҳ), охирин бархоста, баландтар бармеояд. Охирин президенти ҷумҳурихоҳ бар Ҳизби демократ ғолиб хоҳад омад.

The election of 2024 marks the end of the Democratic party, for they will never have another opportunity to run a presidential candidate before the Sunday law ends the prophetic history of the earth beast. At the Sunday law the Republican party also ceases. The Democratic party ends at the election of 2024, and the Republican party ends at the Sunday law. The Sunday law, being the end of the sixth kingdom of Bible prophecy, was illustrated by the beginning of the earth beast in 1798. The primary prophetic characteristic of the earth beast is its “speaking.” In 1798, the United States enacted the Alien and Sedition Acts, which therefore typify the Sunday law, when the United States speaks as a dragon.

Интихоботи соли 2024 анҷоми Ҳизби демократро нишон медиҳад, зеро онҳо дигар ҳеҷ имкони пешбарӣ кардани номзаде ба мақоми президентӣ нахоҳанд дошт, пеш аз он ки қонуни якшанбе таърихи нубувватии ҳайвони заминиро ба поён расонад. Ҳангоми қонуни якшанбе, Ҳизби ҷумҳурихоҳ низ аз вуҷуд бозмемонад. Ҳизби демократ дар интихоботи соли 2024 ба анҷом мерасад, ва Ҳизби ҷумҳурихоҳ дар қонуни якшанбе ба анҷом мерасад. Қонуни якшанбе, ки анҷоми салтанати шашуми нубуввати Китоби Муқаддас аст, бо оғози ҳайвони заминӣ дар соли 1798 тасвир гардида буд. Хусусияти асосии нубувватии ҳайвони заминӣ «сухан гуфтан»-и он аст. Дар соли 1798 Иёлоти Муттаҳида Қонунҳои бегонагон ва фитнаро ба иҷро даровард, ки бинобар ин намунаи қонуни якшанбе мебошанд, вақте ки Иёлоти Муттаҳида чун аждаҳо сухан мегӯяд.

From 1776 to 1798, the United States, though not yet the sixth kingdom of Bible prophecy represents three waymarks of the United States speaking. That period led to the beginning of the earth beast’s reign as the sixth kingdom of Bible prophecy, and it therefore represents a period that leads to the ending of the earth beast’s reign as the sixth kingdom. The Declaration of Independence in 1776, followed by the Constitution in 1789 and the Alien and Sedition Acts of 1798, represent three waymarks in the history leading to the ending of the earth beast as the sixth kingdom at the Sunday law. The fulfillment of those three waymarks are represented differently within the history of both the Democratic and Republican parties.

Аз соли 1776 то 1798, Иёлоти Муттаҳида, гарчанде ҳанӯз подшоҳии шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас набуд, се нишонаи роҳро аз сухан гуфтани Иёлоти Муттаҳида ифода мекунад. Он давра ба оғози ҳукмронии ҳайвони заминӣ ҳамчун подшоҳии шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас оварда расонд, ва бинобар ин, он давраеро ифода мекунад, ки ба анҷоми ҳукмронии ҳайвони заминӣ ҳамчун подшоҳии шашум мерасонад. Эъломияи Истиқлолият дар соли 1776, ки баъдан Конститутсия дар соли 1789 ва Қонунҳои «Аҷнабиён ва Иғво» дар соли 1798 аз пайи он омаданд, се нишонаи роҳро дар таърих ифода мекунанд, ки ба анҷоми ҳайвони заминӣ ҳамчун подшоҳии шашум ҳангоми қонуни якшанбе мебарад. Иҷрои он се нишонаи роҳ дар доираи таърихи ҳам ҳизби Демократӣ ва ҳам ҳизби Ҷумҳурихоҳ ба таври гуногун ифода шудааст.

The Patriot Act of 2001, identifies the beginning of the removal of independence for the citizens of the United States, and was typified by the proclamation that the genuine patriots of American history enacted with the Declaration of Independence. The waymark of the Patriot Act is the first of three waymarks for both the Republican and Democratic parties.

Қонуни «Патриот» аз соли 2001 ибтидои бардоштани истиқлолияти шаҳрвандони Иёлоти Муттаҳидаро муайян мекунад ва он ба воситаи эъломияе, ки ватанпарастони ҳақиқии таърихи Амрико бо Эъломияи Истиқлолият ба амал дароварданд, намунавӣ гардида буд. Нишонаи роҳи Қонуни «Патриот» нахустини се нишонаи роҳ барои ҳар ду ҳизб — Ҷумҳурихоҳ ва Демократ — мебошад.

The Democratic party ends in the election of 2024, which ushers in Trump’s Executive Orders that were prefigured by the Alien and Sedition Acts. The Executive Orders Trump then enacts are not the Sunday law, but they are a type of speaking as a dragon, for they will be used by Trump as he fulfills Sister White’s identification that “active despotism” will occur in the last days. Despotism is a word identifying a dictatorship, which is accomplished by the Executive Orders that are typified in the Alien and Sedition Acts. When Trump implements his Executive Orders, there will be a reversal of the Pelosi Trials that marked the failed presidency of Biden.

Ҳизби демократӣ дар интихоботи соли 2024 ба анҷом мерасад, ки он Фармонҳои иҷроии Трампро ба саҳна меоварад, ки онҳоро Қонунҳои «Alien and Sedition» пешакӣ ба таври рамзӣ нишон дода буданд. Фармонҳои иҷроие, ки баъдан Трамп ҷорӣ мекунад, қонуни якшанбе нестанд, аммо онҳо намунае аз сухан гуфтан ҳамчун аждаҳо мебошанд, зеро Трамп онҳоро ба кор хоҳад бурд, ҳангоме ки ӯ он чизеро ба иҷро мерасонад, ки хоҳар Уайт онро чунин муайян кардааст: «истибдоди фаъол» дар рӯзҳои охир ба вуқуъ хоҳад пайваст. Истибдод калимаест, ки диктатураро ифода мекунад, ва он ба воситаи Фармонҳои иҷроӣ амалӣ мегардад, ки дар Қонунҳои «Alien and Sedition» ба таври рамзӣ нишон дода шудаанд. Вақте ки Трамп Фармонҳои иҷроии худро татбиқ мекунад, баргардонидани Муҳокимаҳои Пелоси, ки раёсати ҷумҳури нокоми Байденро нишонгузорӣ карданд, ба вуҷуд хоҳад омад.

The period of time that identifies the end of the Democratic and the Republican parties possess the signature of Alpha and Omega, for the beginning of each period represents the ending. For this reason, the first waymark for the Democratic party is the Patriot Act of 2001, and the second waymark is the Pelosi Trials that began in 2021. Those trials represent a complete rejection of the Constitution of 1789. The Pelosi Trials represent the middle waymark in the line of the Democratic party, which was typified when the Constitution was ratified by thirteen colonies, thirteen years after 1776. The Pelosi Trials represent rebellion against the Constitution and were typified by 1789. The third waymark for the Democratic line is where they end as a political party.

Давраи замоне, ки анҷоми ҳизбҳои Демократӣ ва Ҷумҳурихоҳро муайян мекунад, мӯҳри Алфа ва Омегаро дорост, зеро оғози ҳар як давра анҷомро ифода менамояд. Аз ин рӯ, аввалин нишонаи роҳ барои ҳизби Демократӣ Қонуни Патриот аз соли 2001 аст, ва нишонаи дуюми роҳ Мурофиаҳои Пелоси мебошанд, ки соли 2021 оғоз ёфтанд. Он мурофиаҳо радкунии комили Конститутсияи соли 1789-ро ифода мекунанд. Мурофиаҳои Пелоси нишонаи миёнаи роҳро дар хатти ҳизби Демократӣ ифода мекунанд, ки намунаи он ҳангоме зоҳир шуд, ки Конститутсия аз ҷониби сездаҳ мустамлика, сездаҳ сол пас аз 1776, тасвиб гардид. Мурофиаҳои Пелоси исён бар зидди Конститутсияро ифода мекунанд ва намунаи онҳо соли 1789 буд. Нишонаи сеюми роҳ барои хатти Демократҳо ҳамон ҷое аст, ки онҳо ҳамчун як ҳизби сиёсӣ ба анҷом мерасанд.

They end at the election of 2024, and once the inauguration of 2025 is accomplished the second set of Pelosi Trials will be brought about by Executive Orders which were typified by the Alien and Sedition Acts. Thus, the third waymark for the Democratic party is the Alien and Sedition Acts of 1798. The period representing the end of the Democratic party begins with an election, an inauguration, and the introduction of satanic political lawfare, and it ends with an election, an inauguration, and the introduction of satanic political lawfare.

Онҳо дар интихоботи соли 2024 ба поён мерасанд, ва ҳангоме ки маросими савгандёдкунии соли 2025 анҷом ёбад, маҷмӯаи дуюми Озмоишҳои Пелосӣ ба воситаи Фармонҳои иҷроия ба амал оварда хоҳад шуд, ки онҳоро Қонунҳои бегонагон ва фитнаангезӣ ҳамчун намуна пешакӣ тасвир карда буданд. Бинобар ин, сеюмин waymark барои ҳизби демократ Қонунҳои бегонагон ва фитнаангезии соли 1798 мебошад. Даврае, ки анҷоми ҳизби демократро намояндагӣ мекунад, бо як интихобот, як маросими савгандёдӣ ва ҷорӣ гардидани lawfare-и сиёсии шайтонӣ оғоз меёбад, ва бо як интихобот, як маросими савгандёдӣ ва ҷорӣ гардидани lawfare-и сиёсии шайтонӣ ба поён мерасад.

For the Republican party the first waymark is the Patriot Act of 2001, typified by the Declaration of Independence in 1776. The second waymark is not the same as was the second waymark for the Democratic party. The second waymark, represented by the Constitution of 1789 for the Democrats was the first Pelosi Trials, but the second waymark for the Republicans represented by the Constitution of 1789, is the Alien and Sedition Act, that is fulfilled once the second inauguration of Trump is accomplished in 2025. How can the Alien and Sedition Acts of 1798, represent the Constitution of 1789?

Барои ҳизби ҷумҳурихоҳ, нахустин waymark Қонуни Patriot аз соли 2001 аст, ки намунаи он Эъломияи Истиқлолият дар соли 1776 мебошад. Waymark-и дуюм ҳамон нест, ки waymark-и дуюм барои ҳизби демократ буд. Waymark-и дуюм, ки барои демократҳо бо Конститутсияи соли 1789 ифода шудааст, аввалин муҳокимаҳои Pelosi буд, аммо waymark-и дуюм барои ҷумҳурихоҳон, ки бо Конститутсияи соли 1789 ифода шудааст, Қонуни Alien and Sedition аст, ки пас аз анҷом ёфтани савгандёдкунии дуюми Trump дар соли 2025 иҷро мешавад. Чӣ гуна Қонунҳои Alien and Sedition аз соли 1798 метавонанд Конститутсияи соли 1789-ро ифода намоянд?

At Trump’s second inauguration his Executive Orders, that are typified by the Alien and Sedition Acts of 1798, initiate not only a second set of Pelosi Trials, but the acts also initiate the formation of the image of the beast. The period of the formation of the image of the beast begins and ends with the speaking as a dragon. The speaking at the beginning of the period represents the establishment of the kingly powers that are represented as a dictatorship, or as Sister White calls it, “despotism.” The speaking of a dragon at the end of the period of the formation of the image of the beast identifies the authority of the religious powers being established over the political powers.

Дар маросими дуюми савгандёдкунии Трамп, Фармонҳои Иҷроии ӯ, ки бо Қонунҳои «Бегонагон ва Фитнаангезӣ»-и соли 1798 тимсол шудаанд, на танҳо маҷмӯи дуюми Мурофиаҳои Пелосиро оғоз мекунанд, балки ҳамчунин ташаккули сурати ҳайвонро оғоз менамоянд. Давраи ташаккули сурати ҳайвон бо сухан гуфтан чун аждаҳо оғоз мешавад ва ба поён мерасад. Ин сухан гуфтан дар оғози ин давра барпо шудани қудратҳои подшоҳиро ифода мекунад, ки ҳамчун диктатура, ё чунон ки Хоҳар Уайт онро меномад, «истибдод», муаррифӣ шудаанд. Сухан гуфтани аждаҳо дар анҷоми давраи ташаккули сурати ҳайвон муайян месозад, ки ҳокимияти қудратҳои динӣ бар қудратҳои сиёсӣ барқарор карда мешавад.

The Declaration of Independence was a declaration against the tyranny of both the political authority of the kings of Europe and the religious authority of the Roman church. The period of the formation of the image of the beast is where these two corrupt powers are merged together, with the religious authority in control of the relationship. In the formation, or the merging of these two powers it is the religious authority that comes up last and is higher. Therefore, the beginning of that period represents the ending of the period. The Alien and Sedition Acts of 1798, represent the end of the Democratic party, and it is their third waymark, but it simultaneously represents the second waymark in the ending period of the Republican party. The third waymark for the Republican party is Sunday enforcement.

Эъломияи Истиқлолият эъломияе бар зидди зулми ҳам ҳокимияти сиёсии подшоҳони Аврупо ва ҳам ҳокимияти динии калисои Рум буд. Давраи ташаккули ҳайкали ваҳшӣ ҳамон ҷое мебошад, ки ин ду қудрати фосид бо ҳам муттаҳид мегарданд, дар ҳоле ки ҳокимияти динӣ бар ин муносибат ҳукмрон аст. Дар ташаккулёбӣ, ё дар омезиши ин ду қудрат, ҳокимияти динӣ ҳамонест, ки дар охир бармехезад ва болотар аст. Бинобар ин, оғози он давра анҷоми он давраро намояндагӣ мекунад. Қонунҳои «Alien and Sedition» аз соли 1798 анҷоми ҳизби Демократиро намояндагӣ мекунанд, ва онҳо нуқтаи сеюми роҳи он мебошанд, аммо ҳамзамон нуқтаи дуюми роҳро дар давраи анҷомии ҳизби Ҷумҳурихоҳ намояндагӣ мекунанд. Нуқтаи сеюми роҳи ҳизби Ҷумҳурихоҳ иҷрои маҷбурии қонуни якшанбе мебошад.

For the Democratic party the three waymarks represented by 1776, 1789 and 1798 typify 2001 (1776), the first Pelosi Trials of 2021 (1789), and the second Pelosi Trials of 2025 (1798).

Барои ҳизби демократӣ се нишондиҳандаи марҳилавие, ки бо 1776, 1789 ва 1798 ифода ёфтаанд, рамзӣ ба 2001 (1776), аввалин мурофиаҳои Пелосӣ дар соли 2021 (1789) ва дуввумин мурофиаҳои Пелосӣ дар соли 2025 (1798) ишора мекунанд.

For the Republican party the three waymarks represented by 1776, 1789 and 1798 typify 2001 (1776), the second Pelosi Trials of 2025 (1789), and the Sunday law (1798).

Барои ҳизби ҷумҳурихоҳ се нуқтаи аломатие, ки бо солҳои 1776, 1789 ва 1798 ифода мешаванд, ба таври намунавӣ солҳои 2001 (1776), мурофиаҳои дуюми Пелоси дар соли 2025 (1789), ва қонуни якшанбе (1798)-ро таҷассум мекунанд.

1776, 1789 and 1798 represent twenty-two years, and twenty-two is the symbol of the combination of Divinity with humanity. These three waymarks bear the testimony of “Truth”, for they represent that the first and last waymark identify the same truth. 1776 identifies the establishment of independence, and 1798 identifies the removal of independence. They therefore represent the first and last letters of the Hebrew alphabet that consists of twenty-two letters. The thirteenth letter is a symbol of rebellion, and together those three letters; the first, the thirteenth and the last combined to form the Hebrew word “Truth”.

1776, 1789 ва 1798 бисту ду солро ифода мекунанд, ва бисту ду рамзи пайвастшавии Илоҳият бо башарият аст. Ин се аломати роҳ шаҳодати «Ҳақиқат»-ро дар бар доранд, зеро онҳо нишон медиҳанд, ки аломати роҳи аввал ва охирин ҳамон як ҳақиқатро муайян месозанд. 1776 барқарор шудани истиқлолиятро муайян мекунад, ва 1798 барҳам дода шудани истиқлолиятро муайян мекунад. Пас, онҳо ҳарфҳои аввал ва охири алифбои иброниро, ки аз бисту ду ҳарф иборат аст, ифода мекунанд. Ҳарфи сездаҳум рамзи исён аст, ва ин се ҳарф якҷо — аввал, сездаҳум ва охирин — барои сохтани калимаи ибронии «Ҳақиқат» муттаҳид мешаванд.

1776 represents September 11, 2001, and marks the beginning of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. It marks the beginning of the sprinkling of the latter rain, which is the period of time when the dragon is given to the beast for services rendered, as the Democratic dragon party will be defeated by the Republican beast party.

1776 11 сентябри соли 2001-ро ифода мекунад ва оғози вақти мӯҳргузории яксаду чиҳилу чор ҳазорро нишон медиҳад. Он оғози пошидани борони охирро нишон медиҳад, ки он давраи замонест, ки дар он аждаҳо барои хизматҳои анҷомдодааш ба ҳайвон дода мешавад, ҳамон тавре ки ҳизби аждаҳои демократӣ аз ҷониби ҳизби ҳайвони ҷумҳурихоҳ мағлуб хоҳад шуд.

During that history the sealing of the true Protestant horn is accomplished during the period of time when the Lord stretches His hand forth a second time to gather the people who are identified as the outcasts of Israel, and who will be lifted up as an ensign at the Sunday law.

Дар он таърих муҳргузории шохи ҳақиқии протестантӣ дар он давраи вақт ба анҷом мерасад, ки Худованд дасти Худро бори дуюм дароз мекунад, то қавмеро ҷамъ оварад, ки ҳамчун рондагони Исроил шинохта мешаванд ва ки дар қонуни якшанбе ҳамчун парчам бардошта хоҳанд шуд.

On July 18, 2020 the true Protestant horn was scattered and twenty-two years after 2001, in July of 2023 the work of the second gathering was initiated by a voice crying in the wilderness. The first gathering took place in 2001, when the angel of Revelation chapter eighteen descended as the great buildings of New York city came down. The descent of that angel represented the beginning of the sealing time, and the descent of Michael the archangel on July 18, 2020 represented the ending of the sealing time. Jesus, as the Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning, so the prophetic elements of the first gathering that began on September 11, 2001, represent the prophetic elements that occur in the second gathering.

18 июли соли 2020 шохи ҳақиқии протестантӣ пароканда карда шуд, ва бисту ду сол пас аз соли 2001, дар июли соли 2023 кори ҷамъоварии дувум ба воситаи овозе, ки дар биёбон нидо мекард, оғоз гардид. Ҷамъоварии аввал дар соли 2001 ба вуқӯъ пайваст, вақте ки фариштаи боби ҳаждаҳуми Ваҳй, дар ҳоле ки биноҳои бузурги шаҳри Ню-Йорк фурӯ мерехтанд, нозил шуд. Фуруд омадани он фаришта оғози замони муҳргузориро ифода мекард, ва фуруд омадани Микоил, фариштаи муқарраб, дар 18 июли соли 2020 анҷоми замони муҳргузориро ифода намуд. Исо, ҳамчун Алфа ва Омега, ҳамеша анҷомро ба воситаи оғоз тасвир мекунад; бинобар ин, унсурҳои нубувватии ҷамъоварии аввал, ки 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, унсурҳои нубувватиро, ки дар ҷамъоварии дувум ба вуқӯъ меоянд, ифода мекунанд.

There are three clear illustrations of the second gathering that represent the ending history of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, which are the history of Christ, the history of the first and second angels’ messages from August 11, 1840 to October 22, 1844, and also the history of the third angel from October 22, 1844 unto the rebellion of 1863. Those three witnesses establish the second gathering of the one hundred and forty-four thousand from July 2023, unto the soon coming Sunday law. If we isolate one distinct element from each history we find the evidence of the role of the third woe.

Се мисоли равшани ҷамъоварии дуюм ҳастанд, ки таърихи анҷомёбандаи замони мӯҳргузории яксаду чиҳилу чор ҳазорро намояндагӣ мекунанд, яъне таърихи Масеҳ, таърихи паёмҳои фариштаи якум ва дуюм аз 11 августи соли 1840 то 22 октябри соли 1844, ва ҳамчунин таърихи фариштаи сеюм аз 22 октябри соли 1844 то ошӯби соли 1863. Он се шоҳид ҷамъоварии дуюми яксаду чиҳилу чор ҳазорро аз июли 2023 то қонуни якшанбеи ба зудӣ ояндаро барқарор менамоянд. Агар мо аз ҳар як таърих як унсури мушаххасро ҷудо намоем, далели нақши войи сеюмро меёбем.

At the conclusion of the Exeter camp meeting on August 17, 1844, the message of the Midnight Cry was proclaimed. That proclamation represented the proclamation of the Midnight Cry message in the history of the one hundred and forty-four thousand, for both histories were and are a fulfillment of the parable of the ten virgins. Sister White identifies that Christ’s triumphal entry into Jerusalem represented the proclamation of the Midnight Cry in 1844. The only time Christ ever rode an animal was in His entry into Jerusalem, and the animal He rode was an ass, which is the symbol of Islam. In the period of the second gathering of 1844 unto 1863, in 1848 Sister White identifies that the European nations were being angered, and the angering of the nations in that history was accomplished by the threats of continued warfare being brought upon Europe by Islam. In each of the three histories of a second gathering, the role of Islam of the third woe is identified.

Дар анҷоми маҷлиси бошишгоҳи Экзетер дар 17 августи соли 1844, паёми Нидои Нисфишаб эълон карда шуд. Он эълон, дар таърихи яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор, муаррифгари эълони паёми Нидои Нисфишаб буд, зеро ҳар ду таърих иҷрои масали даҳ бокира буданд ва ҳастанд. Хоҳар Уайт муайян месозад, ки вуруди зафармандонаи Масеҳ ба Ерусалим муаррифгари эълони Нидои Нисфишаб дар соли 1844 буд. Ягона боре ки Масеҳ бар ҳайвоне савор шуд, дар вуруди Ӯ ба Ерусалим буд, ва ҳайвоне ки Ӯ бар он савор шуд, хар буд, ки рамзи ислом аст. Дар давраи ҷамъоварии дуюм аз соли 1844 то 1863, дар соли 1848 Хоҳар Уайт муайян месозад, ки миллатҳои Аврупо ба хашм оварда мешуданд, ва ба хашм овардани миллатҳо дар он таърих ба воситаи таҳдидҳои идомаи ҷанг, ки аз ҷониби ислом бар Аврупо оварда мешуд, анҷом пазируфт. Дар ҳар яке аз се таърихи ҷамъоварии дуюм, нақши исломи войи сеюм муайян карда мешавад.

The sealing time of the one hundred and forty-four thousand began on September 11, 2001 with a surprise attack from Islam of the third woe, upon the modern glorious land of the United States. Twenty-two years later on October 7, 2023, Islam of the third woe, brought a surprise attack upon the ancient glorious land. At the soon coming Sunday law, which is the great earthquake of Revelation eleven, the third woe suddenly comes again, as it once again accomplishes a surprise attack upon the modern glorious land.

Вақти муҳр задани яксаду чилу чаҳор ҳазор аз 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, вақте ки Ислом, ҳамчун войи сеюм, ҳамлаи ногаҳонӣ бар замини ҷалолманди муосир — Иёлоти Муттаҳида — овард. Бисту ду сол баъд, 7 октябри соли 2023, Ислом, ҳамчун войи сеюм, бар замини ҷалолманди қадим ҳамлаи ногаҳонӣ овард. Ҳангоми қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда, ки зилзилаи бузурги Ваҳйи ёздаҳ аст, войи сеюм боз ногаҳон меояд, зеро он бори дигар ҳамлаи ногаҳонӣ бар замини ҷалолманди муосирро ба анҷом мерасонад.

The rebellion represented by literal Israel, as a symbol of those who crucified their Messiah, and the three surprise attacks of Islam of the third woe bear the signature of “Truth.” The message that seals the one hundred and forty-four thousand accomplishes the work of gathering God’s last-day people a second time occurs during a period of time when the activities of Islam of the third woe are active.

Исёне, ки Исроили зоҳирӣ ҳамчун рамзи онҳое ифода мекунад, ки Масеҳи худро ба салиб кашиданд, ва се ҳамлаи ногаҳонии исломи войи сеюм, нишони «Ҳақиқат»-ро дар худ доранд. Паёме, ки як саду чиҳилу чор ҳазорро мӯҳр мезанад ва кори бори дуюм ҷамъ овардани қавми Худоро дар рӯзҳои охир анҷом медиҳад, дар давраи замоне ба вуқӯъ меояд, ки фаъолияти исломи войи сеюм фаъол аст.

The prophetic period represented as the “second gathering,” distinctly identifies specific prophetic periods that make up the entire history of the “second gathering”. The descent of Christ after His resurrection marks the beginning of His work to gather those who had been scattered at the cross.

Давраи нубувватие, ки ҳамчун «ҷамъоварии дуюм» тасвир шудааст, ба таври возеҳ давраҳои муайяни нубувватиро, ки тамоми таърихи «ҷамъоварии дуюм»-ро ташкил медиҳанд, мушаххас менамояд. Фуруд омадани Масеҳ баъд аз эҳёи Ӯ оғози кори Ӯро барои ҷамъ овардани онҳое, ки назди салиб пароканда шуда буданд, нишон медиҳад.

> Then saith Jesus unto them, All ye shall be offended because of me this night: for it is written, I will smite the shepherd, and the sheep of the flock shall be scattered abroad. Matthew 26:31.

> Он гоҳ Исо ба онҳо гуфт: «Ҳамаи шумо ин шаб аз боиси Ман ба васваса хоҳед афтод; зеро навишта шудааст: “Чӯпонро хоҳам зад, ва гӯсфандони рама пароканда хоҳанд шуд”. Матто 26:31.»

After the three days in the tomb, Christ descended unto the disciples, initiating a forty-day period of personal instruction, which was followed by a ten-day period of unification and prayer in advance of the outpouring of the Holy Spirit without measure at Pentecost.

Пас аз се рӯз дар қабр, Масеҳ назди шогирдон фуруд омад ва давраи чилрӯзаи таълими шахсиро оғоз кард, ки баъд аз он давраи даҳрӯзаи ягонагӣ ва дуо пеш аз рехта шудани Рӯҳулқудс бе андоза дар рӯзи Пантикост фаро расид.

> The former treatise have I made, O Theophilus, of all that Jesus began both to do and teach, Until the day in which he was taken up, after that he through the Holy Ghost had given commandments unto the apostles whom he had chosen: To whom also he showed himself alive after his passion by many infallible proofs, being seen of them forty days, and speaking of the things pertaining to the kingdom of God: And, being assembled together with them, commanded them that they should not depart from Jerusalem, but wait for the promise of the Father, which, saith he, ye have heard of me. For John truly baptized with water; but ye shall be baptized with the Holy Ghost not many days hence. When they therefore were come together, they asked of him, saying, Lord, wilt thou at this time restore again the kingdom to Israel? And he said unto them, It is not for you to know the times or the seasons, which the Father hath put in his own power. But ye shall receive power, after that the Holy Ghost is come upon you: and ye shall be witnesses unto me both in Jerusalem, and in all Judaea, and in Samaria, and unto the uttermost part of the earth. And when he had spoken these things, while they beheld, he was taken up; and a cloud received him out of their sight. . .. And when the day of Pentecost was fully come, they were all with one accord in one place. And suddenly there came a sound from heaven as of a rushing mighty wind, and it filled all the house where they were sitting. Acts 1:1–9, 2:1, 2.

> Рисолати аввалро ман, эй Теофилус, дар бораи ҳамаи он чи Исо ба амал кардан ва таълим додан оғоз намуд, навишта будам, то рӯзе ки Ӯ боло бурда шуд, баъд аз он ки ба воситаи Рӯҳулқудс ба ҳаввориёне ки баргузида буд, аҳком дода буд; ба онҳо низ Ӯ пас аз уқубати Худ бо далелҳои бисёри қотеъ Худро зинда нишон дод, дар муддати чиҳил рӯз ба онҳо зоҳир шуда, ва дар бораи чизҳое ки ба Подшоҳии Худо тааллуқ доранд, сухан мегуфт; ва чун бо онҳо ҷамъ омада буд, ба онҳо амр фармуд, ки аз Уршалим дур нашаванд, балки мунтазири ваъдаи Падар бошанд, ки, гуфт Ӯ, «аз Ман шунидаед. Зеро Яҳё ба ростӣ бо об таъмид медод; аммо шумо баъд аз чанд рӯз бо Рӯҳулқудс таъмид хоҳед ёфт». Пас, чун онҳо гирд омаданд, аз Ӯ пурсиданд, гуфта: «Худовандо, оё дар ҳамин вақт Подшоҳиро ба Исроил боз барқарор хоҳӣ кард?» Ӯ ба онҳо гуфт: «Донистани замонҳо ё мавсимҳое ки Падар дар ихтиёри Худ қарор додааст, аз они шумо нест. Лекин, ҳангоме ки Рӯҳулқудс бар шумо нозил шавад, қувват хоҳед ёфт; ва барои Ман дар Уршалим, дар тамоми Яҳудия, дар Сомария, ва то ақсои замин шоҳидон хоҳед буд». Ва ин суханонро гуфта, дар ҳоле ки онҳо менигаристанд, Ӯ боло бурда шуд; ва абре Ӯро аз назари онҳо пинҳон кард.... Ва чун рӯзи Пантикост пурра фаро расид, ҳама якдилона дар як ҷо буданд. Ва ногаҳон аз осмон овозе омад, мисли вазиши тундбоди нерӯманд, ва тамоми хонаро, ки дар он нишаста буданд, пур кард. Аъмол 1:1–9, 2:1, 2.

For forty days, followed by the ten days the disciples were to “wait” for the promise of the Father, Christ was gathering His disciples a second time. The period of waiting in Jerusalem, is a symbol of a tarrying time, in agreement with the tarrying times of Matthew twenty-five and Habakkuk two. The entire period is identified by Christ as beginning at the work of Elijah, when John was baptizing, and the entire period ended with the baptism of the Holy Spirit at Pentecost. Baptism is a symbol of death, burial and resurrection, so the middle waymark in the entire period was the cross, for the entire period bears the signature of “Truth”.

Чил рӯз, ва баъд аз он даҳ рӯзе ки шогирдон мебоист барои ваъдаи Падар «интизор» шаванд, Масеҳ шогирдони Худро бори дуюм ҷамъ меовард. Давраи интизорӣ дар Ерусалим рамзи замони таъхир аст, мувофиқ бо замонҳои таъхири Матто бисту панҷ ва Ҳабаққуқ ду. Тамоми ин давра аз ҷониби Масеҳ ҳамчун даврае муайян карда мешавад, ки аз кори Илёс оғоз меёбад, ҳангоме ки Юҳанно таъмид медод, ва тамоми ин давра бо таъмиди Рӯҳулқудс дар Пантикост анҷом ёфт. Таъмид рамзи марг, дафн ва эҳёст; бинобар ин, нишонаи мобайнии тамоми ин давра салиб буд, зеро тамоми ин давра муҳри «Ҳақиқат»-ро дорад.

The entire period begins with the baptism of Christ by John, when the Holy Spirit descended in the form of a dove. Then the work of gathering the disciples who were to be the foundation of the Christian temple began. At the end of that period Christ gathers His disciples a second time, and the period of the second gathering is a repetition of the period of the first gathering, for Christ illustrates the ending of a thing with its beginning.

Тамоми ин давра бо таъмид ёфтани Масеҳ аз дасти Яҳё оғоз меёбад, ҳангоме ки Рӯҳулқудс ба сурати кабӯтар нозил шуд. Сипас кори ҷамъ овардани шогирдоне, ки бояд асоси маъбади масеҳӣ бошанд, оғоз гардид. Дар анҷоми он давра Масеҳ шогирдони Худро бори дуюм ҷамъ меоварад, ва давраи ҷамъоварии дуюм такрори давраи ҷамъоварии аввал аст, зеро Масеҳ анҷоми чизеро бо оғози он тасвир мекунад.

The cross had been typified by Christ’s baptism, and both events began a work of gathering disciples. The waymark that identifies the beginning and the ending represents death, burial and resurrection. After the resurrection, forty days of testing in the wilderness represented forty days of instruction after His descent unto the disciples. The forty days both represent a primary truth that is expressed by Jesus as, “It is written, Man shall not live by bread alone, but by every word that proceedeth out of the mouth of God.”

Салибро таъмиди Масеҳ рамзан ифода карда буд, ва ҳар ду воқеа кори ҷамъ овардани шогирдонро оғоз намуданд. Нишонаи роҳе, ки ибтидо ва интиҳоро муайян мекунад, марг, дафн ва эҳёро ифода менамояд. Пас аз эҳё, чиҳил рӯзи озмоиш дар биёбон рамзи чиҳил рӯзи таълим баъд аз фуруд омадани Ӯ назди шогирдон буд. Ҳар ду чиҳил рӯз як ҳақиқати аслиро ифода мекунанд, ки Исо онро чунин баён мекунад: «Навишта шудааст: одам на фақат аз нон зиндагӣ мекунад, балки аз ҳар каломе ки аз даҳони Худо мебарояд».

In that period of time Jesus opened up to the disciples all that the prophets had testified about Christ, thus identifying that period as an opening of His prophetic Word.

Дар он давраи вақт Исо ба шогирдон ҳамаи он чизеро, ки анбиё дар бораи Масеҳ шаҳодат дода буданд, кушод; ба ҳамин тарз Он давраро ҳамчун кушода шудани Каломи нубувватии Худ муайян намуд.

> And, behold, two of them went that same day to a village called Emmaus, which was from Jerusalem about threescore furlongs. And they talked together of all these things which had happened. And it came to pass, that, while they communed together and reasoned, Jesus himself drew near, and went with them. But their eyes were holden that they should not know him. . .. Then he said unto them, O fools, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken: Ought not Christ to have suffered these things, and to enter into his glory? And beginning at Moses and all the prophets, he expounded unto them in all the scriptures the things concerning himself. And they drew nigh unto the village, whither they went: and he made as though he would have gone further. But they constrained him, saying, Abide with us: for it is toward evening, and the day is far spent. And he went in to tarry with them. And it came to pass, as he sat at meat with them, he took bread, and blessed it, and brake, and gave to them. And their eyes were opened, and they knew him; and he vanished out of their sight. Luke 24:13–16, 26–31.

> Ва инак, ду нафари онҳо дар ҳамон рӯз ба деҳае мерафтанд, ки Эммоус ном дошт ва аз Уршалим тақрибан шаст стадия дур буд. Ва онҳо бо якдигар дар бораи ҳамаи ин воқеаҳое, ки рӯй дода буданд, суҳбат мекарданд. Ва чунин воқеъ шуд, ки ҳангоме ки онҳо бо ҳам гуфтугӯ ва муҳокима мекарданд, худи Исо наздик омада, ҳамроҳи онҳо равон шуд. Аммо чашмони онҳо баста дошта шуда буд, то ки Ӯро нашиносанд.... Он гоҳ Ӯ ба онҳо гуфт: «Эй бехирадон ва сустдилон дар бовар кардан ба ҳар он чи анбиё гуфтаанд! Оё намебоист Масеҳ ин азобҳоро кашида, ба ҷалоли Худ дохил шавад?» Ва аз Мусо ва ҳамаи анбиё оғоз намуда, дар ҳамаи Навиштаҳо он чиро, ки дар бораи Худи Ӯ буд, ба онҳо шарҳ дод. Ва онҳо ба деҳае, ки сӯи он мерафтанд, наздик шуданд; ва Ӯ вонамуд кард, ки мехоҳад дуртар биравад. Аммо онҳо Ӯро нигоҳ дошта, гуфтанд: «Бо мо бимон, зеро шом наздик аст ва рӯз хеле гузаштааст». Ва Ӯ даромад, то бо онҳо бимонад. Ва чунин воқеъ шуд, вақте ки Ӯ бо онҳо бар сари дастархон нишаст, нонро гирифта, баракат дод, пора кард ва ба онҳо дод. Он гоҳ чашмони онҳо кушода шуд, ва Ӯро шинохтанд; ва Ӯ аз назари онҳо ғайб зад. Луқо 24:13–16, 26–31.

Christ tarried with the disciples who did not recognize who He was, until He opened their eyes, “and beginning at Moses and all the prophets, he expounded unto them in all the scriptures the things concerning himself.” Their eyes were opened when they were given “bread” to eat. After forty days Christ ascended unto heaven, and “vanished out of their sight,” as He had done with the disciples of Emmaus in the beginning of the forty days of instruction. They then began the ten days of preparation for Pentecost, which typifies the soon coming Sunday law.

Масеҳ бо шогирдоне, ки Ӯро нашинохта буданд, монд, то даме ки чашмони онҳоро кушод; «ва аз Мусо ва ҳамаи анбиё сар карда, дар тамоми Навиштаҳо он чизҳоро, ки дар бораи Худи Ӯ буданд, ба онҳо баён намуд». Чашмони онҳо он гоҳ кушода шуданд, ки ба онҳо «нон» дода шуд, то бихӯранд. Пас аз чиҳил рӯз Масеҳ ба осмон сууд намуд ва «аз пеши назари онҳо ғайб зад», чунон ки дар оғози он чиҳил рӯзи таълим бо шогирдони Эммаус карда буд. Он гоҳ онҳо даҳ рӯзи омодагӣ барои Пантикостро оғоз карданд, ки рамзи қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда мебошад.

At the great earthquake, which is the Sunday law, the third woe of Islam comes quickly, and Islam is Isaiah’s “rough” “east wind,” that is Ezekiel’s breath that comes from John’s four winds that are restrained during the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Дар вақти зилзилаи бузург, ки ҳамон қонуни якшанбе аст, войи сеюми Ислом зуд фаро мерасад; ва Ислом ҳамон «боди» «сахти» «шарқӣ»-и Ишаъёст, яъне он дамест аз Ҳизқиёл, ки аз чор боди Юҳанно меояд, ки дар вақти мӯҳргузории саду чиҳилу чор ҳазор боздошта мешаванд.

Once the one hundred and forty-four thousand are sealed then the four winds are loosed, and “suddenly there came a sound from heaven as of a rushing mighty wind, and it filled all the house.” Islam of the third woe strikes “suddenly” and unexpectedly, and produces the “sound from heaven” that is the seventh trumpet, which identifies when the mystery of God is finished, and the mystery of God is finished for the one hundred and forty-four thousand when Divinity (the outpouring of the Holy Spirit) is permanently combined with humanity, and the Lord suddenly comes to His temple (the house where the disciples were gathered) and enters into covenant with the one hundred and forty-four thousand.

Ҳангоме ки яксаду чилу чаҳор ҳазор мӯҳр зада мешаванд, он гоҳ чор бод раҳо мегарданд, ва «ногаҳон аз осмон садое омад, мисли вазиши боди сахту шадид, ва тамоми хонаро пур кард». Исломи войи сеюм «ногаҳон» ва ғайричашмдошт зарба мезанад, ва «садое аз осмон»-ро ба вуҷуд меоварад, ки ҳамон карнаи ҳафтум аст, ки муайян месозад кай сирри Худо ба анҷом мерасад; ва сирри Худо барои яксаду чилу чаҳор ҳазор он гоҳ ба анҷом мерасад, ки Илоҳият (рехтани Рӯҳи Муқаддас) ба таври доимӣ бо инсоният пайваст мегардад, ва Худованд ногаҳон ба маъбади Худ меояд (он хонае ки шогирдон дар он ҷамъ омада буданд) ва бо яксаду чилу чаҳор ҳазор ба аҳд медарояд.

We will continue this study in the next article.

Мо ин таҳқиқро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

> “The Lord wants us to come up into the mount,—more directly into his presence. We are coming to a crisis which, more than any previous time since the world began, will demand the entire consecration of every one who has named the name of Christ.

> «Худованд мехоҳад, ки мо ба кӯҳ бароем, — яъне боз ҳам бевоситатар ба ҳузури Ӯ дохил шавем. Мо ба буҳроне наздик мешавем, ки беш аз ҳар вақти пешин аз ибтидои ҷаҳон то кунун, тақозо хоҳад кард, ки ҳар касе, ки номи Масеҳро бар забон овардааст, худро комилан тақдис намояд.

> “A revival of true godliness among us is the greatest and most urgent of all our needs. We must have the holy unction from God, the baptism of his Spirit; for this is the only efficient agent in the promulgation of sacred truth. It is the Spirit of God that quickens the lifeless faculties of the soul to appreciate heavenly things, and attracts the affections toward God and the truth.

> «Эҳёи парҳезгории ҳақиқӣ дар миёни мо бузургтарин ва фавритарин аз ҳамаи ниёзҳои мост. Мо бояд аз ҷониби Худо масҳи муқаддас, таъмиди Рӯҳи Ӯро дошта бошем; зеро ин ягона василаи муассир дар паҳн намудани ҳақиқати муқаддас аст. Маҳз Рӯҳи Худост, ки қобилиятҳои беҷони ҷонро зинда месозад, то чизҳои осмониро дарк намоянд, ва меҳрҳоро ба сӯи Худо ва ҳақиқат ҷалб мекунад.»

> “It is our privilege to take God at his word. As Jesus was about to leave his disciples, to ascend into heaven, he commissioned them to bear the gospel message to all nations, tongues, and peoples. He told them to tarry in Jerusalem till they were endued with power from on high. This was essential to their success. The holy unction must come upon the servants of God. All who were fully identified as disciples of Christ and associated with the apostles as evangelists, assembled together at Jerusalem. They put away all differences. They continued with one accord in prayer and supplication, that they might receive the fulfillment of the promise of the Holy Spirit; for they were to preach the gospel in the demonstration of the Spirit and in the power of God. It was a time of great danger to the followers of Christ. They were as sheep in the midst of wolves, yet they were of good courage, because Christ had risen from the dead, and had revealed himself to them, and had promised them a special blessing which would qualify them to go forth to preach his gospel to the world. They were waiting in expectation of the fulfillment of his promise, and were praying with special fervency.

> «Ин имтиёзи мост, ки Каломи Худоро ҳамон гуна ки ҳаст, бипазирем. Вақте ки Исо наздик буд шогирдони Худро тарк намуда, ба осмон сууд кунад, ба онҳо супориш дод, ки паёми Инҷилро ба ҳамаи миллатҳо, забонҳо ва қавмҳо расонанд. Ӯ ба онҳо гуфт, ки дар Ерусалим бимонанд, то даме ки аз аъло бо қувват либос пӯшонида шаванд. Ин барои муваффақияти онҳо зарур буд. Масҳи муқаддас бояд бар бандагони Худо нозил мегардид. Ҳамаи онҳое ки комилан ҳамчун шогирдони Масеҳ шинохта мешуданд ва бо расулон ҳамчун мубаллиғон ҳамкор буданд, дар Ерусалим ҷамъ омаданд. Онҳо ҳамаи ихтилофҳоро канор гузоштанд. Онҳо якдилона дар дуо ва илтиҷо давом мекарданд, то ки иҷрои ваъдаи Рӯҳи Муқаддасро дарёфт намоянд; зеро онҳо мебоист Инҷилро бо зуҳури Рӯҳ ва бо қудрати Худо мавъиза кунанд. Барои пайравони Масеҳ он замон давраи хатари бузург буд. Онҳо мисли гӯсфандон дар миёни гургон буданд, вале бо вуҷуди ин далер буданд, зеро Масеҳ аз мурдагон эҳё шуда буд ва Худро ба онҳо зоҳир карда буд ва ба онҳо баракати махсусеро ваъда дода буд, ки онҳоро сазовор месохт, то берун рафта Инҷили Ӯро ба ҷаҳон мавъиза намоянд. Онҳо дар интизори иҷрои ваъдаи Ӯ буданд ва бо ҷӯшиши хос дуо мекарданд.»

> “This is the very course that should be pursued by those who act a part in the work of proclaiming the coming of the Lord in the clouds of heaven; for a people are to be prepared to stand in the great day of God. Although Christ had given the promise to his disciples that they should receive the Holy Spirit, this did not remove the necessity of prayer. They prayed all the more earnestly; they continued in prayer with one accord. Those who are now engaged in the solemn work of preparing a people for the coming of the Lord, should also continue in prayer. The early disciples were of one accord. They had no speculations, no curious theory to advance as to how the promised blessing was to come. They were one in faith and spirit. They were agreed.

> «Маҳз ҳамин роҳро бояд онҳое пеш гиранд, ки дар кори эълон кардани омадани Худованд бар абрҳои осмон саҳм мегузоранд; зеро қавме бояд омода карда шавад, то дар рӯзи бузурги Худо истодагӣ намояд. Гарчанде Масеҳ ба шогирдонаш ваъда дода буд, ки онҳо Рӯҳулқудсро хоҳанд ёфт, ин зарурати дуоро аз миён набурд. Балки онҳо боз ҳам ҷиддитар дуо мекарданд; ҳамдилона дар дуо давом менамуданд. Онҳое ки ҳоло ба кори ҷиддии омода сохтани қавме барои омадани Худованд машғуланд, бояд онҳо низ дар дуо давом намоянд. Шогирдони аввалин якдил буданд. Онҳо ҳеҷ гумонпардозӣ ва ҳеҷ назарияи кунҷковонае надоштанд, то дар бораи он ки баракати ваъдашуда чӣ гуна бояд фаро расад, онро пеш ниҳанд. Онҳо дар имон ва рӯҳ як буданд. Онҳо ҳамфикр буданд.»

> “Put away all doubt. Dismiss your fears, obtain the experience that Paul had when he exclaimed, ‘I am crucified with Christ: nevertheless I live; yet not I, but Christ liveth in me: and the life which I now live in the flesh I live by the faith of the Son of God, who loved me, and gave himself for me.’ [Galatians 2:20.] Surrender everything to Christ, and let your life be hid with Christ in God. Then you will be a power for good. One shall chase a thousand, and two put ten thousand to flight.” Gospel Workers, 369–371.

> «Ҳама шубҳаро дур созед. Тарсҳои худро канор гузоред ва он таҷрибаро ба даст оваред, ки Павлус дошт, вақте нидо кард: “Бо Масеҳ маслуб шудаам; бо вуҷуди ин зиндагӣ мекунам; аммо на ман, балки Масеҳ дар ман зиндагӣ мекунад; ва ҳаётеро, ки ҳоло дар ҷисм зиндагӣ мекунам, бо имони Писари Худо зиндагӣ мекунам, ки маро дӯст дошт ва Худро барои ман таслим кард.” [Ғалотиён 2:20.] Ҳама чизро ба Масеҳ таслим кунед, ва бигзор ҳаёти шумо бо Масеҳ дар Худо пинҳон бошад. Он гоҳ шумо қуввае барои некӣ хоҳед буд. Як нафар ҳазор касро таъқиб хоҳад кард, ва ду нафар даҳ ҳазорро ба фирор хоҳанд овард». Gospel Workers, 369–371.

Back to Articles