Article

# The Book of Daniel - Number Twenty-Two

Китоби Дониёл — рақами бисту ду##

Unveiling the Prophetic Debate: The Methodology of the Latter Rain and the Final Crisis

Фош сохтани баҳси нубувватӣ: Методологияи Бороноти Дер ва Бӯҳрони Ниҳоӣ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 17, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The methodology that is sanctioned by God is specifically identified in Isaiah chapters twenty-eight and twenty-nine, where the methodology is represented as “line upon line.” On September 11, 2001 the mighty angel of Revelation eighteen descended, and in so doing, he repeated the descent he had made on August 11, 1840. In both cases, after his descent, Babylon was identified as fallen, and a call was made, and soon will be made again, for those still in her communion to come out. In both cases, the event that fulfilled the prediction had a worldwide impact, for just as the first angel’s message was carried to “every mission station in the world” in 1840 the entire world was impacted and understood the event of September 11, 2001. The prophecy that was fulfilled on August 11, 1840 was a prophecy that identified a restraint being placed upon Islam of the second woe, and immediately after September 11, 2001 a restraint was placed upon Islam of the third Woe.

Усуле, ки аз ҷониби Худо тасдиқ гардидааст, ба таври мушаххас дар бобҳои бисту ҳаштум ва бисту нӯҳуми китоби Ишаъё муайян шудааст, ки дар он ҷо ин усул ҳамчун «сатр бар сатр» ифода ёфтааст. 11 сентябри соли 2001 фариштаи қавии Ваҳй боби ҳаждаҳум нозил шуд, ва бо ин кор, ӯ нузулееро, ки 11 августи соли 1840 анҷом дода буд, такрор намуд. Дар ҳар ду ҳолат, баъд аз нузули ӯ, Бобил ҳамчун суқуткарда муайян гардид, ва даъвате садо дод, ва ба зудӣ боз садо хоҳад дод, то онҳое ки ҳанӯз дар мушорикати вай қарор доранд, аз вай берун оянд. Дар ҳар ду ҳолат, воқеае, ки пешгӯиро ба иҷро расонд, таъсири ҷаҳонӣ дошт, зеро ҳамон тавре ки паёми фариштаи аввал дар соли 1840 ба «ҳар истгоҳи миссионерӣ дар ҷаҳон» расонда шуд, тамоми ҷаҳон низ аз воқеаи 11 сентябри соли 2001 таъсир пазируфт ва онро дарк намуд. Пешгӯие, ки 11 августи соли 1840 ба иҷро расид, пешгӯие буд, ки маҳдудияте бар Исломи войи дуюм гузошта шудани онро муайян мекард, ва дарҳол пас аз 11 сентябри соли 2001 маҳдудияте бар Исломи Войи сеюм гузошта шуд.

August 11, 1840 represents the empowerment of the message that was unsealed at the time of the end in 1798, and September 11, 2001 represents the empowerment of the message that was unsealed at the time of the end in 1989. The primary rule of the movement of the first angel was confirmed on August 11, 1840, and the rule was the day for a year principle. The primary rule of the movement of the third angel was confirmed on September 11, 2001. The rule being that truth is established by bringing “line upon line,” demonstrating that the end is illustrated by the beginning, and that history repeats. The prophetic event of September 11, 2001 is not only established by Sister White’s direct words, but more significantly by the fact that the events perfectly paralleled the same waymark in Millerite history. What was recognized with the event of August 11, 1840 was not the fulfillment of the prophecy, so much as the soundness of the methodology adopted by Miller and his associates.

11 августи соли 1840 ифодагари қудратёбии паёмест, ки дар вақти анҷом дар соли 1798 муҳркушоӣ шуд, ва 11 сентябри соли 2001 ифодагари қудратёбии паёмест, ки дар вақти анҷом дар соли 1989 муҳркушоӣ шуд. Қоидаи асосии ҳаракати фариштаи аввал 11 августи соли 1840 тасдиқ гардид, ва он қоида усули «як рӯз ба ивази як сол» буд. Қоидаи асосии ҳаракати фариштаи сеюм 11 сентябри соли 2001 тасдиқ гардид. Он қоида ин аст, ки ҳақиқат бо овардани «сатр бар сатр» барқарор мегардад, ва нишон медиҳад, ки анҷом бо ибтидо тасвир шудааст ва таърих такрор меёбад. Воқеаи нубувватии 11 сентябри соли 2001 на танҳо бо суханони мустақими Систер Уайт собит мегардад, балки муҳимтар аз он бо он далел собит мешавад, ки он воқеаҳо ба таври комил бо ҳамон аломати роҳ дар таърихи миллерӣ мутобиқат доштанд. Он чи бо воқеаи 11 августи соли 1840 эътироф гардид, на он қадар иҷрои нубувват буд, балки беш аз ҳама устуворӣ ва саҳеҳии методологияе буд, ки Миллер ва ҳамкоронаш қабул карда буданд.

> “The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 335.

> «Ин воқеа пешгӯиро ба таври дақиқ иҷро кард. Вақте ки он маълум гардид, издиҳомҳои бисёр ба дурустии усулҳои таъбири нубувват, ки Миллер ва ҳамкоронаш қабул карда буданд, мутмаин шуданд, ва ба ҳаракати омадан қувваи аҷибе бахшида шуд. Мардони соҳибилм ва соҳибмақом бо Миллер ҳамроҳ шуданд, ҳам дар мавъиза кардан ва ҳам дар нашр намудани ақидаҳои ӯ, ва аз соли 1840 то 1844 ин кор ба суръат густариш ёфт». «Муборизаи бузург», 335.

On September 11, 2001, when the latter rain began to be measured, the “debate” was and still is over true or false methodology. The prophecies of the Millerite movement are set forth on both the 1843 and the 1850 charts, which Sister White endorses as being designed by the Lord, and also as a fulfillment of Habakkuk chapter two. The message of the Millerites that was produced through “the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and” which thereafter produced the “wonderful impetus” that empowered the message of the Midnight Cry, had been represented upon the two sacred charts. The prophecies represented upon those two sacred charts were identified and established by Miller’s prophetic rules. The charts were a fulfillment of the command in Habakkuk to visually represent the prophecies that had been established by Miller’s methodology upon “tables,” in the plural. Habakkuk chapter two, identifies and is directly connected to the “debate” of Isaiah chapter twenty-seven.

11 сентябри соли 2001, вақте ки борони охирон ба чен карда шудан оғоз намуд, «баҳс» бар сари дуруст ё дурӯғ будани усулшиносӣ буд ва ҳанӯз ҳам ҳаст. Пешгӯиҳои ҳаракати Миллерӣ ҳам дар ҷадвали соли 1843 ва ҳам дар ҷадвали соли 1850 баён шудаанд, ки хоҳар Уайт онҳоро ҳамчун тарҳрезишуда аз ҷониби Худованд тасдиқ мекунад, ва ҳамчунин ҳамчун иҷрои боби дуюми Ҳабаққуқ. Паёми Миллериён, ки тавассути «усулҳои тафсири пешгӯйонае, ки Миллер ва ҳамкоронаш қабул карда буданд» ба вуҷуд оварда шуд ва баъдан «такони шигифтангезе»-ро ба вуҷуд овард, ки паёми Нидои Нимашабро қувват бахшид, бар он ду ҷадвали муқаддас тасвир шуда буд. Пешгӯиҳое, ки бар он ду ҷадвали муқаддас тасвир шудаанд, бо қоидаҳои пешгӯйонаи Миллер муайян ва устувор гардонида шуда буданд. Он ҷадвалҳо иҷрои амри дар Ҳабаққуқ омада буданд, ки пешгӯиҳое, ки бо усулшиносии Миллер барқарор гардида буданд, ба таври намоён бар «лавҳаҳо», ба шакли ҷамъ, тасвир карда шаванд. Боби дуюми Ҳабаққуқ «баҳс»-и бисту ҳафтуми Ишаъёро муайян мекунад ва бевосита бо он пайваст аст.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. Habakkuk 2:1.

> Ман бар дидбонии худ хоҳам истод, ва бар бурҷ барпо хоҳам шуд, ва назар хоҳам кард, то бубинам, ки Ӯ ба ман чӣ хоҳад гуфт, ва ҳангоме ки мазаммат шавам, чӣ ҷавоб хоҳам дод. Ҳабаққуқ 2:1.

The word “reproved” in the verse means ‘argued with.’ Habakkuk, representing both the watchmen of the movement of the first and third angels, was going to be argued with, and he wished to understand what he was to answer when the debate began. The answer in the history of the first angel was the production of the two sacred charts, and the answer in the history of the movement of the third angel was the production of the prophetic series titled, Habakkuk’s Two Tables. The charts and the series were built upon the methodology represented in each of those respective histories. In Habakkuk, the methodology represents what the watchmen use to establish the message, and it also identifies the issue that is “debated,” which in turn produces two classes of worshippers.

Калимаи «маломат карда шуд» дар оят маънои «баҳс карда шуд»-ро дорад. Ҳабаққуқ, ки намояндаи ҳам посбонони ҳаракати фариштаи якум ва ҳам фариштаи сеюм аст, мебоист бо ӯ баҳс карда мешуд, ва ӯ мехост бифаҳмад, ки ҳангоме ки мунозира оғоз меёбад, чӣ бояд ҷавоб диҳад. Ҷавоб дар таърихи фариштаи якум таҳияи ду ҷадвали муқаддас буд, ва ҷавоб дар таърихи ҳаракати фариштаи сеюм таҳияи силсилаи нубувватие буд, ки «Ду Ҷадвали Ҳабаққуқ» ном дорад. Ҷадвалҳо ва ин силсила бар пояи усулшиносие бино ёфта буданд, ки дар ҳар яке аз он таърихҳои мувофиқ муаррифӣ шудааст. Дар Ҳабаққуқ, ин усулшиносӣ нишон медиҳад, ки посбонон барои барқарор кардани паём аз чӣ истифода мебаранд, ва ҳамчунин масъалаеро муайян мекунад, ки «мавриди баҳс» қарор мегирад, ки дар навбати худ ду синфи парастишкунандагонро ба вуҷуд меорад.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:1–4.

> Ман бар посбонии худ хоҳам истод, ва бар бурҷ худро хоҳам гузошт, ва назорат хоҳам кард, то бубинам, ки Ӯ ба ман чӣ хоҳад гуфт, ва чун маломат шавам, чӣ ҷавоб хоҳам дод. Ва Худованд ба ман ҷавоб дода, гуфт: рӯъёро бинавис, ва онро бар лавҳаҳо равшан гардон, то ҳар кӣ онро мехонад, битавонад бидавад. Зеро рӯъё ҳанӯз барои вақти муайян аст, вале дар анҷом сухан хоҳад гуфт ва дурӯғ нахоҳад буд; агарчи таъхир намояд, онро интизор шав, зеро ки албатта хоҳад омад, ва дер нахоҳад кард. Инак, ҷони касе ки мағрур шудааст, дар ӯ рост нест; аммо одил ба василаи имони худ ҳаёт хоҳад ёфт. Ҳабаққуқ 2:1–4.

One class is justified by faith, and the other class is lifted up in soul, as represented by the Pharisee and the Publican. The Pharisees trusted in a methodology that was based upon custom and tradition, and the Pharisee also represented a religious system who maintained control of their flock by implementing a hierarchical system governed by those who professed to be the chosen people of God, and the defenders of truth, but who ultimately participated in the crucifixion of the Truth. The prophetic “debate” of Isaiah chapter twenty-seven, is over true and false biblical methodology. The antagonists in the “debate” are those who follow the methodology of the Elijah for that time, and the long-established system of theological experts, that is typified by the Sanhedrin in the time of Christ.

Як гурӯҳ ба воситаи имон сафед шумурда мешавад, ва гурӯҳи дигар, чунон ки дар симои фарисӣ ва боҷгир тасвир ёфтааст, дар ҷони худ мағрур ва болобардошта мегардад. Фарисиён ба як усулшиносӣ такя мекарданд, ки бар одат ва анъана бино шуда буд; ва фарисӣ ҳамчунин низоми диниеро намояндагӣ мекард, ки бо ҷорӣ намудани як сохтори иерархӣ, зери идораи онҳое ки худро қавми баргузидаи Худо ва ҳомиёни ҳақиқат эътироф менамуданд, бар рамаи худ назоратро нигоҳ медоштанд, вале дар ниҳоят дар маслуб шудани Ҳақиқат ширкат варзиданд. «Мубоҳисаи» нубувватии боби бисту ҳафтуми Ишаъё дар бораи усулшиносии ҳақиқӣ ва бардурӯғи Китоби Муқаддас аст. Мухолифони ин «мубоҳиса» онҳое мебошанд, ки аз усулшиносии Илёс барои он замон пайравӣ мекунанд, ва низоми деринаи коршиносони илоҳиёт, ки намунаи он Санҳедрин дар замони Масеҳ мебошад.

Chapter twenty-seven identifies that the “debate” begins when he “stayeth,” or when God restrains “his rough wind,” in the “day of the east wind.” “In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged.” The word “purged” means atoned for, and represents the blotting out of sin in the investigative judgment. The methodology that is debated over, represents the test that must be passed, if the sins of God’s people are to be blotted out. The methodology of Elijah as a test is represented in the history of Christ, where we have been forewarned that in that time, those who rejected the message of John the Baptist (who Christ identified as Elijah), could not be benefitted by the teachings of Jesus.

Боби бистуҳафтум муайян месозад, ки «баҳс» вақте оғоз меёбад, ки Ӯ «манъ мекунад», ё вақте ки Худо «боди сахти Худ»-ро дар «рӯзи боди шарқӣ» бозмедорад. «Бо андоза, ҳангоме ки он берун меҷаҳад, Ту бо он баҳс хоҳӣ кард; Ӯ боди сахти Худро дар рӯзи боди шарқӣ манъ мекунад. Бинобар ин, ба ин васила гуноҳи Яъқуб пок карда хоҳад шуд». Калимаи «пок карда хоҳад шуд» маънои кафорат шуданро дорад ва пок шудани гуноҳро дар доварии таҳқиқотӣ ифода менамояд. Усуле, ки бар сари он баҳс мешавад, озмоишеро намояндагӣ мекунад, ки бояд аз он гузашт, агар гуноҳҳои қавми Худо бояд маҳв гарданд. Усули Илёс ҳамчун озмоиш дар таърихи Масеҳ ифода ёфтааст, ки дар он ҷо ба мо пешакӣ ҳушдор дода шудааст, ки дар он замон касоне, ки паёми Яҳёи Таъмиддиҳандаро рад карданд (ки Масеҳ ӯро Илёс муаррифӣ намуд), наметавонистанд аз таълимоти Исо баҳрае бигиранд.

The message of the latter rain is represented as the teachings of Jesus, for He is the Word, and more than this, the latter rain is represented as “the refreshing”, which is defined as “the presence of the Lord”.

Паёми борони охирон ҳамчун таълимоти Исо муаррифӣ мешавад, зеро Ӯ Калом аст; ва бештар аз ин, борони охирон ҳамчун «тароват» муаррифӣ мешавад, ки он ҳамчун «ҳузури Худованд» таъриф мегардад.

> Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; And he shall send Jesus Christ, which before was preached unto you. Acts 3:19, 20.

> Пас тавба кунед ва руҷӯъ намоед, то ки гуноҳҳои шумо маҳв гарданд, ҳангоме ки аз ҳузури Худованд замонҳои тароват фаро расанд; ва Ӯ Исои Масеҳро, ки пештар ба шумо мавъиза шуда буд, хоҳад фиристод. Аъмол 3:19, 20.

Sister White identifies that the angel that descended in Revelation chapter ten, on August 11, 1840, “was no less a personage than Jesus Christ.” The angel that descended on September 11, 2001, would therefore be “no less a personage than Jesus Christ.” His descent in either history identifies the beginning of the prophetic “debate” over true or false methodology, for it is represented by the book in His hand that God’s people were commanded to eat. When in Galilee, Jesus instructed the disciples that they must eat His flesh and drink His blood, for He claimed there that He was the bread sent down from heaven. He lost more disciples there than any other point in his ministry, and those that left, never returned. Those that left, did so because they chose to analyze His teachings with the false methodology of taking His words in their literal sense, instead of applying them in the correct spiritual sense. The “debate” of Isaiah twenty-seven, is a prophetic waymark that has several witnesses to establish that it represents an established professed system of biblical analysis in confrontation with the methodology represented by the Elijah messenger.

Хоҳар Уайт муайян мекунад, ки фариштае, ки дар Ваҳй боби даҳум, 11 августи соли 1840, нозил шуд, «ҷуз худи Исои Масеҳ каси дигаре набуд». Бинобар ин, фариштае, ки 11 сентябри соли 2001 нозил шуд, низ «ҷуз худи Исои Масеҳ каси дигаре» намебуд. Нузули Ӯ дар ҳар ду таърих оғози «баҳси» набавиро дар бораи методологияи ҳақ ё ботил муайян мекунад, зеро онро китобе, ки дар дасти Ӯ буд ва ба қавми Худо амр шуда буд, ки онро бихӯранд, ифода менамояд. Вақте ки дар Ҷалил буд, Исо ба шогирдон таълим дод, ки онҳо бояд гӯшти Ӯро бихӯранд ва хуни Ӯро бинӯшанд, зеро Ӯ дар он ҷо даъво кард, ки ноне аст, ки аз осмон нозил шудааст. Ӯ дар он ҷо бештар аз ҳар нуқтаи дигари хизмати худ шогирдонро аз даст дод, ва онҳое ки рафтанд, ҳаргиз бознагаштанд. Онҳое ки рафтанд, аз он сабаб рафтанд, ки таълимоти Ӯро бо методологияи ботили дар маънои луғавии он гирифтани суханони Ӯ таҳлил карданро интихоб карданд, ба ҷойи он ки онҳоро дар маънои дурусти рӯҳонӣ татбиқ намоянд. «Баҳс»-и Ишаъё бисту ҳафт як аломати роҳи набавист, ки барои собит сохтани он ки он низоми муқарраршудаи эътирофшудаи таҳлили Китоби Муқаддасро дар рӯёрӯӣ бо методологияе, ки паёмовари Илёс намояндагӣ мекунад, ифода менамояд, чандин шоҳид дорад.

It marks a specific point in the progressive passing by of the former covenant and chosen people of God, and the beginning of the covenant relationship with those “who in times past, were not the people of God.” The “debate,” more importantly represents the beginning of the period of time that concludes with the soon-coming Sunday law. The Alpha and Omega always represents the end with the beginning, and in so doing the very “debate” becomes a symbol of one of the sins of our fathers, that must be acknowledged and confessed, in order to fulfill the Leviticus twenty-six prayer.

Он нуқтаи муайянеро дар раванди тадриҷии канор рафтани аҳди пешин ва қавми баргузидаи Худо нишон медиҳад, ва оғози муносибати аҳдӣ бо онҳое ки «дар замонҳои гузашта қавми Худо набуданд». «Мубоҳиса», аз ҳама муҳимтар, оғози он давраи вақтро ифода мекунад, ки бо қонуни ба қарибӣ омадании якшанбе анҷом меёбад. Алфа ва Омега ҳамеша анҷомро бо оғоз ифода мекунад, ва бо ин роҳ худи ҳамин «мубоҳиса» ба рамзи яке аз гуноҳҳои падарони мо табдил меёбад, ки бояд эътироф ва иқрор карда шавад, то ки дуои боби бисту шашуми Левизодон ба иҷро расад.

Daniel’s prayer of chapter nine, represents the prayer that must be offered at the conclusion of the three and a half days of Revelation eleven. That period of time is represented in Isaiah twenty-seven as the period when “the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will show them no favour.”

Дуои Дониёл дар боби нӯҳум, намоёнгари он дуоест, ки бояд дар анҷоми сеюним рӯзи Ваҳйи ёздаҳум тақдим карда шавад. Он давраи вақт дар Ишаъё бистуҳафтум ҳамчун даврае тасвир шудааст, ки дар он «шаҳри ҳисордор вайрон хоҳад шуд, ва маскан тарк гардида, мисли биёбон гузошта хоҳад шуд: дар он ҷо гӯсола хоҳад чарид, ва он ҷо хоҳад хобид, ва шохаҳои онро хоҳад хӯрд. Вақте ки навдаҳои он хушк шаванд, онҳо шикаста хоҳанд шуд: занон омада, онҳоро оташ хоҳанд зад: зеро ин қавмест бефаҳм; бинобар ин, Он ки онҳоро офарид, бар онҳо раҳм нахоҳад кард, ва Он ки онҳоро ба вуҷуд овард, ба онҳо илтифоте нахоҳад намуд.»

The two witnesses are shown “no favor,” for they proclaimed a false prediction that ushered in the “wilderness” period of three and a half days. They then became a “people of no understanding,” though they previously had been the “defenced city.” That city then became “desolate” and a “habitation” that was “forsaken”. It became dead dry bones lying in the street of the city of Sodom and Egypt. When the dead are then called to arise, they are tested by the sins of their fathers, which includes the “debate” at the beginning of the period that starts with the empowerment of the first message and ends with the arrival of the third message. The debate is whether to accept or reject the methodology represented by the Elijah of their history. In 1863, the fathers of Adventism rejected the message of Moses’ “seven times,” that had been presented by Elijah.

Ду шоҳид «бе марҳамат» нишон дода мешаванд, зеро онҳо пешгӯии дурӯғинеро эълон карданд, ки давраи «биёбон»-и сеюнимрӯзаро оғоз бахшид. Сипас онҳо «қавме бе фаҳм» гардиданд, гарчанде ки пештар «шаҳри мустаҳкам» буданд. Он шаҳр баъдан «вайрон» ва «маскане» гардид, ки «таркшуда» буд. Он ба устухонҳои хушки мурдае табдил ёфт, ки дар кӯчаи шаҳри Садӯм ва Миср хобида буданд. Вақте ки баъдан мурдагон барои бархостан даъват карда мешаванд, онҳо бо гуноҳҳои падарони худ санҷида мешаванд, ки ин «баҳс»-ро дар оғози даврае дар бар мегирад, ки бо қувватёбии паёми аввал оғоз ёфта, бо фаро расидани паёми сеюм анҷом меёбад. Баҳс дар бораи он аст, ки оё бояд усулеро, ки Илёси таърихи онҳо намояндагӣ мекард, қабул кунанд ё рад намоянд. Дар соли 1863 падарони Адвентизм паёми «ҳафт бор»-и Мӯсоро, ки аз ҷониби Илёс пешниҳод шуда буд, рад карданд.

Beginning in July, of 2023 the withered boughs of Isaiah twenty-seven must decide if they will repeat the sins of the church in Galilee, and the history of 1863, as well as the history of September 11, 2001. To reject the methodology represented by Habakkuk chapter two, and Isaiah twenty-seven, and by Elijah, John the Baptist and William Miller is to repeat the sins of our fathers, instead of being benefited by the sacred ensamples that were record for those upon whom the ends of the earth have come.

Аз моҳи июли соли 2023, шохаҳои хушкидаи Ишаъё бисту ҳафт бояд қарор диҳанд, ки оё гуноҳҳои калисоро дар Ҷалил, ва таърихи соли 1863, инчунин таърихи 11 сентябри соли 2001-ро такрор хоҳанд кард ё не. Рад кардани усулшиносие, ки аз ҷониби боби дуюми Ҳабаққуқ, ва Ишаъё бисту ҳафт, ва Илёс, Яҳёи Таъмиддиҳанда ва Вилям Миллер намояндагӣ мешавад, маънои такрор кардани гуноҳҳои падарони моро дорад, ба ҷои он ки аз намунаҳои муқаддасе баҳра барем, ки барои касоне сабт шудаанд, ки бар онҳо анҷомҳои замин расидааст.

> Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. Wherefore let him that thinketh he standeth take heed lest he fall. There hath no temptation taken you but such as is common to man: but God is faithful, who will not suffer you to be tempted above that ye are able; but will with the temptation also make a way to escape, that ye may be able to bear it. Wherefore, my dearly beloved, flee from idolatry. I speak as to wise men; judge ye what I say. 1 Corinthians 10:11–15.

> Акнун ҳамаи ин чизҳо ба онҳо ҳамчун ибрат рӯй доданд; ва барои насиҳати мо навишта шудаанд, бар сари мо, ки анҷомҳои ҷаҳон расидааст. Пас, ҳар кӣ гумон мекунад, ки истодааст, эҳтиёт кунад, мабодо биафтад. Шуморо ҳеҷ озмоише фаро нагирифтааст, магар он ки барои инсон умумӣ аст; аммо Худо амин аст, ки намегузорад шумо аз ҳадди тавоноии худ озмуда шавед, балки ҳамроҳ бо озмоиш роҳи халосиро низ муҳайё месозад, то битавонед онро таҳаммул намоед. Бинобар ин, эй маҳбубони бисёр азизи ман, аз бутпарастӣ бигурезед. Ман ҳамчун ба хирадмандон сухан мегӯям; дар бораи он чи мегӯям, худ доварӣ кунед. 1 Қӯринтиён 10:11–15.

The sacred methodology establishes the message of the Midnight Cry, which is the latter rain message. That message, when eaten spiritually produces a corresponding experience as certainly as Daniel and the three worthies’ diet of pulse, produced a fairer and fatter countenance. But in Habakkuk chapter two, the stumbling block for those who reject the offer of justification by faith, is pride which prevents them from following on to know the Lord. If there is ever a time when God’s people cannot put off the work of accepting the true methodology, and eating the message from the angel’s hand, it is now!

Методологияи муқаддас паёми Нидои Нимашабро устувор месозад, ки он ҳамон паёми борони охир аст. Он паём, вақте ки ба таври рӯҳонӣ хӯрда мешавад, таҷрибаи мутобиқеро ба вуҷуд меоварад, ҳамон гуна яқин ки парҳези Дониёл ва се ҷавони шоиста аз лӯбиё, чеҳраи зеботар ва фарбеҳтар ба вуҷуд овард. Аммо дар боби дуюми Ҳабаққуқ, монеаи пешпо барои онҳое, ки пешниҳоди сафедшавӣ ба воситаи имонро рад мекунанд, такаббур аст, ки онҳоро аз идома додан барои шинохтани Худованд бозмедорад. Агар ҳаргиз замоне бошад, ки қавми Худо дигар наметавонанд кори пазируфтани методологияи ҳақиқиро ба таъхир андозанд ва паёмро аз дасти фаришта бихӯранд, он замон ҳозир аст!

> “We must not wait for the latter rain. It is coming upon all who will recognize and appropriate the dew and showers of grace that fall upon us. When we gather up the fragments of light, when we appreciate the sure mercies of God, who loves to have us trust Him, then every promise will be fulfilled. ‘For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations.’ Isaiah 61:11. The whole earth is to be filled with the glory of God.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

> «Мо набояд мунтазири борони охирин шавем. Он бар ҳамаи онҳое меояд, ки шабнаму боронҳои файзеро, ки бар мо мерезанд, хоҳанд шинохт ва қабул хоҳанд кард. Вақте ки мо пораҳои нурро ҷамъ меоварем, вақте ки мо раҳмҳои яқини Худоро, ки дӯст медорад, ки мо ба Ӯ таваккал кунем, қадр менамоем, он гоҳ ҳар як ваъда ба иҷро хоҳад расид. “Зеро чунон ки замин навдаи худро мерӯёнад, ва чунон ки боғ чизҳои дар он кошташударо сабз мекунад, ҳамон тавр Худованд Худо адолат ва ҳамдро пеши ҳамаи халқҳо хоҳад рӯёнид.” Ишаъё 61:11. Тамоми замин бояд аз ҷалоли Худо пур гардад.» The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

God’s prophetic Word has identified that when the great buildings of New York City were thrown down, the angel of Revelation eighteen would descend and “Revelation eighteen, verses one through three would be fulfilled.” Isaiah twenty-seven identifies that time as the “day of the east wind,” and it is the time when “the rough wind” is restrained. “In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind.” Sister White identifies the very same time.

Каломи нубувватии Худо муайян кардааст, ки вақте биноҳои бузурги шаҳри Ню-Йорк сарнагун карда шуданд, фариштаи Ваҳй боби ҳаждаҳум нозил хоҳад шуд ва «Ваҳй боби ҳаждаҳум, оятҳои як то се, иҷро хоҳад гардид». Ишаъё боби бисту ҳафтум он вақтро ҳамчун «рӯзи боди шарқӣ» муайян мекунад, ва он замонест, ки «боди сахт» боздошта мешавад. «Бо андоза, вақте ки он берун меҷаҳад, ту бо он баҳс хоҳӣ кард; Ӯ боди сахти Худро дар рӯзи боди шарқӣ бозмедорад». Хоҳар Уайт маҳз ҳамон вақтро муайян мекунад.

> “At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> «Дар он вақт, ҳангоме ки кори наҷот ба анҷом мерасад, мусибат бар замин хоҳад омад, ва халқҳо ба ғазаб хоҳанд омад, аммо боздошта хоҳанд шуд, то ки кори фариштаи сеюмро манъ накунанд. Дар он вақт “борони охирин”, ё таровате аз ҳузури Худованд, хоҳад омад, то ба овози баланди фариштаи сеюм қувват бахшад ва муқаддасонро омода созад, то дар он даврае, ки ҳафт балои охирин рехта хоҳанд шуд, устувор бимонанд». Early Writings, 85.

The power that angers the nations arrived when the latter rain began to fall. But as soon as that power angered the nations, it was held in check, for Isaiah recorded that he “stayeth his rough wind.” The rough wind, is the east wind, and that wind is restrained when the latter rain begins to sprinkle, and the work of salvation is closing. The closing work of salvation is the sealing time. “Line upon line” the rough, or east wind that is restrained during the sealing of the one hundred and forty-four thousand is the four winds of Revelation chapter seven.

Қуввате ки халқҳоро ба ғазаб меоварад, он гоҳ расид, ки борони охирин оғоз ба боридан кард. Аммо ҳамин ки он қувват халқҳоро ба ғазаб овард, он нигоҳ дошта шуд, зеро Ишаъё сабт кардааст, ки Ӯ «боди сахти худро фурӯ менишонад». Боди сахт, ҳамон боди шарқист, ва он бод маҳдуд карда мешавад, вақте ки борони охирин оғоз ба пошидан мекунад ва кори наҷот ба анҷоми худ мерасад. Кори хотимавии наҷот вақти мӯҳргузорист. «Қатор бар қатор» боди сахт, ё боди шарқие ки дар вақти мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазор нигоҳ дошта мешавад, ҳамон чор бодест, ки дар боби ҳафтуми Ваҳй зикр шудааст.

> And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. Revelation 7:1–3.

> Ва баъд аз ин чизҳо ман чор фариштаро дидам, ки бар чор кунҷи замин истода буданд ва чор боди заминро нигоҳ медоштанд, то бод бар замин, на бар баҳр, ва на бар ҳеҷ дарахте бивазад. Ва фариштаи дигареро дидам, ки аз ҷониби шарқ боло меомад ва мӯҳри Худои зиндаро дошт; ва ӯ бо овози баланд ба он чор фаришта, ки ба онҳо дода шуда буд ба замин ва баҳр зарар расонанд, нидо карда, гуфт: «Ба замин, на ба баҳр, ва на ба дарахтон зарар нарасонед, то даме ки бандагони Худои моро бар пешониҳояшон мӯҳр зада бошем». Ваҳй 7:1–3.

The sealing of the one hundred and forty-four thousand was typified by Christ’s triumphal entry into Jerusalem. There Christ, for the only time in His life, rode upon an ass (a symbol of Islam), and Lazarus led the procession into Jerusalem. Sister White identifies Lazarus as the symbol of the seal in that history.

Мӯҳр зада шудани яксаду чилу чор ҳазор бо вуруди зафармандонаи Масеҳ ба Ерусалим пешнамоиш дода шуда буд. Дар он ҷо Масеҳ, танҳо як бор дар тамоми ҳаёти Худ, бар харе савор шуд (рамзи Ислом), ва Лаъзор роҳпаймоиро ба сӯи Ерусалим роҳбарӣ мекард. Хоҳар Уайт Лаъзорро дар он таърих ҳамчун рамзи мӯҳр муайян мекунад.

> “In delaying to come to Lazarus, Christ had a purpose of mercy toward those who had not received Him. He tarried, that by raising Lazarus from the dead He might give to His stubborn, unbelieving people another evidence that He was indeed ‘the resurrection, and the life.’ He was loath to give up all hope of the people, the poor, wandering sheep of the house of Israel. His heart was breaking because of their impenitence. In His mercy He purposed to give them one more evidence that He was the Restorer, the One who alone could bring life and immortality to light. This was to be an evidence that the priests could not misinterpret. This was the reason of His delay in going to Bethany. This crowning miracle, the raising of Lazarus, was to set the seal of God on His work and on His claim to divinity.” The Desire of Ages, 528, 529.

> «Дар таъхир карданаш барои омадан назди Лаъзор, Масеҳ нисбат ба онҳое, ки Ӯро қабул накарда буданд, мақсади раҳматомезе дошт. Ӯ даранг кард, то ки бо эҳё кардани Лаъзор аз миёни мурдагон ба қавми саркаш ва беимони Худ далели дигаре бидиҳад, ки Ӯ дар ҳақиқат “қиёмат ва ҳаёт” аст. Ӯ намехост ҳама умедро аз ин қавм, яъне гӯсфандони бечора ва саргардони хонадони Исроил, комилан барканад. Дилаш аз сабаби тавбанакардани онҳо мешикаст. Дар раҳмати Худ Ӯ қасд кард, ки ба онҳо боз як далели дигар бидиҳад, ки Ӯ Барқароркунанда аст, Он Ягонае, ки танҳо Ӯ метавонад ҳаёт ва ҷовидонагиро ба равшанӣ оварад. Ин бояд далеле мешуд, ки коҳинон натавонанд онро нодуруст таъбир кунанд. Ин буд сабаби таъхир кардани Ӯ дар рафтан ба Байт-Ҳинё. Ин мӯъҷизаи олии тоҷгузор, яъне эҳёи Лаъзор, бояд мӯҳри Худоро бар кори Ӯ ва бар даъвои Ӯ ба илоҳият мениҳод». Орзуи асрҳо, 528, 529.

The tarrying time that began on July 18, 2020 is represented by Christ’s tarrying before He resurrected Lazarus. The tarrying time of Revelation chapter eleven, ends at the conclusion of the three and a half days. During those days the two witnesses laid dead in the street. And just as Lazarus was to be resurrected following a tarrying time, so too were John’s two witnesses. Once resurrected they lead the procession into Jerusalem, representing the “seal of God,” and the “crowning miracle” that testifies to Christ’s divinity. The resurrection identifies the conclusion of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which takes place while the four winds, the east wind, the rough wind, that arrived on September 11, 2001, is held in check.

Вақти даранг, ки 18 июли соли 2020 оғоз ёфт, бо даранг кардани Масеҳ пеш аз он ки Ӯ Лаъзорро эҳё кунад, ифода меёбад. Вақти даранг дар боби ёздаҳуми Ваҳй, дар анҷоми сеюним рӯз ба поён мерасад. Дар давоми он рӯзҳо он ду шоҳид дар кӯча мурда хобида буданд. Ва ҳамчунон ки Лаъзор пас аз як вақти даранг бояд эҳё мешуд, ҳамон тавр ду шоҳиди Юҳанно низ. Чун эҳё шуданд, онҳо раҳпаймоиро ба Ерусалим раҳбарӣ мекунанд, ки «мӯҳри Худо» ва «мӯъҷизаи тоҷгузор»-ро, ки ба илоҳияти Масеҳ шаҳодат медиҳад, намояндагӣ менамояд. Эҳё анҷоми мӯҳргузории саду чилу чор ҳазорро муайян месозад, ки он дар ҳоле сурат мегирад, ки чор бод, боди шарқӣ, боди тунд, ки 11 сентябри соли 2001 омада буд, боздошта шудааст.

In the hour that is the Sunday law, those winds are released to bring retributive judgment upon the earth beast of Revelation thirteen. They are now even slipping through the fingers of those four angels that are restraining them during the sealing period. One of the most profound references in the Spirit of Prophecy relating to the day of the east wind is found in Testimonies, volume nine. That volume begins the inspired words on page eleven, so it begins symbolically on “nine-eleven”. The title of the chapter is, “The Final Crisis”, but it is also the first chapter of a section titled, “For the Coming of the King”.

Дар он соате ки қонуни якшанбе аст, он бодҳо раҳо мешаванд, то доварии ҷазодиҳандаро бар ҳайвони заминии Ваҳй боби сездаҳ биёранд. Ҳоло онҳо ҳатто аз миёни ангуштони он чор фариштае, ки дар давраи муҳргузорӣ онҳоро бозмедоранд, лағжида гузашта истодаанд. Яке аз амиқтарин ишораҳо дар Рӯҳи Нубувват, ки ба рӯзи боди шарқӣ марбут аст, дар «Шаҳодатҳо», ҷилди нӯҳ, ёфт мешавад. Он ҷилд суханони илҳомбахшро аз саҳифаи ёздаҳ оғоз мекунад, бинобар ин он ба таври рамзӣ аз «нӯҳ-ёздаҳ» оғоз меёбад. Унвони он боб «Бӯҳрони Ниҳоӣ» аст, аммо он ҳамчунин боби аввали бахше мебошад, ки «Барои Омадани Подшоҳ» ном дорад.

There is no evidence that the section and title of the chapter were purposely manipulated by the editors that compiled the volume, yet the coming of the King, is easily recognized as the coming of the bridegroom, which in the parable of the ten virgins occurs with the midnight crisis that is produced in the virgins, by the presence or lack of oil in their vessels. The midnight crisis that is now arriving, is as the title represents—the last crisis for the ten virgins. In that crisis they manifest whether they have the oil, or they don’t. The oil is not simply the Holy Spirit, it is precisely defined as the Holy Spirit, and also as the correct message, and also as the correct character.

Ҳеҷ далеле вуҷуд надорад, ки бахш ва унвони ин боб аз ҷониби муҳаррироне, ки ин ҷилдро тартиб додаанд, қасдан дасткорӣ шуда бошад; бо вуҷуди ин, омадани Подшоҳ ба осонӣ ҳамчун омадани Домод шинохта мешавад, ки дар масали даҳ бокира бо буҳрони нимашаб, ки дар бокираҳо ба воситаи ҳузур ё набудани равған дар зарфҳояшон ба вуҷуд меояд, рух медиҳад. Буҳрони нимашаб, ки ҳоло фаро мерасад, чунон аст, ки унвон нишон медиҳад — охирин буҳрон барои даҳ бокира. Дар он буҳрон онҳо ошкор месозанд, ки оё равған доранд, ё надоранд. Равған фақат Рӯҳулқудс нест; он ба таври дақиқ ҳамчун Рӯҳулқудс, инчунин ҳамчун паёми дуруст ва ҳамчунин ҳамчун хислати дуруст муайян шудааст.

The correct methodology establishes the correct message of the Midnight Cry, and that message, received and acted upon, produces the correct character. That character in the last crisis is the character that receives the seal of God. The process of sealing God’s people began at the arrival of the day of the east wind, on September 11, 2001. The message of that time was then to be eaten. Whether to eat or not to eat is represented by Isaiah’s “debate,” and also by Habakkuk’s question of what the watchmen should answer in the argument. The tarrying time of Matthew twenty-five and Habakkuk concludes with the representation of two classes of worshippers. The tarrying time, represented by three and a half days in Revelation chapter eleven, is almost finished.

Методологияи дуруст паёми дурусти Нидои Нимашабро муқаррар мекунад, ва он паём, ҳангоме ки қабул карда шуда ва бар тибқи он амал карда мешавад, хислати дурустро ба вуҷуд меоварад. Он хислат дар буҳрони охирин ҳамон хислатест, ки мӯҳри Худоро қабул мекунад. Раванди мӯҳр задани қавми Худо аз фаро расидани рӯзи боди шарқӣ, дар 11 сентябри соли 2001, оғоз ёфт. Пас паёми он вақт бояд хӯрда мешуд. Хӯрдан ё нахӯрданро «баҳси» Ишаъё ифода мекунад, ва инчунин саволи Ҳабаққуқ дар бораи он ки посбонон дар ин муҳокима чӣ бояд ҷавоб диҳанд. Замони таъхири Матто бисту панҷ ва Ҳабаққуқ бо тасвири ду табақаи ибодаткунандагон ба анҷом мерасад. Замони таъхир, ки дар боби ёздаҳуми Ваҳй бо сеюним рӯз тасвир шудааст, қариб ба поён расидааст.

That tarrying time is also represented at the beginning of the chapter in volume nine, with a passage from Hebrews, where Paul paraphrases verse four of Habakkuk chapter two. Paul’s reference places Habakkuk two in the movement of the third angel, for it is in that history that Christ moved into the Most Holy Place, and in that history the light of His high priestly ministry was revealed, and it is in the book of Hebrews that Paul is revealing the clearest revelation of Christ’s high priestly ministry in God’s Word.

Он вақти таъхир дар аввали боби ҷилди нӯҳ низ ба воситаи порчае аз Ибриён тасвир шудааст, ки дар он Павлус ояти чоруми боби дуюми Ҳабаққуқро ба мазмун бозгӯй мекунад. Ишораи Павлус боби дуюми Ҳабаққуқро дар ҳаракати фариштаи сеюм ҷой медиҳад, зеро маҳз дар он таърих Масеҳ ба Қудси қудсҳо даромад, ва маҳз дар он таърих нури хизмати саркоҳинонаи Ӯ ошкор гардид, ва маҳз дар китоби Ибриён Павлус равшантарин ваҳйи хизмати саркоҳинонаи Масеҳро дар Каломи Худо ошкор месозад.

Habakkuk two in the movement of the first angel did not yet recognize the movement of Christ into the Most Holy Place, for it did not happen until the end of the proclamation of the Midnight Cry. The tarrying time referenced by Paul, is the tarrying time of Habakkuk and Matthew, but it is the tarrying time that would begin on July 18, 2020. The last verse of Habakkuk two represents the conclusion of the Midnight Cry in the Millerite history, and the arrival of the third angel:

Ҳабаққуқ 2 дар ҳаракати фариштаи аввал ҳанӯз ҳаракати Масеҳро ба Қудси Қудсҳо эътироф намекард, зеро ин то охири эълони Фарёди Нимашаб рӯй надода буд. Замони таъхире, ки Павлус ба он ишора мекунад, ҳамон замони таъхири Ҳабаққуқ ва Матто аст, аммо он замони таъхирест, ки аз 18 июли соли 2020 оғоз меёфт. Ояти охирини Ҳабаққуқ 2 анҷоми Фарёди Нимашабро дар таърихи Миллерӣ ва фаро расидани фариштаи сеюм ифода мекунад:

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> Лекин Худованд дар маъбади муқаддаси Худ аст; бигзор тамоми замин пеши Ӯ хомӯш бошад. Ҳабаққуқ 2:20.

Testimonies, volume nine emphasizes, beginning on page eleven (nine-eleven), the parable of the ten virgins, the tarrying time and its connection with Habakkuk and Matthew, and the final crisis and September 11, 2001, when the prophetic debate arrived.

«Шаҳодатҳо», ҷилди нӯҳум, аз саҳифаи ёздаҳум (нӯҳ-ёздаҳ) оғоз намуда, ба масали даҳ бокира, вақти таъхир ва иртиботи он бо Ҳабаққуқ ва Матто, инчунин ба бӯҳрони ниҳоӣ ва 11 сентябри соли 2001, вақте ки баҳси нубувватӣ фаро расид, таъкид мекунад.

> “Section 1—For the Coming of the King

> «Қисми 1 — Барои омадани Подшоҳ»

> “‘Yet a little while, and He that shall come will come, and will not tarry.’ Hebrews 10:37.

> «Зеро андаке дигар, ва Он Касе ки бояд биёяд, хоҳад омад ва даранг нахоҳад кард». Ибриён 10:37.

> “The Last Crisis

> «Бӯҳрони Охирин»

> “We are living in the time of the end. The fast-fulfilling signs of the times declare that the coming of Christ is near at hand. The days in which we live are solemn and important. The Spirit of God is gradually but surely being withdrawn from the earth. Plagues and judgments are already falling upon the despisers of the grace of God. The calamities by land and sea, the unsettled state of society, the alarms of war, are portentous. They forecast approaching events of the greatest magnitude.

> «Мо дар замони охир зиндагӣ мекунем. Нишонаҳои замон, ки бо суръат ба амал меоянд, эълон медоранд, ки омадани Масеҳ наздик аст. Рӯзҳое, ки мо дар онҳо зиндагӣ мекунем, ҷиддӣ ва муҳим мебошанд. Рӯҳи Худо тадриҷан, вале яқинан, аз замин бозпас гирифта мешавад. Балоҳо ва довариҳо аллакай бар сари касоне фуруд меоянд, ки файзи Худоро хор мешуморанд. Офатҳо дар хушкӣ ва дар баҳр, бесуботии вазъи ҷомеа, бонги хатари ҷанг, ҳама нишонаҳои ҳушдордиҳандаанд. Онҳо рӯйдодҳои наздикшавандаи дорои азимтарин аҳаммиятро пешгӯӣ мекунанд.»

> “The agencies of evil are combining their forces and consolidating. They are strengthening for the last great crisis. Great changes are soon to take place in our world, and the final movements will be rapid ones.

> Қувваҳои шарорат нерӯҳои худро муттаҳид сохта, мустаҳкам мегардонанд. Онҳо барои буҳрони бузурги охирин қувват мегиранд. Ба зудӣ дар ҷаҳони мо дигаргуниҳои бузург ба амал хоҳанд омад, ва ҳаракатҳои ниҳоӣ босуръат хоҳанд буд.

> “The condition of things in the world shows that troublous times are right upon us. The daily papers are full of indications of a terrible conflict in the near future. Bold robberies are of frequent occurrence. Strikes are common. Thefts and murders are committed on every hand. Men possessed of demons are taking the lives of men, women, and little children. Men have become infatuated with vice, and every species of evil prevails.

> Вазъияти корҳо дар ҷаҳон нишон медиҳад, ки замонҳои пурошӯб ба сари мо расида истодаанд. Рӯзномаҳои ҳаррӯза пур аз нишонаҳои муноқишаи даҳшатноке мебошанд, ки дар ояндаи наздик рух хоҳад дод. Ғоратгариҳои ҷасурона зуд-зуд ба вуқӯъ меоянд. Корпартоиҳо маъмуланд. Дуздиҳо ва қатлҳо дар ҳар сӯ содир мешаванд. Одамоне, ки шайтон онҳоро тасарруф кардааст, ҷони мардон, занон ва кӯдакони хурдсолро мегиранд. Одамон мафтуни фисқу фуҷур гардидаанд, ва ҳар навъ бадӣ ҳукмфармост.

> “The enemy has succeeded in perverting justice and in filling men’s hearts with the desire for selfish gain.

> «Душман дар таҳрифи адолат ва дар пур кардани дилҳои одамон аз ҳаваси манфиати худхоҳона муваффақ шудааст.

> “‘Justice standeth afar off: for truth is fallen in the street, and equity cannot enter.’ Isaiah 59:14. In the great cities there are multitudes living in poverty and wretchedness, well-nigh destitute of food, shelter, and clothing; while in the same cities are those who have more than heart could wish, who live luxuriously, spending their money on richly furnished houses, on personal adornment, or worse still, upon the gratification of sensual appetites, upon liquor, tobacco, and other things that destroy the powers of the brain, unbalance the mind, and debase the soul. The cries of starving humanity are coming up before God, while by every species of oppression and extortion men are piling up colossal fortunes.

> «“Адолат дур истодааст, зеро ростӣ дар кӯча афтодааст, ва инсоф наметавонад дохил шавад.” Ишаъё 59:14. Дар шаҳрҳои бузург анбӯҳҳое ҳастанд, ки дар фақр ва бенавоӣ зиндагӣ мекунанд ва қариб аз ғизо, паноҳгоҳ ва либос маҳруманд; ҳол он ки дар ҳамон шаҳрҳо касоне низ ҳастанд, ки беш аз он чи дил орзу карда метавонад, доранд, дар айшу ноз умр ба сар мебаранд ва пули худро ба хонаҳои боҳашамат муҷаҳҳаз, ба зебу зинати шахсӣ, ё бадтар аз он, барои қонеъ гардонидани шаҳватҳои ҳиссӣ, барои машрубот, тамоку ва чизҳои дигари вайронкунандаи қувваҳои мағз, халалрасони тавозуни ақл ва пасткунандаи рӯҳ сарф мекунанд. Фарёдҳои инсонияти гурусна назди Худо боло мераванд, дар ҳоле ки одамон бо ҳар навъи зулм ва тамаъҷӯӣ сарватҳои азимеро гирд меоранд.»

> “On one occasion, when in New York City, I was in the night season called upon to behold buildings rising story after story toward heaven. These buildings were warranted to be fireproof, and they were erected to glorify their owners and builders. Higher and still higher these buildings rose, and in them the most costly material was used. Those to whom these buildings belonged were not asking themselves: ‘How can we best glorify God?’ The Lord was not in their thoughts.

> «Дар яке аз мавридҳо, ҳангоме ки дар шаҳри Ню-Йорк будам, дар фасли шаб маро даъват карданд, то бубинам, ки чӣ гуна биноҳо қабат ба қабат сӯи осмон боло мераванд. Кафолат дода мешуд, ки ин биноҳо аз сӯхтор эминанд, ва онҳо барои ҷалоли соҳибон ва бинокорони худ бино карда мешуданд. Ин биноҳо боз ҳам баландтару баландтар боло мерафтанд, ва дар онҳо гаронбаҳотарин масолеҳ истифода мешуд. Онҳое ки ин биноҳо ба онҳо тааллуқ доштанд, аз худ намепурсиданд: “Чӣ гуна метавонем Худоро беҳтарин ҷалол диҳем?” Худованд дар андешаҳои онҳо набуд.»

> “I thought: ‘Oh, that those who are thus investing their means could see their course as God sees it! They are piling up magnificent buildings, but how foolish in the sight of the Ruler of the universe is their planning and devising. They are not studying with all the powers of heart and mind how they may glorify God. They have lost sight of this, the first duty of man.’

> «Ман андешидам: “Оҳ, кош онҳое, ки ҳамин тавр сарвати худро сарф мекунанд, метавонистанд роҳи худро чунон бубинанд, ки Худо онро мебинад! Онҳо биноҳои бошукӯҳ барпо месозанд, аммо банақшагирӣ ва тадбирҳои онҳо дар назари Ҳокими коинот чӣ андоза аблаҳона аст. Онҳо бо тамоми қувваҳои дил ва ақл намеомӯзанд, ки чӣ гуна метавонанд Худоро ҷалол диҳанд. Онҳо инро, ки аввалин вазифаи инсон аст, аз назар дур кардаанд.”»

> “As these lofty buildings went up, the owners rejoiced with ambitious pride that they had money to use in gratifying self and provoking the envy of their neighbors. Much of the money that they thus invested had been obtained through exaction, through grinding down the poor. They forgot that in heaven an account of every business transaction is kept; every unjust deal, every fraudulent act, is there recorded. The time is coming when in their fraud and insolence men will reach a point that the Lord will not permit them to pass, and they will learn that there is a limit to the forbearance of Jehovah.

> «Чун ин биноҳои пуршукӯҳ қомат меафрохтанд, соҳибонашон бо ғурури пуртамаъ шодмонӣ мекарданд, ки барои қонеъ сохтани нафси худ ва барангехтани ҳасади ҳамсоягонашон пул доранд. Қисми зиёди пуле, ки онҳо ба ин тарз сарф карданд, тавассути ситам, тавассути фишор додан бар камбағалон ба даст оварда шуда буд. Онҳо фаромӯш карданд, ки дар осмон ҳисоби ҳар як муомилоти тиҷоратӣ нигоҳ дошта мешавад; ҳар як муомилаи ноодилона, ҳар як амали фиребкорона, дар он ҷо сабт шудааст. Замоне фаро мерасад, ки одамон дар фиреб ва такаббурашон ба ҳадде хоҳанд расид, ки Худованд ба онҳо иҷозат нахоҳад дод аз он бигзаранд, ва онҳо хоҳанд донист, ки барои таҳаммули Яҳува ҳадде вуҷуд дорад. »

> “The scene that next passed before me was an alarm of fire. Men looked at the lofty and supposedly fire-proof buildings and said: ‘They are perfectly safe.’ But these buildings were consumed as if made of pitch. The fire engines could do nothing to stay the destruction. The firemen were unable to operate the engines.” Testimonies, volume 9, 11–13.

> «Манзарае, ки баъд аз он пеши назари ман гузашт, ҳушдори сӯхтор буд. Одамон ба биноҳои баланд ва ба гумон оташногир менигаристанд ва мегуфтанд: “Онҳо комилан дар амонанд”. Аммо ин биноҳо чунон сӯхта нобуд шуданд, гӯё аз қатрон сохта шуда бошанд. Мошинҳои оташнишонӣ ҳеҷ коре карда натавонистанд, то вайрониро боздоранд. Оташнишонон натавонистанд мошинҳоро ба кор дароранд». Testimonies, volume 9, 11–13.

The “debate” that took place over methodology in the beginning of the period represented by Daniel chapter one; and also represented by Daniel chapters one through three; and also represented by the history beginning on August 11, 1840; and also represented in the history of John chapter six, at the crisis in Galilee; and also represented by the history of September 11, 2001 (until July 18, 2020), is now being repeated, not within Adventism at large, but among the dead dry bones that are being aroused from their lethargy by a “voice” crying in the wilderness.

«Баҳс»-е, ки дар бораи методология дар оғози даврае, ки бо боби якуми Дониёл муаррифӣ мешавад, ба вуқӯъ пайваст; ва ҳамчунин бо бобҳои якум то сеюми Дониёл муаррифӣ мешавад; ва ҳамчунин бо таърихе, ки аз 11 августи соли 1840 оғоз меёбад, муаррифӣ мешавад; ва ҳамчунин дар таърихи боби шашуми Юҳанно, дар буҳрон дар Ҷалил, муаррифӣ мешавад; ва ҳамчунин бо таърихи 11 сентябри соли 2001 (то 18 июли соли 2020) муаррифӣ мешавад, ҳоло боз такрор мегардад, на дар дохили адвентизм ба таври умум, балки дар миёни устухонҳои хушки мурдае, ки аз бехабарии карахтонаи худ ба воситаи «овозе», ки дар биёбон нидо мекунад, бедор карда мешаванд.

We will take up the consideration of the methodology being the latter rain as represented in Isaiah chapters twenty-eight and twenty-nine in our next article.

Мо дар мақолаи навбатии худ баррасии он методологияеро, ки ҳамчун борони охирон, чунон ки дар бобҳои бисту ҳашт ва бисту нуҳи Ишаъё тасвир ёфтааст, баён шудааст, матраҳ хоҳем кард.

> Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me. And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Then said I, Lord, how long? And he answered, Until the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land. But yet in it shall be a tenth, and it shall return, and shall be eaten: as a teil tree, and as an oak, whose substance is in them, when they cast their leaves: so the holy seed shall be the substance thereof. Isaiah 6:8–13.

> Ва овози Худовандро шунидам, ки мегуфт: «Киро бифиристам, ва кист, ки барои Мо биравад?» Ва ман гуфтам: «Инак, ман ҳозирам; маро бифирист». Ва Ӯ гуфт: «Бирав ва ба ин қавм бигӯ: “Шунидан хоҳед, вале нахоҳед фаҳмид; дидан хоҳед, вале дарк нахоҳед кард.” Дили ин қавмро фарбеҳ гардон, ва гӯшҳояшонро гарон кун, ва чашмонашонро бибанд; мабодо бо чашмони худ бубинанд, ва бо гӯшҳои худ бишнаванд, ва бо дили худ бифаҳманд, ва руҷӯъ намоянд, ва шифо ёбанд». Он гоҳ гуфтам: «Эй Худованд, то ба кай?» Ва Ӯ ҷавоб дод: «То он даме ки шаҳрҳо бе сокин вайрон гарданд, ва хонаҳо бе одам бимонанд, ва замин тамоман харобазор шавад, ва Худованд одамонро ба дур бибарад, ва дар миёни замин таркшавии бузурге падид ояд. Вале дар он ҳанӯз даҳяк хоҳад монд, ва он боз хоҳад гашт, ва фурӯ бурда хоҳад шуд; мисли дарахти булут ва мисли дарахти дуб, ки ҳангоми барг афкандан мояи онҳо дар онҳо мемонад: ҳамин тавр насли муқаддас мояи он хоҳад буд». Ишаъё 6:8–13.

Back to Articles