Article

# Илёс — Рақами шаш

Даҳ имтиҳон

Author

Jeff Pippenger

Published

October 5, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Мо рамзии Илёсро баррасӣ мекардем ва акнун аз саргузаштҳои кӯҳи Кармил ва кӯҳи Сино истифода мебарем, то раванди тадриҷии озмоишро барои шохи протестантизм ва инкишофи тадриҷии сиёсиро барои шохи ҷумҳурихоҳӣ, ки ба шохи протестантизм мувофиқат мекунад, нишон диҳем.

Мақолаи охирин исёни бобҳои сездаҳум ва чордаҳуми китоби Ададро баррасӣ мекард, ки он даҳумин ва охирин озмоиши Исроили қадимро пас аз убури онҳо аз Баҳри Сурх муайян месозад. Ин таърих бо ҳаракати ибтидоии таърихи Миллерӣ мувофиқат мекунад, вале ҳамчунин бо таърихи ҳаракати анҷомбахши Худо низ мувофиқ аст. Кори ҳамаи се фариштаи Ваҳй боби чордаҳум ба воситаи як ҳаракат дар оғоз ва як ҳаракат дар анҷом ба анҷом мерасад.

> «Фариштае, ки дар эълони паёми фариштаи сеюм ҳамроҳ мешавад, бояд тамоми заминро бо ҷалоли худ мунаввар гардонад. Дар ин ҷо коре бо фарогирии ҷаҳонӣ ва қудрате бесобиқа пешгӯӣ шудааст. Ҳаракати адвентӣ дар солҳои 1840–44 зуҳури пурҷалоли қудрати Худо буд; паёми фариштаи аввал ба ҳар истгоҳи миссионерӣ дар ҷаҳон расонида шуд, ва дар баъзе кишварҳо бузургтарин таваҷҷуҳи динӣ ба вуҷуд омад, ки аз замони Ислоҳоти асри шонздаҳум инҷониб дар ҳеҷ сарзамине дида нашуда буд; аммо ҳамаи инҳоро ҳаракати пуриқтидори зери огоҳии охирини фариштаи сеюм болотар хоҳад бурд». «Ҷанҷоли Бузург», 611.

Дар миёни таърихи ҳаракати ибтидоӣ ва ҳаракати интиҳоӣ, мо таърихи калисои Лаодикияро меёбем. Фариштае ки заминро бо ҷалоли худ мунаввар месозад, ба таври равшан ҳамчун як ҳаракат муайян шудааст, на ҳамчун калисо.

> «Дар бораи Бобил, дар он замоне ки дар ин пешгӯӣ ба назар оварда шудааст, чунин эълон мешавад: “Гуноҳҳои вай то ба осмон расидаанд, ва Худо шароратҳои вайро ба ёд овардааст.” Ваҳй 18:5. Вай паймонаи гуноҳи худро пур кардааст, ва ҳалокат наздик аст бар вай фурӯ ояд. Аммо Худо ҳанӯз дар Бобил қавме дорад; ва пеш аз фаро расидани довариҳои Ӯ ин мӯъминони вафодор бояд аз он ҷо даъват карда шаванд, то ки дар гуноҳҳои вай шарик нагарданд ва “аз вабоҳои вай насиб наёбанд.” Аз ин ҷост он ҳаракате, ки бо фариштаи аз осмон фурудоянда рамз шудааст, ки заминро бо ҷалоли худ мунаввар месозад ва бо овози азим ва пурқувват нидо мекунад ва гуноҳҳои Бобилро эълон менамояд. Дар иртибот бо паёми ӯ ин даъват шунида мешавад: “Аз вай берун оед, эй қавми Ман.” Ин эълонҳо, ки бо паёми фариштаи сеюм муттаҳид мешаванд, ҳушдори ниҳоиро ташкил медиҳанд, ки бояд ба сокинони замин дода шавад». «Муборизаи бузург», 604.

Ҳамаи анбиё бо якдигар мувофиқанд, ва ҳамаи онҳо «рӯзҳои охир»-ро аз рӯзҳое, ки дар онҳо нубувватҳо эълон карда шуданд, мушаххастар муайян менамоянд. Ҳамчун намунаи ин падида, фариштаи Ваҳй боби ҳаждаҳум бо фариштаи Ваҳй боби даҳум тимсол шудааст ва мебошад. Ҳар ду ҳангоми нузул кардани он, заминро бо ҷалоли он мунаввар месозанд. Хоҳар Уайт фариштаи аввалро дар китоби «Навиштаҳои Аввалия» муайян менамояд.

> «Исо фариштаи қудратмандеро фиристод, то нозил шуда, сокинони заминро ҳушдор диҳад, ки барои зуҳури дуввуми Ӯ омода шаванд. Ҳангоме ки фаришта ҳузури Исо дар осмонро тарк мекард, нуре бисёр дурахшон ва пурҷалол пешопеши ӯ мерафт. Ба ман гуфта шуд, ки рисолати ӯ ин буд, ки заминро бо ҷалоли худ мунаввар созад ва инсонро аз ғазаби ояндаи Худо ҳушдор диҳад». «Навиштаҳои Аввал», 245.

Он фариштаи Ваҳй боби ҳаждаҳум рӯзи 11 сентябри соли 2001 нозил шуд. Ба он фариште, ки рӯзи 11 августи соли 1840 нозил шуда буд, пешакӣ ишора гардида буд. Дар Ишаъё боби шашум, ба Ишаъё маъбади осмон ва ҷалоли Худо нишон дода мешавад. Дар ояти сеюми боби шашум муайян карда мешавад, ки тамоми замин аз ҷалоли Худо пур аст. Ин ҳамон вақт рӯй медиҳад, ки фариштаи Ваҳй боби ҳаждаҳум нозил мешавад.

> Ва баъд аз ин чизҳо ман фариштаи дигареро дидам, ки аз осмон нозил мешуд, ва қудрати бузург дошт; ва замин аз ҷалоли ӯ равшан гардид. Ваҳй 18:1.

Ояти сеюми Ишаъё боби шаш ҳамон таърихро муайян мекунад.

> Ва яке ба дигараш нидо карда, мегуфт: «Қуддус, қуддус, қуддус аст Худованди лашкарҳо; тамоми замин аз ҷалоли Ӯ пур аст». Ишаъё 6:3.

Хоҳар Уайт рӯъёи Ишаъё дар бораи муқаддасгоҳро бо ҳаракати Ваҳй боби ҳаждаҳ ба ҳам меоварад.

> «Серафимоне, ки пеши арш қарор доранд, ҳангоми тамошои ҷалоли Худо то ба ҳадде аз ҳайбати пурэҳтиром лабрезанд, ки ҳатто як лаҳза ҳам ба худ бо худписандӣ ё бо ҳайрати мафтунона нисбат ба худ ё ба якдигар назар намеафкананд. Ҳамду ҷалоли онҳо барои Парвардигори лашкарҳост, ки баланд ва барафрошта аст, ва домани ҷалоли Ӯ маъбадро пур месозад. Чун ояндаро мебинанд, он гоҳ ки тамоми замин аз ҷалоли Ӯ пур хоҳад шуд, суруди зафармандонаи ҳамд аз яке ба дигаре бо нағмаи дилнавоз танин меандозад: “Қуддус, қуддус, қуддус аст Парвардигори лашкарҳо”. Онҳо ба тамҷиди Худо комилан қонеъанд; ва дар ҳузури Ӯ, зери табассуми ризомандии Ӯ, дигар ҳеҷ чизеро орзу намекунанд. Дар бар доштани сурати Ӯ, дар адои хизмати Ӯ ва дар парастиши Ӯ, олии ормони онҳо ба таври комил амалӣ мегардад.»

> «Рӯъёе, ки ба Ишаъё дода шуд, ҳолати халқи Худоро дар рӯзҳои охир тасвир мекунад». Review and Herald, December 22, 1896.

Юҳанно дар боби даҳуми Ваҳй ва ҳамчунин дар боби ҳаждаҳум, ва Ишаъё дар боби шашум, ҳамроҳ бо тавзеҳоти Хоҳар Уайт, ҳамаи ин тасвирҳоро, ки замин аз ҷалоли Худо мунаввар мегардад, дар ҳамон як нуқтаи таърих ҷой медиҳанд. Тамоми замин шоҳиди воқеаҳое буд, ки 11 сентябри соли 2001 ба амал омаданд. Таърихи тадриҷии ҳаракати миллерӣ, ки дар соли 1863 ба анҷом расид, таърихеро намунавӣ нишон дод, ки дар он фариштаи қавии Ваҳйи ҳаждаҳум бо таърихи марбут ба фариштае, ки дар боби даҳуми Ваҳй нозил шуд, фуруд меояд. Бо дар назар доштани ин муқаддимаҳои ифтитоҳӣ, мо ба раванди озмоише, ки дар боби чордаҳуми Ададҳо намояндагӣ шудааст, бозмегардем. Пас аз он ки Мусо барои исёнгароне, ки мехостанд ба Миср баргарданд ва Еҳушаъ ва Колебро сангсор кунанд, шафоат намуд, Худо шафоати Мусоро мепазирад.

> Ва Худованд гуфт: «Мувофиқи сухани ту онҳоро бахшидам; аммо чунон ки Ман зинда ҳастам, тамоми замин аз ҷалоли Худованд пур хоҳад шуд. Зеро ҳамаи он мардоне ки ҷалоли Маро ва мӯъҷизаҳоеро, ки Ман дар Миср ва дар биёбон ба амал овардам, дидаанд, ва акнун даҳ бор Маро озмудаанд ва ба овози Ман гӯш надодаанд, яқин аст, ки заминеро, ки ба падарони онҳо бо қасам ваъда карда будам, нахоҳанд дид; ва ҳеҷ яке аз онҳое ки Маро ба хашм оварданд, онро нахоҳад дид. Аммо бандаи Ман Колеб, азбаски рӯҳи дигаре бо ӯ буд ва комилан аз паи Ман рафт, ӯро ба он замине ки ба он даромада буд, хоҳам овард; ва насли ӯ онро соҳиб хоҳад шуд». Ададҳо 14:20–24.

Таърихе ки дар ин ҷо дар Ададҳо боби чордаҳум тасвир шудааст, имтиҳони ниҳоӣ барои Исроили қадим буд, ва нокомии онҳо маргро дар биёбон дар тӯли чиҳил соли баъдӣ барои эшон муқаррар сохт. Ин таърих бевосита бо Ваҳй боби ҳаждаҳум алоқаманд аст, зеро Худо дар он ҷо эълон намуд, ки «ҳамчунон ки Ман зинда ҳастам», «тамоми замин аз ҷалоли Худованд пур хоҳад шуд». Ин изҳороти бисёр пурзӯрест, ки Худо онро дар ин сабти таърихӣ ҷой медиҳад, ва бо ин амал Ӯ таъкид мекунад, ки таърихи тасвиршуда дар бобҳои сездаҳум ва чордаҳуми китоби Ададҳо ба пеш, ба сӯи ҳаракати азими фариштаи Ваҳй боби ҳаждаҳум ишора мекард. Азбаски Ваҳй боби ҳаждаҳум анҷоми қавми бақияи Худост, оғози қавми бақияи Худо низ дар порчае, ки мо дар китоби Ададҳо баррасӣ мекунем, тасвир шудааст.

11 августи соли 1840, ҳангоми иҷро шудани пешгӯии ислом дар бораи войи дуюм, қавми пештар баргузидаи аҳд ба воситаи паёми Илёс, ки нав дурустии он исбот шуда буд, озмуда шуданд.

Дар 11 сентябри соли 2001, ҳангоми иҷрои як пешгӯии ислом дар бораи войи сеюм, қавми пештараи баргузидаи аҳд оғозёбии доварии зиндагонро ҳамчун паёми Илёс, ки тоза дурустии он исбот шуда буд, нишон доданд.

Паёми Ильёс дар таърихи миллериён дар доираи замони набувватӣ қарор дода шуда буд. Паёми Ильёс дар 11 сентябри соли 2001 дар доираи такрори таърих қарор дода шуд. 11 сентябри соли 2001 таърихи 11 августи соли 1840-ро такрор намуд, зеро ҳар ду сана иҷрошавии як пешгӯйии марбут ба исломро ифода мекунанд, ва ҳар ду фурӯд омадани фариштаро нишон медиҳанд, ки хоҳар Уайт гуфтааст «ӯ ҷуз худи Исои Масеҳ каси дигаре нест». Гарчанде хоҳар Уайт ҳеҷ гоҳ намегӯяд, ки фариштаи Ваҳй боби ҳаждаҳум «ҷуз худи Исои Масеҳ каси дигаре набуд», чунон ки вай дар бораи фариштаи Ваҳй боби даҳум мегӯяд, фариштаи Ваҳй боби ҳаждаҳум заминро бо ҷалоли «худ» мунаввар месозад, ва Навиштаҳо ба равшанӣ нишон медиҳанд, ки ин ҷалоли Исои Масеҳ аст, ки заминро мунаввар месозад.

Воситаи доварие, ки дар ибтидо озмоиши протестантонро ба амал овард, ҳаракати Миллерӣ буд, чунон ки бо Илёс муаррифӣ шудааст. Воситаи доварие, ки дар охир озмоиши Адвентизми рӯзи ҳафтумро ба амал меоварад, ҳаракати Илёс аст, чунон ки бо саду чилу чор ҳазор муаррифӣ шудааст. Рамзи Илёс зиёда аз як маъно дорад, ва гарчанде ки ӯ Миллер ва ҳаракати Миллериро намояндагӣ мекунад, ӯ инчунин саду чилу чор ҳазорро низ намояндагӣ мекунад.

> «Мусо бар кӯҳи таҷаллӣ шоҳиди ғалабаи Масеҳ бар гуноҳ ва марг буд. Ӯ намояндаи онҳое буд, ки дар эҳёи одилон аз қабр берун хоҳанд омад. Илёс, ки бе дидани марг ба осмон бурда шуда буд, намояндаи онҳое буд, ки ҳангоми омадани дуюми Масеҳ бар замин зинда хоҳанд буд ва ки «дар як лаҳза, дар як мижа задан, ҳангоми карнаи охирин» «дигаргун хоҳанд шуд»; вақте ки «ин миранда бояд ҷовидониро ба бар кунад» ва «ин фасодпазир бояд бефасодиро ба бар кунад». 1 Қӯринтиён 15:51–53. Исо ба нури осмон либос пӯшида буд, ҳамчунон ки Ӯ ҳангоми омаданаш «бори дуюм, на барои гуноҳ, балки барои наҷот» зоҳир хоҳад шуд. Зеро Ӯ «дар ҷалоли Падари Худ бо фариштагони муқаддас» хоҳад омад. Ибриён 9:28; Марқӯс 8:38. Ваъдаи Наҷотдиҳанда ба шогирдон акнун иҷро шуд. Бар кӯҳ салтанати ояндаи ҷалол дар шакли хурд муаррифӣ гардид, — Масеҳ Подшоҳ, Мусо намояндаи муқаддасони эҳёшуда ва Илёс намояндаи онҳое ки дигаргун гардонида шудаанд». Орзӯи асрҳо, 412.

Онҳое ки аз аҳди Худо гузашта монда мешаванд, аксариятанд — даҳ ба ду. Бисёре даъват карда мешаванд, аммо каме баргузида мешаванд. Нокомии озмоиши даҳум бар он асос ёфта буд, ки оё хабари бади Замини Мавъуд рад ё қабул гардид, ё хабари нек. Пас, таърихе ки дар ин ҷо ба тасвир оварда шудааст, нишон медиҳад, ки пирӯзӣ ё мағлубият дар таърихи пешравандаи озмоишҳо бар интихоби яке аз ду равише асос меёбад, ки ҳамон як маълумотро тафсир мекунанд.

Ҳамаи дувоздаҳ ҷосус Замини Ваъдашударо диданд, вале оид ба он ки Замини Ваъдашуда чиро ифода мекард, ду хулосаи гуногун бароварда шуд. Як хабар аз тарси инсонӣ бармеомад, дигаре аз имон. Яке хоҳиши рад кардани роҳнамоии Худо ва бозгаштан ба ғуломии Мисрро зоҳир мекард, ва хабари дигар хоҳиши эътимод кардан ба роҳнамоии Худо ва пеш рафтан ба сӯи Замини Ваъдашударо зоҳир менамуд.

Дар ҳаракати Миллеритҳо, аксарият низ баргаштан ба ғуломии Бобилро интихоб карданд ва духтарони ӯ гардиданд, ва ин зоҳиршавии қарори онҳо буд, ки паёми нубувватии фариштаи аввалро рад намоянд. Миллеритҳои содиқ интихоб карданд, ки аз паёми нубувватии фариштаи аввал пайравӣ кунанд, ҳатто пас аз нокомии зоҳирӣ дар ноумедии аввал дар баҳори соли 1844. Таърихи китоби Адад ду «гузориш»-и гуногуни дувоздаҳ ҷосусро баён мекунад, ки намояндаи ду таҳлили гуногуни ҳамон як паёми нубувватӣ мебошанд. Дар соли 1863, адвентизми Лоудикия паёми нубувватиро қабул накард; онҳо паёми нубувватии қаблан муқарраршударо рад карданд. Дар соли 1863, адвентизми Лоудикия ба он методологияи китобии муқаддас баргашт ва онро пазируфт, ки дар тамоми хизматаш ба Вилям Миллер муқобилат мекард. Онҳое ки паёми нубувватиро рад карданд ва хоҳони бозгашт ба ғуломӣ буданд, бо шӯришгарони Адад 14 тимсол оварда шудаанд, ки дар ниҳоят дар биёбон мурданд.

Рақами даҳ, вақте ки ҳамчун рамз баррасӣ мешавад, мисли ҳамаи рамзҳо зиёда аз як маъно дорад. Маънои рамзии он бояд аз рӯи матни ояте, ки дар он ҷой гирифтааст, фаҳмида шавад. «Даҳ» ҳамчун рамз метавонад таъқибро ифода кунад. Он метавонад имтиҳонро ифода кунад. Он метавонад иттиҳоди даҳгонаи подшоҳони Аврупо, қабилаҳои шимолии Исроил ва Созмони Милали Муттаҳидро ифода кунад. Дар калисои Смирно қавми Худо мебоист даҳ рӯз гирифтори мусибат мешуданд.

> Аз ҳеҷ чизе ки бар сари ту хоҳад омад, натарс: инак, иблис баъзе аз шуморо ба зиндон хоҳад андохт, то ки озмуда шавед; ва шумо даҳ рӯз мусибат хоҳед кашид: то дами марг вафодор бош, ва Ман тоҷи ҳаётро ба ту хоҳам дод. Ваҳй 2:10.

Таърихнигорон ба таъқибе, ки Диоклетиан дар таърихи Смирно ба роҳ андохта буд, ишора мекунанд, зеро он сахттарин таъқиб дар тамоми таърихи Смирно буд ва даҳ сол давом кард. Таърихнигорони дигар дар таърихи Смирно даҳ таъқиби ҷудогона муайян мекунанд. Ба ҳар сурат, онҳоро Руми Императорӣ анҷом медод, ки дар Дониёл 7 бо даҳ шох ифода шудааст. Он даҳ подшоҳ ҳамон подшоҳоне буданд, ки бо Аҳъоб намуна оварда шудаанд, ки бо папагӣ зино кард, ва онҳо абзори таъқибе буданд, ки папагӣ барои ба амал овардани қатлу куштор дар тӯли Асрҳои Торик истифода бурд. «Даҳ» қудрати давлатиро ифода мекунад, ки таъқибро барои Изобал ба иҷро мерасонад. Дар боби якуми Дониёл «даҳ» рамзи як давраи озмоиш аст.

> Илтимос, бандагони худро даҳ рӯз бисанҷ; ва бигзор ба мо барои хӯрдан лӯбиёгиҳо ва барои нӯшидан об диҳанд. Сипас бигзор чеҳраҳои мо пеши ту дида шаванд, ва чеҳраи он ҷавононе ки аз ҳиссаи таоми подшоҳ мехӯранд; ва чунон ки мебинӣ, бо бандагони худ амал намо. Пас ӯ дар ин кор ба онҳо розӣ шуд ва онҳоро даҳ рӯз санҷид. Ва дар анҷоми даҳ рӯз чеҳраҳои онҳо аз ҳамаи он ҷавононе ки аз ҳиссаи таоми подшоҳ мехӯрданд, зеботар ва дар ҷисм фарбеҳтар намудор шуд. Дониёл 1:12–15.

Дар Ададҳо боби чордаҳ, Исроили қадим Худоро даҳ бор ба хашм оварда буд, ки ин даҳ озмоишро дар тӯли як давраи вақт ифода менамояд.

> Аммо чунон ки Ман зиндаам, тамоми замин аз ҷалоли Худованд пур хоҳад шуд. Зеро ҳамаи он мардоне ки ҷалоли Маро ва мӯъҷизаҳои Маро, ки дар Миср ва дар биёбон ба амал овардам, дидаанд ва акнун Маро ин даҳ бор озмудаанд ва ба овози Ман гӯш надодаанд. Ададҳо 14:21, 22.

Агар шумо дар интернет ҷустуҷӯ кунед, то фаҳмед, ки кадом исёнҳои мушаххас он нӯҳ исён ё озмоишҳои нокоми аз наҷот дар Баҳри Сурх то озмоиши даҳумро ифода мекунанд, шумо чандин тафовутро хоҳед ёфт дар бораи он ки кадоме аз нокомиҳои Исроили қадим бояд яке аз он даҳ озмоиш шумурда шавад. Ман бар он ҳастам, ки наҷот дар Баҳри Сурх, ки ба таври махсус ҳамчун мутобиқ ба 22 октябри соли 1844 муайян шудааст, оғози он даҳ озмоиш мебошад, ва бинобар ин, он ҷоест, ки бояд шумориши озмоишҳое оғоз гардад, ки аз соли 1844 то 1863 ба миён омаданд. Раванди пешравонаву тадриҷии озмоиш мавҷуд буд, ки аз соли 1798, ҳангоме ки китоби Дониёл мӯҳркушоӣ шуд, оғоз ёфт, ва он раванд таърихи паёмҳои фариштаи якум ва дуюмро дар бар гирифт, ки бо омадани фариштаи сеюм дар 22 октябри соли 1844 ба анҷом расид.

> «Дар Миннеаполис Худо ба қавми Худ ганҷинаҳои гаронбаҳои ҳақиқатро дар қолабҳои нави баён ато намуд. Ин нур аз осмонро баъзеҳо бо тамоми якравие, ки яҳудиён дар рад кардани Масеҳ зоҳир намуда буданд, рад карданд, ва сухани бисёре дар бораи барқарор мондан бар нишонаҳои қадима мерафт. Аммо далелҳое мавҷуд буданд, ки онҳо намедонистанд нишонаҳои қадима чӣ буданд. Далел вуҷуд дошт ва аз Калом мулоҳизаронӣ низ буд, ки худро ба виҷдон тавсия мекард; вале зеҳнҳои одамон собит шуда, бар зидди вуруди нур мӯҳр зада шуда буданд, зеро онҳо қарор дода буданд, ки ин хатои хатарнокест, ки «нишонаҳои қадима»-ро аз ҷой меканад, дар ҳоле ки он ҳатто як мехи нишонаҳои қадимаро ҳаракат намедод, балки тасаввуроти онҳо дар бораи он чи нишонаҳои қадимаро ташкил медиҳад, таҳриф ёфта буд.

> «Сипарӣ шудани вақт дар соли 1844 давраи воқеаҳои бузург буд, ки ба чашмони дар ҳайратмондаи мо покшавии муқаддасгоҳро, ки дар осмон ҷараён дошт, ошкор сохт ва ба халқи Худо бар замин иртиботи ҳалкунанда дошт, [ҳамчунин] паёми фариштаи якум ва дуюм ва сеюмро, ки парчамеро густурда буд, ки бар он чунин навишта шуда буд: “Аҳкоми Худо ва имони Исо”. Яке аз нишонаҳои қадимӣ зери ин паём маъбади Худо буд, ки аз ҷониби қавми дӯстдори ҳақиқати Ӯ дар осмон дида шуд, ва сандуқе, ки шариати Худоро дар бар дошт. Нури шанбе аз аҳкоми чорум шуоъҳои пурқуввати худро дар роҳи поймолкунандагони шариати Худо дурахшон сохт. Мирандагии шарирон нишонаи қадимии дигар аст. Ман чизе бештареро ба ёд оварда наметавонам, ки зери сарлавҳаи нишонаҳои қадимӣ дохил шавад. Тамоми ин нидо дар бораи тағйир додани нишонаҳои қадимӣ комилан хаёлӣ аст». The 1888 Materials, 518.

Дар рӯзи 22 октябри соли 1844 фариштаи сеюм бо паёме дар дасташ омад.

> «Вақте ки хизмати Исои Масеҳ дар ҷои муқаддас ба анҷом расид, ва Ӯ ба ҷои муқаддастарин дохил шуда, дар пеши сандуқе, ки шариати Худоро дар бар мегирифт, истод, Ӯ фариштаи дигари пуриқтидореро бо паёми сеюм ба ҷаҳон фиристод. Дар дасти он фаришта тӯморе гузошта шуд, ва ҳангоме ки ӯ бо қудрат ва ҷалол ба замин фуруд омад, огоҳии саҳмгинеро эълон намуд, бо даҳшатноктарин таҳдиде, ки то он вақт ба инсон расонида шуда буд». Early Writings, 254.

Рӯзи 22 октябри соли 1844 фариштае бо тӯмор дар дасташ нозил шуд, ки қавми Худо бояд онро мехӯрданд. Таълимоти «нишонаҳои марзӣ», ки баъдан муайян мешаванд, бояд ё хӯрда шуда пазируфта шаванд, ё рад гарданду хӯрда нашаванд. Вақте ки фариштаи сеюм бо тӯмор дар дасташ расид, паёме, ки дар дохили он тӯмор буд, шаш ҳақиқати озмоиширо ифода мекард. Он шаш озмоиш чунин муайян шудаанд: «гузаштани вақт», ки пешгӯии ду ҳазору сесадсоларо ифода мекунад; доварӣ, ки ҳамчун «поксозии муқаддасгоҳ» ифода шудааст; паёмҳои се фаришта; «шариати Худо»; «шанбе»; ва ҳолати мурдагон, ки ҳамчун «намирандагии надоштани ҷон» ифода шудааст.

Он шаш ҳақиқат, албатта, бо ҳам алоқаманданд, аммо ҳар якеи онҳо ба таври ҷудогона ҳамчун нишонаҳои роҳ муайян гардида буданд. Баъзеҳо шояд нахоҳанд гузаштани вақтро ба ин рӯйхат дохил кунанд, аммо ошкор аст, ки бисёриҳо ҳақиқати онро, ки 22 октябри соли 1844 иҷрошавии ҳақиқии пешгӯӣ буд, рад карданд. Онҳо аз он озмоиш ноком монданд, ки, албатта, онҳоро аз мубориза бо озмоишҳое, ки баъд аз он омаданд, боздошт. Раванди озмоиши Худо борҳо ҳамчун раванди тадриҷӣ муқаррар шудааст, ки пирӯзӣ бар озмоише, ки нахуст ба шумо дода мешавад, талаб мекунад, пеш аз он ки шумо тавонед ба озмоиши баъдӣ ҷалб шавед.

> «Ҳангоме ки мо ба пешниҳоди нур дар бораи масъалаи шанбе оғоз намудем, мо дар бораи паёми фариштаи сеюм дар Ваҳй 14:9–12 ҳеҷ тасаввури равшан ва мушаххас надоштем. Бори шаҳодати мо, вақте ки мо назди мардум меомадем, ин буд, ки ҷунбиши бузурги дуюми омадани Масеҳ аз ҷониби Худо буд, ки паёмҳои якум ва дуюм баён гардида буданд, ва ки паёми сеюм бояд дода мешуд. Мо дидем, ки паёми сеюм бо ин суханон анҷом меёбад: “Дар ин ҷост сабри муқаддасон: дар ин ҷо онҳоянд, ки аҳкоми Худоро нигоҳ медоранд ва имони Исоро.” Ва мо ҳамон гуна равшан дидем, чунон ки ҳоло мебинем, ки ин суханони нубувватӣ ба ислоҳоти шанбе ишора мекарданд; аммо дар бораи он ки парастиши ҳайвони ваҳшӣ, ки дар он паём зикр шудааст, чӣ буд, ё сурати он ҳайвони ваҳшӣ ва нишони он чӣ буданд, мо ҳеҷ мавқеи мушаххас надоштем.»

> «Худо ба василаи Рӯҳи Муқаддаси Худ нурро бар бандагони Худ дурахшон гардонд, ва ин мавзӯъ тадриҷан бар ақли онҳо кушода шуд. Барои таҳқиқи он, ҳалқа пас аз ҳалқа, омӯзиши бисёр ва ғамхории пуризтироб лозим буд. Бо эҳтиёт, изтироб ва меҳнати беист ин кор пеш рафт, то он даме ки ҳақиқатҳои бузурги паёми мо, ҳамчун як кулли равшан, пайваста ва комил, ба ҷаҳон дода шуданд.»

> Ман аллакай дар бораи ошноиям бо пир Бейтс сухан гуфта будам. Ман ӯро масеҳии ҳақиқии ашрофманиш, боадаб ва меҳрубон ёфтам. Ӯ бо ман чунон нозукона рафтор мекард, гӯё ки ман фарзанди худи ӯ бошам. Бори аввале ки ӯ сухани маро шунид, таваҷҷуҳи амиқ зоҳир намуд. Пас аз он ки ман сухан гуфтанро бас кардам, ӯ бархоста гуфт: «Ман Тӯмои шаккунанда ҳастам. Ман ба рӯъёҳо бовар намекунам. Аммо агар метавонистам бовар кунам, ки шаҳодате, ки ин хоҳар имшаб баён кард, дар ҳақиқат овози Худо ба мо буд, ман хушбахттарин марди зинда мебудам. Дили ман сахт ба ҳаракат омадааст. Ман бовар дорам, ки сухангӯ самимӣ аст, аммо наметавонам шарҳ диҳам, ки чӣ гуна ба ӯ он чизҳои аҷибе, ки ба мо нақл кардааст, нишон дода шудаанд».

> «Пас аз чанд моҳи издивоҷам, ман ҳамроҳи шавҳарам дар як Конфронсе дар Топшам, Мэн, иштирок кардам, ки дар он Пири Бейтс ҳузур дошт. Ӯ дар он вақт ҳанӯз пурра бовар намекард, ки рӯъёҳои ман аз ҷониби Худо мебошанд. Он ҷамъомад замони пур аз таваҷҷуҳ буд. Рӯҳи Худо бар ман қарор гирифт; ман дар рӯъёи ҷалоли Худо фаро гирифта шудам, ва бори аввал манзараи сайёраҳои дигар ба ман ошкор шуд. Пас аз он ки аз рӯъё берун омадам, он чиро, ки дида будам, баён кардам. Он гоҳ Пири Б. пурсид, ки оё ман нуҷумшиносиро омӯхтаам. Ба ӯ гуфтам, ки ҳеҷ ёд надорам, ки ҳаргиз ба китобе оид ба нуҷумшиносӣ назар андохта бошам. Ӯ гуфт: “Ин аз ҷониби Худованд аст.” Ман ҳеҷ гоҳ пеш аз ин ӯро то ин андоза озод ва шод надида будам. Чеҳраи ӯ аз нури осмон медурахшид, ва ӯ калисоро бо қудрат панд медод». Testimonies, volume 1, 78–80.

Бешубҳа, ҳамаи ин санҷишҳои таълимӣ бо ҳам алоқаманданд, аммо ҳамчунин онҳо санҷишҳое мебошанд, ки метавонанд ҷудогона баррасӣ шаванд, ва онҳо тадриҷан ба бандагони Худо ошкор гардидаанд. Бисёр калисоҳо ҳастанд, ки шанбеи рӯзи ҳафтумро риоя мекунанд, аммо паёми се фариштаро рад менамоянд. Онҳо ҳақиқатеро, ки доварӣ 22 октябри соли 1844 оғоз ёфт, рад мекунанд, вале ба ҳар ҳол шанберо риоя менамоянд. Ин санҷишҳои таълимӣ бо ҳам алоқаманданд, аммо шаш санҷиши мушаххасро ифода мекунанд.

Тавре ки Юсуф Бейтс, капитани баҳрӣ, ки бо илми нуҷум комилан ошно буд, ба таври равшан нишон дод, ӯ Рӯҳи Нубувватро, ки пештар рад карда буд, қабул намуд. Дар моҳи декабри соли 1844, Эллен Уайт аввалин рӯъёи худро қабул кард ва озмоиши ҳафтум ба ин ҳаракат фаро расид.

> «Китоби Муқаддас бояд мушовири шумо бошад. Он ва шаҳодатҳоеро, ки Худо додааст, омӯзед; зеро онҳо ҳаргиз ба Каломи Ӯ мухолифат намекунанд. Агар Шаҳодатҳо мувофиқи каломи Худо сухан нагӯянд, онҳоро рад кунед. Масеҳ ва Белиал наметавонанд муттаҳид шаванд». Selected Messages, book 3, 33.

Чанде баъд аз ноумедии бузург, хоҳар Уайт мақолаеро тасдиқ кард, ки дар он зикр мешуд, ки Масеҳ 22 октябри соли 1844 аз ҷои муқаддас ба Қудси муқаддастарин гузаштааст. Ӯ ин нашрияро ба «ҳар як муқаддас» тавсия дод.

> «Ман боварӣ дорам, ки Мақдисе, ки дар охири 2300 рӯз бояд пок карда шавад, Ҳайкали Ерусалими Нав аст, ки Масеҳ ходими он мебошад. Худованд зиёда аз як сол пеш дар рӯъё ба ман нишон дод, ки бародар Крозиер дар бораи поксозии Мақдис ва ғайра нури ҳақиқӣ дошт; ва иродаи Ӯ чунин буд, ки бародар К. он назареро, ки дар Day-Star, Extra, February 7, 1846 ба мо дода буд, ба шакли хаттӣ баён кунад. Ман худро аз ҷониби Худованд комилан ваколатдор ҳис мекунам, ки он Extra-ро ба ҳар як муқаддас тавсия намоям». A Word to the Little Flock, 12.

Тасдиқи ӯ ба баёни Крозьер дар бораи ҳаракати Масеҳ ба Қудси аъзам буд, аммо он мақола чандин таълимоти нодурустро дар бар дошт, аз ҷумла таълими протестантизми муртад, ки «ҳамешагӣ»-и дар китоби Дониёл зикршуда хизмати Масеҳро ифода мекунад. Аз ин рӯ, ӯ тавзеҳе навишт, ки нахуст соли 1850 нашр гардид ва баъдтар ба китоби «Навиштаҳои Аввал» дохил карда шуд. Дар он ҷо ӯ муайян кард, ки «онҳое ки нидои соати довариро доданд, дар бораи “ҳамешагӣ” назари дуруст доштанд».

> «Пас ман дар бораи «ҳаррӯза» (Doniyor 8:12) дидам, ки калимаи «қурбонӣ» бо ҳикмати инсон ворид карда шудааст ва ба матн тааллуқ надорад, ва Худованд фаҳмиши дурусти онро ба касоне дод, ки нидои соати довариро эълон карданд. Вақте ки ягонагӣ вуҷуд дошт, пеш аз соли 1844, қариб ҳама дар бораи фаҳмиши дурусти «ҳаррӯза» муттаҳид буданд; аммо дар саргардонӣ аз соли 1844 инҷониб, назарҳои дигар пазируфта шуданд, ва аз паси он торикӣ ва ошуфтагӣ омад.» Early Writings, 74.

Мавзӯи «доимӣ» дар китоби Дониёл ба рамзи бозгашти адвентизм ба усули кории протестантизми муртад дар оғози асри бистум табдил ёфт, ва имрӯз фаҳмиши дурусти миллеритӣ дар бораи «доимӣ» аз ҷониби илоҳиётшиносони адвентизм рад карда шудааст. Он рад карда шудааст, сарфи назар аз он ки Хоҳар Уайт ба таври равшан муайян кардааст, ки миллеритҳо дар шинохтани «доимӣ» ҳамчун қудрати шайтонӣ—яъне бутпарастӣ—дуруст буданд. Онҳо ҳақиқати «доимӣ»-ро на танҳо бар хилофи тасдиқи илҳомбахши ӯ, ки фаҳмиши миллеритҳо дуруст буд, рад карданд, балки ҳамчунин дар мухолифати мустақим бо он ки ӯ ба таври ошкоро муайян карда буд, ки таълимоти ботиле, ки меомӯзонад «доимӣ» хизмати Масеҳро дар муқаддасгоҳ ифода мекунад, аз ҷониби «фариштагоне, ки аз осмон ронда шуда буданд!» оварда шудааст.

> «Ва он ҷо Бародар Дэниелс буд, ки бар зеҳни ӯ душман амал мекард; ва бар зеҳни шумо ва зеҳни Пири Прескотт фариштагоне амал мекарданд, ки аз осмон ронда шуда буданд». Manuscript Releases, ҷилди 20, 17.

Радди амиқи ӯ нисбат ба он чизе, ки имрӯз адвентизм онро ҳамчун яке аз «таомҳои афсонаҳо»-и худ истифода мебарад, то ҳадде шадид буд, зеро Даниэллс ва Прескотт рамзи қудрати шайтонӣ (бутпарастӣ)-ро гирифта, он рамзро ба Масеҳ (ба хизмати муқаддасгоҳи Ӯ) нисбат доданд. Ин ҳаштумин санҷиши таълимотӣ мебошад.

Озмоиши нӯҳум дар таърихи ба сӯи соли 1863 бурдарасонанда, таҳияи ҷадвали дуюми Ҳабаққуқ дар соли 1850 аст. Ҷадвали пешоҳангони соли 1843 дар соли 1842 таҳия шуда буд, ва танҳо аз он сабаб «ҷадвали 1843» номида мешавад, ки бозгашти Масеҳро дар соли 1843 пешгӯӣ мекард. Амри таҳияи ҷадвали дуюми Ҳабаққуқ дар соли 1850 ба хоҳар Уайт дода шуд. Таҳияи ду ҷадвали Ҳабаққуқ таърихи фариштаи якум ва дуюмро ба таърихи фариштаи сеюм пайванд медиҳад. Дар тарҷумаи ҳоли навиштакардаи наберааш дар бораи зиндагӣ ва хизмати ӯ, ӯ шарҳи умумии рӯйдодҳоеро, ки ба таҳияи ҷадвали соли 1850 оварда расониданд, пешниҳод мекунад. Ӯ ин корро бо баргузидани изҳороти дахлдори хоҳар Уайт анҷом медиҳад ва дар ин шарҳи умумӣ тавзеҳоти худро меафзояд.

> «Ҳангоми бозгашти мо ба хонаи бародар Николс, Худованд ба ман рӯъёе дод ва ба ман нишон дод, ки ҳақ бояд бар лавҳаҳо равшан баён карда шавад; ва ин, тавассути паёми фариштаи сеюм, бисёронро водор хоҳад сохт, ки ба ҷониби ҳақ қарор қабул кунанд, дар ҳоле ки ду паёми пешина низ бар лавҳаҳо равшан баён карда мешаванд.—Нома 28, 1850.

> «Дар ин рӯъё ба ӯ ҳамчунин он чизе нишон дода шуд, ки ба Ҷеймс Уайт ҷасорат мебахшид, то нашрро идома диҳад:»

> «Ман низ дидам, ки нашр шудани ин варақа ҳамон қадар зарур аст, ки рафтани паёмоварон; зеро паёмоварон ниёз доранд, ки варақае ҳамроҳи худ баранд, ки ҳақиқати ҳозираро дар бар дошта бошад, то онро ба дасти онҳое, ки мешунаванд, бисупоранд, ва он гоҳ ҳақиқат аз зеҳн пажмурда нахоҳад шуд. Ва низ, ки ин варақа ба ҷойҳое хоҳад рафт, ки паёмоварон рафта наметавонанд.—Ҳамон ҷо.

> Кор бар рӯйи ҷадвали нав фавран оғоз ёфт, ва имконият фароҳам омад, ки дар бораи он ба бародарон дар шумораи «Present Truth», ки Ҷеймс моҳи дигар ба табъ расонид, хабар дода шавад:

> «Ҷадвал». Ҷадвали хронологии рӯъёҳои Дониёл ва Юҳанно, ки барои равшан нишон додани ҳақиқати ҳозира тарҳрезӣ шудааст, ҳоло таҳти сарпарастии Бародар Отис Николс аз Дорчестер, Массачусетс, ба тариқи литографӣ омода мегардад. Онҳое ки ҳақиқати ҳозираро таълим медиҳанд, аз он ёрии бисёр хоҳанд ёфт. Огоҳии минбаъда дар бораи ин ҷадвал баъдан дар ин ҷо дода хоҳад шуд.—Present Truth, November, 1850.

> «То охири моҳи январи соли 1851 ҷадвал омода шуд ва бо нархи 2 доллар эълон гардид. Ҷеймс Уайт аз он бисёр хушнуд буд ва онро ба “онҳое ки Худо онҳоро хондааст, то паёми фариштаи сеюмро бирасонанд” ройгон пешниҳод намуд (Review and Herald, январи 1851). Баъзе хайрияҳои саховатмандона барои пӯшонидани хароҷоти нашр кӯмак расонида буданд». Артур Уайт, Ellen G. White: The Early Years, ҷилди 1, 185.

Дар бораи ҷадвали соли 1843 сухан ронда, хоҳар Уайт навиштааст, ки он аз ҷониби Худо роҳнамоӣ шуда буд.

> «Худованд ба ман нишон дод, ки ҷадвали соли 1843 бо дасти Ӯ роҳнамоӣ шуда буд, ва ҳеҷ қисми он набояд тағйир дода шавад; ва рақамҳо ҳамон гуна буданд, ки Ӯ мехост. Дасти Ӯ бар он буд ва иштибоҳеро дар баъзе аз рақамҳо пинҳон кард, то касе онро дида натавонад, то он даме ки дасти Ӯ бардошта шуд». Review and Herald, November 1, 1850.

Ҳангоми ба қайд гирифтани нуре, ки бо амри таҳия намудани ҷадвали дигар дар соли 1850 алоқаманд буд, вай ҳамон тасдиқи илоҳиро нисбат ба ҷадвали соли 1850 баён намуд, ки дар бораи ҷадвали соли 1843 дода шуда буд, ва ҳамзамон муайян кард, ки ҷадвалҳои дигаре, ки он вақт таҳия мешуданд, назди Худованд мақбул набуданд. Амри таҳия намудани ҷадвали нав бо амри чоп кардани нашрияи нав якҷо карда шуда буд.

> «Ман дидам, ки кори таҳияи ҷадвалҳо тамоман нодуруст буд. Он аз Бародар Роудс сарчашма гирифт ва аз ҷониби Бародар Кейс идома дода шуд. Воситаҳо барои сохтани ҷадвалҳо ва ба вуҷуд овардани тасвирҳои дағал, нафратовар, то фариштагон ва Исои ҷалолмандро муаррифӣ намоянд, сарф шудаанд. Ман дидам, ки чунин чизҳо ба Худо писанд нестанд. Ман дидам, ки Худо дар нашр кардани ҷадвал аз ҷониби Бародар Николс буд. Ман дидам, ки дар Китоби Муқаддас пешгӯие дар бораи ин ҷадвал вуҷуд дошт, ва агар ин ҷадвал барои қавми Худо таъин шудааст, агар он барои як нафар кофӣ бошад, барои дигаре низ ҳаст, ва агар ба як кас ҷадвали нави дар миқёси бузургтар кашидашуда лозим бошад, ҳама ба он ҳамон қадар ниёз доранд.»

> «Ман дидам, ки дар бародар Case ҳиссиёти ноором, ноосуда, қонеънашуда ва носипосе буд, ки хоҳони боз як ҷадвали дигар буд. Ман дидам, ки ин ҷадвалҳои расмкашишуда ба ҷамъомад таъсири бад мерасониданд. Ин боис мегардид, ки дар маҷлис рӯҳи сабук, пуч ва масхараомез ҳукмфармо бошад.»

> «Ман дидам, ки нақшаҳое, ки бо амри Худо таҳия шудаанд, ҳатто бе шарҳ ҳам ба зеҳн таъсири нек мерасонанд. Дар тасвири фариштагон бар он нақшаҳо чизе равшан, дилангез ва осмонӣ ҳаст. Зеҳн қариб ноаён ба сӯи Худо ва осмон роҳнамоӣ мешавад. Аммо нақшаҳои дигаре, ки омода карда шудаанд, зеҳнро ба нафрат меоранд ва боис мешаванд, ки андеша бештар бар замин таваққуф кунад, на бар осмон. Суратҳое, ки фариштагонро тасвир мекунанд, бештар ба девон мемонанд, на ба мавҷудоти осмонӣ. Ман дидам, ки он нақшаҳо чандин рӯзҳо ва ҳафтаҳо зеҳни Бародар Кейсро машғул дошта буданд, дар ҳоле ки ӯ мебоист аз Худо ҳикмати осмониро меҷуст ва дар неъматҳои Рӯҳ ва дониши ростӣ меруст.»

> «Ман дидам, ки агар маблағе, ки барои баровардани ҷадвалҳо исроф шудааст, барои ба таври равшан пеш гузоштани ҳақиқат ба назди бародарон тавассути нашри рисолаҳо ва ғайра сарф мегардид, он бисёр некӣ мекард ва ҷонҳоро наҷот медод. Ман дидам, ки кори тартиб додани ҷадвалҳо мисли таб паҳн шудааст». Manuscript Releases, number 13, 359; 1853.

Вай рӯирост баён мекунад, ки «Худо дар нашри ҷадвали [1850] аз ҷониби бародар Николс буд», ва ин ки «дар Китоби Муқаддас дар бораи ин ҷадвал нубуввате [Ҳабаққуқ 2] вуҷуд дошт». Вай ҳамчунин муайян кард, ки «ҷадвалҳо» [ба шакли ҷамъ; 1843 ва 1850], ки «бо амри Худо» буданд, «ҳатто бе шарҳ ҳам ба зеҳн таъсири нек мерасониданд». Ҳабаққуқ 2 ба миллериён амр мекард, ки рӯъёро бар лавҳаҳо равшан бинависанд (ба шакли ҷамъ), то ҳар кӣ ин ду ҷадвалро мехонад, тавонад дар Каломи Худо ба ҳар сӯ давурав кунад. Ҷадвалҳои илоҳӣ ба ҳеҷ гуна шарҳи изофӣ ниёз надоштанд, чунон ки дар мавриди ҷадвали қалбакии соли 1863-и Урия Смит чунин буд.

> Ва Худованд ба ман ҷавоб дода, гуфт: «Рӯъёро бинавис ва онро бар лавҳҳо равшан баён намо, то ҳар кӣ онро бихонад, битавонад бидавад». Ҳабаққуқ 2:2.

Озмоиши даҳум мавзӯи асосии ин мақола аст. Дар бораи он даҳ озмоише, ки Мусо дар боби чоруҳдаҳуми китоби Адад зикр мекунад, донишмандони ибронӣ ва дигар илоҳиётшиносон гумонҳои гуногун пеш меоранд, ки кадом воқеаҳо дар таърихи аз наҷот ёфтан аз Баҳри Сурх то исёни даҳ ҷосус метавонанд мурод бошанд. Исёни он таърих чандин ихтилофи назарро барои интихоб фароҳам меоварад, вале яқин аст, ки озмоиши даҳум оғози чиҳил соли марги тадриҷӣ дар биёбонро нишон медиҳад, то даме ки ҳамаи исёнгароне, ки ба синни масъулият расида буданд, бимиранд.

Ба ҳамин монанд, баъзеҳо шояд ба интихоби ман аз ин даҳ санҷиши таълимӣ эътироз кунанд, зеро мумкин аст тафовутҳое вуҷуд дошта бошанд, ки аз он чи ман дар ин ҷо баён менамоям, беҳтар намоянд. Бо вуҷуди ин, санҷиши даҳум ва ниҳоӣ ҳамон қадар равшан аст, ки исёни он даҳ ҷосус равшан буд. Он рад кардани «ҳафт замон»-и Ибодат 26 буд. Барои тақвияти ин мушаххассозӣ чандин далели нубувватӣ вуҷуд дорад.

Дар мақолаи оянда мо ба муайян намудани он шоҳидони нубувватӣ оғоз хоҳем кард, ки ин ташхисро дастгирӣ менамоянд, ки ҳафт замони Левитус бисту шашум нокомии даҳум ва ниҳоии адвентизми Лаодикиягӣ мебошад.

> «Вақте ки қудрати Худо шаҳодат медиҳад, ки ҳақиқат чист, он ҳақиқат бояд то абад ҳамчун ҳақиқат устувор бимонад. Ҳеҷ гуна фарзияҳои баъдӣ, ки хилофи нуре ҳастанд, ки Худо додааст, набояд пазируфта шаванд. Одамон бо тафсирҳои Навиштаҳо бармехезанд, ки барои онҳо ҳақиқатанд, аммо ҳақиқат нестанд. Худо ҳақиқати барои ин замонро ба мо ҳамчун таҳкурсии имони мо додааст. Худи Ӯ ба мо таълим додааст, ки ҳақиқат чист. Яке бармехезад, ва боз дигаре, бо нури наве, ки хилофи нуре мебошад, ки Худо онро зери зуҳури Рӯҳи Муқаддаси Худ додааст.

> Як чанд нафар ҳанӯз зиндаанд, ки аз таҷрибае гузаштанд, ки дар барқарор намудани ин ҳақиқат ба даст омада буд. Худо бо файзи Худ ҳаёти онҳоро нигоҳ доштааст, то таҷрибаеро, ки аз он гузаштаанд, такрор ба такрор то поёни ҳаёти худ баён кунанд, ҳамон тавре ки Юҳаннои расул то охири умри худ чунин мекард. Ва парчамбардороне, ки дар марг афтодаанд, бояд ба воситаи бознашри навиштаҳояшон сухан гӯянд. Ба ман таълим дода шудааст, ки овозҳои онҳо ба ҳамин тарз бояд шунида шаванд. Онҳо бояд шаҳодати худро дар бораи он чи барои ин замон ҳақиқатро ташкил медиҳад, баён намоянд.

> «Мо набояд суханони касонеро бипазирем, ки бо паёме меоянд, ки ба нуктаҳои вижаи имони мо мухолифат мекунад. Онҳо анбӯҳи оятҳои Навишторро гирд меоваранд ва онҳоро ҳамчун далел дар атрофи назарияҳои эъломкардаи худ рӯи ҳам мечинанд. Ин кор дар тӯли панҷоҳ соли гузашта борҳо ва борҳо анҷом дода шудааст. Ва ҳарчанд Навиштаҳо каломи Худо ҳастанд ва бояд эҳтиром карда шаванд, татбиқи онҳо, агар чунин татбиқ як сутунеро аз бунёде, ки Худо ин панҷоҳ сол онро устувор нигоҳ доштааст, ҷунбонад, иштибоҳи бузург аст. Касе ки чунин татбиқро ба ҷо меоварад, он зуҳури аҷоиби Рӯҳулқудсро, ки ба паёмҳои пешинае, ки ба қавми Худо омада буданд, қудрат ва таъсир бахшида буд, намедонад». Selected Messages, book 1, 161.

Back to Articles