Article

# Китоби Дониёл — Яксаду Шасту Чорум

Аҳамияти пешгӯёнаи Дониёл 11: ошкор сохтани паёмадҳои таърихӣ ва ояндаӣ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 28, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Дар ояти шонздаҳуми Дониёл ёздаҳ, тасарруфи Яҳудо ва Ерусалим аз ҷониби Помпей дар соли 63 то милод баён шудааст. Он қонуни якшанберо, ки ба зудӣ дар Иёлоти Муттаҳида хоҳад омад, дар иҷрои ояти чилу якуми ҳамин боб намояндагӣ мекунад. Таърихи вобаста ба ин оят ҷанги шаҳрвандиро муайян месозад, ки ҳангоми тасарруфи шаҳр ҷараён дорад; ба ин васила такрори Ҷанги шаҳрвандии Иёлоти Муттаҳида, ки ҳоло дар Иёлоти Муттаҳида рӯй медиҳад, мушаххас мегардад. Новобаста аз он ки тир кушода шудааст ё не, акнун ду табақа барои назорати Иёлоти Муттаҳида дар мубориза қарор доранд. Вақте ки Помпей Ерусалимро тасарруф кард, ин нишон дод, ки Ерусалим то замони вайрон шуданаш дар соли 70 пас аз милод зери ҳокимияти Рум боқӣ хоҳад монд. Бинобар ин, он қонуни якшанберо, ки ба зудӣ хоҳад омад ва поёни подшоҳии шашуми нубуввати Китоби Муқаддасро нишон медиҳад, ба таври намунавӣ пешакӣ ифода мекард.

Помпей нахустини чор қудрати Рум аст, ки дар ин порча муайян шудаанд. Марк Антоний, ки румӣ буд, низ муайян шудааст, аммо аз миёни он чор қудрате, ки ҳамчун роҳбарони Рум тасвир шудаанд, Антоний намояндаи роҳбарияти румиест, ки исён карда, бар зидди Рум бо Миср иттиҳод бастааст. Помпей, Юлий Қайсар, Августус Қайсар ва Тиберий Қайсар он чор румӣ мебошанд, ки ба таври нубувватӣ барои намояндагӣ кардани чор насли шохи ҷумҳуриявии ҳайвони замин ба кор гирифта шудаанд.

Помпей, ки исёни Ҷанги шаҳрвандии Иёлоти Муттаҳидаи Амрикоро дар насли соли 1863 намояндагӣ мекунад, ҳамчунин насли охирин ва «ҷанги шаҳрвандии» кунуниро, ки ҳоло оғоз ёфтааст, ба тасвир меорад. Юлий Қайсар насли дуюмро намояндагӣ мекунад, он замоне ки Иёлоти Муттаҳида ҳамчун миллати пешсаф дар миёни миллатҳо устуворона барқарор шуда буд, аммо дар соли 1913 ба қатл расонида шуд, вақте ки соҳибихтиёрии низоми молиявӣ ба низоми бонкии ҷаҳонигаро дода шуд ва кори таъсиси ҳукумати ягонаи ҷаҳонӣ оғоз гардид. Қайсари Август солҳои ҷалоли ду ҷанги ҷаҳонии аввалро намояндагӣ мекунад, вақте ки бо вуҷуди хунрезӣ, Иёлоти Муттаҳида ҳасади ҷаҳон гардид. Сипас, дар насли охирин, Тиберий Қайсар, ки бо майнӯшии худ ва маслуб шудани Масеҳ маъруф аст, он давраро намояндагӣ мекунад, ки аслан бо интихоб шудани Ҷон Ф. Кеннедӣ, нахустин президенти католикӣ, оғоз ёфт ва ба ин васила он наслеро муайян месозад, ки ба Рум саҷда хоҳад бурд.

Ин масъалаҳои нубувватие, ки ба Помпей вобастаанд, муҳим мебошанд, вале мо дар айни ҳол бар таърихи нубувватие тамаркуз дорем, ки пеш аз Помпей ва ояти шонздаҳум меояд, таърихе ки дар ду ояти аввали боб оғоз ёфта, соли 1989-ро ҳамчун замони интиҳо муайян месозад, ва сипас ба шашумин Президенти сарватманд баъд аз Рейган ишора мекунад, ки ҷаҳонигароёнро ба ҳаракат меорад, чунон ки Трамп ба яқин анҷом додааст.

Трамп ба воситаи ҳокими чоруме, ки пас аз Куруш меояд, яъне Хашоёршоҳ — подшоҳи сарватманди Форс, ки дар достони Эстер ҳамчунин бо номи Аҳашверӯш шинохта мешавад, рамзӣ тасвир шудааст. Дар оятҳо, подшоҳи навбатие, ки пас аз Хашоёршоҳ меояд, Искандари Мақдунӣ аст дар ояти сеюм. Аз нигоҳи таърихӣ, миёни Хашоёршоҳ ва Искандари Мақдунӣ ҳашт ҳоким вуҷуд дошт. Аз Трамп то он ҳукумати ягонаи ҷаҳонӣ, ки бо Искандари Мақдунӣ ифода шудааст, даҳ подшоҳ намояндагӣ мешаванд; Трамп аввалин буда, Искандар охирин аст.

Хатҳои нубувватӣ нишон медиҳанд, ки дар охири ҷаҳон ҳамаи подшоҳони замин бо папагарӣ зино хоҳанд кард, ва ин подшоҳон ҳамчун «даҳ подшоҳ» тасвир шудаанд. Аҳъоб, ки сари як подшоҳии даҳқисмата буд ва бо Изобал издивоҷ карда буд, ин ҳақиқатро ифода мекунад, ки гарчанде ҳамаи даҳ подшоҳ бо папагарӣ зино мекунанд, як подшоҳи асосӣ ҳаст, ки нахустин касест, ки чунин мекунад. Бори аввале ки тахти замин ба папагарӣ дода шуд, подшоҳи асосӣ Кловис, подшоҳи франкҳо (Фаронса) дар соли 496 милодӣ буд. Ин бо он мувофиқ аст, ки папагарӣ ба Фаронса унвони нахустзодаи калисои католикӣ ва духтари бузургтари калисои католикиро додааст.

Кори пайғамбаронае, ки Фаронса бо ба тахт нишонидани Рум бар ҷаҳони мутамаддин анҷом дод, кори пайғамбаронаи Иёлоти Муттаҳидаро намунавор ифода мекунад. Қонуни якшанбе дар пешгӯии Китоби Муқаддас аз Иёлоти Муттаҳида оғоз меёбад, ва сипас ҳар миллате бар рӯи замин аз он намуна пайравӣ мекунад. Хат пас аз хати пайғамбарона муайян месозад, ки подшоҳи сарвари он даҳ подшоҳ, ҳамон касе ки пеш аз ҳама дар рӯзҳои охир бо марди гуноҳ зино мекунад, Иёлоти Муттаҳида аст. Гарчанде ки дар оятҳои ду ва се миёни Артаксеркс — нахустин подшоҳи сарватманд — ва Искандари Кабир — охирин подшоҳ — ҳеҷ подшоҳе нишон дода нашудааст, таърих даҳ подшоҳро муайян месозад. Шумораи даҳ озмоишро ифода мекунад, ва ҳамчунин иттиҳодро низ ифода менамояд.

Санҷише, ки ҷаҳон бо он рӯ ба рӯ мегардад, барпо намудани низоми умумиҷаҳонист, ки ҳамчун сурати ҳайвон муаррифӣ шудааст. Ин санҷиш дар Иёлоти Муттаҳида аз қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда оғоз меёбад ва ҳангоме ба анҷом мерасад, ки ҳар миллате бар рӯйи замин ба он намуна пайравӣ кунад. Исо ҳамеша анҷоми чизеро бо ибтидои он тасвир менамояд; бинобар ин, гарчанде ки дар оятҳои ду ва се миёни подшоҳи сарватманд ва Искандар ҳеҷ подшоҳе зикр нашудааст, таърих раванди санҷишеро муайян месозад, ки бо сарватмандтарин президент оғоз меёбад, ки ӯ аз фаъолияти тиҷоратии худ сарватманд гардида буд, на аз он сабаб ки бо иштирок дар низоми фосиди сиёсӣ сарват ба даст оварда бошад.

Номи Амрико аз шакли лотинии номи «Amerigo» гирифта шудааст, ки он аз номи сайёҳи итолиёвӣ Amerigo Vespucci бармеояд; ӯ кашшоф ва дарёнаварде буд, ки дар охири асри XV ва оғози асри XVI ба Ҷаҳони Нав чандин сафар анҷом дод. Дар маҷмӯъ, сафарҳои кашфиётии Vespucci ба шарофати пуштибонии молиявӣ ва сармоягузориҳои ҳомиён ва сарпарастоне имконпазир гардиданд, ки дар кашфи Ҷаҳони Нав имкониятҳои эҳтимолии фоида, густариш ва обрӯро медиданд. Номи «America» рамзи талош барои ба даст овардани фоида аст.

Исо ҳамеша анҷоми ҳар чизро бо ибтидои он тасвир мекунад, ва ибтидои он даҳ подшоҳе, ки пулеро аз миёни салтанати дӯшохаи Модо-Форс ба ҳукумати ягонаи ҷаҳонӣ, ки онро Искандари Мақдунӣ намояндагӣ мекунад, муаррифӣ менамоянд, аз подшоҳи сарватманд оғоз меёбад, ки ӯ раиси он салтанатест, ки онро Фаронса ва Аҳъоб тимсол месозанд, ва ӯ ҳамчунин он саре хоҳад шуд, ки бо Искандари Мақдунӣ намояндагӣ шудааст, вақте ки тамоми ҷаҳон бо иқтисодиёте, ки ба қудрати Иёлоти Муттаҳида вобаста аст, рӯ ба рӯ гардад, дар ҳоле ки он тамоми ҷаҳонро маҷбур месозад, ки агар мехоҳанд тавонанд бихаранд ва бифурӯшанд, ба калисои католикӣ саҷда оваранд.

Подшоҳии ҳафтум дар боби ҳабдаҳуми Ваҳй — он даҳ подшоҳ аст, ва яке аз хусусиятҳои нубувватии он даҳ подшоҳ ин аст, ки онҳо танҳо «муддати кӯтоҳе» давом мекунанд, пеш аз он ки мувофиқат намоянд подшоҳии ҳафтуми худро ба фоҳишаи Бобил бисупоранд, ки он худ фақат барои «як соат» барҷо мемонад. Сабаби нубувватии пазируфтани он мувофиқат аз ҷониби онҳо ин аст, ки онҳо аз шароби Бобил маст шудаанд. Аз нигоҳи таърихӣ, Искандари Мақдунӣ низ танҳо муддати кӯтоҳе ҳукмронӣ кард, зеро ҳаёти ӯ ҳамон қадар зуд ба поён расид, ки подшоҳии ӯ барпо гардида буд; зеро ӯ аз майнӯшӣ худро ба ҳалокат расонд, ва ба ин васила муддати кӯтоҳ ва мастии он даҳ подшоҳи Созмони Милали Муттаҳидро рамзӣ менамояд. Ҳамин ки Искандари Мақдунӣ бархост, ӯ шикаста шуд, ва подшоҳии ӯ ба чор бод дода шуд, ки муборизаи баъдиро барои аз нав барқарор намудани подшоҳии пешинаи ӯ муайян месозад.

> Ва ман низ дар соли якуми Дориюши Модй бархостам, то ӯро устувор гардонам ва тақвият бахшам. Ва алҳол ростиро ба ту нишон хоҳам дод. Инак, ҳанӯз се подшоҳ дар Форс бархоҳанд хост; ва чаҳорум аз ҳамаи онҳо бисёр сарватмандтар хоҳад буд; ва ӯ бо қуввати худ ба василаи сарвати хеш ҳамаро бар зидди подшоҳии Юнон хоҳад барангехт. Ва подшоҳи тавоное бархоҳад хост, ки бо салтанати бузург ҳукмронӣ хоҳад кард ва мувофиқи иродаи худ амал хоҳад намуд. Ва ҳангоме ки ӯ бархезад, подшоҳии ӯ шикаста хоҳад шуд ва ба сӯи чор бодҳои осмон тақсим хоҳад гашт; ва на ба насли ӯ, ва на мувофиқи он салтанате ки ҳукмронӣ мекард: зеро подшоҳии ӯ решакан карда хоҳад шуд, ва ба дигарон хоҳад расид, ғайр аз онон. Дониёл 11:1–4.

Подшоҳии Искандар ҳамон қадар зуд пароканда шуд, ки ҳамон қадар зуд ба вуҷуд омада буд, зеро он айёми охирро ифода мекунад, ки дар онҳо нубувват ҳамчун рӯйдоде, ки ба сурати босуръат ба амал меояд, муайян гардидааст.

> «Қувваҳои шарорат неруҳои худро муттаҳид ва мустаҳкам месозанд. Онҳо худро барои охирин буҳрони бузург қавӣ мегардонанд. Ба наздикӣ дар ҷаҳони мо тағйироти азим ба вуқӯъ хоҳад пайваст, ва ҳаракатҳои ниҳоӣ тезу босуръат хоҳанд буд». Testimonies, volume 9, 11.

Войи сеюми Ислом бар хусусиятҳои набувватии войи якум ва дуюм устувор гардидааст. Дар войи якум даврае вуҷуд дошт, ки бо зуҳури Муҳаммад оғоз ёфт ва то давраи баъдӣ идома кард, даврае ки ҳамчун «панҷ моҳ» ё саду панҷоҳ сол муайян шудааст, ки дар он Ислом лашкарҳои Румро «озор» хоҳад дод. Поёни ин пешгӯии замонии саду панҷоҳсола ҳамзамон оғози пешгӯии сесаду наваду як солу понздаҳрӯзаро нишон медиҳад, ки дар он Исломи войи дуюм он гоҳ лашкарҳои Румро «мекушт».

11 сентябри соли 2001 оғози давраеро нишон дод, ки бо Муҳаммад аз войи якум муаррифӣ мешавад; ин давра 7 октябри соли 2023-ро низ дар бар мегирад, ки оғози он давраро нишон медиҳад, ки дар он Ислом мебоист ба «лашкарҳои Рум» дар «Замини Ҷалол»‑и қадимии айнӣ, ки рамзе барои Иёлоти Муттаҳида мебошад, «осеб расонад»; ва аз 7 октябри соли 2023 то замони навиштани ин мақола, яъне 17 феврали соли 2024, ҳамлаҳои Ислом бар лашкари Рум ба қарибӣ ба дусад мерасад.

Ҳангоми ба зудӣ фаро расидани қонуни якшанбе, Иёлоти Муттаҳида ҳамчун подшоҳии шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас «кушта мешавад», ки ин ба сесаду наваду як солу понздаҳ рӯзи ҳамлаҳои исломӣ, ки лашкарҳои пешини Румро ба ҳалокат расониданд, мувофиқат мекунад, дар ҳоле ки ҷанги ҷиҳоди сеюми бузурги онҳо шиддат мегирад. Вақте ки Микоил бармехезад, мӯҳлати имтиёни инсонӣ ба анҷом мерасад, ва чор бод дар ҷараёни ҳафт балои охирин ба таври комил раҳо карда мешаванд.

> «Ман дидам, ки ғазаби халқҳо, хашми Худо ва вақти доварӣ кардани мурдагон ҷудогона ва аз ҳам фарқкунанда буданд, яке паси дигаре фаро мерасид; ҳамчунин, ки Микоил ҳанӯз барнахоста буд, ва он вақти тангӣ, ки монандаш ҳаргиз набудааст, ҳанӯз оғоз наёфта буд. Ҳоло халқҳо ба хашм меоянд, аммо ҳангоме ки Саркоҳини мо кори Худро дар муқаддасгоҳ ба анҷом расонад, Ӯ бармехезад, либосҳои интиқомро ба бар мекунад, ва он гоҳ ҳафт балои охирин фурӯ рехта хоҳад шуд.

> «Ман дидам, ки чор фаришта чор бодро нигоҳ хоҳанд дошт, то даме ки кори Исо дар муқаддасгоҳ ба анҷом расад, ва баъд ҳафт вабои охирин хоҳад омад». Навиштаҳои аввал, 36.

«Чор шамол» аз ҷониби Хоҳар Уайт ҳамчун «аспи хашмгин, ки мекӯшад худро раҳо карда, дар роҳи худ марг ва ҳалокат оварад» тасвир шудаанд, ва онҳо ҳангоми басташавии замони имтиёз комилан сар дода мешаванд. Онҳо дар войи дуюм ҳамчун «чор фаришта» тасвир шудаанд, на чор шамол.

> Ба фариштаи шашум, ки карнай дошт, гуфт: «Он чор фариштаро, ки назди дарёи бузурги Фурот баста шудаанд, озод кун». Ва он чор фаришта, ки барои соате, рӯзе, моҳе ва соле муҳайё шуда буданд, озод карда шуданд, то сеяки одамонро бикушанд. Ваҳй 9:14, 15.

«Чор бод», ё «чор фаришта», ҳар ду рамзи ислом мебошанд, чунонки аз матне ки рамз дар он ба кор рафтааст муайян мегардад. Вақте ки Искандари Мақдунӣ бархост, салтанати ӯ, ки салтанати ҳафтумро ифода мекунад, яъне як саввуми салтанати сегонаи аждаҳо, ҳайвон ва пайғамбари козибро, «ва ҳангоме ки бархезад, салтанаташ шикаста хоҳад шуд ва ба сӯи чор бодҳои осмон тақсим хоҳад гашт». Вақте ки муҳлати озмоиши инсон ба анҷом мерасад, чор бод, ё чор фаришта, раҳо карда мешаванд, ва онҳо салтанати ӯро мешикананд, зеро салтанати ӯ «шикаста хоҳад шуд». Он даҳ подшоҳ ва шарикони онҳо, тоҷирони ҷаҳонигаро, он гоҳ аз дур истода, нола хоҳанд кард ва фарёд хоҳанд зад.

> Зеро инак, подшоҳон ҷамъ шуданд, якҷоя гузаштанд. Онро диданд ва ба ҳайрат афтоданд; ошуфта шуданд ва шитобон гурехтанд. Дар он ҷо тарс онҳоро фаро гирифт, ва дард, мисли зани дардманд дар зоиш. Ту киштиҳои Таршишро бо боди шарқӣ мешиканӣ. Забур 48:4–7.

Сохтори иқтисодии даҳ подшоҳро «боди шарқӣ»-и Ислом мешиканад.

> Қайиқронҳои ту туро ба обҳои азим дароварданд; боди шарқӣ туро дар миёни баҳрҳо шикаст. Сарватҳоят, ва бозорҳоят, колоят, маллоҳонат ва роҳбаладонат, қирмолгаронат, ва ҳамаи тоҷирони колоят, ва ҳамаи мардони ҷангии ту, ки дар ту ҳастанд, ва тамоми ҷамоати ту, ки дар миёни туст, дар рӯзи ҳалокати ту ба миёни баҳрҳо фурӯ хоҳанд афтод. Ҳизқиёл 27: 26, 27.

«Шамоли шарқӣ»-и ислом подшоҳии даҳ подшоҳро дар «рӯзи ҳалокати онҳо» мешиканад, чунон ки инро он ҳолат намояндагӣ мекунад, ки подшоҳии Искандари Макдунӣ «шикаста» шуда, ба чор бод дода шуд. Қисми зиёди таърихе, ки дар боби ёздаҳуми Дониёл рӯй додааст, ҳангоми расидани боби ёздаҳ ба иҷрошавии ниҳоии худ такрор хоҳад шуд. Муайян сохтани он ки ин таърихҳоро дар куҷо бояд дуруст ҷудо кард, кори нубувватист барои онҳое ки даъват шудаанд шогирдони нубувват бошанд. Шаш ояти охирини Дониёли ёздаҳум дар поёни муҳлати имтиҳони инсон, ҳангоме ки Микоил бармехезад, ба анҷом мерасанд. Вақте ки подшоҳии Искандари Макдунӣ ба чор бод тақсим мешавад, он поёни муҳлати имтиҳонро ифода мекунад ва муайян месозад, ки таърихи нубувватии баъдӣ аз ояти панҷум ба баъд бояд ҳамчун як хатти нави нубувватӣ баррасӣ гардад.

Ояти панҷ то ояти шонздаҳ таърихро аз соли 538 то қонуни якшанбеи ба зудӣ ояндаро муайян мекунад. Оятҳои панҷ то нӯҳ таърихи ҳазору дусаду шаст соли ҳукмронии папаро ифода мекунанд, ки дар соли 538 оғоз ёфта, дар вақти интиҳо дар соли 1798 ба анҷом расид. Ояти даҳ таърихеро муайян мекунад, ки ояти чилро намунавӣ пешгӯӣ менамояд, ҳангоме ки папагӣ Иттиҳоди Шӯравиро дар вақти интиҳо, дар соли 1989, рӯфта бурд. Оятҳои ёздаҳ ва дувоздаҳ ҷанги феълии ниёбатиро дар Украина муайян мекунанд, ки Путин ва Русия дар он ғолиб хоҳанд шуд, аммо паёмади пирӯзии Путин ба «ҷанги Нинве» ва «суқути Хусрав», ки «калиде буд, ки чоҳи беҳадро кушод» ва Исломро дар таърихи войи аввал раҳо кард, мувофиқат хоҳад кард.

Пас аз пирӯзии кӯтоҳмуддати Путин, Иёлоти Муттаҳида, дар оятҳои сездаҳ то понздаҳ, дар ҷанги ниёбатӣ ғолиб хоҳад шуд; яъне ин анҷоми ҷанги ниёбатиест, ки аз замони Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ ҷараён дошт. Ин порча се ҷангро муайян мекунад: ҷанги аввал дар соли 1989, дар иҷрои оятҳои даҳ ва чиҳил, ба анҷом расид; ҷанги дувум, ки ҷанги кунунӣ дар Украина аст, намояндаи оятҳои ёздаҳ ва дувоздаҳ мебошад; ва ҷанги сеюми ниёбатӣ, ки пирӯзии ниҳоии Иёлоти Муттаҳидаро ифода мекунад, дар оятҳои сездаҳ то понздаҳ нишон дода шудааст.

Он чи бояд дар бораи ин чор давра, ки аз ояти панҷ то ояти понздаҳ тасвир шудаанд, дарк карда шавад, ин аст, ки ду давраи охирин, ки ҷанги кунунии Украина ва сипас ҷавобгарии муқобилаи Иёлоти Муттаҳидаро намояндагӣ мекунанд, дар замони мӯҳргузорӣ ба амал меоянд. Ояти шонздаҳ қонуни якшанбеи ба зудӣ ояндаро дар Иёлоти Муттаҳида муайян мекунад. Оятҳои панҷ то даҳ таърихи аз соли 538 то ҳам замони поён дар соли 1798, ва сипас то замони поён дар соли 1989-ро намояндагӣ мекунанд. Бинобар ин, ду ҷанги ҷанги ниҳоии ниёбатӣ, ки дар оятҳои ёздаҳ то понздаҳ тасвир шудаанд, дар он давра ба иҷро мерасанд, ки дар он Ҳизқиёл боби дувоздаҳ муайян мекунад, ки таъсири ҳар рӯъё ба иҷро мерасад.

Он рӯъёҳо ба Ҳизқиёл ҳамчун «чархҳо андаруни чархҳо» нишон дода шуданд, ки хоҳар Уайт онҳоро ҳамчун «ҳамкории мураккаби рӯйдодҳои инсонӣ» муайян мекунад. Таърихи ҷанг дар Украина, пирӯзии Путин ва сипас суқути ӯ, ки баъдан бо пирӯзии Иёлоти Муттаҳида пайравӣ мешавад, яке аз мураккабтарин ваҳйҳои «сатр бар сатр» дар Каломи Худост.

Дар шарҳи «чархҳо дар даруни чархҳо»-и Ҳизқиёл, хоҳар Уайт мегӯяд, ки вақте Ҳизқиёл бори аввал он чархҳоро дид, он ба назараш чун ошуфтагӣ менамуд, вале дар ниҳоят Ҳизқиёл тартиби комилро дар он чархҳо, ки «ҳамкории печидаи рӯйдодҳои инсонӣ» мебошанд, дарк кард. Барои он ки таърихи дар оятҳои ёздаҳ то понздаҳ тасвиршударо дуруст тафсир кунем, бояд муносибати байни калисои католикӣ ва Олмони фашистӣ фаҳмида шавад, зеро роҳбарони фашистӣ дар Украина намояндагони он муносибат мебошанд.

Ҳамчунин зарур аст, ки нақши зуҳури ба истилоҳ бокира Марямро дар Фотимаи Португалия дар соли 1918, аз ҷумла се асроре, ки ба истилоҳ бокира Марям ба се кӯдак аз он воқеа боқӣ гузошт, дарк намоем. Муқаддимаи он се паём, ки муборизаи байни калисои католикӣ ва Русияйи бехудоро, инчунин Ҷанги Дуюми Ҷаҳонро тавсиф мекунад, ҷузъе аз паёми Фотима аст, ки дар ҷанг дар Украина таҷассум ёфтааст.

Инқилоби Фаронса ва иртиботи пешгӯёнаи он бо калисои католикӣ, ва дар ниҳоят бо Наполеон Бонапарт, ки намояндаи Путин мебошад, инчунин яке аз «чархҳо»-ест, ки дар ҷанг дар Украина тасвир шудааст. Иртиботи пешгӯёнаи Инқилоби Фаронса бо Иёлоти Муттаҳида низ дар таърих инъикос ёфтааст; зеро ҳамон тавре ки Путин тавассути Наполеон намояндагӣ мешавад, дар ҳоле ки Фаронса ба суқут мерафт, ҳунарпешаи собиқ Роналд Рейган, ҳамчун сарвари лашкарҳои католикизм дар ҷанги соли 1989, ҳунарпешаи собиқ Зеленскийро тимсол мекунад, дар ҳоле ки Украина ба суқут меравад. Дар он чархҳое, ки дар ин оятҳо бо ҳам бурида мешаванд ва ба ҳам мепайванданд, қатраи охирини сабр барои сиёсатмадорони Ҳизби демократ дар Иёлоти Муттаҳида, ки Зеленскийро таблиғ мекарданд ва мекунанд, аз ҷониби Путин, ҳангоме ки ӯ пирӯз мегардад, фош хоҳад шуд.

Мо ин таҳқиқро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

> «Дар соҳилҳои дарёи Кебор, Ҳизқиёл тундбодеро дид, ки гӯё аз шимол меомад, “абри бузурге ва оташе, ки дар худ мепечид, ва гирди он дурахшише буд, ва аз миёни он чизе чун ранги каҳрабо.” Як қатор чархҳо, ки ба якдигар дохил мешуданд, аз ҷониби чор мавҷуди зинда ба ҳаракат оварда мешуданд. Баландтар аз ҳамаи инҳо “шабоҳати тахте буд, мисли намуди санги ёқути кабуд; ва бар болои шабоҳати тахт шабоҳате буд, мисли намуди одаме бар болои он.” “Ва дар каррубиён шакли дасти одам зери болҳояшон намоён буд.” Ҳизқиёл 1:4, 26; 10:8. Тартиби чархҳо чунон мураккаб буд, ки дар назари аввал гӯё дар нооромӣ буданд; аммо онҳо бо ҳамоҳангии комил ҳаракат мекарданд. Мавҷудоти осмонӣ, ки аз ҷониби дасте зери болҳои каррубиён нигоҳдорӣ ва роҳнамоӣ мешуданд, ин чархҳоро ба ҳаракат медароварданд; ва болотар аз онҳо, бар тахти ёқути кабуд, Зоти Азалӣ буд; ва гирдогирди тахт камонқавс буд, ки рамзи марҳамати илоҳӣ аст.»

> «Чунон ки мураккабиҳое, ки монанди чархҳо буданд, таҳти роҳнамоии дасте дар зери болҳои каррубиён қарор доштанд, ҳамон тавр ҷараёни печидаи воқеаҳои инсонӣ низ таҳти идораи илоҳӣ аст. Дар миёни низоъ ва ғавғои халқҳо, Ӯ, ки бар каррубиён нишастааст, ҳанӯз ҳам корҳои заминро роҳнамоӣ мекунад.

> «Таърихи халқҳо, ки яке паси дигаре замон ва макони барояшон муқарраршударо ишғол намудаанд ва ноогоҳона бар он ҳақиқате шаҳодат додаанд, ки худ маънои онро намедонистанд, бо мо сухан мегӯяд. Ба ҳар як миллат ва ба ҳар як фарди имрӯза Худо дар нақшаи бузурги Худ ҷойгоҳе таъйин кардааст. Имрӯз одамон ва миллатҳо бо шоқули дар дасти Ӯ, ки ҳаргиз хато намекунад, санҷида мешаванд. Ҳама бо интихоби худ тақдири хешро муайян мекунанд, ва Худо бар ҳама чиз ҳукмронӣ менамояд, то мақсадҳои Худро ба иҷро расонад.»

> «Таърихе, ки Ӯ, ЯҲОВАИ БУЗУРГ, дар Каломи Худ муайян кардааст, ҳалқа пас аз ҳалқаро дар занҷири нубувват ба ҳам пайваста, аз азалияти гузашта то азалияти оянда, ба мо мегӯяд, ки имрӯз мо дар ҷараёни асрҳо дар куҷо қарор дорем ва дар замони оянда чиро метавон интизор шуд. Ҳар он чи нубувват то замони ҳозира пешгӯӣ карда буд, дар саҳифаҳои таърих сабт гардидааст, ва мо метавонем мутмаин бошем, ки ҳар он чи ҳанӯз дар пеш аст, мувофиқи тартиби худ ба амал хоҳад омад». Education, 178.

Back to Articles