Article

# The Book of Daniel - Number Sixty-Six

Китоби Дониёл — Шасту Шашум

Unveiling the Prophetic Symphony: The Sealing Time, Latter Rain, and the Call Out of Babylon

Кушодани Симфонияи Нубувватӣ: Замони Мӯҳргузорӣ, Борони Охир ва Даъват ба Хуруҷ аз Бобил

Author

Jeff Pippenger

Published

January 30, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The passage we considered in the previous article said that, “the great outpouring of the Holy Spirit” of Revelation chapter eighteen, “will not come until we have an enlightened people, that know by experience what it means to be laborers together with God.” But the promise is that when “we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure.” The identification of the “great outpouring” infers a lesser outpouring (a measuring).

Порчае, ки мо дар мақолаи қаблӣ баррасӣ кардем, мегуфт, ки «рехтани бузурги Рӯҳулқудс»-и боби ҳаждаҳуми Ваҳй «то он вақт нахоҳад омад, ки мо қавме равшанфикр дошта бошем, ки аз рӯи таҷриба бидонанд, ҳамкорони Худо будан чӣ маъно дорад». Аммо ваъда ин аст, ки вақте «мо худро комилан ва аз таҳти дил ба хизмати Масеҳ тақдис карда бошем, Худо ин воқеиятро бо рехтани Рӯҳи Худ ба андозае бемаҳдуд эътироф хоҳад кард». Муайян шудани «рехтани бузург» ба таври мантиқӣ рехтани камтареро низ дар назар дорад (як андозагирӣ).

On September 11, 2001, the mighty angel of Revelation eighteen descended, but “the largest portion of the church” were then, and still “are not laborers together with God.” Between September 11, 2001, and the point when God identifies the fact there is finally a group who have attained to “entire, whole-hearted consecration to the service of Christ,” the latter rain is “measured,” the judgment of the living occurs, and judgment begins with the house of God.

Дар 11 сентябри соли 2001, фариштаи қавии Ваҳй боби ҳаждаҳ нузул кард, вале «қисми бузургтарини калисо» дар он вақт ҳам, ва ҳанӯз ҳам, «ҳамкорони Худо нестанд». Байни 11 сентябри соли 2001 ва он лаҳзае ки Худо ошкор месозад, ки ниҳоят гурӯҳе ҳастанд, ки ба «тақдиси комил, аз самими дил, барои хизмати Масеҳ» расидаанд, борони охирин «ба андоза дода мешавад», доварии зиндагон ба амал меояд, ва доварӣ аз хонаи Худо оғоз меёбад.

Revelation chapter eighteen, identifies two voices, which Sister White informs us are two calls to the churches. The second voice (call), is the call out of Babylon that occurs at the soon-coming Sunday law. The first voice arrived on September 11, 2001. The outpouring of the Holy Spirit that then began was “measured,” for Christ first needed to cleanse the people He would ultimately pour out the Holy Spirit upon “without measure”, as He lifted them up as an ensign in the hour of the great earthquake. That group needed to be purified before the second voice of Revelation eighteen sounded, for they are to be those who would proclaim that message.

Ваҳй боби ҳаждаҳум ду овозро муайян мекунад, ки Систер Уайт ба мо хабар медиҳад, ки онҳо ду даъват ба калисоҳо мебошанд. Овози дуюм (даъват), ҳамон даъвати берун омадан аз Бобил аст, ки ҳангоми қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда ба вуқӯъ меояд. Овози аввал 11 сентябри соли 2001 расид. Рехтани Рӯҳулқудс, ки пас аз он оғоз ёфт, «ба андоза» буд, зеро Масеҳ аввал лозим дошт қавмеро, ки Ӯ дар ниҳоят Рӯҳулқудсро бар онҳо «беандоза» мерехт, пок созад, ҳангоме ки онҳоро дар соати зилзилаи бузург ҳамчун парчам боло мебардошт. Он гурӯҳ мебоист пеш аз он ки овози дуюми Ваҳй боби ҳаждаҳум садо диҳад, пок гардонда шавад, зеро онҳо ҳамон касоне ҳастанд, ки он паёмро эълон хоҳанд кард.

At the first disappointment in the spring of 1844, the Protestants became apostate Protestants and the faithful who then found themselves in the tarrying time, represented the temple of those who were formerly not the people of God. On September 11, 2001, the mighty angel of Revelation eighteen descended, and the first step in the cleansing and raising up of God’s last-day temple began, and it began with the testing of Laodicean Adventism. On July 18, 2020, the second step of the testing process began. At Christ’s baptism the process of separating ancient Israel began as Christ then selected the first disciples, which were the foundation of the Christian temple that He was erecting in that history.

Дар ноумедии аввал, дар баҳори соли 1844, протестантҳо ба протестантҳои муртад табдил ёфтанд, ва мӯъминони вафодоре, ки он вақт худро дар вақти таъхирёбӣ ёфтанд, маъбади касонеро намояндагӣ мекарданд, ки пештар қавми Худо набуданд. 11 сентябри соли 2001, фариштаи қавии Ваҳй боби ҳаждаҳум нозил шуд, ва қадами аввал дар поксозӣ ва барпо намудани маъбади охирзамонии Худо оғоз ёфт, ва он бо имтиҳон шудани адвентизми Лаодикия оғоз ёфт. 18 июли соли 2020, қадами дуюми раванди имтиҳон оғоз ёфт. Ҳангоми таъмиди Масеҳ раванди ҷудо кардани Исроили қадим оғоз гардид, зеро Масеҳ он гоҳ аввалин шогирдонро баргузид, ки онҳо таҳкурсии маъбади масеҳие буданд, ки Ӯ дар он таърих барпо мекард.

At the beginning of his three and a half year ministry, Christ cleansed the temple, which He identified as “His Father’s house,” and at the end of His ministry, when He had cleansed the temple the second and final time, His pronouncement was “your house is left unto you desolate.” The previous covenant people had been passed by and His new covenant people were established as “His Temple”. At the Sunday law the corporate structure of the Seventh-day Adventist church will be desolate.

Дар аввали хизмати сеюнимсолаи Худ, Масеҳ маъбадро пок кард, ки онро «Хонаи Падари Худ» номид, ва дар поёни хизмати Худ, ҳангоме ки маъбадро бори дувум ва охирин пок намуд, изҳороти Ӯ чунин буд: «хонаи шумо ба шумо вайрон гузошта шудааст». Қавми аҳди пешина канор гузошта шуданд ва қавми аҳди нави Ӯ ҳамчун «Маъбади Ӯ» барқарор гардиданд. Ҳангоми қонуни якшанбе сохтори ҷамъиятии калисои Адвентистони рӯзи ҳафтум вайрон хоҳад буд.

> “The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).

> Пайғамбар мегӯяд: «Ман фариштаи дигареро дидам, ки аз осмон нузул мекард ва қудрати бузург дошт; ва замин аз ҷалоли ӯ мунаввар гардид. Ва бо овози пуриқтидор нидо карда, гуфт: Бобили бузург суқут кард, суқут кард, ва манзили девҳо гардидааст» (Ваҳй 18:1, 2). Ин ҳамон паём аст, ки аз ҷониби фариштаи дуюм дода шуда буд. Бобил суқут кардааст, «зеро вай ҳамаи халқҳоро аз шароби хашми зинои худ нӯшонидааст» (Ваҳй 14:8). Он шароб чист? — Таълимоти козиби вай. Вай ба ҷаҳон ба ҷойи шанбеи аҳкоми чорум шанбеи козиб додааст ва он дурӯғеро такрор кардааст, ки Шайтон нахуст ба Ҳавво дар Адан гуфт, — ҷовидонагии табиии ҷон. Хатоҳои ҳамхонаводаи бисёреро вай ба ҳар сӯ густурдааст, «ва аҳкоми одамонро ба сифати таълимот меомӯзонад» (Матто 15:9).

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Review and Herald, December 6, 1892.

> «Вақте ки Исо хизмати оммавии Худро оғоз намуд, Ӯ Ҳайкалро аз таҳқири куфромези он пок кард. Дар миёни охирин амалҳои хизмати Ӯ поксозии дуюми Ҳайкал буд. Ҳамин тавр, дар кори охирин барои огоҳ сохтани ҷаҳон, ба калисоҳо ду даъвати ҷудогона дода мешавад. Хабари фариштаи дуюм чунин аст: “Бобили бузург афтод, афтод, зеро ки ҳамаи халқҳоро аз шароби ғазаби зинокории худ нӯшонид” (Ваҳй 14:8). Ва дар нидои баланди хабари фариштаи сеюм овозе аз осмон шунида мешавад, ки мегӯяд: “Аз вай берун оед, эй қавми Ман, то ки дар гуноҳҳояш шарик нашавед, ва то ки аз вабоҳои вай насибе наёбед. Зеро ки гуноҳҳои вай то ба осмон расидаанд, ва Худо ба ёд овардааст шароратҳои вайро” (Ваҳй 18:4, 5).» Review and Herald, December 6, 1892.

The first temple cleansing aligns with the first voice of Revelation chapter eighteen, and the second voice is the loud cry that calls God’s other flock out of Babylon. Verses one through three were fulfilled when the great buildings of New York City were thrown down. That happened on September 11, 2001, and the first temple cleansing, or the first of two calls to the churches was made. The first call began at Christ baptism, when the Holy Spirit came down out of heaven and the test for ancient Israel began. On August 11, 1840, the first temple cleansing, or the first of two calls to the churches was made to the Millerite movement.

Поккунии аввали маъбад бо овози аввали Ваҳй, боби ҳаждаҳум, мувофиқат мекунад, ва овози дуюм ҳамон нидои баланд аст, ки рамаи дигари Худоро аз Бобил фаро мехонад, то берун ояд. Оятҳои як то се иҷро шуданд, вақте ки биноҳои бузурги шаҳри Ню-Йорк фурӯ рехта шуданд. Ин воқеа 11 сентябри соли 2001 рух дод, ва поккунии аввали маъбад, ё аввалин аз ду даъват ба калисоҳо, эълон карда шуд. Даъвати аввал аз таъмиди Масеҳ оғоз ёфт, вақте ки Рӯҳулқудс аз осмон нозил шуд ва озмоиш барои Исроили қадим оғоз гардид. 11 августи соли 1840 поккунии аввали маъбад, ё аввалин аз ду даъват ба калисоҳо, ба ҳаракати Миллерӣ эълон карда шуд.

At that time, the latter rain and the sealing of the one hundred and forty-four thousand began, in conjunction with the final scenes of the Investigative Judgment. In those final scenes the work of Christ is represented as His blotting out the sins of the faithful from the book of sins, or the blotting out of the names of the professed Christians from the book of life. That period of time is the period of the sprinkling of the latter rain, for God will only pour out the Holy Spirit without measure when the church is pure. At the Sunday law, the outpouring of the Holy Spirit will be without measure.

Дар он вақт, борони охир ва муҳргузории яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор оғоз ёфт, ҳамзамон бо манзараҳои ниҳоии Доварии Тафтишотӣ. Дар он манзараҳои ниҳоӣ кори Масеҳ чунин тасвир мешавад, ки Ӯ гуноҳҳои вафодоронро аз китоби гуноҳҳо маҳв мекунад, ё номҳои масеҳиёни эътирофкунандаро аз китоби ҳаёт маҳв менамояд. Он давраи вақт давраи пошидани борони охир аст, зеро Худо танҳо он гоҳ Рӯҳулқудсро беандоза фурӯ хоҳад рехт, ки калисо пок бошад. Ҳангоми қонуни якшанбе, рехтани Рӯҳулқудс беандоза хоҳад буд.

> “What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.” Testimonies, volume 5, 216.

> «Эй бародарон, шумо дар кори бузурги омодагӣ чӣ мекунед? Онҳое ки бо ҷаҳон як мешаванд, қолаби дунявиро қабул мекунанд ва худро барои нишони ҳайвон омода месозанд. Онҳое ки ба худ эътимод надоранд, ки худро дар пешгоҳи Худо фурӯтан месозанд ва ҷонҳои худро бо итоат ба ростӣ пок мегардонанд, онҳо қолаби осмониро қабул мекунанд ва худро барои мӯҳри Худо бар пешониҳояшон омода месозанд. Вақте ки фармон содир гардад ва он тамға зада шавад, хислати онҳо то абад пок ва беайб боқӣ хоҳад монд». Testimonies, volume 5, 216.

> “The work of the Holy Spirit is to convince the world of sin, of righteousness and of judgment. The world can only be warned by seeing those who believe the truth sanctified through the truth, acting upon high and holy principles, showing in a high, elevated sense, the line of demarcation between those who keep the commandments of God, and those who trample them under their feet. The sanctification of the Spirit signalizes the difference between those who have the seal of God, and those who keep a spurious rest-day. When the test comes, it will be clearly shown what the mark of the beast is. It is the keeping of Sunday. Those who after having heard the truth, continue to regard this day as holy, bear the signature of the man of sin, who thought to change times and laws.” Bible Training School, December 1, 1903.

> «Кори Рӯҳулқудс он аст, ки ҷаҳонро дар бораи гуноҳ, дар бораи адолат ва дар бораи доварӣ мутақоид созад. Ҷаҳонро танҳо бо дидани онҳое, ки ба ростӣ имон доранд, ки ба василаи ростӣ муқаддас гардонида шудаанд, бар асоси усулҳои олӣ ва муқаддас амал мекунанд ва ба таври баланду мутаносиб хати ҷудоиро миёни онҳое, ки аҳкоми Худоро риоят мекунанд, ва онҳое, ки онҳоро зери пои худ поймол менамоянд, нишон медиҳанд, метавон огоҳ кард. Муқаддасгардонии Рӯҳ фарқиятро миёни онҳое, ки мӯҳри Худоро доранд, ва онҳое, ки рӯзи истироҳати қалбакиро нигоҳ медоранд, намоён месозад. Ҳангоме ки озмоиш фаро расад, он гоҳ ба таври равшан нишон дода хоҳад шуд, ки нишони ҳайвон чист. Он риоя кардани рӯзи якшанбе аст. Онҳое ки, пас аз шунидани ростӣ, ин рӯзро ҳамчунон муқаддас меҳисобанд, имзои марди гуноҳро бар худ доранд, он касе ки гумон дошт замонҳо ва шариатро тағйир диҳад». Bible Training School, December 1, 1903.

Isaiah identifies the “day of the east wind,” which he also identifies as the “rough wind,” that is restrained (stayeth), as the point when “the measuring” begins.

Ишаъё «рӯзи боди шарқӣ»-ро, ки онро ҳамчунин «боди сахт» меномад ва боздошта мешавад, ҳамчун ҳамон нуқтае муайян мекунад, ки дар он «ченкунӣ» оғоз меёбад.

> In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Yet the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will show them no favour. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall beat off from the channel of the river unto the stream of Egypt, and ye shall be gathered one by one, O ye children of Israel. And it shall come to pass in that day, that the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria, and the outcasts in the land of Egypt, and shall worship the Lord in the holy mount at Jerusalem. Isaiah 27:6–13.

> Ба андоза, ҳангоме ки он нашъунамо мекунад, Ту бо он муҳокима хоҳӣ кард; Ӯ боди сахти худро дар рӯзи боди шарқӣ бозмедорад. Пас, бо ин гуноҳи Яъқуб пок карда хоҳад шуд; ва тамоми самари ин он аст, ки гуноҳи ӯ бардошта шавад: вақте ки ӯ ҳамаи сангҳои қурбонгоҳро мисли сангҳои оҳак, ки пора-пора кӯфта шудаанд, мегардонад, ашераҳо ва бутҳо барпо нахоҳанд монд. Бо вуҷуди ин, шаҳри истеҳкомёфта вайрон хоҳад шуд, ва маскан тарк карда шуда, мисли биёбон гузошта хоҳад шуд; дар он ҷо гӯсола хоҳад чарид, ва дар он ҷо хоҳад хобид, ва шохаҳои онро хоҳад хӯрд. Вақте ки шохаҳои он хушк шуданд, онҳо шикаста хоҳанд шуд: занон меоянд ва онҳоро оташ мезананд; зеро ин қавме бефаҳманд: бинобар ин, Оне ки онҳоро офарид, бар онҳо раҳм нахоҳад кард, ва Оне ки онҳоро шакл дод, ба онҳо марҳамат нахоҳад намуд. Ва дар он рӯз чунин хоҳад шуд, ки Худованд аз маҷрои дарё то наҳри Миср хоҳад кӯфт, ва шумо, эй банӣ-Исроил, як ба як ҷамъ оварда хоҳед шуд. Ва дар он рӯз чунин хоҳад шуд, ки карнаи бузург навохта хоҳад шуд, ва онҳое ки дар замини Ашшур наздик ба ҳалокат буданд, ва рондашудагон дар замини Миср хоҳанд омад, ва Худовандро бар кӯҳи муқаддас дар Уршалим саҷда хоҳанд кард. Ишаъё 27:6–13.

The “east wind” is the power that sinks the “ships of Tarshish” and brings judgment upon the whore of Tyre. The “east wind” is the power that causes the kings to be afraid. The “east wind” is what brought the “blasting” blight upon Egypt, that produced the seven years of famine, as Joseph and Pharaoh brought the entire world (Egypt), into bondage, and it was the “east wind” that brought the “locusts” that ate up everything during the deliverance from Egypt. Islam is the “east wind.”

«Боди шарқӣ» ҳамон қувваест, ки «киштиҳои Таршиш»-ро ғарқ месозад ва довариро бар фоҳишаи Сур меоварад. «Боди шарқӣ» ҳамон қувваест, ки подшоҳонро ба тарс меандозад. «Боди шарқӣ» ҳамон чизест, ки бар Миср офати «сӯхтагӣ»-ро овард, ки ҳафт соли қаҳтиро ба вуҷуд овард, чунон ки Юсуф ва Фиръавн тамоми ҷаҳонро (Мисрро) ба бандагӣ дароварданд; ва ин ҳамон «боди шарқӣ» буд, ки «малахҳо»-ро овард, ки дар вақти раҳоӣ аз Миср ҳама чизро хӯрданд. Ислом ҳамон «боди шарқӣ» аст.

The reform movements of Bible prophecy establish that each reform movement has its own peculiar theme. The theme of the reform movement of the one hundred and forty four thousand is Islam. On September 11, 2001, Islam of the third Woe attacked the earth beast, and George W. Bush, “the second”, immediately placed a restraint upon the “east wind.” At that event, as Sister White records, when the great buildings of New York City are brought down, Revelation eighteen, verses one through three were fulfilled. Those three verses represent the first of two voices in Revelation chapter eighteen. The second voice is located in verse four, and it identifies the call out of Babylon, which begins at the Sunday law in the United States. Islam of the third woe, is restrained by the four angels of Revelation chapter seven, while the one hundred and forty-four thousand are sealed.

Ҳаракатҳои ислоҳии пешгӯии Китоби Муқаддас муайян месозанд, ки ҳар як ҳаракати ислоҳӣ мавзӯи хоси худро дорад. Мавзӯи ҳаракати ислоҳии яксаду чилу чаҳор ҳазор Ислом аст. Дар 11 сентябри соли 2001, Исломи войи сеюм ба ҳайвони замин ҳамла кард, ва Ҷорҷ В. Буш, «дуюм», фавран бар «шамоли шарқӣ» маҳдудият ҷорӣ намуд. Дар он воқеа, чунон ки хоҳар Уайт қайд мекунад, вақте ки биноҳои бузурги шаҳри Ню-Йорк фурӯ оварда шуданд, Ваҳй боби ҳаждаҳум, оятҳои як то се, ба иҷро расиданд. Он се оят аввали ду овозро дар боби ҳаждаҳуми Ваҳй ифода мекунанд. Овози дуюм дар ояти чорум ҷойгир аст, ва он даъвати аз Бобил берун омаданро муайян мекунад, ки аз қонуни рӯзи якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида оғоз меёбад. Исломи войи сеюмро чор фариштаи боби ҳафтуми Ваҳй бозмедоранд, дар ҳоле ки яксаду чилу чаҳор ҳазор мӯҳр зада мешаванд.

> “The Lord God is a jealous God, yet He bears long with the sins and transgressions of His people in this generation. If the people of God had walked in His counsel, the work of God would have advanced, the messages of truth would have been borne to all people that dwell on the face of the whole earth. Had the people of God believed Him and been doers of His word, had they kept His commandments, the angel would not have come flying through heaven with the message to the four angels that were to let loose the winds that they should blow upon the earth crying, Hold, hold the four winds that they blow not upon the earth until I have sealed the servants of God in their foreheads. But because the people are disobedient, unthankful, unholy, as were ancient Israel, time is prolonged that all may hear the last message of mercy proclaimed with a loud voice. The Lord’s work has been hindered, the sealing time delayed. Many have not heard the truth. But the Lord will give them a chance to hear and be converted, and the great work of God will go forward.” Manuscript Releases, volume 15, 292.

> «Худованд Худо Худои ғайратманд аст, вале Ӯ дар ин насл гуноҳҳо ва таҷовузҳои қавми Худро бисёр таҳаммул мекунад. Агар қавми Худо мувофиқи машварати Ӯ рафтор мекарданд, кори Худо пеш мерафт, паёмҳои ростӣ ба ҳамаи халқҳое, ки бар рӯи тамоми замин сокинанд, расонда мешуд. Агар қавми Худо ба Ӯ имон оварда, иҷрокунандагони каломи Ӯ мебуданд, агар аҳкоми Ӯро нигоҳ медоштанд, фаришта бо он паём ба сӯи он чор фариштае, ки бояд бодҳоро раҳо мекарданд, то бар замин вазанд, аз миёни осмон парвозкунон намеомад ва нидо намекард: Нигоҳ доред, нигоҳ доред он чор бодро, то ки бар замин навазанд, то вақте ки ман бандагони Худоро бар пешониҳояшон мӯҳр занам. Вале азбаски мардум, мисли Исроили қадим, нофармон, носипос ва нопоканд, вақт тӯл мекашад, то ҳама паёми охирини раҳматро, ки бо овози баланд эълон мешавад, бишнаванд. Кори Худованд боздошта шудааст, замони мӯҳргузорӣ ба таъхир афтодааст. Бисёре ростиро нашунидаанд. Аммо Худованд ба онҳо фурсат хоҳад дод, ки бишнаванд ва рӯйгардон шаванд, ва кори бузурги Худо пеш хоҳад рафт». Manuscript Releases, volume 15, 292.

Those who are sealed, are sealed before the Sunday law, for the world can only be warned, and therefore called out of Babylon, by seeing men and women in the Sunday law crisis with the seal of God. The sealing of the one hundred and forty-four thousand began on September 11, 2001, but the sealing time was delayed.

Онҳое ки муҳр зада мешаванд, пеш аз қонуни якшанбе муҳр зада мешаванд, зеро ҷаҳон танҳо ба воситаи дидани мардон ва заноне, ки дар бӯҳрони қонуни якшанбе муҳри Худоро доранд, метавонад огоҳ карда шавад ва аз ин рӯ аз Бобил даъват карда шавад, ки берун ояд. Муҳр задани яксаду чилу чаҳор ҳазор 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, аммо вақти муҳр задан ба таъхир афтод.

All the prophets are addressing the last generation, and this passage is directly referenced to the final generation. In this final generation God’s people did not “walk in His counsel,” and for that reason the sealing time was hindered and delayed. It was delayed and hindered by the beast from the bottomless pit in Revelation chapter eleven, that murdered the two prophets. That beast in the time of the French Revolution was atheism, and it typified the atheistic movement introduced by those who introduced the “woke-ism,” that is now confronting the world, into the movement of Future for America, and then Future for America ceased to walk in God’s counsel and allowed the influence of those who promoted their modern homosexual agenda, in conjunction with others who promoted the setting of time, to hinder the sealing time.

Ҳамаи анбиё ба насли охирин муроҷиат мекунанд, ва ин порча бевосита ба насли ниҳоӣ ишора шудааст. Дар ин насли ниҳоӣ қавми Худо дар «машварати Ӯ» роҳ нарафтанд, ва ба ҳамин сабаб вақти муҳргузорӣ боздошта ва таъхир афтод. Он ба воситаи ҳайвони аз вартаи беҳад баромадаи Ваҳй, боби ёздаҳум, ки ду пайғамбарро кушт, боздошта ва таъхир афтонида шуд. Он ҳайвон дар айёми Инқилоби Фаронса атеизм буд, ва он ҳаракати атеистиро, ки аз ҷониби касоне ворид карда шуд, ки «воукизм»-ро ҷорӣ карданд, тимсол мекард; ҳамон чизе ки ҳоло ҷаҳонро рӯ ба рӯ мешавад, ба ҳаракати Future for America ворид гардид, ва баъд Future for America аз роҳ рафтан дар машварати Худо даст кашид ва иҷоза дод, ки таъсири касоне, ки рӯзномаи муосири ҳамҷинсгароии худро таблиғ мекарданд, ҳамроҳ бо дигароне ки таъйини вақтро пеш мебурданд, вақти муҳргузориро боздоранд.

> “Much that has been revealed to me crowds upon my mind, which I hardly know how to express. Yet I cannot hold my peace. The Lord is indignant at men who set themselves up to rule their fellow-men, and to carry out plans which the Holy Spirit has condemned. I am more surprised than I can express at your failure to discern that God has not set up these men. The new order of things ought to alarm you, for it had not the sanction of heaven.

> «Бисёре аз он чи бар ман ошкор гардидааст, зеҳни маро чунон фаро мегирад, ки ман базӯр медонам онро чӣ гуна баён намоям. Бо вуҷуди ин, ман наметавонам хомӯш бошам. Худованд бар мардоне ғазабнок аст, ки худро барои ҳукмронӣ бар ҳаммаслакони худ бармекашанд ва нақшаҳоеро амалӣ месозанд, ки Рӯҳулқудс онҳоро маҳкум кардааст. Аз он ки шумо натавонистаед дарк намоед, ки Худо ин мардонро барнагузоштааст, ман бештар аз он чи метавонам баён кунам, ба ҳайрат омадаам. Ин тартиботи нави корҳо бояд шуморо ба ташвиш оварад, зеро он тасдиқи осмонро надошт.»

> “The natural heart is not to bring its own tainted, corrupting principles into the work of God. There must be no concealing of the principles of our faith. The third angel’s message is to be sounded by God’s people. It is to swell to the loud cry. The Lord has a time appointed when he will bind off the work; but when is that time? When the truth to be proclaimed for these last days shall go forth as a witness to all nations, then shall the end come. If the power of Satan can come into the very temple of God, and manipulate things as he pleases, the time of preparation will be prolonged.

> «Дили табиӣ набояд принсипҳои олуда ва фосидкунандаи худро ба кори Худо ворид созад. Дар пинҳон доштани принсипҳои имони мо набояд ҳеҷ чиз бошад. Паёми фариштаи сеюм бояд аз ҷониби қавми Худо эълон карда шавад. Он бояд то ба нидои баланд вусъат ёбад. Худованд вақтеро муқаррар кардааст, ки дар он корро ба анҷом хоҳад расонд; аммо он вақт кай аст? Вақте ки ҳақиқате, ки барои ин рӯзҳои охир бояд эълон гардад, ҳамчун шаҳодате ба ҳамаи миллатҳо паҳн шавад, он гоҳ интиҳо фаро хоҳад расид. Агар қудрати Шайтон тавонад ба худи маъбади Худо ворид шавад ва чизҳоро чунон ки мехоҳад идора намояд, вақти омодагӣ ба дарозо хоҳад кашид.»

> “Here is the secret of the movements made to oppose the men whom God sent with a message of blessing for his people. These men were hated. The men and God’s message were despised, as verily as Christ himself was hated and despised at his first advent. Men in responsible positions have manifested the very attributes that Satan has revealed. They have sought to rule minds, to bring their reason and their talents under human jurisdiction. There has been an effort to bring God’s servants under the control of men who have not the knowledge and wisdom of God, or an experience under the Holy Spirit’s guidance. Principles have been born that should never have seen the light of day. The illegitimate child should have been stifled as soon as it breathed the first breath of life. Finite men have been warring against God and the truth and the Lord’s chosen messengers, counterworking them by every means they dared to use. Please consider what virtue there came in the wisdom and plans of those who have slighted God’s messages, and, like the scribes and Pharisees, have despised the very men whom God has used to present light and truth which his people needed.” The 1888 Materials, 1525.

> «Инак аст сирри он ҳаракатҳое, ки барои муқобилат ба мардоне ба амал оварда шуданд, ки Худо онҳоро бо паёми баракат барои қавми Худ фиристода буд. Ин мардон нафрат дида мешуданд. Он мардон ва паёми Худо ба ҳамон андоза хор шумурда мешуданд, ки худи Масеҳ дар омадани аввали Худ нафрат дида ва хор шумурда шуда буд. Мардоне, ки дар мавқеъҳои масъул қарор доштанд, ҳамон хислатҳоеро зоҳир карданд, ки Шайтон ошкор кардааст. Онҳо кӯшиданд бар ақлҳо ҳукмронӣ кунанд, то хирад ва истеъдодҳои онҳоро таҳти итоати ҳокимияти инсонӣ оваранд. Кӯшише буд, ки ходимони Худо зери назорати мардоне оварда шаванд, ки на донишу ҳикмати Худоро доштанд ва на таҷрибае таҳти роҳнамоии Рӯҳулқудс. Усулҳое ба вуҷуд оварда шуданд, ки ҳаргиз набояд рӯшноии рӯзро медиданд. Он фарзанди номашрӯъ бояд ҳамон даме ки нахустин нафаси ҳаётро кашид, хомӯш карда мешуд. Одамони маҳдуд бар зидди Худо ва ростӣ ва паёмоварони баргузидаи Худованд ҷанг бурданд ва бо ҳар василае, ки ҷуръати истифодаи он доштанд, ба онҳо муқобилат мекарданд. Лутфан мулоҳиза кунед, ки дар ҳикмат ва нақшаҳои онҳое, ки паёмҳои Худоро хор шумурданд ва, монанди котибон ва фарисиён, ҳамон мардонеро, ки Худо барои пешкаш кардани нур ва ростие, ки қавми Ӯ ба он ниёз доштанд, истифода бурд, таҳқир карданд, чӣ фазилате вуҷуд дошт». The 1888 Materials, 1525.

The sealing time that began on September 11, 2001, was hindered for the representatives of Satan were allowed to come into the “very temple of God.” The issue that should be seen here is that from 1798 unto 1844, the Millerite temple was erected, and on October 22, 1844, the messenger of the covenant suddenly came unto his temple. The temple and the host had been trampled down by the papacy for twelve hundred and sixty years, and when the papacy received its deadly wound Christ began the work of erecting the Millerite temple, and the symbol of the temple is the number forty-six, on several witnesses.

Мӯҳргузорӣ, ки аз 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, монеа дид, зеро ба намояндагони Шайтон иҷозат дода шуд, ки ба «худи маъбади Худо» дохил шаванд. Масъалае, ки бояд дар ин ҷо дида шавад, ин аст, ки аз соли 1798 то 1844 маъбади миллерӣ бино карда шуд, ва 22 октябри соли 1844 фиристодаи аҳд ногаҳон ба маъбади Худ омад. Маъбад ва лашкар аз ҷониби папагӣ дар тӯли як ҳазору дусаду шаст сол поймол карда шуда буданд, ва ҳангоме ки папагӣ захми марговари худро гирифт, Масеҳ кори бино кардани маъбади миллериро оғоз намуд, ва рамзи маъбад, бар асоси чандин шоҳид, адади чилу шаш аст.

On August 11, 1840, the angel of Revelation ten descended, and the judgment of Protestantism began. That history is repeated to the very letter.

Дар 11 августи соли 1840 фариштаи боби даҳуми Ваҳй нозил шуд, ва доварии протестантизм оғоз ёфт. Он таърих айнан ба ҳамон ҳарф такрор мешавад.

In the Scriptures it is the “east wind” that sinks the ships of Tarshish, and brings down that great city Tyrus, and causes the kings and merchants to three times cry out, “woe, woe” (alas, alas). But in the passage of Isaiah we are considering, the day of the “east wind” is the day when God “stayeth his rough wind.” In this passage the “east wind” is held in check, so as to not prevent the work of the third angel; a work that is accomplished during the time of the latter rain. In this passage the subject of the “east wind” that is held in check, is identifying the latter rain, the work of the third angel, and the gathering out of God’s other children in Babylon. In that time period, the four angels are holding the four winds, during the time of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Дар Навиштаҳо маҳз «шамоли шарқӣ» аст, ки киштиҳои Таршишро ғарқ мекунад, ва он шаҳри бузург — Сурро — фурӯ меорад, ва сабаб мегардад, ки подшоҳон ва тоҷирон се бор нидо кунанд: «вой, вой» (афсӯс, афсӯс). Аммо дар порчаи Ишаъё, ки мо онро баррасӣ мекунем, рӯзи «шамоли шарқӣ» он рӯзест, ки Худо «шамоли сахти Худро бозмедорад». Дар ин порча «шамоли шарқӣ» нигоҳ дошта мешавад, то ки ба кори фариштаи сеюм монеъ нашавад; коре, ки дар замони борони охир ба анҷом мерасад. Дар ин порча мавзӯи «шамоли шарқӣ», ки боздошта шудааст, борони охир, кори фариштаи сеюм, ва ҷамъ овардани дигар фарзандони Худо дар Бобилро муайян месозад. Дар он давраи вақт чор фаришта чор бодро нигоҳ медоранд, дар замони мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазор.

> And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. Revelation 7:1–3.

> Ва баъд аз ин чизҳо ман чор фариштаро дидам, ки бар чор гӯшаи замин истода буданд ва чор бодҳои заминро нигоҳ медоштанд, то бод бар замин, на бар баҳр ва на бар ҳеҷ дарахте навазад. Ва фариштаи дигареро дидам, ки аз шарқ боло меомад ва мӯҳри Худои зиндаро дошт; ва ӯ бо овози баланд ба он чор фаришта нидо кард, ки ба онҳо дода шуда буд ба замин ва баҳр зарар расонанд, ва гуфт: «Ба замин, на ба баҳр ва на ба дарахтон зарар нарасонед, то даме ки мо бандагони Худои худро бар пешониҳояшон мӯҳр зада бошем». Ваҳй 7:1–3.

The staying of the “east wind,” the holding of the “angry nations” and the holding of the “four winds” all occur during the latter rain, for it is the period of the latter rain that the seal of God is placed upon His people. The four winds that are being restrained by the four angels are a symbol of Islam.

Боздошти «боди шарқӣ», нигоҳ доштани «халқҳои хашмгин» ва боздоштани «чор бод» ҳама дар вақти борони охирин рӯй медиҳанд, зеро маҳз дар давраи борони охирин муҳри Худо бар қавми Ӯ гузошта мешавад. Чор боде ки аз ҷониби чор фаришта боздошта мешаванд, рамзи ислом мебошанд.

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> «Фариштагон чор бодро нигоҳ медоранд, ки ҳамчун аспи хашмгин тасвир шудааст, ки мехоҳад худро раҳо карда, бар рӯи тамоми замин тохта гузарад ва дар роҳи худ харобӣ ва марг оварад.

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> «Оё мо бар лаби худи олами абадӣ хоб равем? Оё мо кунд ва сард ва мурда бошем? Оҳ, кош дар калисоҳои мо Рӯҳ ва нафаси Худо бар қавми Ӯ дамида шавад, то ки онҳо бар поҳои худ истода, зинда гарданд. Ба мо лозим аст, ки бубинем: роҳ танг аст, ва дарвоза маҳдуд. Аммо вақте ки мо аз дарвозаи танг мегузарем, фарохии он ҳадду канор надорад». Manuscript Releases, volume 20, 217.

We will consider these realities further in the next article, for it is “in the days of these kings”, represented by the eighth kingdom of Bible prophecy, that “is of the seven” kingdoms, that God sets up an everlasting kingdom.

Мо ин воқеиятҳоро дар мақолаи оянда боз ҳам бештар баррасӣ хоҳем кард, зеро маҳз «дар айёми ин подшоҳон», ки бо салтанати ҳаштуми пешгӯии Китоби Муқаддас ифода ёфтааст, ва «аз ҷумлаи он ҳафт» салтанат мебошад, Худо салтанате барпо мекунад, ки ҷовидона аст.

> And in the days of these kings shall the God of heaven set up a kingdom, which shall never be destroyed: and the kingdom shall not be left to other people, but it shall break in pieces and consume all these kingdoms, and it shall stand for ever. Forasmuch as thou sawest that the stone was cut out of the mountain without hands, and that it brake in pieces the iron, the brass, the clay, the silver, and the gold; the great God hath made known to the king what shall come to pass hereafter: and the dream is certain, and the interpretation thereof sure. Daniel 2:44, 45.

> Ва дар айёми ин подшоҳон Худои осмон подшоҳие барпо хоҳад кард, ки ҳаргиз нест нахоҳад шуд; ва ин подшоҳӣ ба қавми дигар вогузор нахоҳад гардид, балки ҳамаи ин подшоҳиҳоро пора-пора карда, нобуд хоҳад сохт, ва худ ҷовидона қоим хоҳад монд. Зеро ту дидӣ, ки санг бе ёрии дастҳо аз кӯҳ бурида шуд ва оҳан, мис, гил, нуқра ва тиллоро пора-пора кард; Худои бузург ба подшоҳ маълум гардонд, ки баъд аз ин чӣ воқеъ хоҳад шуд; ва хоб яқин аст, ва таъбири он дуруст. Дониёл 2:44, 45.

Back to Articles