Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Twenty-Three

Китоби Дониёл — саду бисту сеюм

Unveiling the Prophetic Significance of Daniel 11:40

Ошкор сохтани аҳамияти нубувватии Дониёл 11:40

Author

Jeff Pippenger

Published

March 8, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Verse forty of Daniel eleven is one of the most profound verses in God’s Word, as is Daniel chapter eight, verse fourteen. Verse forty is represented by the Hiddekel River and the Ulai River represents Daniel chapter eight, verse fourteen.

Ояти чилуми боби ёздаҳуми Дониёл яке аз амиқтарин оятҳо дар Каломи Худост, ҳамон тавре ки Дониёл боби ҳашт, ояти чордаҳ. Ояти чилумро дарёи Ҳиддеқал намояндагӣ мекунад, ва дарёи Ӯлой Дониёл боби ҳашт, ояти чордаҳро намояндагӣ мекунад.

Verse forty begins with the words, “and at the time of the end,” thus specifically identifying that the beginning of the verse is 1798. The fifty-one words of the verse were unsealed in 1989, when they were recognized as identifying the collapse of the Soviet Union at that time. Those fifty-one words in the verse, represent both the time of the end in 1798, and then another the time of the end in 1989. Alpha and Omega placed His signature on the verse for all who are willing to see and hear. The time of the end for the movements of both the first and third angels are represented in that one verse.

Ояти чиҳилум бо суханони «ва дар замони интиҳо» оғоз меёбад ва ба ин васила махсусан муайян месозад, ки оғози ин оят соли 1798 аст. Панҷоҳу як калимаи ин оят дар соли 1989 кушода шуданд, вақте ки дарк карда шуд, ки онҳо фурӯпошии Иттиҳоди Шӯравиро дар ҳамон вақт муайян месозанд. Он панҷоҳу як калима дар ин оят ҳам замони интиҳоро дар соли 1798 намояндагӣ мекунанд, ва сипас боз як замони интиҳоро дар соли 1989. Алфа ва Омега имзои Худро бар ин оят барои ҳамаи онҳое гузошт, ки омодаанд бубинанд ва бишнаванд. Замони интиҳо барои ҳаракатҳои ҳам фариштаи якум ва ҳам фариштаи сеюм дар ҳамон як оят намояндагӣ шудааст.

The following verse identifies when the papacy, represented as the king of the north, conquers the United States, represented as the glorious land, at the soon coming Sunday law in the United States. Therefore, though the words of verse forty identify the time of the end in 1798, as the beginning, and the time of the end in 1989, as the ending, the reality is that the prophetic history represented in verse forty does not finish until verse forty-one, when the king of the north conquers the glorious land. This means that the history from the collapse of the Soviet Union in 1989, until the soon-coming Sunday law in verse forty-one, represents the history of the United States from President Ronald Reagan until the soon coming Sunday law. That history includes September 11, 2001 and onward unto the hour of the great earthquake of Revelation chapter eleven.

Ояти баъдӣ муайян мекунад, ки кай папагӣ, ки ҳамчун подшоҳи шимол ифода шудааст, Иёлоти Муттаҳидаро, ки ҳамчун замини ҷалол ифода шудааст, дар қонуни наздики якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида фатҳ мекунад. Бинобар ин, гарчанде ки суханони ояти чилум замони охирро дар соли 1798 ҳамчун ибтидо ва замони охирро дар соли 1989 ҳамчун анҷом муайян мекунанд, воқеият ин аст, ки таърихи пешгӯёна, ки дар ояти чилум ифода шудааст, то ояти чилу якум ба анҷом намерасад, вақте ки подшоҳи шимол замини ҷалолро фатҳ мекунад. Ин маънои онро дорад, ки таърих аз фурӯпошии Иттиҳоди Шӯравӣ дар соли 1989 то қонуни наздики якшанбе дар ояти чилу якум, таърихи Иёлоти Муттаҳидаро аз замони Президент Роналд Рейган то қонуни наздики якшанбе ифода мекунад. Он таърих рӯзи 11 сентябри соли 2001 ва минбаъд то соати заминларзаи бузурги Ваҳй боби ёздаҳро дар бар мегирад.

When the verse was initially unsealed, an argument was raised against the truth that “the claim by Pippenger, that the verse represents the history of 1798, unto the Sunday law was an absurd claim, for verses in the Bible never represent such long periods of history.” We had not thought about the concept of whether there is a limit upon a period of time that can be located in one verse, but we immediately remembered that Revelation chapter thirteen, verse eleven identifies the very same history, and it does so, in one verse. The history of the earth beast began in 1798, and the speaking of the earth beast as a dragon, is fulfilled at the soon coming Sunday law.

Ҳангоме ки оят дар ибтидо кушода шуд, бар зидди ин ҳақиқат эътирозе пеш оварда шуд, ки «иддаои Пиппенгер, ки ин оят таърихи аз соли 1798 то қонуни якшанберо ифода мекунад, иддаои аблаҳонаест, зеро оятҳои Китоби Муқаддас ҳаргиз чунин давраҳои тӯлонии таърихро намояндагӣ намекунанд». Мо дар бораи ин мафҳум, ки оё барои давраи замоне, ки метавонад дар як оят ҷой дода шавад, ҳадде вуҷуд дорад ё не, андеша накарда будем, аммо фавран ба ёд овардем, ки Ваҳй боби сездаҳ, ояти ёздаҳ айнан ҳамон таърихро муайян мекунад, ва инро дар як оят анҷом медиҳад. Таърихи ҳайвони заминӣ дар соли 1798 оғоз ёфт, ва сухан гуфтани ҳайвони заминӣ мисли аждаҳо, дар қонуни якшанбеи ба қарибӣ оянда иҷро хоҳад шуд.

> “And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns.” Signs of the Times, November 1, 1899.

> «Ва ҳангоме ки папаият, аз қуввати худ маҳрум гардида, маҷбур шуд аз таъқибот даст кашад, Юҳанно қудрати наверо дид, ки бармехост, то овози аждаҳоро такрор намояд ва ҳамон кори бераҳмона ва куфромезро идома диҳад. Ин қудрат, ки охирин қудратест, ки бар зидди калисо ва шариати Худо ҷанг хоҳад кард, бо ҳайвоне, ки шохҳои баррагуна дошт, рамзӣ тасвир шудааст». Signs of the Times, November 1, 1899.

If a person needed to be technical, verse forty covers the history of 1798, to verse forty-one, and in verse forty-one the Sunday law is identified, so unlike the single verse in Revelation chapter thirteen, verse forty is actually a little bit shorter because the Sunday law is in the next verse, whereas, in Revelation chapter thirteen, 1798 to the Sunday law is in one verse. Sister White informs us the “same line of prophecy” that is in the book of Daniel is taken up in the book of Revelation, and Revelation chapter thirteen, verse eleven, easily goes right over the top of verse forty, if you choose to apply the principle of line upon line.

Агар касе мехост ба таври дақиқ сухан гӯяд, ояти чиҳилум таърихи соли 1798-ро то ояти чиҳилуякум дар бар мегирад, ва дар ояти чиҳилуякум қонуни якшанбе муайян карда мешавад; пас, бар хилофи як ояти ягона дар боби сездаҳуми Ваҳй, ояти чиҳилум дар асл андаке кӯтоҳтар аст, зеро қонуни якшанбе дар ояти баъдӣ меояд, ҳол он ки дар боби сездаҳуми Ваҳй, аз 1798 то қонуни якшанбе дар як оят омадааст. Хоҳар Уайт ба мо хабар медиҳад, ки «ҳамон хатти пешгӯӣ», ки дар китоби Дониёл аст, дар китоби Ваҳй идома меёбад, ва Ваҳй боби сездаҳум, ояти ёздаҳум, ба осонӣ аз болои ояти чиҳилум мегузарад, агар шумо интихоб кунед, ки усули «хат бар хат»-ро татбиқ намоед.

When you do employ the principle of line upon line, you find that verse forty’s representation of Revelation thirteen’s earth beast (the United States), who in verse forty is represented by the “chariots, ships and horsemen,” changes from a lamblike beast with two horns in 1798 into a dragon-speaking beast at the soon coming Sunday law, and also that the lamblike-beast has two horns.

Ҳангоме ки шумо воқеан аз усули «хат бар хат» истифода мебаред, дармеёбед, ки тасвири ҳайвони заминии Ваҳй боби сездаҳ (Иёлоти Муттаҳида), ки дар ояти чиҳилум ба воситаи «аробаҳо, киштиҳо ва саворагон» нишон дода шудааст, аз ҳайвони баррамонанде, ки дар соли 1798 ду шох дошт, ба ҳайвоне табдил меёбад, ки дар вақти қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда мисли аждаҳо сухан мегӯяд; ва ҳамчунин, ки он ҳайвони баррамонанд ду шох дорад.

Verse forty, also represents the symbolic seventy years when the whore of Tyre is forgotten, for the seventy symbolic years are as the days of one king, and a king is a kingdom. Based upon verse forty, and the line of Revelation chapter thirteen, the kingdom of Bible prophecy that rules for the seventy symbolic years of Isaiah chapter twenty-three is the earth beast, which has two horns of strength. The earth beast begins with two horns of strength representing Republicanism and Protestantism, but as the history of verse forty draws near its fulfillment in verse forty-one, its two prophetic strengths are then identified as “ships” (economic power), and “chariots and horsemen” (military might).

Ояти чиҳилум, ҳамчунин, он ҳафтод соли рамзиро ифода мекунад, ки дар он фоҳишаи Сур фаромӯш мешавад, зеро он ҳафтод соли рамзӣ мисли рӯзҳои як подшоҳ аст, ва подшоҳ як подшоҳист. Бар асоси ояти чиҳилум ва хати Ваҳй боби сенздаҳ, подшоҳии пешгӯии Китоби Муқаддас, ки барои он ҳафтод соли рамзии Ишаъё боби бисту се ҳукмронӣ мекунад, ҳайвони замин аст, ки ду шохи қувват дорад. Ҳайвони замин бо ду шохи қувват оғоз меёбад, ки Ҷумҳурихоҳӣ ва Протестантизмро намояндагӣ мекунанд, аммо чун таърихи ояти чиҳилум ба иҷрошавии худ дар ояти чиҳилу якум наздик мешавад, он гоҳ ду қуввати пешгӯёнаи он ҳамчун «киштиҳо» (қудрати иқтисодӣ) ва «аробаҳо ва саворагон» (тавоноии ҳарбӣ) шинохта мешаванд.

During the seventy symbolic years of Isaiah chapter twenty-three, the whore of Tyre, who in verse forty is the king of the north, is forgotten. But then at the end of the seventy symbolic years she will once again commit fornication with the kings of the earth, as was done in the history leading up to the collapse of the Soviet Union when all historians confirm that President Reagan secured a secret alliance with the antichrist of Bible prophecy for the purpose of bringing down the Soviet Union. In the period leading up to 1989 Reagan had already begun a secret illicit relationship with the man of sin, thus Nebuchadnezzar’s musicians began to practice the tune that the forgotten whore was beginning to sing. The unprecedented worldwide ministry of John Paull II, in that very history, was the beginning of the “song and dance” that caused “all the world” to “wonder after the beast”.

Дар давоми ҳафтод соли рамзии боби бисту сеюми Ишаъё, фоҳишаи Сур, ки дар ояти чилум подшоҳи шимол аст, фаромӯш карда мешавад. Аммо он гоҳ, дар анҷоми ҳафтод соли рамзӣ, вай бори дигар бо подшоҳони замин зино хоҳад кард, чунон ки дар таърихе, ки ба суқути Иттиҳоди Шӯравӣ оварда расонд, анҷом ёфт, вақте ки ҳамаи таърихнигорон тасдиқ мекунанд, ки Президент Рейган барои сарнагун сохтани Иттиҳоди Шӯравӣ бо зиддимасеҳи нубуввати Китоби Муқаддас иттиҳоди махфие ба даст овард. Дар даврае, ки ба соли 1989 мебурд, Рейган аллакай муносибати пинҳонии ҳаромеро бо марди гуноҳ оғоз карда буд; бинобар ин, навозандагони Набукаднесар ба тамрини оҳанге оғоз карданд, ки фоҳишаи фаромӯшшуда ба сароидани он шурӯъ карда буд. Хидмати бесобиқаи умумиҷаҳонии Юҳанно Павлуси II, дар ҳамон таърих, оғози «суруду рақс»-е буд, ки сабаб шуд «тамоми ҷаҳон» «аз паи ваҳшӣ» биравад.

Verse forty also represents the history of Laodicean Adventism, which began in 1798 as Sardis, then those in Sardis accepted the light that was unsealed, and then the Philadelphian movement came out of Sardis. When the Philadelphian movement rejected the light of 1856, they then transitioned from a movement unto the Laodicean church in 1863. That church is therefore destined to be spewed out of the mouth of the Lord in verse forty-one, which is the soon-coming Sunday law. Verse forty represents not only the history of the United States, but also the history of Laodicean Adventism.

Ояти чиҳил инчунин таърихи адвентизми Лаодикияро ифода менамояд, ки дар соли 1798 ҳамчун Сардис оғоз ёфт; сипас онҳое ки дар Сардис буданд, нури кушодашударо пазируфтанд, ва баъд ҳаракати Филаделфия аз Сардис берун омад. Вақте ки ҳаракати Филаделфия нури соли 1856-ро рад кард, он гоҳ онҳо дар соли 1863 аз як ҳаракат ба калисои Лаодикия гузаштанд. Аз ин рӯ, он калисо таъин шудааст, ки дар ояти чиҳилу як аз даҳони Худованд қай карда шавад, ки он қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда аст. Ояти чиҳил на танҳо таърихи Иёлоти Муттаҳидаро ифода мекунад, балки ҳамчунин таърихи адвентизми Лаодикияро низ.

Laodicean Adventism was given the divine light of God’s Word for its anchor point and strength, and the government of the United States was given the divine light of the Constitution of the United States for its anchor point and strength. They both began prophetically as horns in 1798, and by the end of the seventy symbolic years, the apostate Republican horn and the apostate Protestant horn will come together as one horn and speak as a dragon.

Адвентизми Лоодикия барои нуқтаи такягоҳ ва қуввати худ нури илоҳии Каломи Худоро гирифт, ва ҳукумати Иёлоти Муттаҳида барои нуқтаи такягоҳ ва қуввати худ нури илоҳии Конститутсияи Иёлоти Муттаҳидаро гирифт. Ҳар дуи онҳо ба таври нубувватӣ дар соли 1798 ҳамчун шохҳо оғоз ёфтанд, ва то поёни ҳафтод соли рамзӣ, шохи муртадди ҷумҳуриявӣ ва шохи муртадди протестантӣ бо ҳам ҳамчун як шох муттаҳид хоҳанд шуд ва ҳамчун аждаҳо сухан хоҳанд гуфт.

Verse forty’s two horns are the government, and the chosen church, that represent two lines of prophecy which run together, for they are represented as two horns upon a single beast. Wherever the beast goes the two horns also go, and they do so in the same prophetic history. The horn of Protestantism has a twofold prophetic nature represented by Laodicea and Philadelphia. The horn of Republicanism also has a twofold prophetic nature represented by the Republican and Democratic political parties. The second of each of the horn’s twofold nature, comes up last and comes up higher, according to Daniel chapter eight.

Ду шохи ояти чиҳилум ҳукумат ва калисои баргузида мебошанд, ки ду хатти нубувватро намояндагӣ мекунанд, ки бо ҳам меравад, зеро онҳо ҳамчун ду шох бар як ҳайвони воҳид муаррифӣ шудаанд. Ба ҳар куҷое ки ҳайвон меравад, он ду шох низ мераванд, ва инро дар ҳамон таърихи нубувватӣ ба ҷо меоранд. Шохи протестантизм дорои табиати нубувватии дугона аст, ки бо Лаодикия ва Филаделфия намояндагӣ мешавад. Шохи ҷумҳурихоҳӣ низ дорои табиати нубувватии дугона аст, ки бо ҳизбҳои сиёсии ҷумҳурихоҳ ва демократ намояндагӣ мешавад. Дувуми ҳар яке аз табиати дугонаи шох, мувофиқи боби ҳаштуми Дониёл, баъдтар бармеояд ва болотар мебарояд.

> Then I lifted up mine eyes, and saw, and, behold, there stood before the river a ram which had two horns: and the two horns were high; but one was higher than the other, and the higher came up last. Daniel 8:3.

> Пас чашмони худро боло бардоштам, ва дидам, ва инак, назди дарё қӯчқоре истода буд, ки ду шох дошт; ва ҳар ду шох баланд буданд, вале яке аз дигаре баландтар буд, ва он ки баландтар буд, баъдтар баромад. Дониёл 8:3.

The twofold characteristics of each horn is illustrated in the line of Christ by the Sadducees and Pharisees, which in the Republican horn equates to liberalism (pro-slavery, democracy, woke-ism and globalism), and conservatism (anti-slavery, a Constitutional republic, traditionalists, MAGA). The twofold characteristics of the Protestant horn equates to Philadelphia and Laodicea. There is not a perfect parallel between the two horns’ division into a twofold symbol, for neither progressive liberalism or conservative MAGA-ism comes out on the right side of the Sunday law issue, for the Pharisees and Sadducees came together at the cross; but at the soon coming Sunday law, which was typified by the cross, Laodicea is spewed out of the mouth of the Lord, and the Philadelphian horn is then lifted up as an ensign. Still, the twofold nature of both horns is represented by the theological controversy between the Pharisees and Sadducees, and the messenger to the Gentiles (Paul), in the history of Christ, had formerly been a Pharisee of Pharisees.

Хусусиятҳои дугонаи ҳар як шох дар хатти Масеҳ ба воситаи саддуқиён ва фарисиён нишон дода мешавад, ки дар шохи ҷумҳурихоҳ ба либерализм (тарафдори ғуломдорӣ, демократия, воук-изм ва глобализм) ва консерватизм (зидди ғуломдорӣ, ҷумҳурии конститутсионӣ, анъанагароён, MAGA) баробар мегардад. Хусусиятҳои дугонаи шохи протестантӣ ба Филаделфия ва Лаодикия баробар мегардад. Дар тақсимоти ду шох ба рамзи дугона мутобиқати комиле вуҷуд надорад, зеро на либерализми пешрафта ва на MAGA-изми консервативӣ дар масъалаи қонуни якшанбе ба ҷониби дуруст намебароянд, зеро фарисиён ва саддуқиён назди салиб бо ҳам муттаҳид шуданд; вале дар қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда, ки салиб намунаи он буд, Лаодикия аз даҳони Худованд қай карда берун андохта мешавад, ва он гоҳ шохи филаделфиявӣ ҳамчун парчам боло бардошта мешавад. Бо вуҷуди ин, табиати дугонаи ҳар ду шох тавассути баҳси илоҳиётии миёни фарисиён ва саддуқиён муаррифӣ мешавад, ва фиристода ба ғайрияҳудиён (Павлус) дар таърихи Масеҳ пештар фарисии фарисиён буд.

The methodology of the latter rain, being line upon line, produces great light in verse forty when it is applied. Revelation chapters two through eighteen, are all in alignment with verse forty. Isaiah chapter twenty three’s testimony of the whore of Tyre aligns with the verse. Of course, there are several other passages that are to be laid over the top of verse forty, but perhaps the most significant line upon line application of verse forty is verse forty itself.

Методологияи борони дерин, ки «хат бар хат» мебошад, ҳангоми татбиқ гардиданаш дар ояти чиҳил нури бузург ба вуҷуд меоварад. Бобҳои ду то ҳаждаҳи Ваҳй ҳама бо ояти чиҳил мутобиқат доранд. Шаҳодати боби бисту сеюми Ишаъё дар бораи фоҳишаи Сур бо ин оят ҳамоҳанг аст. Албатта, чандин порчаҳои дигари Навиштаҷот низ ҳастанд, ки бояд бар болои ояти чиҳил гузошта шаванд, аммо шояд муҳимтарин татбиқи «хат бар хат»-и ояти чиҳил худи ояти чиҳил бошад.

In verse forty the time of the end in 1798 and the time of the end in 1989, are both set forth. This directs a student of prophecy to lay the time of the end in 1798 over the top of the time of the end in 1989. When that is done, the history of verse forty produces two lines that each begin in 1798, and continue until the soon coming Sunday law of verse forty-one. The line that begins in 1798 identifies the internal message of God’s last day people, and the line that begins in 1989 identifies the external message of God’s last day people during the very same history. Verse forty therefore possesses within itself the symbolism represented by the same internal and external prophetic relationship of the seven churches and the seven seals in the book of Revelation. And this prophetic phenomenon is represented in one verse, made up of fifty-one words!

Дар ояти чилум ҳам замони охир дар соли 1798 ва ҳам замони охир дар соли 1989 баён гардидааст. Ин чиз донишҷӯи нубувватро раҳнамоӣ мекунад, то замони охирро дар соли 1798 бар болои замони охир дар соли 1989 қарор диҳад. Вақте ки ин кор анҷом дода мешавад, таърихи ояти чилум ду хатро ба вуҷуд меорад, ки ҳар яке аз соли 1798 оғоз ёфта, то қонуни якшанбеи ба наздикӣ ояндаи ояти чилу як идома меёбад. Хате, ки аз соли 1798 оғоз меёбад, паёми дохилии қавми рӯзҳои охири Худоро муайян месозад, ва хате, ки аз соли 1989 оғоз меёбад, паёми берунии қавми рӯзҳои охири Худоро дар айни ҳамон таърих муайян мекунад. Бинобар ин, ояти чилум дар дохили худ рамзиятеро дорост, ки аз ҷониби ҳамон муносибати нубувватии дохилӣ ва берунӣ дар бораи ҳафт калисо ва ҳафт мӯҳр дар китоби Ваҳй ифода шудааст. Ва ин падидаи нубувватӣ дар як оят, ки аз панҷоҳу як калима иборат аст, муаррифӣ гардидааст!

The Millerites recognized the internal-external message of the seven churches and seven seals, but they also recognized that the seven trumpets also represented a third line of truth which was an element of the history represented by the seven churches and seven seals. The trumpets were, as Miller states, “the peculiar judgments” that were brought upon Rome. The Millerites understood the judgments of God represented by the seven trumpets were connected with the history of the seven churches and the parallel history of the seven seals.

Миллериён паёми дохилӣ-берунии ҳафт калисо ва ҳафт мӯҳрро дарк карданд, аммо онҳо ҳамчунин дарк карданд, ки ҳафт карнай низ як хатти сеюми ҳақиқатро ифода менамуд, ки ҷузъе аз таърихе буд, ки аз ҷониби ҳафт калисо ва ҳафт мӯҳр тасвир шудааст. Карнайҳо, чунон ки Миллер мегӯяд, «ҷазоҳои махсус» буданд, ки бар Рум оварда шуданд. Миллериён мефаҳмиданд, ки довариҳои Худо, ки тавассути ҳафт карнай ифода шудаанд, бо таърихи ҳафт калисо ва таърихи мувозии ҳафт мӯҳр алоқаманд буданд.

Verse forty includes the history of September 11, 2001, and in verse forty the prophetic line of the seven trumpets is therefore, also aligned. The first angel arrived in 1798, in order to announce the opening of the judgment in 1844. That judgment breaks down into an investigative and executive judgment. The history of verse forty is the history of the investigative judgment and the history of verse forty-one onward until Michael stands up and the seven last plagues are poured out is the history of the executive judgment.

Ояти чил таърихи 11 сентябри соли 2001-ро дар бар мегирад, ва аз ин рӯ, дар ояти чил хатти нубувватии ҳафт карнай низ мутобиқ мегардад. Фариштаи аввал дар соли 1798 омад, то кушода шудани довариро дар соли 1844 эълон намояд. Он доварӣ ба доварии таҳқиқотӣ ва доварии иҷроӣ тақсим мешавад. Таърихи ояти чил таърихи доварии таҳқиқотӣ аст, ва таърихи ояти чилу як ва баъд аз он то вақте ки Микоил бархезад ва ҳафт балои охирин рехта шаванд, таърихи доварии иҷроӣ мебошад.

The executive judgment begins when the United States speaks as a dragon.

Ҳукми иҷроӣ вақте оғоз меёбад, ки Иёлоти Муттаҳида ҳамчун аждаҳо сухан мегӯяд.

> ““The lamblike horns and dragon voice of the symbol point to a striking contradiction between the professions and the practice of the nation thus represented. The ‘speaking’ of the nation is the action of its legislative and judicial authorities. By such action it will give the lie to those liberal and peaceful principles which it has put forth as the foundation of its policy. The prediction that it will speak ‘as a dragon’ and exercise ‘all the power of the first beast’ plainly foretells a development of the spirit of intolerance and persecution that was manifested by the nations represented by the dragon and the leopardlike beast. And the statement that the beast with two horns ‘causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast’ indicates that the authority of this nation is to be exercised in enforcing some observance which shall be an act of homage to the papacy.” The Great Controversy, 443.

> «Шохҳои монанди барра ва овози аждаҳогини ин рамз ба зиддияти чашмгире миёни эътирофҳо ва амалияи миллате, ки ба ин васила тасвир шудааст, ишора мекунанд. “Сухан гуфтан”-и миллат амали мақомоти қонунгузор ва судии он аст. Бо чунин амал вай дурӯғ будани он усулҳои озодихоҳона ва сулҳомезро, ки онҳоро ҳамчун пояи сиёсати худ пеш ниҳодааст, ошкор хоҳад кард. Пешгӯии он ки вай “мисли аждаҳо” сухан хоҳад гуфт ва “тамоми қудрати ҳайвони якумро” ба амал хоҳад овард, ба равшанӣ пешакӣ аз инкишофи рӯҳи таҳаммулнопазирӣ ва таъқиботе хабар медиҳад, ки аз ҷониби миллатҳое, ки бо аждаҳо ва ҳайвони палангмонанд намояндагӣ шудаанд, зоҳир гардида буд. Ва изҳороти он ки ҳайвони дӯшоха “замин ва сокинони онро водор месозад, ки ба ҳайвони якум саҷда кунанд” нишон медиҳад, ки қудрати ин миллат дар ҷорӣ намудани риояи баъзе маросиме ба кор бурда хоҳад шуд, ки амали эҳтиромгузорӣ ба папагӣ хоҳад буд». «Ҷанги Бузург», 443.

When the United States “speaks,” and enforces the soon coming Sunday law, the “second voice” of Revelation chapter eighteen, “speaks,” by calling men and women out of Babylon.

Ҳангоме ки Иёлоти Муттаҳидаи Амрико «сухан мегӯяд» ва қонуни ба наздикӣ омадании якшанберо ҷорӣ менамояд, «овози дуюм»-и боби ҳаждаҳуми Ваҳй низ «сухан мегӯяд» ва мардону занонро аз Бобил берун мехонад.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. Revelation 18:4–6.

> Ва ман овози дигареро аз осмон шунидам, ки мегуфт: «Аз вай берун оед, эй қавми Ман, то ки шарики гуноҳҳои вай нагардед ва аз балоҳои вай насиб наёбед. Зеро гуноҳҳои вай то ба осмон расидаанд, ва Худо бадиҳои вайро ба ёд овардааст. Ба вай ҳамон тавр подош диҳед, чунон ки вай ба шумо подош додааст, ва мувофиқи аъмолаш ба вай ду баробар диҳед; дар он ҷоме, ки вай пур кардааст, барои вай ду баробар пур кунед». Ваҳй 18:4–6.

In verse forty-one, when the United States speaks, those who are still in the threefold environment of modern Babylon are called out when the “second voice” of Revelation chapter eighteen speaks. Those that are then called out are represented in verse forty-one as “Edom, Moab and the chief of the children of Ammon.” In the verse, those represented in the threefold symbol of modern Babylon, escape the hand of the king of the north (the papacy). The Hebrew word “escape,” means to escape by slipperiness, and its inherent meaning is that the escape is accomplished from something that had previous to the escape held those that escape in captivity.

Дар ояти чиҳилу якум, вақте ки Иёлоти Муттаҳида сухан мегӯяд, онҳое ки ҳанӯз дар муҳити сегонаи Бобили муосир қарор доранд, ҳангоми сухан гуфтани «овози дуюм»-и боби ҳаждаҳуми Ваҳй даъват карда мешаванд, ки берун оянд. Онҳое ки баъдан даъват карда мешаванд, дар ояти чиҳилу якум ҳамчун «Адӯм, Мӯоб ва баргузидатарини фарзандони Аммӯн» муаррифӣ шудаанд. Дар ин оят, онҳое ки дар рамзи сегонаи Бобили муосир намояндагӣ шудаанд, аз дасти подшоҳи шимол (попият) раҳо меёбанд. Калимаи ибронии «раҳо шудан» маънои аз роҳи лағжанда гурехтанро дорад, ва маънои зотии он ин аст, ки ин раҳоӣ аз чизе сурат мегирад, ки пеш аз ин фирор, касонеро ки мегурезанд, дар асорат нигоҳ медошт.

> He shall enter also into the glorious land, and many [countries] shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. He shall stretch forth his hand also upon the countries: and the land of Egypt shall not escape. Daniel 11:41, 42.

> Ӯ ҳамчунин ба замини ҷалол дохил хоҳад шуд, ва бисёр [кишварҳо] сарнагун хоҳанд гардид; вале инҳо аз дасти ӯ халос хоҳанд шуд: яъне Адӯм, ва Мӯоб, ва саркардагони банӣ-Аммӯн. Ӯ дасти худро ҳамчунин бар кишварҳо дароз хоҳад кард; ва замини Миср раҳо нахоҳад ёфт. Дониёл 11:41, 42.

In verse forty-two the papacy (the king of the north), conquers its third geographical obstacle when it takes Egypt, which is a symbol of the United Nations, as typified by Herod’s birthday, when he succumbs to the deceptive dance of Salome (the United States), the daughter of Herodias (the papacy). This identifies when the United Nations (the “ten kings” of Revelation seventeen), agree to give their kingdom to the beast for one hour. The one hour is the hour of Revelation eleven’s “great earthquake”, and the “hour” when the whore of Babylon is judged. In verse forty-two, Egypt (the United Nations), “shall not escape.”

Дар ояти чиҳилу дуюм папагӣ (подшоҳи шимол) монеаи сеюми ҷуғрофии худро мағлуб месозад, ҳангоме ки Мисрро, ки рамзи Созмони Милали Муттаҳид аст, тасарруф мекунад; чунон ки ин дар зодрӯзи Ҳиродус ба таври намунавӣ нишон дода шудааст, вақте ки ӯ ба рақси фиребандаи Саломе (Иёлоти Муттаҳида), духтари Ҳиродия (папагӣ), таслим мегардад. Ин муайян месозад, ки кай Созмони Милали Муттаҳид («даҳ подшоҳ»-и Ваҳй боби ҳабдаҳ) розӣ мешаванд, ки салтанати худро барои як соат ба ваҳшӣ бисупоранд. Он як соат ҳамон соати «заминларзаи бузург»-и Ваҳй боби ёздаҳ аст, ва ҳамон «соат»-ест, ки дар он фоҳишаи Бобил доварӣ карда мешавад. Дар ояти чиҳилу дуюм Миср (Созмони Милали Муттаҳид) «раҳо нахоҳад ёфт».

The Hebrew word translated as “escape” in verse forty-two is different than the Hebrew word in verse forty-one. In verse forty-two the word “escape” means “finding no deliverance”, but verse forty-one is identifying when those previous to the soon coming Sunday law have been holding hands with the papacy, then escape as if by slipperiness. Prior to the hour of the Sunday law crisis those in the communion of modern Babylon have been accepting the satanic idea that Sunday is God’s day of worship. When the mark of the beast is enforced, a person can either accept it for whatever reason, or actually believe it to be so. To believe it is to receive the mark in the forehead, and to simply accept it, is to receive the mark in your hand.

Калимаи иброние, ки дар ояти чилу дувум ҳамчун «гурехтан» тарҷума шудааст, аз калимаи ибронии ояти чилу якум фарқ мекунад. Дар ояти чилу дувум калимаи «гурехтан» маънои «наёфтани раҳоӣ»-ро дорад, аммо ояти чилу якум он замонеро муайян мекунад, ки касоне, ки пеш аз қонуни ба зудӣ ояндаи якшанбе бо папагӣ даст ба даст дода буданд, сипас гӯё бо лағжандагӣ мегурезанд. Пеш аз соати буҳрони қонуни якшанбе, онҳое ки дар ширкати Бобили муосир ҳастанд, фикри шайтонӣеро қабул мекарданд, ки якшанбе рӯзи ибодати Худост. Вақте ки нишони ҳайвон иҷборӣ гардонда мешавад, инсон метавонад ё онро ба ҳар гуна сабаб бипазирад, ё воқеан бовар кунад, ки чунин аст. Бовар кардани он маънои гирифтани нишонро бар пешонӣ дорад, ва фақат пазируфтани он маънои гирифтани нишонро бар даст дорад.

Those who escape the hand of the papacy at the Sunday law, reject the satanic idea that God’s day of worship is the day of the sun at the very time when the United States and the United Nations are joining hands with the whore of Rome, the papal power, the king of the north.

Онҳое ки аз дасти папасолорӣ дар вақти қонуни якшанбе халос мешаванд, ақидаи шайтонӣеро рад мекунанд, ки рӯзи ибодати Худо рӯзи офтоб аст, маҳз дар ҳамон вақте ки Иёлоти Муттаҳида ва Созмони Милали Муттаҳид бо фоҳишаи Рум, қудрати папагӣ, подшоҳи шимол, даст ба даст медиҳанд.

> “The Protestants of the United States will be foremost in stretching their hands across the gulf to grasp the hand of Spiritualism; they will reach over the abyss to clasp hands with the Roman power; and under the influence of this threefold union, this country will follow in the steps of Rome in trampling on the rights of conscience.” The Great Controversy, 588.

> «Протестантҳои Иёлоти Муттаҳидаи Амрико аз ҳама пеш хоҳанд буд, ки дастҳои худро аз болои варта дароз карда, дасти Спиритизмро бигиранд; онҳо аз болои жарфно даст дароз хоҳанд кард, то бо қудрати Рум дастфишорӣ кунанд; ва зери таъсири ин иттиҳоди сегона, ин кишвар дар пайи қадамҳои Рум рафта, ҳуқуқҳои виҷдонро поймол хоҳад кард». «The Great Controversy», 588.

It is important to take the time to set forth the structure of the last six verses of Daniel eleven as we proceed in our considerations of verse forty. The king of the north, which is Modern Rome conquers three geographical obstacles in order to be established on the throne of the earth. Pagan Rome conquered three geographical obstacles, as did papal Rome, so Modern Rome conquers the king of the south (the former Soviet Union) in verse forty, and then conquers the glorious land (the United States) in verse forty-one, and then Egypt (the United Nations) in verses forty-two and forty-three.

Муҳим аст, ки ҳангоми идома додани баррасии ояти чиҳилум вақт ҷудо кунем, то сохтори шаш ояти охирини боби ёздаҳуми Дониёлро баён намоем. Подшоҳи шимол, ки Руми муосир аст, барои он ки бар тахти замин устувор гардад, се монеаи ҷуғрофиро фатҳ мекунад. Руми бутпараст се монеаи ҷуғрофиро фатҳ кард, ҳамон тавре ки Руми папавӣ низ чунин кард; бинобар ин Руми муосир дар ояти чиҳилум подшоҳи ҷанубро (Иттиҳоди собиқи Шӯравӣ) фатҳ мекунад, сипас дар ояти чилу як сарзамини ҷалолро (Иёлоти Муттаҳида) фатҳ мекунад, ва баъд дар оятҳои чилу ду ва чилу се Мисрро (Созмони Милали Муттаҳид) фатҳ мекунад.

But as the previous quote of Sister White identifies, the United States joins hands with the papacy and the United Nations at the same time. The threefold union of the dragon, the beast and false prophet is accomplished at the soon-coming Sunday law, though Daniel chapter eleven verses forty-one through forty-three identify the simultaneous conquering sequentially. The sequence that is illustrated is representing the flow of events, but they are all accomplished at the soon-coming Sunday law.

Аммо, чунон ки иқтибоси пешини Хоҳар Уайт нишон медиҳад, Иёлоти Муттаҳида ҳамзамон бо папагӣ ва Созмони Милали Муттаҳид даст ба даст мешавад. Иттиҳоди сегонаи аждаҳо, ҳайвон ва набии козиб дар қонуни якшанбеи наздикоянда ба анҷом мерасад, гарчанде ки Дониёл боби ёздаҳ, оятҳои чиҳилу як то чиҳилу се, ин фатҳи ҳамзамонро ба таври пайдарпай муайян мекунад. Пайдарпайие, ки тасвир шудааст, ҷараёни воқеаҳоро ифода менамояд, вале ҳамаи онҳо дар қонуни якшанбеи наздикоянда ба анҷом мерасанд.

At that point the “second voice” of Revelation eighteen “speaks,” right where the United States “speaks.” God speaks where and when Satan speaks. In verse forty-four, tidings out of the east and the north trouble the king of the north and the final papal bloodbath is initiated. Verse forty-four, as like unto verses forty-two and forty-three, begins in verse forty-one, when the mighty angel of Revelation eighteen, begins His call for His other flock to come out of Babylon.

Дар он лаҳза «овози дувум»-и Ваҳй боби ҳаждаҳ «сухан мегӯяд», маҳз ҳамон ҷо ки Иёлоти Муттаҳида «сухан мегӯяд». Худо дар он ҷо ва дар он ҳангоме сухан мегӯяд, ки Шайтон сухан мегӯяд. Дар ояти чиҳилу чор, хабарҳое аз шарқ ва шимол подшоҳи шимолро ба изтироб меоваранд ва ҳаммоми хуни ниҳоии папавӣ оғоз мегардад. Ояти чиҳилу чор, ҳамон тавре ки ба оятҳои чиҳилу ду ва чиҳилу се монанд аст, аз ояти чиҳилу як оғоз меёбад, вақте ки фариштаи пуриқтидори Ваҳй боби ҳаждаҳ даъвати Худро ба рамаи дигари Худ оғоз менамояд, то аз Бобил берун оянд.

The message He presents is the message which identifies Islam of the third woe as His instrument of judgment, and the punishment of the whore of Babylon. Islam is represented as the “tidings of the east”, and the papacy (the counterfeit king of the north) is the “tidings of the north”. Daniel eleven verse forty identifies the investigative judgment, and verse forty-one through forty-five identifies the executive judgment.

Паёме, ки Ӯ пешкаш мекунад, ҳамон паёмест, ки Исломро, яъне Исломи войи сеюмро, ҳамчун асбоби доварии Ӯ ва ҷазои фоҳишаи Бобил муайян мекунад. Ислом ҳамчун «хабарҳо аз шарқ» тасвир шудааст, ва папагӣ (подшоҳи сохтагии шимол) «хабарҳо аз шимол» мебошад. Дониёл 11:40 доварии таҳқиқиро муайян мекунад, ва оятҳои 41 то 45 доварии иҷроиро муайян мекунанд.

We will continue our consideration of verse forty of Daniel eleven in the next article.

Мо баррасии ояти чиҳилуми боби ёздаҳуми Дониёлро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “On one occasion, when in New York City, I was in the night season called upon to behold buildings rising story after story toward heaven. These buildings were warranted to be fireproof, and they were erected to glorify their owners and builders. Higher and still higher these buildings rose, and in them the most costly material was used. Those to whom these buildings belonged were not asking themselves: ‘How can we best glorify God?’ The Lord was not in their thoughts.

> «Дар як маврид, вақте ки дар шаҳри Ню-Йорк будам, дар фасли шаб маро даъват карданд, ки бубинам, чӣ гуна биноҳо ошёна пас аз ошёна ба сӯи осмон қомат меафрозанд. Ин биноҳо ҳамчун ба оташ тобовар кафолат дода мешуданд, ва онҳо барои ҷалоли соҳибон ва бинокорони худ бунёд мегардиданд. Ин биноҳо ҳарчи баландтар ва боз ҳам баландтар боло мерафтанд, ва дар онҳо гаронбаҳотарин масолеҳ ба кор бурда мешуд. Онҳое ки ин биноҳо ба онҳо тааллуқ доштанд, аз худ намепурсиданд: “Чӣ тавр мо метавонем Худоро беҳтарин тавр ҷалол диҳем?” Худованд дар андешаҳои онҳо набуд.»

> “I thought: ‘Oh, that those who are thus investing their means could see their course as God sees it! They are piling up magnificent buildings, but how foolish in the sight of the Ruler of the universe is their planning and devising. They are not studying with all the powers of heart and mind how they may glorify God. They have lost sight of this, the first duty of man.’

> «Ман андешидам: “Оҳ, кош онҳое ки чунин воситаҳои худро сармоягузорӣ мекунанд, метавонистанд роҳи худро ҳамон гуна бубинанд, ки Худо онро мебинад! Онҳо биноҳои бошукӯҳеро рӯи ҳам мегузоранд, аммо банақшагирӣ ва тадбирандешии онҳо дар назари Ҳокими коинот чӣ қадар аблаҳона аст. Онҳо бо тамоми қувваҳои дилу ақли худ намеомӯзанд, ки чӣ гуна Худоро ҷалол диҳанд. Онҳо инро, ки вазифаи аввалини инсон аст, аз назар дур кардаанд.”»

> “As these lofty buildings went up, the owners rejoiced with ambitious pride that they had money to use in gratifying self and provoking the envy of their neighbors. Much of the money that they thus invested had been obtained through exaction, through grinding down the poor. They forgot that in heaven an account of every business transaction is kept; every unjust deal, every fraudulent act, is there recorded. The time is coming when in their fraud and insolence men will reach a point that the Lord will not permit them to pass, and they will learn that there is a limit to the forbearance of Jehovah.

> «Ҳангоме ки ин биноҳои муҳташам қомат афрохтанд, соҳибонашон бо такаббури пур аз даъво шодмон буданд, ки маблағе доранд, то онро барои қонеъ сохтани худписандӣ ва барангехтани ҳасади ҳамсоягони худ ба кор баранд. Қисми зиёди пуле, ки онҳо ба ин тарз сарф мекарданд, тавассути ситам, тавассути фишор овардан бар камбағалон ба даст омада буд. Онҳо фаромӯш карданд, ки дар осмон аз ҳар муомилаи тиҷоратӣ ҳисобе нигоҳ дошта мешавад; ҳар созиши ноодилона, ҳар амали фиребкорона, дар он ҷо сабт гардидааст. Замоне меояд, ки одамон дар фиреб ва густохии худ ба ҳадде хоҳанд расид, ки Худованд иҷозат нахоҳад дод аз он бигзаранд, ва хоҳанд донист, ки барои таҳаммулпазирии Яҳува ҳадде ҳаст.»

> “The scene that next passed before me was an alarm of fire. Men looked at the lofty and supposedly fire-proof buildings and said: ‘They are perfectly safe.’ But these buildings were consumed as if made of pitch. The fire engines could do nothing to stay the destruction. The firemen were unable to operate the engines.

> «Манзарае, ки баъдан пеши назари ман гузашт, огоҳии сӯхтор буд. Одамон ба биноҳои баланд ва ба гумон оташногир менигаристанд ва мегуфтанд: “Онҳо комилан бехатаранд”. Аммо ин биноҳо гӯё аз қатрон сохта шуда бошанд, комилан дар коми оташ фурӯ рафтанд. Мошинҳои оташнишонӣ барои боздоштани вайронӣ ҳеҷ коре карда наметавонистанд. Оташнишонон натавонистанд он мошинҳоро ба кор дароранд.»

> “I am instructed that when the Lord’s time comes, should no change have taken place in the hearts of proud, ambitious human beings, men will find that the hand that had been strong to save will be strong to destroy. No earthly power can stay the hand of God. No material can be used in the erection of buildings that will preserve them from destruction when God’s appointed time comes to send retribution on men for their disregard of His law and for their selfish ambition.

> «Ба ман таълим дода шудааст, ки ҳангоме ки вақти Худованд фаро расад, агар дар дилҳои одамони мағрур ва шӯҳратпараст ҳеҷ тағйире ба амал наомада бошад, одамон хоҳанд ёфт, ки он дасте, ки дар наҷот додан қавӣ буд, дар нобуд кардан низ қавӣ хоҳад буд. Ҳеҷ қувваи заминӣ наметавонад дасти Худоро боздорад. Ҳеҷ маводе дар бунёди биноҳо ба кор бурда намешавад, ки онҳоро аз ҳалокат ҳифз кунад, вақте ки вақти муқарраршудаи Худо фаро расад, то бар одамон барои беэътиноӣ ба қонуни Ӯ ва барои шӯҳратпарастии худхоҳонаи онҳо ҷазо фиристад.

> “There are not many, even among educators and statesmen, who comprehend the causes that underlie the present state of society. Those who hold the reins of government are not able to solve the problem of moral corruption, poverty, pauperism, and increasing crime. They are struggling in vain to place business operations on a more secure basis. If men would give more heed to the teaching of God’s word, they would find a solution of the problems that perplex them.

> Ҳатто дар миёни муаллимон ва давлатмардон низ онҳое бисёр нестанд, ки сабабҳоеро, ки дар пояи вазъи кунунии ҷомеа қарор доранд, дарк менамоянд. Онҳое ки зимоми ҳукуматро дар даст доранд, қодир нестанд мушкили фасоди ахлоқӣ, фақр, мискинӣ ва афзоиши ҷинояткориро ҳал намоянд. Онҳо беҳуда мекӯшанд, то фаъолияти тиҷоратиро бар асоси устувортар қарор диҳанд. Агар одамон ба таълимоти Каломи Худо бештар таваҷҷуҳ менамуданд, барои мушкилоте, ки онҳоро саргардон месозад, роҳи ҳал меёфтанд.

> “The Scriptures describe the condition of the world just before Christ’s second coming. Of the men who by robbery and extortion are amassing great riches, it is written: ‘Ye have heaped treasure together for the last days. Behold, the hire of the laborers who have reaped down your fields, which is of you kept back by fraud, crieth: and the cries of them which have reaped are entered into the ears of the Lord of Sabaoth. Ye have lived in pleasure on the earth, and been wanton; ye have nourished your hearts, as in a day of slaughter. Ye have condemned and killed the just; and he doth not resist you.’ James 5:3–6.

> «Навиштаҳо ҳолати ҷаҳонро каме пеш аз омадани дуюми Масеҳ тасвир мекунанд. Дар бораи он одамоне, ки бо ғоратгарӣ ва ситам сарвати бузург ҷамъ меоранд, чунин навишта шудааст: “Шумо барои рӯзҳои охир ганҷ ҷамъ кардаед. Инак, музди коргароне ки киштзорҳои шуморо даравидаанд, ки шумо онро бо фиреб нигоҳ доштаед, фиғон мекунад; ва фиғони даравгарон ба гӯшҳои Худованди Саваӯт расидааст. Шумо бар замин дар айшу ишрат зистаед ва худро ба шаҳват додаед; дилҳои худро, мисли дар рӯзи забҳ, парваридаед. Шумо одилро маҳкум ва куштаед; ва ӯ ба шумо муқобилат намекунад.” Яъқуб 5:3–6.»

> “But who reads the warnings given by the fast-fulfilling signs of the times? What impression is made upon worldlings? What change is seen in their attitude? No more than was seen in the attitude of the inhabitants of the Noachian world. Absorbed in worldly business and pleasure, the antediluvians ‘knew not until the Flood came, and took them all away.’ Matthew 24:39. They had heaven-sent warnings, but they refused to listen. And today the world, utterly regardless of the warning voice of God, is hurrying on to eternal ruin.

> «Аммо кист, ки ҳушдорҳоеро, ки аз ҷониби аломатҳои замон, ки босуръат ба амал меоянд, дода шудаанд, мехонад? Онҳо ба аҳли ҷаҳон чӣ таъсире мерасонанд? Дар муносибати онҳо чӣ тағйироте дида мешавад? На бештар аз он чи дар муносибати сокинони ҷаҳони Нӯҳ дида мешуд. Мардумони пеш аз тӯфон, ки комилан ба корҳои дунявӣ ва айшу лаззат ғарқ шуда буданд, “надонистанд, то даме ки тӯфон омад ва ҳамаро бурд.” Матто 24:39. Ба онҳо ҳушдорҳое дода шуда буданд, ки аз осмон фиристода шуда буданд, аммо онҳо аз гӯш додан сарпечӣ карданд. Ва имрӯз низ ҷаҳон, ки тамоман ба овози ҳушдордиҳандаи Худо бепарво аст, бо шитоб сӯи ҳалокати абадӣ меравад.»

> “The world is stirred with the spirit of war. The prophecy of the eleventh chapter of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place.”

> «Ҷаҳон бо рӯҳи ҷанг ба ҳаяҷон омадааст. Пешгӯии боби ёздаҳуми Дониёл қариб ба иҷрои комили худ расидааст. Ба зудӣ саҳнаҳои мусибате, ки дар пешгӯиҳо зикр шудаанд, ба вуқӯъ хоҳанд пайваст.»

> Testimonies to the Church, volume NINE, page ELEVEN.

> Шаҳодатҳо ба Калисо, ҷилди НӮҲУМ, саҳифаи ЁЗДАҲУМ.

Back to Articles