Article

# Китоби Дониёл — саду ҳафтоду сеюм

Сояҳои Папа: Ошкор сохтани нуфуз ва ниятҳои пушти «Попи Ҳитлер»

Author

Jeff Pippenger

Published

April 3, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Дар китобе, ки «Попи Ҳитлер» унвон дорад, муаллиф Ҷон Корнвелл саргузашти попи ояндаро, ки дар замоне ҳукмронӣ кард, ки Ҳитлер бар Олмон ҳукм меронд, аз бобояш ва Поп Пийи IX оғоз мекунад, ки аз шаҳри Рум ронда шуда буданд. Вақте ки Пийи IX бо либоси роҳиба аз шаҳри Рум гурехт, ягона марде, ки бо худ бурд, бобои ҳамон попи оянда буд. Корнвелл ба муносибати наздики он ду мард мепардозад ва сипас нишон медиҳад, ки чӣ гуна падари попи оянда низ бо маркази қудрати Калисои Католикӣ пайванд дошт. Бо ин кор ӯ муҳити иҷтимоӣ, сиёсӣ ва динии таърихро аз замони Пийи IX то Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ муайян месозад. Ин баррасии куллии таърих басо пуриттилоъ аст.

> «Боз як қадами дигар дар тааддии папагӣ гузошта шуд, вақте ки дар асри ёздаҳум Поп Григорийи VII камоли Калисои Румро эълон кард. Дар миёни баёнҳое, ки ӯ пеш гузошт, яке чунин изҳор медошт, ки калисо ҳаргиз хато накардааст ва мувофиқи Навиштаҳо ҳаргиз ҳам хато нахоҳад кард. Аммо далелҳои Навиштаҷот ин даъворо ҳамроҳӣ намекарданд. Ин понтифики мағрур ҳамчунин қудрати аз мақом барканор кардани императоронро даъво намуд ва эълон кард, ки ҳеҷ ҳукме, ки ӯ содир карда бошад, аз ҷониби ҳеҷ кас бекор карда намешавад, балки ин ҳаққи вижаи ӯст, ки қарорҳои ҳамаи дигаронро бекор намояд.»

> «Намунаи шигифтангези хислати истибдодии ин ҳомии маъсумият дар тарзи муносибати ӯ бо императори Олмон, Ҳенрии IV, зоҳир гардид. Барои он ки ҷуръат карда буд ҳокимияти попро нодида гирад, ин подшоҳ аз калисо хориҷшуда ва аз тахт маҳрум эълон карда шуд. Ҳенрӣ, ки аз тарки ӯ кардани шоҳзодагони худ ва аз таҳдидҳои онҳо — ки бо фармони папавӣ ба исён бар зидди ӯ ташвиқ карда мешуданд — ба даҳшат афтода буд, зарурати оштӣ кардан бо Румро эҳсос намуд. Ӯ ҳамроҳи ҳамсараш ва як хизматгори содиқ, дар миёнаи зимистон, аз Алп гузашт, то худро назди поп фурӯтан созад. Вақте ки ӯ ба қалъае расид, ки Григорий ба он ҷо паноҳ бурда буд, ӯро, бе муҳофизонаш, ба саҳни беруние бурданд, ва дар он ҷо, дар сармои сахти зимистон, бо сари бараҳна ва пойҳои луч, ва дар либоси фақирона, иҷозати попро барои ҳозир шудан ба ҳузури ӯ интизор монд. Танҳо баъд аз он ки се рӯз рӯза дошта, ба иқрор машғул монд, понтифик лутф фармуд, ки ӯро бибахшояд. Ҳатто он вақт низ, танҳо ба шарте буд, ки император пеш аз он ки нишонаҳои подшоҳиро боз ба даст гирад ё қудрати салтанатро ба амал барорад, тасдиқи попро интизор шавад. Ва Григорий, ки аз пирӯзии худ ба ваҷд омада буд, фахр мекард, ки вазифаи ӯст такаббури подшоҳонро фурӯ нишонад». «The Great Controversy», 57.

Григори VII «тарафдори бегуноҳгардонӣ» буд, аммо ин даъвои хандаовар то замони Пий IX ба ҳайси таълимоти расмӣ (догма) эълон карда нашуд; маҳз ӯ ин иддаои аблаҳонаро дар Шӯрои якуми Ватикан ба таълимоти муқарраршуда табдил дод. Ин таълимот 18 июли соли 1870 қабул гардид, маҳз саду панҷоҳ сол то он рӯзе, ки пеш аз ноумедии аввали саду чиҳилу чаҳор ҳазор буд.

Он чи аз таърих маълумотбахш аст, ин аст, ки вақте Пий IX Шӯрои якуми Ватиканро ташкил намуд ва таълимоти худро дар бораи маъсумият ҷорӣ кард, ангезаи ӯ аз нафраташ ба он чи «модернизм» номида мешуд, бармеомад. Он бар ақидае асос наёфта буд, ки гӯё поп ҳангоми муайян кардани таълимоти Китоби Муқаддас наметавонад хато кунад; балки ин дифое буд аз мухолифати папагӣ ба таъсире, ки Инқилоби Фаронса ба вуҷуд оварда буд. Он бар зидди он равона шуда буд, ки дар ниҳоят бо номи Коммунизм маъруф мегардид.

Инқилоби Фаронса дар сохтори ҳукмронии миллатҳои Аврупо ошӯбе ба вуҷуд овард, ки махсусан бо нафрати хос нисбат ба он подшоҳие алоқаманд буд, ки папосӣ мебошад. Ин ошӯби ҷумҳурихоҳонаи итолиёӣ буд, ки Пийи IX ва дасти рости ӯро муваққатан аз Рум ронда буд. «Модернизм», ки тавассути фалсафаҳои гуногуне, ки аз Инқилоби Фаронса ба вуҷуд омада буданд, ифода меёфт, душмани ашаддии Пийи IX буд, ва таълимоти ӯ дар бораи маъсумият барои дастгирии ҳар даъвое тарҳрезӣ шуда буд, ки папа бар зидди ғояҳои модернистие, ки аз Инқилоби Фаронса баромада буданд, пеш мегузошт.

Дар боби ёздаҳуми Дониёл, ояти чиҳилум муайян мекунад, ки дар соли 1798 подшоҳи ҷануб (Фаронсаи беимон) ба подшоҳи шимол (папагарӣ) захми марговар расонид.

Таълимоти Пийи IX дар бораи маъсумият бо ҷанге, ки дар ояти чилуми Дониёл ёздаҳ тасвир шудааст, алоқаманд буд; ва аз қисми охири соли 1869 то соли баъдӣ Пийи IX Шӯрои аввали Ватиканро, ки бо номи Ватикан 1 маъруф аст, ба хотири тасдиқ кардани он ҷамъ овард, ки папа сардори католикӣ буд ва католикӣ сардори ҳамаи калисоҳо буд, чунон ки дар фармони Юстиниан дар соли 533 эълон гардида буд.

Шӯрои дуюми Ватикан, ки ҳамчунин бо номи Ватикан II маъруф аст, аз соли 1962 то соли 1965 баргузор гардид. Он рӯйдоди сарнавиштсозе дар таърихи Калисои католикӣ буд ва яке аз муҳимтарин шӯроҳои умумикалисоӣ дар замони муосир ба шумор мерафт. Шӯро таҳти роҳбарии Поп Юҳанно XXIII даъват карда шуд ва пас аз вафоти Юҳанно XXIII дар соли 1963 дар давраи понтификати Поп Павлуси VI идома ёфт. Муҳим аст, ки фарқияти возеҳи байни ин ду шӯро эътироф карда шавад.

Маҷлиси аввал барои муқаррар кардани он чизе буд, ки «авлавият»-и папа номида мешавад, яъне папа ҳокими олӣ, муаллим ва чӯпони Калисо буда, барои ҳифз ва тафсири таълимоти имон масъул аст. Салоҳияти ӯ аз муайян кардани догмаҳо, содир намудани фармонҳои таълимотӣ ва изҳороти соҳибиқтидорона дар масъалаҳои имон ва ахлоқ иборат буд, ки ба номи беғалатии папавӣ маъруф аст. Ин ҳамчунин салоҳияти ҳуқуқии папаро бар Калисои умумиҷаҳонӣ дар бар мегирад, аз ҷумла қудрати таъйин кардани усқуфҳо, танзими асророти муқаддас ва идора кардани маъмурияти Калисо.

Шӯрои дуюм бояд калисоро ба як воҳиди экуменикӣ бозмегардонд. Ин шӯроҳо пешниҳодҳое буданд, ки бевосита ба ҳам муқобил меистоданд. Шӯрои якуми муҳофизакорро шӯрои дуюми либералӣ нақз кард. Он ду ҷиноҳ мисли шабу рӯз аз ҳам фарқ доштанд, ва нубуввате, ки ба се асрори Фотима нисбат дода мешавад, ҷанги дохилиеро муайян мекунад, ки ба таври шоиста бо ин ду шӯро таҷассум меёбад.

Пешгӯӣ гурӯҳеро, ки авлавиятеро, ки аз ҷониби Пий IX ифода шудааст, ҳифз мекунанд, ҳамчун намояндагӣшуда тавассути он чи «попи сафед», «попи нек» ё «усқуфи нек» номида мешавад, муайян мекунад; ва гурӯҳи дигар, ки бо Ватикани II вобаста аст, тавассути «попи сиёҳ», ё «попи бад», ё «усқуфи бад» намояндагӣ карда мешавад. Баҳси ду мафҳуми сиёсӣ ҳангоме намояндагӣ мешавад, ки шумо зиёратгоҳи мӯъҷизаи Фотима, дар Фотимаи Португалия, ро боздид мекунед. Ҳангоми ворид шудан, гузаргоҳ миёни ҳайкали попи сиёҳ дар як тараф ва попи сафед дар тарафи дигар қарор дода шудааст.

Аз ин рӯ, ин амр ҷузъе аз мероси он шахсе мегардад, ки дар ниҳоят ба он чи китоб ӯро ҳамчун папаи Ҳитлер муаррифӣ мекунад, табдил меёфт, ва решаҳои ӯ бо муборизаи миёни модернизм (подшоҳи ҷануб) ва бартарияти папавӣ (подшоҳи шимол) дарҳам танیده шудаанд.

Бояд фаҳмида шавад, ки муаллифи китобе, ки мо баррасӣ мекунем, як католики соҳибэътибор буд, ва ҳадафи изҳоршудаи ӯ аз навиштани ин китоб он буд, ки бар иддаое равшанӣ андозад, ки папае, ки дар замони Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ ҳукмронӣ мекард, аз Ҳитлер, нозиҳо пуштибонӣ кардааст ё дар Холокост бар зидди яҳудиён ва дигарон ба гунае муқассир будааст. Вақте ки Корнвелл ба бобокалони Пий XII, ки дасти рости шахсе буд, ки Шӯрои Ватикан I-ро таъсис дод, мепардозад, таърихи муборизаи миёни подшоҳони ҷануб ва шимол дар ҳамон таърих ба амал дароварда мешавад. Вақте ки инқилоби «ҷумҳурихоҳӣ» ба Италия расид, итолиёиҳо тақрибан барои як сол Пий IX-ро аз шаҳри Рум ронданд, ва аз он пас, ҳатто баъд аз бозгашти ӯ, тамоми он чи папагарӣ ҳамеша дар ихтиёр дошт, ҳамон яксаду даҳ акр буд, ки бо номи Шаҳри Ватикан маъруф аст.

Ягона роҳи бозгашти ӯ ҳатто ба Ватикан танҳо бо кӯмаки нерӯҳои фаронсавӣ ва бо қарзе аз Ротшилдҳо — бонкдорони яҳудии бадном — имконпазир гардид. Барои ба таври оқилона дарк кардани шарикии папагӣ дар Ҳолокост дар ҷараёни Ҷанги дуюми ҷаҳон, фаҳмиши муайяни ибтидоӣ аз муносибати Аврупо нисбат ба яҳудиён аз замони маслуб шудани Масеҳ зарур аст. Китоб пешниҳод мекунад, ки антисемитизм ва нажодпарастӣ ду муносибати гуногунанд, ва иддао мекунад, ки нафрати Ҳитлер ба яҳудиён нажодӣ буд, зеро Ҳитлер яҳудиёнро ҳамчун табақаи пасттари инсонҳо меҳисобид, ҳол он ки антисемитизм нафрат ба яҳудиён ба сабаби он буд, ки онҳо Худоро куштанд. Новобаста аз он ки ин ду як чизанд ё воқеан миёни онҳо тафовуте вуҷуд дорад, воқеияти мусибати яҳудиён сазовори дарк кардан аст.

Масалан, имрӯз дар Амрико агар калимаи «гетто» ба кор бурда шавад, бештар мардум онро ҳамчун таърифи қисми фақирнишин ва валангори шаҳр мефаҳманд. Аммо истилоҳи «гетто» дар асл ба бахше аз шаҳр, махсусан дар Венетсияи Италия, ишора мекард, ки дар он яҳудиён дар асрҳои миёна маҷбур буданд зиндагӣ кунанд. Аввалин гетто дар Венетсия соли 1516 таъсис дода шуд, вақте ки Ҷумҳурии Венетсия яҳудиёнро ба минтақаи муайяни шаҳр, ки бо номи «geto nuovo» (корхонаи рехтагарии нав) маъруф буд, маҳдуд кард; он ҷой оқибат бо номи гетто шинохта шуд.

Дар Аврупо дар тӯли асрҳои миёна, маҳдудиятҳое бар яҳудиён ҷорӣ шуда буданд, ки дар куҷо метавонистанд зиндагӣ кунанд, инчунин кадом пешаҳоро метавонистанд пеша намоянд. Ин маҳдудиятҳо бар пояи таърифи қадимии антисемитизм қарор доштанд, ки ба эътиқоде ишора мекард, ки яҳудиён Худоро куштаанд ва ҳамаи мушкилоти баъдии онҳо бар асари амалҳои худи онҳо бар сари худашон омадаанд.

Дар асрҳои миёна анъанаи муқарраргардидае вуҷуд дошт, ки масеҳиён наметавонистанд пул қарз диҳанд ё барои қарз фоиз бипазиранд. Яҳудиён аз ин маҳдудият мустасно буданд, ва қарздиҳӣ ба яке аз пешаҳое табдил ёфт, ки ба яҳудиён иҷозати анҷом додани он дода мешуд. Бонкдорони яҳудӣ, монанди хонадони Ротшилд, ба сабаби маҳдудиятҳои ҳуқуқӣ нисбат ба он ки ба онҳо анҷоми кадом пешаҳо иҷозат дода мешуд, саррофон буданд. Ҳангоме ки Пийи IX барои бозгашт ба Ватикан ба маблағ ниёз дошт, ноумедии ӯ аз он ки дигар ҳокими шаҳри Рим набуд, ба сабаби эҳтиёҷаш ба муроҷиат кардан ба яҳудиён барои пул бештар ҳам мегашт.

Пеш аз он ки Пий IX аз Рум ронда шавад, чунин ба назар мерасид, ки ӯ дар бораи яҳудиён ва муносибати калисо бо яҳудиён ба яке аз ду ҷабҳа тааллуқ дорад. Ин ду ҷабҳа аз онҳое иборат буданд, ки бовар доштанд яҳудиён, новобаста аз он ки бар сарашон чӣ меояд, танҳо ҳамон чизеро мегиранд, ки сазовораш ҳастанд, ва ҷабҳаи дигар майл дошт нисбат ба яҳудиён андаке раҳмдилӣ нишон диҳад. Вақте ки Пий IX, баъд аз он ки ронда шуда буд, ба Ватикан бозгашт, он раҳмдилие, ки ӯ гоҳе пеш аз табъидаш зоҳир мекард, дигар ҳеҷ гоҳ зоҳир нагардид. Пеш аз табъидаш ӯ гетторо дар шаҳри Рум баста буд, ва пас аз бозгашташ гетторо аз нав барқарор кард ва барои ҷуброни талафоти молиявии худ бар яҳудиён андоз ҷорӣ намуд.

Маркантонио Пачелли, бовариноки асосии Поп Пийи IX, бобои попи Ҳитлер буд. Ӯ ҳуқуқшиносе буд, ки ба табақаи махсуси ҳуқуқшиносон тааллуқ дошт, ки папагиро дастгирӣ мекарданд. Писари ӯ низ ба ҳамон табақаи баргузидаи ҳуқуқшиносон шомил гардид, ҳамчунон ки наберааш низ, ки дар ниҳоят попи Ҳитлер шуд. Пас аз он ки китоб таърихи бобои Эудженио Пачелли, падараш, инчунин айёми ҷавонӣ ва таҳсили ӯро баррасӣ мекунад, он ба мақоме мепардозад, ки Пачелли ҳангоми оғоз кардани кори худ барои папагӣ ишғол намуд. Чун ҳуқуқшиносе, ки аз насли ҳуқуқшиносони баргузидаи папавӣ буд, ӯ барои роҳбарӣ кардани шӯъбае баргузида шуд, ки дар қарордодҳо, ки конкордатҳо номида мешаванд, тахассус дошт. Соли 1901 Пачелли ба идораи Котиботи давлатии Папа ворид карда шуд.

Пачелли фиристода ба миллатҳо гардид. Ба таври нубувватӣ, Пачелли он нуқтаи ҳуқуқии тамос гардид, ки зинокории подшоҳони заминро бо папагӣ ба анҷом расонид. Дар соли 1903, Пий X ҳамчун папа тоҷгузорӣ шуд. Дарҳол ӯ ба ҳамла бар зидди «заҳри зеҳнӣ»-е оғоз кард, ки «нисбиятгароӣ ва шаккокият»-ро ба вуҷуд меовард. Марде, ки талоши Пий X-ро барои решакан кардани «модернизм» роҳбарӣ мекард, Умберто Бенинйӣ буд, ки дар ҳамон идорае кор мекард, ки Пачелли низ дар он ҷо буд. Бенинйӣ боре дар бораи гурӯҳе аз таърихнигорони дараҷаи ҷаҳонӣ чунин изҳор дошт, ки онҳо мардонеанд, ки барои онҳо «таърих ҷуз кӯшиши пайваста ва ноумедона барои қай кардан чизе нест. Барои чунин навъи инсон танҳо як чора ҳаст: инквизитсия!» Аз назари Бенинйӣ, ҳар як таърихнигоре, ки нисбат ба ақидаҳое, ки аз Инқилоби Фаронса баромада буданд, ҳар гуна ҳамдардӣ изҳор мекард, бояд эъдом мешуд.

Расман, Бенинӣ вазорати таблиғотии папагиро идора мекард, вале ғайрирасмӣ ӯ ҳамчунин як шабакаи махфии ҷосусиро роҳбарӣ менамуд, ки барои муайян кардани ҳар гуна католиконе тарҳрезӣ шуда буд, ки нисбат ба «модернизм», ки аз подшоҳи ҷануб сарчашма гирифта буд, ягон ҳамдардӣ доштанд. Дар ниҳоят, дар соли 1910, фаъолияти ӯ ба судури дастуре анҷомид, ки кормандони папагиро ӯҳдадор месохт савганде ёд кунанд, ки онро Савганди зиддимодернистӣ меномиданд. Он ҳанӯз ҳам дар амал аст. Барои он ки дар Ватикан ба кор гирифта шавед, шумо бояд ба нафрат аз ақидаҳои модернистӣ, ки имрӯз мо онҳоро ақидаҳои коммунистӣ меномем, савганд ёд кунед.

Дар хулосаи китоби Кронвелл, дар варақи аввали он чунин гуфта шудааст: «Дар даҳсолаи аввали аср, Пачелли ҳамчун ҳуқуқшиноси ҷавони дурахшони Ватикан ба шаклгирии як идеологияи қудрати папавии бесобиқа мусоидат кард; дар давоми солҳои 1920‑ум ӯ бо ҳилагарӣ ва шантаж барои таҳмили қудрат дар Олмон амал намуд. Соли 1933, Гитлер шарики комили ӯ барои музокира гардид ва конкордатие барқарор карда шуд, ки ба Калисои католикӣ имтиёзҳои динӣ ва таълимӣ медод, дар ивази канорагирии католикҳо аз фаъолияти иҷтимоӣ ва сиёсӣ. Ин дасткашии «ихтиёрӣ»-и католитсизми сиёсӣ, ки аз Рим таҳмил шуда буд, ба болоравии нозизм мусоидат кард. »

Дар ҷаласаи ҳайати вазирон, ки 14 июли соли 1933 баргузор гардид, Адолф Гитлер ҳамон моҳ андешаи худро чунин баён кард, ки конкордате, ки Пачелли бо нозиҳо тартиб дода буд ва ба Олмон фароҳам овард, «як фазои эътимод … дар муборизаи рӯ ба ташаккул бар зидди яҳудияти байналмилалӣ» ба вуҷуд овардааст.

Китоби Корнвелл аз ҷониби католиконе, ки аз пазируфтани далелҳо сар боз мезаданд, хуш пазируфта нашуд, зеро онҳо намехостанд бипазиранд, ки Пачелли сабаби аслӣ буд, ки Гитлер тавонист ба қудрат бирасад; зеро Олмон аксаран католикӣ буд. Пачелли ба созише расида буд, ки аз соли 1933 ба баъд ба нашриёти католикӣ, ожонсиҳои иттилоотии католикӣ ва мактабҳои католикӣ монеъ мешуд, ки дар бораи самти пешгирифтаи Гитлер чизе бигӯянд. Ин китоб тамоюли ошкори зиддисемитии Пачеллиро пайгирӣ мекунад, ки баъдан дар давраи Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ поп гардид. Аз рӯйи ин китоб, бар пояи сарчашмаҳои бисёр мӯътамади таърихӣ, ақаллан се нукта қобили исбот аст.

Якум ҷангҷӯии подшоҳи шимол ва подшоҳи ҷануб аст, чунон ки дар боби ёздаҳуми Дониёл нишон дода шудааст. Дар он ҷанг душманон католикизм бар зидди атеизм, папа бар зидди коммунизм мебошанд. Нуқтаи дигар он аст, ки папа дар ҷараёни Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ фашизми олмониро ҳамчун лашкари вакилии худ бар зидди атеизм ба кор бурд, ҳамон тавре ки папа дар соли 1989 протестантизми муртадро ҳамчун лашкари вакилии худ бар зидди атеизми ИҶШС ба кор бурд. Ин китоб ҳамчунин сохтори нубувватии дохилӣ ва беруниеро муайян мекунад, ки тавассути паёмҳои шайтонӣ, ки аз мӯъҷизаи Фотима баромаданд, ифода ёфтааст.

Ҷанги сарҳадии Рофия, ки дар оятҳои ёздаҳум ва дувоздаҳуми Дониёл ёздаҳ тасвир шудааст, ҷанги сарҳадиро ифода мекунад, ки ҳоло дар Украина ҷараён дорад. Ҷанги қадимӣ ҷанги гарм буд; дувумӣ — ҷанги дувуми ниёбатӣ аст, ки дар он лашкарҳои ниёбатӣ ба бархӯрди марговар даргир шудаанд. Рофия муайян месозад, ки ҷанги сарҳадӣ миёни подшоҳи шимол ва подшоҳи ҷануб аст, аммо нубувват таълим медиҳад, ки то қонуни наздики якшанбе, фоҳишаи Сур фаромӯш шудааст, Изобал дар Сомария аст, ва Ҳиродиёс ҷашни зодрӯзи Ҳиродусро тарк кард. Ин се шоҳиди нақши подшоҳи шимол дар ин таърихи кунунӣ он аст, ки вай дар паси саҳна ресмонҳоро мекашад. Ҷангҳои гарм, ҷангҳои ниёбатӣ ва ҷангҳои сард, ки дар ҳоле рух медиҳанд, ки вай фаромӯш шудааст, тавассути лашкарҳои ниёбатии вай анҷом меёбанд.

Русия подшоҳи ҷануб аст, ва он ҳоло дар ҷанги марзие даргир аст, ки аз ҷониби глобалистони ҷаҳони Ғарб, пеш аз ҳама демократҳои пешрафта ва ҷумҳурихоҳони RINO (ҷумҳурихоҳон танҳо ба ном) дар Иёлоти Муттаҳида маблағгузорӣ мешавад. Вақте ки Иёлоти Муттаҳида дар ояти чиҳилуми Дониёл ёздаҳ ҳамчун лашкари намояндагии подшоҳи шимол муаррифӣ мешавад, ду хусусияти нубувватии он қудрати ҳарбӣ ва тавоноии молиявӣ мебошанд. Иёлоти Муттаҳида ҳамон кореро дар Украина анҷом медиҳад, ки соли 1989 анҷом дода буд, яъне ба Папа бар зидди Русия ёрӣ мерасонад, ва лашкари намояндагие, ки дар саҳнаи набард аз Украина дифоъ мекунад, то он дараҷа аз ҷонибдорони фашистӣ пур аст, ки ҳатто васоити ахбори оммаи асосӣ наметавонанд онро инкор кунанд. Рум ҳоло ҳамон лашкарҳои намояндагиро ба кор мебарад, ки онҳоро дар ҷанги гарме, ки Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ буд, ва дар соли 1989, барои ҷангидан бар зидди Русия истифода бурда буд. Китобро бихонед: «Папаи Ҳитлер: Таърихи махфии Пийи XII».

Мо ин омӯзишро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

> «Ба ҳамин монанд, ҳангоме ки Худо мехост ба Юҳаннои маҳбуб таърихи калисоро барои асрҳои оянда ошкор созад, Ӯ ба воситаи зоҳир сохтани “Як нафаре монанди Писари одам”, ки дар миёни шамъдонҳо роҳ мерафт ва онҳо рамзи ҳафт калисо буданд, ба вай кафолате аз таваҷҷуҳ ва ғамхории Наҷотдиҳанда нисбат ба қавми Худ дод. Дар ҳоле ки ба Юҳанно муборизаҳои бузурги охирини калисо бо қудратҳои заминӣ нишон дода мешуданд, ба ӯ инчунин иҷозат дода шуд, ки ғалаба ва раҳоии ниҳоии вафодоронро бубинад. Ӯ дид, ки калисо ба муқовимати марговар бо ҳайвон ва сурати он кашонда шудааст, ва парастиши он ҳайвон бо таҳдиди марг таҳмил мегардад. Аммо, аз дуди ғализ ва ғавғои ҷанг фаротар нигариста, ӯ гурӯҳеро бар кӯҳи Сион бо Барра дид, ки ба ҷойи нишони ҳайвон “Номи Падар”-ро бар пешониҳои худ доштанд. Ва боз ӯ “онҳоро, ки бар ҳайвон, ва бар сурати он, ва бар нишони он, ва бар шумораи номи он ғолиб омада буданд, дид, ки бар баҳри шишагин истода, барбатҳои Худоро доштанд” ва суруди Мусо ва Барраро месуруданд.»

> «Ин дарсҳо барои манфиати мо мебошанд. Мо бояд имони худро бар Худо устувор нигоҳ дорем, зеро дар пеши мо замоне аст, ки ҷонҳои одамонро ба озмоиш хоҳад овард. Масеҳ бар Кӯҳи Зайтун довариҳои даҳшатнокеро, ки бояд пеш аз омадани дуюми Ӯ ба вуқӯъ оянд, баён намуд: “Шумо дар бораи ҷангҳо ва овозаҳои ҷангҳо хоҳед шунид”. “Зеро қавме бар зидди қавм ва подшоҳие бар зидди подшоҳӣ хоҳад бархост; ва дар ҷойҳои гуногун гуруснагиҳо, вабоҳо ва заминларзаҳо ба амал хоҳанд омад. Ва ҳамаи инҳо ибтидои андӯҳҳоянд”. Гарчанде ки ин нубувватҳо ҳангоми харобии Ерусалим қисман иҷро шуданд, онҳо ба рӯзҳои охир бештар ба таври мустақим татбиқ мешаванд.»

> «Мо бар остонаи воқеаҳои бузург ва ботантана қарор дорем. Пешгӯӣ босуръат иҷро шуда истодааст. Худованд бар дар аст. Ба зудӣ пеши назари мо даврае кушода хоҳад шуд, ки барои ҳамаи зиндагон аҳамияти фарогир ва ҳаяҷоновар хоҳад дошт. Баҳсҳои гузашта аз нав зинда хоҳанд шуд; баҳсҳои нав ба миён хоҳанд омад. Манзараҳое, ки бояд дар ҷаҳони мо ба амал оянд, то ҳанӯз ҳатто ба хаёл ҳам наомадаанд. Шайтон ба воситаи воситаҳои инсонӣ амал мекунад. Онҳое ки барои тағйир додани Конститутсия ва ба даст овардани қонуне, ки риояи рӯзи якшанберо маҷбурӣ мегардонад, кӯшиш мекунанд, хеле кам дарк менамоянд, ки натиҷа чӣ хоҳад буд. Бӯҳрон аллакай бар сари мо омада истодааст.»

> «Аммо бандагони Худо набояд дар ин буҳрони бузург ба худ такя кунанд. Дар рӯъёҳое, ки ба Ишаъё, ба Ҳизқиёл ва ба Юҳанно дода шудаанд, мо мебинем, ки осмон то чӣ андоза бо рӯйдодҳое, ки бар замин ба амал меоянд, зич пайваст аст ва ғамхории Худо нисбат ба онҳое, ки ба Ӯ содиқанд, то чӣ андоза бузург аст. Ҷаҳон бе ҳоким нест. Нақшаи воқеаҳои оянда дар дасти Худованд аст. Ҷалоли осмонӣ сарнавишти халқҳо, ҳамчунин корҳои калисои Худро, дар ихтиёри Худ нигоҳ медорад». Testimonies, volume 5, 752, 753.

Back to Articles