Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Five

Китоби Дониёл — саду панҷум

The Progressive Rejection of the Gospel: From Christ’s Birth to Stephen’s Stoning

Радди тадриҷии Инҷил: аз таваллуди Масеҳ то сангсор шудани Истефанус

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the last article we noted that inspiration identified that the Jews “sealed their rejection” of the gospel at the cross, and then confirmed their rejection again at the stoning of Stephen. How can this be? Of course, the rejection of the gospel by the quibbling Jews of that history was accomplished progressively. They had already been passed by at His birth. Christ’s birth to the stoning of Stephen illustrates a progressive rejection of the gospel.

Дар мақолаи охирин мо қайд кардем, ки илҳом муайян кардааст, ки яҳудиён дар салиб «рад кардани» Инҷилро «мӯҳр заданд», ва сипас боз радди худро ҳангоми сангсор шудани Истефанус тасдиқ намуданд. Ин чӣ гуна метавонад бошад? Албатта, радди Инҷил аз ҷониби яҳудиёни баҳсҷӯи он таърих ба таври тадриҷӣ анҷом ёфт. Онҳо аллакай ҳангоми таваллуди Ӯ канор гузошта шуда буданд. Аз таваллуди Масеҳ то сангсор шудани Истефанус радди тадриҷии Инҷилро ба тасвир меорад.

> “Men know it not, but the tidings fill heaven with rejoicing. With a deeper and more tender interest the holy beings from the world of light are drawn to the earth. The whole world is brighter for His presence. Above the hills of Bethlehem are gathered an innumerable throng of angels. They wait the signal to declare the glad news to the world. Had the leaders in Israel been true to their trust, they might have shared the joy of heralding the birth of Jesus. But now they are passed by.” The Desire of Ages, 47.

> «Одамон онро намедонанд, вале ин мужда осмонро аз шодӣ лабрез месозад. Бо таваҷҷуҳе амиқтар ва меҳрубонтар мавҷудоти муқаддас аз ҷаҳони нур ба сӯи замин кашида мешаванд. Тамоми ҷаҳон аз ҳузури Ӯ равшантар мегардад. Бар фарози теппаҳои Байт-Лаҳм анбӯҳи бешумори фариштагон гирд омадаанд. Онҳо мунтазири ишораанд, то хабари хушро ба ҷаҳон эълон намоянд. Агар пешвоёни Исроил ба амонате, ки ба онҳо супурда шуда буд, содиқ мебуданд, метавонистанд дар шодии башорат додани таваллуди Исо шарик шаванд. Аммо акнун аз онҳо даргузашта шудааст». The Desire of Ages, 47.

From the birth of Jesus to the death of Stephen the progressive rejection of the gospel by ancient Israel is illustrated. Acknowledging the Jews rejection of Christ as progressive allows an identification of “sealing their rejection,” at both the cross, where the veil of the temple was rent, and at Stephen’s death. The rending of the veil was a symbol that they were no longer God’s covenant people, and when Stephen was stoned, Stephen saw Jesus standing on the right hand of God, which in Daniel chapter twelve, verse one is a symbol of the close of probation. The destruction of Jerusalem is also a symbol of the close of probation.

Аз рӯзи таваллуди Исо то марги Истефанус, радкунии тадриҷии башорат аз ҷониби Исроили қадим ба тасвир кашида шудааст. Эътироф кардани он ки радкунии Масеҳ аз ҷониби яҳудиён тадриҷӣ буд, имкон медиҳад, ки «мӯҳр задани радкунии онҳо» ҳам дар салиб, он ҷо ки пардаи маъбад шикофта шуд, ва ҳам дар марги Истефанус муайян карда шавад. Шикофта шудани парда рамзе буд, ки онҳо дигар қавми аҳди Худо нестанд, ва вақте ки Истефанус сангсор карда шуд, Истефанус Исоро дид, ки ба дасти рости Худо истодааст, ки дар боби дувоздаҳуми Дониёл, ояти як, рамзи поёни муҳлати озмоиш аст. Вайроншавии Уршалим низ рамзи поёни муҳлати озмоиш аст.

> “The retribution to come upon Jerusalem could be delayed only a short time; and as Christ’s eye rested upon the doomed city, he saw not merely its destruction, but the destruction of a world. He saw that as Jerusalem was given up to destruction, so the world will be given up to its doom. He saw the retribution that will be visited on the adversaries of God. The scenes that were transacted at the destruction of Jerusalem will be repeated at the great and terrible day of the Lord, but in a more fearful manner.” Review and Herald, December 7, 1897.

> «Ҷазое, ки мебоист бар Ерусалим фурӯ ояд, фақат барои муддати хеле кӯтоҳ метавонист ба таъхир андохта шавад; ва ҳангоме ки нигоҳи Масеҳ бар он шаҳри маҳкумшуда қарор гирифт, Ӯ на танҳо ҳалокати онро, балки ҳалокати як ҷаҳонро дид. Ӯ дид, ки ҳамон тавр ки Ерусалим ба ҳалокат супурда шуд, ҷаҳон низ ба сӯи ҳалокати худ супурда хоҳад шуд. Ӯ ҷазоеро дид, ки бар душманони Худо нозил хоҳад гардид. Манзараҳое, ки ҳангоми нобудии Ерусалим рӯй доданд, дар рӯзи бузург ва даҳшатноки Худованд такрор хоҳанд шуд, аммо ба тарзе боз ҳам даҳшатноктар». Review and Herald, December 7, 1897.

It was only God’s mercy that prevented Jerusalem from being destroyed at the cross.

Фақат марҳамати Худо буд, ки Ерусалимро аз нобуд шудан дар салиб боздошт.

> “In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.” The Desire of Ages, 600.

> «Дар маслуб кардани Масеҳ аз ҷониби яҳудиён вайронии Ерусалим низ дар бар гирифта шуда буд. Хуне, ки бар Ҷалҷӯто рехта шуд, ҳамон сангиние буд, ки онҳоро ба сӯи ҳалокат барои ин ҷаҳон ва барои ҷаҳони оянда ғарқ сохт. Ҳамчунин дар он рӯзи бузурги охирин хоҳад буд, вақте ки доварӣ бар радкунандагони файзи Худо фурӯ хоҳад омад. Масеҳ, он санги пешпоии онҳо, он гоҳ ба онҳо ҳамчун кӯҳи интиқомгиранда зоҳир хоҳад шуд. Ҷалоли чеҳраи Ӯ, ки барои одилон ҳаёт аст, барои бадкорон оташи сӯзонанда хоҳад буд. Азбаски муҳаббат рад карда шудааст ва файз хор шумурда шудааст, гуноҳкор нобуд хоҳад гашт.» Орзуи асрҳо, 600.

It was only God’s mercy that lingered in not bringing Jerusalem’s destruction at the time of the cross.

Фақат марҳамати Худо буд, ки аз нозил кардани ҳалокати Ерусалим дар вақти салиб дареғ дошт.

> “For nearly forty years after the doom of Jerusalem had been pronounced by Christ Himself, the Lord delayed His judgments upon the city and the nation. Wonderful was the long-suffering of God toward the rejectors of His gospel and the murderers of His Son.” The Great Controversy, 27.

> «Қариб чиҳил сол пас аз он ки ҳалокати Уршалимро худи Масеҳ эълон намуда буд, Худованд довариҳои Худро бар шаҳр ва бар миллат ба таъхир андохт. Аҷоиб буд сабру таҳаммули дарози Худо нисбат ба радкунандагони Инҷили Ӯ ва қотилони Писари Ӯ». «Ҷанҷоли Бузург», 27.

At the time of His last temple cleansing Jesus had set forth the warning to flee Jerusalem when the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, was seen by His followers. The first time He cleansed the temple He had stated that the Jews had made His father’s house a den of thieves, but the last time He said “your house” is left unto you desolate. Even before the cross, which was just about to take place, the temple where the veil was to be rent at the crucifixion had already been identified as the Jew’s house, not God’s house. Sister White addresses when Christ made that declaration, and as her testimony proceeds she also addresses the forty years of extended mercy.

Дар замони охирин поксозии маъбад аз ҷониби Ӯ, Исо ҳушдор дода буд, ки ҳангоме ки пайравонаш «макрӯҳии харобӣ»-ро, ки Дониёли набӣ дар бораи он сухан гуфта буд, бубинанд, аз Ерусалим бигрезанд. Бори аввале ки Ӯ маъбадро пок сохт, гуфта буд, ки яҳудиён хонаи Падари Ӯро ба ғори роҳзанон табдил додаанд; аммо дафъаи охир гуфт: «хонаи шумо» ба шумо вайрону матрук гузошта мешавад. Ҳатто пеш аз салиб, ки акнун воқеъ шуданӣ буд, маъбаде, ки дар вақти маслубшавӣ пардаи он бояд дарида мешуд, аллакай ҳамчун хонаи яҳудиён, на хонаи Худо, муаррифӣ гардида буд. Хоҳар Уайт ба он замоне ишора мекунад, ки Масеҳ ин эъломро баён кард; ва ҳангоме ки шаҳодати ӯ идома меёбад, ӯ ҳамчунин ба он чил соли марҳамати дарозёфта мепардозад.

> “Christ’s words to the priests and rulers, ‘Behold, your house is left unto you desolate’ (Matthew 23:38), had struck terror to their hearts. They affected indifference, but the question kept rising in their minds as to the import of these words. An unseen danger seemed to threaten them. Could it be that the magnificent temple, which was the nation’s glory, was soon to be a heap of ruins? . . .

> Суханони Масеҳ ба коҳинон ва сарварон: «Инак, хонаи шумо барои шумо вайрону холӣ гузошта мешавад» (Матто 23:38), ба дилҳои онҳо ваҳшат андохта буд. Онҳо бепарвоӣ нишон медоданд, аммо дар зеҳнашон пайваста ин савол бармехост, ки маънои ин суханон чист. Ба назар чунин менамуд, ки хатари нонамоёне онҳоро таҳдид мекунад. Оё мумкин буд, ки он маъбади бошукӯҳ, ки ифтихори миллат буд, ба зудӣ ба тӯдаи харобаҳо табдил ёбад?...

> “Christ gave His disciples a sign of the ruin to come on Jerusalem, and He told them how to escape: ‘When ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled.’ This warning was given to be heeded forty years after, at the destruction of Jerusalem. The Christians obeyed the warning, and not a Christian perished in the fall of the city.” The Desire of Ages, 628, 630.

> «Масеҳ ба шогирдонаш нишонае аз харобии ояндаи Ерусалим дод ва ба онҳо гуфт, ки чӣ гуна наҷот ёбанд: “Вақте ки Ерусалимро аз ҷониби лашкарҳо муҳосирашуда бинед, пас бидонед, ки вайронии он наздик аст. Он гоҳ касоне ки дар Яҳудия ҳастанд, ба кӯҳҳо бигрезанд; ва касоне ки дар миёни он ҳастанд, берун раванд; ва касоне ки дар деҳот мебошанд, ба он дохил нашаванд. Зеро ин рӯзҳои интиқом аст, то ҳама чизҳое ки навишта шудааст, ба амал ояд.” Ин ҳушдор дода шуд, то чиҳил сол баъд, ҳангоми харобии Ерусалим, ба он гӯш фаро дода шавад. Масеҳиён ба ин ҳушдор итоат карданд, ва дар суқути шаҳр ҳеҷ як масеҳӣ ҳалок нашуд». The Desire of Ages, 628, 630.

Christ was crucified in the year 31, and nearly forty years later in the year 70, Jerusalem was destroyed after a three-and-a-half-year siege. How could Jerusalem have been destroyed at the cross in the year 31, if there was still three and a half years of probationary time identified as seventy weeks in Daniel chapter nine, verse twenty-four? How can these seeming inconsistencies be resolved? The easiest resolution is to simply identify the fact that when it comes to the close of the probationary time represented by the seventy weeks, that it must be understood as a progressive close of probation. This is true, but it removes any prophetic specificity when applying the waymarks of that history. I will try to explain.

Масеҳ дар соли 31 маслуб карда шуд, ва қариб чиҳил сол баъд, дар соли 70, Ерусалим пас аз муҳосираи сеюнимсола хароб гардид. Чӣ гуна мумкин аст, ки Ерусалим дар салиб, дар соли 31, хароб шуда бошад, агар ҳанӯз сеюним соли вақти муҳлат, ки дар Дониёл боби нӯҳ, ояти бисту чор, ҳамчун ҳафтод ҳафта муайян шудааст, боқӣ монда буд? Ин номувофиқиҳои ба назар расандаро чӣ гуна метавон ҳал кард? Осонтарин роҳҳал ин аст, ки танҳо ҳамин воқеиятро муайян кунем: вақте сухан дар бораи анҷоми вақти муҳлате меравад, ки бо ҳафтод ҳафта ифода шудааст, он бояд ҳамчун анҷоми тадриҷии муҳлат фаҳмида шавад. Ин дуруст аст, аммо ҳангоми татбиқ кардани аломатҳои роҳи он таърих, ҳар гуна мушаххасияти нубувватиро аз байн мебарад. Ман кӯшиш хоҳам кард, ки шарҳ диҳам.

If Pentecost represents the soon-coming Sunday law where the other flock in Babylon is called out, why was it three and a half years after Pentecost that the gospel went to the Gentiles? Is the death of Christ or the death of Stephen a sign of the close of probation for ancient Israel? If Laodicean Adventism ceases to be a church at the soon-coming Sunday law, did the destruction of the temple in the year 70, represent the end of the temple of Laodicean Adventism at the Sunday law? What might appear as seeming inconsistencies is resolved by the application of “line upon line,” and when that application is employed the testimony of the waymarks we are identifying become very clear and concise.

Агар Пантикост қонуни наздикояндаи якшанбееро ифода кунад, ки дар он рамаи дигар дар Бобил даъват шуда, берун оварда мешавад, пас чаро сеюним сол пас аз Пантикост башорат ба ғайрияҳудиён расид? Оё марги Масеҳ ё марги Истефанус аломати поёни муҳлати имтиёз барои Исроили қадим аст? Агар Адвентизми Лаодикия дар қонуни наздикояндаи якшанбе дигар калисо буданро бас кунад, оё вайроншавии маъбад дар соли 70 анҷоми маъбади Адвентизми Лаодикияро дар қонуни якшанбе ифода мекард? Он чизе ки метавонад ҳамчун носозгориҳои зоҳирӣ намоён шавад, бо татбиқи «хат бар хат» ҳал мегардад, ва вақте ки он татбиқ ба кор бурда мешавад, шаҳодати аломатҳои роҳе, ки мо муайян месозем, бисёр равшан ва мухтасар мегардад.

The week that Christ confirmed the covenant is broken up into two equal periods of three and a half years. The first three and a half years begins at Christ’s baptism and ends with His death. Baptism is the symbol of His death and resurrection, so the beginning of that period of three and a half years is identical to the ending. In that period Christ presented the gospel exclusively to the Jews. The end of that three and a half years marks the beginning of the following three and a half years. The beginning of the second period of three and a half years begins with the death of Christ, and it ends with the death of Stephen. In that period the disciples presented the gospel exclusively to the Jews.

Ҳафтае, ки Масеҳ аҳдро устувор гардонид, ба ду давраи баробари сеюнимсола тақсим мешавад. Сеюним соли аввал аз таъмиди Масеҳ оғоз ёфта, бо марги Ӯ анҷом меёбад. Таъмид рамзи марг ва эҳёи Ӯст; бинобар ин, оғози он давраи сеюнимсола бо анҷоми он яксон аст. Дар он давра Масеҳ Инҷилро танҳо ба яҳудиён пешниҳод намуд. Поёни он сеюним сол оғози сеюним соли баъдиро нишон медиҳад. Оғози давраи дуюми сеюнимсола аз марги Масеҳ сар мешавад ва бо марги Истефанус анҷом меёбад. Дар он давра шогирдон Инҷилро танҳо ба яҳудиён пешниҳод намуданд.

Those two periods, which are separate prophetic lines, are to be brought together “line upon line.” Both beginnings and endings possess the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending histories are the same. Both periods of duration are identical, and the work that is carried out during each period is identical. Christ who is the First and the Last, is also the creator of all things, and in that regard He is the Creator of Truth. The Hebrew word “truth” was created by three Hebrew letters. The first letter, followed by the thirteenth letter, followed by the last letter of the Hebrew alphabet are combined to make the Hebrew word “truth.”

Он ду давра, ки хатҳои ҷудогонаи нубувватӣ мебошанд, бояд «сатр бар сатр» ба ҳам оварда шаванд. Ҳам оғозҳо ва ҳам анҷомҳо нишонаи Алфа ва Омегаро доранд, зеро таърихҳои оғоз ва анҷом яксонанд. Ҳар ду давраи давомнокӣ айнан яканд, ва коре ки дар давоми ҳар як давра анҷом дода мешавад, яксон аст. Масеҳ, ки Аввалин ва Охирин аст, ҳамчунин офаридгори ҳама чиз аст, ва аз ин ҷиҳат Ӯ Офаридгори Ҳақиқат низ ҳаст. Калимаи ибрии «ҳақиқат» аз се ҳарфи ибрӣ сохта шудааст. Ҳарфи аввал, пас аз он ҳарфи сездаҳум, ва пас аз он ҳарфи охирини алифбои ибрӣ бо ҳам пайваста мешаванд, то калимаи ибрии «ҳақиқат»-ро бисозанд.

Both of the periods of three and a half years have Christ as the first and the last, for Christ is at the beginning of the first period at His baptism, as He is at the ending at His death in the first period. And Christ is at His death in the beginning of the second period and He is standing at the right hand of God at the ending of the second period. The number thirteen is the symbol of rebellion, and in both periods whether the gospel was presented in person by Christ, or in the second period by His disciples, the quibbling Jews rebelled against the message of the gospel.

Ҳар ду давраи сеюнимсола Масеҳро ҳамчун аввалин ва охирин доранд, зеро Масеҳ дар оғози давраи аввал ҳангоми таъмиди Худ аст, ҳамон тавре ки дар анҷоми он низ дар марги Худ дар давраи аввал ҳозир аст. Ва Масеҳ дар марги Худ дар оғози давраи дуюм аст, ва дар анҷоми давраи дуюм Ӯ дар дасти рости Худо истодааст. Рақами сездаҳ рамзи исён аст, ва дар ҳар ду давра, хоҳ Инҷил шахсан аз ҷониби Масеҳ пешниҳод шуда бошад, ё дар давраи дуюм аз ҷониби шогирдони Ӯ, яҳудиёни ҷӯяндаи баҳс бар зидди паёми Инҷил исён карданд.

Both periods are the same duration, possess the signature of Alpha and Omega, and identify the same gospel message. Those two periods are to be brought together “line upon line.” The methodology of “line upon line,” is the testing methodology of the latter rain. It is the methodology of the last days, and the truths which are identified and established by that methodology in the last days are what purges or purifies the sons of Levi during the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Ҳар ду давра як муддат доранд, мӯҳри Алфа ва Омегаро дар бар мегиранд ва ҳамон як паёми Инҷилро муайян месозанд. Ин ду давра бояд «сатр бар сатр» бо ҳам оварда шаванд. Усули «сатр бар сатр» усули озмоиши борони охир аст. Он усули айёми охир мебошад, ва ҳақиқатҳое, ки дар айёми охир бо ин усул муайян ва устувор гардонида мешаванд, ҳамонҳоянд, ки дар вақти муҳр задани саду чилу чор ҳазор, писарони Левиро пок месозанд ё тасфия мекунанд.

> Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:9–13.

> Ӯ донишро ба кӣ таълим хоҳад дод? ва фаҳмиши таълимотро ба кӣ хоҳад фаҳмонд? Ба онҳое ки аз шир ҷудо шудаанд, ва аз пистонҳо бозгирифта шудаанд. Зеро ҳукм бояд бар ҳукм бошад, ҳукм бар ҳукм; сатр бар сатр, сатр бар сатр; андаке дар ин ҷо, ва андаке дар он ҷо. Зеро бо лабони лакнатӣ ва бо забони дигар Ӯ ба ин қавм сухан хоҳад гуфт. Ба онҳое ки Ӯ гуфта буд: «Ин аст оромие ки бо он шумо метавонед хастагонро ором диҳед; ва ин аст осоиш», вале онҳо нахостанд бишнаванд. Аммо каломи Худованд барои онҳо ҳукм бар ҳукм, ҳукм бар ҳукм; сатр бар сатр, сатр бар сатр; андаке дар ин ҷо, ва андаке дар он ҷо буд, то ки онҳо бираванд, ва ба қафо афтанд, ва шикаста шаванд, ва ба дом афтанд, ва гирифта шаванд. Ишаъё 28:9–13.

The next verse in Isaiah addresses the scornful men that rule the people of Jerusalem. For those scornful men, the “rest and the refreshing” (the latter rain), which they refused to “hear,” is what causes them to “go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.” That test was presented to them from another tongue, for Elijah, John the Baptist and William Miller were not trained in the theological schools of their respective histories. The latter rain message that tests Laodicean Adventism, is the message that is produced by the application of “line upon line.”

Ояти навбатии Ишаъё ба мардони масхараомезе муроҷиат мекунад, ки бар қавми Ерусалим ҳукмронӣ мекунанд. Барои он мардони масхараомез, «оромӣ ва тароват» (борони охирин), ки онҳо аз «шунидани» он сарпечӣ карданд, ҳамон чизест, ки боис мегардад онҳо «бираванд, ва ба қафо афтанд, ва шикаста шаванд, ва ба дом афтанд, ва гирифта шаванд». Он озмоиш ба онҳо «бо забони дигар» пешниҳод гардид, зеро Илёс, Яҳёи Таъмиддиҳанда ва Вилям Миллер дар мактабҳои илоҳиётии таърихи дахлдори худ таълим надида буданд. Паёми борони охирин, ки Адвентизми Лудикияро меозмояд, ҳамон паём аст, ки аз татбиқи «хат бар хат» ба вуҷуд меояд.

When the first three and a half years of the week in which Christ confirmed the covenant is laid over the second three and a half years, we find prophetic light that clarifies any seeming inconsistencies that might arise in an inquiring mind. The week was when the Messenger of the Covenant was to confirm the covenant, and a biblical covenant must be confirmed with blood. The baptism and crucifixion of Christ and the stoning of Stephen all identify blood. Both lines represent the blood of the covenant, and those lines are confirming the covenant.

Ҳангоме ки сеюним соли аввали ҳафтае, ки дар он Масеҳ аҳдро тасдиқ намуд, бар сеюним соли дуюм татбиқ карда мешавад, мо нури нубувватеро меёбем, ки ҳар гуна ноҳамоҳангиҳои ба назар расандаро, ки метавонанд дар зеҳни ҷӯяндае падид оянд, равшан месозад. Он ҳафта замоне буд, ки Паёмовари Аҳд бояд аҳдро тасдиқ мекард, ва аҳди Китоби Муқаддас бояд бо хун тасдиқ гардад. Таъмид ва маслубшавии Масеҳ ва низ сангсор шудани Истефанус ҳама ба хун ишора мекунанд. Ҳар ду хат хунِ аҳдро намояндагӣ мекунанд, ва он хатҳо аҳдро тасдиқ менамоянд.

When brought together “line upon line,” the baptism and crucifixion are the first waymark, and the crucifixion and stoning of Stephen are the last waymark. When brought together into one line we find the cross and Michael standing up at the death of Stephen as two witnesses of the Jews sealing their rejection of the gospel. The death of Christ, is also the death of His disciple Stephen, which is Passover when the two lines are combined. Three days later Christ is resurrected as the First Fruit offering.

Ҳангоме ки «сатр бар сатр» ба ҳам оварда мешаванд, таъмид ва маслубшавӣ аввалин аломати роҳанд, ва маслубшавӣ ва сангсор шудани Истефанус охирин аломати роҳ мебошанд. Вақте ки онҳо дар як хат ба ҳам оварда мешаванд, мо салиб ва бархостани Микоилро ҳангоми марги Истефанус ҳамчун ду шоҳиде меёбем, ки мӯҳр задани радкунии башорати наҷотро аз ҷониби яҳудиён тасдиқ мекунанд. Марги Масеҳ ҳамчунин марги шогирди Ӯ Истефанус аст, ки ҳангоми ба ҳам пайвастани ду хат Фисҳ мебошад. Се рӯз баъдтар Масеҳ ҳамчун қурбонии Навбари ҳосил эҳё мегардад.

> But now is Christ risen from the dead, and become the first fruits of them that slept. 1 Corinthians 15:20.

> Аммо ҳоло Масеҳ аз мурдагон эҳё шудааст ва нахустин меваи онҳое гардидааст, ки хуфтаанд. 1 Қӯринтиён 15:20.

In between Passover and the feast of First Fruits on the third day is the beginning of the feast of Unleavened Bread. Unleavened bread does not “rise”, and Christ did not rise on the second day, He rose on the third day. Christ and Stephen die together in the “line upon line” application, but Stephen is resurrected after Christ for there is an order to the first fruit resurrection.

Дар миёни Иди Фисҳ ва иди Аввалин Меваҳо дар рӯзи сеюм, оғози Иди Нони Фатир воқеъ мегардад. Нони фатир «хамир намешавад», ва Масеҳ дар рӯзи дуюм эҳё нашуд; Ӯ дар рӯзи сеюм эҳё гардид. Масеҳ ва Истефанус дар татбиқи «хат бар хат» якҷо мемиранд, аммо Истефанус пас аз Масеҳ эҳё мешавад, зеро дар эҳёи аввалин меваҳо тартибе вуҷуд дорад.

> But every man in his own order: Christ the first fruits; afterward they that are Christ’s at his coming. 1 Corinthians 15:22.

> Лекин ҳар ким ўз тартибида: биринчи ҳосил — Масеҳ; сўнгра Унинг келишида Масеҳга тегишли бўлганлар. 1 Коринфликларга 15:22.

The Spring feasts cannot be separated from each other, for they are directly related to one another. In this sense, Pentecost represents the soon-coming Sunday law, when there will be a repetition of the pouring out of the Holy Spirit, and the second voice of Revelation chapter eighteen will then call those that do not currently know the gospel, to come out of Babylon. The word “Babylon,” is based upon the word, “Babel,” which means confusion, for it was in the fall of Babel that God confused the languages, and it was at Pentecost that God reverses the confusion of the languages in order to carry the gospel to the world. Thus Pentecost and the Sunday law align.

Идҳои баҳориро аз якдигар ҷудо кардан мумкин нест, зеро онҳо мустақиман ба якдигар вобастаанд. Ба ин маъно, Пантикост қонуни якшанбеи ба зудӣ фароояндаро ифода мекунад, вақте ки такрори рехта шудани Рӯҳулқудс рӯй хоҳад дод, ва овози дуюми Ваҳй боби ҳаждаҳум он вақт онҳоеро, ки ҳоло Инҷилро намедонанд, даъват хоҳад кард, ки аз Бобил берун оянд. Калимаи «Бобил» бар пояи калимаи «Бобел» аст, ки маънояш ошуфтагист, зеро маҳз дар суқути Бобел буд, ки Худо забонҳоро ошуфта гардонид, ва маҳз дар Пантикост аст, ки Худо ошуфтагии забонҳоро бармегардонад, то Инҷилро ба ҷаҳон расонад. Пас, Пантикост ва қонуни якшанбе ба ҳам мутобиқат мекунанд.

At Pentecost the gift of languages was given to the disciples, but their message then was still restricted to the Jews. When both lines are brought together Pentecost occurs in the year 34, when Stephen was stoned and the gospel was then carried to those who do not currently know the gospel.

Дар рӯзи Пантикост атои забонҳо ба шогирдон дода шуд, вале паёми онҳо он вақт ҳанӯз ба яҳудиён маҳдуд буд. Вақте ки ҳар ду хат ба ҳам оварда мешаванд, Пантикост дар соли 34 воқеъ мегардад, ҳангоме ки Истефанус сангсор карда шуд ва он гоҳ Инҷил ба назди онҳое бурда шуд, ки ҳоло Инҷилро намедонанд.

Stephen represents those who are resurrected “at His coming,” but who have died with Him. The First Fruit offering marks the resurrection of Christ on the third day, and it also marks the beginning of the Feast of Weeks, which is also the feast of Pentecost, and which commemorates the giving of the Ten Commandments at Sinai.

Стефан онҳоеро намояндагӣ мекунад, ки «ҳангоми омадани Ӯ» эҳё карда мешаванд, аммо бо Ӯ мурдаанд. Қурбонии нахустинсамар эҳёи Масеҳро дар рӯзи сеюм нишон медиҳад, ва ҳамчунин оғози Иди Ҳафтаҳоро муайян мекунад, ки он ҳам Иди Пантикост аст ва бахшидани Даҳ Аҳкомро дар Сино ёдоварӣ мекунад.

October 22, 1844, aligns with the cross, for among other proofs Sister White aligns the disappointment of the disciples after the cross with the disappointment that followed October 22, 1844. Both the cross and October 22, 1844, prefigure the soon-coming Sunday law. Pentecost also typifies the soon coming Sunday law, but Pentecost came fifty-two days after the cross. The cross, which was typified by Passover, ushers in a series of feasts which commemorate the old paths of ancient Israel from the night the angel of death passed over Egypt, through to the giving of the law. Though the feasts possess their own distinctions, they are inseparably linked to each other. It is therefore accurate to apply the complete fifty-two days from Passover to Pentecost as one singular waymark.

22 октябри соли 1844 бо салиб мувофиқат мекунад, зеро дар миёни далелҳои дигар хоҳар Уайт ноумедии шогирдонро баъд аз салиб бо ноумедие, ки пас аз 22 октябри соли 1844 ба амал омад, мутобиқ месозад. Ҳам салиб ва ҳам 22 октябри соли 1844 қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасандаро пешнамоӣ мекунанд. Пантикост низ қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасандаро намунасозӣ мекунад, аммо Пантикост панҷоҳу ду рӯз пас аз салиб фаро расид. Салиб, ки онро Фисҳ намунавор нишон медод, як силсилаи идҳоро оғоз мекунад, ки роҳҳои қадимии Исроили бостонро аз шабе, ки фариштаи марг аз болои Миср гузашт, то ба додани шариат ёдбуд мекунанд. Гарчанде идҳо хусусиятҳои фарқкунандаи худро доранд, онҳо аз якдигар ҷудонопазирона ба ҳам пайвастанд. Бинобар ин, татбиқ намудани тамоми панҷоҳу ду рӯз аз Фисҳ то Пантикост ҳамчун як нишонаи ягонаи роҳ дуруст аст.

For this reason, the cross, the death of Stephen, and Pentecost all prefigure the soon coming Sunday law, when the progressive executive judgment upon Modern Babylon begins, as the second voice of Revelation chapter eighteen begins to call God’s other flock out of Babylon. It is at that waymark that the executive judgment upon Jerusalem arrived, though God in His mercy deferred the actual destruction of the temple and city nearly forty years after the cross to the year 70. The destruction of ancient Jerusalem represents the beginning of the progressive executive judgment that begins in the United States when “national apostasy is followed by national ruin.”

Ба ин сабаб, салиб, марги Истефанус ва Пантикост ҳама қонуни якшанбеи ба зудӣ ояндаро пешакӣ тасвир мекунанд, вақте ки доварии иҷроии тадриҷӣ бар Бобили Замонавӣ оғоз меёбад, ҳангоме ки овози дуюми Ваҳй, боби ҳаждаҳум, ба даъват кардани рамаи дигари Худо аз Бобил оғоз мекунад. Маҳз дар ҳамон waymark доварии иҷроӣ бар Ерусалим фаро расид, ҳарчанд Худо дар раҳмати Худ вайроншавии воқеии маъбад ва шаҳрро тақрибан чиҳил сол пас аз салиб, то соли 70, ба таъхир андохт. Вайроншавии Ерусалими қадим оғози доварии иҷроии тадриҷиро ифода мекунад, ки дар Иёлоти Муттаҳида оғоз меёбад, вақте ки «осиёни миллӣ аз паси он харобии миллӣ меояд».

Truth is established upon the testimony of two, and in the two lines of three and a half years that Christ confirmed the covenant we find two witnesses of a death and resurrection that is associated with the history that identifies the soon-coming Sunday law. That Sunday law in Revelation chapter eleven, is identified as the “hour of the great earthquake.” That “hour” is directly connected to two witnesses that gave a testimony of three and a half years. Their testimony ends with their death and resurrection.

Ҳақиқат бар шаҳодати ду нафар устувор мегардад, ва дар ду хатти сеюнимсолае, ки Масеҳ аҳдро тасдиқ намуд, мо ду шоҳиди марг ва эҳёро меёбем, ки бо таърихе вобастаанд, ки қонуни рӯзи якшанбеи наздикояндаро муайян мекунад. Он қонуни рӯзи якшанбе дар боби ёздаҳуми Ваҳй ҳамчун «соати зилзилаи бузург» муайян шудааст. Он «соат» бевосита ба ду шоҳиде пайваст аст, ки сеюним сол шаҳодат додаанд. Шаҳодати онҳо бо марг ва эҳёи онҳо ба анҷом мерасад.

Their testimony of three and a half years, followed by their death and resurrection has been represented by the death and resurrection of both Jesus and Stephen, for “line upon line,” Stephen is represented as being resurrected with Christ. In the feast of First Fruits, two primary offerings were presented.

Шаҳодати онҳо дар тӯли сею ним сол, ки пас аз он марг ва эҳёи онҳо омад, ба воситаи марг ва эҳёи ҳам Исо ва ҳам Истефанус рамзӣ муаррифӣ гардидааст; зеро «хат бар хат», Истефанус ҳамчун касе муаррифӣ мешавад, ки бо Масеҳ эҳё гардидааст. Дар иди Аввалин Меваҳо ду қурбонии асосӣ тақдим карда мешуд.

One was a lamb without blemish, and the other an offering of barley. The barley represented the crop to follow, and the lamb represented Christ. Christ was resurrected on the third day, and Stephen represented those that follow, and the barley represented the crop that was to follow. The two witnesses in Revelation eleven testified for three and a half years, after which they were then slain and then were resurrected three and a half days later. Those two witnesses had been typified by Christ, who was the First Fruits, for they represent the one hundred and forty-four thousand, who are also first fruits.

Яке барраи беайб буд, ва дигаре қурбонии ҷав. Ҷав ҳосили пасояндаро ифода мекард, ва барра Масеҳро ифода менамуд. Масеҳ дар рӯзи сеюм эҳё шуд, ва Истефанус онҳоеро, ки аз пай меоянд, намояндагӣ мекард, ва ҷав ҳосилеро, ки бояд аз пай биёяд, ифода менамуд. Ду шоҳид дар Ваҳй боби ёздаҳ сеюним сол шаҳодат доданд, ки баъд аз он кушта шуданд ва сипас пас аз сеюним рӯз эҳё гардиданд. Он ду шоҳидро Масеҳ, ки Аввалин Самар буд, пешакӣ намуна сохта буд, зеро онҳо яксаду чилу чор ҳазор нафарро намояндагӣ мекунанд, ки онҳо низ аввалин самар мебошанд.

> And I looked, and, lo, a Lamb stood on the mount Sion, and with him an hundred forty and four thousand, having his Father’s name written in their foreheads. And I heard a voice from heaven, as the voice of many waters, and as the voice of a great thunder: and I heard the voice of harpers harping with their harps: And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the first fruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God. Revelation 14:1–5.

> Ва ман назар андохтам, ва инак, Барра бар кӯҳи Сион истода буд, ва бо Ӯ яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор нафар, ки номи Падари Ӯ бар пешониҳошон навишта шуда буд. Ва овозе аз осмон шунидам, мисли овози обҳои бисёр ва мисли овози раъди бузург; ва овози навозандагонро шунидам, ки бар чангҳои худ менавохтанд. Ва онҳо гӯё суруди наве пеши тахт, ва пеши он чор ҳайвон, ва пирон месуруданд; ва ҳеҷ кас наметавонист он сурудро биомӯзад, ҷуз он яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор, ки аз замин халос карда шуда буданд. Инҳо касонеанд, ки бо занон нопок нашудаанд, зеро ки онҳо бокираанд. Инҳо касонеанд, ки ба ҳар ҷое ки Барра меравад, аз ақиби Ӯ мераванд. Инҳо аз миёни одамон халос карда шудаанд, то ки нахустмева барои Худо ва барои Барра бошанд. Ва дар даҳони онҳо ҳеҷ макре ёфт нашуд, зеро ки онҳо пеши тахти Худо беайбанд. Ваҳй 14:1–5.

The barley offering on the feast of First Fruits represented the crop that was to follow, and Stephen in the year 34, followed Christ’s death in the year 31, though “line upon line,” they died at the same waymark. In relation to the first fruit offerings, Christ was the lamb that was slain and Stephen was the barley. According to Paul “Christ” is “the first fruits of them that slept,” and then “afterward they that are Christ’s at his coming.” The one hundred and forty-four thousand are first fruits, and they are those “which follow the Lamb whithersoever he goeth.”

Қурбонии ҷав дар иди Навбари Ҳосил намояндаи ҳосиле буд, ки бояд баъдан меомад, ва Истефанус дар соли 34, пас аз марги Масеҳ дар соли 31 омад, гарчанде ки «сатр бар сатр», онҳо дар ҳамон аломати роҳ мурданд. Дар робита ба қурбониҳои навбари ҳосил, Масеҳ баррае буд, ки забҳ карда шуд, ва Истефанус ҷав буд. Мувофиқи гуфтаи Павлус, «Масеҳ» «навбари онҳост, ки хуфтаанд», ва сипас «баъд онҳое ки аз они Масеҳанд, ҳангоми омадани Ӯ». Яксаду чилу чор ҳазор навбари ҳосиланд, ва онҳо касонеанд, ки «ба ҳар ҷое ки Барра меравад, аз паси Ӯ мераванд».

In the “hour” of the “great earthquake” of Revelation chapter eleven, the two witnesses that have prophesied for three and a half years, only to be slain and lie in the streets for three and a half days, are resurrected. They are those represented by Stephen who prophetically was resurrected with Jesus, but also after Jesus. They are therefore resurrected “three and a half days,” after they are murdered by the beast that ascended from the bottomless pit. The same “hour,” that they are resurrected they ascend to heaven as an ensign. The process of their resurrection and ascension is carefully outlined in God’s prophetic Word, and it includes that they were typified by the literal death of Stephen, thus representing a spiritual death that is accomplished upon the two witnesses as they are transformed from the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the third angel.

Дар «соат»-и «зилзилаи азим»-и Ваҳй боби ёздаҳ, он ду шоҳиде, ки сеюним сол нубувват кардаанд, вале баъд кушта шуда, сеюним рӯз дар кӯчаҳо хобидаанд, эҳё мегарданд. Онҳо касоне ҳастанд, ки бо Истефанус намояндагӣ шудаанд, ки ба таври нубувватӣ ҳамроҳ бо Исо, вале ҳамчунин баъд аз Исо эҳё гардид. Бинобар ин, онҳо «сеюним рӯз» пас аз он ки аз ҷониби ваҳшие, ки аз вартаи беҳад боло баромад, кушта мешаванд, эҳё мегарданд. Дар ҳамон «соат»-е ки онҳо эҳё мегарданд, ҳамчун аломат ба осмон сууд мекунанд. Раванди эҳё ва сууди онҳо дар Каломи нубувватии Худо бо диққат баён шудааст, ва он дар бар мегирад, ки онҳо тавассути марги воқеии Истефанус ба таври рамзӣ пешнамоиш дода шуданд, ва ба ин васила марги рӯҳониеро намояндагӣ мекунанд, ки бар он ду шоҳид ба анҷом расонида мешавад, ҳангоме ки онҳо аз ҳаракати Лудикияи фариштаи сеюм ба ҳаракати Филаделфияи фариштаи сеюм дигаргун карда мешаванд.

We will continue this study in the next article.

Мо ин тадқиқотро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “One thing is certain: those Seventh-day Adventists who take their stand under Satan’s banner will first give up their faith in the warnings and reproofs contained in the Testimonies of God’s spirit.

> «Як чиз яқин аст: он Адвентистони рӯзи ҳафтум, ки мавқеи худро зери парчами Шайтон мегиранд, нахуст имони худро ба огоҳиҳо ва сарзанишҳое, ки дар Шаҳодатҳои Рӯҳи Худо дарҷ шудаанд, тарк хоҳанд кард.

> “The call to greater consecration and holier service is being made, and will continue to be made. Some who are now voicing Satan’s suggestions will come to their senses. There are those in important positions of trust who do not understand the truth for this time. To them the message must be given. If they receive it, Christ will accept them, and will make them workers together with him. But if they refuse to hear the message, they will take their stand under the black banner of the Prince of Darkness.

> «Даъват ба тақдиси бештартар ва хизмати муқаддастар баён мешавад, ва минбаъд низ баён хоҳад шуд. Баъзе аз онҳое ки ҳоло пешниҳодҳои Шайтонро ба забон меоранд, ба худ хоҳанд омад. Касоне ҳастанд, ки дар мақомҳои муҳими эътимод қарор доранд, аммо ҳақиқати ин замонро намефаҳманд. Ба онҳо бояд ин паём расонда шавад. Агар онро бипазиранд, Масеҳ онҳоро қабул хоҳад кард ва онҳоро ҳамкорони худ хоҳад гардонид. Аммо агар аз шунидани ин паём сарпечӣ кунанд, онҳо мавқеи худро зери парчами сиёҳи Шоҳзодаи Зулмот хоҳанд гирифт.

> “I am instructed to say that the precious truth for this time is open more and more clearly to human minds. In a special sense men and women are to eat of Christ’s flesh and drink of his blood. There will be a development of the understanding, for the truth is capable of constant expansion. The divine originator of truth will come into closer and still closer communion with those who follow on to know him. As God’s people receive his word as the bread of heaven, they will know that his goings forth are prepared as the morning. They will receive spiritual strength, as the body receives physical strength when food is eaten.

> «Ба ман супурда шудааст, ки бигӯям: ҳақиқати гаронбаҳои барои ин замон таъиншуда ба зеҳнҳои инсонӣ ҳар чи бештар равшантар кушода мегардад. Ба маънои махсус, мардон ва занон бояд аз ҷисми Масеҳ бихӯранд ва хуни Ӯро бинӯшанд. Дарки фаҳмиш рушд хоҳад кард, зеро ҳақиқат қобили густариши пайваста аст. Бунёдгузори илоҳии ҳақиқат ба муоширати ҳар чи наздиктар ва боз ҳам наздиктар бо онҳое хоҳад омад, ки пайравона Ӯро мешиносанд. Ҳангоме ки қавми Худо каломи Ӯро ҳамчун нони осмон қабул мекунанд, хоҳанд донист, ки зуҳуроти Ӯ мисли субҳ омода гардидааст. Онҳо қуввати рӯҳонӣ хоҳанд гирифт, чунон ки ҷисм ҳангоми хӯрдани ғизо қуввати ҷисмонӣ мегирад.»

> “We do not half understand the Lord’s plan in taking the children of Israel from Egyptian bondage, and leading them through the wilderness into Canaan.

> Мо нақшаи Худовандро дар аз банди Миср берун овардани банӣ-Исроил ва онҳоро аз тариқи биёбон ба Канъон роҳнамоӣ карданаш ҳанӯз ҳам комилан дарк намекунем.

> “As we gather up the divine rays shining from the gospel, we shall have a clearer insight into the Jewish economy, and a deeper appreciation of its important truths. Our exploration of truth is yet incomplete. We have gathered up only a few rays of light. Those who are not daily students of the Word will not solve the problems of the Jewish economy. They will not understand the truths taught by the temple service. The work of God is hindered by a worldly understanding of his great plan. The future life will unfold the meaning of the laws that Christ, enshrouded in the pillar of cloud, gave to his people.” Spalding and Magan, 305, 306.

> “Вақте ки мо шуоъҳои илоҳиро, ки аз Инҷил медурахшанд, гирд меоварем, мо ба низоми яҳудӣ фаҳмиши равшантар хоҳем ёфт ва ҳақиқатҳои муҳими онро амиқтар қадр хоҳем кард. Тадқиқи мо дар бораи ҳақиқат ҳанӯз нопурра аст. Мо фақат чанд шуоъи нурро гирд овардаем. Онҳое ки ҳар рӯз муҳассили Калом нестанд, масъалаҳои низоми яҳудиро ҳал нахоҳанд кард. Онҳо ҳақиқатҳоеро, ки тавассути хизмати маъбад таълим дода шудаанд, дарк нахоҳанд кард. Кори Худо аз сабаби фаҳмиши дунявии нақшаи бузурги Ӯ боз дошта мешавад. Ҳаёти оянда маънои қонунҳоеро ошкор хоҳад кард, ки Масеҳ, дар сутуни абр пинҳон буда, ба қавми Худ дод.” Spalding and Magan, 305, 306.

Back to Articles