Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighty-Three

Китоби Дониёл — яксаду ҳаштоду сеюм

The Eternal Foundation: Christ in Prophetic History and the Believer’s Faith

Бунёди ҷовидонӣ: Масеҳ дар таърихи нубувватӣ ва имони мӯъмин

Author

Jeff Pippenger

Published

April 13, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The “truth which Peter had confessed is the foundation of the believer’s faith. It is that which Christ Himself has declared to be eternal life.” That “truth” identified two aspects of Christ. The first was that Christ is an element of prophetic history. The waymarks that represent the events of prophetic history, represent Christ. His association with the events identifies the sacredness of the prophetic waymarks, and provides the logic for Sister White so often saying that we must guard the waymarks, for those waymarks represent Jesus Christ. The waymark that represented the testing theme in the time of Christ was His baptism, and it aligned with other events in the sacred reform lines, distinguished by the descent of a Divine symbol.

«Ҳақиқате, ки Петрус эътироф карда буд, таҳкурсии имони мӯъмин аст. Ин ҳамон аст, ки худи Масеҳ онро ҳаёти ҷовидонӣ эълон намудааст». Он «ҳақиқат» ду ҷанбаи Масеҳро муайян мекард. Аввал ин буд, ки Масеҳ ҷузъе аз таърихи нубувватист. Аломатҳои роҳ, ки воқеаҳои таърихи нубувватиро ифода мекунанд, Масеҳро ифода менамоянд. Пайванди Ӯ бо ин воқеаҳо муқаддас будани аломатҳои роҳи нубувватиро муайян месозад ва барои он мантиқ фароҳам меоварад, ки хоҳар Уайт то ба ин андоза зуд-зуд мегуфт, ки мо бояд аломатҳои роҳро ҳифз кунем, зеро он аломатҳои роҳ Исои Масеҳро ифода мекунанд. Аломати роҳе, ки мавзӯи озмоишро дар замони Масеҳ ифода мекард, таъмиди Ӯ буд, ва он бо дигар воқеаҳо дар хатҳои муқаддаси ислоҳот, ки бо фуруд омадани рамзи Илоҳӣ мутафовит гардидаанд, мувофиқат дошт.

In the reform line of Moses, Divinity descended and abode in a burning bush, a symbol of the creator combining with the creation. In the reform line at the end of the seventy years, Michael descended to empower Cyrus to move forward with the first decree, and at the same time Daniel was changed into the image of Christ. In the reform line of Christ, the Holy Spirit descended in the form of a dove to anoint God’s Son, the symbol of Divinity combined with humanity. In Millerite history the angel that descended on August 11, 1840 was “no less a personage than Jesus Christ,” who descended with a little book that was to be eaten, and He was that little book. There He demonstrated that the combination of Divinity with humanity is accomplished by eating and drinking the flesh and blood of the Bread of Heaven.

Дар хати ислоҳоти Мусо, Илоҳият нозил шуда, дар буттаи сӯзон қарор гирифт — рамзе аз пайвастани Офаридгор бо офариниш. Дар хати ислоҳот дар анҷоми ҳафтод сол, Микоил нозил шуд, то Қӯрушро барои пеш рафтан бо фармони аввал қувват бахшад, ва ҳамзамон Дониёл ба сурати Масеҳ табдил дода шуд. Дар хати ислоҳоти Масеҳ, Рӯҳулқудс ба шакли кабӯтар нозил шуд, то Писари Худоро тадҳин намояд — рамзи Илоҳияти муттаҳид бо инсоният. Дар таърихи миллерӣ, фариштае ки 11 августи соли 1840 нозил шуд, «ҳеҷ камтар аз шахсияте ҷуз Исои Масеҳ набуд», ки бо китоби кӯчаке нозил шуд, ки бояд хӯрда мешуд, ва Ӯ худ ҳамон китоби кӯчак буд. Дар он ҷо Ӯ нишон дод, ки пайвастани Илоҳият бо инсоният ба воситаи хӯрдан ва нӯшидани ҷисм ва хуни Нони Осмон ба амал меояд.

Sacred history is sacred because it is embodied by the presence of Christ. The predictions of God’s Word that identify future events, are Jesus Christ, for He is the “Word.” When those predictions are fulfilled in history, the events represent the fulfillment of His word, and His Word is Truth. It is His Word that sets forth the prediction, and it is His Word that is fulfilled when the event arrives, so at the beginning and at the ending it is Jesus Christ, for He is the Alpha and Omega. Therefore, when Peter proclaimed that Jesus was the Christ and the Son of the living God, he was identifying a waymark that was Jesus Christ and a waymark that reaches its perfect fulfillment in the last days. September 11, 2001 was the perfect fulfillment of Christ.

Таърихи муқаддас муқаддас аст, зеро он бо ҳузури Масеҳ таҷассум меёбад. Пешгӯиҳои Каломи Худо, ки рӯйдодҳои ояндаро муайян месозанд, худи Исои Масеҳ мебошанд, зеро Ӯ «Калом» аст. Вақте ки он пешгӯиҳо дар таърих иҷро мешаванд, он рӯйдодҳо иҷрои Каломи Ӯро ифода мекунанд, ва Каломи Ӯ Ҳақ аст. Ин Каломи Ӯст, ки пешгӯиро баён мекунад, ва ҳангоме ки воқеа фаро мерасад, ин ҳамон Каломи Ӯст, ки иҷро мегардад; пас ҳам дар оғоз ва ҳам дар анҷом Исои Масеҳ аст, зеро Ӯ Алфа ва Омега аст. Бинобар ин, вақте ки Петрус эълон кард, ки Исо Масеҳ ва Писари Худои Ҳай аст, ӯ як аломати роҳро, ки Исои Масеҳ буд, муайян мекард, ва як аломати роҳеро, ки ба иҷрои комили худ дар рӯзҳои охир мерасад. 11 сентябри соли 2001 иҷрои комили Масеҳ буд.

To reject the prophetic fulfillment of September 11, 2001, is to reject Christ, the Son of the living God. That truth, expressed by Peter, was “the foundation of the believer’s faith,” and on September 11, 2001 Christ led His last-day people back to Jeremiah’s “old paths,” which represent the “foundations” of the movement of the first and third angels’ messages. Peter represented the one hundred and forty-four thousand, who are sealed during the period when the four angels are restraining the four winds. The sealing time is a specific prophetic period, beginning on September 11, 2001 and ending at the soon coming Sunday law. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

Пазиро нашудани иҷрои пешгӯёнаи 11 сентябри соли 2001, рад кардани Масеҳ, Писари Худои зинда аст. Он ҳақиқат, ки Петрус баён намуд, «асоси имони имондор» буд, ва дар 11 сентябри соли 2001 Масеҳ қавми замони охирини Худро боз ба «роҳҳои қадима»-и Ирмиё ҳидоят кард, ки онҳо «асосҳо»-и ҳаракати паёмҳои фариштаи аввал ва сеюмро ифода мекунанд. Петрус намояндаи яксаду чилу чаҳор ҳазор буд, ки дар даврае мӯҳр карда мешаванд, ки чор фаришта чор бодро нигоҳ медоранд. Замони мӯҳргузорӣ як давраи мушаххаси пешгӯёна аст, ки аз 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфта, бо қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда ба поён мерасад. Исо ҳамеша анҷоми чизеро бо оғози чизе тасвир мекунад.

At the beginning of the sealing time the angel of Revelation eighteen descended, as had the Holy Spirit at the baptism, and that angel was “no less a personage than Jesus Christ,” for the angel that descended to lighten the earth with His glory in the Millerite history was “no less a personage than Jesus Christ.” At the soon coming Sunday law “no less a personage than Jesus Christ,” descends again and presents the second of the two messages of Revelation eighteen, as He calls His other flock out of Babylon. In the middle of the period of the sealing time, an angel descended, as the second angel descended on April 19, 1844, at the first disappointment of the Millerite movement.

Дар оғози вақти муҳргузорӣ фариштаи Ваҳй боби ҳаждаҳум нозил шуд, чунон ки Рӯҳулқудс ҳангоми таъмид нозил гардида буд, ва он фаришта «на камтар аз шахсияте чун Исои Масеҳ» буд, зеро фариштае ки дар таърихи миллеритӣ барои мунаввар сохтани замин бо ҷалоли Худ нозил шуда буд, «на камтар аз шахсияте чун Исои Масеҳ» буд. Ҳангоми қонуни якшанбеи наздикоянда «на камтар аз шахсияте чун Исои Масеҳ» боз нозил мешавад ва дуюми он ду паёми Ваҳй боби ҳаждаҳумро пешкаш мекунад, ҳангоме ки Ӯ рамаи дигари Худро аз Бобил берун мехонад. Дар миёнаи давраи вақти муҳргузорӣ як фаришта нозил шуд, чунон ки фариштаи дуюм 19 апрели соли 1844, ҳангоми ноумедии аввали ҳаракати миллеритӣ, нозил шуда буд.

Between the arrival of that second angel, and the arrival of the third angel on October 22, 1844, many angels were sent to add power to the second angel as the Midnight Cry message arrived. Speaking of the history when these angels arrived in Millerite history, Sister White informs us that those that rejected these messages had crucified Christ just as assuredly as the Jews crucified Christ.

Дар фосилаи миёни омадани он фариштаи дуюм ва омадани фариштаи сеюм дар 22 октябри соли 1844, фариштагони бисёре фиристода шуданд, то ба фариштаи дуюм қудрат биафзоянд, ҳангоме ки паёми Нидои Нисфишабӣ расид. Дар бораи таърихе, ки ин фариштагон дар он дар таърихи миллеритӣ омада буданд, хоҳар Уайт ба мо хабар медиҳад, ки онҳое, ки ин паёмҳоро рад карданд, Масеҳро ҳамон қадар яқин маслуб карда буданд, ки яҳудиён Масеҳро маслуб карда буданд.

> “I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there.” Early Writings, 261.

> «Дидам, ки чунон ки яҳудиён Исоро маслуб карданд, ҳамон тавр калисоҳои номӣ ин паёмҳоро маслуб кардаанд, ва бинобар ин онҳо аз роҳи даромадан ба Қудс-ул-ақдос ҳеҷ дониш надоранд, ва наметавонанд аз шафоати Исо дар он ҷо баҳрае бибаранд». Навиштаҳои Аввалия, 261.

The messages represented by the angels, when rejected, represent the crucifixion of Christ, for He embodies the messages and their historical fulfillment. On July 18, 2020, “no less a personage than Jesus Christ” descended, marking the first disappointment and the beginning of the tarrying time. Slain in the streets, the dead dry bones of His last-day people were to be awakened by hearing the only voice that can bring people back to life.

Паёмҳое, ки бо фариштагон ифода шудаанд, ҳангоме ки рад карда мешаванд, маслуб шудани Масеҳро ифода менамоянд, зеро Ӯ таҷассумгари он паёмҳо ва иҷрошавии таърихии онҳост. 18 июли соли 2020, «на камтар аз худи Исои Масеҳ», нозил шуд ва ноумедии аввалин ва оғози вақти таваққуфро нишонгузорӣ намуд. Дар кӯчаҳо кушта шуда, устухонҳои хушки мурдаи қавми Ӯ дар рӯзҳои охир бояд бедор карда мешуданд, то овози ягонаеро бишнаванд, ки метавонад мардумро ба зиндагӣ бозгардонад.

> Verily, verily, I say unto you, The hour is coming, and now is, when the dead shall hear the voice of the Son of God: and they that hear shall live. For as the Father hath life in himself; so hath he given to the Son to have life in himself; And hath given him authority to execute judgment also, because he is the Son of man. Marvel not at this: for the hour is coming, in the which all that are in the graves shall hear his voice, And shall come forth; they that have done good, unto the resurrection of life; and they that have done evil, unto the resurrection of damnation. John 5:25–29.

> Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: соате меояд, ва ҳоло ҳам ҳаст, ки мурдагон овози Писари Худоро хоҳанд шунид; ва онҳое ки бишнаванд, зинда хоҳанд шуд. Зеро, чунон ки Падар дар Худ ҳаёт дорад, ҳамчунин ба Писар низ ато кардааст, ки дар Худ ҳаёт дошта бошад; ва ба Ӯ қудрат додааст, ки низ доварӣ намояд, зеро Ӯ Писари Одам аст. Аз ин тааҷҷуб накунед; зеро соате меояд, ки ҳамаи онҳое ки дар қабрҳо ҳастанд, овози Ӯро хоҳанд шунид, ва берун хоҳанд омад: онҳое ки некӣ кардаанд — ба эҳёи ҳаёт, ва онҳое ки бадӣ кардаанд — ба эҳёи маҳкумият. Юҳанно 5:25–29.

In July of 2023, His voice called the dead dry bones to life, and Alpha and Omega then repeated the beginning of the sealing time, for July 2023, marks the ending period of the sealing time. His people were then again called back to Jeremiah’s old paths, to the foundations of Millerite history. The foundational message of the Millerites’ beginning and ending were the first and last messages of Millerite history, which was the “seven times” of Leviticus chapter twenty-six.

Дар моҳи июли соли 2023, овози Ӯ устухонҳои хушки мурдагонро ба ҳаёт хонд, ва Алфо ва Омего он гоҳ ибтидои замони муҳргузориро такрор намуданд, зеро июли 2023 давраи анҷомини замони муҳргузориро нишон медиҳад. Пас қавми Ӯ боз ба роҳҳои қадимаи Ирмиё, ба пояҳои таърихи Миллеритӣ, даъват карда шуданд. Паёми бунёдии оғоз ва анҷоми Миллеритҳо ҳамон аввалин ва охирин паёмҳои таърихи Миллеритӣ буд, ки он «ҳафт замон»-и боби бисту шашуми китоби Ибодат буд.

In July 2023, God’s last day people were once again commanded to take the little book and eat it. As they eat the little book, they are then tested to see if they will acknowledge the message of the third Woe in Revelation chapter nine (the tidings of the east) and the message of Daniel chapter eleven (the tidings of the north). The testing process leads them to verses thirteen to fifteen of Daniel chapter eleven, which is the Battle of Panium, which is Caesarea Philippi and which is the message of the Midnight Cry where the two classes who have heard His voice are manifested, one class “that have done good, unto the resurrection of life; and they that have done evil, unto the resurrection of damnation.”

Дар моҳи июли соли 2023, қавми рӯзҳои охирини Худо боз амр ёфтанд, ки китоби хурдро бигиранд ва онро бихӯранд. Ҳангоме ки онҳо китоби хурдро мехӯранд, пас озмуда мешаванд, то маълум гардад, ки оё паёми войи сеюмро дар Ваҳй боби нӯҳ (хабарҳои шарқ) ва паёми Дониёл боби ёздаҳ (хабарҳои шимол)-ро эътироф хоҳанд кард ё не. Раванди озмоиш онҳоро ба оятҳои сездаҳ то понздаҳи Дониёл боби ёздаҳ мебарад, ки он Ҷанги Паниум аст, ки Қайсарияи Филиппӣ мебошад ва он паёми Нидои Нимаишаб аст, ки дар он ду гурӯҳе, ки овози Ӯро шунидаанд, ошкор мегарданд: як гурӯҳ «ки корҳои нек кардаанд, барои қиёмати ҳаёт; ва онҳое ки корҳои бад кардаанд, барои қиёмати маҳкумият».

There are three voices in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand and they are all the voice of “no less a personage than Jesus Christ.” The first voice of Revelation eighteen sounded when the great buildings of New York city were brought down by a touch from God. The second voice is the voice of Michael the archangel who calls the dead out of their graves. The third voice is the second voice of Revelation chapter eighteen that calls His other flock out of Babylon in the hour of the “great earthquake” of Revelation chapter eleven. The perfect fulfillment of Peter’s confession at Caesarea Philippi is made when Christ leads His last day people to “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.”

Дар вақти муҳргузории саду чилу чаҳор ҳазор се овоз ҳаст, ва ҳамаи онҳо овози «ҳеҷ камтар аз худи Исои Масеҳ нестанд». Овози аввалини Ваҳй боби ҳаждаҳ ҳангоми он садо дод, ки биноҳои азими шаҳри Ню-Йорк бо як ламси Худо фурӯ рехтанд. Овози дуюм овози Микоил, фариштаи аъзам аст, ки мурдагонро аз қабрҳояшон фаро мехонад. Овози сеюм овози дуюми Ваҳй боби ҳаждаҳ аст, ки рамаи дигари Ӯро дар соати «зилзилаи бузург»-и Ваҳй боби ёздаҳ аз Бобил берун мехонад. Иҷрои комили эътирофи Петрус дар Қайсарияи Филиппӣ он гоҳ ба амал меояд, ки Масеҳ қавми рӯзҳои охири Худро ба «он қисми нубуввати Дониёл, ки ба рӯзҳои охир тааллуқ дорад» роҳбарӣ мекунад.

Panium of verses thirteen to fifteen of Daniel eleven, is the “portion” of the prophecy of Daniel that was sealed up that identifies the message of the Midnight Cry. Panium is the Exeter camp meeting in August of 1844, it’s a history that is fulfilled in the second term of Donald Trump, and it is the prophetic message that impresses the seal of God upon the foreheads of the one hundred and forty-four thousand. The verses we are now studying are very holy ground.

Паниуми оятҳои сенздаҳум то понздаҳуми Дониёл ёздаҳ, ҳамон «қисмат»-и пешгӯии Дониёл аст, ки мӯҳр шуда буд ва паёми Нидои Нимашабро муайян мекунад. Паниум ҳамон ҷамъомади бошишгоҳии Эксетер дар моҳи августи соли 1844 аст; он таърихест, ки дар давраи дувуми Доналд Трамп ба иҷро мерасад, ва он паёми нубувватист, ки мӯҳри Худоро бар пешониҳои саду чилу чаҳор ҳазор нақш мекунад. Оятҳое, ки ҳоло мо онҳоро меомӯзем, замини бисёр муқаддас мебошанд.

> “The truth which Peter had confessed is the foundation of the believer’s faith. It is that which Christ Himself has declared to be eternal life. But the possession of this knowledge was no ground for self-glorification. Through no wisdom or goodness of his own had it been revealed to Peter. Never can humanity, of itself, attain to a knowledge of the divine. ‘It is as high as heaven; what canst thou do? deeper than hell; what canst thou know?’ Job 11:8. Only the spirit of adoption can reveal to us the deep things of God, which ‘eye hath not seen, nor ear heard, neither have entered into the heart of man.’ ‘God hath revealed them unto us by His Spirit: for the Spirit searcheth all things, yea, the deep things of God.’ 1 Corinthians 2:9, 10. ‘The secret of the Lord is with them that fear Him;’ and the fact that Peter discerned the glory of Christ was an evidence that he had been ‘taught of God.’ Psalm 25:14; John 6:45. Ah, indeed, ‘blessed art thou, Simon Bar-jona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee.’

> «Ҳақиқате ки Петрус эътироф карда буд, таҳкурсии имони имондор мебошад. Он ҳамон чизест, ки Масеҳ Худи Ӯ онро ҳаёти абадӣ эълон кардааст. Аммо соҳиби ин дониш будан барои худтамҷидкунӣ ҳеҷ асосе набуд. На бо ҳикмат ё накӯии худи ӯ, ин ба Петрус ошкор гардида буд. Инсон ҳеҷ гоҳ, аз худи худ, наметавонад ба шинохти илоҳӣ бирасад. “Он аз осмон баландтар аст; ту чӣ метавонӣ кард? аз дӯзах амиқтар аст; ту чӣ метавонӣ донист?” Айюб 11:8. Танҳо рӯҳи фарзандхонӣ метавонад ба мо умқҳои Худоро ошкор намояд, ки онҳоро “чашм надидааст, гӯш нашунидааст, ва ба дили инсон наомадааст.” “Лекин Худо онҳоро ба мо ба воситаи Рӯҳи Худ ошкор кардааст, зеро Рӯҳ ҳама чизро, ҳатто умқҳои Худоро, таҳқиқ мекунад.” 1 Қӯринтиён 2:9, 10. “Сири Худованд назди тарсгорони Ӯст;” ва он воқеа, ки Петрус ҷалоли Масеҳро дарк карда буд, далеле буд бар он ки ӯ “аз ҷониби Худо таълим гирифтааст.” Забур 25:14; Юҳанно 6:45. Оре, ба ростӣ, “хушо ба ҳоли ту, эй Шимъӯн ибни Юнус, зеро на ҷисм ва на хун инро ба ту ошкор кардааст.”»

> “Jesus continued: ‘I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build My church; and the gates of hell shall not prevail against it.’ The word Peter signifies a stone,—a rolling stone. Peter was not the rock upon which the church was founded. The gates of hell did prevail against him when he denied his Lord with cursing and swearing. The church was built upon One against whom the gates of hell could not prevail.” The Desire of Ages, 413

> «Исо суханашро идома дода, гуфт: “Ва Ман ба ту низ мегӯям, ки ту Петрус ҳастӣ, ва бар ин сахра Ман Калисои Худро бино хоҳам кард; ва дарвозаҳои дӯзах бар он ғолиб нахоҳанд омад.” Калимаи Петрус маънои сангро дорад, — санги ғелон. Петрус он сахрае набуд, ки Калисо бар он бунёд ёфта бошад. Дарвозаҳои дӯзах бар ӯ ғолиб омаданд, вақте ки ӯ Парвардигори худро бо лаънату қасам инкор кард. Калисо бар Он Касе бино карда шуд, ки бар Ӯ дарвозаҳои дӯзах ғолиб омада наметавонистанд». Орзуи асрҳо, 413

The message Christ was presenting to His disciples at Caesarea Philippi was and is the message of the Midnight Cry, and it is placed within the context of a spiritual war between the Greek god Pan, whose temple was called “the gates of hell,” and the two apostate horns of the earth beast. The Maccabees were God’s apostate people, who professed to be the defenders of God’s church, as they were warring against the religion of the Greeks. They identified themselves as both the religious and political leaders. They represent the apostate Protestantism of those fallen churches that, with the government of the United States, are now forming an image of the beast and are warring against the globalist’s religion of woke-ism and Mother Earth. The apostate horns prevail in their struggle with the religious and political elements of globalism, and at the same time the true Protestant horn is being purified by the removal of the last remnants of the foolish virgins, in advance of being lifted up as an ensign at the “great earthquake” of the soon coming Sunday law.

Паёме, ки Масеҳ дар Қайсарияи Филиппӣ ба шогирдонаш пешниҳод мекард, ҳамон паёми Нидои Нисфишабӣ буд ва ҳаст, ва он дар доираи ҷанги рӯҳонӣ миёни худои юнонии Пан, ки маъбади ӯ «дарвозаҳои дӯзах» номида мешуд, ва ду шохи муртади ҳайвони заминӣ қарор дода шудааст. Маккабиён қавми муртади Худо буданд, ки худро ҳомиёни калисои Худо эътироф менамуданд, зеро онҳо бар зидди дини юнониён ҷанг мекарданд. Онҳо худро ҳам пешвоёни динӣ ва ҳам сиёсӣ мешумориданд. Онҳо протестантизми муртадонаи он калисоҳои афтодаро намояндагӣ мекунанд, ки акнун ҳамроҳ бо ҳукумати Иёлоти Муттаҳида симои ҳайвонро ташкил медиҳанд ва бар зидди дини глобалистон — вокизм ва Модари Замин — ҷанг мебаранд. Шохҳои муртад дар муборизаи худ бо унсурҳои динӣ ва сиёсии глобализм ғолиб меоянд, ва ҳамзамон шохи ҳақиқии протестантӣ бо дур кардани охирин боқимондаҳои бокираҳои аблаҳ пок гардонида мешавад, пеш аз он ки дар «заминларзаи бузург»-и қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда ҳамчун парчам барафрохта шавад.

The portion of the prophecy of the book of Daniel that relates to the last days, which is also the Revelation of Jesus Christ, and is the message of the Midnight Cry, is unsealed by the Lion of the tribe of Judah at Caesarea Philippi, which is Panium. It is unsealed in the midst of the warfare between atheistic beast from the bottomless pit and the horn of Republicanism that began to stir up that beast in 2015, and against the genuine horn of Protestantism that is now being resurrected as a mighty army.

Қисми пешгӯии китоби Дониёл, ки ба рӯзҳои охир дахл дорад, ва он ҳамчунин Ваҳйи Исои Масеҳ буда, паёми Нидои Нисфи Шаб аст, аз ҷониби Шери қабилаи Яҳудо дар Қайсарияи Филиппӣ, ки Паниум аст, кушодаи муҳр мегардад. Он дар миёни ҷанги байни ҳайвони бедин аз вартаи беҳад, ва шохи ҷумҳурихоҳӣ, ки дар соли 2015 ба барангехтани он ҳайвон оғоз намуд, ва бар зидди шохи ҳақиқии протестантизм, ки ҳоло ҳамчун лашкари азим эҳё мегардад, кушодаи муҳр мегардад.

The truth that Peter confessed represents the waymark of September 11, 2001, and also that Christ is the Son of the living God. The truth of what is represented by Jesus being the Son of God, is a testing truth as certainly as was whether Jesus was the Messiah or not in the days of Peter. The proclamation that Jesus is the Son of God represents everything that had been revealed of who the Son is. It represents not only that He was God’s Son, but that He was also the son of man. It is the truth of the incarnation of divinity into humanity, which is the very work that is accomplished during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The truth of the “incarnation,” is the truth at the end that was typified by the truth of the “Sabbath” at the beginning.

Ҳақиқате ки Петрус эътироф кард, нишонаи роҳии 11 сентябри соли 2001-ро ифода менамояд, ва ҳамчунин он аст, ки Масеҳ Писари Худои зинда мебошад. Ҳақиқати он чи аз Писари Худо будани Исо ифода мешавад, ба ҳамон андоза ҳақиқати имтиҳонкунанда аст, чунон ки дар рӯзҳои Петрус масъалаи он ки Исо Масеҳ ҳаст ё не, буд. Эълони он ки Исо Писари Худо аст, ҳамаи он чиро ифода менамояд, ки дар бораи он ки Писар кист, ошкор гардида буд. Ин на танҳо ифода менамояд, ки Ӯ Писари Худо буд, балки ҳамчунин он ки Ӯ Писари одам низ буд. Ин ҳақиқати таҷассум ёфтани илоҳият дар инсоният аст, ки айнан ҳамон корест, ки дар вақти муҳргузории саду чиҳилу чаҳор ҳазор ба анҷом мерасад. Ҳақиқати «таҷассум» ҳамон ҳақиқатест дар охир, ки дар ибтидо бо ҳақиқати «шанбе» пешнамоӣ шуда буд.

October 22, 1844 marked the arrival of the third angel. When an angel arrives, a special truth adapted to the period where the truth is unsealed is opened by the Lion of the tribe of Judah, and that truth then tests the generation where that truth is opened up. On October 22, 1844 the truths associated with the work of Christ, who suddenly came unto the temple He had raised in the forty-six years from 1798 unto 1844, were revealed. Christ’s work of judgment, the law of God, His role as High Priest, the issue of the mark of the beast and the sealing of the one hundred and forty-four thousand were all opened up. Sister White was shown that of those truths, there was one truth which the Alpha and Omega identified in a special light.

22 октябри соли 1844 фаро расидани фариштаи сеюмро нишон дод. Ҳар гоҳ ки фариштае фаро мерасад, ҳақиқати махсусе, ки ба даврае мутобиқ аст, ки дар он ҳақиқат муҳркушоӣ мешавад, аз ҷониби Шери қабилаи Яҳудо кушода мегардад, ва он ҳақиқат пас аз он наслеро, ки дар он ин ҳақиқат ошкор мешавад, имтиҳон мекунад. Дар 22 октябри соли 1844 ҳақиқатҳое, ки ба кори Масеҳ вобаста буданд, ошкор гардиданд, Ӯ, ки ногаҳон ба маъбаде омад, ки онро дар давоми чиҳилу шаш сол, аз 1798 то 1844, барпо карда буд. Кори доварии Масеҳ, шариати Худо, нақши Ӯ ҳамчун Саркоҳин, масъалаи тамғаи ҳайвон ва муҳр задани саду чиҳилу чор ҳазор — ҳамаи инҳо кушода шуданд. Ба хоҳар Уайт нишон дода шуд, ки аз миёни он ҳақиқатҳо як ҳақиқат вуҷуд дошт, ки Алфа ва Омега онро ба таври махсус дар рӯшноии хос муайян карда буд.

> “I was amazed as I saw the fourth commandment in the very center of the ten precepts, with a soft halo of light encircling it. Said the angel: ‘It is the only one of the ten which defines the living God who created the heavens and the earth and all things that are therein. When the foundations of the earth were laid, then was laid the foundation of the Sabbath also.’” Testimonies, volume 1, 75.

> «Ман ба ҳайрат афтодам, вақте дидам, ки аҳкоми чаҳорум дар худи маркази даҳ аҳком қарор дошт ва ҳалқаи нозуки нур онро иҳота мекард. Фаришта гуфт: “Ин ягона аҳкомест аз он даҳ, ки Худои зиндаро, ки осмонҳо ва замин ва ҳар он чиро, ки дар онҳост, офаридааст, муайян мекунад. Вақте ки пояҳои замин гузошта шуданд, ҳамон вақт пояи шанбе низ гузошта шуд.”» Testimonies, ҷилди 1, 75.

The sealing time of the one hundred and forty-four thousand had arrived, but it was to be delayed by the rebellion of 1863. On September 11, 2001 the sealing process began when Christ, represented as the mighty angel of Revelation chapter eighteen, descended with a hidden book in His hand that God’s last day people were to eat. The Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning, so in the last days there was another truth that was placed in a special light, and it was directly connected to the Sabbath truth that was highlighted the first time Christ attempted to seal the one hundred and forty-four thousand.

Замони муҳр задани саду чилу чор ҳазор фаро расида буд, аммо он мебоист ба сабаби исёни соли 1863 ба таъхир андохта шавад. Рӯзи 11 сентябри соли 2001 раванди муҳргузорӣ оғоз ёфт, ҳангоме ки Масеҳ, ки ҳамчун фариштаи пурқудрати Ваҳй боби ҳаждаҳум муаррифӣ шудааст, бо китобе пинҳон дар дасти Худ фуруд омад, ки қавми рӯзҳои охири Худо бояд онро бихӯранд. Алфа ва Омега ҳамеша анҷомро бо оғоз нишон медиҳад, бинобар ин дар рӯзҳои охир ҳақиқати дигаре низ дар нури махсусе гузошта шуд, ва он бевосита бо ҳақиқати шанбе, ки бори аввал ҳангоми кӯшиши Масеҳ барои муҳр задани саду чилу чор ҳазор таъкид гардида буд, пайванди мустақим дошт.

> “The time has come for Daniel to stand in his lot. The time has come for the light given him to go to the world as never before. If those for whom the Lord has done so much will walk in the light, their knowledge of Christ and the prophecies relating to Him will be greatly increased as they near the close of this earth’s history.

> «Вақт фаро расидааст, ки Дониёл дар қуръаи худ биистад. Вақт фаро расидааст, ки нуре, ки ба ӯ дода шудааст, ба ҷаҳон бирасад, чунон ки ҳеҷ гоҳ пеш аз ин набуд. Агар онҳое ки Худованд барои онҳо чунин корҳои бузург кардааст, дар нур қадам зананд, дониши онҳо дар бораи Масеҳ ва нубувватҳои марбут ба Ӯ, ҳангоми наздик шуданашон ба анҷоми таърихи ин замин, ба таври бисёр афзун хоҳад шуд.

> “Those who commune with God walk in the light of the Sun of Righteousness. They do not dishonor their Redeemer by corrupting their way before God. Heavenly light shines upon them. They are of infinite worth in God’s sight, for they are one with Christ. To them the word of God is of surpassing beauty and loveliness. They see its importance. Truth is unfolded to them. The doctrine of the incarnation is invested with a soft radiance. They see that the Scripture is the key which unlocks all mysteries and solves all difficulties. Those who have been unwilling to receive the light and walk in the light will not be able to understand the mystery of godliness, but those who have not hesitated to take up the cross and follow Jesus will see light in God’s light.” Manuscript Releases, number 21, 406, 407.

> «Онҳое ки бо Худо муошират доранд, дар нури Офтоби Адолат роҳ мераванд. Онҳо Наҷотдиҳандаи худро бо фосид сохтани роҳи худ пеши Худо беҳурмат намекунанд. Нури осмонӣ бар онҳо метобад. Онҳо дар назари Худо арзиши бепоён доранд, зеро ки бо Масеҳ як ҳастанд. Барои онҳо каломи Худо аз зебоӣ ва дилрабойии фавқулода бархӯрдор аст. Онҳо аҳамияти онро мебинанд. Ҳақиқат бар онҳо кушода мегардад. Таълими таҷассум бо дурахши мулоиме фаро гирифта шудааст. Онҳо мебинанд, ки Навиштаҷот калидест, ки ҳамаи асрорҳоро мекушояд ва ҳамаи душвориҳоро ҳал мекунад. Онҳое ки намехостаанд нурро қабул кунанд ва дар нур роҳ раванд, наметавонанд сирри худотарсиро дарк намоянд; аммо онҳое ки дар бардоштани салиб ва пайравӣ кардани Исо таъхир накардаанд, нурро дар нури Худо хоҳанд дид». Manuscript Releases, number 21, 406, 407.

The doctrine of the incarnation is the truth that Divinity combined with humanity does not sin, and the sign of those who have reached that experience in the last days is the Sabbath.

Таълимоти таҷассум ин ҳақиқат аст, ки Илоҳият, ки бо инсоният пайваст шудааст, гуноҳ намекунад; ва аломати онҳое ки дар рӯзҳои охир ба он таҷриба расидаанд, шанбе аст.

> Moreover also I gave them my sabbaths, to be a sign between me and them, that they might know that I am the Lord that sanctify them. Ezekiel 20:12.

> Ғайр аз ин, Ман ба онҳо шанбеҳои Худро низ додам, то аломате миёни Ман ва онҳо бошад, то бидонанд, ки Ман Худованде ҳастам, ки онҳоро тақдис менамоям. Ҳизқиёл 20:12.

The one hundred and forty-four thousand are sealed for eternity, and the process of the sealing identifies a short period of time at the end of the sealing process, just before the Sunday law, when the seal is impressed. In that short period of time Divinity is combined with humanity, permanently.

Яксаду чилу чаҳор ҳазор барои абад мӯҳр зада мешаванд, ва раванди мӯҳргузорӣ як фосилаи кӯтоҳи вақтро дар анҷоми раванди мӯҳргузорӣ, дуруст пеш аз қонуни якшанбе, муайян месозад, ки дар он мӯҳр нақш мегардад. Дар он фосилаи кӯтоҳи вақт Илоҳият бо инсоният ба таври доимӣ муттаҳид мегардад.

> “What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.

> «Эй бародарон, дар ин кори бузурги омодагӣ чӣ мекунед? Онҳое ки бо ҷаҳон як мешаванд, қолаби ҷаҳонро қабул мекунанд ва худро барои нишони ҳайвон омода месозанд. Онҳое ки ба худ эътимод надоранд, ки худро пеши Худо фурӯтан месозанд ва бо итоат ба ростӣ ҷонҳои худро пок мегардонанд, инҳо қолаби осмониро қабул мекунанд ва худро барои мӯҳри Худо бар пешониҳояшон омода месозанд. Вақте ки фармон содир гардад ва тамға гузошта шавад, хислати онҳо то абад пок ва беайб хоҳад монд.»

> “Now is the time to prepare. The seal of God will never be placed upon the forehead of an impure man or woman. It will never be placed upon the forehead of the ambitious, world-loving man or woman. It will never be placed upon the forehead of men or women of false tongues or deceitful hearts. All who receive the seal must be without spot before God—candidates for heaven. Go forward, my brethren and sisters. I can only write briefly upon these points at this time, merely calling your attention to the necessity of preparation. Search the Scriptures for yourselves, that you may understand the fearful solemnity of the present hour.” Testimonies, volume 5, 216.

> «Акнун вақти омодагӣ аст. Мӯҳри Худо ҳаргиз бар пешонии мард ё зани нопок гузошта нахоҳад шуд. Он ҳаргиз бар пешонии мард ё зане, ки шуҳратпараст ва дунёдӯст аст, гузошта нахоҳад шуд. Он ҳаргиз бар пешонии мардон ё заноне, ки забони дурӯғгӯ ё дили фиребгар доранд, гузошта нахоҳад шуд. Ҳамаи онҳое ки мӯҳрро қабул мекунанд, бояд пеши Худо беайб бошанд — довталабони осмон. Ба пеш равед, эй бародарон ва хоҳарони ман. Ман фақат метавонам дар ин вақт дар бораи ин нуктаҳо ба ихтисор бинависам ва танҳо диққати шуморо ба зарурати омодагӣ ҷалб намоям. Навиштаҳоро худатон биҷӯед, то битавонед вахомати даҳшатноки соати ҳозираро дарк кунед». Testimonies, volume 5, 216.

The previous passage might suggest that the seal is impressed at the Sunday law, but this is not the case. Sister White is clear that the Sunday law is a great crisis, and she also teaches clearly that character is manifested in a crisis, but never developed in a crisis. The seal is impressed at the Sunday law in the sense that it then becomes visible, for those who then have the seal are lifted up as an ensign. The seal is impressed in a short period of time, just before probation closes, and for Sabbath-keepers, probation closes at the Sunday law. The sealing began on September 11, 2001, and no one then received the seal of God, for as illustrated in the period of time following October 22, 1844, there was first to be a testing process.

Пораи пешин метавонад чунин вонамуд созад, ки мӯҳр ҳангоми қонуни якшанбе зада мешавад, аммо чунин нест. Хоҳар Уайт равшан мегӯяд, ки қонуни якшанбе буҳрони бузург аст, ва ӯ ҳамчунин ба таври равшан таълим медиҳад, ки хислат дар буҳрон зоҳир мегардад, вале ҳеҷ гоҳ дар буҳрон инкишоф намеёбад. Мӯҳр ба маънои он ҳангоми қонуни якшанбе зада мешавад, ки дар он вақт он намоён мегардад, зеро касоне ки он гоҳ мӯҳрро доранд, ҳамчун парчам боло бардошта мешаванд. Мӯҳр дар як давраи кӯтоҳи вақт, андаке пеш аз баста шудани муҳлати имтиёз, зада мешавад, ва барои риоякунандагони шанбе муҳлати имтиёз ҳангоми қонуни якшанбе ба поён мерасад. Мӯҳргузорӣ 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, ва дар он вақт ҳеҷ кас мӯҳри Худоро нагирифт, зеро, чунонки дар давраи вақти пас аз 22 октябри соли 1844 нишон дода шудааст, аввал бояд раванди озмоиш сурат мегирифт.

In every reform movement, when the divine symbol descends to empower the message that was unsealed at the time of the end, a testing process begins. When Michael descended to empower Cyrus to move forward with the first decree, the Jews were then tested as to whether they would leave the home they had lived in for the previous seventy years and return to a ruined city and rebuild it. When the Holy Spirit descended at the baptism of Christ, the Jews were tested on the subject of the Messiah. When the mighty angel of Revelation ten descended on August 11, 1840, that generation was tested on whether they would eat the little book, and all that the little book represented.

Дар ҳар як ҷунбиши ислоҳот, ҳангоме ки рамзи илоҳӣ фуруд меояд, то паёмеро, ки дар замони охир муҳркушоӣ шудааст, қувват бахшад, раванди имтиҳон оғоз меёбад. Вақте ки Микоил фуруд омад, то Қурушро барои пеш рафтан бо фармони аввал қувват бахшад, яҳудиён он гоҳ озмуда шуданд, ки оё онҳо хонаиеро, ки дар ҳафтод соли гузашта дар он зиста буданд, тарк карда, ба шаҳри вайроншуда бозмегарданд ва онро аз нав бино мекунанд ё не. Вақте ки Рӯҳулқудс ҳангоми таъмиди Масеҳ фуруд омад, яҳудиён дар масъалаи Масеҳ озмуда шуданд. Вақте ки фариштаи неруманди Ваҳй боби даҳум 11 августи соли 1840 фуруд омад, он насл озмуда шуд, ки оё онҳо китоби хурдро мехӯранд ва ҳар он чиро, ки он китоби хурд ифода мекард, ё не.

A testing process began on August 11, 1840 that produced two classes of worshippers, and the class that followed the Lamb into the Most Holy Place were candidates to be among the one hundred and forty-four thousand. The final test for that generation, who failed the testing process, began with the arrival of increased light upon the “seven times,” of Leviticus twenty-six. From 1856 unto 1863, the Laodicean message marked a final period of time in the period that began with the arrival of the third angel on October 22, 1844. That period of time is represented by verses thirteen through fifteen of Daniel chapter eleven.

Раванди санҷишӣ 11-уми августи соли 1840 оғоз ёфт, ки ду синфи парастандагонро ба вуҷуд овард; ва синфе, ки Барраро ба Қудси аъзам пайравӣ кард, номзад буд, ки аз ҷумлаи яксаду чилу чаҳор ҳазор бошад. Озмоиши ниҳоӣ барои он насл, ки дар ин раванди санҷишӣ ноком монд, бо расидани нури афзуда бар «ҳафт вақт»-и Левӣ боби бисту шаш оғоз ёфт. Аз соли 1856 то 1863, паёми Лоудикия давраи ниҳоии вақтро дар он даврае нишон медод, ки бо расидани фариштаи сеюм дар 22-юми октябри соли 1844 оғоз ёфта буд. Он давраи вақт бо оятҳои сездаҳ то понздаҳи Дониёл боби ёздаҳ муаррифӣ шудааст.

We will continue this study in the next article.

Мо ин омӯзишро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “‘In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. The same was in the beginning with God. All things were made by him; and without him was not any thing made that was made. In him was life; and the life was the light of men. And the light shineth in darkness; and the darkness comprehended it not.’ ‘And the Word was made flesh, and dwelt among us, (and we beheld his glory, the glory as of the only begotten of the Father,) full of grace and truth’ (John 1:1–5, 14).

> «Дар ибтидо Калом буд, ва Калом назди Худо буд, ва Калом Худо буд. Ҳамон дар ибтидо назди Худо буд. Ҳама чиз ба воситаи Ӯ ба вуҷуд омад; ва бе Ӯ ҳеҷ чизе аз он чи ба вуҷуд омадааст, ба вуҷуд наомад. Дар Ӯ ҳаёт буд; ва ҳаёт нури одамон буд. Ва нур дар зулмот медурахшад; ва зулмот онро дарк накард». «Ва Калом ҷисм гардид, ва дар миёни мо сокин шуд, (ва мо ҷалоли Ӯро дидем, ҷалолеро, ки ҳамчун ҷалоли Ягоназодаи Падар аст,) пур аз файз ва ростӣ» (John 1:1–5, 14).

> “This chapter delineates the character and importance of the work of Christ. As one who understands his subject, John ascribes all power to Christ, and speaks of His greatness and majesty. He flashes forth divine rays of precious truth, as light from the sun. He presents Christ as the only Mediator between God and humanity.

> «Ин боб хислат ва аҳаммияти кори Масеҳро баён мекунад. Юҳанно, ҳамчун касе ки мавзӯи худро мефаҳмад, тамоми қудратро ба Масеҳ нисбат медиҳад ва аз бузургӣ ва ҷалоли Ӯ сухан мегӯяд. Ӯ шуоъҳои илоҳии ҳақиқати гаронбаҳоро, мисли нур аз офтоб, метобонад. Ӯ Масеҳро ҳамчун ягона Миёнарав миёни Худо ва инсоният муаррифӣ мекунад.

> “The doctrine of the incarnation of Christ in human flesh is a mystery, ‘even the mystery which hath been hid from ages and from generations’ (Colossians 1:26). It is the great and profound mystery of godliness. ‘The Word was made flesh, and dwelt among us’ (John 1:14). Christ took upon Himself human nature, a nature inferior to His heavenly nature. Nothing so shows the wonderful condescension of God as this. He ‘so loved the world, that he gave his only begotten Son’ (John 3:16). John presents this wonderful subject with such simplicity that all may grasp the ideas set forth, and be enlightened.

> Таълимоти таҷассум ёфтани Масеҳ дар ҷисми инсонӣ як сирр аст, «ҳатто он сирре ки аз асрҳо ва аз наслҳо пинҳон дошта шуда буд» (Қӯлассиён 1:26). Ин сирри бузург ва амиқи тақводорист. «Калом ҷисм гардид, ва дар миёни мо сокин шуд» (Юҳанно 1:14). Масеҳ табиати инсониро бар Худ гирифт, табиате, ки аз табиати осмонии Ӯ пасттар буд. Ҳеҷ чиз ба андозаи ин фурӯтании аҷиби Худоёнаро чунин ошкор намесозад. Ӯ «чунин ҷаҳонро дӯст дошт, ки Писари ягоназоди Худро дод» (Юҳанно 3:16). Юҳанно ин мавзӯи аҷибро бо чунон содагӣ баён мекунад, ки ҳама тавонанд андешаҳои пешниҳодшударо дарк намоянд ва мунаввар гарданд.

> “Christ did not make believe take human nature; He did verily take it. He did in reality possess human nature. ‘As the children are partakers of flesh and blood, he also himself likewise took part of the same’ (Hebrews 2:14). He was the son of Mary; He was of the seed of David according to human descent. He is declared to be a man, even the Man Christ Jesus. ‘This man,’ writes Paul, ‘was counted worthy of more glory than Moses, inasmuch as he who hath builded the house hath more honour than the house’ (Hebrews 3:3).

> «Масеҳ фақат вонамуд накард, ки табиати инсониро гирифта бошад; Ӯ онро ба ростӣ гирифт. Ӯ дар воқеъ соҳиби табиати инсонӣ буд. “Азбаски фарзандон шарики ҷисм ва хун мебошанд, Ӯ низ ҳамчунин аз ҳамон иштирок намуд” (Ибриён 2:14). Ӯ писари Марям буд; Ӯ аз насли Довуд мувофиқи насаби инсонӣ буд. Эълон шудааст, ки Ӯ инсон аст, яъне Он Инсон — Масеҳи Исо. Павлус менависад: “Ин шахс сазовори ҷалоли бештар аз Мусо шумурда шудааст, ба ҳамон андозае ки бинокунандаи хона аз худи хона эҳтироми бештар дорад” (Ибриён 3:3).»

> “But while God’s Word speaks of the humanity of Christ when upon this earth, it also speaks decidedly regarding His pre-existence. The Word existed as a divine being, even as the eternal Son of God, in union and oneness with His Father. From everlasting He was the Mediator of the covenant, the one in whom all nations of the earth, both Jews and Gentiles, if they accepted Him, were to be blessed. ‘The Word was with God, and the Word was God’ (John 1:1). Before men or angels were created, the Word was with God, and was God.

> «Аммо, гарчанде ки Каломи Худо дар бораи инсонияти Масеҳ ҳангоми бар ин замин буданаш сухан мегӯяд, ҳамчунин он ба таври қатъӣ дар бораи пешазвуҷудияти Ӯ низ сухан мегӯяд. Калом ҳамчун вуҷуди илоҳӣ вуҷуд дошт, ҳамчунон ки Писари абадии Худо, дар иттиҳод ва ягонагӣ бо Падари Худ буд. Аз азал Ӯ Миёнарави аҳд буд, ҳамон Касе ки дар Ӯ ҳамаи халқҳои рӯйи замин, ҳам яҳудиён ва ҳам ғайрияҳудиён, агар Ӯро қабул мекарданд, мебоист баракат меёфтанд. “Калом бо Худо буд, ва Калом Худо буд” (Юҳанно 1:1). Пеш аз он ки инсонҳо ё фариштагон офарида шаванд, Калом бо Худо буд ва Худо буд.»

> “The world was made by Him, ‘and without him was not anything made that was made’ (John 1:3). If Christ made all things, He existed before all things. The words spoken in regard to this are so decisive that no one need be left in doubt. Christ was God essentially, and in the highest sense. He was with God from all eternity, God over all, blessed forevermore.

> Ҷаҳон ба василаи Ӯ офарида шуд, «ва бе Ӯ ҳеҷ чизе аз он чи офарида шудааст, офарида нашуд» (John 1:3). Агар Масеҳ ҳама чизро офарида бошад, пас Ӯ пеш аз ҳама чиз вуҷуд дошт. Суханоне, ки дар ин бора гуфта шудаанд, он қадар қатъӣ ҳастанд, ки ҳеҷ кас набояд дар шакке монад. Масеҳ аз ҷиҳати моҳият Худо буд, ва ба олитарин маъно. Ӯ аз азал бо Худо буд, Худои бар ҳама, муборак то абад.

> “The Lord Jesus Christ, the divine Son of God, existed from eternity, a distinct person, yet one with the Father. He was the surpassing glory of heaven. He was the commander of the heavenly intelligences, and the adoring homage of the angels was received by Him as His right. This was no robbery of God. ‘The Lord possessed me in the beginning of his way,’ He declares, ‘before his works of old. I was set up from everlasting, from the beginning, or ever the earth was. When there were no depths, I was brought forth; when there were no fountains abounding with water. Before the mountains were settled, before the hills was I brought forth: while as yet he had not made the earth, nor the fields, nor the highest part of the dust of the world. When he prepared the heavens, I was there: when he set a compass upon the face of the depth’ (Proverbs 8:22–27).

> «Ҳазрати Худованд Исои Масеҳ, Писари илоҳии Худо, аз азал вуҷуд дошт; Ӯ Шахсияти ҷудогона буд, вале бо Падар як буд. Ӯ ҷалоли бартарини осмон буд. Ӯ фармондеҳи зеҳнҳои осмонӣ буд, ва саҷдаву эҳтироми парастишомезонаи фариштагон аз ҷониби Ӯ ҳамчун ҳаққи Ӯ пазируфта мешуд. Ин ғасби ҳуқуқи Худо набуд. Ӯ эълон мекунад: “Худованд маро дар ибтидои роҳи Худ соҳиб шуд, пеш аз аъмоли деринаи Худ. Ман аз азал барпо гардидам, аз ибтидо, пеш аз он ки замин бошад. Ҳангоме ки умқҳо набуданд, ман ба вуҷуд оварда шудам; ҳангоме ки чашмаҳои саршор аз об набуданд. Пеш аз он ки кӯҳҳо барқарор шаванд, пеш аз талҳо ман ба вуҷуд оварда шудам: ҳанӯз Ӯ замин, саҳроҳо ва болотарин қисми ғубори ҷаҳонро наофарида буд. Вақте ки Ӯ осмонҳоро муҳайё мекард, ман он ҷо будам; вақте ки Ӯ бар рӯи умқ доирае кашид” (Масалҳо 8:22–27).»

> “There are light and glory in the truth that Christ was one with the Father before the foundation of the world was laid. This is the light shining in a dark place, making it resplendent with divine, original glory. This truth, infinitely mysterious in itself, explains other mysterious and otherwise unexplainable truths, while it is enshrined in light, unapproachable and incomprehensible.” Selected Messages, book 1, 246–248.

> «Дар ин ҳақиқат, ки Масеҳ пеш аз бунёди ҷаҳон бо Падар як буд, нур ва ҷалол вуҷуд дорад. Ин ҳамон нурест, ки дар макони торик медурахшад ва онро бо ҷалоли илоҳӣ ва ибтидоӣ пуршукӯҳ мегардонад. Ин ҳақиқат, ки худ аз нигоҳи мо беандоза асроромез аст, дигар ҳақиқатҳоеро, ки асроромезанд ва дар ғайри ин ҳолат шарҳнопазиранд, равшан месозад, дар ҳоле ки худи он дар нуре маҳфуз аст, ки дастнорас ва даркнопазир мебошад». Selected Messages, book 1, 246–248.

Back to Articles