Article

# Rome Establishes the Vision - Number Seven

Рум рӯъёро барқарор месозад — Рақами Ҳафт

The Final Controversy: Rome’s Symbolism in Adventist Prophecy and the Close of Probation

Баҳси Ниҳоӣ: Рамзшиносии Рум дар Нубуввати Адвентистӣ ва Анҷоми Муҳлати Имтиҳон

Author

Jeff Pippenger

Published

August 17, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are considering six historical lines within the history of Adventism where controversies over the symbol of Rome was the issue. We are employing the methodology of the latter rain, which is “line upon line” from “here a little” and “there a little.” We began by identifying that the first controversy over the symbol of Rome illustrates the current controversy, and therefore emphasizes that we are now in the last controversy before probation closes.

Мо шаш хатти таърихиро дар доираи таърихи Адвентизм мавриди баррасӣ қарор медиҳем, ки дар онҳо баҳсҳо бар сари рамзи Рум масъалаи асосӣ буд. Мо аз усулшиносии борони охир истифода мебарем, ки «хат бар хат» аз «ин ҷо андаке» ва «он ҷо андаке» мебошад. Мо аз он оғоз кардем, ки нахустин баҳс бар сари рамзи Рум баҳси кунуниро ба тасвир меорад, ва бинобар ин таъкид мекунад, ки ҳоло мо дар охирин баҳс пеш аз баста шудани муҳлати имтиёз қарор дорем.

The seriousness of this final controversy about the symbol of Rome is also represented by verses ten through sixteen of Daniel eleven, which typify the hidden history of verse forty of Daniel eleven. The history of verse forty brings the student of prophecy to 1989 and the collapse of the Soviet Union as represented in verse ten. The next verse, verse forty-one, which identifies the soon-coming Sunday law in the United States, is typified by verse sixteen. Inspiration has identified that what was sealed was “the portion of the book of Daniel that related to the last days”.

Ҷиддияти ин муноқишаи ниҳоӣ оид ба рамзи Рум ҳамчунин дар оятҳои даҳ то шонздаҳи Дониёл ёздаҳ тасвир ёфтааст, ки таърихи пинҳони ояти чили Дониёл ёздаҳро намунагӣ мекунанд. Таърихи ояти чил шогирди пешгӯиро ба соли 1989 ва фурӯпошии Иттиҳоди Шӯравӣ меорад, чунон ки дар ояти даҳ намояндагӣ шудааст. Ояти баъдӣ, яъне ояти чилу як, ки қонуни якшанбеи ба зудӣ омадаро дар Иёлоти Муттаҳида муайян мекунад, бо ояти шонздаҳ намунагӣ шудааст. Илҳом муайян намудааст, ки он чи мӯҳр шуда буд, «он қисми китоби Дониёл буд, ки ба рӯзҳои охир тааллуқ дошт».

1989 unto the Sunday law is the sealed portion of the last days, and it is typified in verses ten through sixteen. It is therefore the increase of knowledge that leads to the close of probation for Seventh-day Adventists, for Adventism’s probation in the United States is finished at the Sunday law. In verses ten through sixteen we find verse fourteen, which identifies that it is the “robbers” of God’s people that establish the vision.

Аз соли 1989 то қонуни якшанбе қисми муҳрзадаи айёмҳои охир аст, ва он дар оятҳои даҳ то шонздаҳ ба тарзи намунавӣ нишон дода шудааст. Бинобар ин, маҳз афзоиши дониш аст, ки ба поёни муҳлати имтиёз барои Адвентистҳои рӯзи ҳафтум мебарад, зеро муҳлати имтиёзи адвентизм дар Иёлоти Муттаҳида бо қонуни якшанбе ба анҷом мерасад. Дар оятҳои даҳ то шонздаҳ мо ояти чордаҳро меёбем, ки муайян месозад, ки маҳз «ғоратгарон»-и қавми Худо рӯъёро барпо мекунанд.

Therefore, the Millerite controversy that is represented upon the 1843 pioneer chart is the first controversy of Rome in Adventism’s history. The fact that the very same controversy has again arrived, informs anyone who wishes to see that Jesus, as the Alpha and Omega, always illustrates the end with the beginning. The current controversy is the final controversy which sifts the wise and foolish virgins.

Бинобар ин, баҳси миллерӣ, ки дар ҷадвали пешқадамони соли 1843 тасвир шудааст, нахустин баҳси Рум дар таърихи Адвентизм мебошад. Далели он ки айни ҳамон баҳс боз аз нав фаро расидааст, ба ҳар касе ки хоҳад бинад, маълум месозад, ки Исо, чун Алфа ва Омега, ҳамеша поёнро бо ибтидо тасвир мекунад. Баҳси кунунӣ ҳамон баҳси ниҳоист, ки бокирагони хирадманд ва ҷоҳилро ҷудо мекунад.

Sanctified prophetic logic teaches that the one hundred and forty-four thousand come into perfect unity before their close of probation at the soon-coming Sunday law. The refining fire of Malachi’s Messenger of the Covenant is now purifying the Levites as gold and silver. The Dirt Brush Man is now purging His floor with words of truth.

Мантиқи муқаддаси набавӣ таълим медиҳад, ки яксаду чилу чор ҳазор пеш аз анҷоми муҳлати имтиёзашон дар қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда, ба ваҳдати комил мерасанд. Оташи тасфиякунандаи Паёмовари Аҳди Малокӣ ҳоло левизодагонро мисли тилло ва нуқра пок месозад. Марди Хасу Ҷорӯб ҳоло хирмани Худро бо калимаҳои ростӣ пок мекунад.

> “‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

> «Курпача дар дасти Ӯст, ва Ӯ хирмани Худро тамоман пок хоҳад кард, ва гандуми Худро дар амбор ҷамъ хоҳад овард». Матто 3:12. Ин яке аз замонҳои поксозӣ буд. Ба воситаи калимаҳои ростӣ, коҳ аз гандум ҷудо карда мешуд. Азбаски онҳо барои пазируфтани сарзаниш аз ҳад беҳуда ва худодилҳақ буданд ва барои қабул кардани зиндагии фурӯтанӣ ҷаҳонро аз ҳад дӯст медоштанд, бисёре аз Исо рӯй гардонданд. Бисёриҳо ҳанӯз ҳам айнан ҳамин корро мекунанд. Имрӯз ҷонҳо озмуда мешаванд, чунон ки он шогирдон дар куништи Кафарнаҳум озмуда шуданд. Вақте ки ростӣ ба дил расонда мешавад, онҳо мебинанд, ки зиндагии онҳо бо иродаи Худо мувофиқ нест. Онҳо зарурати тағйироти комилро дар худ мебинанд; аммо намехоҳанд ин кори худинкорона ва инкоркунандаи худро бар дӯш гиранд. Бинобар ин, вақте ки гуноҳҳояшон ошкор мегардад, ба ғазаб меоянд. Онҳо ранҷида дур мешаванд, чунон ки шогирдон Исоро тарк карданд ва нолишкунон гуфтанд: «Ин сухани сахт аст; кӣ метавонад онро бишнавад?» «Орзуи асрҳо», 392.

The fact that the first sixteen verses are the beginning of Daniel’s last prophecy, and that those verses align with the last six verses of the chapter, indicates that the Alpha and Omega is using the verses in the beginning to accomplish the final separation of the wise and wicked, as represented by Daniel in chapter twelve, which is now occurring.

Он чиҳат, ки шонздаҳ ояти аввал ибтидои охирин нубуввати Дониёл мебошанд, ва он оятҳо бо шаш ояти охири боб мутобиқат доранд, нишон медиҳад, ки Алфа ва Омега оятҳои ибтидоиро барои ба анҷом расонидани ҷудоии ниҳоии ҳакимон ва шарирон, чунонки дар боби дувоздаҳум ба воситаи Дониёл ифода ёфтааст, ки ҳоло ба вуқӯъ меояд, ба кор мебарад.

A third witness to the serious nature of the controversy is the fact that inspiration, through the writings of Sister White, clearly upholds the 1843 pioneer chart, which represents the controversy of Rome in verse fourteen. The beginning controversy represents the ending controversy, and the inspired endorsement of the Millerite understanding of verse fourteen’s “robbers of thy people,” means that if that foundational truth is rejected, it is simultaneously a rejection of the authority of the Spirit of Prophecy. In agreement with the previous two witnesses that emphasize that this controversy occurs just before probation closes is the certainty that the last, or final, deception for those who profess to uphold the Spirit of Prophecy, is a rejection of the Spirit of Prophecy.

Сеюмин шаҳодат бар ҷиддии ин ихтилоф он аст, ки Илҳом, ба воситаи навиштаҳои Хоҳар Уайт, нақшаи пешқадамони соли 1843-ро ба таври равшан ҷонибдорӣ мекунад, ки он ихтилофи Румро дар ояти чордаҳум тасвир менамояд. Ихтилофи ибтидоӣ ихтилофи анҷомиро намояндагӣ мекунад, ва тасдиқи илҳомбахши фаҳмиши миллерии «ғоратгарони қавми ту» дар ояти чордаҳум маънои онро дорад, ки агар он ҳақиқати асосӣ рад карда шавад, ин ҳамзамон рад кардани салоҳияти Рӯҳи Нубувват мебошад. Мувофиқи ду шаҳодати пешина, ки таъкид мекунанд ин ихтилоф андаке пеш аз баста шудани муҳлати имтиёз рух медиҳад, инчунин яқин аст, ки фиреби охирин, ё ниҳоӣ, барои онҳое ки даъвои ҷонибдорӣ аз Рӯҳи Нубувват доранд, рад кардани худи Рӯҳи Нубувват аст.

> “Satan is . . . constantly pressing in the spurious—to lead away from truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony.

> «Шайтон... пайваста қалбакиро пеш меоварад, то аз ростӣ дур созад. Худи фиреби охирини Шайтон он хоҳад буд, ки шаҳодати Рӯҳи Худоро беасар гардонад. “Ҳар ҷо ки рӯъё нест, қавм ҳалок мешавад” (Масалҳо 29:18). Шайтон ба таври ҳилагарона, бо роҳҳои гуногун ва тавассути василаҳои гуногун амал хоҳад кард, то эътимоди қавми бақияи Худоро ба шаҳодати ҳақиқӣ суст гардонад.»

> “There will be a hatred kindled against the Testimonies which is satanic. The workings of Satan will be to unsettle the faith of the churches in them, for this reason: Satan cannot have so clear a track to bring in his deceptions and bind up souls in his delusions if the warnings and reproofs and counsels of the Spirit of God are heeded.” Selected Messages, book 1, 48.

> «Нисбат ба Шаҳодатҳо нафрате барафрӯхта хоҳад шуд, ки шайтонӣ аст. Амалкардҳои Шайтон ин хоҳанд буд, ки имони калисоҳо ба онҳо ноустувор гардонда шавад, ба ин сабаб: Шайтон наметавонад барои ворид сохтани фиребҳои худ ва бастани ҷонҳо дар гумроҳиҳои худ чунон роҳи равшан дошта бошад, агар ҳушдорҳо ва мазамматҳо ва насиҳатҳои Рӯҳи Худо риоя карда шаванд». Selected Messages, book 1, 48.

The making of none effect, or the rejection of the authority of the “testimony of the Spirit of God” through the writings of Ellen White, is the “very last deception of Satan.” Sister White wrote that she was “shown” that the “1843 chart was directed by the hand of the Lord, and should not be altered.” The previous passage directly associates the rejection of the authority of the Spirit of Prophecy with the vision of the last days, for all the prophets speak most directly of the last days. Therefore when Daniel says in verse fourteen that “the robbers” establish the vision, it is Solomon’s vision of Proverbs 29:18, which says that those who do not have the vision “perish,” and the word “perish” means “to be made naked”.

Беэътибор гардонидан ё рад кардани ҳокимияти «шаҳодати Рӯҳи Худо» ба воситаи навиштаҳои Эллен Уайт, «фиреби тамоман охирини Шайтон» мебошад. Хоҳар Уайт навишт, ки ба ӯ «нишон дода шуд», ки «ҷадвали 1843 бо дасти Худованд роҳнамоӣ шуда буд ва набояд тағйир дода шавад». Порчаи пешина рад кардани ҳокимияти Рӯҳи Нубувватро бевосита бо рӯъёи рӯзҳои охир алоқаманд месозад, зеро ҳамаи анбиё бештар аз ҳама маҳз дар бораи рӯзҳои охир сухан мегӯянд. Бинобар ин, вақте ки Дониёл дар ояти чордаҳум мегӯяд, ки «ғоратгарон» рӯъёро барпо месозанд, ин ҳамон рӯъёи Сулаймон дар Масалҳо 29:18 аст, ки мегӯяд онҳое ки рӯъё надоранд, «ҳалок мешаванд», ва калимаи «ҳалок мешаванд» маънои «урён гардонида шудан»-ро дорад.

“Perish” is therefore identifying that those who profess to uphold the Spirit of Prophecy in the last days, but who reject the authority represented therein, become naked, and perish, which is a description of the Laodiceans, who are “wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.” They are counseled to buy “white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear.” If they refuse the counsel they are spewed out of the mouth of the Lord.

Аз ин рӯ, «ҳалок шаванд» нишон медиҳад, ки онҳое, ки дар рӯзҳои охир худро ҳомии Рӯҳи Нубувват меноманд, вале ҳокимиятеро, ки дар он таҷассум ёфтааст, рад мекунанд, урён мегарданд ва ҳалок мешаванд; ва ин тавсифи Лаодикиён аст, ки «бечора ва нокому бенаво ва кӯр ва урён» мебошанд. Ба онҳо маслиҳат дода мешавад, ки «либоси сафед» бихаранд, «то ки пӯшида шавӣ, ва шармандагии урёнии ту зоҳир нашавад». Агар онҳо ин машваратро рад кунанд, аз даҳони Худованд берун афканда мешаванд.

Thus, we find another witness that this nakedness is manifested just before probation closes. At the soon-coming Sunday law those naked souls will receive the mark of the beast, as they are overthrown, as represented in verse forty-one of Daniel eleven. The reason they will be overthrown is that they rejected the authority of the Spirit of Prophecy, which upholds the 1843 pioneer chart, which represents the foundations of Adventism, and includes the “key” which establishes the vision with the identification that Rome is the power represented as “the robbers of thy people” in verse fourteen.

Пас, мо шоҳиди дигаре меёбем, ки ин урёнӣ андак пеш аз баста шудани муҳлати имтиёз ошкор мегардад. Ҳангоми қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда он ҷонҳои урён, ҳангоме ки сарнагун карда мешаванд, чунон ки дар ояти чилу якуми Дониёл ёздаҳ тасвир шудааст, нишони ҳайвонро хоҳанд гирифт. Сабаби сарнагун шудани онҳо ин аст, ки онҳо ҳокимияти Рӯҳи Нубувватро рад карданд, ки ҷадвали пешқадамони соли 1843-ро, ки пояҳои адвентизмро муаррифӣ мекунад, ва «калид»-еро дар бар мегирад, ки рӯъёро бо шинохти он ки Рум ҳамон қудратест, ки дар ояти чордаҳум ҳамчун «ғоратгарони қавми ту» муаррифӣ шудааст, устувор месозад.

> “One thing is certain: those Seventh-day Adventists who take their stand under Satan’s banner will first give up their faith in the warnings and reproofs contained in the Testimonies of God’s spirit.

> «Як чиз яқин аст: онҳое аз адвентистони рӯзи ҳафтум, ки зери парчами шайтон мавқеъ мегиранд, пеш аз ҳама имони худро ба огоҳиҳо ва сарзанишҳое, ки дар Шаҳодатҳои Рӯҳи Худо дар бар гирифта шудаанд, тарк хоҳанд кард. »

> “The call to greater consecration and holier service is being made, and will continue to be made. Some who are now voicing Satan’s suggestions will come to their senses. There are those in important positions of trust who do not understand the truth for this time. To them the message must be given. If they receive it, Christ will accept them, and will make them workers together with him. But if they refuse to hear the message, they will take their stand under the black banner of the Prince of Darkness.

> «Даъват ба такриси бештар ва хизмати муқаддастар содир мегардад, ва идома хоҳад ёфт, ки содир гардад. Баъзе касоне ки ҳоло пешниҳодҳои Шайтонро ба забон меоранд, ба худ хоҳанд омад. Ҳастанд онҳое ки дар мақомҳои муҳими амонат қарор доранд, вале ҳақиқати замони ҳозираро намефаҳманд. Ба онҳо бояд ин паём дода шавад. Агар онро бипазиранд, Масеҳ онҳоро хоҳад пазируфт ва онҳоро ҳамкорони Худ бо Худ хоҳад гардонид. Аммо агар аз шунидани ин паём сарпечӣ кунанд, онҳо мавқеи худро зери парчами сиёҳи Шоҳзодаи Зулмот хоҳанд гирифт.»

> “I am instructed to say that the precious truth for this time is open more and more clearly to human minds. In a special sense men and women are to eat of Christ’s flesh and drink of his blood. There will be a development of the understanding, for the truth is capable of constant expansion. The divine originator of truth will come into closer and still closer communion with those who follow on to know him. As God’s people receive his word as the bread of heaven, they will know that his goings forth are prepared as the morning. They will receive spiritual strength, as the body receives physical strength when food is eaten.” Spalding and Magan, 305, 306.

> «Ба ман амр дода шудааст, ки бигӯям: ҳақиқати гаронбаҳо барои ин замон ба зеҳнҳои инсонӣ ҳарчи бештару равшантар кушода мешавад. Ба маънои махсус, мардону занон бояд аз гӯшти Масеҳ бихӯранд ва хуни Ӯро бинӯшанд. Дарки фаҳмиш рушд хоҳад кард, зеро ҳақиқат қобили тавсеаи доимист. Муассиси илоҳии ҳақиқат бо онҳое ки барои шинохтани Ӯ пайваста пеш мераванд, ба муоширати ҳарчи наздиктар ва боз ҳам наздиктар хоҳад омад. Вақте ки қавми Худо каломи Ӯро ҳамчун нони осмон қабул мекунанд, хоҳанд донист, ки зуҳуроти Ӯ чун субҳ муқаррар шудааст. Онҳо қуввати рӯҳонӣ хоҳанд гирифт, чунонки ҷисм ҳангоми хӯрдани ғизо қуввати ҷисмонӣ мегирад». Spalding and Magan, 305, 306.

In our last article we identified that Uriah Smith was the champion of the rebellion of 1863, for it was he who introduced the counterfeit 1863 chart. The chart he produced in 1863 removed the seven times of Leviticus twenty-six from Laodicean Adventism’s prophetic message, thus marking the beginning of the progressive tearing down of the foundations, and also the beginning of the construction of the counterfeit Laodicean Adventist foundation, which is built upon sand. Later in Advent history, his private interpretation of the king of the north, bore the fruits of his prophetic model as people fled the church.

Дар мақолаи охирини худ мо муайян кардем, ки Урия Смит қаҳрамони исёни соли 1863 буд, зеро маҳз ӯ ҷадвали сохтаи қалбакии соли 1863-ро ворид намуд. Ҷадвале, ки ӯ дар соли 1863 тартиб дод, «ҳафт замон»-и Ибодатнома 26-ро аз паёми нубувватии Адвентизми Лаодикия хориҷ кард ва ба ин васила ҳам оғози тадриҷан хароб кардани асосҳо ва ҳам оғози бунёди асоси қалбакии Адвентизми Лаодикияро, ки бар рег бино шудааст, нишон дод. Баъдтар дар таърихи Адвентизм, тафсири хусусии ӯ дар бораи подшоҳи шимол самароти намунаи нубувватии ӯро ба бор овард, ҳангоме ки мардум аз калисо мегурехтанд.

> Beware of false prophets, which come to you in sheep’s clothing, but inwardly they are ravening wolves. Ye shall know them by their fruits. Do men gather grapes of thorns, or figs of thistles? Even so every good tree bringeth forth good fruit; but a corrupt tree bringeth forth evil fruit. A good tree cannot bring forth evil fruit, neither can a corrupt tree bring forth good fruit. Every tree that bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. Wherefore by their fruits ye shall know them. Not everyone that saith unto me, Lord, Lord, shall enter into the kingdom of heaven; but he that doeth the will of my Father which is in heaven. Many will say to me in that day, Lord, Lord, have we not prophesied in thy name? and in thy name have cast out devils? and in thy name done many wonderful works? And then will I profess unto them, I never knew you: depart from me, ye that work iniquity. Therefore whosoever heareth these sayings of mine, and doeth them, I will liken him unto a wise man, which built his house upon a rock: And the rain descended, and the floods came, and the winds blew, and beat upon that house; and it fell not: for it was founded upon a rock. And every one that heareth these sayings of mine, and doeth them not, shall be likened unto a foolish man, which built his house upon the sand: And the rain descended, and the floods came, and the winds blew, and beat upon that house; and it fell: and great was the fall of it. Matthew 7:15–27.

> Аз пайғамбарони козиб ҳазар кунед, ки назди шумо дар либоси гӯсфандон меоянд, вале дар ботин гургҳои даррандаанд. Шумо онҳоро аз меваҳояшон хоҳед шинохт. Оё аз хору бутта ангур мечинанд, ё аз хасак анҷир? Ҳамчунин ҳар дарахти нек меваи нек меоварад; вале дарахти бад меваи бад меоварад. Дарахти нек наметавонад меваи бад оварад, ва дарахти бад низ наметавонад меваи нек оварад. Ҳар дарахте ки меваи нек намеоварад, бурида шуда, ба оташ андохта мешавад. Пас, онҳоро аз меваҳояшон хоҳед шинохт. На ҳар касе ки ба Ман мегӯяд: «Худовандо! Худовандо!» ба Малакути Осмон дохил хоҳад шуд, балки он касе ки иродаи Падари Маро, ки дар осмон аст, ба ҷо меоварад. Бисёре дар он рӯз ба Ман хоҳанд гуфт: «Худовандо! Худовандо! Оё ба исми Ту нубувват накардаем? Ва ба исми Ту девҳоро берун нарондаем? Ва ба исми Ту корҳои аҷоиби бисёр накардаем?» Ва он гоҳ ба онҳо ошкоро хоҳам гуфт: «Ман ҳаргиз шуморо нашинохтаам; аз Ман дур шавед, эй бадкирдорон». Пас, ҳар кӣ ин суханони Маро мешунавад ва ба онҳо амал мекунад, ба марди доное монанд карда мешавад, ки хонаи худро бар рӯи сахра бино кард: Ва борон борид, ва селҳо омаданд, ва бодҳо вазиданд, ва ба он хона заданд; вале он наафтод, зеро бар рӯи сахра бунёд ёфта буд. Ва ҳар кӣ ин суханони Маро мешунавад ва ба онҳо амал намекунад, ба марди нодоне монанд карда мешавад, ки хонаи худро бар рег бино кард: Ва борон борид, ва селҳо омаданд, ва бодҳо вазиданд, ва ба он хона заданд; ва он афтод; ва суқути он бузург буд. Матто 7:15–27.

The leadership of Laodicean Seventh-day Adventism was passed by in 1989, as assuredly as the leadership of the Jewish church was passed by at the birth of Christ.

Роҳбарии адвентизми рӯзи ҳафтуми Лоодикея дар соли 1989 канор гузошта шуд, ба ҳамон андоза яқин, ки роҳбарии калисои яҳудӣ ҳангоми таваллуди Масеҳ канор гузошта шуда буд.

> “Men know it not, but the tidings fill heaven with rejoicing. With a deeper and more tender interest the holy beings from the world of light are drawn to the earth. The whole world is brighter for His presence. Above the hills of Bethlehem are gathered an innumerable throng of angels. They wait the signal to declare the glad news to the world. Had the leaders in Israel been true to their trust, they might have shared the joy of heralding the birth of Jesus. But now they are passed by.

> «Одамон онро намедонанд, вале ин мужда осмонро аз шодмонӣ лабрез месозад. Бо таваҷҷуҳе амиқтар ва муҳаббате нозуктар, мавҷудоти муқаддас аз олами нур ба сӯи замин кашида мешаванд. Тамоми ҷаҳон аз ҳузури Ӯ равшантар мегардад. Бар фарози теппаҳои Байтлаҳм лашкари бешумори фариштагон ҷамъ омадаанд. Онҳо мунтазири ишора ҳастанд, то хабари хушро ба ҷаҳон эълон намоянд. Агар роҳбарони Исроил ба амонати худ содиқ мебуданд, метавонистанд дар шодии башорат додани таваллуди Исо шарик шаванд. Вале акнун аз онҳо гузашта шудааст.

> “God declares, ‘I will pour water upon him that is thirsty, and floods upon the dry ground.’ ‘Unto the upright there ariseth light in the darkness.’ Isaiah 44:3; Psalm 112:4. To those who are seeking for light, and who accept it with gladness, the bright rays from the throne of God will shine.” The Desire of Ages, 47.

> «Худо эълон мекунад: “Бар ташна об хоҳам рехт, ва бар хоки хушк — селобҳо.” “Бар ростдилон дар торикӣ нур тулӯъ мекунад.” Ишаъё 44:3; Забур 112:4. Бар онҳое ки нурро меҷӯянд ва онро бо шодмонӣ мепазиранд, шуоъҳои дурахшон аз тахти Худо хоҳад тобид.» Орзуи асрҳо, 47.

The time of the end in the line of Christ was His birth, and it was then that the message which would test that generation was unsealed. 1989 was the time of the end for the candidates who are called to be among the one hundred and forty-four thousand. Uriah Smith’s prophetic model rejected the foundational truths which are represented on the 1843 chart. Those truths were the “Rock.”

Вақти охир дар хатти Масеҳ таваллуди Ӯ буд, ва маҳз дар он вақт паёме, ки он наслро имтиҳон менамуд, кушода шуд. Соли 1989 вақти охир барои номзадоне буд, ки даъват шудаанд то дар миёни як саду чилу чор ҳазор бошанд. Намунае, ки Урия Смит аз нубувват пешниҳод кард, ҳақиқатҳои асосиеро, ки дар ҷадвали соли 1843 ифода ёфтаанд, рад намуд. Он ҳақиқатҳо «Санг» буданд.

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

> «Огоҳӣ омадааст: набояд иҷозат дода шавад, ки чизе ворид гардад, ки таҳкурсии имонеро, ки мо бар он аз ҳамон замоне ки паём дар солҳои 1842, 1843 ва 1844 омад, бино карда истодаем, халалдор созад. Ман дар ин паём будам, ва аз ҳамон вақт то имрӯз ман дар пеши ҷаҳон истодаам, ба нуре ки Худо ба мо додааст, содиқ. Мо қасд надорем, ки пойҳои худро аз он минбаре бардорем, ки бар он гузошта шуданд, дар ҳоле ки рӯз ба рӯз бо дуои ҷиддӣ Худовандро металабидем ва барои нур ҷустуҷӯ мекардем. Оё гумон мекунед, ки ман метавонам аз нуре, ки Худо ба ман додааст, даст кашам? Он бояд мисли Санги Абадҳо бошад. Он аз ҳамон вақте ки ба ман дода шуд, маро роҳнамоӣ кардааст». Review and Herald, April 14, 1903.

On September 11, 2001 the latter rain began to sprinkle as the winds representing Islam of the third woe were released, and the Patriot Act marked a transition from English to Roman law prophetically announcing that the flood of the papal power had begun to flow. The final testing process for the house of Laodicean Adventism began, and “the rain descended, and the floods came, and the winds blew, and beat upon that house; and it fell: and great was the fall of it”.

Дар 11-уми сентябри соли 2001 борони охир ба пошидан оғоз кард, ҳангоме ки бодҳое, ки исломро аз войи сеюм рамзӣ ифода мекарданд, раҳо шуданд, ва Қонуни Патриот гузаришеро аз ҳуқуқи англисӣ ба ҳуқуқи румӣ нишон дод, ва ба таври нубувватӣ эълон кард, ки селоби қудрати папагӣ ба ҷористан оғоз намудааст. Раванди ниҳоии озмоиш барои хонаи адвентизми Лаодикия оғоз ёфт, ва «борон борид, ва селҳо омаданд, ва бодҳо вазиданд, ва бар он хона заданд; ва он фурӯ афтод; ва суқути он бузург буд».

The message that the mighty angel announced at that time identified that all nations had drunk the wine of Babylon, and the counterfeit methodology of papal Rome and apostate Protestantism which had been progressively adopted since the rebellion of 1863, is represented by the wine (doctrine) of Babylon.

Пайёме, ки фариштаи пуриқтидор дар он замон эълон кард, нишон медод, ки ҳамаи халқҳо аз шароби Бобил нӯшидаанд, ва равишномаи қалбакии Руми папавӣ ва протестантизми муртад, ки аз замони исёни соли 1863 тадриҷан пазируфта шуда буд, бо шароби (таълимоти) Бобил ифода мегардад.

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. Revelation 18:1–3.

> Ва баъд аз инҳо ман фариштаи дигареро дидам, ки аз осмон нозил мешуд ва қудрати бузург дошт; ва замин аз ҷалоли ӯ мунаввар гардид. Ва ӯ бо овози пурзӯр ва баланд нидо карда, гуфт: «Бобили бузург афтод, афтод, ва маскани девҳо, паноҳгоҳи ҳар рӯҳи палид ва қафаси ҳар парандаи нопок ва нафратовар гардид. Зеро ҳамаи халқҳо аз шароби хашми зинои вай нӯшиданд, ва подшоҳони замин бо вай зино карданд, ва тоҷирони замин аз фаровонии нозу неъмати вай сарватманд шуданд». Ваҳй 18:1–3.

At the disappointment of July 18, 2020, the testing process was over for the Laodicean Seventh-day Adventist church, and the testing process of those who were the candidates to be among the one hundred and forty-four thousand began. When Michael began to awaken those candidates in July of 2023, the message, represented as oil in the parable of Adventism was again unsealed. Whether post September 11, 2001 or post July 2023, there was an outpouring of the oil, and the message that was unsealed in July 2023, when fully developed, is the Midnight Cry message of the parable.

Дар ноумедии 18 июли соли 2020, раванди имтиҳон барои калисои Лоадиқеяи Адвентистони Рӯзи Ҳафтум ба поён расид, ва раванди имтиҳони онҳое, ки номзад буданд то дар миёни яксаду чилу чор ҳазор бошанд, оғоз ёфт. Вақте ки Михаил дар моҳи июли соли 2023 бедор кардани он номзадҳоро оғоз намуд, паём, ки дар масали Адвентизм ҳамчун равған муаррифӣ шудааст, боз аз мӯҳр кушода шуд. Хоҳ пас аз 11 сентябри соли 2001 бошад, хоҳ пас аз июли соли 2023, рехтани равған ба амал омад, ва паёме, ки дар июли соли 2023, ҳангоми аз мӯҳр кушода шуданаш, ошкор гардид, вақте ки ба таври комил инкишоф ёбад, паёми Нидои Нимашабии он масал аст.

It begins in the testing time as the message for the wise and foolish virgins, but it swells to the loud cry message. That message arrives at the soon-coming Sunday law, and when it arrives the second voice of Revelation chapter eighteen calls God’s other flock out of Babylon.

Он дар замони озмоиш ҳамчун паём барои бокирагони доно ва нодон оғоз меёбад, вале ба паёми нидои баланд вусъат меёбад. Он паём ҳангоми наздик омадани қонуни якшанбе мерасад, ва чун бирасад, овози дуюми боби ҳаждаҳуми Ваҳй рамаи дигари Худоро аз Бобил берун мехонад.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Revelation 18:4, 5.

> Ва аз осмон овози дигаре шунидам, ки мегуфт: «Аз вай берун оед, эй қавми Ман, то дар гуноҳҳои вай шарик нашавед ва аз балоҳои вай насиб наёбед. Зеро гуноҳҳои вай то ба осмон расидаанд, ва Худо шароратҳои вайро ба ёд овардааст». Ваҳй 18:4, 5.

The first voice of verse one through three announced the arrival of a testing time, and the sprinkling of the latter rain then began. The second voice identifies the end of that testing time, and announces the testing time for God’s other flock that is still in Babylon.

Овози якум дар оятҳои як то се фаро расидани замони имтиҳонро эълон кард, ва пас аз он пошидани борони охир оғоз ёфт. Овози дуюм анҷоми он замони имтиҳонро муайян мекунад ва замони имтиҳонро барои рамаи дигари Худо, ки ҳанӯз дар Бобил аст, эълон менамояд.

> “So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication.’ And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people.’” Review and Herald, December 6, 1892.

> «Пас, дар кори охирин барои огоҳ кардани ҷаҳон, ба калисоҳо ду даъвати ҷудогона дода мешавад. Паёми фариштаи дуюм чунин аст: “Бобил суқут кард, суқут кард, он шаҳри бузург, зеро ки ҳамаи халқҳоро аз шароби ғазаби зинои худ нӯшонид.” Ва дар нидои пурқудрати паёми фариштаи сеюм овозе аз осмон шунида мешавад, ки мегӯяд: “Аз вай берун оед, эй қавми Ман.”» Review and Herald, December 6, 1892.

It is during the outpouring of the Holy Spirit that Paul’s strong delusion of 2 Thessalonians is accomplished. Whether it was the testing of the Laodicean Seventh-day Adventist church that began on September 11, 2001 or the testing of the virgins who experienced the disappointment of July 18, 2020, the testing occurs during an outpouring of the Holy Spirit. That outpouring represents a testing message.

Маҳз дар вақти фурӯрезии Рӯҳулқудс фиреби қавие, ки дар 2 Таслӯникиён зикр шудааст, ба амал меояд. Хоҳ ин озмоиши калисои Лоудикиягии Адвентистони рӯзи ҳафтум бошад, ки 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, ё озмоиши бокирагоне, ки ноумедии 18 июли соли 2020-ро таҷриба карданд, озмоиш дар давраи фурӯрезии Рӯҳулқудс сурат мегирад. Он фурӯрезӣ паёми озмоиширо ифода мекунад.

> “The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.

> «Масеҳшудагоне ки назди Парвардигори тамоми замин меистанд, ҳамон мақомеро доранд, ки замоне ба Шайтон ҳамчун карруби соябон дода шуда буд. Ба василаи мавҷудоти муқаддасе, ки тахти Ӯро иҳота мекунанд, Худованд бо сокинони замин пайваста иртиботро нигоҳ медорад. Равғани тиллоӣ файзеро ифода мекунад, ки Худо ба воситаи он чароғҳои имондоронро ҳамеша таъмин менамояд, то ки онҳо милт-милт карда хомӯш нагарданд. Агар намебуд, ки ин равғани муқаддас аз осмон дар паёмҳои Рӯҳи Худо рехта мешавад, омилҳои шарорат бар инсон комилан ҳукмронӣ мекарданд.»

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.

> «Худо беномус мегардад, ҳангоме ки мо паёмҳоеро, ки Ӯ ба мо мефиристад, қабул намекунем. Бо ин роҳ мо равғани тиллоиро, ки Ӯ мехост ба ҷонҳои мо бирезад, то ба онҳое, ки дар торикӣ ҳастанд, расонида шавад, рад менамоем. Вақте ки нидо баланд шавад: “Инак, домод меояд; берун оед, то ба пешвози ӯ равед”, онҳое ки равғани муқаддасро қабул накардаанд, ки файзи Масеҳро дар дилҳои худ гиромӣ надоштаанд, хоҳанд ёфт, мисли бокирагони аблаҳ, ки барои пешвози Худованди худ тайёр нестанд. Онҳо дар худ қудрате надоранд, ки он равғанро ба даст оваранд, ва зиндагии онҳо барбод меравад. Аммо агар аз Худо Рӯҳулқудси Ӯро талаб кунанд, агар мо, чунон ки Мусо зорӣ карда буд, илтиҷо намоем: “Ҷалоли Худро ба ман нишон деҳ”, муҳаббати Худо дар дилҳои мо рехта хоҳад шуд. Ба василаи қубурҳои тиллоӣ, равғани тиллоӣ ба мо расонида хоҳад шуд. “На бо зӯр, ва на бо қудрат, балки бо Рӯҳи Ман, мегӯяд Худованди лашкарҳо”. Бо қабул кардани шуоъҳои дурахшони Офтоби Адолат, фарзандони Худо ҳамчун чароғҳо дар ҷаҳон медурахшанд». Review and Herald, July 20, 1897.

The sealing time of the one hundred and forty-four thousand began on September 11, 2001, and it represents two testing periods. The first is the final testing of the Laodicean Seventh-day Adventist church, and the second is for those who are the subjects of the parable of the ten virgins. To be either a wise or a foolish virgin requires that all the virgins experience a tarrying time.

Замони муҳр задани яксаду чиҳилу чор ҳазор 11-уми сентябри соли 2001 оғоз ёфт ва он ду давраи имтиҳонро ифода мекунад. Аввалин, имтиҳони ниҳоии калисои Лоадиқиёии Адвентистони Рӯзи Ҳафтум аст, ва дуюмин барои касоне аст, ки мавзӯи масали даҳ бокира мебошанд. Барои он ки касе бокираи доно ё бокираи нодон бошад, зарур аст, ки ҳамаи бокираҳо давраи таъхирро таҷриба кунанд.

In Millerite history the tarrying time began with the arrival of the second angel, which occurred at the first disappointment. At that point the Protestants, who were God’s former covenant chosen people were passed by. On July 18, 2020 the former covenant chosen people were passed by, and the testing process that occurred during the tarrying time in the Millerite history began to be repeated. The message of the Midnight Cry was then developed in Millerite history, as it is currently being developed. When it fully arrived at the Exeter Camp meeting it was manifested who had the message (oil) and who did not. The former covenant chosen people of either history is the first to be tested and passed by.

Дар таърихи миллеритӣ давраи таъхир бо омадани фариштаи дуюм оғоз ёфт, ки он дар ноумедии аввал ба вуқӯъ омад. Дар ҳамон маврид протестантҳо, ки қавми баргузидаи аҳди пешини Худо буданд, канор гузошта шуданд. Дар 18 июли соли 2020 қавми баргузидаи аҳди пешин низ канор гузошта шуданд, ва раванди озмоише, ки дар давраи таъхир дар таърихи миллеритӣ ба амал омада буд, ба такрор шудан оғоз кард. Сипас паёми Нидои Нимашаб дар таърихи миллеритӣ ташаккул ёфт, ҳамон тавре ки айни ҳол ташаккул меёбад. Вақте ки он дар маҷлиси хаймагии Эксетер ба таври комил фаро расид, ошкор гардид, ки кӣ ин паёмро (равғанро) дошт ва кӣ надошт. Қавми баргузидаи аҳди пешин дар ҳар яке аз ин ду таърих аввалин касоне мебошанд, ки озмуда шуда, канор гузошта мешаванд.

> “‘A new heart will I give you and a new spirit will I put within you.’ I believe with all my heart that the Spirit of God is being withdrawn from the world, and those who have had great light and opportunities and have not improved them, will be the first to be left. They have grieved away the Spirit of God. The present activity of Satan in working upon hearts, and upon churches and nations should startle every student of prophecy. The end is near. Let our churches arise. Let the converting power of God be experienced in the heart of the individual members, and then we shall see the deep moving of the Spirit of God. Mere forgiveness of sin is not the sole result of the death of Jesus. He made the infinite sacrifice not only that sin might be removed, but that human nature might be restored, rebeautified, reconstructed from its ruins, and made fit for the presence of God.” Selected Messages, book 3, 154.

> «“Дили нав ба шумо хоҳам дод, ва рӯҳи нав андаруни шумо хоҳам гузошт.” Ман бо тамоми дилам бовар дорам, ки Рӯҳи Худо аз ҷаҳон бозпас гирифта мешавад, ва онҳое ки нури бузург ва фурсатҳои фаровон доштанд ва аз онҳо баҳра набурданд, аввалин хоҳанд буд, ки вогузошта мешаванд. Онҳо Рӯҳи Худоро андӯҳгин карда, аз худ дур рондаанд. Фаъолияти ҳозираи шайтон дар таъсир расондан бар дилҳо, ва бар калисоҳо ва миллатҳо, бояд ҳар донишҷӯи нубувватро ба ҳушёрӣ оварад. Поён наздик аст. Бигзор калисоҳои мо бархезанд. Бигзор қуввати табдилдиҳандаи Худо дар дили аъзои алоҳида таҷриба шавад, ва он гоҳ мо ҳаракати амиқи Рӯҳи Худоро хоҳем дид. Танҳо омурзиши гуноҳ ягона натиҷаи марги Исо нест. Ӯ қурбонии беинтиҳоро ба ҷо овард, на танҳо барои он ки гуноҳ бардошта шавад, балки то ки табиати инсонӣ барқарор гардад, аз нав зебо шавад, аз вайронаҳои худ аз нав бино шавад, ва барои ҳузури Худо муносиб гардонда шавад.” Selected Messages, book 3, 154.»

In either testing period, those who rejected the message that is unsealed receive Paul’s strong delusion.

Дар ҳар яке аз ин давраҳои озмоиш, онҳое ки паёми ошкоршударо рад карданд, ба гумроҳии қавии Павлус гирифтор мешаванд.

> “It is a fearful thing to treat lightly the truth which has convinced our understanding and touched our hearts. We cannot with impunity reject the warnings which God in mercy sends us. A message was sent from heaven to the world in Noah’s day, and the salvation of men depended upon the manner in which they treated that message. Because they rejected the warning, the Spirit of God was withdrawn from the sinful race, and they perished in the waters of the flood. In the time of Abraham, mercy ceased to plead with the guilty inhabitants of Sodom, and all but Lot with his wife and two daughters were consumed by the fire sent down from heaven. So in the days of Christ. The Son of God declared to the unbelieving Jews of that generation, ‘Your house is left unto you desolate.’ Looking down to the last days, the same infinite power declares, concerning those who ‘received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘For this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: that they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness.’ As they reject the teachings of His Word, God withdraws His Spirit, and leaves them to the deceptions which they love.” Early Writings, 46.

> «Ба ҳақиқат, ки фаҳми моро қонеъ гардонидааст ва ба дилҳои мо таъсир расондааст, сабуквор муносибат кардан кори даҳшатнок аст. Мо наметавонем беҷазо ҳушдорҳоеро, ки Худо бо марҳамат ба мо мефиристад, рад намоем. Дар айёми Нӯҳ аз осмон ба ҷаҳон паёме фиристода шуд, ва наҷоти одамон ба тарзи муносибати онҳо ба он паём вобаста буд. Азбаски онҳо ин ҳушдорро рад карданд, Рӯҳи Худо аз насли гуноҳкор боздошта шуд, ва онҳо дар обҳои тӯфон ҳалок гардиданд. Дар замони Иброҳим, марҳамат дигар барои сокинони гунаҳкори Садӯм шафоат накард, ва ҷуз Лут бо занаш ва ду духтараш, ҳамагӣ ба оташе, ки аз осмон фуруд омад, нобуд шуданд. Ҳамин тавр дар рӯзҳои Масеҳ низ буд. Писари Худо ба яҳудиёни беимони он насл эълон намуд: “Хонаи шумо барои шумо вайрону хароб вогузошта мешавад.” Ба рӯзҳои охир назар афканда, ҳамон қудрати беинтиҳо дар бораи онҳое, ки «муҳаббати ҳақро барои наҷот ёфтан қабул накарданд», чунин эълон мекунад: «Ва барои ҳамин Худо ба онҳо гумроҳии сахт хоҳад фиристод, то ки ба дурӯғ имон оваранд; то ки ҳамаи онҳое, ки ба ҳақ имон наоварданд, балки аз ноадолатӣ лаззат бурданд, маҳкум шаванд.» Чун таълимоти Каломи Ӯро рад мекунанд, Худо Рӯҳи Худро аз онҳо бозмедорад ва онҳоро ба фиребҳое, ки дӯст медоранд, вомегузорад.» Early Writings, 46.

We will continue this study in the next article.

Мо ин омӯзишро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

Back to Articles