Article

# The Book of Daniel - Number Twelve

Китоби Дониёл — Рақами дувоздаҳ

Darkness

Торикӣ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 7, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

A word or a phrase that is doubled within the inspired word is a symbol of the second angel’s message.

Калима ё иборае, ки дар Каломи илоҳомбахш такрор шудааст, рамзи паёми фариштаи дуюм аст.

> And in the second year of the reign of Nebuchadnezzar Nebuchadnezzar dreamed dreams, wherewith his spirit was troubled, and his sleep brake from him. Then the king commanded to call the magicians, and the astrologers, and the sorcerers, and the Chaldeans, for to shew the king his dreams. So they came and stood before the king. And the king said unto them, I have dreamed a dream, and my spirit was troubled to know the dream. Daniel 2:1–3.

> Ва дар соли дуюми подшоҳии Набукаднесар, Набукаднесар хобҳо дид, ва рӯҳи ӯ ба изтироб омад, ва хоб аз ӯ гурехт. Пас подшоҳ фармон дод, ки ҷодугарон, мунаҷҷимон, соҳирон ва калдониёнро бихонанд, то хобҳои подшоҳро ба ӯ баён кунанд. Ва онҳо омада, ба ҳузури подшоҳ истоданд. Ва подшоҳ ба онҳо гуфт: «Хобе дидаам, ва рӯҳи ман барои донистани он хоб ба изтироб омадааст». Дониёл 2:1–3.

In the “darkness” of the night, Nebuchadnezzar dreamed of an image, but he could not recollect the dream. In a dream of the night, he dreamed of an image, but the dream of the image was as dark to his understanding as was the night when he had dreamed the dream.

Дар «торикӣ»-и шаб Набукаднесар хобе дар бораи буте дид, вале хобро ба ёд оварда натавонист. Дар хоби шаб ӯ дар бораи буте хоб дид, аммо хоби он бут барои фаҳми ӯ ҳамон қадар торик буд, ки ҳамон шабе ки он хобро дида буд.

> Then spake the Chaldeans to the king in Syriack, O king, live forever: tell thy servants the dream, and we will shew the interpretation. The king answered and said to the Chaldeans, The thing is gone from me: if ye will not make known unto me the dream, with the interpretation thereof, ye shall be cut in pieces, and your houses shall be made a dunghill. But if ye shew the dream, and the interpretation thereof, ye shall receive of me gifts and rewards and great honour: therefore shew me the dream, and the interpretation thereof. Daniel 2:4–7.

> Он гоҳ калдониён ба подшоҳ ба забони сурёнӣ сухан ронда, гуфтанд: «Эй подшоҳ, то абад зинда бош! Хобро ба бандагонат бигӯй, ва мо таъбири онро баён хоҳем кард». Подшоҳ дар ҷавоб ба калдониён гуфт: «Ин амр аз ман рафтааст; агар шумо хобро бо таъбири он ба ман маълум насозед, пора-пора карда хоҳед шуд, ва хонаҳоятон ба мазбала табдил дода хоҳанд шуд. Аммо агар хобро ва таъбири онро баён кунед, аз ман ҳадияҳо, мукофотҳо ва иззати бузург хоҳед гирифт; пас хобро ва таъбири онро ба ман нишон диҳед». Дониёл 2:4–7.

The test of Nebuchadnezzar’s image dream was a test designed to identify who can provide a correct prophetic description of an image that is cloaked in darkness, along with the interpretation of the dream’s content. The second angel’s message that was joined by the Midnight Cry message in Millerite history, had been typified by Elijah at the contest at Mount Carmel. It too, was a test that would manifest, not only who was the true God, but also who was the true prophet. William Miller, who Sister White directly says was typified by Elijah, represented Elijah at Mount Carmel. Yet it was not William Miller that was being represented, as much as it was the rules of prophetic interpretation that he had been led to understand. At Mount Carmel, the prophets of the male god Baal and the prophets of the female god Ashtaroth were demonstrated to be false prophets. In the history of the Millerites, the Protestant churches were demonstrated to be false prophets as typified by Mount Carmel.

Озмоиши хоби пайкари Набукаднесар озмоише буд, ки барои муайян сохтани он тарҳрезӣ шуда буд, ки кӣ метавонад тавсифи дурусти нубувватии пайкареро, ки дар торикӣ пӯшида шудааст, ҳамроҳ бо таъбири мазмуни хоб пешниҳод намояд. Паёми фариштаи дуюм, ки дар таърихи миллериён бо паёми Нидои Нисфи Шаб ҳамроҳ гардид, аз ҷониби Илёс дар мусобиқаи кӯҳи Кармил намунавӣ гардонида шуда буд. Он низ озмоише буд, ки на танҳо ошкор мекард, ки Худои ҳақиқӣ кист, балки ҳамчунин кӣ набии ҳақиқӣ буд. Вилям Миллер, ки хоҳар Уайт бевосита мегӯяд, ки ба воситаи Илёс намунавӣ гардонида шуда буд, Илёсро дар кӯҳи Кармил намояндагӣ мекард. Бо вуҷуди ин, он чи намояндагӣ мешуд, на он қадар худи Вилям Миллер буд, балки қоидаҳои тафсири нубувватӣ буданд, ки ӯ ба фаҳмиши онҳо роҳнамоӣ ёфта буд. Дар кӯҳи Кармил нишон дода шуд, ки анбиёи худои мард — Баал — ва анбиёи худои зан — Аштарт — анбиёи козиб буданд. Дар таърихи миллериён, калисоҳои протестантӣ, чунон ки кӯҳи Кармил онҳоро намунавӣ нишон дода буд, анбиёи козиб будани худро ошкор сохтанд.

When the Protestant churches manifested their rejection of the rules of prophetic interpretation of William Miller, they became the daughters of Rome. Prophetically, a daughter is an image of her mother. The test that the Protestants failed in Millerite history was the test that identified and produced an image (daughter) of the beast. It is there that the horn of true Protestantism was manifested in opposition to the horn of apostate Protestantism. Nebuchadnezzar was demanding an interpretation, and in doing so, he was providentially involved with producing a manifestation of both the false and the true prophets.

Вақте ки калисоҳои протестантӣ раддияи худро нисбат ба қоидаҳои тафсири нубувватии Уилям Миллер зоҳир намуданд, онҳо духтарони Рум гардиданд. Аз нигоҳи нубувватӣ, духтар сурати модари худ аст. Он озмоише, ки протестантҳо дар таърихи миллерӣ аз он ноком шуданд, ҳамон озмоише буд, ки сурати ҳайвонро муайян карда, ба вуҷуд овард (духтарро). Маҳз дар он ҷо шохи протестантизми ҳақиқӣ дар муқобили шохи протестантизми муртад зоҳир гардид. Набукаднесар тафсирро талаб мекард ва бо ин амал, ӯ ба таври иноятомез дар падид овардани зуҳури ҳам пайғамбарони козиб ва ҳам пайғамбарони ҳақиқӣ иштирок дошт.

> They answered again and said, Let the king tell his servants the dream, and we will shew the interpretation of it. The king answered and said, I know of certainty that ye would gain the time, because ye see the thing is gone from me. But if ye will not make known unto me the dream, there is but one decree for you: for ye have prepared lying and corrupt words to speak before me, till the time be changed: therefore tell me the dream, and I shall know that ye can shew me the interpretation thereof. Daniel 2:7–9.

> Боз ҷавоб дода, гуфтанд: «Бигзор подшоҳ хобро ба бандагони худ бигӯяд, ва мо таъбири онро баён хоҳем кард». Подшоҳ ҷавоб дода, гуфт: «Ба яқин медонам, ки шумо мехоҳед вақтро ба даст оваред, зеро мебинед, ки ин чиз аз ман рафтааст. Аммо агар хобро ба ман маълум насозед, барои шумо фақат як ҳукм ҳаст; зеро шумо суханони дурӯғин ва фосид тайёр кардаед, то пеши ман бигӯед, то замон дигар шавад; пас хобро ба ман бигӯед, ва ман хоҳам донист, ки метавонед таъбири онро баён кунед». Дониёл 2:7–9.

At the conclusion of the testing periods, the distinction which had been demonstrated at Mount Carmel, and on October 22, 1844, was also illustrated in Daniel chapter two. In the three prophetic representations of Mount Carmel, Millerite history and Nebuchadnezzar’s dream of the image, the emphasis is upon correct prophetic interpretation as represented by Elijah, Miller and Daniel. The interpretation of the dream is the message that is unsealed in the history where two classes of prophets are manifested.

Дар анҷоми давраҳои имтиҳон, фарқияте ки дар кӯҳи Кармил ва дар 22 октябри соли 1844 зоҳир гардида буд, инчунин дар боби дуюми китоби Дониёл низ тасвир шудааст. Дар се тасвири нубувватии кӯҳи Кармил, таърихи миллеритӣ ва хоби Набукаднесар дар бораи ҳайкал, таъкид бар тафсири дурусти нубувват аст, ки онро Илёс, Миллер ва Дониёл намояндагӣ мекунанд. Таъбири ин хоб ҳамон паём аст, ки дар таърихе, ки дар он ду табақаи анбиё зоҳир мегарданд, муҳр аз он бардошта мешавад.

> The Chaldeans answered before the king, and said, There is not a man upon the earth that can shew the king’s matter: therefore there is no king, lord, nor ruler, that asked such things at any magician, or astrologer, or Chaldean. And it is a rare thing that the king requireth, and there is none other that can shew it before the king, except the gods, whose dwelling is not with flesh. For this cause the king was angry and very furious, and commanded to destroy all the wise men of Babylon. Daniel 2:10–12.

> Калдониён пеши подшоҳ ҷавоб дода, гуфтанд: «Дар рӯйи замин касе нест, ки ин кори подшоҳро ба ӯ баён карда тавонад; бинобар ин ҳеҷ подшоҳ, ҳеҷ ҳоким ва ҳеҷ фармонравое чунин чизҳоро аз ҳеҷ ҷодугар, ё мунаҷҷим, ё калдонӣ напурсидааст. Ва он чи подшоҳ талаб мекунад, амри нодир аст, ва касе дигаре нест, ки онро пеши подшоҳ баён карда тавонад, ҷуз худоён, ки маскани онҳо бо башар нест». Барои ҳамин подшоҳ ба ғазаб омада, бисёр хашмгин шуд ва фармон дод, ки ҳамаи ҳакимони Бобил нобуд карда шаванд. Дониёл 2:10–12.

At Mount Carmel, Elijah proposed the test, and the test he proposed was not only to manifest who was the true God, but also who was the true prophet. In Daniel chapter two it is the Chaldeans that identify the test which manifested the distinction between the true and the false. They explain that the interpretation which Nebuchadnezzar is seeking can only be identified by God, and not by men. They also complained that the relationship between Nebuchadnezzar and his religious wise men was an incorrect relationship when they state that “it is a rare thing that the king requireth.” They are wishing that the king, representing the State, would keep out of the religious realm over which they have been understood to be the authorities. They are not protesting against the principles of the combination of church and state, they are protesting that Nebuchadnezzar, representing the State, is demanding to be in control of the church. They would be comfortable with a church-state relationship, if the religious leaders ruled over the state. The image of the beast test is where we decide our eternal destiny–as Nebuchadnezzar’s image dream–is a life-or-death test.

Дар кӯҳи Кармил Илёс он озмоишро пешниҳод кард, ва озмоише ки ӯ пешниҳод намуд, на танҳо барои зоҳир сохтани он буд, ки Худои ҳақиқӣ кист, балки ҳамчунин он ки набии ҳақиқӣ кист. Дар боби дуюми китоби Дониёл маҳз калдониёнанд, ки он озмоишро муайян месозанд, ки фарқи байни ҳақиқӣ ва козибро ошкор намуд. Онҳо баён мекунанд, ки таъбире ки Набукаднесар меҷӯяд, танҳо аз ҷониби Худо метавонад маълум гардад, на аз ҷониби одамон. Онҳо инчунин шикоят карданд, ки муносибати байни Набукаднесар ва хирадмандони динии ӯ муносибати нодуруст буд, ҳангоме ки мегӯянд: «он чизе ки подшоҳ талаб мекунад, нодир аст». Онҳо мехостанд, ки подшоҳ, ки намояндаи давлат аст, аз соҳаи динӣ, ки дар он худашон чун мақомдорони он фаҳмида мешуданд, дурӣ ҷӯяд. Эътирози онҳо бар зидди усулҳои иттиҳоди калисо ва давлат набуд; эътирози онҳо ин буд, ки Набукаднесар, ҳамчун намояндаи давлат, талаб мекард, ки бар калисо ҳукмрон бошад. Онҳо аз муносибати калисо ва давлат розӣ мебуданд, агар роҳбарони динӣ бар давлат ҳукмронӣ мекарданд. Озмоиши сурати ҳайвон ҷоест, ки дар он мо сарнавишти абадии худро муайян мекунем, ва монанди хоби сурати Набукаднесар, ин озмоиши ҳаёт ё марг аст.

> And the decree went forth that the wise men should be slain; and they sought Daniel and his fellows to be slain. Then Daniel answered with counsel and wisdom to Arioch the captain of the king’s guard, which was gone forth to slay the wise men of Babylon: He answered and said to Arioch the king’s captain, Why is the decree so hasty from the king? Then Arioch made the thing known to Daniel. Daniel 2:13–15.

> Ва фармон содир шуд, ки ҳукамо кушта шаванд; ва онҳо Дониёл ва ёронашро меҷустанд, то кушта шаванд. Он гоҳ Дониёл ба Ариёк, сардори посбонони подшоҳ, ки барои куштани ҳукамоёни Бобил берун рафта буд, бо машварат ва ҳикмат ҷавоб дод: Ӯ ҷавоб дода, ба Ариёк, сардори подшоҳ, гуфт: «Чаро фармон аз ҷониби подшоҳ ин қадар шитобкорона аст?» Он гоҳ Ариёк ин амрро ба Дониёл маълум кард. Дониёл 2:13–15.

When Daniel is enlightened about the understanding of the life and death circumstances of the dream of the yet unknown image, he is representing the enlightenment of the one hundred and forty-four thousand to the fact that they are in the history of the second and visual test of the three-step testing process. But Daniel is not simply representing those who have chosen to eat the correct diet, and therefore passed the first test, but also represents the human representative that God had given special insight into biblical prophecy.

Вақте ки Дониёл дар бораи фаҳмиши шароити ҳаёт ва марги рӯъёи пайкари ҳанӯз ношинохта мунаввар мегардад, ӯ мунаввар гардидани яксаду чиҳилу чор ҳазорро ба он воқеият ифода мекунад, ки онҳо дар таърихи озмоиши дуюм ва аёнии раванди озмоиши сезинагӣ қарор доранд. Аммо Дониёл на фақат онҳоеро намояндагӣ мекунад, ки хӯрдани ғизои дурустро баргузидаанд ва бинобар ин аз озмоиши аввал гузаштаанд, балки ҳамчунин намояндаи инсониеро низ ифода мекунад, ки Худо ба ӯ дар бораи нубуввати Китоби Муқаддас басирати махсус ато кардааст.

> As for these four children, God gave them knowledge and skill in all learning and wisdom: and Daniel had understanding in all visions and dreams. Daniel 1:17.

> Ва дар бораи ин чор ҷавон, Худо ба онҳо донишу маҳорат дар ҳар гуна илм ва ҳикмат ато намуд; ва Дониёл дар ҳамаи рӯъёҳо ва хобҳо фаҳмиш дошт. Дониёл 1:17.

Though the four faithful Hebrews all passed the dietary test, Daniel was selected as the messenger of visions and dreams. Daniel is representing the prophetic messenger as represented by Elijah, John the Baptist, John the Revelator, William Miller and Future for America. The prophetic messenger is never separated from the prophetic test.

Гарчанде ҳар чаҳор ибронии амин аз озмоиши парҳезӣ муваффақона гузаштанд, Дониёл барои паёмовари рӯъёҳо ва хобҳо будан интихоб карда шуд. Дониёл паёмовари нубувватиро намояндагӣ мекунад, ҳамон тавре ки ӯ дар шахсияти Илёс, Яҳёи Таъмиддиҳанда, Юҳаннои Ваҳйбин, Вилям Миллер ва Future for America муаррифӣ шудааст. Паёмовари нубувватӣ ҳеҷ гоҳ аз озмоиши нубувватӣ ҷудо нест.

In the time of Christ, those who rejected the testimony of John, could not be benefitted by Jesus. In the Millerite history, those who rejected the first message (represented by William Miller), could not be benefitted by the second message. In both histories the faithful did not recognize where the testing process was leading to. The disciples refused to see the cross, though they were plainly told that it was to happen. The Millerites could not see the great disappointment. Daniel, when informed by Arioch of the life and death circumstances associated with Nebuchadnezzar’s image dream, did not know what the content of the dream was or where the image test was leading. All he knew was that it was a life and death situation. Daniel therefore needed time to understand the interpretation.

Дар айёми Масеҳ, онҳое ки шаҳодати Яҳёро рад карданд, наметавонистанд аз Исо баҳра ёбанд. Дар таърихи Миллеритҳо, онҳое ки паёми аввалро (ки онро Вилям Миллер намояндагӣ мекард) рад карданд, наметавонистанд аз паёми дуюм баҳра ёбанд. Дар ҳар ду таърих, мӯъминони содиқ дарнаёфтанд, ки раванди озмоиш ба куҷо мебарад. Шогирдон аз дидани салиб сарпечӣ карданд, ҳарчанд ба онҳо ошкоро гуфта шуда буд, ки он бояд рӯй диҳад. Миллеритҳо наметавонистанд ноумедии бузургро бубинанд. Дониёл, вақте ки Ариӯх ӯро аз шароити ҳаёту мамот, ки ба хоби ҳайкали Набукаднесар вобаста буд, огоҳ кард, намедонист, ки мазмуни хоб чист ё озмоиши ҳайкал ба куҷо мебарад. Ҳамаи он чи ӯ медонист, ин буд, ки он вазъияти ҳаёту мамот буд. Бинобар ин, Дониёл барои дарки таъбир ба вақт ниёз дошт.

> Then Daniel went in, and desired of the king that he would give him time, and that he would shew the king the interpretation. Daniel 2:16.

> Пас Дониёл даромада, аз подшоҳ хоҳиш кард, ки ба ӯ вақт диҳад, то ки таъбирро ба подшоҳ баён намояд. Дониёл 2:16.

Daniel had manifested faith in the diet (methodology) he had decided to eat at the first test. Therefore he was given time, as were the disciples in the time of Christ. The time that was given to the disciples was the timespan of Christ’s death, burial, resurrection and his initial ascension, before He met with the disciples on the road to Emmaus, and then again in the upper room. Then at the end of the time He breathed upon them the Holy Spirit.

Дониёл дар озмоиши аввал дар парҳезе (усулномае), ки қарор карда буд бихӯрад, имон зоҳир намуд. Бинобар ин ба ӯ вақт дода шуд, чунончи ба шогирдон дар замони Масеҳ низ дода шуда буд. Вақте ки ба шогирдон дода шуд, фосилаи замонии марг, дафн, эҳё ва суъуди аввали Масеҳ буд, пеш аз он ки Ӯ бо шогирдон дар роҳи Аммавс мулоқот намояд, ва сипас боз дар болохона. Он гоҳ, дар анҷоми он вақт, Ӯ бар онҳо нафас дамид ва Рӯҳулқудсро ба онҳо дод.

> And when he had said this, he breathed on them, and saith unto them, Receive ye the Holy Ghost. John 20:22.

> Ва ҳангоме ки инро гуфт, бар онҳо дамид ва ба онҳо гуфт: Рӯҳи Муқаддасро қабул кунед. Юҳанно 20:22.

Ezekiel prophesied and the dead bones were brought together. Then Ezekiel prophesied again and the Holy Spirit was breathed upon the newly formed bodies, and they stood up as a mighty army. When Christ breathed upon the disciples, He opened their understanding.

Ҳизқиёл нубувват кард, ва устухонҳои мурда ба ҳам оварда шуданд. Сипас Ҳизқиёл боз нубувват кард, ва Рӯҳи Муқаддас бар ҷисмҳои навташаккулёфта дамида шуд, ва онҳо бархоста, лашкари азиме гардиданд. Вақте ки Масеҳ бар шогирдон дамид, Ӯ фаҳмиши онҳоро кушод.

> Then opened he their understanding, that they might understand the scriptures. Luke 24:25.

> Пас Ӯ фикри онҳоро кушод, то ки Навиштаҳоро бифаҳманд. Луқо 24:25.

All the prophets are speaking of the end of the world, and Daniel is no exception. The time he requested was a period of time that he might receive enlightenment. The time of waiting for the Millerites, was from the first disappointment until they recognized that they were in the tarrying time in connection with the prophecies of Matthew chapter twenty-five and of Habakkuk chapter two. The history of the tarrying time in Millerite history was fulfilled in the time of the second angel’s message. Daniel chapter two is representing that same history, so his request for time prophetically aligns with the Millerites’ tarrying time. Therefore, Daniel’s request for time and the tarrying time of the Millerites represents the tarrying time of the one hundred and forty-four thousand, which began on July 18, 2020.

Ҳамаи анбиё дар бораи анҷоми ҷаҳон сухан мегӯянд, ва Дониёл низ истисно нест. Замоне ки ӯ дархост намуд, як давраи вақт буд, то ки ӯ рӯшноӣ ва маърифат дарёфт кунад. Замони интизорӣ барои миллериёниҳо аз ноумедии аввал оғоз ёфта, то он вақт идома кард, ки онҳо дарк намуданд, ки мутобиқи пешгӯиҳои Матто боби бисту панҷ ва Ҳабаққуқ боби ду дар замони таъхир қарор доранд. Таърихи замони таъхир дар таърихи миллериёниҳо дар вақти паёми фариштаи дуюм ба иҷро расид. Дониёл боби ду ҳамон таърихро намояндагӣ мекунад, бинобар ин, дархости ӯ барои вақт аз ҷиҳати нубувватӣ бо замони таъхири миллериёниҳо мувофиқат мекунад. Аз ин рӯ, дархости Дониёл барои вақт ва замони таъхири миллериёниҳо замони таъхири яксаду чилу чор ҳазорро намояндагӣ мекунад, ки он 18 июли соли 2020 оғоз ёфт.

Daniel’s request for time to understand Nebuchadnezzar’s image dream is represented in Revelation chapter eleven as the three and a half days that the two witness lay dead in the street. In the history of the three and a half days of Revelation eleven, the three and a half days that symbolically represent a prophetic wilderness, there is a voice that cries. The human voice that is employed by the Comforter to awaken and bring the dead dry bones to life is represented by Daniel, who is given the prophetic revelation of what the dream was and what it represented. The voice crying in the wilderness has been given prophetic understanding of dreams and visions, as represented by Daniel. The voice is crying, thus identifying that he has been given the message of the Midnight Cry, and the cry is given at midnight, which represents darkness.

Дархости Дониёл барои муҳлате, то хоби ҳайкали Набукаднесарро бифаҳмад, дар боби ёздаҳуми Ваҳй ҳамчун он сею ним рӯзе ифода ёфтааст, ки дар он ду шоҳид дар кӯча мурда мехобанд. Дар таърихи он сею ним рӯзи Ваҳй ёздаҳ, яъне он сею ним рӯзе, ки ба таври рамзӣ биёбони нубувватиро намояндагӣ мекунанд, овозе ҳаст, ки нидо мекунад. Овози инсонӣ, ки Тасаллибахш онро ба кор мебарад, то устухонҳои хушки мурдаро бедор кунад ва зинда гардонад, бо Дониёл ифода шудааст, ки ба ӯ ваҳйи нубувватӣ дар бораи он дода мешавад, ки хоб чӣ буд ва он чиро намояндагӣ мекард. Овозе, ки дар биёбон нидо мекунад, фаҳмиши нубувватии хобҳо ва рӯъёҳоро гирифтааст, чунон ки бо Дониёл ифода шудааст. Он овоз нидо мекунад ва ба ин васила муайян месозад, ки ба ӯ паёми Нидои Нисфи Шаб дода шудааст, ва ин нидо дар нисфи шаб дода мешавад, ки торикиро намояндагӣ мекунад.

In the deepest darkness at midnight the voice (Daniel) was given understanding of a message that was cloaked in darkness. The command given to the voice (Ezekiel), is to prophesy to the dead dry bones. As he does so, the Comforter is breathed upon the dead in the street and they are “revived.” But the revival is only accomplished by prayer. Prayer is a waymark in the history of the revival of the dead dry bones that are slain in the street. Daniel prophetically represents that waymark, right at the appropriate place where the waymark is identified.

Дар ториктарин зулмот дар нисфи шаб ба овоз (Дониёл) фаҳмиши паёме дода шуд, ки дар зулмот пинҳон гардида буд. Фармони ба овоз (Ҳизқиёл) додашуда ин аст, ки ба устухонҳои хушки мурда нубувват кунад. Ва ҳангоме ки ӯ чунин мекунад, Тасаллидиҳанда бар мурдагон дар кӯча дамида мешавад ва онҳо «зинда карда мешаванд». Аммо ин эҳё танҳо ба воситаи дуо ба анҷом мерасад. Дуо нишонаи роҳ дар таърихи эҳёи устухонҳои хушки мурдаест, ки дар кӯча кушта шудаанд. Дониёл ба таври нубувватӣ ҳамон нишонаи роҳро намояндагӣ мекунад, маҳз дар ҳамон ҷойи муносибе ки он нишонаи роҳ муайян карда мешавад.

> “A revival of true godliness among us is the greatest and most urgent of all our needs. To seek this should be our first work. There must be earnest effort to obtain the blessing of the Lord, not because God is not willing to bestow His blessing upon us, but because we are unprepared to receive it. Our heavenly Father is more willing to give His Holy Spirit to them that ask Him, than are earthly parents to give good gifts to their children. But it is our work, by confession, humiliation, repentance, and earnest prayer, to fulfill the conditions upon which God has promised to grant us His blessing. A revival need be expected only in answer to prayer. While the people are so destitute of God’s Holy spirit, they cannot appreciate the preaching of the Word; but when the Spirit’s power touches their hearts, then the discourses given will not be without effect. Guided by the teachings of God’s Word, with the manifestation of His Spirit, in the exercise of sound discretion, those who attend our meetings will gain a precious experience, and returning home, will be prepared to exert a healthful influence.

> «Эҳёи худотарсии ҳақиқӣ дар миёни мо бузургтарин ва таъҷилитарин аз ҳамаи эҳтиёҷоти мост. Ҷустани ин бояд нахустин кори мо бошад. Бояд кӯшиши ҷиддие барои ба даст овардани баракати Худованд ба харҷ дода шавад, на аз он сабаб ки Худо намехоҳад баракати Худро бар мо ато кунад, балки аз он сабаб ки мо барои пазируфтани он омода нестем. Падари осмонии мо бештар аз он омода аст, ки Рӯҳи Муқаддаси Худро ба онҳое, ки аз Ӯ металабанд, бидиҳад, аз он ки падару модарони заминӣ ба фарзандони худ атоҳои нек медиҳанд. Аммо вазифаи мост, ки бо иқрор, фурӯтанӣ, тавба ва дуои ҷиддӣ он шартҳоеро ба ҷо оварем, ки бар асоси онҳо Худо ваъда додааст баракати Худро ба мо ато кунад. Эҳёро танҳо дар посух ба дуо метавон интизор шуд. То вақте ки мардум аз Рӯҳи Муқаддаси Худо то ин ҳад маҳруманд, онҳо наметавонанд мавъизаи Каломро қадр намоянд; аммо вақте ки қудрати Рӯҳ ба дилҳои онҳо мерасад, он гоҳ суханрониҳои ироашуда беасар нахоҳанд буд. Онҳое ки бо роҳнамоии таълимоти Каломи Худо, бо зоҳиршавии Рӯҳи Ӯ ва дар амали эҳтиёткории солим дар маҷлисҳои мо иштирок мекунанд, таҷрибаи гаронбаҳое ба даст хоҳанд овард ва чун ба хона бармегарданд, омода хоҳанд буд, ки таъсири солимбахше расонанд.»

> “The old standard bearers knew what it was to wrestle with God in prayer, and to enjoy the outpouring of His Spirit. But these are passing off from the stage of action; and who are coming up to fill their places? How is it with the rising generation? Are they converted to God? Are we awake to the work that is going on in the heavenly sanctuary, or are we waiting for some compelling power to come upon the church before we shall arouse? Are we hoping to see the whole church revived? That time will never come.

> «Парчамбардорони куҳан медонистанд, ки дар дуо бо Худо ҷидду ҷаҳд кардан ва аз рехтани Рӯҳи Ӯ баҳравар шудан чӣ маъно дорад. Аммо онҳо аз саҳнаи амал дур мегузаранд; ва кӣ бармехезад, то ҷойҳои онҳоро пур кунад? Ҳоли насли рӯ ба боло чӣ гуна аст? Оё онҳо ба Худо тавба кардаанд? Оё мо ба коре, ки дар муқаддасгоҳи осмонӣ ҷараён дорад, бедорем, ё мунтазирем, ки пеш аз он ки мо бедор шавем, қувваи маҷбуркунандае бар калисо нозил гардад? Оё мо умед дорем, ки тамоми калисо эҳё хоҳад шуд? Он вақт ҳаргиз фаро нахоҳад расид.»

> “There are persons in the church who are not converted, and who will not unite in earnest, prevailing prayer. We must enter upon the work individually. We must pray more, and talk less. Iniquity abounds, and the people must be taught not to be satisfied with a form of godliness without the spirit and power. If we are intent upon searching our own hearts, putting away our sins, and correcting our evil tendencies, our souls will not be lifted up unto vanity; we shall be distrustful of ourselves, having an abiding sense that our sufficiency is of God.” Selected Messages, book 1, 121, 122.

> «Дар калисо ашхосе ҳастанд, ки табдил наёфтаанд ва бо дуои ҷиддӣ, пурқувват ва ғолибона муттаҳид нахоҳанд шуд. Мо бояд ба ин кор ҳар яке ҷудогона ворид шавем. Мо бояд бештар дуо гӯем ва камтар сухан ронем. Беқонунӣ фаровон аст, ва мардум бояд таълим дода шаванд, ки ба зоҳири худотарсӣ бе рӯҳ ва қудрати он қонеъ набошанд. Агар мо бар ҷустуҷӯи дилҳои худ, дур кардани гуноҳҳои худ ва ислоҳ намудани майлҳои бади худ ҷиддан равона бошем, ҷонҳои мо ба ботил баланд нахоҳанд шуд; мо ба худ эътимод нахоҳем кард, ва ҳамеша ин ҳисро хоҳем дошт, ки кифояти мо аз Худост». Selected Messages, book 1, 121, 122.

Based upon faith in the diet that Daniel had chosen to eat, he was then brought into a visual testing process that required him to use the methodology that was represented by his diet, to first promise that his God would identify and explain the dream, and thereafter accomplish the presentation of that dream to the king. He possessed the correct diet, or the correct methodology, and then he was to visually manifest his faith by presenting the message of Nebuchadnezzar’s image dream that was in absolute “darkness.” His next action, was his visual manifestation of faith, for he then exercised the divine formula for God’s people when they find themselves in darkness.

Бар асоси имон ба парҳезе, ки Дониёл баргузида буд, ки онро бихӯрад, баъдан ӯ ба як раванди озмоиши аёнӣ оварда шуд, ки аз ӯ талаб мекард усулеро, ки парҳези ӯ намояндагӣ менамуд, ба кор барад: нахуст ваъда диҳад, ки Худои ӯ хобро муайян ва шарҳ хоҳад дод, ва сипас ба подшоҳ баёни он хобро ба анҷом расонад. Ӯ дорои парҳези дуруст, ё усули дуруст, буд, ва баъдан мебоист имони худро ба таври аёнӣ зоҳир намояд, ба воситаи пешниҳоди паёми хоби ҳайкали Набукаднесар, ки дар “торикии” мутлақ қарор дошт. Амали баъдии ӯ зоҳиршавии аёнии имони ӯ буд, зеро он гоҳ ӯ формулаи илоҳиро барои қавми Худо ба кор бурд, вақте ки онҳо худро дар торикӣ меёбанд.

> “The darkness of the evil one encloses those who neglect to pray. The whispered temptations of the enemy entice them to sin; and it is all because they do not make use of the privileges that God has given them in the divine appointment of prayer. Why should the sons and daughters of God be reluctant to pray, when prayer is the key in the hand of faith to unlock heaven’s storehouse, where are treasured the boundless resources of Omnipotence? Without unceasing prayer and diligent watching we are in danger of growing careless and of deviating from the right path. The adversary seeks continually to obstruct the way to the mercy seat, that we may not by earnest supplication and faith obtain grace and power to resist temptation.” Steps to Christ, 94.

> Зулмоти он шарир касонеро, ки аз дуо ғофил мешаванд, фаро мегирад. Васвасаҳои пичирросии душман онҳоро ба гуноҳ ҷалб менамоянд; ва ҳамаи ин аз он сабаб аст, ки онҳо аз имтиёзҳое, ки Худо ба онҳо дар таъйиноти илоҳии дуо ато кардааст, истифода намебаранд. Чаро писарон ва духтарони Худо бояд ба дуо нохоҳишманд бошанд, дар сурате ки дуо калидест дар дасти имон барои кушодани хазинаи осмон, ки дар он сарватҳои беканори Қодири Мутлақ маҳфузанд? Бе дуои беист ва бедорбошии ҷиддона мо дар хатари беэҳтиёт шудан ва аз роҳи рост каҷ рафтан қарор дорем. Мухолиф пайваста мекӯшад, ки роҳи тахти марҳаматро банд кунад, то ки мо ба воситаи илтиҷои ҷиддӣ ва имон файз ва қудрат барои муқовимат ба васваса ба даст наоварем.” Steps to Christ, 94.

With the darkness of the content of Nebuchadnezzar’s dream of the night, Daniel pressed together with his three companions and prayed.

Бо торикии муҳтавои хоби шабонаи Набукаднесар, Дониёл бо се ҳамроҳи худ якҷо фишурда шуда, дуо гуфт.

> Then Daniel went to his house, and made the thing known to Hananiah, Mishael, and Azariah, his companions: That they would desire mercies of the God of heaven concerning this secret; that Daniel and his fellows should not perish with the rest of the wise men of Babylon. Then was the secret revealed unto Daniel in a night vision. Then Daniel blessed the God of heaven. Daniel answered and said, Blessed be the name of God for ever and ever: for wisdom and might are his: And he changeth the times and the seasons: he removeth kings, and setteth up kings: he giveth wisdom unto the wise, and knowledge to them that know understanding: He revealeth the deep and secret things: he knoweth what is in the darkness, and the light dwelleth with him. I thank thee, and praise thee, O thou God of my fathers, who hast given me wisdom and might, and hast made known unto me now what we desired of thee: for thou hast now made known unto us the king’s matter. Daniel 2:17–23.

> Сипас Дониёл ба хонаи худ рафт ва ин амрро ба Ҳананё, Мишоил ва Азариё, ҳамроҳонаш, маълум кард, то ки онҳо дар бораи ин асрор аз Худои осмон марҳамат талаб намоянд, то Дониёл ва рафиқонаш бо дигар ҳикматмандони Бобил нобуд нагарданд. Он гоҳ ин асрор ба Дониёл дар рӯъёи шабона ошкор карда шуд. Он гоҳ Дониёл Худои осмонро муборак хонд. Дониёл сухан ронда, гуфт: «Номи Худо то абад муборак бод, зеро ҳикмат ва қудрат аз они Ӯст. Ва Ӯ вақтҳо ва фаслҳоро дигаргун месозад; подшоҳонро барканор мекунад ва подшоҳонро барпо медорад; ба ҳикматмандон ҳикмат медиҳад ва ба доноён дониш. Ӯ чизҳои амиқ ва ниҳонро ошкор месозад; медонад, ки дар торикӣ чист, ва нур назди Ӯ сокин аст. Туро сипос мегӯям ва Туро ситоиш менамоям, эй Худои падаронам, ки ба ман ҳикмат ва қудрат додаӣ ва акнун он чиро, ки аз Ту талабида будем, ба ман маълум кардаӣ; зеро акнун амри подшоҳро ба мо маълум намудаӣ». Дониёл 2:17–23.

Daniel was then rewarded by Him that “knoweth what is in the darkness.” The movement for Sunday legislation is going on in darkness, and those who have made a profession of consuming the divine diet are required to recognize the formation of the image of the beast that prepares the religious and political platform for enforcing the mark of papal authority.

Он гоҳ Дониёл аз ҷониби Ӯ, ки «он чи дар торикӣ аст, медонад», подош гирифт. Ҳаракат барои қонунгузории рӯзи якшанбе дар торикӣ пеш меравад, ва аз онҳое, ки эътирофи қабул кардани ғизои илоҳиро кардаанд, талаб карда мешавад, ки ташаккули сурати ҳайвонеро, ки саҳнаи динӣ ва сиёсиро барои таҳмили нишони қудрати папавӣ омода месозад, бишносанд.

Daniel chapter two is identifying not simply the history of the second angel in Millerite history, but more directly he is illustrating the history of the second angel in the movement of the third angel. In the testing of Nebuchadnezzar’s image dream, the test of the image of the beast is represented. The prophetic steps of God’s people awakening to the life and death circumstances of the approaching Sunday law is being very specifically identified in the books of Daniel and Revelation.

Боби дуюми Дониёл на танҳо таърихи фариштаи дуюмро дар таърихи миллерӣ муайян мекунад, балки боз ҳам мустақимтар таърихи фариштаи дуюмро дар ҳаракати фариштаи сеюм ба тасвир меорад. Дар имтиҳони хоби Набукаднесар дар бораи пайкарааш, озмоиши сурати ҳайвон ифода ёфтааст. Қадамҳои нубувватии бедор шудани қавми Худо ба шароитҳои ҳаёт ва мамоти қонуни рӯзи якшанбе, ки наздик мешавад, дар китобҳои Дониёл ва Ваҳй бисёр мушаххас муайян карда мешаванд.

Daniel, represents the messenger of the history where the life-or-death message of the image dream goes forth. He stands upon the diet he has come to understand, and by faith states that God can make known the vision, but he requests time. The time is the tarrying time. At the conclusion of the tarrying time, he is given knowledge of what was in Nebuchadnezzar’s dark dream, but not simply that. He not only receives understanding of the image dream, which typifies the image of the beast and its associated test, but he is also praising God at the end of the tarrying time for God “giveth wisdom unto the wise, and knowledge to them that know understanding: He revealeth the deep and secret things: he knoweth what is in the darkness, and the light dwelleth with him.”

Дониёл намояндаи пайғомбари он таърих аст, ки дар он паёми ҳаёт ё марги хоби ҳайкал ба пеш меравад. Ӯ бар парҳезе, ки онро фаҳмидааст, устувор меистад ва бо имон изҳор мекунад, ки Худо метавонад рӯъёро маълум созад, вале ӯ вақт мехоҳад. Он вақт — вақти таъхир аст. Дар анҷоми вақти таъхир, ба ӯ дониш дар бораи он чи дар хоби тираи Набукаднесар буд, дода мешавад, аммо на танҳо ҳамин. Ӯ на танҳо фаҳмиши хоби ҳайкалро, ки тимсоли ҳайвони ваҳшӣ ва озмоиши вобастаи онро ифода мекунад, дарёфт менамояд, балки инчунин дар охири вақти таъхир Худоро ситоиш мекунад, зеро Худо «ҳикматро ба ҳикматмандон медиҳад, ва донишро ба онҳое ки фаҳмиш доранд: Ӯ чизҳои амиқ ва махфиро ошкор мекунад: Ӯ медонад, ки дар торикӣ чист, ва нур бо Ӯ сокин аст».

Daniel is here placing his praise in the context that there has been an “increase of knowledge”, for he who identifies in chapter twelve that the “wise” will understand the “increase of knowledge”, and is also praising God that He had given “wisdom” and “knowledge” to “the wise.” He is directly referencing the wise virgins, and connecting his time with the tarrying time. He is placing the illustration found in chapter two directly into the perfect fulfillment of the tarrying time of Matthew twenty-five in the movement of the third angel. More significantly is the fact that the book of Revelation identifies that just before the close of probation, John was told to seal not the sayings of the prophecies of the books of Daniel and Revelation, for they are the same book.

Дониёл дар ин ҷо ҳамди худро дар заминаи он мегузорад, ки «афзоиши дониш» ба вуҷуд омадааст, зеро ҳамон касе ки дар боби дувоздаҳум муайян месозад, ки «доноён» «афзоиши дониш»-ро хоҳанд фаҳмид, инчунин Худоро ҳамду сано мегӯяд, ки Ӯ ба «доноён» «ҳикмат» ва «дониш» ато кардааст. Ӯ бевосита ба бокираҳои доно ишора мекунад ва замони худро бо замони таъхир пайванд медиҳад. Ӯ тамсили дар боби дуюм ёфтшавандаро бевосита дар иҷрошавии комили замони таъхири Матто бисту панҷум дар ҳаракати фариштаи сеюм ҷой медиҳад. Аз ин ҳам муҳимтар он аст, ки китоби Ваҳй муайян месозад, ки андаке пеш аз анҷоми замони муҳлат, ба Юҳанно гуфта шуд, ки суханони нубувватҳои китобҳои Дониёл ва Ваҳйро мӯҳр назанад, зеро онҳо як китобанд.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

> Ва ӯ ба ман мегӯяд: «Суханони нубуввати ин китобро мӯҳр макун, зеро ки вақт наздик аст. Бигзор золим ҳанӯз зулм кунад; ва палид ҳанӯз палид бимонад; ва одил ҳанӯз адолат намояд; ва муқаддас ҳанӯз муқаддас бимонад». Ваҳй 22:10, 11.

The time when the prophecies of Daniel and Revelation are to be unsealed is in the tarrying time of the parable of the ten virgins, and that time is represented by Daniel’s request for time. His request for time was followed by prayer, which must take place in advance of the resurrection of the dead dry bones. In the time period that the increase of knowledge and the understanding of the dream image that is cloaked in darkness was revealed, God did something else for Daniel. “He revealeth the deep and secret things.” The secret thing of the history of the Midnight Cry is the prophecy in Revelation that is unsealed just before probation closes. That “deep and secret” thing is “truth.”

Замоне ки пешгӯиҳои Дониёл ва Ваҳй бояд кушода гарданд, дар айёми таъхири масали даҳ бокира аст, ва он замон ба воситаи дархости Дониёл барои вақт намояндагӣ шудааст. Дархости ӯ барои вақт бо дуо пайравӣ гардид, ки он бояд пеш аз эҳёи устухонҳои хушки мурда ба амал ояд. Дар он фосилаи замонӣ, ки афзоиши дониш ва фаҳмиши ҳайкали рӯъё, ки дар торикӣ пӯшида буд, ошкор гардид, Худо барои Дониёл кори дигаре низ анҷом дод. «Ӯ чизҳои амиқ ва махфиро ошкор месозад». Чизи махфии таърихи Нидои Нимашаб ҳамон пешгӯӣ дар Ваҳй аст, ки андаке пеш аз баста шудани муҳлати имтиҳон кушода мегардад. Он чизи «амиқ ва махфӣ» «ҳақиқат» аст.

Truth becomes the prophetic key that is opened to the messenger represented by Daniel that allows the hidden history of the “seven thunders” to be recognized. The hidden history is the history of three waymarks. The first is a disappointment and the last is a disappointment as illustrated in Millerite history. The Hebrew word that is translated as “truth” was created by the “Wonderful Linguist”, through the combination of the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet. Jesus is the first and last, and He is the “truth.” The structure of the word that was created by the “Wonderful Linguist” identifies the three prophetic waymarks that are the hidden history of the “seven thunders,” that were to be sealed until Daniel asked for “time” and went to prayer.

Ҳақиқат ба калиди нубувватӣ табдил меёбад, ки барои паёмбаре, ки бо Дониёл намояндагӣ шудааст, кушода мешавад ва имкон медиҳад таърихи пинҳонии «ҳафт раъд» шинохта гардад. Ин таърихи пинҳонӣ таърихи се аломати роҳ аст. Аввалин — ноумедист, ва охирин низ — ноумедист, чунонки дар таърихи миллерӣ нишон дода шудааст. Калимаи ибрие, ки ба «ҳақиқат» тарҷума шудааст, аз ҷониби «Забоншиноси Аҷоиб», тавассути якҷо кардани ҳарфи аввал, сездаҳум ва охирини алифбои ибрӣ офарида шудааст. Исо Аввалин ва Охирин аст, ва Ӯ «ҳақиқат» аст. Сохтори он калимае, ки аз ҷониби «Забоншиноси Аҷоиб» офарида шудааст, он се аломати нубувватии роҳро муайян мекунад, ки таърихи пинҳонии «ҳафт раъд» мебошанд ва мебоист мӯҳр зада шаванд, то он даме ки Дониёл «вақт» талаб кард ва ба дуо рафт.

The disappointment of July 18, 2020, was the first waymark, and it illustrates the disappointment associated with the last of three waymarks, which is the Sunday law. The middle letter, the thirteenth letter is a symbol of rebellion, and it is a symbol of the middle waymark of the hidden history of the seven thunders. The rebellion is represented by the foolish virgins at the Midnight Cry, for the Midnight Cry is the middle waymark of the three-step history of July 18, 2020, the Midnight Cry and the soon-coming Sunday law. As soon as it is midnight, time moves into the thirteenth hour, where the visible manifestation of the foolish virgins is demonstrated by their recognition that they do not have the golden oil.

Ноумедии 18 июли соли 2020 аввалин нишона буд, ва он ноумедии вобаста ба охирин аз се нишона, яъне қонуни якшанбе,ро тасвир мекунад. Ҳарфи миёна, ҳарфи сездаҳум, рамзи исён аст, ва он рамзи нишонаи миёнаи таърихи ниҳонии ҳафт раъд низ мебошад. Исёнро бокирагони нодон ҳангоми Нидои Нимашаб намояндагӣ мекунанд, зеро Нидои Нимашаб нишонаи миёнаи таърихи сесоҳавии 18 июли соли 2020, Нидои Нимашаб ва қонуни якшанбеи наздикоянда мебошад. Ҳамин ки нисфи шаб фаро мерасад, вақт ба соати сездаҳум ворид мешавад, ки дар он зуҳури ошкори бокирагони нодон бо эътирофи онҳо, ки равғани тиллоӣ надоранд, нишон дода мешавад.

In the symbolic “wilderness” of the “three and a half days” of Revelation chapter eleven, God’s people are represented as being in the symbolic history of the curse of “seven times.” At the end of that period, they are to recognize that they have been scattered, that they have sinned, that their fathers have sinned, that they have been walking contrary to God and that God has been walking contrary to them. That recognition is to lead them to pray the Leviticus twenty-six prayer. That recognition that they must pray the prayer of Leviticus’s twenty-six prayer aligns prophetically with Daniel’s prayer of Daniel chapter two, and it is illustrated by Daniel’s prayer in chapter nine. The reason that Daniel prayed the Leviticus twenty-six prayer in chapter nine was based upon his recognition that he was at the end of the seventy years of Jeremiah’s prophecy of the captivity of God’s people.

Дар «биёбони» рамзии «сеюним рӯз»-и Ваҳй, боби ёздаҳум, қавми Худо ҳамчун онҳое тасвир мешаванд, ки дар таърихи рамзии лаънати «ҳафт замон» қарор доранд. Дар анҷоми он давра, онҳо бояд дарк намоянд, ки пароканда шудаанд, гуноҳ кардаанд, падаронашон гуноҳ кардаанд, бар хилофи Худо роҳ рафтаанд ва Худо низ бар хилофи онҳо роҳ рафтааст. Ин дарк бояд онҳоро ба дуои Ибодот, боби бисту шашум, раҳнамун созад. Ин дарк, ки онҳо бояд дуои Ибодот, боби бисту шашумро ба ҷо оваранд, аз лиҳози нубувватӣ бо дуои Дониёл дар Дониёл, боби дуюм, мувофиқат дорад ва бо дуои Дониёл дар боби нуҳум ба тасвир кашида шудааст. Сабаби он ки Дониёл дар боби нуҳум дуои Ибодот, боби бисту шашумро хонд, бар дарки ӯ асос ёфта буд, ки вай дар охири ҳафтод соли нубуввати Ирмиё дар бораи асирии қавми Худо қарор дорад.

Those same seventy years represent the history of the sealing of God’s people. Those seventy years represent the cleansing of Malachi chapter three and Christ’s two temple cleansings. They represent the history of the test of the image of the beast. That history began on September 11, 2001, and ends at the soon-coming Sunday law. At the end of that symbolic seventy-year period, Daniel seeks a “tarrying time” so he can pray. His prayer was answered when the final secret of prophecy was revealed unto him. That revelation came while God’s true Protestant people were still in the “wilderness” scattering time after July 18, 2020. At that time the “truth” was revealed to the “voice crying in the wilderness”.

Ҳамон ҳафтод сол таърихи мӯҳргузории қавми Худоро ифода мекунад. Он ҳафтод сол поксозии боби сеюми Малокӣ ва ду бор пок кардани маъбад аз ҷониби Масеҳро ифода мекунад. Онҳо таърихи озмоиши сурати ҳайвонро ифода мекунанд. Он таърих 11-уми сентябри соли 2001 оғоз ёфта, бо қонуни наздикшавандаи якшанбе ба анҷом мерасад. Дар поёни он давраи рамзии ҳафтодсола, Дониёл «вақти таъхир»-ро меҷӯяд, то битавонад дуо гӯяд. Дуои ӯ ҳангоме иҷобат шуд, ки сирри ниҳоии нубувват бар ӯ ошкор гардид. Он ваҳй дар ҳоле омад, ки қавми ҳақиқии протестантии Худо ҳанӯз дар «биёбон», дар замони парокандагӣ пас аз 18 июли соли 2020, қарор доштанд. Дар он вақт «ростӣ» ба «овозе, ки дар биёбон нидо мекунад» ошкор карда шуд.

We will continue Daniel chapter two in the next article.

Мо дар мақолаи оянда боби дуюми китоби Дониёлро идома хоҳем дод.

> And the anger of the Lord was kindled against this land, to bring upon it all the curses that are written in this book: And the Lord rooted them out of their land in anger, and in wrath, and in great indignation, and cast them into another land, as it is this day. The secret things belong unto the Lord our God: but those things which are revealed belong unto us and to our children forever, that we may do all the words of this law. Deuteronomy 29:27–29.

> Ва ғазаби Худованд бар ин замин аланга зад, то ҳамаи лаънатҳое ки дар ин китоб навишта шудаанд, бар он биёрад; ва Худованд онҳоро бо хашм, ва бо ғазаб, ва бо қаҳри азим аз замини худ решакан кард, ва ба замини дигар андохт, чунон ки имрӯз аст. Чизҳои махфӣ аз они Худованд Худои мо мебошанд; аммо он чизҳое ки ошкор шудаанд, то абад аз они мо ва фарзандони мо мебошанд, то ки мо ҳамаи суханони ин шариатро ба ҷо оварем. Такрори Шариат 29:27–29.

Back to Articles