Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Fifteen

Ваҳйи Исои Масеҳ — Рақами понздаҳ

The Seventh Seal and the Unsealing of Prophetic Truth

Мӯҳри Ҳафтум ва кушода шудани Ҳақиқати нубувватӣ

Author

Jeff Pippenger

Published

November 13, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

> And when he had opened the seventh seal, there was silence in heaven about the space of half an hour. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. And another angel came and stood at the altar, having a golden censer; and there was given unto him much incense, that he should offer it with the prayers of all saints upon the golden altar which was before the throne. And the smoke of the incense, which came with the prayers of the saints, ascended up before God out of the angel’s hand. And the angel took the censer, and filled it with fire of the altar, and cast it into the earth: and there were voices, and thunderings, and lightnings, and an earthquake. Revelation 8:1–5.

> Ва ҳангоме ки муҳри ҳафтумро кушод, дар осмон тақрибан ним соат хомӯшӣ ҳукмфармо шуд. Ва ман он ҳафт фариштаро дидам, ки пеши Худо меистоданд; ва ба онҳо ҳафт карнай дода шуд. Ва фариштаи дигаре омад ва назди қурбонгоҳ истода, маҷмари тиллоӣ дошт; ва ба ӯ бухури бисёр дода шуд, то онро бо дуоҳои ҳамаи муқаддасон бар қурбонгоҳи тиллоие, ки пеши тахт буд, пешкаш намояд. Ва дуди бухур, ки бо дуоҳои муқаддасон буд, аз дасти фаришта пеши Худо боло рафт. Ва фаришта маҷмарро гирифт ва онро аз оташи қурбонгоҳ пур карда, ба замин андохт; ва овозҳо, ва раъду барқҳо, ва барқҳо, ва заминларзае ба амал омад. Ваҳй 8:1–5.

We are addressing the outpouring of holy fire from the heavenly sanctuary, during the history that the United States is going to bring down unholy fire from the first heaven. The revelation of what the seven thunders uttered in Revelation chapter ten, was to be sealed up until just before probation closed. Probation is also represented as on the verge of closing when the seventh seal is opened.

Мо ба масъалаи фурӯрезии оташи муқаддас аз муқаддасгоҳи осмонӣ муроҷиат мекунем, дар давоми таърихе ки Иёлоти Муттаҳида аз осмони якум оташи нопокро фурӯ хоҳад овард. Ваҳйи он чи ҳафт раъд дар боби даҳуми Ваҳй гуфтанд, мебоист то андаке пеш аз баста шудани муҳлати имтиёз мӯҳр карда шавад. Муҳлати имтиёз ҳамчунин ҳамчун дар остонаи баста шудан муаррифӣ мегардад, вақте ки муҳри ҳафтум кушода мешавад.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

> Ва ба ман мегӯяд: «Суханони нубуввати ин китобро мӯҳр макун, зеро вақт наздик аст. Ҳар кӣ золим аст, бигзор боз золим бошад; ва ҳар кӣ нопок аст, бигзор боз нопок бошад; ва ҳар кӣ одил аст, бигзор боз одил бошад; ва ҳар кӣ муқаддас аст, бигзор боз муқаддас бошад». Ваҳй 22:10, 11.

The opening of the seventh seal takes place as the seven angels prepare to sound.

Кушода шудани мӯҳри ҳафтум дар ҳоле сурат мегирад, ки ҳафт фаришта барои навохтани карнайҳо омода мешаванд.

> And the seven angels which had the seven trumpets prepared themselves to sound. Revelation 8:6.

> Ва ҳафт фариштае ки ҳафт карнай доштанд, худро барои навохтан омода сохтанд. Ваҳй 8:6.

When probation closes, “no man” is “able to enter the temple,” for the intercession of Christ for men’s sins has ended. Probation has closed, and the seven angels are commanded to pour out the vials of God’s wrath.

Вақте ки давраи имтиҳон поён меёбад, «ҳеҷ кас» «наметавонад ба маъбад дарояд», зеро шафоати Масеҳ барои гуноҳҳои одамон ба анҷом расидааст. Давраи имтиҳон поён ёфтааст, ва ба ҳафт фаришта амр дода мешавад, ки косаҳои ғазаби Худоро бирезанд.

> And the temple was filled with smoke from the glory of God, and from his power; and no man was able to enter into the temple, till the seven plagues of the seven angels were fulfilled. And I heard a great voice out of the temple saying to the seven angels, Go your ways, and pour out the vials of the wrath of God upon the earth. Revelation 15:8, 16:1.

> Ва маъбад аз ҷалоли Худо ва аз қудрати Ӯ пур аз дуд шуд; ва ҳеҷ кас натавонист ба маъбад дарояд, то даме ки ҳафт балои ҳафт фаришта ба анҷом расид. Ва овози баланде аз маъбад шунидам, ки ба он ҳафт фаришта мегуфт: «Биравед ва косаҳои ғазаби Худоро бар замин бирезед». Ваҳй 15:8; 16:1.

There is no indication that the seven angels that sound the seven trumpets in Revelation chapters nine through eleven, are different from the seven angels that pour out the seven last plagues. On the contrary, the prophetic characteristics of the judgments represented by the seven trumpets, parallel the location and the effects of the seven vials of God’s wrath in chapter sixteen. As a more direct linkage, the trumpet judgments are directly called plagues.

Ҳеҷ далеле вуҷуд надорад, ки он ҳафт фариштае, ки дар бобҳои нуҳ то ёздаҳи Ваҳй ҳафт карнайро менавозанд, аз он ҳафт фариштае фарқ дошта бошанд, ки ҳафт вабои охиринро мерезанд. Баръакс, хусусиятҳои нубувватии довариҳое, ки бо он ҳафт карнай ифода шудаанд, ба ҷойгоҳ ва таъсирҳои он ҳафт ҷоми ғазаби Худо дар боби шонздаҳ ҳамоҳанганд. Ҳамчунин, ҳамчун пайванди боз ҳам мустақимтар, довариҳои карнайҳо бевосита «вабоҳо» номида мешаванд.

> And the rest of the men which were not killed by these plagues yet repented not of the works of their hands, that they should not worship devils, and idols of gold, and silver, and brass, and stone, and of wood: which neither can see, nor hear, nor walk. Revelation 9:20.

> Ва боқимондаи одамон, ки аз ин балоҳо кушта нашуданд, аз аъмоли дастҳои худ тавба накарданд, то ки девҳоро ва бутҳои аз тилло, нуқра, мис, санг ва чӯб сохташударо напарастанд; бутҳое ки на дида метавонанд, на шунида, ва на роҳ раванд. Ваҳй 9:20.

The opening of the seventh seal is purposely set within the context of the nearness of the close of probation. The seventh seal represents a second witness, of what the seven thunders “uttered,” that John and also Paul were forbidden to write.

Кушода шудани мӯҳри ҳафтум қасдан дар доираи наздик будани анҷоми замони имтиёз қарор дода шудааст. Мӯҳри ҳафтум шоҳиди дуюмро ифода мекунад дар бораи он чи ки ҳафт раъд «гуфтанд», ки ба Юҳанно ва ҳамчунин ба Павлус манъ карда шуда буд, ки онро бинависанд.

> And cried with a loud voice, as when a lion roareth: and when he had cried, seven thunders uttered their voices. And when the seven thunders had uttered their voices, I was about to write: and I heard a voice from heaven saying unto me, Seal up those things which the seven thunders uttered, and write them not. Revelation 10:3, 4.

> Ва бо овози баланд нидо кард, чунон ки шер ғурриш мекунад; ва ҳангоме ки нидо кард, ҳафт раъд овозҳои худро бароварданд. Ва ҳангоме ки ҳафт раъд овозҳои худро бароварданд, ман наздик будам, ки бинависам; ва аз осмон овозе шунидам, ки ба ман мегуфт: «Он чизҳоеро, ки ҳафт раъд баён карданд, муҳр кун, ва онҳоро нанавис». Ваҳй 10:3, 4.

What was “uttered” by the seven thunders was sealed up, and in chapter twenty-two, the prophecy that had been sealed up in the book of Revelation was to be unsealed, and as with the seventh seal, it was to be unsealed just before probation closed.

Он чи аз ҷониби ҳафт раъд «гуфта шуда буд», мӯҳр зада шуд; ва дар боби бисту дуюм, он нубуввате ки дар китоби Ваҳй мӯҳр зада шуда буд, бояд кушода мешуд; ва чунон ки бо мӯҳри ҳафтум буд, он бояд андаке пеш аз баста шудани замони файз кушода мешуд.

Sister White identifies that the sealing up of what the seven thunders “uttered” represented the same action of the Lion of the tribe of Judah, as when He commanded Daniel to seal up his book, until the time of the end. The books of Daniel and Revelation are the same book, and in the Revelation Jesus is represented as the Lion of the tribe of Judah, when He unseals the book that was sealed with seven seals, so it was the Lion of the tribe of Judah, that also commanded Daniel to seal up his book until the time of the end. The Lion of the tribe of Judah is He who seals and unseals His Word, for He is the Word.

Хоҳар Уайт нишон медиҳад, ки мӯҳр зада шудани он чи ҳафт раъд «гуфтанд», ҳамон амали Шери қабилаи Яҳудо буд, чунон ки Ӯ ба Дониёл фармуд, ки китоби худро то замони анҷом мӯҳр занад. Китобҳои Дониёл ва Ваҳй як китобанд, ва дар Ваҳй Исо ҳамчун Шери қабилаи Яҳудо муаррифӣ мешавад, вақте ки Ӯ китоберо, ки бо ҳафт мӯҳр мӯҳр зада шуда буд, мекушояд; бинобар ин, ҳамин Шери қабилаи Яҳудо буд, ки ҳамчунин ба Дониёл амр фармуд, ки китоби худро то замони анҷом мӯҳр занад. Шери қабилаи Яҳудо Ҳамонест, ки Каломи Худро мӯҳр мезанад ва мекушояд, зеро Ӯ Калом аст.

> “After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> «Пас аз он ки ин ҳафт раъд овозҳои худро ба садо бароварданд, ба Юҳанно ҳамон фармон дода мешавад, ки ба Дониёл дар бораи китоби хурд дода шуда буд: “Он чиро, ки ҳафт раъд гуфтаанд, мӯҳр зан.”» The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

The internal evidence in the books of Daniel and Revelation identify that the unsealing of the seventh seal, is a second witness to the unsealing of what the seven thunders uttered. Both the unsealing of the book of Daniel and the unsealing of the book that was sealed with seven seals, identify that the truths that are revealed when a prophetic message is unsealed, is progressive in nature. This is why the book of Daniel identifies it as an increase of knowledge, and the book of Revelation portrays it as removing one seal after another.

Далелҳои дохилии китобҳои Дониёл ва Ваҳй нишон медиҳанд, ки кушода шудани мӯҳри ҳафтум шоҳидии дуюм бар кушода шудани он чизест, ки ҳафт раъд баён карданд. Ҳам кушода шудани китоби Дониёл ва ҳам кушода шудани китобе, ки бо ҳафт мӯҳр мӯҳр зада шуда буд, нишон медиҳанд, ки ҳақиқатҳое, ки ҳангоми кушода шудани як паёми нубувватӣ ошкор мегарданд, табиати тадриҷӣ доранд. Аз ҳамин сабаб китоби Дониёл онро ҳамчун афзоиши дониш муаррифӣ мекунад, ва китоби Ваҳй онро ҳамчун бардоштани як мӯҳр пас аз мӯҳри дигар тасвир менамояд.

It is a light that grows brighter and brighter unto the perfect day.

Ин нурест, ки то ба рӯзи комил торафт дурахшонтар мегардад.

> But the path of the just is as the shining light, that shineth more and more unto the perfect day. Proverbs 4:18.

> Аммо роҳи одилон мисли нури тобон аст, ки то рӯзи комил ҳарчи бештар равшанӣ медиҳад. Масалҳо 4:18.

When “truth” is unsealed, it is progressive.

Ҳангоме ки «ҳақиқат» кушода мешавад, он тадриҷист.

> “If it was necessary for God’s ancient people to often call to mind His dealings with them in mercy and judgment, in counsel and reproof, it is equally important that we contemplate the truths delivered to us in His Word,—truth which, if heeded, will lead us to humility and submission, and obedience to God. We are to be sanctified through the truth. The Word of God presents special truths for every age. The dealings of God with His people in the past should receive our careful attention. We should learn the lessons which they are designed to teach us. But we are not to rest content with them. God is leading out His people step by step. Truth is progressive. The earnest seeker will be constantly receiving light from heaven. What is truth? should ever be our inquiry.” Signs of the Times, May 26, 1881.

> «Агар барои қавми қадимии Худо лозим буд, ки пайваста амалҳои Ӯро нисбат ба онҳо — дар раҳм ва доварӣ, дар маслиҳат ва танбеҳ — ба хотир оранд, барои мо низ ба ҳамон андоза муҳим аст, ки ҳақиқатҳое, ки дар Каломи Ӯ ба мо супурда шудаанд, мавриди андеша қарор диҳем, — ҳақиқатҳое ки, агар ба онҳо гӯш фаро дода шавад, моро ба фурӯтанӣ, таслимшавӣ ва итоат ба Худо роҳнамоӣ хоҳанд кард. Мо бояд ба воситаи ҳақиқат муқаддас гардем. Каломи Худо барои ҳар давру замон ҳақиқатҳои махсус пешкаш мекунад. Муомилоти Худо бо қавми Худ дар гузашта бояд мавриди таваҷҷуҳи бодиққати мо қарор гирад. Мо бояд дарсҳоеро биомӯзем, ки онҳо барои таълим додани мо пешбинӣ шудаанд. Вале мо набояд ба онҳо қаноат карда, дар ҳамон ҷо биистем. Худо қавми Худро қадам ба қадам пеш мебарад. Ҳақиқат пешраванда аст. Ҷӯяндаи ҷиддӣ пайваста аз осмон нур хоҳад гирифт. “Ҳақиқат чист?” бояд ҳамеша пурсиши мо бошад». Signs of the Times, May 26, 1881.

At the end of July, 2023, the Revelation of Jesus Christ began to be unsealed.

Дар охири моҳи июли соли 2023 Ваҳйи Исои Масеҳ ба кушода шудан оғоз кард.

As with the seventh seal and also the utterings of the seven thunders, the Revelation of Jesus Christ, is unsealed just before probation closes. It provides a third witness of the same message represented by the removal of the seventh seal, and the seven thunders. Those three representations in the book of Revelation are three witnesses that combine to make up the message of the Revelation of Jesus Christ. The unsealing of these three witnesses is progressive. Its effects are also progressive.

Чунон ки бо муҳри ҳафтум ва ҳамчунин бо гуфторҳои ҳафт раъд аст, Ваҳйи Исои Масеҳ андаке пеш аз басташавии замони имтиҳон кушода мешавад. Он шоҳидии саввуми ҳамон паёмро фароҳам меоварад, ки бо бардошта шудани муҳри ҳафтум ва ҳафт раъд ифода ёфтааст. Он се ифода дар китоби Ваҳй се шоҳид мебошанд, ки якҷо шуда паёми Ваҳйи Исои Масеҳро таркиб медиҳанд. Кушода шудани ин се шоҳид тадриҷист. Осори он низ тадриҷӣ мебошанд.

> “Obedience to the law of God is sanctification. There are many who have erroneous ideas in regard to this work in the soul, but Jesus prayed that His disciples might be sanctified through the truth, and added, ‘Thy word is truth’ ( John 17:17). Sanctification is not an instantaneous but a progressive work, as obedience is continuous. Just as long as Satan urges his temptations upon us, the battle for self-conquest will have to be fought over and over again; but by obedience, the truth will sanctify the soul. Those who are loyal to the truth will, through the merits of Christ, overcome all weakness of character that has led them to be molded by every varying circumstance of life.” Faith and Works, 85.

> «Итоат ба қонуни Худо муқаддасшавӣ аст. Бисёранд касоне ки дар бораи ин кори дар ҷон ба амалоянда тасаввуроти нодуруст доранд, аммо Исо дуо кард, ки шогирдонаш ба василаи ростӣ муқаддас гарданд, ва афзуд: “Каломи Ту ростӣ аст” (Юҳанно 17:17). Муқаддасшавӣ кори яклаҳзаина нест, балки кори тадриҷист, ҳамон тавре ки итоат пайваста аст. То даме ки Шайтон озмоишҳои худро бар мо таҳмил мекунад, мубориза барои ғалаба бар нафс бояд боз ва боз бурда шавад; аммо ба воситаи итоат, ростӣ ҷонро муқаддас хоҳад гардонд. Онҳое ки ба ростӣ вафодоранд, ба воситаи сазовориҳои Масеҳ бар ҳар сустии хислат, ки онҳоро водор кардааст бо ҳар гуна шароити тағйирёбандаи зиндагӣ шакл гиранд, ғолиб хоҳанд омад». Faith and Works, 85.

The progressive development of the understanding of the Revelation of Jesus Christ began to be published at the end of July, 2023. The process of understanding the truths that began to be published at that time, began shortly after July 18, 2020.

Рушди тадриҷии фаҳмиши Ваҳйи Исои Масеҳ дар охири моҳи июли соли 2023 ба нашр оғоз кард. Раванди дарки ҳақиқатҳое, ки дар он вақт ба нашр оғоз карданд, чанде пас аз 18 июли соли 2020 оғоз ёфт.

The truth that is identified in the message of the unsealing of the seventh seal is addressing the waymark of the Midnight Cry. The Midnight Cry in the Millerite history was a progressive development of truth, and that fact can be demonstrated by a historical review of the work of Samuel Snow. Jesus illustrates the movement of the third angel with the movement of the first angel, for he always illustrates the end with the beginning.

Ҳақиқате, ки дар паёми кушода шудани мӯҳри ҳафтум муайян гардидааст, ба нишонгари Рӯйдоди Нидои Нимашаб муроҷиат мекунад. Нидои Нимашаб дар таърихи миллерӣ рушди тадриҷии ҳақиқат буд, ва ин воқеиятро метавон бо баррасии таърихии кори Самуил Сноу нишон дод. Исо ҳаракати фариштаи сеюмро бо ҳаракати фариштаи якум тасвир мекунад, зеро Ӯ ҳамеша анҷомро бо ибтидо тасвир менамояд.

The truths that come together to form the Midnight Cry message are an understanding of who God is, and how His character is represented in his Word. Those truths include a very detailed description of the historical process that those who ultimately proclaim the Midnight Cry message will fulfill. The hidden history of the seven thunders is what identifies that historical process. The seventh seal is a part of that detailed historical process, but its revelation is directed at the period of time that begins when the Midnight Cry message is finalized, thus marking when the sealing of the one hundred and forty-four thousand is accomplished. The progressive removal of the seventh seal begins when the message of the Midnight Cry is fully developed, as illustrated by the Exeter camp meeting in the summer of 1844. These articles represent your personal invitation to come to the Exeter camp meeting.

Ҳақиқатҳое, ки ба ҳам омада, паёми «Нидои Нисфишаб»-ро ташкил медиҳанд, дарки онанд, ки Худо кист, ва чӣ гуна хислати Ӯ дар Каломи Ӯ муаррифӣ шудааст. Ин ҳақиқатҳо ҳамчунин тавсифи бисёр муфассали ҷараёни таърихиро дар бар мегиранд, ки онҳое, ки дар ниҳоят паёми «Нидои Нисфишаб»-ро эълон хоҳанд кард, онро иҷро хоҳанд намуд. Таърихи пинҳонии ҳафт раъд ҳамон чизест, ки он ҷараёни таърихиро муайян месозад. Муҳри ҳафтум қисми он ҷараёни муфассали таърихист, аммо ваҳйи он ба он давраи вақт равона шудааст, ки ҳангоме оғоз меёбад, ки паёми «Нидои Нисфишаб» ба анҷом расонида мешавад, ва ҳамин тавр нишон медиҳад, ки муҳр задани яксаду чилу чор ҳазор кай ба амал меояд. Бартарафшавии тадриҷии муҳри ҳафтум замоне оғоз меёбад, ки паёми «Нидои Нисфишаб» ба таври комил рушд ёфта бошад, чунон ки ин бо ҷамъомади урдугоҳии Exeter дар тобистони соли 1844 тасвир шудааст. Ин мақолаҳо даъвати шахсии шуморо ифода мекунанд, то ба ҷамъомади урдугоҳии Exeter биёед.

When the seventh seal is opened, fire from the altar is cast unto the earth, and there are “voices, and thunderings, and lightnings, and an earthquake.” A “voice” represents a trumpet.

Вақте ки мӯҳри ҳафтум кушода мешавад, оташ аз қурбонгоҳ ба замин андохта мешавад, ва «овозҳо, ва раъдҳо, ва барқҳо, ва зилзилае» ба амал меояд. «Овоз» рамзи карнай аст.

> Cry aloud, spare not, lift up thy voice like a trumpet, and show my people their transgression, and the house of Jacob their sins. Isaiah 58:1.

> Бо тамоми овоз нидо намо, дареғ мадор; овози худро мисли карнай баланд кун, ва ба қавми Ман гуноҳи исёни онҳоро, ва ба хонадони Яъқуб гуноҳони онҳоро нишон деҳ. Ишаъё 58:1.

The voice of a trumpet identifies a message that is warning of impending judgment. When Isaiah commands God’s people to lift up their voice like a trumpet, they are to “cry” aloud. The Midnight Cry message is unsealed just before the hour of the earthquake of the Sunday law. The Midnight Cry message which is unsealed just before the soon coming Sunday law, is the message that swells into a loud cry. When Isaiah says, “Cry aloud,” he is referencing a combination of the loud cry of the third angel, which is the second voice that joins the Midnight Cry message. The loud Midnight Cry message is a warning of the seventh trumpet, which is the third woe. God’s people must understand that when that trumpet message is blown, they are in the final moments of their probationary time. Therefore Isaiah’s command is a warning to prepare for the close of probation, a warning that the trumpet judgment of the third woe of Islam is about to strike the United States for rejecting God’s Sabbath. At the Sunday law, the Midnight Cry, which is the first of the two “voices” in Revelation chapter eighteen, swells to a loud cry. As God’s other children that are still in Babylon are called out.

Овози карнай паёмеро муайян месозад, ки аз доварии наздикшаванда ҳушдор медиҳад. Ҳангоме ки Ишаъё ба қавми Худо амр мекунад, ки овози худро мисли карнай баланд бардоранд, онҳо бояд бо овози баланд «фарёд» зананд. Паёми Фарёди Нимашаб андаке пеш аз соати заминларзаи қонуни якшанбе кушода мешавад. Паёми Фарёди Нимашаб, ки андаке пеш аз қонуни якшанбеи ба наздикӣ оянда кушода мешавад, ҳамон паёмест, ки ба фарёди баланд вусъат меёбад. Вақте ки Ишаъё мегӯяд: «Бо овози баланд фарёд зан», ӯ ба ҳамбастагии фарёди баланди фариштаи сеюм ишора мекунад, ки он овози дувумест, ки ба паёми Фарёди Нимашаб ҳамроҳ мешавад. Паёми пурқуввати Фарёди Нимашаб ҳушдори карнайи ҳафтум аст, ки воҳи сеюм мебошад. Қавми Худо бояд дарк кунанд, ки вақте он паёми карнай садо дода мешавад, онҳо дар лаҳзаҳои ниҳоии замони имтиҳони худ қарор доранд. Бинобар ин, амри Ишаъё ҳушдорест барои омодагӣ ба анҷоми муҳлати имтиҳон, ҳушдоре, ки доварии карнайи воҳи сеюми Ислом ба сабаби рад кардани шанбеи Худо наздик аст, ки ба Иёлоти Муттаҳида фурӯ хоҳад омад. Дар вақти қонуни якшанбе, Фарёди Нимашаб, ки нахустини ду «овоз» дар боби ҳаждаҳуми Ваҳй аст, ба фарёди баланд вусъат меёбад, дар ҳоле ки дигар фарзандони Худо, ки ҳанӯз дар Бобил ҳастанд, даъват карда мешаванд, ки аз он берун оянд.

> “The truth for this time, the third angel’s message, is to be proclaimed with a loud voice, meaning with increasing power, as we approach the great final test.” The 1888 Materials, 710.

> «Ҳақиқат барои ин замон, паёми фариштаи сеюм, бояд бо овози баланд эълон карда шавад», яъне бо қудрати рӯзафзун, ҳар қадар ки мо ба озмоиши бузурги ниҳоӣ наздик мешавем. The 1888 Materials, 710.

The “increasing power” of the “loud cry” of the third angel was typified at Sinai when the Ten Commandments were proclaimed by Jehovah himself. The trumpet in that history increased in power as the mountain quaked and turned to smoke. The fear was so great, that even Moses greatly quaked. The people then raised their “voices” in fear, asking that God’s “voice” would cease to sound.

«Афзоишёбии қудрат»-и «нидои баланд»-и фариштаи сеюм дар Сино он вақт намунавор зоҳир шуд, вақте ки Даҳ Аҳкомро худи Яҳува эълон намуд. Карнай дар он воқеа ҳангоми он ки кӯҳ ба ларза омада, ба дуд мубаддал мегашт, қувваташ меафзуд. Тарс чунон бузург буд, ки ҳатто Мусо сахт ба ларза омад. Он гоҳ қавм бо тарс «овоз»-ҳои худро баланд карда, хоҳиш намуданд, ки «овоз»-и Худо дигар садо надиҳад.

> And the sound of a trumpet, and the voice of words; which voice they that heard entreated that the word should not be spoken to them any more: (For they could not endure that which was commanded, And if so much as a beast touch the mountain, it shall be stoned, or thrust through with a dart: And so terrible was the sight, that Moses said, I exceedingly fear and quake:). Hebrews 12:19–21.

> ва садои карнай ва овози суханон; ки шунавандагони он овоз илтимос карданд, ки дигар ба онҳо сухане гуфта нашавад; (зеро онҳо он чиро, ки амр шуда буд, тоқат карда наметавонистанд: «Ҳатто агар ҳайвоне ҳам ба кӯҳ даст расонад, вай сангсор хоҳад шуд, ё бо найза зада хоҳад шуд». Ва манзара чунон даҳшатнок буд, ки Мусо гуфт: «Ман бағоят метарсам ва меларзам».) Ибриён 12:19–21.

The “voice” “they” had “heard” represents the “voice” of the warning message of the third angel. In fearful anguish they responded with their own “voices.” The voices at the Sunday law are also represented by the foolish virgins who are asking for oil, and the voices of the wise virgins tell them to go and buy for themselves. At the close of human probation, the “voices” of those that recognize they are lost, as do the foolish Adventist virgins at the Sunday law, cry out for the rocks and mountains to fall upon them. The Sunday law is typified by the giving of the law at Mount Sinai.

«овоз»-е, ки «онон» «шунида буданд», «овоз»-и паёми ҳушдордиҳандаи фариштаи сеюмро ифода мекунад. Дар изтироби даҳшатнок онҳо бо «овоз»-ҳои худ посух доданд. Овозҳо дар қонуни якшанбе инчунин бо бокирагони аблаҳ, ки равған металабанд, ифода мешаванд, ва овозҳои бокирагони хирадманд ба онҳо мегӯянд, ки рафта, барои худ бихаранд. Дар анҷоми муҳлати имтиҳони инсон, «овоз»-ҳои онҳое, ки дарк мекунанд, ки ҳалок шудаанд, чунон ки бокирагони аблаҳи адвентист дар қонуни якшанбе, фарёд мезананд, то ки сангҳо ва кӯҳҳо бар онҳо фурӯ афтанд. Қонуни якшанбе бо додани шариат дар Кӯҳи Сино намуна шудааст.

> “At the wonderful manifestations of divine power upon that solemn occasion,—the mysterious trumpet tones waxing louder and more terrible, the peals of thunder reverberating from every mountain side, the lightning’s flash illuminating the stern and solemn heights, and on Sinai’s summit, amid cloud, and tempest, and thick darkness, the glory of God as a devouring fire,—at these tokens of Jehovah’s presence, the hearts of Israel failed with fear, and the whole congregation ‘stood afar off.’ Even Moses exclaimed, ‘I exceedingly fear and quake.’ Then above the warring elements was heard the voice of Jehovah, speaking the ten precepts of his law.

> «Дар он зуҳуроти аҷоиби қудрати илоҳӣ дар он мавқеи пурҳайбат,—садоҳои асроромези карнай, ки ҳарчи бештар баландтар ва даҳшатноктар мегаштанд, ғурриши раъд, ки аз ҳар нишебу доманаи кӯҳ танин меандохт, дурахши барқ, ки қуллаҳои сахт ва бошукӯҳро равшан мекард, ва бар фарози Сино, дар миёни абр, ва тӯфон, ва зулмоти ғализ, ҷалоли Худо ҳамчун оташи фурӯбаранда,—дар назди ин нишонаҳои ҳузури Яҳува, дилҳои Исроил аз тарс суст гардид, ва тамоми ҷамоат «аз дур истод». Ҳатто Мусо нидо кард: «Ман бисёр метарсам ва меларзам». Сипас, болотар аз унсурҳои ба ҳам даргирифта, овози Яҳува шунида шуд, ки даҳ аҳкоми шариати Худро баён мекард.»

> “As God’s great mirror revealed to the people of Israel their true condition, their souls were overwhelmed with terror. The awful power of God’s utterances seemed more than their quaking frames could bear. They entreated Moses, ‘Speak thou with us, and we will hear; but let not God speak with us, lest we die.’ As God’s great rule of right was presented before them, they realized, as never before, the offensive character of sin, and their own guilt, in the sight of a pure and holy God.” Signs of the Times, March 3, 1881.

> «Чун оинаи бузурги Худо ҳолати ҳақиқии қавми Исроилро барояшон ошкор сохт, ҷонҳои онҳо аз даҳшат фаро гирифта шуданд. Қудрати ҳайбатноки суханони Худо ба назари онҳо аз он чи ҷисмҳои ларзони онҳо метавонистанд таҳаммул кунанд, бештар менамуд. Онҳо аз Мусо илтимос карданд: “Ту бо мо сухан бигӯй, ва мо хоҳем шунид; аммо бигзор Худо бо мо сухан нагӯяд, мабодо бимирем.” Вақте ки меъёри бузурги адли Худо пеши рӯи онҳо гузошта шуд, онҳо, чунон ки ҳеҷ гоҳ пеш аз он дарк накарда буданд, табиати нафратангези гуноҳ ва айби худи хешро дар назари Худои поку муқаддас дарёфтанд». Signs of the Times, March 3, 1881.

When the fire from the altar is cast unto the earth, there are “voices, and thunderings, and lightnings, and an earthquake.” “Thundering and lightning” are symbols of God’s judgments. At the Sunday law, the United States will have fully filled its “cup of iniquity,” and “national apostasy, will be followed by national ruin.” The “cup of iniquity” becomes full in the fourth generation, for both horns of the earth beast progress through four generations of escalating rebellion. The Sunday law marks where God’s judgments, represented by “thunderings and lightnings” are delivered, and they are delivered unto the fourth generation.

Ҳангоме ки оташ аз қурбонгоҳ бар замин афканда мешавад, «овозҳо, раъдҳо, барқҳо ва зилзилае» ба вуҷуд меоянд. «Раъдҳо ва барқҳо» рамзҳои довариҳои Худо мебошанд. Дар вақти қонуни якшанбе, Иёлоти Муттаҳида «ҷоми шарорати» худро ба пуррагӣ лабрез хоҳад кард, ва «иртидоди миллӣ, аз паи худ ҳалокати миллӣ хоҳад овард». «Ҷоми шарорат» дар насли чорум пур мешавад, зеро ҳар ду шохи ҳайвони заминӣ тавассути чор насл дар исёни рӯ ба афзоиш пеш мераванд. Қонуни якшанбе нишоне аст, ки дар он довариҳои Худо, ки бо «раъдҳо ва барқҳо» ифода шудаанд, нозил мегарданд, ва онҳо бар насли чорум нозил карда мешаванд.

> “Of the Amorites the Lord said: ‘In the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full.’ Although this nation was conspicuous because of its idolatry and corruption, it had not yet filled up the cup of its iniquity, and God would not give command for its utter destruction. The people were to see the divine power manifested in a marked manner, that they might be left without excuse. The compassionate Creator was willing to bear with their iniquity until the fourth generation. Then, if no change was seen for the better, His judgments were to fall upon them.

> «Дар бораи амӯриён Худованд гуфта буд: “Дар насли чорум онҳо боз ба ин ҷо хоҳанд омад, зеро ки гуноҳи амӯриён ҳанӯз пур нашудааст.” Гарчанде ки ин халқ ба сабаби бутпарастӣ ва фосидии худ намоён буд, ҳанӯз ҷоми гуноҳи худро пур накарда буд, ва Худо барои нобудии комили он амр намедод. Мардум мебоист қудрати илоҳиро ба таври ошкоро зоҳиршуда бубинанд, то ки барои онҳо ҳеҷ узре боқӣ намонад. Офаридгори раҳмдил омода буд, ки то насли чорум ба гуноҳи онҳо таҳаммул намояд. Сипас, агар ҳеҷ тағйире ба сӯи беҳбудӣ дида намешуд, довариҳои Ӯ бар онҳо фурӯ меомаданд.»

> “With unerring accuracy the Infinite One still keeps an account with all nations. While His mercy is tendered with calls to repentance, this account will remain open; but when the figures reach a certain amount which God has fixed, the ministry of His wrath commences. The account is closed. Divine patience ceases. There is no more pleading of mercy in their behalf.” Testimonies, volume 5, 208.

> «Бо дақиқии бехато Он Ки Беинтиҳост, ҳанӯз ҳам бо ҳамаи халқҳо ҳисобе нигоҳ медорад. Дар ҳоле ки раҳмати Ӯ бо даъватҳо ба тавба пешниҳод мегардад, ин ҳисоб боз хоҳад монд; аммо вақте ки рақамҳо ба андозаи муайяне, ки Худо муқаррар кардааст, бирасанд, хизмати ғазаби Ӯ оғоз меёбад. Ҳисоб баста мешавад. Сабри илоҳӣ поён меёбад. Дигар ба фоидаи онҳо илтиҷои раҳмате нахоҳад буд». Testimonies, volume 5, 208.

Sister White identifies the judgments that begin at the Sunday law as “God’s destructive judgments.” She teaches that it is too late for the foolish Laodicean Adventists, who had an opportunity to prepare for the crisis at midnight, but had refused to do so. That time of destructive judgments for the foolish virgins, is “a time of mercy” for those who had not yet heard the truth.

Хоҳар Уайт довариҳоеро, ки аз қонуни рӯзи якшанбе оғоз меёбанд, «довариҳои ҳалокатбори Худо» меномад. Ӯ таълим медиҳад, ки барои адвентистони нодони Лоудиқия, ки имконият доштанд барои буҳрон дар нимашаб омода шаванд, вале аз ин кор сарпечӣ карданд, дигар дер шудааст. Он вақти довариҳои ҳалокатбор барои бокираҳои нодон, барои онҳое ки ҳанӯз ҳақиқатро нашунида буданд, «вақти марҳамат» аст.

> “Oh, that the people might know the time of their visitation! There are many who have not yet heard the testing truth for this time. There are many with whom the Spirit of God is striving. The time of God’s destructive judgments is the time of mercy for those who have had no opportunity to learn what is truth. Tenderly will the Lord look upon them. His heart of mercy is touched; His hand is still stretched out to save, while the door is closed to those who would not enter.” Testimonies, volume 9, 97.

> «Эй кош, мардум замони тафаққуди худро мешинохтанд! Бисёранд онҳое, ки ҳанӯз ҳақиқати имтиҳонкунандаи барои ин замонро нашунидаанд. Бисёранд онҳое, ки Рӯҳи Худо бо онҳо мубориза мебарад. Замони довариҳои харобкунандаи Худо замони раҳмат барои онҳост, ки фурсате барои омӯхтани он чи ҳақиқат аст, надоштаанд. Худованд бо меҳрубонӣ ба онҳо хоҳад нигарист. Дили пур аз раҳмати Ӯ ба ҳаяҷон меояд; дасти Ӯ ҳанӯз барои наҷот додан дароз аст, дар ҳоле ки дар барои онҳое баста мешавад, ки нахостанд дохил шаванд». Шаҳодатҳо, ҷилди 9, 97.

When the seventh seal is opened there are “voices, and thunderings, and lightnings, and an earthquake.” The “hour” when the “earthquake” of Revelation eleven was first fulfilled was the French Revolution, and the perfect fulfillment of that “hour” is the “quake” of the “earth” beast, at the soon-coming Sunday law. It is in that “hour,” that the seventh seal is fully opened. The cross typifies the Sunday law, and there was a great earthquake at the cross.

Ҳангоме ки мӯҳри ҳафтум кушода мешавад, «овозҳо, ва раъдҳо, ва барқҳо, ва зилзилае» ба вуҷуд меояд. «Соат»-е ки дар он «зилзила»-и Ваҳйи ёздаҳум нахустин бор иҷро гардид, Инқилоби Фаронса буд; ва иҷрошавии комили он «соат» — «ларзиш»-и ҳайвони «замин» аст, дар қонуни рӯзи якшанбеи ба зудӣ фарорасанда. Маҳз дар ҳамон «соат» мӯҳри ҳафтум ба таври комил кушода мешавад. Салиб рамзи қонуни рӯзи якшанбе аст, ва ҳангоми салиб зилзилаи бузурге ба амал омад.

> Jesus, when he had cried again with a loud voice, yielded up the ghost. And, behold, the veil of the temple was rent in twain from the top to the bottom; and the earth did quake, and the rocks rent. Matthew 25:51.

> Исо, чун боз бо овози баланд нидо кард, рӯҳи Худро супурд. Ва инак, пардаи маъбад аз боло то поён ба ду пора шикофта шуд; ва замин ба ларза омад, ва сангҳо шикофта шуданд. Матто 25:51.

At the cross, a satanic kingdom was overthrown, as it will be at the Sunday law.

Дар салиб салтанати шайтонӣ сарнагун карда шуд, чунон ки он дар вақти қонуни рӯзи якшанбе низ сарнагун хоҳад шуд.

> “Christ did not yield up His life till He had accomplished the work which He came to do, and with His parting breath He exclaimed, ‘It is finished.’ John 19:30. The battle had been won. His right hand and His holy arm had gotten Him the victory. As a Conqueror He planted His banner on the eternal heights. Was there not joy among the angels? All heaven triumphed in the Saviour’s victory. Satan was defeated, and knew that his kingdom was lost.” The Desire of Ages, 758.

> «Масеҳ ҷонашро таслим накард, то даме ки кореро, ки барои анҷом додани он омада буд, ба анҷом расонд; ва бо нафаси вопасини Худ нидо кард: “Иҷро шуд”. Юҳанно 19:30. Ҷанг бурда шуда буд. Дасти рости Ӯ ва бозуи муқаддаси Ӯ барои Ӯ зафарро ба даст оварда буданд. Ӯ, ҳамчун Ғолиб, парчами Худро бар қуллаҳои абадӣ барафрохт. Оё дар миёни фариштагон шодӣ набуд? Тамоми осмон аз пирӯзии Наҷотдиҳанда тантана мекард. Шайтон шикаст хӯрд ва медонист, ки подшоҳии ӯ аз даст рафтааст». Орзуи асрҳо, 758.

The earthquake of the cross is a representation of “truth,” which is Alpha and Omega. “Truth” is the beginning, the middle and the ending; it is the Hebrew word that was created by bringing together the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet. There was an earthquake when Christ died and then another earthquake at His resurrection. At the cross there was a first earthquake, then the grave and then the earthquake at His resurrection. At both earthquakes graves were opened.

Зилзилаи салиб таҷассуме аз «ҳақиқат» аст, ки Алфа ва Омега мебошад. «Ҳақиқат» ибтидо, миёна ва анҷом аст; он калимаи ибронӣ аст, ки бо ба ҳам овардани ҳарфи аввал, сездаҳум ва охирини алифбои ибронӣ сохта шудааст. Вақте ки Масеҳ вафот кард, зилзилае рӯй дод, ва сипас ҳангоми эҳёи Ӯ боз зилзилаи дигаре ба амал омад. Дар салиб аввал зилзилае буд, баъд қабр, ва сипас зилзила ҳангоми эҳёи Ӯ. Дар ҳар ду зилзила қабрҳо кушода шуданд.

> “When Jesus, as He hung upon the cross, cried out, ‘It is finished’, the rocks rent, the earth shook, and some of the graves were opened. When He arose a victor over death and the grave, while the earth was reeling and the glory of heaven shone around the sacred spot, many of the righteous dead, obedient to His call, came forth as witnesses that He had risen. Those favored, risen saints came forth glorified. They were chosen and holy ones of every age, from creation down even to the days of Christ. Thus while the Jewish leaders were seeking to conceal the fact of Christ’s resurrection, God chose to bring up a company from their graves to testify that Jesus had risen, and to declare His glory.” Early Writings, 184.

> «Вақте ки Исо, дар ҳоле ки бар салиб овезон буд, нидо кард: “Иҷро шуд”, сангҳо шикофта шуданд, замин ба ларза омад, ва баъзе аз қабрҳо кушода шуданд. Вақте ки Ӯ ҳамчун Ғолиб бар марг ва қабр бархост, дар ҳоле ки замин меларзид ва ҷалоли осмон гирди он макони муқаддас медурахшид, бисёре аз мурдагони одил, ки ба даъвати Ӯ итоат карданд, ҳамчун шоҳидон берун омаданд, то гувоҳӣ диҳанд, ки Ӯ эҳё шудааст. Он муқаддасони барангехташуда ва мутабаррак ҷалолёфта берун омаданд. Онҳо баргузидагон ва муқаддасони ҳар давру замон буданд, аз офариниш сар карда то ҳатто ба рӯзҳои Масеҳ. Ҳамин тавр, дар ҳоле ки роҳбарони яҳудӣ мекӯшиданд, ки ҳақиқати эҳёи Масеҳро пинҳон доранд, Худо ихтиёр кард, ки гурӯҳе аз қабрҳояшон барорад, то шаҳодат диҳанд, ки Исо эҳё шудааст, ва ҷалоли Ӯро эълон намоянд». Early Writings, 184.

At the first earthquake graves were opened, and at the last earthquake the grave of Christ was opened. In Revelation eleven, the two witnesses come out of their graves in the same hour as the earthquake. The earthquake is the Sunday law, which is typified by the cross. There is to be therefore two resurrections in the hour of the Sunday law. The first represents the birth of the one hundred and forty-four thousand that occurs before the woman travails, the second takes place in her travail. The woman of Revelation twelve first births the man child that is to rule the nations with a rod of iron, without any labor pains. Then at the Sunday law, her travails begin and she brings forth the second child. First, she births Elijah, and last she births Moses. The Sunday law is the hour of the resurrection of the twins of Revelation seven.

Дар зилзилаи аввал қабрҳо кушода шуданд, ва дар зилзилаи охирин қабри Масеҳ кушода шуд. Дар Ваҳй боби ёздаҳ, он ду шоҳид дар ҳамон соате ки зилзила рӯй медиҳад, аз қабрҳои худ берун меоянд. Зилзила қонуни якшанбе мебошад, ки бо салиб рамзгузорӣ шудааст. Бинобар ин, дар соати қонуни якшанбе ду эҳё бояд бошад. Аввалин таваллуди саду чилу чор ҳазореро, ки пеш аз он ки зан дардҳои зоиш кашад, воқеъ мегардад, намояндагӣ мекунад; дувумӣ дар ҳангоми дардҳои зоиши ӯ ба амал меояд. Зани Ваҳй боби дувоздаҳ аввал кӯдаки нарро, ки бояд бар халқҳо бо асои оҳанин ҳукмронӣ кунад, бе ҳеҷ дардҳои зоиш таваллуд мекунад. Сипас, дар қонуни якшанбе, дардҳои зоиши ӯ оғоз меёбанд ва ӯ кӯдаки дувумро ба дунё меоварад. Аввал ӯ Илёсро таваллуд мекунад, ва дар охир ӯ Мӯсоро таваллуд мекунад. Қонуни якшанбе соати эҳёи дугоникҳои Ваҳй боби ҳафт мебошад.

When the seventh seal is fully opened at the Sunday law, there is silence in heaven for half an hour.

Вақте ки мӯҳри ҳафтум дар қонуни рӯзи якшанбе комилан кушода мешавад, дар осмон ба муддати ним соат хомӯшӣ мешавад.

> “But God suffered with His Son. Angels beheld the Saviour’s agony. They saw their Lord enclosed by legions of satanic forces, His nature weighed down with a shuddering, mysterious dread. There was silence in heaven. No harp was touched. Could mortals have viewed the amazement of the angelic host as in silent grief they watched the Father separating His beams of light, love, and glory from His beloved Son, they would better understand how offensive in His sight is sin.” The Desire of Ages, 693.

> «Аммо Худо бо Писари Худ азоб кашид. Фариштагон агониёи Наҷотдиҳандаро мушоҳида мекарданд. Онҳо Худованди худро диданд, ки аз ҷониби легионҳои қувваҳои шайтонӣ иҳота гардида буд, ва табиати Ӯ зери вазни ваҳшате ларзонанда ва асроромез фишор мекашид. Дар осмон хомӯшӣ ҳукмфармо буд. Ягон чанге навохта намешуд. Агар инсонҳои фонӣ метавонистанд ҳайрати лашкари фариштагонро бубинанд, ҳангоме ки онҳо дар андӯҳи хомӯш менигаристанд, ки Падар шуоъҳои нур, муҳаббат ва ҷалоли Худро аз Писари маҳбуби Худ ҷудо месозад, онҳо беҳтар мефаҳмиданд, ки гуноҳ дар назари Ӯ то чӣ андоза нафратангез аст». The Desire of Ages, 693.

The first half an hour of the hour of the earthquake, represents the first birth or resurrection of the two witnesses. In that half an hour, the two witnesses are sealed. They must be sealed in advance of the Sunday law, for they are the ensign that calls the other child, out of the grave during the remaining half an hour. The second child can only be brought to life by seeing men and women with the seal of God during the travails of the Sunday law crisis.

Нимаи аввали соати зилзила таваллуди аввалин ё эҳёи ду шоҳидро ифода мекунад. Дар он ним соат, ду шоҳид мӯҳр зада мешаванд. Онҳо бояд пеш аз қонуни якшанбе мӯҳр зада шаванд, зеро онҳо аломате мебошанд, ки кӯдаки дигарро дар давоми ним соати боқимонда аз қабр фаро мехонад. Кӯдаки дуюм танҳо ба воситаи дидани мардон ва заноне, ки мӯҳри Худоро доранд, дар миёни азобҳои буҳрони қонуни якшанбе метавонад ба ҳаёт оварда шавад.

> “The work of the Holy Spirit is to convince the world of sin, of righteousness and of judgment. The world can only be warned by seeing those who believe the truth sanctified through the truth, acting upon high and holy principles, showing in a high, elevated sense, the line of demarcation between those who keep the commandments of God, and those who trample them under their feet. The sanctification of the Spirit signalizes the difference between those who have the seal of God, and those who keep a spurious rest-day. When the test comes, it will be clearly shown what the mark of the beast is. It is the keeping of Sunday. Those who after having heard the truth, continue to regard this day as holy, bear the signature of the man of sin, who thought to change times and laws.” Bible Training School, December 1, 1903.

> «Кори Рӯҳулқудс ин аст, ки ҷаҳонро дар бораи гуноҳ, дар бораи адолат ва дар бораи доварӣ мутмаин созад. Ба ҷаҳон танҳо он гоҳ метавон ҳушдор дод, ки он касонеро бинад, ки ба ҳақиқат имон меоваранд, ба воситаи ҳақиқат муқаддас гардонида шудаанд, бар асоси усулҳои воло ва муқаддас амал мекунанд ва ба маънои олӣ ва баланд хатти тафриқаро миёни онҳое, ки аҳкоми Худоро нигоҳ медоранд, ва онҳое, ки онҳоро зери пои худ поймол мекунанд, нишон медиҳанд. Муқаддасгардонии Рӯҳ фарқияти байни онҳое, ки мӯҳри Худоро доранд, ва онҳое, ки рӯзи истироҳати қалбакиро нигоҳ медоранд, ошкор месозад. Вақте ки озмоиш фаро расад, ба таври равшан нишон дода хоҳад шуд, ки аломати ҳайвон чист. Он риояи рӯзи якшанбе аст. Онҳое ки, пас аз шунидани ҳақиқат, ҳамчунон ин рӯзро муқаддас мешуморанд, имзои марди гуноҳро бар худ доранд, ки гумон дошт вақтҳо ва шариатро дигаргун созад». Bible Training School, December 1, 1903.

The first born of the woman are the one hundred and forty-four thousand that are identified as the first fruits in the book of Revelation. They represent the sign which the other flock must recognize in the crisis and conflict of the Sunday law battle. That sign is the Sabbath, that the one hundred and forty-four thousand uphold in the time when it is unlawful to do so. Sister White calls their ensign the “blood-stained banner of Prince Emmanuel.”

Нахустзодагони зан он яксаду чилу чор ҳазор мебошанд, ки дар китоби Ваҳй ҳамчун навбариҳо муайян шудаанд. Онҳо он нишонаеро намояндагӣ мекунанд, ки рамаи дигар бояд дар буҳрон ва низои ҷанги қонуни якшанбе бишносад. Он нишона рӯзи шанбе аст, ки яксаду чилу чор ҳазор онро дар замоне барпо медоранд, ки чунин кардан ғайриқонунӣ аст. Хоҳар Уайт парчами онҳоро «парчами ба хун оғуштаи Шоҳзода Имонуил» меномад.

> “In vision I saw two armies in terrible conflict. One army was led by banners bearing the world’s insignia; the other was led by the blood-stained banner of Prince Emmanuel. Standard after standard was left to trail in the dust, as company after company from the Lord’s army joined the foe, and tribe after tribe from the ranks of the enemy united with the commandment-keeping people of God. An angel flying in the midst of heaven put the standard of Emmanuel into many hands, while a mighty general cried out with a loud voice: ‘Come into line. Let those who are loyal to the commandments of God and the testimony of Christ now take their position. Come out from among them, and be ye separate, and touch not the unclean, and I will receive you, and will be a Father unto you, and ye shall be My sons and daughters. Let all who will, come up to the help of the Lord, to the help of the Lord against the mighty.’” Testimonies, volume 8, 41.

> «Дар рӯъё ман ду лашкарро дар ҷангу бархӯрди даҳшатнок дидам. Як лашкарро парчамҳое роҳбарӣ мекарданд, ки нишонаҳои ин ҷаҳонро доштанд; лашкари дигарро парчами хунолуди Шоҳзода Имонуэл роҳбарӣ менамуд. Парчам пас аз парчам дар хок кашола монда мешуд, зеро даста пас аз даста аз лашкари Худованд ба душман мепайваст, ва қабила пас аз қабила аз сафҳои душман бо қавми Худои нигоҳдорандаи аҳком муттаҳид мегардид. Фариштае, ки дар миёни осмон парвоз мекард, парчами Имонуэлро ба дасти бисёриҳо месупурд, дар ҳоле ки фармондеҳи пуриқтидоре бо овози баланд нидо мекард: “Ба саф дароед. Бигзор ҳар кӣ ба аҳкоми Худо ва шаҳодати Масеҳ содиқ аст, акнун ҷойи худро бигирад. Аз миёни онҳо берун оед, ва ҷудо бошед, ва ба чизи нопок даст нарасонед, ва Ман шуморо қабул хоҳам кард, ва барои шумо Падар хоҳам буд, ва шумо писарон ва духтарони Ман хоҳед буд. Ҳар кӣ хоҳад, бигзор ба ёрии Худованд барояд, ба ёрии Худованд бар зидди зӯроварон.”» Testimonies, volume 8, 41.

The blood-stained banner is what God’s other flock must see in the time of the Sunday law crisis. The banner is a rising light carried by the one hundred and forty-four thousand. That banner is red in color, for it is a blood-stained banner. That banner was typified in the battle of Jericho, when Rahab received and protected the spies, and then acknowledged her submission to Joshua’s army by placing a scarlet thread out of her window. Rahab represents God’s second born children in the Sunday law crisis, who see and accept the scarlet sign, and come into obedience to Joshua’s army. The scarlet thread that was used by Rahab, was a sign for the army of Joshua not to destroy Rahab’s household.

Парчами оғуштаи хун он чизест, ки рамаи дигари Худо бояд дар замони буҳрони қонуни якшанбе бубинад. Парчам нури болоравандаест, ки аз ҷониби яксаду чилу чор ҳазор бардошта мешавад. Он парчам сурхранг аст, зеро он парчами оғуштаи хун аст. Он парчам дар ҷанги Ериҳӯ пешнамоӣ шуда буд, вақте ки Раҳоб ҷосусонро пазируфт ва ҳифз намуд, ва сипас итоати худро ба лашкари Еҳушаъ эътироф карда, аз тирезаи худ риштаи арғувонӣ овехт. Раҳоб намояндаи фарзандони нахустзодаи дуюми Худост дар буҳрони қонуни якшанбе, ки аломати арғувониро мебинанд ва мепазиранд ва ба итоати лашкари Еҳушаъ медароянд. Риштаи арғувоние, ки Раҳоб истифода бурд, барои лашкари Еҳушаъ нишонае буд, то хонадони Раҳобро нобуд насозанд.

Rahab represents those that are still in Babylon at the Sunday law crisis and Joshua’s army represents the first born of the one hundred and forty-four thousand. The scarlet thread is the symbol of God’s Sabbath. The scarlet thread was the command of the spies given to Rahab that she must follow if she would obtain God’s protection.

Роҳоб онҳоеро ифода мекунад, ки ҳанӯз дар Бобил ҳангоми буҳрони қонуни якшанбе қарор доранд, ва лашкари Еҳушаъ нахустзодагонро аз миёни яксаду чилу чаҳор ҳазор ифода мекунад. Риштаи арғувонӣ рамзи шанбеи Худост. Риштаи арғувонӣ фармони ҷосусон ба Роҳоб буд, ки агар ӯ мехост ҳимояи Худоро ба даст оварад, бояд ба он итоат мекард.

> Behold, when we come into the land, thou shalt bind this line of scarlet thread in the window which thou didst let us down by: and thou shalt bring thy father, and thy mother, and thy brethren, and all thy father’s household, home unto thee. Joshua 2:8.

> Инак, чун ба замин дароем, ин ресмони риштаи қирмизиро бар он тиреза, ки моро аз он фуруд овардӣ, бибанд; ва падари худ, модари худ, бародарони худ ва тамоми аҳли хонаи падари худро назди худ, ба хонаат, ҷамъ овар. Еҳушаъ 2:8.

The sign that those still in Babylon must see is represented by the scarlet thread, which is the Sabbath, but which also identifies the distinction between the two twins. The first born twin is the one hundred and forty-four thousand, for they bear the blood-stained banner of Prince Emmanuel in their hands.

Аломате, ки онҳое, ки ҳанӯз дар Бобил ҳастанд, бояд бубинанд, бо риштаи қирмизӣ ифода шудааст, ки он шанбе аст, вале ҳамчунин фарқияти байни ду дугоникро муайян мекунад. Дугоники нахустзода яксаду чилу чор ҳазор аст, зеро онҳо байрақи бо хун оғуштаи Шоҳзода Имонуилро дар дастҳои худ доранд.

> And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. The envy also of Ephraim shall depart, and the adversaries of Judah shall be cut off: Ephraim shall not envy Judah, and Judah shall not vex Ephraim. But they shall fly upon the shoulders of the Philistines toward the west; they shall spoil them of the east together: they shall lay their hand upon Edom and Moab; and the children of Ammon shall obey them. Isaiah 11:12–14.

> Ва Ӯ барои халқҳо парчаме барафрозад, ва рондашудагони Исроилро ҷамъ оварад, ва парокандагони Яҳудоро аз чор канори замин гирд оварад. Ҳамчунин ҳасади Эфроим дур хоҳад шуд, ва душманони Яҳудо нест карда хоҳанд шуд: Эфроим ба Яҳудо ҳасад нахоҳад бурд, ва Яҳудо Эфроимро озор нахоҳад дод. Аммо онҳо бар китфҳои фалиштиён ба сӯи ғарб фурӯ хоҳанд омад; якҷоя аҳли шарқро тороҷ хоҳанд кард; дасти худро бар Адӯм ва Мӯоб хоҳанд гузошт; ва банӣ-Аммон ба онҳо итоат хоҳанд кард. Ишаъё 11:12–14.

The first-born twin has the scarlet sign, which is the scarlet thread that marks the first born. The first born twin is Zarah, and the second born is Pharez.

Дугоники нахустзод дорои нишони арғувонӣ аст, ки ҳамон риштаи арғувониест, ки нахустзодаро муайян мекунад. Дугоники нахустзод Зораҳ аст, ва дувумин таваллудшуда Форес мебошад.

> And it came to pass in the time of her travail, that, behold, twins were in her womb. And it came to pass, when she travailed, that the one put out his hand: and the midwife took and bound upon his hand a scarlet thread, saying, This came out first. And it came to pass, as he drew back his hand, that, behold, his brother came out: and she said, How hast thou broken forth? this breach be upon thee: therefore his name was called Pharez. And afterward came out his brother, that had the scarlet thread upon his hand: and his name was called Zarah. Genesis 38:27–30.

> Ва ҳангоме ки вақти зоидани ӯ расид, инак, дугоникҳо дар батни ӯ буданд. Ва чунин воқеъ шуд, ки чун ӯ мезоид, яке аз онҳо дасти худро берун овард; ва момодоя онро гирифта, бар дасти ӯ риштаи арғувонӣ баст ва гуфт: «Ин аввал берун омад». Ва чунин воқеъ шуд, ки ҳангоме ӯ дасти худро пас кашид, инак, бародараш берун омад; ва ӯ гуфт: «Чӣ гуна ту рахна карда берун омадӣ? Ин рахна бар туст». Бинобар ин номи ӯ Форас ниҳода шуд. Ва баъд аз он бародараш берун омад, ки риштаи арғувонӣ бар дасти ӯ буд; ва номи ӯ Зораҳ ниҳода шуд. Ҳастӣ 38:27–30.

Zarah means a rising light, and Pharez means to break out. When the twin Pharez sees the rising light of the sign of the scarlet thread on the hand of his twin brother Zarah, he “breaks out,” or comes out of Babylon. Zarah’s recognition of the rising light of the scarlet thread identifies the submission of the last born twin to the first born twin.

Зораҳ маънои нури тулӯъкунанда дорад, ва Форас маънои рахна карданро дорад. Вақте ки дугоник Форас нури тулӯъкунандаи аломати риштаи арғувониро бар дасти бародари дугоникаш Зораҳ мебинад, ӯ «рахна мекунад», ё аз Бобил берун меояд. Шинохтани Зораҳ нури тулӯъкунандаи риштаи арғувониро итоати дугоники дерзодро ба дугоники нахустзода муайян месозад.

> And they shall come from the east, and from the west, and from the north, and from the south, and shall sit down in the kingdom of God. And, behold, there are last which shall be first, and there are first which shall be last. Luke 13:29, 30.

> Ва аз шарқ, ва аз ғарб, ва аз шимол, ва аз ҷануб хоҳанд омад, ва дар Малакути Худо хоҳанд нишаст. Ва инак, охиринҳое ҳастанд, ки аввалин хоҳанд шуд, ва аввалинҳое ҳастанд, ки охирин хоҳанд шуд. Луқо 13:29, 30.

The hidden history of the seven thunders identifies three waymarks. The first and the last waymarks are disappointments. The period between the first disappointment and the message of the Midnight Cry is the tarrying time. From the Midnight Cry, which is the second waymark, the period of time is the sealing time. The period that is the sealing time ends at the last disappointment.

Таърихи пинҳонии ҳафт раъд се аломати роҳро муайян мекунад. Аломати роҳи аввал ва охирин ноумедиҳо мебошанд. Давраи байни ноумедии аввал ва паёми Нидои Нисфишаб давраи таъхир аст. Аз Нидои Нисфишаб, ки аломати роҳи дуюм аст, давраи вақт замони мӯҳргузорист. Даврае, ки замони мӯҳргузорист, бо ноумедии охирин ба поён мерасад.

The hidden history of the seven thunders identifies three waymarks. The first and the last waymarks are the opening of the graves at an earthquake. The period between the opening of the first grave and the message of the Midnight Cry is the tarrying time. From the Midnight Cry, which is the second waymark, the period of time is the sealing time. The period that is the sealing time ends at the opening of the last grave.

Таърихи ниҳонии ҳафт раъд се аломати роҳро муайян мекунад. Аломати якум ва охирини роҳ кушода шудани қабрҳо ҳангоми заминларза мебошанд. Давраи байни кушода шудани қабри аввал ва паёми Нидои Нисфи Шаб вақти таъхир аст. Аз Нидои Нисфи Шаб, ки аломати дуюми роҳ аст, давраи вақт вақти мӯҳргузорӣ мебошад. Даврае, ки вақти мӯҳргузорист, бо кушода шудани қабри охирин ба анҷом мерасад.

These two witnesses of the three steps of the hidden history of the seven thunders are also testified to by Christ’s death and resurrection. The first opening of the grave was symbolized with Christ’s baptism into the watery grave, the last grave was the cross. Between the baptism of Christ and the cross, Christ proclaimed His message, that typified the Midnight Cry. He accomplished that proclamation in twelve hundred and sixty days. After the cross, in the person of His disciples, the Midnight Cry message was repeated for twelve hundred and sixty days until the death of Stephen.

Ин ду шоҳиди се қадами таърихи ниҳонии ҳафт раъд ҳамчунин ба воситаи марг ва эҳёи Масеҳ шаҳодат дода мешаванд. Аввалин кушодашавии қабр бо таъмиди Масеҳ ба қабри обӣ рамзӣ гардонида шуда буд, қабри охирин салиб буд. Дар миёни таъмиди Масеҳ ва салиб, Масеҳ паёми Худро эълон кард, ки он нидои нимашабро таҷассум менамуд. Ӯ он эълонро дар давоми як ҳазору дусаду шаст рӯз ба анҷом расонд. Пас аз салиб, дар шахси шогирдони Худ, паёми нидои нимашаб барои як ҳазору дусаду шаст рӯз такрор карда шуд, то ба марги Истефанус.

The two witnesses of Revelation eleven were empowered to give the message of the Midnight Cry for twelve hundred and sixty days. They were then slain, and laid in the streets for twelve hundred and sixty days, until they were brought back to life, and empowered.

Ду шоҳиди Ваҳй боби ёздаҳ қудрат ёфтанд, то паёми Нидои Нимашабро ба муддати ҳазору дусаду шаст рӯз эълон намоянд. Сипас онҳо кушта шуданд ва ба муддати ҳазору дусаду шаст рӯз дар кӯчаҳо хобонда шуданд, то он гоҳ ки дубора зинда гардонида шуда, қувватманд карда шуданд.

We will continue to investigate these truths in the next article.

Мо ин ҳақиқатҳоро дар мақолаи навбатӣ идома дода, баррасӣ хоҳем кард.

> “Unless there is genuine conversion of the soul to God; unless the vital breath of God quickens the soul to spiritual life; unless the professors of truth are actuated by heaven-born principle, they are not born of the incorruptible seed which liveth and abideth forever. Unless they trust in the righteousness of Christ as their only security; unless they copy His character, labor in His spirit, they are naked, they have not on the robe of His righteousness. The dead are often made to pass for the living; for those who are working out what they term salvation after their own ideas, have not God working in them to will and to do of His good pleasure.

> «Агар табдили ҳақиқии ҷон ба сӯи Худо набошад; агар нафаси ҳаётбахши Худо ҷонро ба ҳаёти рӯҳонӣ зинда нагардонад; агар эътирофкунандагони ҳақиқат аз ҷониби усули аз осмон тавлидёфта ба амал оварда нашаванд, онҳо аз тухми фасоднопазире, ки зинда аст ва то абад боқӣ мемонад, таваллуд наёфтаанд. Агар онҳо ба адолати Масеҳ ҳамчун ягона амнияти худ таваккул накунанд; агар онҳо хислати Ӯро пайравӣ накунанд ва дар рӯҳи Ӯ меҳнат наварзанд, онҳо бараҳнаанд, онҳо либоси адолати Ӯро ба бар надоранд. Мурдагонро бисёр вақт ҳамчун зиндагон вонамуд месозанд; зеро онҳое ки он чиро, ки наҷот меноманд, мувофиқи андешаҳои худ ба ҷо меоранд, Худоро дар худ надоранд, то ки мувофиқи иродаи неки Ӯ хоҳиш кунанд ва амал намоянд.»

> “This class is well represented by the valley of dry bones Ezekiel saw in vision.” Review and Herald, January 17, 1893.

> «Ин синф ба таври возеҳ бо водии устухонҳои хушке, ки Ҳизқиёл дар рӯъё дид, ифода ёфтааст». Review and Herald, January 17, 1893.

Back to Articles