Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Ten

Ваҳйи Исои Масеҳ — Шумораи даҳ

The War in Heaven

Ҷанг дар Осмон

Author

Jeff Pippenger

Published

November 3, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The great controversy between Christ and Lucifer (the Light Bearer) began in heaven, and God allowed a time of probation. When Lucifer propagated his rebellion a period of time was allowed for the fruit of the Light Bearer’s rebellion to be manifested. When God determined that the probationary period had ended, Lucifer’s name changed from Lucifer the Light Bearer, to Satan, the Adversary. For Satan and the angels who had joined in his rebellion the probationary period had ended, and they were cast out of heaven, and condemned to everlasting fire.

Баҳси бузург миёни Масеҳ ва Люсифер (Барандаи Нур) дар осмон оғоз ёфт, ва Худо муҳлати имтиҳонеро иҷозат дод. Вақте Люсифер исёни худро паҳн кард, муддате иҷозат дода шуд, то самари исёни Барандаи Нур зоҳир гардад. Ҳангоме ки Худо муайян кард, ки давраи имтиҳон ба поён расидааст, номи Люсифер аз Люсифер, Барандаи Нур, ба Шайтон, Душман, табдил ёфт. Барои Шайтон ва фариштагоне, ки дар исёни ӯ ҳамроҳ шуда буданд, давраи имтиҳон ба анҷом расида буд, ва онҳо аз осмон ронда шуданд ва ба оташи абадӣ маҳкум гардиданд.

> Then shall he say also unto them on the left hand, Depart from me, ye cursed, into everlasting fire, prepared for the devil and his angels. Matthew 25:41.

> Он гоҳ ба ононе ки дар тарафи чап ҳастанд низ хоҳад гуфт: Аз ман дур шавед, эй лаънатшудагон, ба оташи абадӣ, ки барои иблис ва фариштагонаш муҳайё гардидааст. Матто 25:41.

The great controversy between Christ and Satan, thereafter arrived in the Garden of Eden, and once again God included a time of probation. When Satan accused God of lying about death and the fruit of the tree, and seduced Eve to join in his rebellion, a period of time was again allowed for the fruits of Satan’s rebellion to be manifested upon earth as it had been in heaven. Satan there received the additional name of the Devil, which means “the Accuser”. When probationary time (for the sons of Adam who have joined in Satan’s rebellion) ends, those sons of Adam will be condemned to everlasting fire.

Муборизаи бузург миёни Масеҳ ва Шайтон баъдан ба боғи Адан расид, ва Худо бори дигар замони имтиҳонро дар бар гирифт. Вақте ки Шайтон Худоро ба дурӯғ гуфтан дар бораи марг ва меваи дарахт муттаҳам кард, ва Ҳавворо фиреб дод, то ба исёни ӯ ҳамроҳ шавад, боз як муҳлати вақт иҷозат дода шуд, то самароти исёни Шайтон бар замин, чунон ки дар осмон буд, зоҳир гардад. Дар он ҷо Шайтон номи иловагии Иблисро гирифт, ки маънояш «Тӯҳматгар» аст. Вақте ки замони имтиҳон (барои писарони Одам, ки ба исёни Шайтон ҳамроҳ шудаанд) ба поён мерасад, он писарони Одам ба оташи абадӣ маҳкум хоҳанд шуд.

> And there was war in heaven: Michael and his angels fought against the dragon; and the dragon fought and his angels, And prevailed not; neither was their place found any more in heaven. And the great dragon was cast out, that old serpent, called the Devil, and Satan, which deceiveth the whole world: he was cast out into the earth, and his angels were cast out with him. Revelation 12:7–9.

> Ва дар осмон ҷанг бархост: Микоил ва фариштагони ӯ бар зидди аждаҳо ҷангиданд; ва аждаҳо ва фариштагони ӯ низ ҷангиданд, аммо ғолиб наомаданд; ва дигар ҷое барои онҳо дар осмон ёфт нашуд. Ва он аждаҳои бузург, он мори қадим, ки Иблис ва Шайтон номида мешавад, ва тамоми ҷаҳонро фиреб медиҳад, берун андохта шуд; ӯ ба замин андохта шуд, ва фариштагони ӯ низ бо ӯ андохта шуданд. Ваҳй 12:7–9.

The warfare in heaven in the beginning of the great controversy illustrates the warfare in the ending of the great controversy, for the Alpha and Omega always illustrate the end of a thing, with the beginning of a thing. The description of the warfare that took place in heaven is introduced by a great wonder in heaven.

Ҷанг дар осмон дар ибтидои муноқишаи бузург ҷангро дар анҷоми муноқишаи бузург тасвир мекунад, зеро Алфа ва Омега ҳамеша интиҳои ҳар чизро ҳамроҳ бо ибтидои он нишон медиҳанд. Тавсифи ҷанге, ки дар осмон ба амал омад, бо аломати бузурге дар осмон оғоз меёбад.

> And there appeared a great wonder in heaven; a woman clothed with the sun, and the moon under her feet, and upon her head a crown of twelve stars: And she being with child cried, travailing in birth, and pained to be delivered. Revelation 12:1, 2.

> Ва дар осмон аломати бузурге падид омад: зане, ки бо офтоб пӯшида шуда буд, ва моҳ зери пойҳояш, ва бар сараш тоҷе аз дувоздаҳ ситора. Ва ӯ ҳомиладор буда, аз дарди зоиш фарьёд мезад ва аз азоби таваллуд ранҷ мекашид. Ваҳй 12:1, 2.

When the final conflict of the great controversy between Christ and Satan occurs, which is while probationary time is still in effect; the battlefield is represented in the Revelation of Jesus Christ as being in heaven. This truth is now being unsealed. The apostle Paul speaks of three heavens.

Ҳангоме ки муноқишаи ниҳоии муборизаи бузург миёни Масеҳ ва Шайтон ба вуқӯъ мепайвандад, дар ҳоле ки ҳанӯз замони имтиёз идома дорад, майдони ҷанг дар Ваҳйи Исои Масеҳ ҳамчун дар осмон тасвир шудааст. Ин ҳақиқат ҳоло аз мӯҳр кушода мешавад. Ҳавворӣ Павлус аз се осмон сухан мегӯяд.

> “The apostle Paul early in his Christian experience was given special opportunities to learn the will of God concerning the followers of Jesus. He was ‘caught up to the third heaven,’ ‘into paradise, and heard unspeakable words, which it is not lawful for a man to utter.’ He himself acknowledged that many ‘visions and revelations’ had been given him ‘of the Lord.’ His understanding of the principles of gospel truth was equal to that of ‘the very chiefest apostles.’ 2 Corinthians 12:2, 4, 1, 11. He had a clear, full comprehension of ‘the breadth, and length, and depth, and height’ of ‘the love of Christ, which passeth knowledge.’ Ephesians 3:18, 19.” Acts of the Apostles, 469.

> «Ҳавворӣ Павлус ҳанӯз дар айёми аввали таҷрибаи масеҳии худ имкониятҳои махсус дода шуд, то иродаи Худоро нисбат ба пайравони Исо биомӯзад. Ӯ “то осмони сеюм рабуда шуд”, “ба фирдавс, ва суханони ногуфтанӣ шунид, ки ба одам раво нест онҳоро ба забон оварад.” Худи ӯ иқрор мекард, ки бисёр “рӯъёҳо ва ваҳйҳо” аз ҷониби “Худованд” ба вай дода шуда буд. Фаҳмиши ӯ аз усулҳои ҳақиқати Инҷил баробари фаҳмиши “бузургтарин ҳаввориён” буд. 2 Corinthians 12:2, 4, 1, 11. Ӯ дарки равшан ва комиле аз “паҳно, ва дарозӣ, ва чуқурӣ, ва баландӣ”-и “муҳаббати Масеҳ, ки аз донишу маърифат болотар аст” дошт. Ephesians 3:18, 19.» Аъмоли Ҳаввориён, 469.

The warfare in the beginning of the great controversy began in the third heaven, and the warfare at the ending of the great controversy ends in the first heaven. There are three heavens, the first being the heaven that represents the atmosphere of planet earth. The second heaven is the sun, moon, and stars. The third heaven is what Sister White called “paradise,” and it represents the location of God’s throne. It is in the very presence of God’s command center that the Light Bearer, Lucifer initiated his rebellion.

Ҷанги дар оғози муноқишаи бузург дар осмони сеюм оғоз ёфт, ва ҷанг дар анҷоми муноқишаи бузург дар осмони якум ба поён мерасад. Се осмон вуҷуд дорад: осмони якум осмонест, ки фазои сайёраи заминро ифода мекунад. Осмони дуюм офтоб, моҳ ва ситорагон аст. Осмони сеюм он чизест, ки хоҳар Уайт онро «биҳишт» номидааст, ва он ҷойгоҳи тахти Худоро ифода мекунад. Маҳз дар ҳузури худи маркази фармондеҳии Худо Нуровар — Люсифер — исёни худро оғоз намуд.

The third heaven is where some prophets, including Sister White have been taken to in vision. When Paul was there, he was shown the history of the awakening of the dead dry bones that had been slain in the street on July 18, 2020, and the events that followed with the birth of the one hundred and forty-four thousand. Paul was forbidden to share that history, for that history was represented as a history that was not lawful to “utter.” Paul died a little over thirty years before John the Revelator received the vision of the Revelation of Jesus Christ. John, as with Paul, heard what was “uttered” by the seven thunders, and he too was told not to write what was “uttered.” What the seven thunders “uttered” was to remain sealed until the end of the three and a half symbolic days that the two witnesses had been dead in the street.

Осмони сеюм он ҷост, ки баъзе анбиё, аз ҷумла Ҳоҳар Уайт, дар рӯъё ба он бурда шудаанд. Вақте ки Павлус дар он ҷо буд, ба ӯ таърихи бедор шудани устухонҳои хушки мурда, ки 18 июли соли 2020 дар кӯча кушта шуда буданд, ва воқеаҳое, ки пас аз он бо таваллуди яксаду чилу чор ҳазор ба вуқӯъ пайвастанд, нишон дода шуд. Ба Павлус манъ карда шуд, ки он таърихро баён кунад, зеро он таърих ҳамчун таърихе муаррифӣ шуда буд, ки «гуфтан»-и он ҷоиз набуд. Павлус андаке бештар аз сӣ сол пеш аз он мурд, ки Юҳаннои Ваҳйбин рӯъёи Ваҳйи Исои Масеҳро қабул кард. Юҳанно низ, мисли Павлус, он чиро, ки аз ҷониби ҳафт раъд «гуфта шуд», шунид, ва ба ӯ низ гуфта шуд, ки он чиро, ки «гуфта шуд», нанависад. Он чиро, ки ҳафт раъд «гуфтанд», бояд то анҷоми сеюним рӯзи рамзие, ки ду шоҳид дар кӯча мурда буданд, мӯҳрзада боқӣ мемонд.

> And when the seven thunders had uttered their voices, I was about to write: and I heard a voice from heaven saying unto me, Seal up those things which the seven thunders uttered, and write them not. Revelation 10:4.

> Ва ҳангоме ки ҳафт раъд овозҳои худро баён карданд, ман хостам бинависам; ва овозе аз осмон шунидам, ки ба ман мегуфт: «Он чиро, ки ҳафт раъд баён карданд, мӯҳр кун ва онро нанавис». Ваҳй 10:4.

All the prophets testify of the “last days” of the investigative judgment, and those “last days” specifically began on September 11, 2001, and they have now reached the point where the sealing begins. The sealing begins at the ending of the three and a half symbolic days that the two slain witnesses were lying in the street. All the prophets agree with one another. Paul saw the battlefield of the last probationary war, that takes place in the first heaven. The battlefield of the last probationary war, that takes place within the first heaven, parallels the battlefield of the first probationary war, that took place in the third heaven. It might appear unnecessary to identify the battlefields as battles of the probationary war, but Satan, who was the adversary of Christ in the first battle and is the adversary of the one hundred and forty-four thousand in the last battle, knows his time is short. He knows it is a battle set within the field of probationary time. Do we?

Ҳамаи пайғамбарон дар бораи «рӯзҳои охир»-и доварии таҳқиқӣ шаҳодат медиҳанд, ва он «рӯзҳои охир» махсусан 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфтанд, ва акнун онҳо ба он нуқта расидаанд, ки мӯҳргузорӣ оғоз меёбад. Мӯҳргузорӣ дар поёни сеюним рӯзи рамзие оғоз меёбад, ки дар давоми он ду шоҳиди кушташуда дар кӯча хобида буданд. Ҳамаи пайғамбарон бо якдигар мувофиқанд. Павлус майдони ҷанги ҷанги охирини муҳлатии озмоишро дид, ки дар осмони якум ба амал меояд. Майдони ҷанги ҷанги охирини муҳлатии озмоиш, ки дар дохили осмони якум ба амал меояд, бо майдони ҷанги ҷанги аввали муҳлатии озмоиш, ки дар осмони сеюм ба амал омад, мутаносиб аст. Шояд муайян кардани майдонҳои ҷанг ҳамчун ҷангҳои ҷанги муҳлатии озмоиш нолозим ба назар расад, аммо Шайтон, ки дар ҷанги аввал душмани Масеҳ буд ва дар ҷанги охир душмани яксаду чиҳилу чор ҳазор аст, медонад, ки вақти ӯ кӯтоҳ аст. Ӯ медонад, ки ин ҷангест, ки дар доираи майдони замони муҳлатии озмоиш қарор дода шудааст. Оё мо медонем?

In 1840, the mighty angel descended and empowered the first angel’s message. The Protestants of that generation were then tested and they ended up with a name of rebellion attached to them as they were labeled the daughters of Babylon. Lucifer’s name also changed during his probationary testing time. The mighty angel that descended in 1840, typified the mighty angel of Revelation eighteen that descended on September 11, 2001. The investigative judgment had not yet begun in 1840, for it was still four years in the future, but the Protestants still provided a prophetic representation of the judgment of the living, for when the angel descended in 1840, their probationary testing time began. When the angel of Revelation eighteen descended in 2001, the judgment in heaven changed from the judgment of the dead, unto the judgment of the living.

Соли 1840 фариштаи қавӣ нозил шуда, паёми фариштаи аввалро қувват бахшид. Пас протестантҳои он насл озмуда шуданд, ва дар натиҷа ба онҳо номи исён пайваст, зеро онҳо духтарони Бобил хонда шуданд. Номи Люсифер низ дар замони имтиҳони муҳлатии ӯ тағйир ёфт. Фариштаи қавие, ки соли 1840 нозил шуд, намунаи пешакии он фариштаи қавии Ваҳй боби ҳаждаҳ буд, ки 11 сентябри соли 2001 нозил шуд. Тафтиши доварӣ ҳанӯз соли 1840 оғоз наёфта буд, зеро он ҳанӯз чаҳор сол дар пеш буд, вале протестантҳо ҳамоно тасвири нубувватии доварии зиндагонро пешкаш намуданд, зеро вақте ки фаришта соли 1840 нозил шуд, замони имтиҳони муҳлатии онҳо оғоз ёфт. Вақте ки фариштаи Ваҳй боби ҳаждаҳ соли 2001 нозил шуд, доварӣ дар осмон аз доварии мурдагон ба доварии зиндагон гузашт.

On July 18, 2020, the first disappointment for the movement of the third angel, which is typified by the first disappointment of the movement of the first angel, arrived. In the movement at the beginning, the testing process of the Protestants ended at the waymark of the first disappointment, and then the testing of the first movement began. On July 18, 2020, the judgment process took another step forward, for the message that was to arrive at the end of the wilderness of three and a half days would not only be the perfect and final fulfillment of the message of the Midnight Cry, but it would also prophetically mark the arrival of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

18 июли соли 2020 аввалин ноумедӣ барои ҳаракати фариштаи сеюм, ки бо аввалин ноумедии ҳаракати фариштаи аввал намунасозӣ шудааст, фаро расид. Дар ҳаракати ибтидоӣ, раванди имтиҳони протестантҳо дар нишонаи роҳи аввалин ноумедӣ ба анҷом расид, ва сипас имтиҳони ҳаракати аввал оғоз ёфт. Дар 18 июли соли 2020, раванди доварӣ қадами дигаре ба пеш гузошт, зеро паёме, ки мебоист дар поёни биёбони сею ним рӯз бирасад, на танҳо иҷрошавии комил ва ниҳоии паёми Нидои Нисфи Шаб мебуд, балки он ҳамчунин ба таври набавӣ фарорасии мӯҳргузории саду чилу чор ҳазорро нишон медод.

> And the glory of the God of Israel was gone up from the cherub, whereupon he was, to the threshold of the house. And he called to the man clothed with linen, which had the writer’s inkhorn by his side; And the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof. Ezekiel 9:3, 4.

> Ва ҷалоли Худои Исроил аз болои карруб, ки бар он буд, ба остонаи хона боло рафт. Ва Ӯ марди либоси катонӣ дар бар доштаро, ки давоти котибӣ бар паҳлуяш дошт, хонд; Ва Худованд ба ӯ гуфт: «Аз миёни шаҳр, аз миёни Уршалим бигзар ва бар пешониҳои мардоне, ки барои ҳамаи зиштиҳое ки дар миёни он ба амал меоянд, оҳу нола мекунанд ва фарёд мекашанд, аломате бигузор». Ҳизқиёл 9:3, 4.

The process of sealing the one hundred and forty-four thousand began at their birth, which was also their resurrection. The message of the four winds brings the dead dry bones to life, and the message of the four winds is the message of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Paul and John both saw and heard the very history we are now living in, the history “that many prophets and righteous men have desired to see.” The history of the mighty movement of the third angel, that was typified by the mighty movement of the first angel.

Раванди мӯҳр задани саду чилу чор ҳазор аз вақти таваллуди онҳо оғоз ёфт, ки ҳамчунин эҳёи онҳо буд. Паёми чор бод устухонҳои хушки мурдаро зинда мегардонад, ва паёми чор бод ҳамон паёми мӯҳр задани саду чилу чор ҳазор аст. Ҳам Павлус ва ҳам Юҳанно айни ҳамон таърихеро диданд ва шуниданд, ки мо ҳоло дар он зиндагӣ мекунем, он таърихеро, «ки бисёр анбиё ва одилон орзу доштанд онро бубинанд». Таърихи ҳаракати пурқудрати фариштаи сеюм, ки бо ҳаракати пурқудрати фариштаи аввал тимсол гардида буд.

> “All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

> «Ҳамаи паёмҳое, ки аз соли 1840 то 1844 дода шудаанд, ҳоло бояд бо қувват баён карда шаванд, зеро одамони бисёре ҳастанд, ки роҳнамои худро гум кардаанд. Ин паёмҳо бояд ба ҳамаи калисоҳо расонида шаванд. »

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> Масеҳ гуфт: “Хушо чашмони шумо, зеро ки мебинанд; ва гӯшҳои шумо, зеро ки мешунаванд. Зеро ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки бисёр анбиё ва одилон орзу доштанд он чиро, ки шумо мебинед, бубинанд, вале надиданд; ва он чиро, ки шумо мешунавед, бишнаванд, вале нашуниданд” [Матто 13:16, 17]. Хушо он чашмоне ки чизҳоеро, ки дар солҳои 1843 ва 1844 дида шуданд, диданд.

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> «Пайём дода шуд. Ва дар такрор кардани ин пайём набояд ҳеҷ таъхире бошад, зеро аломатҳои замон иҷро мешаванд; кори хотимавӣ бояд анҷом ёбад. Дар муддати кӯтоҳ кори бузурге анҷом дода хоҳад шуд. Ба таъйини Худо ба зудӣ пайёме дода хоҳад шуд, ки ба фарёди баланде табдил хоҳад ёфт. Он гоҳ Дониёл дар қитъаи худ хоҳад истод, то шаҳодати худро бидиҳад». Manuscript Releases, volume 21, 437.

The predominant theme of Lucifer’s initial warfare in heaven was communication. He was the light bearer who used his position to insinuate error into the minds of holy angels. We are told that the angels that imbibed in his rebellious ideas, did not even recognize that it was Lucifer that had seduced them into thinking the things they eventually thought about God. He was so subtle, as he was with Eve in the garden, that the angels who were once holy, came to believe the thoughts Satan had implanted in their minds, were their own original thoughts. Those seeds, eventually brought the fruit of eternal destruction.

Мавзӯи ғолиби ҷанги ибтидоии Люсифер дар осмон иртибот буд. Ӯ нуроваре буд, ки аз мақоми худ истифода мебурд, то иштибоҳро ба зеҳни фариштагони муқаддас талқин намояд. Ба мо гуфта шудааст, ки фариштагоне, ки андешаҳои исёнгаронаи ӯро дар худ пазируфтанд, ҳатто дарк ҳам накарданд, ки маҳз Люсифер буд, ки онҳоро фирефта сохта буд, то он чизҳоро дар бораи Худо биандешанд, ки дертар ба онҳо бовар карданд. Ӯ чунон нозуккор буд, ҳамон гуна ки бо Ҳавво дар боғ буд, ки фариштагоне, ки замоне муқаддас буданд, ба ин бовар омаданд, ки фикрҳое, ки Шайтон дар зеҳни онҳо кошта буд, фикрҳои аслии худи онҳо мебошанд. Он тухмҳо, дар ниҳоят, самари ҳалокати абадиро ба бор оварданд.

The last war, that takes place in the first heaven, is about to get under way, and it is not about the seduction of holy angels, nor is it about Satan’s seduction of Eve, but rather it is about his seduction of all mankind through a corrupted communication process that is represented as being in the heavens. It’s about the World-Wide Web that Satan uses to inculcate ideas into men, without those men knowing that they have believed a lie, and in so doing have demonstrated that they love not the truth. It was the apostle Paul that set forth that in the “last days” men would receive a lie, because they did not have a love of the “truth.” After all, he had seen the very history where this marvelous work of Satan is accomplished.

Ҷанги охирин, ки дар осмони аввал ба вуқӯъ мепайвандад, наздик аст оғоз гардад, ва он на дар бораи фирефтани фариштагони муқаддас аст ва на дар бораи фирефтани Ҳавво аз ҷониби Шайтон, балки бештар дар бораи фирефтани тамоми инсоният аз ҷониби ӯст тавассути раванди фасодшудаи иртибот, ки ҳамчун чизе дар осмонҳо муаррифӣ мегардад. Сухан дар бораи Шабакаи Ҷаҳонии Интернет аст, ки Шайтон онро истифода мебарад, то андешаҳоро дар зеҳни одамон талқин намояд, бе он ки он одамон бидонанд, ки ба дурӯғе имон овардаанд, ва бо ин амал нишон додаанд, ки ҳақиқатро дӯст намедоранд. Ин расули Павлус буд, ки баён дошт, ки дар «рӯзҳои охир» одамон дурӯғеро хоҳанд пазируфт, зеро ба «ҳақиқат» муҳаббат надоштанд. Охир, ӯ худ ҳамон таърихро дида буд, ки дар он ин амали шигифтангези Шайтон ба анҷом мерасад.

The seduction of mankind is accomplished by the globalists of the United Nations, who are the dragon power. The globalists of the United Nations in prophecy consist of kings and merchants. The kings are the governments, and the techno-giants and multinational billionaires are the merchants.

Фиреб додани инсониятро глобалистони Созмони Милали Муттаҳид ба анҷом мерасонанд, ки ҳамон қудрати аждаҳо мебошанд. Глобалистони Созмони Милали Муттаҳид дар нубувват аз подшоҳон ва тоҷирон иборатанд. Подшоҳон ҳукуматҳо мебошанд, ва бузургҷуссаҳои технологӣ ва миллиардерҳои чандмиллатӣ — тоҷирон мебошанд.

The warfare begins at the Sunday law, at which point, the United States becomes the premier king of the ten kings. The United States then has just spoken as a dragon, thus marking the end of the sixth kingdom of the earth beast. It then goes forth to deceive the whole world through the miracles that he is to do in sight of the beast, miracles that are represented as bringing fire down from heaven.

Ҷанг аз қонуни якшанбе оғоз меёбад; дар он вақт Иёлоти Муттаҳида подшоҳи асосии он даҳ подшоҳ мегардад. Он гоҳ Иёлоти Муттаҳида акнун ҳамчун аждаҳо сухан гуфтааст, ва ҳамин тавр анҷоми подшоҳии шашуми ҳайвони заминро нишон медиҳад. Сипас он берун меравад, то тамоми ҷаҳонро ба воситаи мӯъҷизоте, ки бояд дар ҳузури ҳайвон ба амал оварад, фиреб диҳад,—мӯъҷизоте, ки ҳамчун аз осмон фуруд овардани оташ тасвир шудаанд.

> And he doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men. Revelation 13:13.

> Ва ӯ мӯъҷизаҳои бузурге ба амал меоварад, ба тавре ки оташро аз осмон бар замин дар пеши назари мардум фуруд меоварад. Ваҳй 13:13.

When the resurrected dead dry bones, that had been murdered in the street, are lifted up to heaven as an ensign, there is simultaneously another wonder in heaven.

Ҳангоме ки устухонҳои хушки мурдагони эҳёшуда, ки дар кӯча кушта шуда буданд, ҳамчун нишоне ба осмон бардошта мешаванд, ҳамзамон дар осмон мӯъҷизаи дигаре низ падид меояд.

> And there appeared another wonder in heaven; and behold a great red dragon, having seven heads and ten horns, and seven crowns upon his heads. Revelation 12:3.

> Ва дар осмон аломати дигаре падид омад; ва инак, аждаҳои бузурги сурх, ки ҳафт сар ва даҳ шох дошт, ва бар сарҳояш ҳафт тоҷ буд. Ваҳй 12:3.

The great red dragon is Satan, but it is also pagan Rome.

Аждаҳои бузурги сурх — Шайтон аст, аммо ҳамзамон Руми бутпараст низ ҳаст.

> “Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.

> «Пас, ҳарчанд аждаҳо, пеш аз ҳама, Шайтонро ифода мекунад, аммо ба маънои дуввум, он рамзи Рими бутпараст аст». The Great Controversy, 439.

The dragon is Satan, and in a secondary application the dragon represents pagan Rome. In the history of Christ’s birth, the dragon of pagan Rome is represented; but the perfect prophetic application of the dragon is in “the last days.” In “the last days” the dragon is represented by the ten kings of the United Nations. They appear not in the history of Christ’s birth, but in the history of the birth of the one hundred and forty-four thousand, whose birth was typified by Christ’s birth.

Аждаҳор Шайтон аст, ва дар татбиқи дуввум аждаҳор Руми бутпарастро ифода мекунад. Дар таърихи таваллуди Масеҳ аждаҳори Руми бутпараст тасвир шудааст; аммо татбиқи комили нубувватии аждаҳор дар «рӯзҳои охир» аст. Дар «рӯзҳои охир» аждаҳор тавассути даҳ подшоҳи Созмони Милали Муттаҳид ифода меёбад. Онҳо на дар таърихи таваллуди Масеҳ, балки дар таърихи таваллуди яксаду чилу чор ҳазор зоҳир мешаванд, ки таваллуди онҳо ба воситаи таваллуди Масеҳ намунасозӣ шуда буд.

> “Kings and rulers and governors have placed upon themselves the brand of antichrist, and are represented as the dragon who goes to make war with the saints—with those who keep the commandments of God and who have the faith of Jesus.” Testimonies to Ministers, 38.

> «Подшоҳон ва ҳокимон ва волийон бар худ нишонаи зиддимасеҳро ниҳодаанд ва ҳамчун аждаҳо тасвир шудаанд, ки меравад то бо муқаддасон — бо онҳое ки аҳкоми Худоро нигоҳ медоранд ва имони Исоро доранд — ҷанг кунад». Testimonies to Ministers, 38.

The dragon’s ten horns are the symbol of its confederacy, its seven heads with crowns upon them, identify it as the seventh head of the eight kingdoms of Bible prophecy as represented in both Nebuchadnezzar’s image in Daniel chapter two, and also in the eight heads of Revelation chapter seventeen. The United Nations is “another wonder in heaven,” at the very time when the ensign, which has been born in the street that runs through the valley of dead dry bones is lifted up to heaven. The dragon and the woman appear as wonders in heaven at the Sunday law, which is also the very point that the sea beast of Catholicism is also “wondered after.”

Даҳ шохи аждаҳо рамзи иттиҳодияи он мебошанд; ҳафт сари он, ки бар онҳо тоҷҳо ҳастанд, онро ҳамчун сари ҳафтуми ҳашт подшоҳии пешгӯии Китоби Муқаддас муайян мекунанд, чунонки ҳам дар ҳайкали Набукаднесар дар боби дуюми Дониёл, ва ҳам дар ҳашт сари Ваҳй боби ҳабдаҳум тасвир ёфтааст. Созмони Милали Муттаҳид «аломати дигаре дар осмон» аст, маҳз дар ҳамон вақт ки байрақ, ки дар кӯчае, ки аз миёни водии устухонҳои хушки мурда мегузарад, таваллуд ёфтааст, ба осмон барафрохта мешавад. Аждаҳо ва зан ҳамчун аломатҳо дар осмон ҳангоми қонуни якшанбе зоҳир мешаванд, ки он ҳамчунин айнан ҳамон нуқтаест, ки ҳайвони баҳрии католикизм низ «аз дунболаш бо ҳайрат мераванд».

> And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. Revelation 13:3.

> Ва яке аз сарҳои ӯро дидам, ки гӯё то ба марг захмдор шуда бошад; ва захми марговари ӯ шифо ёфт; ва тамоми ҷаҳон аз пайи ҳайвон ба ҳайрат афтод. Ваҳй 13:3.

The world is wondering after the papal sea beast, ‘after’ its deadly wound is healed, and it is healed at the Sunday law in the United States. The ensign, the dragon and the beast are all being wondered after, beginning at the Sunday law in the United States. The false prophet manifests the most significant of the satanic wonders at that very same time, for it is immediately after the Sunday law, where the false prophet has just begun to speak as a “dragon,” that he goes forth to deceive the entire world, and he accomplishes his deception from heaven.

Ҷаҳон аз пайи ҳайвони баҳрии папавӣ, «баъд аз» шифо ёфтани захми марговараш, дар ҳайрат мемонад, ва он дар вақти қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида шифо меёбад. Парчам, аждаҳо ва ҳайвон — ҳама аз ҳамон оғоз, яъне аз вақти қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида, мавриди ҳайрати мардум қарор мегиранд. Набии козиб дар ҳамон айни замон муҳимтарин мӯъҷизаҳои фиребандаи шайтонӣ را зоҳир месозад, зеро маҳз дарҳол баъд аз қонуни якшанбе, вақте ки набии козиб тоза ба сухан гуфтан ҳамчун «аждаҳо» оғоз кардааст, вай барои фиреб додани тамоми ҷаҳон пеш меравад, ва фиреби худро аз осмон ба анҷом мерасонад.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. And he doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men. Revelation 13:11–13.

> Ва ҳайвони дигареро дидам, ки аз замин боло меомад; ва ӯ ду шох монанди барра дошт, ва мисли аждаҳо сухан мегуфт. Ва тамоми қудрати ҳайвони аввалро пеши ӯ ба амал меоварад, ва сабаб мегардад, ки замин ва сокинони он ба ҳайвони аввал, ки захми марговараш шифо ёфта буд, саҷда кунанд. Ва корҳои аҷоиби бузург ба ҷо меоварад, ба тавре ки дар назари одамон оташро аз осмон бар замин фуруд меоварад. Ваҳй 13:11–13.

The war that began in the third heaven, ends in the first heaven. The three-fold union of the dragon, the beast and the false prophet are identified by the Bible and the Spirit of Prophecy as the evil confederacy. At the Sunday law, the three-fold union begins leading the entire world in warfare against the woman, as it marches to Armageddon. At the Sunday law, they take their positions in the battlefield of the first heaven, and then they lose! As Rome rises to power three times in the history of the world, it always conquers first its enemy, then its ally, then its victim, and then falls.

Ҷанге ки дар осмони сеюм оғоз ёфт, дар осмони якум ба анҷом мерасад. Иттиҳоди сегонаи аждаҳо, ваҳшӣ ва пайғамбари козиб дар Китоби Муқаддас ва Рӯҳи Нубувват ҳамчун эътилофи шарир шинохта шудааст. Ҳангоми қонуни якшанбе, иттиҳоди сегона тамоми ҷаҳонро дар ҷанг алайҳи зан роҳбарӣ кардан оғоз мекунад, дар ҳоле ки ба сӯи Ҳармаҷидӯн пеш меравад. Ҳангоми қонуни якшанбе, онҳо мавқеъҳои худро дар майдони набардии осмони якум ишғол мекунанд, ва он гоҳ мағлуб мешаванд! Чун Рум дар таърихи ҷаҳон се бор ба қудрат бармехезад, ҳамеша аввал душмани худро, сипас ҳампаймони худро, баъд қурбонии худро мағлуб мекунад, ва баъдан суқут мекунад.

> And I saw three unclean spirits like frogs come out of the mouth of the dragon, and out of the mouth of the beast, and out of the mouth of the false prophet. For they are the spirits of devils, working miracles, which go forth unto the kings of the earth and of the whole world, to gather them to the battle of that great day of God Almighty. Behold, I come as a thief. Blessed is he that watcheth, and keepeth his garments, lest he walk naked, and they see his shame. And he gathered them together into a place called in the Hebrew tongue Armageddon. Revelation 16:13–16.

> Ва дидам, ки аз даҳони аждаҳо, ва аз даҳони ҳайвон, ва аз даҳони набии козиб се рӯҳи нопок, монанди қурбоққаҳо, берун омаданд. Зеро онҳо рӯҳҳои девҳо мебошанд, ки мӯъҷизаҳо ба амал меоваранд ва назди подшоҳони замин ва тамоми ҷаҳон мераванд, то онҳоро барои ҷанги он рӯзи бузурги Худои Қодири Мутлақ ҷамъ оваранд. Инак, Ман чун дузд меоям. Хушо касе ки бедор меистад ва либосҳои худро нигоҳ медорад, мабодо урён гашта роҳ равад ва расвоии ӯро бинанд. Ва онҳоро дар ҷое ки ба забони ибронӣ Армагеддӯн номида мешавад, ҷамъ овард. Ваҳй 16:13–16.

The “war in heaven” in “the last days” is not metaphorical, it is a war of communication that is carried out in the heavens. Out of the mouth of the dragon, the mouth of the beast and the mouth of the false prophet comes the “spirits of devils” that work “miracles.” The word “spirit” means breath, and the breath is a symbol of a message. The breath of Ezekiel thirty-seven brings the dead bones to life, and it does so by delivering the message of Islam, which in the Bible is represented as the east wind. “Spirit,” “wind” and “breath” are the same word translated into those three English words both in the Hebrew and in the Greek.

«Ҷанг дар осмон» дар «рӯзҳои охир» маҷозӣ нест; он ҷанги иртиботест, ки дар осмонҳо анҷом дода мешавад. Аз даҳони аждаҳо, аз даҳони ҳайвон ва аз даҳони пайғамбари дурӯғин «арвоҳи девҳо» мебароянд, ки «мӯъҷизаҳо» ба амал меоваранд. Калимаи «рӯҳ» маънои нафасро дорад, ва нафас рамзи як паём аст. Нафаси Ҳизқиёл бобии сиюҳафт устухонҳои мурдаро зинда мегардонад, ва инро ба воситаи расонидани паёми Ислом ба анҷом мерасонад, ки дар Китоби Муқаддас ҳамчун боди шарқӣ тасвир шудааст. «Рӯҳ», «бод» ва «нафас» ҳамон як калимаанд, ки ҳам дар ибронӣ ва ҳам дар юнонӣ ба он се калимаи англисӣ тарҷума шудаанд.

> “God can breathe new life into every soul that sincerely desires to serve Him, and can touch the lips with a live coal from off the altar, and cause them to become eloquent with His praise. Thousands of voices will be imbued with the power to speak forth the wonderful truths of God’s Word. The stammering tongue will be unloosed, and the timid will be made strong to bear courageous testimony to the truth. May the Lord help His people to cleanse the soul temple from every defilement, and to maintain such a close connection with Him that they may be partakers of the latter rain when it shall be poured out.” Review and Herald, July 20, 1886.

> «Худо метавонад ба ҳар як ҷоне, ки самимона мехоҳад ба Ӯ хизмат кунад, ҳаёти тоза бибахшад, ва лабҳоро бо ангишти тафсоне аз қурбонгоҳ ламс намояд, ва онҳоро дар ситоиши Ӯ фасеҳ гардонад. Ҳазорон овоз бо қудрат пур хоҳанд шуд, то ҳақиқатҳои аҷоиби Каломи Худоро баён кунанд. Забони лакнатдор кушода хоҳад шуд, ва тарсончак қавӣ гардонида хоҳад шуд, то ба ҳақиқат шаҳодати далерона диҳад. Худованд қавми Худро мадад кунад, то маъбади ҷонро аз ҳар гуна нопокӣ пок созанд, ва бо Ӯ чунон иртиботи наздикро нигоҳ доранд, ки ҳангоме ки борони охирин рехта шавад, шарикони он гарданд». Review and Herald, July 20, 1886.

The “spirits” that come out of the mouth of the dragon, out of the mouth of the beast and out of the mouth of the false prophet represent satanic messages. In the first battle in the third heaven–it was corrupted communications as represented by the corrupted light bearer. In the last battle in the first heaven–it is once again, corrupted communications. The corrupted communications that Satan used in the warfare of the third heaven, that is to be used again in the warfare of the first heaven, was mesmerism, which in modern times is called hypnosis.

«Арвоҳе», ки аз даҳони аждаҳо, аз даҳони ҳайвон ва аз даҳони пайғамбари козиб берун меоянд, паёмҳои шайтонӣ мебошанд. Дар ҷанги аввал дар осмони сеюм — ин иртибототи фосид буд, ки тавассути барандаи нури фосидшуда тасвир мегардид. Дар ҷанги охир дар осмони якум — боз ҳам, ин иртибототи фосид мебошад. Он иртибототи фосиде, ки Шайтон дар ҷанги осмони сеюм истифода бурд ва боз дар ҷанги осмони якум истифода хоҳад шуд, мезмеризм буд, ки дар замони муосир онро гипноз меноманд.

> “Men and women are not to study the science of how to take captive the minds of those who associate with them. This is the science that Satan teaches. We are to resist everything of the kind. We are not to tamper with mesmerism and hypnotism—the science of the one who lost his first estate and was cast out of the heavenly courts.” Manuscript 86, 1905.

> «Мардон ва занон набояд илмеро омӯзанд, ки чӣ гуна зеҳни онҳоеро, ки бо онҳо муошират доранд, ба асорат оваранд. Ин ҳамон илмест, ки шайтон таълим медиҳад. Мо бояд ба ҳар чизи аз ин қабил муқобилат намоем. Мо набояд бо месмеризм ва гипнотизм сарукор дошта бошем — илми он касе, ки мақоми аслии худро аз даст дод ва аз саҳнҳои осмонӣ ронда шуд». Дастнависи 86, 1905.

Hypnotism is accomplished in the world today by the techno-giants through the worldwide web, which employs what is labeled as the science of modern advertising, but is actually the ultimate sophistication of the old satanic science of hypnotism. The globalists, techno-giants and billionaires intend to capture their prey in a “web” of deceit that is already established worldwide. Satan’s PsyOps on the whole world if you will. It is satanic messages that lead the world to Armageddon, and those satanic messages are proclaimed in the heavens at the very same time the three angels are proclaiming Christ’s message in the heavens.

Имрӯз гипноз дар ҷаҳон тавассути азимҷуссаҳои технологӣ ба воситаи шабакаи ҷаҳонӣ анҷом дода мешавад, ки аз он чи «илми рекламаи муосир» номида мешавад, истифода мебарад, аммо дар асл он олитарин такомулёбии илми кӯҳнаи шайтонӣ — гипноз аст. Глобалистон, азимҷуссаҳои технологӣ ва миллиардерҳо қасд доранд тӯъмаи худро дар «тор»-и фиребе ба دام андозанд, ки аллакай дар саросари ҷаҳон барқарор шудааст. Агар хоҳед, ин амалиёти равонии Шайтон бар тамоми ҷаҳон аст. Маҳз паёмҳои шайтонӣ ҷаҳонро ба сӯи Армагеддон мебаранд, ва он паёмҳои шайтонӣ дар осмонҳо дар ҳамон айне эълон карда мешаванд, ки се фаришта низ дар осмонҳо паёми Масеҳро эълон мекунанд.

> And I saw another angel fly in the midst of heaven, having the everlasting gospel to preach unto them that dwell on the earth, and to every nation, and kindred, and tongue, and people, Saying with a loud voice, Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come: and worship him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters. And there followed another angel, saying, Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication. And the third angel followed them, saying with a loud voice, If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb: And the smoke of their torment ascendeth up for ever and ever: and they have no rest day nor night, who worship the beast and his image, and whosoever receiveth the mark of his name. Revelation 14:6–11.

> Ва ман фариштаи дигареро дидам, ки дар миёни осмон парвоз мекард ва Инҷили ҷовидонӣ дошт, то онро ба сокинони замин, ба ҳар миллату қабила ва забону қавм мавъиза кунад, Ва бо овози баланд мегуфт: Аз Худо битарсед ва Ӯро ҷалол диҳед, зеро соати доварии Ӯ фаро расидааст; ва ба Ӯ, ки осмон ва замин ва баҳр ва чашмаҳои обҳоро офаридааст, саҷда кунед. Ва фариштаи дигаре аз ақиби ӯ омад ва гуфт: Бобил афтод, афтод, он шаҳри бузург, зеро ҳамаи халқҳоро аз майи ғазаби зинои худ нӯшонидааст. Ва фариштаи сеюм аз паси онҳо омад ва бо овози баланд гуфт: Агар касе ба ҳайвон ва ба сурати он саҷда кунад ва нишони онро бар пешонии худ ё бар дасти худ қабул намояд, Ҳамон кас аз майи ғазаби Худо хоҳад нӯшид, ки беомезиш дар косаи хашми Ӯ рехта шудааст; ва ӯ дар ҳузури фариштагони муқаддас ва дар ҳузури Барра бо оташ ва кибрит азоб хоҳад кашид; Ва дуди азоби онҳо то абадулобод боло меравад; ва онҳое ки ба ҳайвон ва ба сурати он саҷда мекунанд ва ҳар кӣ нишони номи онро қабул мекунад, шабу рӯз оромӣ надоранд. Ваҳй 14:6–11.

The “spirits” that come from each member of the three-fold union, comes out of their mouths. The speaking of a nation is the action of its government.

«Рӯҳҳо»-е, ки аз ҳар як узви иттиҳоди сегона берун меоянд, аз даҳони онҳо мебароянд. Сухан гуфтани як миллат амали ҳукумати он аст.

> “The speaking of the nation is the action of its legislative and judicial authorities.” The Great Controversy, 443.

> «Сухан гуфтани миллат амали мақомоти қонунгузор ва судии он аст». «Муборизаи Бузург», 443.

Jeremiah was promised that if he would separate the wheat from the chaff, and not return to the chaff (though the chaff could return to him), that God would make him His “mouth.”

Ба Ирмиё ваъда дода шуд, ки агар ӯ гандумро аз коҳ ҷудо кунад ва ба коҳ бознагардад (гарчанде ки коҳ метавонист назди ӯ бозгардад), Худо ӯро «даҳони» Худ хоҳад гардонид.

> I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. Jeremiah 15:17–19.

> Ман дар маҷлиси масхаракунандагон нанишастам ва шодӣ нанамудам; ман ба сабаби дасти Ту танҳо нишастам, зеро Ту маро аз хашм пур кардаӣ. Чаро дарди ман доимист, ва захми ман бебарқарор аст, ки аз шифо ёфтан сар метобад? Оё Ту барои ман тамоман мисли дурӯғгӯ хоҳӣ буд, ва мисли обҳое ки қатъ мегарданд? Бинобар ин Худованд чунин мегӯяд: Агар ту бозгардӣ, он гоҳ Ман туро боз хоҳам овард, ва ту пеши Ман хоҳӣ истод; ва агар гаронбаҳоро аз нопок ҷудо кунӣ, ту мисли даҳони Ман хоҳӣ буд; бигзор онҳо назди ту бозгарданд, аммо ту назди онҳо бознагард. Ирмиё 15:17–19.

Jeremiah is representing the Millerites in their first disappointment, who thought God had lied. God had not lied, He simply held his hand over a mistake in the 1843 chart. Jeremiah was promised, as those who were disappointed at July 18, 2020, are promised; that if they would separate from the foolish persons and satanic teachings that were present before the disappointment, then the Lord would make Jeremiah, and those he typifies, His “mouth.” The 1843 chart had been produced in fulfillment of the command to do so in Habakkuk chapter two.

Ирмиё миллериёнро дар ноумедии аввалинашон намояндагӣ мекунад, ки гумон доштанд Худо дурӯғ гуфтааст. Худо дурӯғ нагуфта буд; Ӯ танҳо дасти Худро бар хатое дар ҷадвали соли 1843 ниҳода буд. Ба Ирмиё ваъда дода шуд, чунон ки ба онҳое ки дар 18 июли соли 2020 ноумед шуданд, ваъда дода шудааст: агар онҳо худро аз шахсони аҳмақ ва таълимоти шайтонӣ, ки пеш аз он ноумедӣ ҳузур доштанд, ҷудо намоянд, он гоҳ Худованд Ирмиё ва онҳоеро, ки ӯ намунаи онҳост, «даҳони» Худ хоҳад гардонд. Ҷадвали соли 1843 дар иҷрои амре тартиб дода шуда буд, ки дар боби дуюми Ҳабаққуқ дода шудааст.

> “It was the united testimony of Second Advent lecturers and papers, when standing on ‘the original faith,’ that the publication of the chart was a fulfillment of Habakkuk 2:2, 3. If the chart was a subject of prophecy (and those who deny it leave the original faith), then it follows that BC 457 was the year from which to date the 2300 days. It was necessary that 1843 should be the first published time in order that ‘the vision’ should ‘tarry,’ or that there should be a tarrying time, in which the virgin band was to slumber and sleep on the great subject of time, just before they were to be aroused by the Midnight Cry.” James White, Second Advent Review and Sabbath Herald, Volume 1, Number 2.

> «Вақте ки воизон ва нашрияҳои Омадани Дуюм бар “имони аслӣ” истода буданд, шаҳодати муттаҳиди онҳо ин буд, ки нашри ҷадвал иҷрои Ҳабаққуқ 2:2, 3 мебошад. Агар ҷадвал мавзӯи нубувват буд (ва онҳое ки инро инкор мекунанд, имони аслиро тарк мекунанд), пас аз ин бармеояд, ки то соли 2300 рӯз бояд аз соли 457 то м. ҳисоб карда шавад. Зарур буд, ки соли 1843 аввалин вақти интишорёфта бошад, то ки “рӯъё” “таъхир кунад”, ё ин ки замони таъхире вуҷуд дошта бошад, ки дар он гурӯҳи бокирагон бояд бар мавзӯи бузурги вақт ғофилу хуфта мегаштанд, андаке пеш аз он ки онҳоро Фарёди Нимашаб бедор созад». James White, Second Advent Review and Sabbath Herald, Volume 1, Number 2.

The Lord, through Habakkuk, commanded the Millerites to produce the 1843 chart, and it contained an error that the Lord held His hand over. This is why Jeremiah states that his disappointment was because of God’s hand. When, after the disappointment, the Lord led the Millerites back to Habakkuk chapter two, they saw the promise, that even though the vision would tarry, that they should wait for it, for it would not lie, and that at the end it would “speak”.

Худованд ба воситаи Ҳабаққуқ ба миллериён амр фармуд, ки ҷадвали соли 1843-ро таҳия намоянд, ва он хатое дар бар дошт, ки Худованд дасти Худро бар он нигаҳ дошта буд. Аз ҳамин сабаб Ирмиё баён мекунад, ки ноумедии ӯ аз дасти Худо буд. Вақте ки баъд аз он ноумедӣ Худованд миллериёнро боз ба боби дуюми Ҳабаққуқ раҳнамун сохт, онҳо ваъдаро диданд, ки агарчи рӯъё таъхир кунад, бояд онро интизор шаванд, зеро он дурӯғ нахоҳад гуфт, ва дар анҷом «сухан хоҳад гуфт».

The vision “speaking” represented the content of the prophetic message, and the promise to Jeremiah was if he would shake off the disappointment, return to the zeal for the message he had before the disappointment, and if he would make the distinction between wheat and chaff, he would be God’s “mouth,” and would present the message of the Midnight Cry.

Рӯъёе, ки «сухан мегуфт», мазмуни паёми нубувватиро ифода мекард; ва ваъда ба Ирмиё ин буд, ки агар ӯ навмедиро аз худ дур созад, ба ғайрати нисбат ба паём, ки пеш аз навмедӣ дошт, бозгардад, ва агар фарқиятро миёни гандум ва коҳ барқарор намояд, ӯ «даҳони» Худо хоҳад буд ва паёми Фарёди Нисфи Шабро пешниҳод хоҳад кард.

> For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:3.

> Зеро рӯъё ҳанӯз барои вақти муайян аст, ва дар охир сухан хоҳад гуфт ва дурӯғ нахоҳад гуфт; агарчи таъхир кунад, онро интизор шав, зеро ки ҳатман хоҳад омад, таъхир нахоҳад кард. Ҳабаққуқ 2:3.

Those represented by Jeremiah, in both the movement of the first and third angels, who fulfill the command to return, will be the “mouth” of the Lord in the warfare against the evil confederacy, on the battlefield of the first heaven. They will present the message of the Midnight Cry. Those represented by Jeremiah are now hearing a “voice” in the wilderness. Three and a half symbolic days is a symbol of a prophetic wilderness.

Онҳое ки тавассути Ирмиё муаррифӣ шудаанд, ҳам дар ҳаракати фариштаи якум ва ҳам сеюм, ки амри бозгаштро иҷро мекунанд, дар ҷанги зидди иттиҳоди шарир, бар майдони набарди осмони якум, «даҳони» Худованд хоҳанд буд. Онҳо паёми Нидои Нимашабро пешкаш хоҳанд кард. Онҳое ки тавассути Ирмиё муаррифӣ шудаанд, ҳоло «овоз»-еро дар биёбон мешунаванд. Сеюним рӯзи рамзӣ рамзи биёбони нубувватист.

> The voice of him that crieth in the wilderness, Prepare ye the way of the Lord, make straight in the desert a highway for our God. Every valley shall be exalted, and every mountain and hill shall be made low: and the crooked shall be made straight, and the rough places plain: And the glory of the Lord shall be revealed, and all flesh shall see it together: for the mouth of the Lord hath spoken it. Isaiah 40:3–5.

> Овози нидокунандае дар биёбон: «Роҳи Худовандро омода созед, тариқи ҳамворе дар саҳро барои Худои мо рост кунед. Ҳар водӣ баланд хоҳад шуд, ва ҳар кӯҳ ва теппа паст хоҳад гардид; ва каҷӣ рост хоҳад шуд, ва ҷойҳои ноҳамвор ҳамвор хоҳанд гардид; Ва ҷалоли Худованд ошкор хоҳад шуд, ва тамоми башар онро якҷоя хоҳанд дид, зеро даҳони Худованд инро гуфтааст». Ишаъё 40:3–5.

We will continue our consideration of the last battle of the probationary war, that began in the third heaven and ends in the first heaven in the next article.

Мо баррасии ҷанги охирини ҷанги имтиҳониро, ки дар осмони сеюм оғоз ёфта, дар мақолаи навбатӣ дар осмони аввал ба поён мерасад, идома хоҳем дод.

> Then all the Midianites and the Amalekites and the children of the east were gathered together, and went over, and pitched in the valley of Jezreel. But the spirit of the Lord came upon Gideon, and he blew a trumpet; and Abiezer was gathered after him. And he sent messengers throughout all Manasseh; who also was gathered after him: and he sent messengers unto Asher, and unto Zebulun, and unto Naphtali; and they came up to meet them. Judges 6:33–35.

> Он гоҳ ҳамаи мидьёниён ва амолеқиён ва фарзандони шарқ ҷамъ омада, гузашта рафтанд ва дар водии Изреъил урду заданд. Вале Рӯҳи Худованд бар Гидъӯн нозил шуд, ва ӯ карнай навохт; ва Абиъазер аз пайи ӯ ҷамъ омад. Ва ӯ дар тамоми Манашше қосидон фиристод; ва онҳо низ аз пайи ӯ ҷамъ омаданд. Ва ба Ошер, ва ба Забулун, ва ба Нафтолӣ қосидон фиристод; ва онҳо боло омада, ба пешвози онҳо баромаданд. Доварон 6:33–35.

Back to Articles