Article

# The Book of Daniel - Number Sixteen

Китоби Дониёл — Шонздаҳум

Symbols

Рамзҳо

Author

Jeff Pippenger

Published

December 11, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Before we address chapter three of Daniel, we will consider some prophetic symbolism that might allow us to more fully understand the chapter. Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah are employed by the Holy Spirit to represent specific prophetic symbols, based upon the context where they are employed. In chapter one, they are represented as four worthies, with no distinction, until the end of the chapter, where Daniel is identified as having the gift of “understanding in all visions and dreams.”

Пеш аз он ки мо ба боби сеюми китоби Дониёл пардозем, баъзе рамзҳои набавиро баррасӣ хоҳем кард, ки метавонанд ба мо имкон диҳанд то ин бобро пурратар дарк намоем. Дониёл, Ҳананё, Мишоил ва Азарё аз ҷониби Рӯҳулқудс ба кор гирифта шудаанд, то рамзҳои муайяни набавиро намояндагӣ намоянд, бар асоси муҳите ки дар он ба кор гирифта мешаванд. Дар боби аввал, онҳо ҳамчун чор шахси шоиста, бе ҳеҷ тафовуте, муаррифӣ мешаванд, то охири боб, ки дар он Дониёл ҳамчун соҳиби атои «фаҳмидан дар ҳамаи рӯъёҳо ва хобҳо» шинохта мешавад.

> As for these four children, God gave them knowledge and skill in all learning and wisdom: and Daniel had understanding in all visions and dreams. Daniel 1:17.

> Дар бораи ин чор ҷавон бошад, Худо ба онҳо дар ҳар гуна дониш ва ҳикмат маърифат ва маҳорат ато кард; ва Дониёл дар ҳамаи рӯъёҳо ва хобҳо фаҳмиш дошт. Дониёл 1:17.

In chapter one, as a symbol of ‘four’ they represent God’s people in the last days throughout the world. ‘Four’ is a symbol that represents worldwide, and all the prophets are speaking of the last days. The four worthies in chapter one represent God’s people of the last days, and in verse seventeen a distinction is first made between Daniel and the three worthies that represents the symbol of a “three-and-one combination.”

Дар боби якум, ҳамчун рамзи «чор» онҳо қавми Худоро дар рӯзҳои охир дар саросари ҷаҳон намояндагӣ мекунанд. «Чор» рамзест, ки ҷаҳонӣ буданро ифода мекунад, ва ҳамаи анбиё дар бораи рӯзҳои охир сухан мегӯянд. Чор шахси шоиста дар боби якум қавми Худоро дар рӯзҳои охир намояндагӣ мекунанд, ва дар ояти ҳабдаҳум бори аввал миёни Дониёл ва он се шахси шоиста фарқ гузошта мешавад, ки рамзи «таркиби се ва як»-ро ифода мекунад.

The symbol of a “three-and-one combination” is found repeatedly within the inspired word. It represents several truths, depending upon the context. It represents the history of the three angels’ messages that began at the “time of the end” in 1798, and that end at the close of probation. All three messages were represented in the movement of the first angel, and that movement is followed by the fourth angel of Revelation eighteen, thus a three-and-one combination.

Рамзи «иттиҳоди се ва як» такроран дар Каломи илҳомбахш дида мешавад. Вай, вобаста ба матн, чандин ҳақиқатро ифода мекунад. Он таърихи паёмҳои се фариштаро, ки дар «замони охир» дар соли 1798 оғоз ёфтанд ва бо анҷоми фурсати озмоиш ба поён мерасанд, ифода мекунад. Ҳар се паём дар ҳаракати фариштаи аввал намояндагӣ шуда буданд, ва он ҳаракатро фариштаи чоруми Ваҳй боби ҳаждаҳум пайравӣ мекунад; бинобар ин, ин иттиҳоди се ва як аст.

In certain contexts, it can represent the movement of the first angel’s message of Millerite history with the number one, in combination with the movement of the third angel’s message with the number three. Thus, the “three-and-one combination” may also be represented as the “one-and-three combination”. The symbolic “three-one combination” works as a symbol by either the one—preceding the three, or the three—preceding the one. In Nebuchadnezzar’s furnace, in chapter three of Daniel, we first see the three worthies, and then a fourth like unto the Son of God.

Дар баъзе мавридҳо, он метавонад ҳаракати паёми фариштаи аввалини таърихи миллериро бо рақами як, дар якҷоягӣ бо ҳаракати паёми фариштаи сеюм бо рақами се ифода намояд. Пас, «таркиби се ва як» метавонад ҳамчунин ҳамчун «таркиби як ва се» ифода гардад. «Таркиби рамзии се-як» ба сифати рамз ё бо яке, ки пеш аз се меояд, амал мекунад, ё бо се, ки пеш аз як меояд. Дар кӯраи оташи Набукаднесар, дар боби сеюми Дониёл, мо нахуст он се ҷавони сазоворро мебинем, ва баъд чаҳорумеро, ки монанди Писари Худо буд.

> And these three men, Shadrach, Meshach, and Abednego, fell down bound into the midst of the burning fiery furnace. Then Nebuchadnezzar the king was astonied, and rose up in haste, and spake, and said unto his counsellors, Did not we cast three men bound into the midst of the fire? They answered and said unto the king, True, O king. He answered and said, Lo, I see four men loose, walking in the midst of the fire, and they have no hurt; and the form of the fourth is like the Son of God. Daniel 3:23–25.

> Ва ин се мард — Шадрак, Мешак ва Абед-Наҷӯ — баста ба миёни кӯраи оташини сӯзон афтоданд. Он гоҳ подшоҳ Набукаднесар ба ҳайрат афтода, ба шитоб бархост ва ба мушовирони худ сухан гуфта, гуфт: «Оё мо се марди бастаро ба миёни оташ наандохтем?» Онҳо дар ҷавоб ба подшоҳ гуфтанд: «Ба ростӣ, эй подшоҳ». Ӯ дар ҷавоб гуфт: «Инак, ман чор марди озодро мебинам, ки дар миёни оташ қадам мезананд, ва ба онҳо ҳеҷ осебе нест; ва симои чорумин монанди Писари Худост». Дониёл 3:23–25.

There is no doubt a perfectly divine reason, and an accurate historical fact, that would inform us why Daniel was not represented in the golden image worship service of chapter three, but one prophetic reason is that if Daniel would have been in attendance, he would have destroyed the prophetic symbolism of the three-and-one combination in the fiery furnace. With Gideon, it was Gideon and his three bands of one hundred men. Christ was often with three disciples.

Бе-шубҳа, сабаби комилан илоҳӣ ва ҳамчунин як воқеияти дақиқи таърихӣ вуҷуд дорад, ки ба мо мефаҳмонад, чаро Дониёл дар маросими ибодати ҳайкали тиллоӣ дар боби сеюм ҳозир набуд; аммо яке аз сабабҳои нубувватӣ ин аст, ки агар Дониёл ҳозир мебуд, ӯ рамзшиносии нубувватии таркиби се ва якро дар кӯраи оташин барҳам мезад. Дар бораи Ҷидъӯн, он Ҷидъӯн ва се дастаи ӯ, ки ҳар яке аз сад нафар иборат буд, буд. Масеҳ бисёр вақт бо се шогирд буд.

> And after six days Jesus taketh Peter, James, and John his brother, and bringeth them up into an high mountain apart, And was transfigured before them: and his face did shine as the sun, and his raiment was white as the light. Matthew 17:1, 2.

> Ва баъд аз шаш рӯз Исо Петрус, Яъқуб ва Юҳанно, бародари вайро, бо Худ гирифт ва онҳоро танҳо ба кӯҳи баланде баровард, ва дар пеши онҳо дигаргунсурат шуд; ва рӯяш мисли офтоб медурахшид, ва либосаш мисли нур сафед буд. Матто 17:1, 2.

One-and-three, or three-and-one; it is the same symbol, for they are all representing some prophetic element of the last days, and the last days are the days of judgment. The days of judgment began in 1798, with the pronouncement that the investigative judgment would commence on October 22, 1844 And the days of judgment continue until human probation begins to close at the soon-coming Sunday law, as God’s executive judgments begin and progressively escalate until probation completely closes and the seven last plagues take place. With Nebuchadnezzar’s furnace, the three worthies, that were afterwards joined by Christ, represent the ensign. At the dedication of the golden image all of the nations that made up Nebuchadnezzar’s empire were in attendance.

Як-дар-се, ё се-дар-як; ин ҳамон рамз аст, зеро ҳамаи онҳо баъзе унсури набувватии айёми охирро намояндагӣ мекунанд, ва айёми охир айёми доварист. Айёми доварӣ дар соли 1798 оғоз ёфт, бо эълоне, ки доварии таҳқиқотӣ 22 октябри соли 1844 оғоз хоҳад шуд. Ва айёми доварӣ идома меёбад то вақте ки муҳлати имтиҳони инсон дар қонуни якшанбеи наздикшаванда ба баста шудан оғоз кунад, дар ҳоле ки довариҳои иҷроии Худо оғоз меёбанд ва тадриҷан шиддат мегиранд, то он даме ки муҳлати имтиҳон комилан баста шавад ва ҳафт балои охирин ба вуқӯъ оянд. Дар бораи танӯри Набукаднесар, он се ҷавонмарди шоиста, ки баъдтар Масеҳ ба онҳо ҳамроҳ шуд, нишонро намояндагӣ мекунанд. Ҳангоми бахшидани пайкараи тиллоӣ ҳамаи халқҳое, ки империяи Набукаднесарро ташкил медоданд, ҳозир буданд.

> And he will lift up an ensign to the nations from far, and will hiss unto them from the end of the earth: and, behold, they shall come with speed swiftly. Isaiah 5:26.

> Ва Ӯ барои халқҳо аз дур парчаме хоҳад барафрошт, ва ба онҳо аз канори замин ишора хоҳад кард; ва инак, онҳо зуду шитобон хоҳанд омад. Ишаъё 5:26.

The seventy years of Daniel’s captivity is another essential symbol to recognize and it is found repeatedly in the inspired word. Jehoiakim to Cyrus represents the actual seventy years of Daniel’s captivity. In second Chronicles the seventy years represent the period that the land would rest and enjoy its sabbaths. In Isaiah twenty-three the seventy years represent the history of the United States from 1798, until the Sunday law, and in doing so, they also represent the parallel histories of the horn of Republicanism and the horn of true Protestantism. Sister White aligns the seventy years with the twelve-hundred-and-sixty years of the papal Dark Ages.

Ҳафтод соли асорати Дониёл рамзи муҳими дигарест, ки бояд шинохта шавад, ва он дар Каломи илҳомбахш такроран дида мешавад. Аз Еҳӯёқим то Куруш ҳафтод соли воқеии асорати Дониёлро ифода мекунад. Дар Дуввум Таворих ҳафтод сол он муддатеро ифода мекунад, ки замин ором гирифта, аз шанбеҳои худ баҳра хоҳад бурд. Дар Ишаъё бисту се, ҳафтод сол таърихи Иёлоти Муттаҳидаро аз соли 1798 то қонуни якшанбе ифода мекунад, ва бо ин амал, ҳамчунин таърихҳои мувозии шохи ҷумҳурихоҳӣ ва шохи протестантизми ҳақиқиро ифода менамояд. Хоҳар Уайт ҳафтод солро бо ҳазору дусаду шаст соли Асрҳои Торикии папагӣ ҳамоҳанг месозад.

> “Today the church of God is free to carry forward to completion the divine plan for the salvation of a lost race. For many centuries God’s people suffered a restriction of their liberties. The preaching of the gospel in its purity was prohibited, and the severest of penalties were visited upon those who dared disobey the mandates of men. As a consequence, the Lord’s great moral vineyard was almost wholly unoccupied. The people were deprived of the light of God’s word. The darkness of error and superstition threatened to blot out a knowledge of true religion. God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> «Имрӯз калисои Худо озод аст, ки нақшаи илоҳиро барои наҷоти насли гумроҳ ба анҷоми пурраи худ бирасонад. Дар тӯли асрҳои бисёр қавми Худо аз озодиҳои худ маҳдуд буданд. Мавъизаи Инҷил дар покии он манъ карда шуда буд, ва сахттарин ҷазоҳо бар касоне фуруд оварда мешуданд, ки ҷуръат мекарданд ба фармонҳои одамон итоат накунанд. Дар натиҷа, токзори бузурги ахлоқии Худованд қариб тамоман бекиштукор монд. Мардум аз нури каломи Худо маҳрум гардида буданд. Торикии гумроҳӣ ва хурофот таҳдид мекард, ки дониши дини ҳақиқиро тамоман маҳв созад. Калисои Худо бар замин дар ин давраи тӯлонии таъқиботи бераҳмона ба ҳамон андоза дар асорат буд, ки банӣ-Исроил дар айёми асорат дар Бобил асир нигоҳ дошта мешуданд». — Prophets and Kings, 714.

Once it is understood that as a symbol the seventy years also represent the twelve-hundred-and-sixty years of the Dark Ages, then the illustration of the “three and a half years”, or “forty-two months”, or “times, times and dividing of time” that symbolically represent the Dark Ages, expand the meaning and application of the symbolic seventy years.

Ҳамин ки фаҳмида мешавад, ки ҳафтод сол ҳамчун рамз ҳамчунин дувоздаҳсаду шаст соли Асрҳои Зулмотро ифода мекунад, он гоҳ тасвири «сею ним сол», ё «чилу ду моҳ», ё «замонҳо, замонҳо ва нисфи замон», ки ба таври рамзӣ Асрҳои Зулмотро ифода мекунанд, маъно ва татбиқи ҳафтод соли рамзиро густариш медиҳанд.

In the book of Daniel, the seventy years are identified as the period from the empowerment of the first message until the judgment. That period exists in every sacred reform movement, and in so doing, the seventy years represent other lines of truth that are not emphasizing the element of time, but address the purpose of the period. For example, the period of seventy years is represented by Malachi as the period when the messenger of the covenant purifies the sons of Levi. Sister White associated Malachi’s cleansing of the Levites with Christ’s two temple cleansings. That same period is the period of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. It is also the period when the latter rain is progressively poured out. The same period is also the testing time of the image of the beast, which leads to the mark of the beast. The period is also the prophetic “day of preparation”, that leads to the Sunday law, which is also the “day of the Sabbath”. The period contains scattering times, and gathering times, which are both elements of the “seven times.”

Дар китоби Дониёл, ҳафтод сол ҳамчун даврае муайян карда мешаванд, ки аз қувват гирифтани паёми аввал то доварӣ тӯл мекашад. Ин давра дар ҳар як ҳаракати муқаддаси ислоҳотӣ вуҷуд дорад, ва ба ин тарз, ҳафтод сол хатҳои дигари ҳақиқатро ифода мекунанд, ки унсури вақтро таъкид намекунанд, балки ҳадафи ин давраро баён менамоянд. Масалан, давраи ҳафтод сол аз ҷониби Малокӣ ҳамчун даврае нишон дода шудааст, ки дар он фиристодаи аҳд писарони Левиро пок месозад. Хоҳар Уайт поксозии левиёнро дар китоби Малокӣ бо ду поксозии маъбад аз ҷониби Масеҳ вобаста донистааст. Ҳамин ҳамон давра, давраи вақти муҳргузории яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор аст. Он ҳамчунин давраест, ки дар он борони охир тадриҷан рехта мешавад. Ҳамин давра ҳамчунин вақти озмоиши сурати ҳайвон аст, ки ба нишони ҳайвон меоварад. Ин давра ҳамчунин «рӯзи тайёрӣ»-и нубувватист, ки ба қонуни якшанбе мебарад, ва он ҳамчунин «рӯзи шанбе» мебошад. Ин давра замонҳои парокандагӣ ва замонҳои ҷамъшавиро дар бар мегирад, ки ҳар дуи онҳо ҷузъҳои «ҳафт замон» мебошанд.

In the book of Daniel, Jehoiakim is a symbol of the empowerment of the first message. In relation to the two kings which follow him, he is simply the first of three angels that lead to, and end, at judgment. Cyrus is a symbol of not only the Sunday law, but he is also a “sign” of deliverance. Daniel is an element of the three-and-one combination, and also part of the fourfold worldwide representation of God’s people. Daniel is also a symbol of the Elijah messenger and he also typifies John in the book of Revelation. He is also a symbol of those that receive the seal of God. The name “Daniel” means “the judge of God”, or “the God of judgment”, so he is therefore a symbol of judgment, and also of Laodicea, for Laodicea means “a people judged” or “a people under judgment”. The judgment of Laodicea is ultimately premised upon their rejection of the knowledge that is unsealed in the book of Daniel.

Дар китоби Дониёл, Еҳӯёқим рамзи қудратёбии паёми аввал аст. Дар иртибот ба ду подшоҳе, ки пас аз ӯ меоянд, ӯ фақат нахустини се фариштаест, ки ба доварӣ мебаранд ва дар доварӣ анҷом меёбанд. Куруш на танҳо рамзи қонуни якшанбе аст, балки ҳамчунин «аломат»-и халосӣ мебошад. Дониёл ҷузъе аз таркиби се-ва-як аст ва ҳамчунин қисми муаррифии чаҳоргонаи умумиҷаҳонии қавми Худост. Дониёл ҳамчунин рамзи фиристодаи Илёс аст ва дар китоби Ваҳй низ намунаи Яҳё мебошад. Ӯ ҳамчунин рамзи онҳост, ки мӯҳри Худоро қабул мекунанд. Номи «Дониёл» маънои «доварии Худо» ё «Худои доварӣ»-ро дорад; бинобар ин, ӯ рамзи доварӣ, ва ҳамчунин рамзи Лӯдокиё аст, зеро Лӯдокиё маънои «қавме доваришуда» ё «қавме зери доварӣ»-ро дорад. Доварии Лӯдокиё дар ниҳоят бар рад кардани донише асос меёбад, ки дар китоби Дониёл кушодаи мӯҳр мешавад.

Nebuchadnezzar is a symbol of both the Republican and true Protestant horn of the United States, and he is also a symbol of the United States from its beginning to its end. When we arrive at Daniel chapters four and five, we will find that Nebuchadnezzar represents “the time of the end” in 1798, and Belshazzar represents the Sunday law. Nebuchadnezzar became, at the end of “seven times” of punishment, a converted lamb-like ruler, but his son ends up speaking as a dragon, just before his destruction.

Набукаднесар рамзи ҳам шохи ҷумҳурихоҳ ва ҳам шохи протестантии ҳақиқии Иёлоти Муттаҳида аст, ва ҳамчунин аз ибтидояш то анҷомаш рамзи худи Иёлоти Муттаҳида мебошад. Вақте ки мо ба бобҳои чаҳорум ва панҷуми Дониёл мерасем, хоҳем ёфт, ки Набукаднесар «вақти интиҳо»-ро дар соли 1798 намояндагӣ мекунад, ва Балшасар қонуни якшанберо намояндагӣ мекунад. Набукаднесар дар поёни «ҳафт замон»-и ҷазо ба ҳокими ба барра монанд, ки имон оварда буд, мубаддал гашт, аммо писараш, андаке пеш аз ҳалокати худ, дар ниҳоят ҳамчун аждаҳо сухан мегӯяд.

> “To the last ruler of Babylon, as in type to its first, had come the sentence of the divine Watcher: ‘O king, . . . to thee it is spoken; The kingdom is departed from thee.’ Daniel 4:31.” Prophets and Kings, 533.

> «Барои подшоҳи охирини Бобил, чунон ки ба таври рамзӣ барои нахустини он, ҳукми Нозири илоҳӣ расида буд: “Эй подшоҳ, ... ба ту гуфта мешавад; Подшоҳӣ аз ту гирифта шудааст”. Дониёл 4:31». Пайғамбарон ва Подшоҳон, 533.

Daniel chapter one represents the history of the Millerite movement from August 11, 1840 through to October, 22, 1844. It also represents September 11, 2001 through to the Sunday law. It also represents the first of the three angels’ messages that also represent a second prophetic symbol of the history of the United States from 1798 through to the Sunday law.

Боби якуми Дониёл таърихи ҳаракати Миллериро аз 11 августи соли 1840 то 22 октябри соли 1844 муаррифӣ мекунад. Он ҳамчунин давраи аз 11 сентябри соли 2001 то қонуни якшанберо муаррифӣ менамояд. Он инчунин фариштаи якуми паёмҳои се фариштаро муаррифӣ мекунад, ки худ низ рамзи нубувватии дуюми таърихи Иёлоти Муттаҳида аз соли 1798 то қонуни якшанбе мебошанд.

Perhaps the most important representation of Daniel chapter one, is that it is the first thing mentioned in the prophetic book that is made up of the book of Daniel and the book of Revelation together. It is the first of three prophetic tests for a student of prophecy to master. It is what must be “eaten” in order to pass the following tests.

Эҳтимол муҳимтарин намояндагии боби якуми Дониёл дар он аст, ки он нахустин чизест, ки дар китоби нубувватӣ зикр мешавад, ки аз китоби Дониёл ва китоби Ваҳй якҷо таркиб ёфтааст. Он нахустини се санҷиши нубувватист, ки шогирди нубувват бояд онро аз худ намояд. Он чизест, ки бояд «хӯрда» шавад, то санҷишҳои баъдиро гузаштан мумкин гардад.

In Early Writings, as already cited more than once in these articles, Sister White identifies the three-step testing process of Christ’s history in a paragraph, and then in the next paragraph she identifies the three-step testing process of Millerite history. She identifies that those in the time of Christ who rejected the message of John, could not be benefitted by the teachings of Jesus. The next paragraph allows one who wishes to see, that the first test for the Millerites was William Miller, who Sister White identifies was typified by both John the Baptist and Elijah. Those two witnesses of the first test establish that Daniel chapter one is the Elijah message. If chapter one is rejected, there cannot be any benefit from chapters two and three.

Дар «Навиштаҳои аввалин», чунон ки аллакай дар ин мақолаҳо беш аз як бор иқтибос шудааст, хоҳар Уайт раванди сеқадамаи озмоиши таърихи Масеҳро дар як банд муайян мекунад, ва сипас дар банди баъдӣ раванди сеқадамаи озмоиши таърихи миллериро муайян мекунад. Ӯ нишон медиҳад, ки онҳое, ки дар замони Масеҳ паёми Юҳанноро рад карданд, аз таълимоти Исо баҳрае гирифта наметавонистанд. Банди баъдӣ ба касе, ки мехоҳад бубинад, иҷозат медиҳад дарк кунад, ки озмоиши аввал барои миллериён Уилям Миллер буд, ки хоҳар Уайт нишон медиҳад аз ҷониби ҳам Юҳаннои Таъмиддиҳанда ва ҳам Илёс намуна шуда буд. Он ду шоҳиди озмоиши аввал собит месозанд, ки боби якуми Дониёл паёми Илёс аст. Агар боби якум рад карда шавад, аз бобҳои дуюм ва сеюм ҳеҷ баҳрае буда наметавонад.

Jesus and the second angel followed John the Baptist and the first angel in their respective histories. After Jesus was the judgment of the cross, and the third angel arrived when the investigative judgment commenced. The disappointment of the disciples at the cross typifies the great disappointment of October 22, 1844. Daniel chapter one is Elijah, as represented by John the Baptist and William Miller, but it cannot be separated from chapters two and three. Together those chapters are the everlasting gospel, which is always a three-step prophetic testing message that produces and then separates two classes of worshipers. Therefore, if those three chapters were to be separated it would be another gospel.

Исо ва фариштаи дуюм дар таърихҳои мувофиқи худ аз паси Яҳёи Таъмиддиҳанда ва фариштаи аввал омаданд. Пас аз Исо доварии салиб воқеъ гардид, ва фариштаи сеюм замоне расид, ки доварии таҳқиқотӣ оғоз ёфт. Ноумедии шогирдон назди салиб намунаи ноумедии бузурги 22 октябри соли 1844 мебошад. Боби якуми Дониёл Илёс аст, чунон ки дар шахсияти Яҳёи Таъмиддиҳанда ва Вилям Миллер намояндагӣ шудааст, аммо онро аз бобҳои дуюм ва сеюм ҷудо кардан мумкин нест. Ин бобҳо якҷоя Инҷили ҷовидонӣ мебошанд, ки ҳамеша паёми озмоиши нубувватии сесамта аст ва ду табақаи парастишгаронро аввал ба вуҷуд меоварад ва сипас аз ҳам ҷудо мекунад. Бинобар ин, агар ин се боб аз ҳам ҷудо карда шаванд, он гоҳ инҷили дигаре хоҳад буд.

> But though we, or an angel from heaven, preach any other gospel unto you than that which we have preached unto you, let him be accursed. As we said before, so say I now again, If any man preach any other gospel unto you than that ye have received, let him be accursed. Galatians 1:8, 9.

> Аммо агар мо, ё фариштае аз осмон, ба шумо ғайр аз он Инҷиле ки ба шумо мавъиза кардаем, Инҷили дигаре мавъиза кунад, лаънатӣ бод. Чунон ки пештар гуфта будем, ҳоло боз мегӯям: агар касе ба шумо ғайр аз он чи қабул кардаед, Инҷили дигаре мавъиза кунад, лаънатӣ бод. Ғалотиён 1:8, 9.

Daniel chapter one prepares the way for the messenger of the covenant to suddenly come to his temple, and it also represents the voice that is crying in the wilderness. The wilderness is represented as a period of scattering, where the sanctuary and the host are being trodden under foot. In Daniel chapter one, Daniel is in the wilderness, scattered and enslaved. The message of chapter one, prepares the way for the message of chapter two, where Christ purifies and enters into covenant with the sons of Levi. The sons of Levi are identified as the symbol of God’s chosen people, for they stood faithfully with Moses in the crisis of Aaron’s golden image, and chapter three of Daniel is also the crisis of the golden image.

Боби якуми Дониёл роҳро барои он Ҳабаровари аҳд, ки ногаҳон ба маъбади Худ хоҳад омад, муҳайё месозад, ва ҳамчунин овозеро ифода мекунад, ки дар биёбон нидо мекунад. Биёбон ҳамчун давраи парокандагӣ тасвир шудааст, ки дар он муқаддасгоҳ ва лашкар поймол карда мешаванд. Дар боби якуми Дониёл, Дониёл дар биёбон аст, пароканда ва ба ғуломӣ кашидашуда. Пайёми боби якум роҳро барои пайёми боби дуюм муҳайё месозад, ки дар он Масеҳ писарони Левиро пок месозад ва бо онҳо аҳд мебандад. Писарони Левӣ ҳамчун рамзи қавми баргузидаи Худо муайян шудаанд, зеро онҳо дар буҳрони ҳайкали тиллоии Ҳорун содиқона бо Мусо истоданд, ва боби сеюми Дониёл низ буҳрони ҳайкали тиллоист.

Shadrach, Meshach and Abednego are like the Levites that have been purified in advance of the “image of the beast” test of the golden idol. At the ceremony Nebuchadnezzar provides the orchestra, the whore of Tyre sings the songs, and apostate spiritual Israel bows down and then dances naked to the music around the golden idol.

Шадрах, Мешах ва Абеднего монанди левизодагонанд, ки пешакӣ барои имтиҳони «сурати ҳайвон» — бути тиллоӣ — пок гардонида шудаанд. Дар он маросим Набукаднесар оркестрро фароҳам меоварад, фоҳишаи Сур сурудҳоро месарояд, ва Исроили рӯҳонии муртад саҷда мекунад ва сипас бараҳна шуда, бар гирди бути тиллоӣ бо навои мусиқӣ мерақсад.

The books of Daniel and Revelation are the same book, and Christ as the Alpha and Omega is now unsealing the book that represents the Revelation of Jesus Christ. The very first truth that He places in that book is the three angels’ messages. The first three chapters of Daniel, are the three angels’ messages. The truths connected to those three angels’ messages in Revelation chapter fourteen, are brought to perfection when it is recognized that they were first mentioned in the first three chapters of Daniel. In Revelation fourteen they are identified as the everlasting gospel, and they are flying in the heavens, thus identifying the message that is presented to the entire world in the last days. In Daniel’s first three chapters, the experience of the men and women that carry that message to the world is illustrated. Revelation fourteen is the external line of truth, representing with symbols, the message of the three angels. The everlasting gospel, and the message of each of the three angels, is brought to perfection by the internal line of truth represented in Daniel’s first three chapters.

Китобҳои Дониёл ва Ваҳй як китобанд, ва Масеҳ, ҳамчун Алфа ва Омега, акнун мӯҳри он китоберо мекушояд, ки Ваҳйи Исои Масеҳро намояндагӣ мекунад. Аввалин ҳақиқате, ки Ӯ дар он китоб ҷой медиҳад, паёмҳои се фаришта аст. Се боби аввали Дониёл — ҳамон паёмҳои се фариштаанд. Ҳақиқатҳое, ки ба он се паёми фариштагон дар боби чордаҳуми Ваҳй вобастаанд, вақте ба камол расонда мешаванд, ки эътироф гардад, ки онҳо нахуст дар се боби аввали Дониёл зикр шудаанд. Дар Ваҳй боби чордаҳум онҳо ҳамчун Инҷили абадӣ муаррифӣ мешаванд, ва онҳо дар осмон парвоз мекунанд, ва ба ин васила паёмеро муайян месозанд, ки дар айёми охир ба тамоми ҷаҳон пешниҳод мегардад. Дар се боби аввали Дониёл таҷрибаи мардону заноне, ки он паёмро ба ҷаҳон мерасонанд, ба тасвир кашида шудааст. Ваҳй боби чордаҳум хатти берунии ҳақиқат аст, ки паёми се фариштаро бо рамзҳо муаррифӣ мекунад. Инҷили абадӣ ва паёми ҳар яке аз он се фаришта тавассути хатти дохилии ҳақиқат, ки дар се боби аввали Дониёл намояндагӣ шудааст, ба камол расонда мешавад.

The first three chapters represent many wonderful truths, and one of those truths is that the three messages are a three-step testing process consisting of a dietary test, followed by a visual test, that is followed by a litmus test. There are, no doubt, other ways to label those three tests, but those labels can easily be seen in chapter one, and they can again be seen in chapters one through three. The three chapters must be recognized together as one symbol.

Се боби аввал ҳақиқатҳои бисёри аҷоибро ифода мекунанд, ва яке аз он ҳақиқатҳо ин аст, ки се паём як раванди санҷиши сесаддамӣ мебошанд, ки аз санҷиши парҳезӣ иборат аст, пас аз он санҷиши биноӣ меояд, ва баъд аз он санҷиши лакмусӣ. Бешубҳа, роҳҳои дигари номгузорӣ кардани он се санҷиш низ ҳастанд, аммо он номгузориҳоро метавон ба осонӣ дар боби якум дид, ва онҳоро боз дар бобҳои якум то сеюм низ метавон дид. Он се боб бояд якҷо ҳамчун як рамз шинохта шаванд.

> “The first and second messages were given in 1843 and 1844, and we are now under the proclamation of the third; but all three of the messages are still to be proclaimed. It is just as essential now as ever before that they shall be repeated to those who are seeking for the truth. By pen and voice we are to sound the proclamation, showing their order, and the application of the prophecies that bring us to the third angel’s message. There cannot be a third without the first and second. These messages we are to give to the world in publications, in discourses, showing in the line of prophetic history the things that have been and the things that will be.” Selected Messages, book 2, 104, 105.

> «Паёмҳои якум ва дуюм дар солҳои 1843 ва 1844 дода шуданд, ва мо ҳоло зери эълони паёми сеюм қарор дорем; аммо ҳар се паём ҳанӯз ҳам бояд эълон карда шаванд. Ҳоло низ, ҳамон тавре ки ҳаргиз пеш аз ин буд, зарур аст, ки онҳо ба онҳое, ки дар ҷустуҷӯи ҳақиқатанд, такрор карда шаванд. Бо қалам ва овоз мо бояд ин эълонро садо диҳем, тартиби онҳоро ва татбиқи нубувватҳоеро, ки моро ба паёми фариштаи сеюм мерасонанд, нишон дода. Паёми сеюм бе якум ва дуюм вуҷуд дошта наметавонад. Мо бояд ин паёмҳоро ба ҷаҳон тавассути нашрияҳо ва мавъизаҳо расонем, ва дар хатти таърихи нубувватӣ он чизҳоеро, ки рӯй додаанд ва он чизҳоеро, ки ба вуқӯъ хоҳанд пайваст, нишон диҳем». Selected Messages, book 2, 104, 105.

It does not matter if there was only one day, or one week, or twenty years between the actual history of chapters two and three, they are symbolically illustrating the progressive testing of three tests. Nebuchadnezzar was dazzled and amazed that God, through the prophet Daniel could know his dream, and provide such a sound interpretation of the dream that it could only be understood as truth. Yet in chapter three, Nebuchadnezzar failed the second test of chapter two, for he determined to place his own prideful human desire above the wonderful manifestation of the power of God, which identified the divine meaning of the secret dream.

Фарқе надорад, ки байни таърихи воқеии бобҳои дуюм ва сеюм фақат як рӯз, ё як ҳафта, ё бист сол гузашта бошад; онҳо ба таври рамзӣ пешравона озмоиш шудани се имтиҳонро ба тасвир мекашанд. Набукаднесар аз он ки Худо, ба воситаи пайғамбар Дониёл, метавонист хоби ӯро бидонад ва чунин таъбири устувору дурусти он хобро пешкаш намояд, ки онро ҷуз ҳамчун ҳақиқат фаҳмидан мумкин набуд, ба ҳайрат афтода ва мафтун гардида буд. Аммо дар боби сеюм, Набукаднесар аз имтиҳони дуюми боби дуюм ноком шуд, зеро ӯ қарор дод, ки хоҳиши инсонӣ ва пуркибри худро болотар аз зоҳиршавии аҷиби қудрати Худо қарор диҳад, ки маънои илоҳии он хоби махфиро ошкор карда буд.

In erecting the golden image in chapter three, he failed the third—litmus test. Shadrach, Meshach and Abednego passed the litmus test. Nebuchadnezzar received the mark of the beast and the three worthies received the seal of God. The first three chapters of Daniel, must be understood in the context of the three angels of Revelation fourteen. As simple as the three chapters are, for they are so clear that they are commonly used as stories for Christian children, they actually represent, perhaps, the most profound three chapters in God’s Word.

Ҳангоми барпо намудани ҳайкали тиллоӣ дар боби сеюм, ӯ аз санҷиши сеюм — озмоиши ҳалкунанда — нагузашт. Шадрах, Мешах ва Абеднағӯ аз ин озмоиши ҳалкунанда гузаштанд. Набукаднесар тамғаи ҳайвонро гирифт, ва он се марди шоиста мӯҳри Худоро қабул карданд. Се боби аввали Дониёл бояд дар заминаи се фариштаи Ваҳй боби чордаҳум фаҳмида шаванд. Бо вуҷуди он ки ин се боб то чӣ андоза содаанд, зеро онҳо он қадар равшананд, ки маъмулан чун ҳикояҳо барои кӯдакони масеҳӣ истифода мешаванд, онҳо дар асл, шояд, аз амиқтарин се боб дар Каломи Худо мебошанд.

We will continue with Daniel chapter three in the next article.

Мо дар мақолаи навбатӣ бо боби сеюми Дониёл идома хоҳем дод.

> “The vainglory and oppression seen in the course pursued by the heathen king, Nebuchadnezzar, is being and will continue to be manifested in our day. History will repeat itself. In this age the test will be on the point of Sabbath observance. The heavenly universe behold men trampling upon the law of Jehovah, making the memorial of God, the sign between him and his commandment-keeping people, a thing of naught, something to be despised, while a rival sabbath is exalted as was the great golden image in the plain of Dura. Men claiming to be Christians will call upon the world to observe this spurious sabbath that they have made. All who refuse will be placed under oppressive laws. This is the mystery of iniquity, the devising of satanic agencies, carried into effect by the man of sin.” The Youth’s Instructor, July 12, 1904.

> «Худпарастӣ ва зулме, ки дар равиши подшоҳи бутпараст Набукаднесар дида мешавад, дар рӯзгори мо зоҳир мегардад ва боз ҳам идома хоҳад ёфт. Таърих такрор хоҳад шуд. Дар ин аср имтиҳон бар масъалаи риояи Шанбе хоҳад буд. Олами осмонӣ мебинад, ки чӣ гуна одамон қонуни Яҳуваро поймол мекунанд ва ёдгории Худо, аломати миёни Ӯ ва қавми аҳкомнигоҳдорандаи Ӯро, ба чизи беҳуда, ба чизе сазовори таҳқир табдил медиҳанд, дар ҳоле ки шанбеи рақиб боло бардошта мешавад, чунон ки ҳайкали бузурги тиллоӣ дар саҳрои Дуро боло бардошта шуда буд. Одамоне, ки худро масеҳӣ меноманд, ҷаҳонро даъват хоҳанд кард, ки ин шанбеи қалбакиеро, ки худ сохтаанд, риоя намояд. Ҳар кӣ сарпечӣ кунад, зери қонунҳои золимона қарор дода хоҳад шуд. Ин аст сирри беитоатӣ, тадбири василаҳои шайтонӣ, ки тавассути марди гуноҳ ба иҷро расонда мешавад». The Youth’s Instructor, July 12, 1904.

Back to Articles