Article

# Panium - Number Fifteen

Паниум — Рақами понздаҳ

“250” Times Three

«250» се маротиба

Author

Jeff Pippenger

Published

February 19, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

In 2026, Trump is to celebrate “250” years of America, thus aligning with the “250” years from 457 BC unto Antiochus Magnus in the history between the battle of Raphia and the battle of Panium. At the end of “250” years Antiochus Magnus stands in 207 BC, ten years after Raphia and seven years before Panium. The witness of “250” years also aligns with the “250” year period of pagan Rome, for in the year 64 Nero began the persecution of Christians and “250” years later, at the edict of Milan in 313, Constantine the Great, legalized Christianity and the persecutions ended.

Дар соли 2026, Трамп бояд «250»-солагии Амрикоро ҷашн гирад, ва ба ин васила бо «250» соли аз 457 то м. то Антиохи Бузург дар таърихе, ки миёни ҷанги Рафия ва ҷанги Паниум воқеъ аст, мувофиқат мекунад. Дар поёни «250» сол Антиохи Бузург дар соли 207 то м. меистад, даҳ сол пас аз Рафия ва ҳафт сол пеш аз Паниум. Шаҳодати «250» сол ҳамчунин бо давраи «250»-солаи Руми бутпараст мувофиқат мекунад, зеро дар соли 64 Нерон таъқиби масеҳиёнро оғоз намуд ва «250» сол баъдтар, бо фармони Милан дар соли 313, Константини Бузург масеҳиятро қонунӣ гардонид ва таъқибот ба поён расид.

Donald Trump is known for his efforts to make America great again; it is the label of his followers—MAGA. Trump has been typified in prophecy by Constantine the Great, Antiochus the Great, and of course in the first few verses of Daniel eleven, he is Cyrus the Great, Xerxes the Great and thereafter Alexander the Great. From the decree of Cyrus, Darius and Artaxerxes in 457 BC unto the history of Panium is two hundred and fifty years. The end of the “250” years is in a middle point between Raphia and Panium, and so is 2026. 2026 is the middle of Trump’s second term. Nero’s “250” years of persecution leads to a decree that ends Christian persecution. Nero’s line is the middle line of the three lines of “250” years represented by Cyrus, Nero and Trump.

Доналд Трамп бо кӯшишҳои худ барои дубора бузург гардонидани Амрико машҳур аст; ин ҳамон унвони пайравони ӯст — MAGA. Трамп дар нубувват ба василаи Константини Бузург, Антиохи Бузург ва, албатта, дар чанд ояти аввали Дониёл ёздаҳум, ҳамчун Куруши Бузург, Ҳашёршоҳи Бузург ва пас аз он Искандари Бузург тимсол ёфтааст. Аз фармони Куруш, Дорё ва Артахшасто дар соли 457 пеш аз милод то таърихи Паниум дусаду панҷоҳ сол аст. Поёни ин «250» сол дар нуқтаи миёна миёни Рафия ва Паниум қарор дорад, ва соли 2026 низ чунин аст. Соли 2026 миёнаи давраи дувуми президентии Трамп аст. «250» соли озори Нерон ба фармоне меанҷомад, ки озори масеҳиёнро хотима медиҳад. Хати Нерон хати миёнаи се хати «250» солаест, ки аз ҷониби Куруш, Нерон ва Трамп намояндагӣ мешаванд.

Cyrus made the first decree and Artaxerxes made the third decree. Cyrus is the first angel and Artaxerxes the third. I intend to use Cyrus as the symbol of all three decrees that together identify 457 BC.

Куруш фармони аввалро содир кард ва Артаксеркс фармони сеюмро. Куруш фариштаи аввал аст ва Артаксеркс фариштаи сеюм. Ман ният дорам Курушро ҳамчун рамзи ҳар се фармоне истифода барам, ки якҷоя соли 457 то милодро муайян мекунанд.

Cyrus begins a “250” year line in 457 BC that ends in the history of Panium, which is the history of Antiochus the Great, who is Donald Trump. Panium is the verse before the Sunday law. Cyrus marks the beginning of the “250” year line of history representing the earth beast’s Republican horn, and Cyrus also marks the beginning of the 2,300-year line of history representing the earth beast’s Protestant horn.

Курус хатти таърихии «250»-соларо дар соли 457 то милод оғоз мекунад, ки он дар таърихи Паниум ба поён мерасад; ин ҳамон таърихи Антиохуси Бузург аст, ки Доналд Трамп мебошад. Паниум ояти пеш аз қонуни якшанбе мебошад. Курус оғози хатти таърихии «250»-соларо нишон медиҳад, ки шохи ҷумҳурихоҳи ҳайвони заминро намояндагӣ мекунад, ва Курус ҳамчунин оғози хатти таърихии 2,300-соларо нишон медиҳад, ки шохи протестантии ҳайвони заминро намояндагӣ мекунад.

Nero begins a line of history representing persecution unto compromise. Unlike Cyrus and the United States that represent a line that ends at a mid-point of a prophetic period, Nero’s line ends with an illustration of a progressive period of compromise beginning with the edict of Milan in 313, then the first Sunday law of 321, that was then followed in 330 with the division of Rome into east and west. Constantine is represented at all of those three dates. In the line of Nero, from 313 unto 330 is seventeen years. In the line of Cyrus, from the battle of Raphia in 217 BC unto the battle of Panium in 200 BC is also seventeen years.

Нерон як силсилаи таърихеро оғоз мекунад, ки озору таъқибро то ба созиш ифода менамояд. Бар хилофи Куруш ва Иёлоти Муттаҳида, ки силсилаеро намояндагӣ мекунанд, ки дар миёнаи як давраи нубувватӣ ба анҷом мерасад, силсилаи Нерон бо тасвири як давраи тадриҷии созиш ба поён мерасад, ки аз фармони Милан дар соли 313 оғоз шуда, сипас бо қонуни нахустини якшанбе дар соли 321 идома ёфт ва баъд аз он дар соли 330 бо тақсим шудани Рум ба шарқ ва ғарб пайгирӣ гардид. Константин дар ҳамаи он се сана намояндагӣ шудааст. Дар силсилаи Нерон, аз соли 313 то соли 330 ҳабдаҳ сол аст. Дар силсилаи Куруш, аз ҷанги Рафия дар соли 217 то милод то ҷанги Панийум дар соли 200 то милод низ ҳабдаҳ сол аст.

In chapter eleven of Daniel, Artaxerxes is the third decree. The third decree represents the third angel and the Sunday law. The “250” years from 457 BC and the “250” years from 1776, both conclude in the middle of the history that occurs just before the Sunday law of verse sixteen. Chapter eleven sets forth verses that ultimately represented the history of 1989 in verse ten, and the history of the Ukrainian War which began in 2014 represented in verse eleven, and then Trump returning for his second term in 2024, as represented in verse thirteen, and then verse fourteen identifies 2025, with the first pope from the glorious land establishing the external vision.

Дар боби ёздаҳуми Дониёл, Артаксеркс фармони сеюм аст. Фармони сеюм фариштаи сеюм ва қонуни якшанберо ифода мекунад. «250» сол аз 457 то милод ва «250» сол аз 1776, ҳар ду дар миёнаи он таърихе ба анҷом мерасанд, ки андаке пеш аз қонуни якшанбеи ояти шонздаҳум ба вуқӯъ меояд. Боби ёздаҳум оятҳоеро пеш мегузорад, ки дар ниҳоят таърихи соли 1989-ро дар ояти даҳум ифода намуданд, ва таърихи Ҷанги Украина, ки дар соли 2014 оғоз ёфт, дар ояти ёздаҳум ифода шудааст, ва сипас бозгашти Трамп барои давраи дуюми худ дар соли 2024, чунон ки дар ояти сездаҳум ифода шудааст, ва баъдан ояти чордаҳум соли 2025-ро муайян мекунад, бо он ки аввалин поп аз замини ҷалол берунӣ рӯъёро барқарор менамояд.

Daniel 11:40 was fulfilled in 1989 when the Soviet Union was brought down through a secret alliance between John Paul II and Ronald Reagan. That secret alliance at the time of the end in 1989, typified an open alliance at the end of the prophetic period that began in 1989. That open alliance is what establishes the vision.

Дониёл 11:40 дар соли 1989 иҷро шуд, вақте ки Иттиҳоди Шӯравӣ тавассути як иттиҳоди махфӣ миёни Юҳанно Павели II ва Роналд Рейган сарнагун карда шуд. Он иттиҳоди махфӣ дар вақти охир, дар соли 1989, намунаи як иттиҳоди ошкоро дар анҷоми давраи нубувватӣ буд, ки аз соли 1989 оғоз ёфт. Ҳамон иттиҳоди ошкоро аст, ки рӯъёро барқарор месозад.

2026 is the end of “250” years of prophetic history, a period that began with twenty-two years from 1776 unto the time of the end in 1798. The twenty-two years of that beginning history is reflected in the twenty-two year history of 9/11 unto 2023. At the end of the twenty-two years in 1798, the book of Daniel was unsealed; then at the end of the twenty-two years that began at 9/11 that ended on December 31, 2023, the Lion of the tribe of Judah began to unseal the Revelation of Jesus Christ.

Соли 2026 анҷоми «250» соли таърихи набувватист, даврае ки бо бисту ду сол аз соли 1776 оғоз ёфта, то замони охир дар соли 1798 расид. Он бисту ду соли таърихи ибтидоӣ дар таърихи бисту дусолаи аз 11-уми сентябр то соли 2023 инъикос меёбад. Дар анҷоми он бисту ду сол дар соли 1798, китоби Дониёл муҳркушоӣ гардид; сипас дар анҷоми он бисту ду соле ки аз 11-уми сентябр оғоз ёфта, дар 31 декабри соли 2023 ба поён расид, Шери қабилаи Яҳудо ба муҳркушоии Ваҳйи Исои Масеҳ оғоз намуд.

The message that was unsealed at the end of twenty-two years in 1798 was placed into the public in 1831, two hundred and twenty years after the King James Bible was published in 1611. From 1798 unto 1831, God’s prophetic Word was progressively opened. By 1831 it was in the public arena, and men and women could then be held accountable to the message that had been unsealed in 1798. Then in 1840 “another remarkable event,” as Sister White calls it, took place when a prediction about Islam was fulfilled.

Пайғоме, ки пас аз бисту ду сол, дар соли 1798, муҳраш кушода шуд, дар соли 1831, яъне дусаду бист сол пас аз нашри Китоби Муқаддаси Шоҳ Ҷеймс дар соли 1611, ба омма пешкаш гардид. Аз соли 1798 то соли 1831, Каломи нубувватии Худо тадриҷан кушода мешуд. То соли 1831 он ба саҳнаи умумӣ баромада буд, ва он гоҳ мардону занон метавонистанд барои он паёме, ки дар соли 1798 муҳраш кушода шуда буд, масъул дониста шаванд. Сипас, дар соли 1840 «рӯйдоди назарраси дигаре», чунон ки Хоҳар Уайт онро меномад, ба вуқӯъ пайваст, вақте ки пешгӯие дар бораи ислом иҷро гардид.

From the conclusion of a period of twenty-two years (1798), unto the conclusion of a two-hundred-and-twenty year period (1831); a period of the unsealing of a message is represented. The illustration includes a waymark where the message is formalized, followed by a waymark that identifies a prediction, that has thereafter been re-calculated, that when thereafter fulfilled produces a waymark that identifies the start of a “wonderful manifestation of the power of God.”

Аз анҷоми як давраи бисту ду сола (1798) то анҷоми як давраи дусаду бистсола (1831), давраи кушода шудани муҳре бар як паём тасвир шудааст. Ин намуна нишонаеро дар бар мегирад, ки дар он паём ба шакли расмӣ дароварда мешавад, ва пас аз он нишонае меояд, ки пешгӯие муайян мекунад, ки баъдан аз нав ҳисоб карда шудааст ва ҳангоме ки баъдан иҷро мегардад, нишонаеро ба вуҷуд меоварад, ки оғози «зуҳури аҷоиби қудрати Худо»-ро муайян месозад.

The twenty-two year period at the end of the movement of 1989 was from 9/11 unto 2023 when there was again a prophecy unsealed. That prophecy would of necessity begin a period of increasing knowledge, a knowledge that would test and separate, for many are called but few are chosen. There would be a point when the message would be put into the public arena. The message would bear the characteristics of being a message that has been prophetically re-calculated, and it would once again contain a prediction. When the public prediction is fulfilled, the message would be empowered as represented by the history of 1840 and Pentecost.

Давраи бисту дусола дар поёни ҳаракати соли 1989 аз 9/11 то соли 2023 буд, вақте ки боз як пешгӯӣ кушода гардид. Он пешгӯӣ, ба зарурат, бояд давраи афзоиши донишро оғоз менамуд — донише, ки озмоиш мекунад ва ҷудо месозад, зеро бисёриҳо даъват шудаанд, аммо камеҳо баргузидаанд. Нуқтае фаро мерасид, ки паём ба арсаи умумӣ ворид карда мешуд. Паём хусусиятҳои он гуна паёмро доро мебуд, ки ба таври пешгӯёна аз нав ҳисоб карда шудааст, ва он бори дигар пешгӯиро дар бар мегирифт. Вақте ки он пешгӯии оммавӣ иҷро мегардид, паём қудратманд мегашт, чунон ки таърихи соли 1840 ва Пантикост онро ифода менамоянд.

With the demise of the Soviet Union in 1989, Daniel 11:40 was unsealed; and in 1996 the message of Daniel 11 was placed into the public arena. 1996 is two hundred and twenty years after 1776, which not only began the twenty-two years that concluded in 1798, but also began the two hundred and fifty years that end in 2026. The Republican horn reaches a midpoint at the political midterms of 2026 and the Protestant horn reaches to 2026, which is the end of a thirty-year period that began with the formalization of the message in 1996, that was unsealed at the time of the end in 1989. Jesus always illustrates the end with the beginning, so 2026 is the year the corrected message of the Midnight Cry is to be formalized, thirty years after the unsealed message of 1989 was formalized in 1996.

Бо суқути Иттиҳоди Шӯравӣ дар соли 1989, Дониёл 11:40 кушода гардид; ва дар соли 1996 паёми Дониёл 11 ба арсаи омма пешниҳод карда шуд. Соли 1996 дусаду бист сол пас аз 1776 аст, ки он на танҳо бисту ду солеро оғоз намуд, ки дар 1798 ба анҷом расиданд, балки инчунин дусаду панҷоҳ солеро оғоз кард, ки дар 2026 ба анҷом мерасанд. Шохи ҷумҳуриявӣ дар миёндавраи сиёсии соли 2026 ба нуқтаи миёна мерасад ва шохи протестантӣ то соли 2026 тӯл мекашад, ки он анҷоми як давраи сисола аст, ки бо расмият бахшидани паём дар соли 1996 оғоз ёфт, паёме ки дар замони интиҳо дар соли 1989 кушода шуда буд. Исо ҳамеша анҷомро бо ибтидо нишон медиҳад, бинобар ин 2026 солест, ки паёми ислоҳшудаи Нидои Нисфи Шаб бояд расмият бахшида шавад, сӣ сол пас аз он ки паёми кушодашудаи соли 1989 дар соли 1996 расмият бахшида шуд.

The “250” year line that begins in 1776 takes you to 2026, the midterm of Donald Trump, just before the battle of the United States and Russia, that begins when the ass is loosed and Islam strikes the United States again as it did on 9/11.

Хатти соли «250», ки аз соли 1776 оғоз меёбад, туро ба соли 2026, ба миёнаи давраи раёсати Доналд Трамп, мебарад — андаке пеш аз ҷанги Иёлоти Муттаҳида ва Русия, ки ҳангоме оғоз меёбад, ки хар раҳо карда мешавад ва Ислом, чунон ки дар 11 сентябр кард, боз ба Иёлоти Муттаҳида зарба мезанад.

Nero’s “250” year line is the middle line of the three lines historically and prophetically. This identifies Nero’s line as the second angel, which is the second test that precedes the third test. That second test is the image of the beast test, which represents the progressive setting up of the combination of church and state that is typified by the edict of Milan in 313, which in turn led to the first Sunday law, in 321, and then to the national ruin that always follows a Sunday law as represented by the history of 330.

Хати «250»-солаи Нерон аз нигоҳи таърихӣ ва нубувватӣ хати миёнаи се хат аст. Ин хати Неронро ҳамчун фариштаи дуюм муайян мекунад, ки он озмоиши дуюмест, ки пеш аз озмоиши сеюм меояд. Он озмоиши дуюм озмоиши сурати ҳайвон аст, ки барқароршавии тадриҷии иттиҳоди калисо ва давлатро ифода мекунад; ин иттиҳод ба воситаи фармони Милан дар соли 313 намунавор нишон дода шудааст, ки он, дар навбати худ, ба қонуни аввалини якшанбе дар соли 321 овард ва сипас ба харобии миллӣ, ки ҳамеша дар пайи қонуни якшанбе меояд, чунон ки дар таърихи соли 330 ифода ёфтааст.

The edict of Milan in 313 identifies the beginning of the setting up of the church and state relationship in the United States that progressively leads to the Sunday law of verse sixteen. That work began at 9/11 with the Patriot Act, but in the fractal at the end of the sealing time the Patriot Act and the edict of Milan both typify an act that begins a progressive period of compromise that leads to the soon-coming Sunday law. It is the first in a series of prophetic actions that directly brings church and state together in the United States, and leads ultimately to the Sunday law.

Фармони Милан дар соли 313 оғози барқарор шудани муносибати калисо ва давлатро дар Иёлоти Муттаҳида муайян мекунад, ки ба таври тадриҷӣ ба қонуни якшанбеии ояти шонздаҳум меоварад. Ин амал дар 11 сентябр бо Қонуни Patriot оғоз ёфт, аммо дар фрактал дар анҷоми замони мӯҳрбандӣ, Қонуни Patriot ва фармони Милан ҳар ду намунаи амале мебошанд, ки давраи тадриҷии созишро оғоз мекунад ва ба қонуни якшанбеии наздикшаванда меоварад. Ин нахустин дар силсилаи амалҳои нубувватист, ки бевосита калисо ва давлатро дар Иёлоти Муттаҳида ба ҳам меорад ва дар ниҳоят ба қонуни якшанбеӣ меоварад.

The edict of Milan in 313 has these very elements within its historical record, for it was not a single edict; it was a series of letters from Licinius, the ruler of eastern Rome. Eastern Rome was at that point still strongly pagan, whereas; Constantine was opening his western kingdom to Christianity. The agreement itself occurred in February, 313, during a summit where Licinius also married Constantine’s half-sister to seal their alliance. The letters of Licinius that were posted in the eastern part of the empire enforced freedom of worship to Christians and all others, as well as the restoration of confiscated Christian property.

Фармони Милон дар соли 313 ҳамин унсурҳоро дар сабти таърихии худ дар бар мегирад, зеро он як фармони ягона набуд; он як силсила мактубҳо аз Ликиний, ҳокими Руми шарқӣ, буд. Руми шарқӣ дар он айём ҳанӯз ба таври қавӣ бутпараст буд, дар ҳоле ки Константин подшоҳии ғарбии худро ба рӯи масеҳият мекушод. Худи мувофиқа дар моҳи феврали соли 313, дар ҷараёни мулоқоти сатҳи олӣ, сурат гирифт, ки дар он Ликиний инчунин бо хоҳари нимхунии Константин издивоҷ кард, то иттиҳоди онҳоро муҳр занад. Мактубҳои Ликиний, ки дар қисми шарқии империя эълон карда шуданд, озодии ибодатро барои масеҳиён ва ҳамаи дигарон, ҳамчунин баргардондани амволи мусодирашудаи масеҳиёнро, ба иҷро медароварданд.

The edict of Milan ended the “250” years of persecution and represents a period of time where all the liberties represented by the edict are to be progressively removed from Christians as the world marches with Trump to the soon-coming Sunday law.

Фармони Милан ба «250» соли таъқибот хотима бахшид ва як давраи вақтро ифода мекунад, ки дар он ҳамаи озодиҳое, ки он фармон намояндагӣ мекунад, тадриҷан аз масеҳиён гирифта хоҳанд шуд, дар ҳоле ки ҷаҳон ҳамроҳи Трамп ба сӯи қонуни наздики якшанбе пеш меравад.

> “If the reader would understand the agencies to be employed in the soon-coming contest, he has but to trace the record of the means which Rome employed for the same object in ages past. If he would know how papists and Protestants united will deal with those who reject their dogmas, let him see the spirit which Rome manifested toward the Sabbath and its defenders.

> «Агар хонанда хоҳад бифаҳмад, ки дар муборизаи наздикоянда кадом василаҳо ба кор бурда хоҳанд шуд, ӯ танҳо бояд сабти он василаҳоеро пайгирӣ намояд, ки Рум барои ҳамон мақсад дар асрҳои гузашта ба кор бурдааст. Агар ӯ хоҳад бидонад, ки папистҳо ва протестантҳои муттаҳид бо онҳое, ки ақидаҳои онҳоро рад мекунанд, чӣ гуна рафтор хоҳанд кард, бигузор рӯҳияеро бубинад, ки Рум нисбат ба шанбе ва ҳомиёни он зоҳир намудааст.»

> “Royal edicts, general councils, and church ordinances sustained by secular power were the steps by which the pagan festival attained its position of honor in the Christian world. The first public measure enforcing Sunday observance was the law enacted by Constantine. (A.D. 321) This edict required townspeople to rest on ‘the venerable day of the sun,’ but permitted countrymen to continue their agricultural pursuits. Though virtually a heathen statute, it was enforced by the emperor after his nominal acceptance of Christianity.” The Great Controversy, 573, 574.

> «Фармонҳои подшоҳӣ, шӯроҳои умумӣ ва қонунномаҳои калисоӣ, ки бо қудрати дунявӣ дастгирӣ мешуданд, ҳамон қадамҳое буданд, ки тавассути онҳо иди бутпарастӣ ба мақоми шарафманд дар ҷаҳони масеҳӣ расид. Аввалин тадбири оммавӣ, ки риояи рӯзи якшанберо маҷбурӣ гардонд, қонуне буд, ки аз ҷониби Константин қабул карда шуд. (A.D. 321) Ин фармон аз сокинони шаҳрҳо талаб мекард, ки дар “рӯзи муҳташами офтоб” истироҳат кунанд, аммо ба аҳли деҳот иҷозат медод, ки фаъолияти кишоварзии худро идома диҳанд. Ҳарчанд ин, дар асл, қонуни бутпарастона буд, пас аз пазируфтани номии масеҳият аз ҷониби император ба иҷро дароварда шуд.» The Great Controversy, 573, 574.

The number “25,” which is a tithe of “250” represents rebellion and division. The “25” leaders of Laodicean Adventism who bow to the sun in Ezekiel chapter eight are divided from those who are sealed in the very next chapter, and Sister White clearly identifies the sealing of Ezekiel chapter nine, as the sealing of Revelation’s one hundred and forty-four thousand. Those “25” men are but a tithe of the “250” men of renown who joined in the rebellion of Korah, Dathan, and Abiram. Sister White was forbidden to leave the 1888 General Conference meeting, for Gabriel told her she must stay and record the rebellion of Minneapolis, for it was a repetition of Korah’s rebellion. “250” is a symbol of rebellion and separation. In Matthew “25” there are three parables that teach about the separation of the wicked and wise. The Republican and Protestant horns are both subject to a probationary period represented as four generations, and both the covenant people and the nation where the covenant people are established are judged in the same period of time.

Рақами «25», ки ушри «250» аст, исён ва ҷудоиро ифода мекунад. Он «25» роҳбари адвентизми Лоудикия, ки дар боби ҳаштуми Ҳизқиёл ба офтоб саҷда мекунанд, аз онҳое, ки дар худи боби баъдӣ муҳр карда мешаванд, ҷудо мебошанд; ва хоҳар Уайт муҳргузории боби нӯҳуми Ҳизқиёлро ба таври рӯшан ҳамчун муҳргузории саду чилу чаҳор ҳазор нафари Ваҳй муайян мекунад. Он «25» мард фақат ушре аз он «250» мардони номдоре мебошанд, ки ба исёни Қӯраҳ, Дотон ва Абиром ҳамроҳ шуданд. Ба хоҳар Уайт иҷоза дода нашуд, ки маҷлиси Конфронси умумии соли 1888-ро тарк намояд, зеро Ҷабраил ба ӯ гуфт, ки бояд бимонад ва исёни Миннеаполисро сабт кунад, зеро он такрори исёни Қӯраҳ буд. «250» рамзи исён ва ҷудоӣ аст. Дар Матто «25» се масал мавҷуд аст, ки дар бораи ҷудоии шарирон ва хирадмандон таълим медиҳанд. Шохҳои ҷумҳурихоҳ ва протестантӣ ҳар ду тобеи давраи озмоишие мебошанд, ки ҳамчун чаҳор насл ифода ёфтааст, ва ҳам қавми аҳд ва ҳам миллате, ки қавми аҳд дар он барқарор шудаанд, дар як давраи замон доварӣ карда мешаванд.

In the “250” years of the earth beast, who is the sixth kingdom of Bible prophecy and is the United States, the line of Nero identifies a decree, as represented by the edict of Milan that marks the beginning of a progressive escalation of lawfare that concludes at the decree of the Sunday law in the year 321, ushering in a period that concludes in 330 with the entire world being divided into two classes, represented as east and west. That nine-year period from 321 to 330, is also the seven days of Tabernacles that begins at the Sunday law of 321, and ends when Michael stands up and probation closes in 330.

Дар тӯли «250» соли ҳайвони заминӣ, ки салтанати шашуми нубуввати Китоби Муқаддас аст ва Иёлоти Муттаҳида мебошад, хатти Нерон фармонеро муайян мекунад, чунонки онро фармони Милан намояндагӣ менамояд, ки оғози афзоиши тадриҷии муборизаи ҳуқуқиро нишон медиҳад; ин раванд дар фармони қонуни якшанбе дар соли 321 ба анҷом мерасад ва давраеро оғоз мекунад, ки дар соли 330 бо ба ду синф ҷудо шудани тамоми ҷаҳон хотима меёбад, ки ҳамчун шарқ ва ғарб тасвир шудаанд. Он давраи нӯҳсолаи аз 321 то 330 ҳамчунин ҳафт рӯзи Хаймаҳо мебошад, ки аз қонуни якшанбеи соли 321 оғоз мешавад ва вақте ба поён мерасад, ки Микоил бармехезад ва давраи имтиёз дар соли 330 баста мешавад.

To reject the Millerite foundational understanding that it is Rome who establishes the vision is to fail the foundational test that arrived on December 31, 2023 and ended when the first pope from the glorious land was elected on May 8, 2025. The foundational truth that allowed William Miller to recognize Rome as the symbol that establishes the vision is the truth that if rejected brings strong delusion. Failing that first test brings Thessalonians strong delusion and proves that the foolish who do not understand—do not love the “Truth.” Rejecting the symbol that establishes the external vision is to reject the foundational test, which is the first of three tests. Sister White aligns the first test in the time of Christ with the message of John the Baptist. She identifies that those who rejected the message of John, would not be benefitted by the teachings of Jesus, nor would they be able to see the dispensational change when Christ moved from the courtyard to the Holy Place.

Рад кардани фаҳмиши бунёдии миллеритӣ, ки маҳз Рум он аст, ки рӯъёро барқарор мекунад, маънои ноком шудан дар имтиҳони бунёдиро дорад, ки 31 декабри соли 2023 фаро расид ва вақте ба анҷом расид, ки нахустин папа аз замини ҷалол 8 майи соли 2025 интихоб гардид. Ҳақиқати бунёдӣ, ки ба Вилям Миллер имкон дод Румро ҳамчун рамзе бишиносад, ки рӯъёро барқарор мекунад, ҳамон ҳақиқатест, ки агар рад карда шавад, гумроҳии қавӣ меоварад. Ноком шудан дар он озмоиши аввал гумроҳии қавии Таслӯникиёнро меоварад ва собит месозад, ки аблаҳоне, ки намефаҳманд, «Ҳақиқат»-ро дӯст намедоранд. Рад кардани рамзе, ки рӯъёи зоҳириро барқарор мекунад, рад кардани имтиҳони бунёдӣ аст, ки аввалини се имтиҳон мебошад. Хоҳар Уайт имтиҳони аввалро дар замони Масеҳ бо паёми Яҳёи Таъмиддиҳанда мутобиқ месозад. Ӯ муайян мекунад, ки онҳое, ки паёми Яҳёро рад карданд, аз таълимоти Исо баҳра намебурданд ва ҳамчунин наметавонистанд тағйироти диспенсатсиониро ҳангоми он ки Масеҳ аз саҳн ба Ҷои Муқаддас гузашт, бубинанд.

She aligned that progressive testing process to the period of the Millerites and teaches that those who rejected the first angel’s message paralleled the Jews who rejected the message of John. In each historical line, those who failed the first test were not benefitted by the next step, and were blinded to Christ’s dispensational change. Those who rejected the message of 9/11 could not see that Christ had began to judge the living. Those who fail the foundational test of 2023 will not see the transitional change of the church militant unto the church triumphant. The rejecters of any of these foundational tests ended up in “perfect darkness.” Where there is no vision, the people end up in perfect darkness, and it is Rome that establishes the light of the external vision. This truth may be recognized in the three popes and their relationship to the three presidents that are standing in the three battles of verse ten, eleven and fifteen of Daniel eleven.

Вай ин раванди пешравандаи имтиҳонро ба давраи миллериён мутобиқ сохт ва таълим медиҳад, ки онҳое, ки паёми фариштаи аввалро рад карданд, ба яҳудиёне монанд буданд, ки паёми Яҳёро рад карданд. Дар ҳар як хатти таърихӣ, онҳое, ки аз имтиҳони аввал нагузаштанд, аз қадами баъдӣ баҳрае набурданд ва нисбат ба тағйироти тадбирии Масеҳ кӯр гардониданд. Онҳое, ки паёми 9/11-ро рад карданд, натавонистанд бубинанд, ки Масеҳ ба доварии зиндагон оғоз карда буд. Онҳое, ки аз имтиҳони бунёдии соли 2023 ноком мешаванд, тағйироти гузаришии калисои муборизро ба сӯи калисои зафарманд нахоҳанд дид. Радкунандагони ҳар яке аз ин имтиҳонҳои бунёдӣ дар ниҳоят ба «зулмоти комил» расиданд. Дар он ҷое ки рӯъё нест, мардум дар зулмоти комил анҷом меёбанд, ва маҳз Рум аст, ки нури рӯъёи беруниро барпо месозад. Ин ҳақиқатро метавон дар се поп ва муносибати онҳо бо се президент, ки дар се ҷанги ояти даҳ, ёздаҳ ва понздаҳи Дониёл ёздаҳ истодаанд, шинохт.

The external “250” year line of Cyrus that ended in 207 BC in the midst of a seventeen-year period marked by the battle of Raphia unto the battle of Panium, aligned with the “250” year line that began with Nero and ended at the edict if Milan in 313, thus marking the seventeen year period of Constantine the Great. Donald Trump is standing as Antiochus the Great in 207 BC which is 2026, and he is also standing as Constantine the Great in 313, at the beginning of the image of the beast testing time. July 4, 2026 Trump as Antiochus and Constantine is making America “great.” Trump is the third of the three presidents who align with the three battles of verses ten, eleven and fifteen. Reagan was the first of those three and Obama was the middle. Those three presidents bear the signature of “truth” and Reagan and Trump represent not only the first and third, but the alpha and omega.

Хати берунии «250»-солаи Куруш, ки соли 207 то милод дар миёни як давраи ҳабдаҳсолае, ки аз ҷанги Рофия то ҷанги Паниюм нишонагузорӣ шуда буд, ба анҷом расид, бо хати «250»-солае, ки бо Нерон оғоз ёфта, бо фармони Милан дар соли 313 ба поён расид, мутобиқ гардид; ва ба ин васила давраи ҳабдаҳсолаи Константини Бузургро нишонагузорӣ намуд. Доналд Трамп дар мақоми Антиохи Бузург дар соли 207 то милод, ки 2026 аст, меистад, ва ҳамчунин дар мақоми Константини Бузург дар соли 313, дар оғози замони озмоиши сурати ҳайвон, меистад. 4 июли соли 2026 Трамп, ҳамчун Антиох ва Константин, Амрикоро «бузург» месозад. Трамп сеюмин аз он се президентест, ки бо се ҷанги оятҳои даҳ, ёздаҳ ва понздаҳ мутобиқат доранд. Рейган нахустини он се буд ва Обама миёнагини онҳо. Он се президент мӯҳри «ҳақиқат»-ро бар худ доранд, ва Рейгану Трамп на танҳо аввалин ва сеюминро, балки алфа ва омегаро низ намояндагӣ мекунанд.

The prophetic characteristics of each of the presidents is that when they reign, they have an alliance with the pope of the period. Reagan and John Paul II were secretly aligned as they brought down the Soviet Union in 1989 in fulfillment of verses ten and forty of Daniel eleven. Obama the woke globalist president in the middle of Reagan and Trump was aligned philosophically with the woke pope Francis. Trump’s alliance with pope Leo is open for all to see, and in 2025 Trump was inaugurated as president and Leo was inaugurated as the antichrist. The spiritual relation of a president and a pope is represented by Jezebel and the prophets of Baal. The political relation of a president and pope is represented by Jezebel and Ahab. In either representation Jezebel is the head.

Хусусиятҳои пешгӯйии ҳар яке аз президентҳо ин аст, ки ҳангоми ҳукмронӣ карданашон, онҳо бо попи он давра иттиҳод доранд. Рейган ва Юҳанно Полуси II ба таври пинҳонӣ ҳампаймон буданд, вақте ки онҳо соли 1989 Иттиҳоди Шӯравиро сарнагун карданд, дар иҷрои оятҳои даҳ ва чили боби ёздаҳуми Дониёл. Обама, президенти бедоргарои глобалист, ки миёни Рейган ва Трамп қарор дошт, аз лиҳози фалсафӣ бо попи бедоргаро Франсиск мувофиқ буд. Иттиҳоди Трамп бо поп Лев барои ҳама ошкор аст, ва дар соли 2025 Трамп ба ҳайси президент савганд ёд кард ва Лев ба ҳайси зиддимасеҳ савганд ёд кард. Муносибати рӯҳонии як президент ва як поп бо Изобал ва анбиёи Баал ифода мешавад. Муносибати сиёсии як президент ва як поп бо Изобал ва Аҳъоб ифода мешавад. Дар ҳар ду ифода Изобал сарвар аст.

> “As we approach the last crisis, it is of vital moment that harmony and unity exist among the Lord’s instrumentalities. The world is filled with storm and war and variance. Yet under one head—the papal power—the people will unite to oppose God in the person of His witnesses. This union is cemented by the great apostate. While he seeks to unite his agents in warring against the truth he will work to divide and scatter its advocates. Jealousy, evil surmising, evilspeaking, are instigated by him to produce discord and dissension.” Testimonies, volume 7, 182.

> «Чун мо ба бӯҳрони охирин наздик мешавем, аҳамияти ҳаётан муҳим дорад, ки дар миёни василаҳои Худованд ҳамоҳангӣ ва ягонагӣ вуҷуд дошта бошад. Ҷаҳон аз тӯфон, ҷанг ва низоъ пур аст. Аммо таҳти як сарвар — қудрати папагӣ — мардум муттаҳид хоҳанд шуд, то ба Худо дар шахси шоҳидони Ӯ муқобилат намоянд. Ин иттиҳодро он муртадди бузург мустаҳкам месозад. Дар ҳоле ки ӯ мекӯшад омилони худро барои ҷангидан бар зидди ҳақиқат муттаҳид созад, ӯ ҳамчунин кор хоҳад кард, то ҷонибдорони онро ҷудо ва пароканда намояд. Ҳасад, гумонҳои бад, бадгӯйӣ — ҳамаи инҳоро ӯ барангехта месозад, то ихтилоф ва тафриқа ба вуҷуд орад». Шаҳодатҳо, ҷилди 7, 182.

> “In this time of prevailing iniquity, the Protestant churches that have rejected a ‘Thus saith the Lord,’ will reach a strange pass. They will be converted to the world. In their separation from God, they will seek to make falsehood and apostasy from God the law of the nation. They will work upon the rulers of the land to make laws to restore the lost ascendency of the man of sin, who sits in the temple of God, showing himself that he is God. The Roman Catholic principles will be taken under the protection of the state. The protest of Bible truth will no longer be tolerated by those who have not made the law of God their rule of life.” Review and Herald, December 21, 1897.

> «Дар ин замони авҷи бадкирдорӣ, калисоҳои протестантӣ, ки «Ин аст каломи Худованд»-ро рад кардаанд, ба ҳолати аҷибе хоҳанд расид. Онҳо ба ҷаҳон мувофиқ хоҳанд шуд. Дар ҷудоии худ аз Худо, онҳо хоҳанд кӯшид, ки дурӯғ ва осиёни аз Худо қонуни миллат гарданд. Онҳо ба ҳокимони кишвар таъсир хоҳанд расонд, то қонунҳое қабул кунанд, ки бартарии аздастрафтаи марди гуноҳро барқарор созанд, он касе ки дар маъбади Худо менишинад ва худро чунин нишон медиҳад, ки гӯё ӯ Худост. Усулҳои римию католикӣ зери ҳимояи давлат гирифта хоҳанд шуд. Эътирози ҳақиқати Китоби Муқаддас дигар аз ҷониби онҳое, ки шариати Худоро меъёри зиндагии худ нагардонидаанд, таҳаммул карда нахоҳад шуд». Review and Herald, December 21, 1897.

The false prophets of Baal ate at Jezebel’s table. Jezebel was the queen and the prophets were her prophets. In verse forty of Daniel eleven Reagan was represented as “chariots” and “horsemen,” symbols of military strength, and also by “ships” a symbol of economic might. Still, in the verse, it was the papacy who is the “king” of the north. Reagan was in subjection to Jezebel prophetically. In that period the world wondered after the beast as pope John Paul II travelled the world more than any other pope. Malachi Martin, a well-known Jesuit author wrote of pope John Paul II in his book, Keys of This Blood. The stated premise of the book was that at the time of John Paul II and Reagan the world was then in a three-way struggle for world rulership between the papacy, the United States and the Soviet Union. Martin predicted that the papacy would prevail in that struggle. The secret alliance between Reagan and the antichrist announced that the movements to heal the deadly wound of the papacy had begun, as illustrated in verse forty and onward in Daniel eleven. Martin’s book re-stated the papacies long held goal of capturing Protestant America. Reagan’s willingness to close his eyes to the fact that the pope is the antichrist of Bible prophecy, according to his own testimony, was based upon his misguided application of the Soviet Union as the antichrist of Bible prophecy.

Пайғамбарони дурӯғини Баал аз дастархони Изобал мехӯрданд. Изобал малика буд, ва он пайғамбарон пайғамбарони вай буданд. Дар ояти чиҳилуми Дониёл ёздаҳум Рейган ҳамчун «аробаҳо» ва «саворон» — рамзҳои қудрати низомӣ — ва ҳамчунин ба воситаи «киштиҳо» — рамзи тавоноии иқтисодӣ — муаррифӣ шудааст. Бо вуҷуди ин, дар он оят, папагӣ ҳамонест, ки «подшоҳи» шимол аст. Рейган ба таври пешгӯёна дар тобеияти Изобал қарор дошт. Дар он давра ҷаҳон аз пайи ваҳшӣ мерафт, зеро папа Юҳанно Павлуси II бештар аз ҳар папаи дигар дар ҷаҳон сафар мекард. Малахи Мартин, нависандаи машҳури йезуит, дар китоби худ, Keys of This Blood, дар бораи папа Юҳанно Павлуси II навишт. Фарзияи баёншудаи китоб ин буд, ки дар замони Юҳанно Павлуси II ва Рейган ҷаҳон он вақт дар як муборизаи сеҷониба барои ҳукмронии ҷаҳонӣ миёни папагӣ, Иёлоти Муттаҳида ва Иттиҳоди Шӯравӣ қарор дошт. Мартин пешгӯӣ кард, ки папагӣ дар он мубориза пирӯз хоҳад шуд. Иттиҳоди махфии миёни Рейган ва зиддимасеҳ эълон мекард, ки ҳаракатҳо барои шифо додани захми марговари папагӣ оғоз ёфтаанд, чунон ки дар ояти чиҳилум ва оятҳои баъдинаи Дониёл ёздаҳум тасвир шудааст. Китоби Мартин ҳадафи деринаи папагиро барои тасарруфи Амрикои протестантӣ аз нав баён кард. Омодагии Рейган барои чашм пӯшидан аз он воқеият, ки папа ҳамон зиддимасеҳи пешгӯии Китоби Муқаддас аст, мувофиқи шаҳодати худи ӯ, бар татбиқи гумроҳонаи ӯ буд, ки Иттиҳоди Шӯравӣ ҳамон зиддимасеҳи пешгӯии Китоби Муқаддас аст.

> “Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist.” Kress Collection, 105.

> «Онҳое ки дар фаҳмиши калом саргардон мешаванд ва маънии зиддимасеҳро намебинанд, бешубҳа худро дар ҷониби зиддимасеҳ қарор хоҳанд дод». Kress Collection, 105.

Reagan was the first of the eight presidents that are identified in the first verses of Daniel eleven, and he is also the first of three of those eight presidents who have a prophetic relationship with the antichrist. In the symbolism of the three alliances of Reagan, Obama and Trump the signature of truth can be discerned. Reagan as the first, typifies the last and the various parallels of Reagan and Trump are amazing and abundant. The middle waymark of the three steps that establishes the Hebrew word “truth” is rebellion, of which Obama’s presidency is such a classic example. May 8, 2025 for the first time a pope was installed who was from the United States, and the secret alliance of Reagan had reached an open alliance of Trump. In 2025, the papacy openly inaugurated a pope from the glorious land of the United States, the very target of its struggles since 1798. What was left for Malachi Martin’s prediction to be fulfilled was the Sunday law where the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet is implemented.

Рейган нахустини он ҳашт президенте буд, ки дар оятҳои аввали Дониёл ёздаҳ муайян шудаанд, ва ӯ ҳамчунин нахустини се нафари он ҳашт президент аст, ки бо зиддимасеҳ робитаи нубувватӣ доранд. Дар рамзшиносии се иттиҳоди Рейган, Обама ва Трамп имзои ҳақиқатро метавон дарёфт. Рейган, ҳамчун аввалин, охиринро намунасозӣ мекунад, ва мувозиҳои гуногуни миёни Рейган ва Трамп шигифтангез ва фаровонанд. Нишонаи миёнаи се қадаме, ки калимаи ибрии «ҳақиқат»-ро барқарор месозад, исён аст, ки давраи президентии Обама чунин намунаи бисёр классикии он мебошад. 8 майи соли 2025 бори аввал попе ба мақом нишонда шуд, ки аз Иёлоти Муттаҳида буд, ва иттиҳоди махфии Рейган ба иттиҳоди ошкори Трамп расида буд. Дар соли 2025 папагӣ ошкоро поперо аз сарзамини ҷалолманди Иёлоти Муттаҳида, ҳамон ҳадафи аслии муборизаҳои худ аз соли 1798, ба тахт нишонд. Он чи барои иҷро шудани пешгӯии Малахӣ Мартин боқӣ монда буд, қонуни якшанбе буд, ки дар он иттиҳоди сегонаи аждаҳо, ҳайвон ва пайғамбари козиб ба иҷро дароварда мешавад.

> “By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.

> «Бо фармоне, ки муассисаи Папаро бар хилофи шариати Худо ба иҷро медарорад, миллати мо худро пурра аз росткорӣ ҷудо хоҳад кард. Вақте ки протестантизм дасти худро аз фарози он шикоф дароз карда, дасти қудрати Румро хоҳад гирифт; вақте ки ӯ аз болои он варта даст дароз намуда, бо Рӯҳгароӣ даст хоҳад фишурд; вақте ки, зери таъсири ин иттиҳоди сегона, кишвари мо ҳар як асли Қонуни Асосии худро ҳамчун ҳукумати протестантӣ ва ҷумҳуриявӣ рад хоҳад кард ва барои густариши дурӯғҳо ва фиребҳои папавӣ тадбир хоҳад дид, он гоҳ мо метавонем бидонем, ки вақти амалкарди шигифтангези Шайтон фаро расидааст ва анҷом наздик аст». Testimonies, volume 5, 451.

On July 4, 2026 Trump intends to celebrate those “250” years, while standing at the midpoint of his presidency. That midpoint is 207 BC, between the battle of Raphia and the battle of Panium. The midpoint of those seventeen years, also identifies the beginning of Nero’s seventeen years that represent the year 313, and the progressive setting up of the church and state image of the beast that leads to the Sunday law of 321, and of verse sixteen. That period begins in 313 with the marriage of east and west, represented by Constantine’s step daughter of the west and Licinius of the east. The period that begins with a marriage alliance between east and west ends with the separation or divorce of east and west. The middle waymark is the first Sunday law.

4 июли соли 2026 Трамп ният дорад он «250» солро ҷашн гирад, дар ҳоле ки дар миёнаи давраи раёсати ҷумҳуриаш қарор дорад. Он нуқтаи миёна 207 то милод аст, дар байни ҷанги Рафия ва ҷанги Паниум. Нуқтаи миёнаи он ҳабдаҳ сол ҳамчунин оғози ҳабдаҳ соли Неронро муайян мекунад, ки соли 313-ро ифода менамоянд, ва барқароршавии тадриҷии сурати ҳайвони ваҳшӣ — иттиҳоди калисо ва давлатро, ки ба қонуни якшанбеи соли 321 ва ба ояти шонздаҳум мебарад. Ин давра дар соли 313 бо издивоҷи шарқ ва ғарб оғоз меёбад, ки онро духтари ӯгайи Константин аз ғарб ва Лициний аз шарқ намояндагӣ мекунанд. Даврае, ки бо паймони издивоҷии байни шарқ ва ғарб оғоз меёбад, бо ҷудоӣ ё талоқи шарқ ва ғарб ба поён мерасад. Нишонаи миёна қонуни аввалини якшанбе аст.

Reagan, Obama and Trump are governed prophetically by the three steps of the everlasting gospel, which are represented as three angels in Revelation fourteen. In Obama’s presidency, which is the second step, there were two popes. Francis, the woke pope, followed Joseph Ratzinger (later Pope Benedict XVI) who served as the head of the Congregation for the Doctrine of the Faith (CDF) from November 25, 1981, until his election as pope on April 19, 2005. Ratzinger retired and Francis began his reign, thus providing a doubling of popes in the reign of Obama.

Рейган, Обама ва Трамп ба таври нубувватӣ аз ҷониби се қадами Инҷили ҷовидона идора мешаванд, ки дар Ваҳй боби чордаҳум ҳамчун се фаришта муаррифӣ шудаанд. Дар давраи президентии Обама, ки қадами дуюм аст, ду поп буданд. Франсис, попи «woke», пас аз Ҷозеф Ратсингер (баъдтар Поп Бенедикти XVI), омад, ки аз 25 ноябри соли 1981 то интихоб шуданаш ба мақоми поп дар 19 апрели соли 2005 ҳамчун сардори Конгрегатсия барои Таълимоти Имон (CDF) хизмат карда буд. Ратсингер истеъфо дод ва Франсис ҳукмронии худро оғоз кард, ва ҳамин тавр дар давраи ҳукмронии Обама дучандшавии попҳо ба вуҷуд омад.

Obama is accused of doubling as both heterosexual and homosexual, and he is a symbol of the false prophet of apostate Protestant America, while being a Muslim, which is also the religion of the false prophet Mohammed. Obama was the representative of the political system of the glorious land—the false prophet of Revelation sixteen, but his actual political sympathies were aligned with the globalists—the dragon. Obama is prophetically schizophrenic representing two false religions, two sexual persuasions and two political systems and in his reign, there were two antichrists. Whether sexual persuasion, political alignment or religious conviction Obama was committed in each area to stay within the closet. Known by some as, “Obama the Divider,” for his efforts to divide the American citizens against themselves, is also reflected by his cloaked personal, political and religious convictions.

Обамаро айбдор мекунанд, ки ӯ ҳамзамон ҳам гетеросексуал ва ҳам гомосексуал мебошад, ва ӯ рамзи пайғамбари козиби Амрикои протестантии муртад аст, дар ҳоле ки худ мусалмон мебошад, ки он низ дини пайғамбари козиб Муҳаммад аст. Обама намояндаи низоми сиёсии замини ҷалол буд — пайғамбари козиби Ваҳй боби шонздаҳ, аммо ҳамдардии воқеии сиёсии ӯ бо ҷаҳонигароён — аждаҳо — мувофиқ буд. Обама аз лиҳози нубувватӣ шизофреник аст ва ду дини козиб, ду тамоюли ҷинсӣ ва ду низоми сиёсиро намояндагӣ мекунад, ва дар давраи ҳукмронии ӯ ду зиддимасеҳ вуҷуд дошт. Хоҳ тамоюли ҷинсӣ бошад, хоҳ ҳамоҳангии сиёсӣ ё эътиқоди динӣ, Обама дар ҳар соҳа мутааҳҳид буд, ки дар пинҳонкорӣ бимонад. Ба назари баъзеҳо бо номи «Обама Тақсимкунанда» маъруф, барои талошҳояш дар ҷудо сохтани шаҳрвандони Амрико бар зидди худи онҳо, ин ҳолат ҳамчунин дар эътиқодҳои пӯшидаи шахсӣ, сиёсӣ ва динии ӯ инъикос меёбад.

The first antichrist of Obama’s reign had run the Congregation for the Doctrine of the Faith for twenty-four years before he became pope. The Congregation for the Doctrine of the Faith is the modern name for what was originally named the Office of the Inquisition. The rebellion of the Obama period corresponds with the number “13,” in the Hebrew word truth that consists of the first letter of the Hebrew alphabet (Reagan) the thirteenth letter (Obama) and Trump the twenty-second letter. The inquisition is certainly a symbol of rebellion. Pope Benedict abdicated his throne to Francis in 2013, during the schizophrenic reign of the symbol of the false prophets of Islam and apostate Protestantism.

Аввалин зиддимасеҳи давраи ҳукмронии Обама, пеш аз он ки папа гардад, бисту чор сол Ҷамъомади Таълимоти Имонро идора мекард. Ҷамъомади Таълимоти Имон номи муосири он чизест, ки дар асл Дафтари Тафтишоти Инквизитсия номида мешуд. Исёни давраи Обама ба шумораи «13» мувофиқат мекунад, дар калимаи ибрии «ҳақиқат», ки аз ҳарфи аввали алифбои ибрӣ (Рейган), ҳарфи сездаҳум (Обама) ва Трамп — ҳарфи бисту дувум — иборат аст. Инквизитсия, бешубҳа, рамзи исён аст. Поп Бенедикт дар соли 2013, дар айёми ҳукмронии шизофрении рамзи пайғамбарони козиби ислом ва протестантизми муртад, тахти худро ба Франсис вогузошт.

The second step in the everlasting gospel is a visual test, and what can be seen in the relation of Obama and the two popes, is the connection between the persecution represented by the Office of the Inquisition, and the globalist’s fixation upon the worship of mother earth as represented by the woke pope. Obama’s Muslim faith represents the angering of the nations brought about by Islam and the failure of apostate Protestantism in fulfilling the responsibility represented by the name of Protestant. A Protestant is to protest Rome, but never to bow to Rome.

Қадами дуюм дар Инҷили ҷовидонӣ имтиҳони аёнӣ аст, ва он чи дар муносибати Обама ва ду поп дида мешавад, пайванди миёни таъқиботест, ки аз ҷониби Идораи Инквизитсия намояндагӣ мешавад, ва васвосаи глобалистон бар ибодати модар-замин, ки аз ҷониби попи «воук» намояндагӣ мегардад. Имони мусалмонии Обама хашмгин шудани халқҳоро, ки аз ҷониби ислом ба вуҷуд оварда шудааст, ва нокомии протестантизми муртадро дар иҷро кардани масъулияте, ки номи протестант ифода мекунад, намояндагӣ менамояд. Протестант бояд ба Рум эътироз кунад, вале ҳаргиз ба Рум сари таъзим фуруд наоварад.

The first of three popes announces to the world that he believes he is the “good pope” of the Catholic guiding prophecy of Fatima. John Paul II believed himself to be Fatima’s “good pope,” who he believes will ultimately rule the entire world with a rod of iron when the three-way struggle between the papacy, the United States and the globalists is finished.

Аввалин аз се папа ба ҷаҳон эълон мекунад, ки бовар дорад ӯ ҳамон «папаи нек»-и пешгӯии роҳнамои католикии Фотима аст. Юҳанно Павели II худро «папаи нек»-и Фотима медонист, ки ба бовари ӯ, вақте ки муборизаи сеҷониба миёни папагарӣ, Иёлоти Муттаҳида ва ҷаҳонигароён ба поён мерасад, дар ниҳоят бар тамоми ҷаҳон бо асои оҳанин ҳукмронӣ хоҳад кард.

The next presidency announces the role of the dragon’s globalists, Islam’s angering of the nations, apostate Protestantism’s failure to be Protestants. The Trump presidency that was inaugurated in 2025 aligns openly with the antichrist of 2025. The light of these three alliances of Rome and the United States is unsealed in the history of the conclusion of the battle of Raphia and the beginning of the battle of Panium. The marriage of Licinius and Constantine’s kingdoms at the beginning of the seventeen years represents the alliance of 2025.

Раёсати навбатӣ нақши ҷаҳонигароёни аждаҳоро эълон менамояд, хашмгин сохтани миллатҳоро аз ҷониби Ислом, ва нокомии протестантизми муртадро дар он ки протестант бошанд. Раёсати Трамп, ки дар соли 2025 ифтитоҳ гардид, ошкоро бо зиддимасеҳи соли 2025 ҳамоҳанг аст. Нури ин се иттиҳоди Рум ва Иёлоти Муттаҳида дар таърихи анҷоми ҷанги Рафия ва оғози ҷанги Паниум кушода мегардад. Ақди издивоҷи салтанатҳои Лициний ва Константин дар оғози ҳабдаҳ сол, иттиҳоди соли 2025-ро намояндагӣ мекунад.

The alliance of 2025 is the counterfeit parable of the ten virgins. First the marriage is accomplished, and then there is a period of investigation that ultimately leads to the second phase of the marriage where the consummation takes place, and the door is shut. The counterfeit parable of the ten virgins began in 2025, and it is consummated at the soon-coming Sunday law of verse sixteen and forty-one of Daniel eleven. In the counterfeit marriage the father is Satan, the bridegroom is the papacy and the bride is apostate Protestant America. In verse fourteen of Daniel eleven, the robbers of Daniel’s people are Rome, who establishes the vision. To reject William Miller’s identification of Rome as the symbol that establishes the vision is parallel to rejecting the first angel’s message and the message of John the Baptist. When the current antichrist took office in 2025, he established the vision of the eight presidents, and fulfilled verse fourteen.

Иттиҳоди соли 2025 тамсили қалбакии масали даҳ бокира аст. Аввал издивоҷ анҷом меёбад, ва баъд давраи тафтиш фаро мерасад, ки дар ниҳоят ба марҳалаи дуюми издивоҷ мебарад, ки дар он пайвастшавии ниҳоӣ сурат мегирад, ва дар баста мешавад. Тамсили қалбакии даҳ бокира дар соли 2025 оғоз ёфт, ва он дар қонуни наздикояндаи якшанбе, дар ояти шонздаҳ ва чилу яки Дониёл ёздаҳ, ба анҷоми ниҳоии худ мерасад. Дар ин издивоҷи қалбакӣ падар Шайтон аст, домод папагӣ аст ва арӯс Амрикои протестантии муртад аст. Дар ояти чордаҳи Дониёл ёздаҳ, ғоратгарони қавми Дониёл Рум мебошанд, ки рӯъёро барпо месозад. Рад кардани муайянсозии Рум аз ҷониби Вилям Миллер ҳамчун рамзе, ки рӯъёро барпо месозад, ҳампояи рад кардани паёми фариштаи аввал ва паёми Яҳёи Таъмиддиҳанда аст. Вақте ки зиддимасеҳи кунунӣ дар соли 2025 ба вазифа нишаст, ӯ рӯъёи ҳашт президентро барпо сохт ва ояти чордаҳро иҷро намуд.

We are now in the temple test; the second test that precedes the litmus and third test.

Ҳоло мо дар озмоиши маъбад қарор дорем; озмоиши дувум, ки пеш аз озмоиши ҳалкунанда ва озмоиши саввум меояд.

We will continue these things in the next article.

Мо ин матлабҳоро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

Back to Articles