Article

# Китоби Дониёл — Рақами яксаду ҳафтоду шашум

Ваҳйи Илоҳӣ ва Бедории Ниҳоӣ: Андешаҳо аз Рӯъёи Дониёл

Author

Jeff Pippenger

Published

April 6, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Дар боби даҳуми Дониёл, Ҷабраил кори пешкаш намудани тафсири комили китоби Дониёлро ба қавми Худо дар рӯзҳои охир ба анҷом мерасонад. Дониёл намояндаи қавми Худо дар рӯзҳои охир аст, ки дар китоби Ваҳй ҳамон яксаду чилу чаҳор ҳазор мебошанд. Аз ин рӯ, яксаду чилу чаҳор ҳазор бедор мешаванд, то дарк намоянд, ки пароканда шудаанд, чунонки Дониёл дар боби нӯҳум инро таҷассум мекунад. Онҳо ҳамчунин ба фаҳмиши он бедор мешаванд, ки озмоиши бузурге, ки бо он сарнавишти абадии онҳо ҳал мегардад, озмоиши ҳайкали ҳайвон аст, ки пеш аз мӯҳр зада шудани онҳо ва пеш аз баста шудани дари файз бо қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида ба вуқӯъ меояд. Онҳо аз ноумедие, ки 18 июли соли 2020 бо онҳо рӯ ба рӯ гардид, мотам доранд, ва дар ҳамон ҳолат ба онҳо манзарае аз Масеҳ дар Қудси Ақдос дода мешавад, чунонки Ишаъё дар боби шашум онро таҷассум мекунад.

Он рӯъё, чунон ки ҳам аз ҷониби Дониёл ва ҳам аз ҷониби Ишаъё тасвир шудааст, ба онҳо имкон медиҳад, ки ҳолати фосиди худро пеши Худованди ҷалол бубинанд, ва ҳар ду то ба хок фурӯтан мегарданд. Сипас Ишаъё саволеро мешунавад, ки мепурсад, Худо киро назди қавми Худ хоҳад фиристод, ва Ишаъё худро пешниҳод мекунад, аммо нахуст пок мегардад.

> Пас ман гуфтам: Вой бар ман! зеро ки ман нобуд шудаам; чунки ман марди лабони нопок ҳастам, ва дар миёни қавме бо лабони нопок сокинам; зеро чашмони ман Подшоҳро, яъне Худованди лашкарҳоро, дидаанд. Он гоҳ яке аз серафимон назди ман парвоз карда омад, ва дар дасташ ангишти афрӯхтае буд, ки онро бо анбур аз болои қурбонгоҳ гирифта буд; ва онро бар даҳони ман ниҳод ва гуфт: Инак, ин ба лабони ту расид; ва гуноҳи ту бардошта шуд, ва хатои ту пок карда шуд. Ва овози Худовандро шунидам, ки мегуфт: Киро бифиристам, ва кист, ки барои Мо биравад? Он гоҳ ман гуфтам: Инак, ман ҳозирам; маро бифирист. Ишаъё 6:5–8.

Ишаъё бо ангиште аз қурбонгоҳ пок карда шуд, ва Дониёл бо дидани рӯъёи сабабовари оинамонанд пок карда шуд, ки бинандаро водор месозад, то ба сурати он чизе ки мебинад, дигаргун шавад. Ба Ишаъё гуфта мешавад, ки паёмро ба қавме бирасонад, ки шунида намешунаванд, ва дида намебинанд.

> Ва Ӯ гуфт: «Бирав ва ба ин қавм бигӯ: “Албатта хоҳед шунид, вале нахоҳед фаҳмид; ва албатта хоҳед дид, вале дарк нахоҳед кард.” Дили ин қавмро фарбеҳ гардон, ва гӯшҳои онҳоро вазнин кун, ва чашмони онҳоро бибанд; мабодо бо чашмони худ бубинанд, ва бо гӯшҳои худ бишнаванд, ва бо дили худ бифаҳманд, ва бозгашт кунанд, ва шифо ёбанд». Ишаъё 6:9, 10.

Ишаъё мехоҳад бидонад, ки то кай бояд бо қавме муомила кунад, ки намефаҳманд ва дарк намекунанд; бинобар ин ӯ саволи «то кай?»‑ро медиҳад.

> Пас ман гуфтам: «Эй Худованд, то кай?» Ва Ӯ ҷавоб дод: «То он даме ки шаҳрҳо бе сокин вайрон гарданд, ва хонаҳо бе одам бимонанд, ва замин тамоман хароб гардад; ва Худованд одамонро ба дур бибарад, ва дар миёни замин таркшавии бузурге ба вуҷуд ояд». Ишаъё 6:11, 12.

Замине, ки дар нубуввати Китоби Муқаддас дар бораи рӯзҳои охир мавзӯи баҳс аст, Иёлоти Муттаҳида мебошад, ки ҳангоме ки харобии миллӣ бо воситаи иртидоди миллии қонуни якшанбе ба амал оварда мешавад, «комилан вайрон» мегардад. Ояти чилу якуми Дониёл ёздаҳ, бо ояти шонздаҳуми ҳамин боб тимсолан пешнамоиш ёфтааст. Дар ояти чилу як «тарки бузург дар миёни замин» ҳамчун сарнагун шудани «бисёре» муайян карда мешавад. Паёми Ишаъё, ки Исо ҳангоми муроҷиат карданаш ба яҳудиёни муноқишакор дар таърихи Ӯ миёни одамон ба он ишора намуд, муайян месозад, ки вақте аз қавми пешини аҳд гузашта мешавад, он гоҳ онҳо гӯшҳо ва чашмоне доранд, ки намефаҳманд ва дарк намекунанд. Паёми Ишаъё даъвати ниҳоиро ба адвентизми Лоудикия ифода мекунад, ки дар қонуни якшанбе ба анҷом мерасад, он ҷо ки адвентизми Лоудикия аз даҳони Худованд қай карда мешавад.

> Вай ҳамчунин ба замини ҷалоломез дохил хоҳад шуд, ва бисёр кишварҳо сарнагун хоҳанд гашт; аммо инҳо аз дасти ӯ раҳо хоҳанд ёфт: Адӯм, ва Мӯоб, ва сарварони банӣ-Аммӯн. Дониёл 11:41.

Ба Ишаъё ва Дониёл масъулият дода шудааст, ки даъвати ниҳоиро ба Лоудикия пешкаш намоянд, ва ҳангоми ламси сеюми Дониёл дар боби даҳум ӯ барои ин вазифа қувват мебахшад.

> Пас шахсе дигаре, ки шабеҳи инсон менамуд, омада, маро ламс кард ва маро қувват бахшид, ва гуфт: «Эй марди бисёр маҳбуб, матарс; осоиштагӣ бар ту бод; қавӣ бош, оре, қавӣ бош». Ва ҳангоме ки ӯ бо ман сухан гуфт, ман қувват ёфтам ва гуфтам: «Бигзор оғоям сухан гӯяд, зеро ту маро қувват бахшидӣ». Дониёл 10:18, 19.

Дониёл қувват бахшида шуд, то он паёмеро, ки ҳангоми фаромадани Микоил дар боби даҳум дарёфт намуд, баён кунад. Ба Ишаъё иттилоъ дода шуд, ки мебоист ин паёмро то қонуни якшанбе расонад. Ҳангоми қонуни якшанбе боқимондае барпо хоҳад шуд.

> Пас ман гуфтам: «Эй Худованд, то кай?» Ва Ӯ ҷавоб дод: «То он вақт ки шаҳрҳо бе сокин вайрон шаванд, ва хонаҳо бе одам бимонанд, ва замин комилан хароб гардад; ва Худованд одамонро дур барад, ва дар миёни замин таркшавии бузурге падид ояд. Аммо ҳанӯз дар он даҳяк хоҳад буд, ва он боз хоҳад гашт, ва фурӯ бурда хоҳад шуд: мисли дарахти теребинт ва мисли булут, ки ҳангоми рехтани баргҳояшон ҷавҳари онҳо дар онҳо мемонад; ҳамчунин насли муқаддас ҷавҳари он хоҳад буд». Ишаъё 6:11–13.

Ҳангоме ки «дар миёни замин тарки бузурге» ба вуҷуд ояд (дар замони қонуни якшанбе), «даҳяк»-е зоҳир хоҳад шуд, ки «ҷавҳари» он «насли муқаддас» аст. Решаи калимаи ибрие, ки ба «даҳяк» тарҷума шудааст, «ушр» аст. Худованд дар вақти қонуни якшанбе «ушр»-е хоҳад дошт, ки «бозгаштаанд».

> Ва тамоми даҳяки замин, хоҳ аз тухми замин бошад, хоҳ аз меваи дарахт, аз они Худованд аст; он барои Худованд муқаддас аст. Ва агар касе бихоҳад чизе аз даҳяки худро бозхарад, бояд бар он панҷяки онро низ биафзояд. Ва дар бораи даҳяки гала ё рама, яъне аз ҳар он чи зери асо мегузарад, даҳумаш барои Худованд муқаддас хоҳад буд. Ибодат 27:30–32.

«Даҳяк»-е ки «бозмегардад», барои Худованд муқаддас аст, ва он насиби Худованд мебошад.

> Зеро ҳиссаи Худованд қавми Ӯст; Яъқуб қуръаи мероси Ӯст. Такрори Шариат 32:9.

Онҳое ки пеш аз қонуни якшанбе бозгашт кардаанд, ҳамон касоне мебошанд, ки аз ҷониби Ирмиё намояндагӣ шудаанд ва ноумедии аввалро аз сар гузаронидаанд; ба онҳо Худованд ваъда дода буд, ки агар бозгашт кунанд, даҳони Худованд, ё сухангӯёни Ӯ хоҳанд буд.

> Суханони Ту ёфт шуданд, ва ман онҳоро хӯрдам; ва каломи Ту барои ман шодмонӣ ва хурсандии дилам гардид; зеро ман ба номи Ту хонда шудаам, эй Худованд Худои лашкарҳо. Дар маҷлиси тамасхуркунандагон нанишастам ва шодӣ накардам; ба сабаби дасти Ту танҳо нишастам, зеро маро аз хашм пур кардаӣ. Чаро дарди ман доимист, ва ҷароҳати ман бедаво, ки аз шифо ёфтан сарпечӣ мекунад? Оё Ту барои ман тамоман мисли дурӯғгӯ хоҳӣ буд, ва мисли обҳое, ки хиёнат мекунанд? Бинобар ин, чунин мегӯяд Худованд: Агар баргардӣ, он гоҳ туро боз хоҳам овард, ва ту пеши Ман хоҳӣ истод; ва агар гаронбаҳоро аз паст ҷудо кунӣ, мисли даҳони Ман хоҳӣ буд; бигзор онҳо назди ту баргарданд, аммо ту назди онҳо барнагард. Ва Ман туро барои ин қавм девори муҳками биринҷин хоҳам гардонид; ва онҳо бар зидди ту ҷанг хоҳанд кард, вале бар ту ғолиб нахоҳанд шуд; зеро Ман бо ту ҳастам, то туро наҷот диҳам ва халос кунам, мегӯяд Худованд. Ва Ман туро аз дасти шарирон раҳо хоҳам кард, ва туро аз дасти золимон хоҳам харид. Ирмиё 15:16–21.

Боқимонда, ё он даҳяке, ки дар шаҳодати Ишаъё бармегардад, бояд хӯрда мешуданд, зеро паёми Худо ба онҳо дода шуда буд, ва Каломи Ӯ бояд хӯрда мешуд. Онҳо касоне буданд, ки даҳони Худо хоҳанд буд, ва бо ин амал онҳо Каломи Худоро пешкаш мекарданд, ки бояд аз ҷониби онҳое, ки наҷотро меҷӯянд, хӯрда шавад. Ирмиё дар «маҷлиси масхаракунандагон» нанишаст, зеро, чунон ки бо Дониёл буд, вақте ӯ рӯъёро дид, «маҷлиси масхаракунандагон» гурехт. Ирмиё гумон карда буд, ки Худо ба ӯ дурӯғ гуфтааст, зеро дасти Худо иҷозат дода буд, ки нахустин ноумедии 19 апрели 1844 дар таърихи миллеритӣ, ва 18 июли 2020 дар айёми охир, рух диҳад. Ваъда барои Ирмиё ин буд, ки агар ӯ «баргардад», ва дар порчаи Ишаъё, «он даҳяк» «бармегардад».

Агар Ирмиё «бозгардад», ӯ ҷузъи «даҳяки» Ишаъё мебошад, ки муқаддас аст, ва насиби Худованд аст, ки «ҷавҳари» он дар онҳо мебошад. Калимаи ибрии «ҷавҳар» ба маънои сутун аст, ва ба «сутун» гардонида шудан ҳамон ваъдаест, ки ба филаделфиён дода шудааст.

> Касеро ки ғолиб ояд, сутуне дар маъбади Худои Худ хоҳам гардонид, ва ӯ дигар ҳаргиз аз он берун нахоҳад рафт; ва бар ӯ номи Худои Худ, ва номи шаҳри Худои Худро, ки Ерусалими нав аст, ки аз осмон аз ҷониби Худои Худ нозил мешавад, хоҳам навишт; ва номи нави Худро низ бар ӯ хоҳам навишт. Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд. Ваҳй 3:12, 13.

«Сутун», яъне «моҳияти» онҳо, иттиҳоди илоҳият ва инсониятро ифода мекунад, зеро Масеҳ ҳамон «сутун»-ест, ки маъбадро нигоҳ медорад.

> «Дар ҳамин ҳолати маъюсӣ ман хобе дидам, ки бар зеҳни ман таъсири амиқ гузошт. Ман хоб дидам, ки маъбадеро мебинам, ки бисёре аз одамон ба сӯи он мешитофтанд. Фақат онҳое ки дар он маъбад паноҳ мегирифтанд, ҳангоме ки муҳлат ба анҷом мерасид, наҷот меёфтанд. Ҳамаи онҳое ки дар берун мемонданд, барои абад ҳалок мешуданд. Анбӯҳи мардум дар берун, ки ҳар яке ба корҳои гуногуни худ машғул буданд, онҳоеро, ки ба маъбад медаромаданд, масхара ва истеҳзо мекарданд ва ба онҳо мегуфтанд, ки ин нақшаи наҷот фиреби маккоронаест, ва дар асл ҳеҷ хатаре нест, ки аз он парҳез бояд кард. Онҳо ҳатто бархе аз онҳоро дошта медоштанд, то аз шитобон дохили деворҳо шуданашон монеъ гарданд.»

> «Ман аз он метарсидам, ки маро масхара кунанд, ва беҳтар донистам, ки то пароканда шудани издиҳом, ё то он даме ки битавонам аз назари онҳо пинҳон ворид шавам, интизор бимонам. Аммо шумора ба ҷойи он ки кам шавад, афзоиш меёфт, ва аз тарси он ки дер нашавад, бо шитоб хонаи худро тарк карда, аз миёни издиҳом роҳ кушода пеш рафтам. Дар изтироби худ барои расидан ба маъбад, на издиҳоме, ки маро иҳота карда буд, пай бурдам ва на ба он эътино кардам. Ҳангоми ворид шудан ба бино, дидам, ки он маъбади бузург бар як сутуни азим устувор буд, ва ба он баррае, ки сахт маҷрӯҳ ва хуншор буд, баста шуда буд. Чунон менамуд, ки мо, ҳозирон, медонистем, ки ин барра ба хотири мо дарида ва кӯфта шудааст. Ҳар касе ки ба маъбад дохил мешуд, бояд ба ҳузури он меомад ва гуноҳони худро иқрор мекард.»

> «Дар пеши Барра андаке боло курсиҳои баланд гузошта шуда буд, ки бар онҳо гурӯҳе нишаста буданд, ки бисёр хушнуд менамуданд. Нури осмон гӯё бар чеҳраҳои онҳо медурахшид, ва онҳо Худоро ҳамду сано мегуфтанд ва сурудҳои сипосгузории шодмонаро месуруданд, ки гӯё ба мусиқии фариштагон монанд буд. Инҳо ҳамон касоне буданд, ки пештар назди Барра омада, ба гуноҳҳои худ иқрор шуда, омурзиш ёфта буданд ва акнун бо интизори шодмонӣ мунтазири воқеаи фараҳбахше буданд.»

> «Ҳатто баъд аз он ки ман ба бино даромадам, тарсе маро фаро гирифт ва эҳсоси шарм бар ман омад, ки бояд худро дар назди ин мардум фурӯтан созам. Аммо чунин менамуд, ки маҷбур будам ба пеш ҳаракат кунам, ва оҳиста-оҳиста роҳамро гирди сутун пеш мебурдам, то барраро рӯ ба рӯ шавам, ки ногаҳон карнай садо дод, маъбад ба ларза даромад, нидоҳои зафар аз ҷониби муқаддасони гирдомада бархост, нуре даҳшатангез биноро равшан сохт, баъд ҳама чиз ба торикии шадид фурӯ рафт. Ҳамаи он мардумони хушбахт ҳамроҳи он нур нопадид шуда буданд, ва ман танҳо дар ваҳшати хомӯши шаб боқӣ мондам. Ман бо азоби ҷон бедор шудам ва базӯр метавонистам худро бовар кунонам, ки дар хоб будаам. Ба назарам чунин менамуд, ки ҳалокати ман муқаррар шудааст, ва Рӯҳи Худованд маро тарк кардааст, то дигар ҳаргиз бознагардад». Testimonies, volume 1, 27.

«Моҳият», яъне он чӣ дар дохили даҳякест, ки бозмегардад, ҳамон «сутун» аст, ки маъбадро нигоҳ медорад. Дониёл рӯъёи сабабии Барраеро дид, ки бар сутун овехта шуда буд, ва Барра ҳамон «сутун» буд. Вақте ки Дониёл он рӯъёи бузургро дид, ӯ ба сурати сутун дигаргун карда шуд; ва даҳяки Ишаъё низ дар дохили худ «моҳият» (сутун)-ро доранд, ва он моҳият бояд аз ҷониби ҳамаи онҳое, ки мехоҳанд ба маъбад дароянд, «хӯрда» шавад. Онҳое ки ба маъбад медароянд ва он моҳиятро мехӯранд, рамаи дигари Худо мебошанд, ки ба паёми парчаме, ки ҳангоми қонуни якшанбе барафрошта мешавад, посух медиҳанд, вақте ки дар замин тарки бузурге рух медиҳад. «Насли муқаддас», ки ҳамон моҳияти Ишаъёст, ҳамон Барраест, ки аз бунёди ҷаҳон забҳ шуда буд.

Он даҳуме, ки бозмегардад, аз дасти шарир раҳо хоҳад шуд, ҳангоме ки дар вақти қонуни якшанбе ҷудоии Филаделфия ва Лаодикия барои абад муқаррар мегардад, ва он гоҳ бисёре сарнагун мешаванд. Онҳое ки сарнагун мешаванд, ҳамчун шарироне шинохта мешаванд, ки намефаҳманд. Онҳо ҳамчунин аз дасти золими даҳшатнок раҳо хоҳанд шуд, зеро нишони ҳайвонро қабул нахоҳанд кард.

> Худованд Худо чунин мегӯяд: Ман низ издиҳоми Мисрро бо дасти Набукадреззар, подшоҳи Бобил, нест хоҳам кард. Ӯ ва қавмаш бо ӯ, ки саҳмгинтарини халқҳоянд, оварда хоҳанд шуд, то ин заминро хароб созанд; ва шамшерҳои худро бар Миср хоҳанд кашид, ва заминро аз кушташудагон пур хоҳанд кард. Ва Ман дарёҳоро хушк хоҳам кард, ва заминро ба дасти шарирон хоҳам супурд; ва замин ва ҳар он чиро, ки дар он аст, ба дасти бегонагон хароб хоҳам сохт: Ман, Худованд, инро гуфтаам. Ишаъё 30:10–12.

«даҳшатноки халқҳо» лашкари васитавии подшоҳи шимол аст. Он нишоне ки дар қонуни якшанбе барафрохта мешавад, аз дасти бокираҳои аблаҳ, ё шарир, раҳо карда мешавад, ва ҳамчунин аз дасти даҳшатноки халқҳо низ раҳо карда мешавад. Масъалае ки мо дар ин ҷо баррасӣ мекунем, ин аст, ки Ишаъё, ва Дониёл, ва Ирмиё, ва Ҳизқиёл, ва Юҳанно ҳама барои муаррифии эҳё ва қувватёбии яксаду чилу чор ҳазор нафаре истифода мешаванд, ки аз ноумедии 18 июли соли 2020 бозмегарданд. Дар рӯъёи ниҳоии Дониёл, рӯъёе ки назди дарёи Ҳиддақил дода шудааст, ба Дониёл фаҳмонида мешавад, ки ҳам рӯъёҳои дохилӣ ва ҳам берунии Каломи нубувватии Худоро дарк кунад, ва ӯ тақвият дода мешавад, то он паёмро пешниҳод намояд.

Паёми ботинӣ ва зоҳирӣ бо таърифи нубувватии сар, ё «қалъа», дар ояти даҳум ба ҳам оварда мешавад, ки ҷанги Украинаро, ки айни ҳол аз ҷониби Путин пеш бурда мешавад, муайян месозад. Он калиди шинохтани сар, татбиқи ботинӣ ва зоҳирӣ дорад, ва оғози он ҷанг давраеро ишора мекунад, ки дар он ҳар ду сар мавзӯи нубувват мегарданд. Қалъа ё сар, ҳамчун Русия, ҷанги дуюми ноибиро муайян мекунад, ки ба ҷанги сеюми ноибӣ мебарад, ки он оғози Ҷанги Якуми Ҷаҳонии III-ро нишон медиҳад, чунон ки дар ояти понздаҳум бо ҷанги Паниум тимсол оварда шудааст.

Ояти шонздаҳум Қонуни Якшанбе аст, ва бинобар ин аз соли 2014, вақте ки ҷанги Украина оғоз ёфт, чунон ки дар оятҳои ёздаҳум ва дувоздаҳум тасвир шудааст, то Қонуни Якшанбе кори ниҳоие, ки ба мӯҳргузории қавми Худо вобаста аст, ба анҷом мерасад. Тафсири Ҷабраил дар боби ёздаҳуми Дониёл паёмест, ки қавми Худоро муқаддас мегардонад, ё мӯҳр мекунад. Ин ҳақиқатро аз даст додан, маънои аз даст додани ҳамаро дорад. Нубуввате, ки кушода шудааст ва дар китоби Ваҳй «Ваҳйи Исои Масеҳ» номида мешавад, ва ки китоби Ваҳй онро ҳамчун кушодашавандае муайян мекунад, ки андак пеш аз анҷоми муҳлати файз кушода мешавад, порчаи мушаххасе аз китоби Дониёл аст.

> Ва ӯ ба ман мегӯяд: «Суханони нубуввати ин китобро мӯҳр макун, зеро ки вақт наздик аст. Ҳар кӣ золим аст, бигзор боз ҳам золим бошад; ва ҳар кӣ палид аст, бигзор боз ҳам палид бошад; ва ҳар кӣ одил аст, бигзор боз ҳам одил бошад; ва ҳар кӣ муқаддас аст, бигзор боз ҳам муқаддас бошад». Ваҳй 22:10, 11.

Дар айёми охир замони муайяне ҳаст, ки дар он нубуввати ниҳоӣ кушода мешавад, зеро оят мегӯяд: «вақт наздик аст». Ҳамин иборае, ки дар боби охирини Ваҳй ҷой гирифтааст, ҳамчунин дар боби аввали он низ дида мешавад.

> Ваҳйи Исои Масеҳ, ки Худо ба Ӯ дод, то ба бандагони Худ он чизҳоро нишон диҳад, ки ба зудӣ бояд ба амал оянд; ва Ӯ онро ба воситаи фариштаи Худ фиристода, ба бандаи Худ Юҳанно ишоратан маълум кард; Ӯ бар каломи Худо, ва бар шаҳодати Исои Масеҳ, ва бар ҳар он чӣ дидааст, шаҳодат дод. Хушо касе ки мехонад, ва онҳое ки суханони ин нубувватро мешунаванд ва он чиро, ки дар он навишта шудааст, нигоҳ медоранд; зеро вақт наздик аст. Ваҳй 1:1–3.

Дусаду бисту, ва бинобар ин бисту ду, рамзҳои пайвастшавии Илоҳият бо инсоният мебошанд; ва кори ниҳоии фариштаи сеюм, ки мӯҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор аст, дар доираи заминаи нубувватии масали даҳ бокира ба анҷом мерасад. Бокирагони хирадманди айёми охир аввалин ноумедии худро 18 июли соли 2020 аз сар гузарониданд, ва онҳо чун устухонҳои мурда дар кӯчаи Ваҳй боби ёздаҳ пароканда буданд, то моҳи июли соли 2023, бисту ду сол пас аз он ки раванди мӯҳргузорӣ дар соли 2001 оғоз ёфт. «Он вақт замон наздик буд», ва пас Худованд «овозе дар биёбон»-ро барпо кард, ки паёмро аз Ҷабраил гирифта буд; ва Ҷабраил онро аз Масеҳ гирифта буд; ва Масеҳ онро аз Падар гирифта буд.

Пас он гоҳ он овоз паёмро ба калисоҳо ирсол намуд, ва он ба василаи усулҳои электронӣ фиристода шудааст, ба тавре ки мумкин аст хонда шавад ва ё шунида шавад; ҳоло ин дар зиёда аз шаст забон дастрас аст. Қисмате аз нубувват, ки муҳраш кушода шуд, яъне ҳамон паём, дар китоби Дониёл ёфт мешавад.

> «Китобе ки муҳр зада шуда буд, Ваҳй нест, балки он қисми нубуввати Дониёл аст, ки ба айёми охир дахл дорад. Фаришта амр кард: “Вале ту, эй Дониёл, ин суханонро пинҳон дор, ва китобро то вақти охир муҳр намо.” Дониёл 12:4». «Аъмоли Ҳаввориён», 585.

«Бахше аз нубуввати Дониёл, ки ба рӯзҳои охир тааллуқ дорад», ояти чиҳилум аст. Ин на танҳо худи ояти чиҳилум аст, балки он бахши ояти чиҳилум мебошад, ки пас аз вақти поён дар соли 1989 ва пеш аз қонуни якшанбеии ояти чиҳилу якум тасвир шудааст. Таърихи ояти чиҳилум, ки дар дохили худи оят ҳеҷ зикре аз он нест, ҳамон бахши нубувватест, ки ба рӯзҳои охир тааллуқ дорад ва мӯҳр шуда буд, ва аз моҳи июли соли 2023 барои онҳое, ки интихоб мекунанд бубинанд ва бишнаванд, дар ҳоли кушода шудан аст.

Ояти чиҳил ҳеҷ чизеро аз таърихе, ки пас аз фурӯпошии Иттиҳоди Шӯравӣ дар соли 1989 то ба қонуни якшанбеи ояти чилу як баъд меояд, сабт намекунад, аммо он пояи нубувватиро фароҳам меоварад, ки хатҳои дигари нубувват бояд бар он қарор дода шаванд. Онҳое ки намехоҳанд бубинанд ва бишнаванд, ки усули «хат бар хат» ҳамон усули борони охир аст, қудрати дидани таърихи пинҳони ояти чиҳилро надоранд; ва ҳамон таърих Ваҳйи Исои Масеҳ аст, ки Ҷабраил омада буд, то онро барои Юҳанно ва Дониёл тафсир намояд.

Мо ин омӯзишро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> «Дар Берея Павлус боз кори худро аз он оғоз кард, ки ба куништи яҳудиён даромада, Инҷили Масеҳро мавъиза намояд. Ӯ дар бораи онҳо мегӯяд: “Инҳо аз аҳли Таслӯникӣ наҷибтар буданд, зеро каломро бо тамомии омодагии дил қабул мекарданд ва ҳар рӯз Навиштаҳоро меомӯхтанд, то бубинанд, ки оё ин чизҳо чунин ҳастанд ё не. Аз ин рӯ бисёре аз онҳо имон оварданд; ҳамчунин аз занони мӯътабари юнонӣ ва аз мардон низ андак набуд.”»

> «Ҳангоми баён шудани ҳақиқат, онҳое ки бо ростқавлӣ мехоҳанд дар роҳи дуруст бошанд, ба ҷустуҷӯи ҷиддии Навиштаҳо бедор хоҳанд шуд. Ин натиҷаҳоеро ба вуҷуд хоҳад овард, ки ба он чизе монанданд, ки бо заҳматҳои расулон дар Берия ҳамроҳ буд. Аммо онҳое ки дар ин рӯзҳо ҳақиқатро мавъиза мекунанд, бо бисёре рӯ ба рӯ мешаванд, ки баръакси бериён ҳастанд. Онҳо наметавонанд таълимоте, ки ба онҳо пешниҳод мешавад, рад намоянд, вале ниҳоят бемайлиро нисбат ба таҳқиқ кардани далелҳое, ки ба нафъи он пешкаш мешаванд, зоҳир мекунанд, ва чунин мепиндоранд, ки ҳатто агар ин ҳақиқат ҳам бошад, аҳамияти андаке дорад, ки онҳо онро бипазиранд ё не. Онҳо гумон мекунанд, ки имон ва урфу одатҳои кӯҳнаи онҳо барояшон басанда аст. Аммо Худованд, ки фиристодагони Худро бо паёме барои ҷаҳон равона кардааст, мардумро барои тарзи муносибате, ки нисбат ба суханони бандагони Ӯ нишон медиҳанд, масъул хоҳад дошт. Худо ҳар касро мувофиқи нуре, ки ба ӯ пешниҳод шудааст, доварӣ хоҳад кард, хоҳ он барояшон равшан бошад ё не. Вазифаи онҳост, ки монанди бериён таҳқиқ намоянд. Худованд ба воситаи набӣ Ҳушаъ мегӯяд: “Қавми Ман аз набудани дониш ҳалок мешаванд; азбаски ту донишро рад кардаӣ, Ман низ туро рад хоҳам кард.”»

> «Ақлҳои беруниёнро таассуб танг накарда буд, ва онҳо омода буданд, ки ҳақиқатҳоеро, ки расулон мавъиза мекарданд, таҳқиқ намоянд ва бипазиранд. Агар мардуми замони мо ба намунаи он беруниёни наҷиб пайравӣ мекарданд, дар ин ки ҳар рӯз Навиштаҳоро меҷустанд ва паёмҳоеро, ки ба онҳо оварда мешуд, бо он чи дар он ҷо сабт шудааст, муқоиса менамуданд, имрӯз ба ҷойи як нафар, ҳазорон нафар ба шариати Худо вафодор мебуданд. Аммо бисёре аз онҳое ки даъвои дӯст доштани Худоро доранд, ҳеҷ хоҳише надоранд, ки аз гумроҳӣ ба ҳақиқат рӯ оваранд, ва онҳо ба афсонаҳои дилписанди айёми охир мечаспанд. Хато зеҳнро кӯр месозад ва аз Худо дур мебарад; аммо ҳақиқат ба зеҳн нур медиҳад, ва ба ҷон ҳаёт мебахшад». Sketches from the Life of Paul, 87, 88.

Back to Articles