Article

# The Book of Daniel - Number Fifty-Four

Китоби Дониёл — Рақами панҷоҳу чор

Unveiling the Last Days: Daniel’s Quest for Understanding

Ошкор сохтани айёми охир: ҷустуҷӯи Дониёл барои дарёфти фаҳмиш

Author

Jeff Pippenger

Published

January 18, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We ended a recent article with a passage from Prophets and Kings, where Sister White identified that Daniel was seeking to “understand the relation sustained by the seventy years’ captivity, as foretold through Jeremiah, to the twenty-three hundred years that in vision he heard the heavenly visitant declare should elapse before the cleansing of God’s sanctuary.”

Мо як мақолаи ахирро бо порчае аз «Паёмбарон ва Подшоҳон» ба поён расондем, ки дар он Хоҳар Уайт нишон дод, ки Дониёл мекӯшид «муносибати миёни асирии ҳафтодсолаеро, ки ба воситаи Ирмиё пешгӯӣ шуда буд, ва ду ҳазору сесад солеро, ки ӯ дар рӯъё шунид, ки фиристодаи осмонӣ эълон намуд, бояд пеш аз поксозии муқаддасгоҳи Худо сипарӣ гардад, дарк намояд».

> “Through another vision further light was thrown upon the events of the future; and it was at the close of this vision that Daniel heard ‘one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision?’ Daniel 8:13. The answer that was given, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed’ (verse 14), filled him with perplexity. Earnestly he sought for the meaning of the vision. He could not understand the relation sustained by the seventy years’ captivity, as foretold through Jeremiah, to the twenty-three hundred years that in vision he heard the heavenly visitant declare should elapse before the cleansing of God’s sanctuary. The angel Gabriel gave him a partial interpretation; yet when the prophet heard the words, ‘The vision … shall be for many days,’ he fainted away. ‘I Daniel fainted,’ he records of his experience, ‘and was sick certain days; afterward I rose up, and did the king’s business; and I was astonished at the vision, but none understood it.’ Verses 26, 27.” Prophets and Kings, 553, 554.

> «Тавассути рӯъёи дигар нури бештаре бар рӯйдодҳои оянда андохта шуд; ва маҳз дар анҷоми ин рӯъё буд, ки Дониёл шунид: “як муқаддас сухан мегуфт, ва муқаддаси дигар ба он муқаддасе ки сухан мегуфт, гуфт: Ин рӯъё то кай давом хоҳад кард?” Дониёл 8:13. Посухе ки дода шуд, “То ду ҳазору сесад шому субҳ; ва он гоҳ муқаддасгоҳ пок хоҳад шуд” (ояти 14), ӯро саргардон сохт. Ӯ бо ҷиддият дар пайи дарёфти маънои рӯъё буд. Ӯ наметавонист робитаи миёни асорати ҳафтодсола, ки ба воситаи Ирмиё пешгӯӣ шуда буд, ва ду ҳазору сесад солеро, ки дар рӯъё шунид фиристодаи осмонӣ эълон мекард, ки бояд пеш аз покшавии муқаддасгоҳи Худо сипарӣ гардад, дарк намояд. Фаришта Ҷабраил ба ӯ тафсири қисмане дод; аммо ҳангоме ки пайғамбар суханони “Рӯъё ... барои рӯзҳои бисёр хоҳад буд”-ро шунид, аз ҳуш рафт. “Ман, Дониёл, беҳуш шудам,” ӯ дар бораи таҷрибаи худ менависад, “ва чанд рӯз бемор будам; баъд аз он бархостам ва корҳои подшоҳро анҷом медодам; ва аз рӯъё дар ҳайрат монда будам, вале ҳеҷ кас онро нафаҳмид.” Оятҳои 26, 27». — Пайғамбарон ва Подшоҳон, 553, 554.

The Millerites never arrived to a complete understanding of the foundational message they proclaimed. When the time arrived that the Lion of the tribe of Judah sought to provide more information upon the “seven times,” they transitioned into the Laodicean experience, and seven years later rejected the light of the “seven times” altogether. They never saw the full relationship of the seventy years and the twenty-three hundred years, which Daniel had earnestly sought to understand. Daniel represents God’s people of the last days.

Миллериён ҳеҷ гоҳ ба дарки комили паёми бунёдие, ки эълон мекарданд, нарасиданд. Вақте замоне фаро расид, ки Шери қабилаи Яҳудо хост дар бораи «ҳафт замон» маълумоти бештар диҳад, онҳо ба таҷрибаи Лаодикия гузаштанд, ва ҳафт сол баъд нури «ҳафт замон»-ро тамоман рад карданд. Онҳо ҳаргиз робитаи пурраи миёни ҳафтод сол ва ду ҳазору сесад солро, ки Дониёл бо ҷиддият мехост бифаҳмад, надиданд. Дониёл намояндаи қавми Худо дар айёми охир аст.

The land enjoying its sabbaths is the part of the covenant that was given to ancient Israel that included the light of the resting of the land every seventh year. That covenant included the cycle of seven years repeating seven times. It included the release and restoration of property and slaves at the conclusion ending of the seven cycles of seven years (forty-nine years) during the celebration known as the jubilee. The Jews were disobedient to those covenant principles, and 2 Chronicles identified that the seventy years of captivity, spoken of by Jeremiah the prophet, represented a prior four hundred and ninety years of rebellion. In four hundred and ninety years, if ancient Israel had obeyed the directions within the covenant as set forth in Leviticus twenty-five, there would have been a total of seventy of those years in which the land rested. A biblical year is three hundred and sixty days, and three hundred and sixty days multiplied by seven (“seven times”) equals twenty-five hundred and twenty days.

Ба замин аз шанбеҳои худ баҳраманд шудан он қисми аҳд аст, ки ба Исроили қадим дода шуда буд ва амри ором гирифтани заминро дар ҳар соли ҳафтум дар бар мегирифт. Он аҳд даври ҳафт солро, ки ҳафт бор такрор мешуд, дар бар мегирифт. Он озод кардан ва барқарор намудани молу мулк ва ғуломонро дар анҷоми ҳафт даври ҳафтсола (чилу нӯҳ сол) ҳангоми ҷашне, ки «юбилей» ном дошт, дар бар мегирифт. Яҳудиён ба он усулҳои аҳд нофармонӣ карданд, ва 2 Вақоеънома нишон медиҳад, ки ҳафтод соли асирӣ, ки Ирмиёи набӣ дар бораи он сухан гуфта буд, намояндаи чорсаду навад соли исёни пешин буд. Дар чорсаду навад сол, агар Исроили қадим ба дастурҳои даруни аҳд, чунон ки дар Ибодат 25 баён шудааст, итоат карда буд, ҷамъан ҳафтод сол аз он солҳо вуҷуд медошт, ки дар онҳо замин ором мегирифт. Соли библиявӣ сесаду шаст рӯз аст, ва сесаду шаст рӯз, ки ба ҳафт («ҳафт бор») зарб карда мешавад, ба ду ҳазору панҷсаду бист рӯз баробар аст.

The seventy years is absolutely connected to the land resting, which is absolutely connected with the “seven times.” Daniel was seeking to “understand the relation” of “the seventy years’ captivity,” “to the twenty-three hundred years” “before the cleansing of God’s sanctuary.” He was therefore seeking to understand the relation of the “chazon” vision and the “mareh” vision. It is impossible to understand that relation, without acknowledging the resting of the land in Leviticus twenty-five and twenty-six with the captivity of seventy years spoken of by Jeremiah. If you do not believe the “seven times” represents a prophetic period of twenty-five hundred and twenty years, you remove yourself from being those represented by Daniel in the last days. The Millerites believed the “seven times” was a time prophecy, but Adventism no longer does.

Ҳафтод сол ба таври мутлақ бо оромии замин пайваст аст, ва он низ ба таври мутлақ бо «ҳафт замон» алоқаманд мебошад. Дониёл дар ҷустуҷӯи он буд, ки «муносибати» «асорати ҳафтодсола»-ро бо «дуқ ҳазору сесад сол», «пеш аз покшавии муқаддасгоҳи Худо», «дарёбад». Пас, ӯ дар ҷустуҷӯи фаҳмидани муносибати рӯъёи «chazon» ва рӯъёи «mareh» буд. Фаҳмидани он муносибат ғайриимкон аст, агар оромии замин дар Левизод 25 ва 26 бо асорати ҳафтодсолае, ки Ирмиё аз он сухан гуфтааст, эътироф карда нашавад. Агар шумо бовар надошта бошед, ки «ҳафт замон» як давраи нубувватии дувуним ҳазору бист солро ифода мекунад, шумо худро аз ҷумлаи онҳое дур месозед, ки дар айёми охир аз ҷониби Дониёл намояндагӣ шудаанд. Миллериён бовар доштанд, ки «ҳафт замон» як нубуввати замонӣ буд, вале Адвентизм дигар чунин бовар надорад.

Daniel, as with all prophets, illustrates God’s people at the end of the world, and Sister White’s comments on his desire to understand the relationship between the seventy years (the “seven times”) and the twenty-three hundred years, represents the desire which God’s people of the last days are to possess. As has been stated in previous articles, there are no truths represented upon the 1843 and 1850 charts, that are not directly supported (repeatedly) in the writings of Sister White.

Дониёл, мисли ҳамаи анбиё, қавми Худоро дар охири ҷаҳон таҷассум мекунад, ва шарҳҳои Хоҳар Уайт дар бораи хоҳиши ӯ барои фаҳмидани робитаи миёни ҳафтод сол («ҳафт замон») ва ду ҳазору сесад сол, он хоҳишеро ифода мекунад, ки қавми Худо дар рӯзҳои охир бояд доро бошад. Чунон ки дар мақолаҳои пешин баён шудааст, ҳеҷ ҳақиқате, ки дар нақшаҳои солҳои 1843 ва 1850 нишон дода шудааст, вуҷуд надорад, ки бевосита (такроран) дар навиштаҳои Хоҳар Уайт дастгирӣ нашуда бошад.

Miller’s jewels will shine ten times brighter in the Midnight Cry of the last days, and in doing so, the jewels represent the final test for the virgins of Adventism. Those jewels are the foundational truths represented on Habakkuk’s tables, and the jewels in the casket which were placed upon a table in the middle of Miller’s room. The foundational test is the final test, but so too, is the authority of the Spirit of Prophecy. To reject the foundational truths, which were typified as jewels in Miller’s dream is to simultaneously reject the Spirit of Prophecy.

Ҷавоҳироти Миллер дар Нидои Нимашаби айёми охир даҳ маротиба равшантар хоҳад дурахшид, ва бо ин амал, он ҷавоҳирот озмоиши ниҳоиро барои бокирагони адвентизм ифода менамояд. Он ҷавоҳирот ҳақиқатҳое мебошанд, ки бунёдӣ буда, бар лавҳаҳои Ҳабаққуқ муаррифӣ шудаанд, ва низ он ҷавоҳироти дохили сандуқча, ки бар мизе дар миёни ҳуҷраи Миллер гузошта шуда буданд. Озмоиши бунёдӣ озмоиши ниҳоист, вале ҳамчунин чунин аст ваколати Рӯҳи Нубувват. Рад кардани ҳақиқатҳои бунёдӣ, ки дар хоби Миллер ҳамчун ҷавоҳирот рамзгузорӣ шуда буданд, ҳамзамон маънои рад кардани Рӯҳи Нубувватро дорад.

> “The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony. He will bring in spurious visions to mislead, and will mingle the false with the true, and so disgust people that they will regard everything that bears the name of visions as a species of fanaticism; but honest souls, by contrasting false and true, will be enabled to distinguish between them.” Selected Messages, volume 2, 78.

> «Фиреби аз ҳама охирини Шайтон ин хоҳад буд, ки шаҳодати Рӯҳи Худоро беасар гардонад. “Дар ҷое ки рӯъё нест, қавм ҳалок мешавад” (Масалҳо 29:18). Шайтон бо ҳилагарии бисёр, ба роҳҳои гуногун ва ба воситаи василаҳои гуногун амал хоҳад кард, то эътимоди қавми бақияи Худоро ба шаҳодати ҳақиқӣ мутазалзил созад. Ӯ барои гумроҳ кардан рӯъёҳои қалбакӣ меоварад, ва дурӯғро бо ҳақиқат меомезад, то мардумро чунон безор созад, ки онҳо ҳар чизи дорои номи рӯъёҳоро ҳамчун навъе аз таассуби ифротӣ ба ҳисоб оваранд; аммо ҷонҳои ростқавл, бо муқоисаи дурӯғ ва ҳақиқат, қодир хоҳанд шуд миёни онҳо фарқ гузоранд». Selected Messages, volume 2, 78.

We are now addressing the increase of knowledge that occurred in the history of the Millerites from 1798, until 1844, but we are identifying that even though the Millerites were correct in their prophetic applications, they were limited by the history where they were raised up. We are now in the last days, and in the final generation (the fourth) of Adventism. In this period of time, Adventism has been so indoctrinated with traditions and customs (counterfeit jewels) that it no longer knows what the foundational truths were. Not knowing what those truths are prevents Adventism from understanding the significance of those truths, and makes meaningless the repeated commands to protect and preserve those truths.

Мо ҳоло ба афзоиши дониш, ки дар таърихи миллерчиён аз соли 1798 то 1844 ба амал омад, муроҷиат менамоем; вале муайян месозем, ки, гарчанде миллерчиён дар татбиқоти нубувватии худ дуруст буданд, онҳо аз ҷониби таърихе, ки дар он бархоста буданд, маҳдуд мешуданд. Мо ҳоло дар айёми охир ва дар насли ниҳоии (чаҳоруми) адвентизм қарор дорем. Дар ин фосилаи замонӣ, адвентизм то ба он ҳадд бо анъанаҳо ва расму одатҳо (ҷавоҳироти қалбакӣ) талқин ёфтааст, ки дигар намедонад ҳақоиқи асосӣ чӣ буданд. Надонистани он ки ин ҳақоиқ кадомҳоянд, адвентизмро аз дарки аҳамияти он ҳақоиқ бозмедорад ва фармонҳои такроршавандаро оид ба ҳифз ва нигаҳдории он ҳақоиқ бемаънӣ мегардонад.

Before we proceed further into Gabriel’s interpretation of the vision of the Ulai River, we will address a few relevant points connected with the foundational truths and the authority of the Spirit of Prophecy. The modern theologians argue that the following passage identifies that the longest time prophecy in the Bible is the twenty-three hundred years.

Пеш аз он ки мо ба тафсири Ҷабраил дар бораи рӯъёи дарёи Ӯлой боз ҳам амиқтар ворид шавем, чанд нуктаро, ки ба ҳақоиқи бунёдӣ ва ба нуфузи Рӯҳи Нубувват иртибот доранд, баррасӣ хоҳем кард. Илоҳиётшиносони муосир баҳс мекунанд, ки порчаи зерин нишон медиҳад, ки дарозтарин нубуввати замонӣ дар Китоби Муқаддас ду ҳазору сесад сол аст.

> “The experience of the disciples who preached the ‘gospel of the kingdom’ at the first advent of Christ, had its counterpart in the experience of those who proclaimed the message of His second advent. As the disciples went out preaching, ‘The time is fulfilled, the kingdom of God is at hand,’ so Miller and his associates proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire, that the judgment was at hand, and the everlasting kingdom was to be ushered in. The preaching of the disciples in regard to time was based on the seventy weeks of Daniel 9. The message given by Miller and his associates announced the termination of the 2300 days of Daniel 8:14, of which the seventy weeks form a part. The preaching of each was based upon the fulfillment of a different portion of the same great prophetic period.

> Таҷрибаи шогирдоне, ки дар аввали омадани Масеҳ «Инҷили Малакут»-ро мавъиза мекарданд, ҳамтои худро дар таҷрибаи онҳое дошт, ки паёми омадани дуюми Ӯро эълон менамуданд. Чунон ки шогирдон берун рафта, мавъиза мекарданд: «Вақт ба камол расидааст, ва Малакути Худо наздик аст», ҳамон тавр Миллер ва ҳамкорони ӯ эълон менамуданд, ки дарозтарин ва охирин давраи нубувватие, ки дар Китоби Муқаддас ба назар оварда шудааст, наздик ба анҷом расидааст, ки доварӣ наздик аст, ва Малакути абадӣ бояд оғоз гардад. Мавъизаи шогирдон дар бораи вақт бар ҳафтод ҳафтаи Дониёл 9 асос ёфта буд. Паёме, ки Миллер ва ҳамкоронаш дода буданд, анҷоми 2300 рӯзи Дониёл 8:14-ро эълон мекард, ки ҳафтод ҳафта қисме аз он аст. Мавъизаи ҳар ду бар иҷрои қисми гуногуни ҳамон як давраи бузурги нубувватӣ асос ёфта буд.

> “Like the first disciples, William Miller and his associates did not, themselves, fully comprehend the import of the message which they bore. Errors that had been long established in the church prevented them from arriving at a correct interpretation of an important point in the prophecy. Therefore, though they proclaimed the message which God had committed to them to be given to the world, yet through a misapprehension of its meaning they suffered disappointment.” The Great Controversy, 351.

> «Мисли шогирдони нахустин, Вилям Миллер ва ҳамкорони ӯ худ комилан аҳамияти паёмеро, ки мебурданд, дарк намекарданд. Хатоҳое, ки дер боз дар калисо устувор шуда буданд, онҳоро аз расидан ба тафсири дурусти як нуқтаи муҳими нубувват бозмедоштанд. Бинобар ин, гарчанде онҳо паёмеро, ки Худо ба онҳо супурда буд, то ба ҷаҳон расонанд, мавъиза мекарданд, вале аз сабаби нодуруст фаҳмидани маънои он ба ноумедӣ дучор шуданд». The Great Controversy, 351.

The passage says that, “Miller and his associates proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire,” and the theologians claim that the longest and last prophetic period is the twenty-three hundred years. They further claim that this is what Sister White is identifying in the passage, for she, they claim, is directly addressing the period of twenty-three hundred years. They are blind to any relationship of the seventy years and the period of twenty-three hundred years. They are blind to the light Daniel was seeking to understand.

Гузариш мегӯяд, ки «Миллер ва ҳамроҳони ӯ эълон карданд, ки тӯлонитарин ва охирин давраи нубувватие, ки дар Китоби Муқаддас пеши назар оварда шудааст, наздик буд ба анҷом расад», ва илоҳиётшиносон иддао мекунанд, ки тӯлонитарин ва охирин давраи нубувватӣ ҳамон ду ҳазору сесад сол аст. Онҳо боз иддао мекунанд, ки хоҳар Уайт дар ҳамин гузариш маҳз ҳаминро муайян мекунад, зеро, ба гуфтаи онҳо, ӯ бевосита ба давраи ду ҳазору сесад сол муроҷиат мекунад. Онҳо нисбат ба ҳар гуна робитаи миёни ҳафтод сол ва давраи ду ҳазору сесад сол кӯранд. Онҳо нисбат ба нуре, ки Дониёл дар ҷустуҷӯи фаҳмидани он буд, кӯранд.

Ellen White was a Millerite, and she knew the messages that had been placed upon the 1843 pioneer chart, and upon the 1850 pioneer chart that was published by F. D. Nichols. The 1850 chart, which was produced by Nichols, was prepared in Nichol’s home at the very time when James and Ellen White were living with Nichols. The longest prophetic period in the Bible, that is represented upon both of those charts, is not the twenty-three hundred years, it is the “seven times,” of Leviticus twenty-six.

Эллен Уайт миллерит буд ва ӯ паёмҳоеро, ки бар харитаи пешоҳангони соли 1843 ва бар харитаи пешоҳангони соли 1850, ки аз ҷониби Ф. Д. Николс нашр шуда буд, ҷой дода шуда буданд, медонист. Харитаи соли 1850, ки аз ҷониби Николс таҳия гардида буд, дар хонаи Николс маҳз дар ҳамон вақте омода карда шуд, ки Ҷеймс ва Эллен Уайт бо Николс зиндагӣ мекарданд. Дарозтарин давраи нубувватӣ дар Китоби Муқаддас, ки бар ҳар дуи он харитаҳо инъикос ёфтааст, на ду ҳазору сесад сол, балки «ҳафт замон»-и Аҳбори Ловиён боби бисту шаш аст.

To claim that the previous passage is an inspired identification of the twenty-three hundred years as the longest and last prophetic period is to make Sister White’s writings contradict themselves. If she believed what the theologians claim about this passage, then what does it mean when she endorses the charts that uphold the “seven times?”

Иддао кардан, ки порчаи қаблӣ муайянсозии илҳомбахши ду ҳазору сесад сол ҳамчун тӯлонитарин ва охирин давраи нубувватист, ин маъно дорад, ки навиштаҳои Хоҳар Уайт ба худ зид бароянд. Агар ӯ ба он чӣ илоҳиётшиносон дар бораи ин порча иддао мекунанд, бовар медошт, пас он гоҳ ин чӣ маъно дорад, вақте ки ӯ ҷадвалҳоеро тасдиқ мекунад, ки «ҳафт замон»-ро дастгирӣ менамоянд?

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> «Ман дидам, ки ҷадвали соли 1843 бо дасти Худованд роҳнамоӣ шуда буд, ва набояд тағйир дода шавад; ва рақамҳо ҳамон гуна буданд, ки Ӯ мехост; ва дасти Ӯ бар он буд ва иштибоҳеро дар баъзе аз рақамҳо пинҳон дошт, то ҳеҷ кас онро дида натавонад, то даме ки дасти Ӯ бардошта шуд». Early Writings, 74.

Those who wish to uphold their traditions and fables might argue that on the 1843 chart, the Lord held his hand over the error of the “seven times,” until he removed his hand at a later date. The problem with that premise is that Sister White identified when the Lord removed his hand from the figures, His hand was removed before October 22, 1844, just after the first disappointment. In her testimony of that event, she identifies the mistake that was corrected, and it is clear that the mistake was not the “seven times.”

Онҳое ки мехоҳанд суннатҳо ва афсонаҳои худро ҳифз намоянд, метавонанд баҳс кунанд, ки дар ҷадвали соли 1843 Худованд дасти Худро бар хатои «ҳафт вақт» нигаҳ дошта буд, то он ки дар санае дертар дасти Худро бардошт. Мушкили ин фарзия дар он аст, ки хоҳар Уайт муайян кардааст, ки вақте Худованд дасти Худро аз рақамҳо бардошт, дасти Ӯ пеш аз 22 октябри 1844, андаке пас аз ноумедии аввал, бардошта шуда буд. Дар шаҳодати худ дар бораи он воқеа, ӯ иштибоҳеро, ки ислоҳ карда шуд, муайян месозад, ва равшан аст, ки он иштибоҳ «ҳафт вақт» набуд.

> “Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” Early Writings, 237.

> «Он содиқон, ки ноумед шуда буданд ва наметавонистанд дарк кунанд, ки чаро Худованди онҳо наомад, дар торикӣ вогузошта нашуданд. Боз онҳо ба сӯи Китобҳои Муқаддаси худ роҳнамоӣ карда шуданд, то давраҳои набувватиро таҳқиқ намоянд. Дасти Худованд аз рӯйи рақамҳо бардошта шуд, ва иштибоҳ шарҳ дода шуд. Онҳо диданд, ки давраҳои набувватӣ то соли 1844 мерасиданд, ва ҳамон далелҳое, ки онҳо барои нишон додани он пеш оварда буданд, ки давраҳои набувватӣ дар соли 1843 ба анҷом мерасанд, исбот мекарданд, ки онҳо дар соли 1844 хотима меёбанд». Early Writings, 237.

When the Lord’s hand “was removed from the figures, and the mistake was explained,” they then recognized “that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” The prophetic periods that were first thought to close in 1843, are represented upon the 1843 chart, which is the chart that each of the three hundred Millerite preachers used. The prophetic periods that are represented upon that chart that closed in 1843, were the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen, the twenty-five hundred and twenty years of Leviticus twenty-six and the thirteen hundred and thirty-five years of Daniel twelve. After the first disappointment the Lord removed his hand from the mistake and the Millerites then recognized that the same evidence that identified the close of the prophetic periods in 1843, actually proved those periods ended in 1844.

Вақте ки дасти Худованд «аз рӯи рақамҳо бардошта шуд ва иштибоҳ фаҳмонида шуд», он гоҳ онҳо эътироф карданд, ки «ҳамон далелҳое, ки онҳо барои нишон додани он пешниҳод карда буданд, ки давраҳои нубувватӣ дар соли 1843 ба поён мерасанд, собит мекарданд, ки онҳо дар соли 1844 анҷом меёбанд». Давраҳои нубувватие, ки дар оғоз гумон мешуд дар соли 1843 ба поён мерасанд, дар ҷадвали соли 1843 тасвир шудаанд, ки ҳамон ҷадвалест, ки ҳар яке аз сесад воизи миллерӣ аз он истифода мебурд. Давраҳои нубувватие, ки дар он ҷадвал тасвир шудаанд ва дар соли 1843 ба поён мерасиданд, инҳо буданд: ду ҳазору сесад соли Дониёл боби ҳашт, ояти чордаҳ; ду ҳазору панҷсаду бист соли Ибодат 26; ва ҳазору сесаду сию панҷ соли Дониёл 12. Пас аз ноумедии аввал, Худованд дасти Худро аз он иштибоҳ бардошт, ва миллериён он гоҳ дарк карданд, ки ҳамон далелҳое, ки анҷоми давраҳои нубувватиро дар соли 1843 муайян мекарданд, дар асл собит менамуданд, ки он давраҳо дар соли 1844 ба поён расидаанд.

The 1850 chart was produced in 1850, and went on sale in January of 1851. Ellen White recorded that the chart was also a fulfillment of Habakkuk, as she had also recorded concerning the 1843 chart. That chart also represented the longest prophetic period as Leviticus twenty-six’s “seven times.”

Нақшаи соли 1850 дар соли 1850 таҳия гардид ва моҳи январи соли 1851 ба фурӯш бароварда шуд. Эллен Уайт сабт намудааст, ки ин нақша низ иҷрои пешгӯии Ҳабаққуқ буд, ҳамон тавре ки ӯ дар бораи нақшаи соли 1843 низ сабт карда буд. Он нақша ҳамчунин тӯлонитарин давраи нубувватиро ҳамчун «ҳафт замон»-и боби бисту шашуми Левӣ муаррифӣ менамуд.

> “I saw that God was in the publishment of the chart by Brother Nichols. I saw that there was a prophecy of this chart in the Bible, and if this chart is designed for God’s people, if it [is] sufficient for one it is for another, and if one needed a new chart painted on a larger scale, all need it just as much.” Manuscript Releases, volume 13, 359.

> «Ман дидам, ки Худо дар нашри ҷадвале, ки бародар Николс анҷом дод, ҳузур дошт. Ман дидам, ки дар Китоби Муқаддас дар бораи ин ҷадвал пешгӯие мавҷуд буд, ва агар ин ҷадвал барои қавми Худо пешбинӣ шуда бошад, агар он барои яке кофӣ бошад, барои дигаре низ ҳаст, ва агар ба яке лозим омада бошад, ки ҷадвали наве дар миқёси калонтар кашида шавад, пас ҳамаи дигарон низ ба он ҳамон қадар ниёз доранд». Manuscript Releases, ҷилди 13, 359.

To claim that Sister White’s reference to the fact that the Millerites “proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire,” is accurate, for they did. To claim that the “longest” “prophetic period” is the twenty-three hundred years turns Sister White’s testimony against itself, and against the historical record. To believe that fable is to believe a lie, and in the last days those that choose to believe a lie, do so because they do not love the truth.

Даъво кардан, ки ишораи Хоҳар Уайт ба он воқеият, ки миллериён «эълон мекарданд, ки тӯлонитарин ва охирин давраи нубувватие, ки дар Китоби Муқаддас намоён гардидааст, наздик ба анҷом расидан буд», дуруст аст, дуруст мебошад, зеро онҳо дар ҳақиқат чунин мекарданд. Аммо даъво кардан, ки «тӯлонитарин» «давраи нубувватӣ» ҳамон ду ҳазору сесад сол аст, шаҳодати Хоҳар Уайтро бар зидди худи он ва бар зидди сабти таърихӣ мегардонад. Ба он афсона бовар кардан, ба дурӯғ бовар кардан аст; ва дар рӯзҳои охир онҳое ки интихоб мекунанд ба дурӯғ бовар кунанд, чунин мекунанд, зеро онҳо ҳақиқатро дӯст намедоранд.

Jesus did not miraculously inoculate Himself with some type of divine anesthesia in order to go through the suffering of the cross. Jesus suffered with divine suffering, far beyond any of His creation could endure. Yet mankind was created in His image, and inspiration identifies that mankind is to overcome as He overcame. What allowed Christ to endure the suffering of the cross was an attribute which He possessed, which mankind also possesses.

Исо Худро ба таври мӯъҷизавӣ бо навъе аз беҳисии илоҳӣ эм нагузаронд, то аз азоби салиб бигзарад. Исо бо азобе илоҳӣ ранҷ кашид, ки фаротар аз он буд, ки ҳар кадоме аз офаридаҳои Ӯ тавонад таҳаммул кунад. Бо вуҷуди ин, инсоният ба сурати Ӯ офарида шудааст, ва ваҳй муайян месозад, ки инсоният бояд чунон ғолиб ояд, ки Ӯ ғолиб омад. Он чӣ ба Масеҳ имкон дод, ки азоби салибро таҳаммул намояд, сифате буд, ки Ӯ доро буд ва инсоният низ онро дорост.

> Looking unto Jesus the author and finisher of our faith; who for the joy that was set before him endured the cross, despising the shame, and is set down at the right hand of the throne of God. Hebrews 12:1.

> Ба Исо менигарем, ки асосгузор ва комилкунандаи имони мост; Ӯ, ба хотири он шодие ки пеши Ӯ ниҳода шуда буд, салибро таҳаммул кард, хориро ночиз шумурд ва ба ямини тахти Худо нишаст. Ибриён 12:1.

Jesus endured the sufferings of the cross, because he had a goal set before him, and we have been created in his image, and as such, are beings that are motivated by goals. It’s part of our design. If we have been led to believe that it is unimportant to understand the foundations of Adventism, we will have no motivation to do that very thing. The only divine motivation that can be aroused by the Holy Spirit to overcome that Laodicean condition is a love of the truth. The love of the truth will be tested by the availability of easy customs and traditions designed to soothe our itching ears. If, in our Laodicean comfort we have no desire to understand truth for ourselves we will be lost. This is where Adventism stands today.

Исо азобҳои салибро таҳаммул намуд, зеро мақсаде пеши Ӯ гузошта шуда буд, ва мо ба сурати Ӯ офарида шудаем; бинобар ин, мо мавҷудоте ҳастем, ки бо мақсадҳо бармеангезанд. Ин ҷузъе аз тарҳи офариниши мост. Агар моро ба он бовар кунонда бошанд, ки фаҳмидани асосҳои адвентизм аҳаммият надорад, мо ҳеҷ ангеза нахоҳем дошт, ки маҳз ҳамон корро анҷом диҳем. Ягона ангезаи илоҳие, ки Рӯҳулқудс метавонад барои ғолиб омадан бар он ҳолати Лоудикиёӣ бедор созад, муҳаббат ба ростӣ аст. Муҳаббат ба ростӣ бо дастрас будани русуму анъанаҳои осоне, ки барои таскин додани гӯшҳои хоришманди мо тарҳрезӣ шудаанд, озмуда хоҳад шуд. Агар мо, дар осоиши Лоудикиёии худ, хоҳише надошта бошем, ки ростиро барои худи хеш бифаҳмем, мо ҳалок хоҳем шуд. Имрӯз адвентизм дар ҳамин мавқеъ қарор дорад.

Daniel is an example of God’s people in the last days who are seeking through the prophetic word to understand the relationship between the seventy year captivity and the twenty-three hundred year prophecy. To identify the twenty-three hundred year prophecy as the longest and last prophetic period is to reject the foundational truths of Adventism, and simultaneously reject the authority of the Spirit of Prophecy. To claim that when the Millerites presented the longest and last prophetic period that it was the twenty-three hundred years is to reject the historical record.

Дониёл намунаи қавми Худо дар айёми охир аст, ки ба воситаи каломи нубувватӣ дар ҷустуҷӯи фаҳмидани робитаи миёни асорати ҳафтодсола ва нубуввати ду ҳазору сесадсола мебошанд. Муайян кардани нубуввати ду ҳазору сесадсола ҳамчун тӯлонитарин ва охирин давраи нубувватӣ, маънои рад кардани ҳақоиқи бунёдии Адвентизмро дорад ва ҳамзамон салоҳияти Рӯҳи Нубувватро рад мекунад. Иддао кардан, ки вақте Миллеритҳо тӯлонитарин ва охирин давраи нубувватиро пешниҳод карданд, он ду ҳазору сесад сол будааст, маънои рад кардани сабти таърихиро дорад.

> “We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history.” Life Sketches, 196.

> «Мо барои оянда ҳеҷ чизе барои тарсидан надорем, магар он ки чӣ гуна Худованд моро роҳнамоӣ кардааст ва таълими Ӯро дар таърихи гузаштаи худ фаромӯш кунем». Life Sketches, 196.

Gabriel came to give Daniel understanding of both the “mareh” and the “chazon” visions and he instructed Daniel to mentally separate the two visions, though they obviously had a prophetic relationship. The vision included the kingdoms of Bible prophecy in chapters seven and eight, that were a repeat and enlargement of those same kingdoms in chapter two. The information included the heavenly dialogue that represented the one vision as the trampling down of God’s sanctuary and people, and the other vision of the work of restoring the people and sanctuary.

Ҷабраил омад, то ба Дониёл фаҳмиш диҳад ҳам дар бораи рӯъёи «маръеҳ» ва ҳам рӯъёи «хазон», ва ба ӯ дастур дод, ки ин ду рӯъёро дар зеҳни худ аз ҳам ҷудо намояд, ҳарчанд равшан буд, ки онҳо бо ҳам робитаи нубувватӣ доштанд. Рӯъё шомили подшоҳиҳое буд, ки дар нубувватҳои Китоби Муқаддас дар бобҳои ҳафтум ва ҳаштум зикр шудаанд, ва онҳо такрор ва тавсеаи ҳамон подшоҳиҳое буданд, ки дар боби дуюм омадаанд. Ин маълумот инчунин муколамаи осмониро дар бар мегирифт, ки дар он як рӯъё ҳамчун поймол гардидани муқаддасгоҳи Худо ва қавми Ӯ тасвир мешуд, ва рӯъёи дигар ҳамчун кори барқарор намудани қавм ва муқаддасгоҳ.

As Gabriel presented the interpretation, which ultimately became the heart of the message proclaimed by the Millerites, there was a relationship that existed between the two visions, which is to be noted by those who fulfill the command to make a mental separation of the interpretation. One of the distinctions is represented by the two words that are both translated as “determined.”

Вақте ки Ҷабраил тафсирро пешкаш намуд, ки дар ниҳоят ба ҳастаи паёме, ки миллеритҳо эълон мекарданд, табдил ёфт, миёни он ду рӯъё робитае вуҷуд дошт, ки бояд аз ҷониби онҳое ба назар гирифта шавад, ки амри ҷудо кардани тафсирро дар зеҳн ба ҷо меоваранд. Яке аз фарқиятҳо бо ду калима ифода меёбад, ки ҳар ду ба сурати «муқарраршуда» тарҷума шудаанд.

> Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:24–27.

> Ҳафтод ҳафта бар қавми ту ва бар шаҳри муқаддаси ту муқаррар шудааст, то ки таҷовуз ба анҷом расад, ва гуноҳҳо хотима ёбанд, ва барои шарорат кафорат ба амал ояд, ва адолати ҷовидонӣ дароварда шавад, ва рӯъё ва нубувват мӯҳр карда шавад, ва Қуддуси муқаддастарин тадҳин гардад. Пас бидон ва дарк намо, ки аз вақти баромадани фармон барои барқарор кардан ва бино намудани Ерусалим то Масеҳи Амир ҳафт ҳафта ва шасту ду ҳафта хоҳад буд; кӯча аз нав бино хоҳад шуд, ва ҳисор низ, ҳатто дар замонҳои пурошӯб. Ва баъд аз шасту ду ҳафта Масеҳ қатл хоҳад шуд, вале на барои Худ; ва қавми амире ки хоҳад омад, шаҳр ва муқаддасгоҳро вайрон хоҳанд кард; ва анҷоми он бо тӯфон хоҳад буд, ва то охири ҷанг вайрониҳо муқаррар шудаанд. Ва ӯ аҳдро бо бисёре барои як ҳафта устувор хоҳад кард; ва дар миёнаи ҳафта қурбонӣ ва ҳадияро боз хоҳад дошт, ва ба сабаби паҳн шудани нафратовариҳо онро вайрон хоҳад сохт, то ба анҷоми муайяншуда; ва он чи муқаррар шудааст, бар вайрона рехта хоҳад шуд. Дониёл 9:24–27.

Seventy weeks (four hundred and ninety years) are determined upon the people and the holy city. The word translated “determined” means “cut off”, and the word identifies a period or probation for the Jews and Jerusalem. It also represented the period of rebellion that brought about the destruction of Jerusalem and the captivity of the seventy years. The four hundred and ninety years was then “determined”, beginning at the third decree. The first four hundred and ninety years of rebellion brought about Nebuchadnezzar’s three attacks, the ultimate destruction of Jerusalem and a scattering and captivity of seventy years of literal Israel in literal Babylon.

Ҳафтод ҳафта (чорсаду навад сол) бар халқ ва бар шаҳри муқаддас муқаррар гардидааст. Вожае, ки ба «муқаррар гардидааст» тарҷума шудааст, маънои «бурида шудааст»-ро дорад, ва ин вожа давра ё муҳлати имтиҳонро барои яҳудиён ва Ерусалим муайян мекунад. Он ҳамчунин он давраи исёнро ифода мекард, ки боиси вайроншавии Ерусалим ва асорати ҳафтодсола гардид. Пас, он чорсаду навад сол «муқаррар гардидааст», ва аз фармони сеюм оғоз меёбад. Чорсаду навад соли нахустини исён боиси се ҳамлаи Набукаднесар, вайроншавии ниҳоии Ерусалим ва парокандагӣ ва асорати ҳафтодсолаи Исроили айнӣ дар Бобили айнии аслӣ гардид.

The first decree marked the end of the captivity and the beginning of the work of rebuilding Jerusalem. The third decree marked the beginning of the twenty-three hundred years. The arrival of the first angel marked the end of the captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon for twelve hundred and sixty years, and it marked the beginning of a period of forty-six years, when Christ used the Millerites to come out of captivity and erect a spiritual temple.

Фармони нахустин анҷоми асириро ва оғози кори аз нав бино кардани Ерусалимро нишон дод. Фармони сеюм оғози ду ҳазору сесад солро нишон дод. Омадани фариштаи аввал анҷоми асирии Исроили рӯҳониро дар Бобили рӯҳонӣ барои ҳазору дусаду шаст сол нишон дод, ва он оғози давраи чилу шаш солро нишон дод, ки дар он Масеҳ аз миллериён истифода бурд, то аз асирӣ берун оянд ва маъбади рӯҳонӣ бино намоянд.

The word that is translated twice as “determined” in verses twenty-six and twenty-seven is “charats” and it means “to wound” and “a decree”. It was prophetically “decreed” that the papacy would receive a deadly “wound,” at the end of the first indignation. It is the same word Daniel uses in chapter eleven, verse thirty-six.

Каломае, ки дар оятҳои бисту шаш ва бисту ҳафт ду бор ба сурати «муқаррар шудааст» тарҷума гардидааст, «charats» мебошад ва маънои он «захм расонидан» ва «фармон» аст. Аз лиҳози нубувватӣ «муқаррар» гардида буд, ки папосӣ дар анҷоми ғазаби аввалин «захми» марговар хоҳад гирифт. Ин ҳамон калимаест, ки Дониёл дар боби ёздаҳум, ояти сию шаш, ба кор мебарад.

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> Ва подшоҳ мувофиқи иродаи худ амал хоҳад кард; ва худро баланд хоҳад бардошт, ва худро болотар аз ҳар худо бузург хоҳад гардонд, ва бар зидди Худои худоён суханони шигифтангез хоҳад гуфт, ва то ба анҷом расидани ғазаб муваффақ хоҳад шуд; зеро он чи муайян шудааст, ба амал хоҳад омад. Дониёл 11:36.

In verse thirty-six, “the king” is the papacy. The papacy was to prosper until 1798, when it received its deadly wound. Then the first “indignation” was to “be accomplished,” for that “indignation” had been “determined” (decreed) to “be done.” At the end of the first indignation against the northern kingdom of Israel, which began in 723 BC and ended in 1798, the papacy received a “deadly wound.” The word “determined” means “wound.”

Дар ояти сиюму шашум, «подшоҳ» папагист. Папагӣ мебоист то соли 1798 муваффақ шавад, вақте ки захми марговари худро гирифт. Он гоҳ нахустин «ғазаб» бояд «ба анҷом расад», зеро он «ғазаб» «муайян» (фармон дода) шуда буд, ки «иҷро шавад». Дар поёни нахустин ғазаб бар зидди подшоҳии шимолии Исроил, ки дар соли 723 то милод оғоз ёфта, дар соли 1798 ба поён расид, папагӣ «захми марговар» гирифт. Калимаи «муайян» маънои «захм»-ро дорад.

> And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. Revelation 13:3.

> Ва яке аз сарҳояшро дидам, ки гӯё то марг захмдор шуда бошад; ва захми марговараш шифо ёфт; ва тамоми ҷаҳон аз паси ҳайвон бо ҳайрат рафт. Ваҳй 13:3.

The Millerites’ prophetic framework was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. They understood those two powers were to trample down the sanctuary and host as represented by the “chazon” vision of Daniel chapter eight, verse thirteen.

Чаҳорчӯбаи нубувватии миллериён бар ду қудрати харобкунанда асос ёфта буд: бутпарастӣ, ки баъдан папагарӣ онро пайравӣ мекард. Онҳо мефаҳмиданд, ки ин ду қудрат бояд муқаддасгоҳ ва лашкарро, чунон ки дар рӯъёи «чозон» дар Дониёл, боби ҳаштум, ояти сездаҳ тасвир ёфтааст, поймол кунанд.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> Пас шунидам, ки яке аз муқаддасон сухан мегуфт, ва муқаддаси дигар ба он муқаддасе ки сухан мегуфт, гуфт: «То ба кай ин рӯъё дар бораи қурбонии доимӣ ва гуноҳи харобӣ, ки ҳам қудсгоҳ ва ҳам лашкарро барои поймол шудан месупорад, давом хоҳад кард?» Дониёл 8:13.

The papal desolating power was to trample down the sanctuary and host for twelve hundred and sixty years.

Қудрати харобсози папавӣ мебоист дар тӯли ҳазору дусаду шаст сол маъбад ва лашкарро поймол кунад.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:2, 3.

> Аммо саҳнеро, ки берун аз маъбад аст, тарк намо ва онро чен макун; зеро он ба халқҳо дода шудааст; ва онҳо шаҳри муқаддасро чиҳилу ду моҳ поймол хоҳанд кард. Ва Ман ба ду шоҳиди Худ қудрат хоҳам дод, ва онҳо як ҳазору дусаду шаст рӯз, дар палос печида, нубувват хоҳанд кард. Ваҳй 11:2, 3.

At the end of the first indignation in 1798, prophecy had determined to “wound” the papacy. In Daniel nine, that determination is represented in the last two verses, and the word twice translated as “determined” in those verses is associated with the “chazon” vision, whereas the word translated as “determined” in verse twenty-four, is a different Hebrew word and is associated with the “mareh” vision. Daniel, representing God’s people of the last days, was seeking to understand the relationship of those two visions, which Gabriel had told him to mentally separate.

Дар поёни нахустин хашм дар соли 1798, нубувват муайян карда буд, ки ба папагарӣ «захм» расонад. Дар боби нӯҳуми Дониёл, он муайянкунӣ дар ду ояти охир тасвир шудааст, ва калимае, ки дар он оятҳо ду бор ба тарзи «муайян карда шудааст» тарҷума шудааст, бо рӯъёи «chazon» алоқаманд аст, ҳол он ки калимае, ки дар ояти бисту чорум ба тарзи «муайян карда шудааст» тарҷума шудааст, калимаи дигари ибронӣ буда, бо рӯъёи «mareh» алоқаманд аст. Дониёл, ки намояндаи қавми Худо дар рӯзҳои охир аст, мекӯшид, ки робитаи миёни он ду рӯъёро, ки Ҷабраил ба ӯ гуфта буд дар зеҳнан аз ҳам ҷудо кунад, дарк намояд.

We will continue this subject in the next article.

Мо ин мавзӯъро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “God is not giving us a new message. We are to proclaim the message that in 1843 and 1844 brought us out of the other churches.” Review and Herald, January 19, 1905.

> «Худо ба мо паёми наве намедиҳад. Мо бояд он паёмро эълон кунем, ки дар солҳои 1843 ва 1844 моро аз дигар калисоҳо берун овард». Review and Herald, January 19, 1905.

Back to Articles