Article

# The Book of Daniel - Number Thirty-Eight

Китоби Дониёл — Шумораи сию ҳашт

Unveiling the Jewels: William Miller’s Prophetic Dream and the Restoration of Truth

Фош сохтани гавҳарҳо: Хоби нубувватии Вилям Миллер ва барқарорсозии ҳақиқат

Author

Jeff Pippenger

Published

January 2, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In Miller’s dream he was sent a casket by an unseen hand. In his dream he was led to understand the dimensions of the casket as “six square” by “ten inches.” Ten multiplied by six squared equates to three hundred and sixty, which represents the days in a prophetic year. Miller was given a casket that contained the message he was to proclaim, and the message he was to proclaim was based upon the principle that a day in Bible prophecy represents a year. The casket was the Bible, and for Miller the Bible was to be viewed in the dimension of the “day-for-a-year” principle of Bible prophecy.

Дар хоби Миллер аз ҷониби дасти ноаён ба ӯ як сандуқча фиристода шуд. Дар хоби худ ӯ роҳнамоӣ ёфт, то андозаҳои он сандуқчаро ҳамчун «шаш мураббаъ» бар «даҳ инч» дарк намояд. Даҳ, ки ба шаши мураббаъ зарб карда мешавад, ба сесаду шаст баробар мегардад, ки рамзи рӯзҳои як соли нубувватист. Ба Миллер сандуқчае дода шуд, ки паёмеро, ки ӯ бояд мавъиза мекард, дар бар дошт, ва он паёме, ки ӯ бояд мавъиза мекард, бар пояи ин асл устувор буд, ки як рӯз дар нубуввати Китоби Муқаддас намояндаи як сол мебошад. Он сандуқча Китоби Муқаддас буд, ва барои Миллер Китоби Муқаддас бояд дар ченаки асли «рӯз ба ивази як сол»-и нубуввати Китоби Муқаддас дида мешуд.

> “Connected with the Word of God there is a key that unlocks the precious casket, to our satisfaction and delight. I feel thankful for every ray of light. In the future, experiences now to us very mysterious will be explained. Some experiences we may never fully comprehend until this mortal shall put on immortality.” Manuscript Releases, volume 17, 261.

> «Бо Каломи Худо калиде пайваст аст, ки сандуқчаи гаронбаҳоро барои қаноатмандӣ ва шодмонии мо мекушояд. Ман барои ҳар шуълаи нур худро сипосгузор эҳсос мекунам. Дар оянда, таҷрибаҳое, ки ҳоло барои мо басо пурасрор мебошанд, шарҳ дода хоҳанд шуд. Баъзе таҷрибаҳоро мо шояд ҳаргиз комилан дарк накунем, то даме ки ин миранда либоси ҷовидониро ба бар накунад». Manuscript Releases, ҷилди 17, 261.

There was a “key” attached to the casket in Miller’s dream which represented the methodology that Miller was led to employ.

Дар хоби Миллер ба сандуқ «калид»-е баста шуда буд, ки рамзи усулие буд, ки Миллер роҳнамоӣ шуда буд то онро ба кор барад.

> “Those who are engaged in proclaiming the third angel’s message are searching the Scriptures upon the same plan that Father Miller adopted. In the little book entitled Views of the Prophecies and Prophetic Chronology, Father Miller gives the following simple but intelligent and important rules for Bible study and interpretation:—

> «Онҳое ки ба эълон кардани паёми фариштаи сеюм машғуланд, Навиштаҳоро мувофиқи ҳамон нақшае меомӯзанд, ки Падари Миллер қабул карда буд. Дар китоби хурде, ки «Назариҳо дар бораи нубувватҳо ва хронологияи нубувватӣ» ном дорад, Падари Миллер қоидаҳои зерини сода, вале хирадмандона ва муҳимро барои омӯзиш ва тафсири Китоби Муқаддас баён мекунад:—»

> “[Rules one through five quoted.]

> «[Қоидаҳои якум то панҷум иқтибос оварда шудаанд.]»

> “The above is a portion of these rules; and in our study of the Bible we shall all do well to heed the principles set forth.” Review and Herald, November 25, 1884.

> «Матни боло қисме аз ин қоидаҳост; ва дар омӯзиши Китоби Муқаддас ҳамаи мо хуб мекунем, агар ба усулҳое ки дар ин ҷо баён шудаанд, диққат диҳем». Review and Herald, November 25, 1884.

When Miller opened the casket, he found “all sorts and sizes of jewels, diamonds, precious stones, and gold and silver coin of every dimension and value, beautifully arranged in their several places in the casket; and thus arranged they reflected a light and glory equaled only to the sun.” Miller discovered the jewels of truths that make up the foundational truths of Adventism. The truths he found were “arranged” in perfect order and reflected the light of the sun.

Вақте ки Миллер сандуқчаро кушод, ӯ «ҳама гуна ва ҳар андозаи гавҳарҳо, алмосҳо, сангҳои қиматбаҳо ва тангаҳои тиллоиву нуқрагини ҳар ҳаҷм ва арзишро, ки дар ҷойҳои махсуси худ дар сандуқча ба зебоӣ ҷой дода шуда буданд; ва ҳамин тавр танзим гардида, онҳо нур ва ҷалолеро инъикос мекарданд, ки танҳо бо офтоб баробар буд», ёфт. Миллер гавҳарҳои ҳақиқатҳоро кашф кард, ки ҳақиқатҳои бунёдии адвентизмро ташкил медиҳанд. Ҳақиқатҳое, ки ӯ ёфт, бо тартиби комил «ҷой дода шуда буданд» ва нури офтобро инъикос мекарданд.

Miller then placed the truths “on a center table” and called all to “come and see.” “Come and see,” is a symbol drawn from the opening of the seals in the book of Revelation, and Miller represents the wise that understand the message of Daniel that was unsealed in 1798. The truths that Miller placed upon the table, were the unsealed truths from the book of Daniel that had been unsealed by the Lion of the tribe of Judah, and were to test the generation that was alive when they were unsealed. For this reason, the four beasts of Revelation associated with the first four seals, and Miller, called out for that generation to “come and see.”

Пас Миллер ин ҳақоиқро «бар мизи марказӣ» гузошт ва ҳамаро даъват намуд, ки «биёед ва бубинед». «Биёед ва бубинед» рамзест, ки аз кушода шудани муҳрҳо дар китоби Ваҳй гирифта шудааст, ва Миллер доноро намояндагӣ мекунад, ки паёми Дониёлро, ки дар соли 1798 муҳркушоӣ гардид, мефаҳманд. Ҳақоиқе, ки Миллер бар рӯи миз гузошт, ҳақоиқи муҳркушодашудаи китоби Дониёл буданд, ки аз ҷониби Шери қабилаи Яҳудо муҳркушоӣ шуда буданд, ва мебоист насли зиндаеро, ки ҳангоми муҳркушоӣ шудани онҳо зиндагӣ мекард, имтиҳон намоянд. Аз ҳамин сабаб, чор ҳайвони Ваҳй, ки бо чор муҳри аввал алоқаманданд, ва Миллер, он наслро даъват мекарданд, ки «биёед ва бубинед».

> And I saw when the Lamb opened one of the seals, and I heard, as it were the noise of thunder, one of the four beasts saying, Come and see. And I saw, and behold a white horse: and he that sat on him had a bow; and a crown was given unto him: and he went forth conquering, and to conquer. And when he had opened the second seal, I heard the second beast say, Come and see. And there went out another horse that was red: and power was given to him that sat thereon to take peace from the earth, and that they should kill one another: and there was given unto him a great sword. And when he had opened the third seal, I heard the third beast say, Come and see. And I beheld, and lo a black horse; and he that sat on him had a pair of balances in his hand. And I heard a voice in the midst of the four beasts say, A measure of wheat for a penny, and three measures of barley for a penny; and see thou hurt not the oil and the wine. And when he had opened the fourth seal, I heard the voice of the fourth beast say, Come and see. And I looked, and behold a pale horse: and his name that sat on him was Death, and Hell followed with him. And power was given unto them over the fourth part of the earth, to kill with sword, and with hunger, and with death, and with the beasts of the earth. Revelation 6:1–8.

> Ва ман дидам, ҳангоме ки Барра яке аз муҳрҳоро кушод, ва шунидам, гӯё садои раъд бошад, ки яке аз он чор ҳайвон мегуфт: «Биё ва бубин». Ва дидам, ва инак аспи сафеде; ва он ки бар он нишаста буд, камон дошт; ва тоҷе ба ӯ дода шуд; ва ӯ барои ғалаба кардан ва ғалаба ёфтан берун рафт. Ва ҳангоме ки ӯ муҳри дуюмро кушод, шунидам, ки ҳайвони дуюм мегуфт: «Биё ва бубин». Ва аспи дигаре берун омад, ки сурх буд; ва ба он ки бар он нишаста буд, қудрат дода шуд, ки осоишро аз замин бигирад, то мардум якдигарро бикушанд; ва шамшери бузурге ба ӯ дода шуд. Ва ҳангоме ки ӯ муҳри сеюмро кушод, шунидам, ки ҳайвони сеюм мегуфт: «Биё ва бубин». Ва нигаристам, ва инак аспи сиёҳе; ва он ки бар он нишаста буд, тарозуе дар даст дошт. Ва шунидам овозе дар миёни он чор ҳайвон, ки мегуфт: «Як ченак гандум ба як динор, ва се ченак ҷав ба як динор; ва равғану шаробро зиён марасон». Ва ҳангоме ки ӯ муҳри чорумро кушод, шунидам овози ҳайвони чорумро, ки мегуфт: «Биё ва бубин». Ва нигаристам, ва инак аспи зарде; ва номи он ки бар он нишаста буд, Марг буд, ва дӯзах аз паси ӯ меомад. Ва ба онҳо бар чоряки замин қудрат дода шуд, ки бо шамшер, ва бо гуруснагӣ, ва бо марг, ва бо ҳайвоноти замин бикушанд. Ваҳй 6:1–8.

It was Christ, represented as the Lion of the tribe of Judah, who unsealed the book sealed with seven seals in the book of Revelation, and it was the Lion of the tribe of Judah that unsealed the jewels that Miller placed upon the table, and then proclaimed for all to “come and see.”

Ин Масеҳ буд, ки ҳамчун Шери қабилаи Яҳудо муаррифӣ шудааст ва дар китоби Ваҳй он китоберо, ки бо ҳафт мӯҳр мӯҳр шуда буд, боз кард; ва ҳамин Шери қабилаи Яҳудо буд, ки ҷавоҳироте, ки Миллер бар рӯи миз гузошта буд, ошкор намуд, ва сипас ба ҳама эълон кард: «биёед ва бубинед».

The truths he discovered were graphically illustrated upon the 1843 pioneer chart, which Sister White said was directed by the hand of the Lord, which was the same unseen hand that had brought Miller the casket full of jewels. The three hundred charts that were produced in 1842, were a fulfillment of Habakkuk’s command to write the vision and make it plain upon tables. Miller’s table in the center of his room represented the three hundred charts (tables) the Millerite messengers took to the world in 1842 and 1843. That chart, along with the 1850 pioneer chart, were the “tables” of Habakkuk chapter two.

Ҳақиқатҳое, ки ӯ кашф кард, ба таври равшан дар ҷадвали пешқадамони соли 1843 тасвир ёфта буданд, ки хоҳар Уайт гуфта буд, ки бо дасти Худованд роҳнамоӣ шуда буд; ҳамон дасти нонамоёне, ки сандуқчаи пур аз ҷавоҳиротро ба Миллер оварда буд. Сесад ҷадвале, ки дар соли 1842 таҳия шуданд, иҷрои амри Ҳабаққуқ буданд, ки рӯъёро бинавис ва онро бар лавҳаҳо равшан гардон. Мизи Миллер дар миёни ҳуҷраи ӯ намояндаи он сесад ҷадвал (лавҳаҳо) буд, ки паёмоварони миллерӣ дар солҳои 1842 ва 1843 ба ҷаҳон бурданд. Он ҷадвал, ҳамроҳ бо ҷадвали пешқадамони соли 1850, «лавҳаҳо»-и боби дуюми Ҳабаққуқ буданд.

> “It was the united testimony of Second Advent lecturers and papers, when standing on ‘the original faith,’ that the publication of the chart was a fulfillment of Habakkuk 2:2, 3. If the chart was a subject of prophecy (and those who deny it leave the original faith), then it follows that BC 457 was the year from which to date the 2300 days. It was necessary that 1843 should be the first published time in order that ‘the vision’ should ‘tarry,’ or that there should be a tarrying time, in which the virgin band was to slumber and sleep on the great subject of time, just before they were to be aroused by the Midnight Cry.” James White, Second Advent Review and Sabbath Herald, Volume 1, Number 2.

> «Ин шаҳодати муттаҳидаи воизон ва нашрияҳои Мавъизаи Дуюми Омадан буд, ҳангоме ки бар “имони аслӣ” меистоданд, ки нашри ҷадвал иҷрои Ҳабаққуқ 2:2, 3 буд. Агар ҷадвал мавзӯи нубувват буд (ва онҳое ки инро инкор мекунанд, имони аслиро тарк мекунанд), пас аз ин бармеояд, ки 457 то м. соле буд, ки аз он бояд 2300 рӯз ҳисоб карда мешуданд. Зарур буд, ки 1843 аввалин вақти нашршуда бошад, то ки “рӯъё” “таъхир кунад”, ё ин ки замони таъхире вуҷуд дошта бошад, ки дар он гурӯҳи бокирагон бояд бар мавзӯи бузурги вақт сустӣ намуда, ба хоб раванд, андаке пеш аз он ки бо Нидои Нимашаб бедор карда шаванд». James White, Second Advent Review and Sabbath Herald, Volume 1, Number 2.

The people who began to respond to the message (jewels) that was thereafter represented on Habakkuk’s table, were at first a few, but with the confirmation of the day-for-a-year principle on August 11, 1840, the people “increased to a crowd.”

Одамоне, ки ба паёме, ки баъдан бар ҷадвали Ҳабаққуқ тасвир ёфт, вокуниш нишон доданро оғоз карданд (гавҳарҳо), дар оғоз андаке буданд, аммо бо тасдиқи усули як рӯз баробар ба як сол дар 11 августи соли 1840, мардум «ба издиҳоме афзуданд».

> “At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

> «Дар ҳамон вақте ки муайян шуда буд, Туркия, ба воситаи сафирони худ, ҳимояи давлатҳои муттаҳидаи Аврупоро пазируфт ва ба ин тарз худро зери назорати миллатҳои масеҳӣ қарор дод. Ин воқеа пешгӯиро айнан ба иҷро расонд. Ҳангоме ки ин маълум гардид, анбӯҳи зиёде ба дурустии усулҳои тафсири нубувват, ки Миллер ва ҳамкоронаш қабул карда буданд, бовар ҳосил карданд, ва ба ҳаракати адвентӣ такони аҷибе дода шуд. Мардони донишманд ва соҳибмақом бо Миллер ҳамроҳ шуданд, ҳам дар мавъиза кардан ва ҳам дар нашр намудани ақидаҳои ӯ, ва аз соли 1840 то 1844 ин кор ба суръат густариш ёфт». «Муборизаи Бузург», 334, 335.

Then the crowd began to trouble the jewels. At that point Miller is going to identify the scattering of the jewels. The word “scatter” is one of the primary symbols of Leviticus twenty-six’s “seven times,” and Miller employs some variation of the word “scatter” ten times in the presentation of his dream. “Ten” is the symbol of a test, and marks the correct understanding of the symbolic meaning of Miller’s “scattered” jewels as a prophetic test for those upon whom the ends of the world are come.

Сипас издиҳом ба ҷавоҳирот осеб расониданро оғоз кард. Дар он лаҳза Миллер пароканда шудани ҷавоҳиротро муайян мекунад. Калимаи «пароканда кардан» яке аз рамзҳои асосии «ҳафт бор»-и Левитус бисту шаш аст, ва Миллер дар баёни хоби худ шакле аз ин калимаро даҳ бор ба кор мебарад. «Даҳ» рамзи озмоиш аст ва фаҳмиши дурусти маънои рамзии ҷавоҳироти «пароканда»-и Миллерро ҳамчун озмоиши нубувватӣ барои онҳое нишон медиҳад, ки бар онҳо охирҳои ҷаҳон фаро расидааст.

The rejection of the jewel of the “seven times” was the first jewel set aside by Laodicean Adventism as they failed the test of Moses’ “scattering,” which had been presented by Elijah (Miller), in 1863. From that point on the jewels were to be increasingly scattered, mixed with counterfeits and ultimately fully covered up. The covering up of the precious jewels would ultimately reach a point where the casket (the Bible) would be destroyed.

Рад кардани гавҳари «ҳафт замон» нахустин гавҳаре буд, ки адвентизми Лаодикия канор гузошт, ҳангоме ки онҳо дар соли 1863 аз имтиҳони «парокандагии»-и Мусо, ки тавассути Илёс (Миллер) пешниҳод шуда буд, ноком шуданд. Аз ҳамон вақт ба баъд, гавҳарҳо ҳарчи бештар пароканда мегардиданд, бо қалбакӣҳо омехта мешуданд ва ниҳоят комилан пӯшида карда мешуданд. Пӯшонида шудани гавҳарҳои гаронбаҳо дар ниҳоят ба ҷое мерасид, ки сандуқча (Китоби Муқаддас) нобуд карда мешуд.

In Miller’s dream there is a marked distinction between the first “seven times” the word “scatter” is employed by Miller, and the last three times he uses the word. After he mentions “scatter” “seven times,” he “became wholly discouraged and disheartened, and sat down and wept.”

Дар хоби Миллер миёни ҳафт дафъаи аввали он ки Миллер вожаи «пароканда»‑ро ба кор мебарад, ва се дафъаи охире ки ӯ ин вожаро истифода мекунад, тафовути равшане вуҷуд дорад. Пас аз он ки ӯ «пароканда»‑ро «ҳафт бор» зикр мекунад, ӯ «тамоман маъюс ва дилшикаста гардид, ва нишаста гирист».

Before Christ, represented as the Lion of the tribe of Judah, began his work of unsealing the book that was sealed with seven seals in the book of Revelation, John wept. John and Miller both wept when they understood the casket (God’s Word) had been buried up by counterfeit jewels.

Пеш аз он ки Масеҳ, ки ҳамчун Шери қабилаи Яҳудо муаррифӣ шудааст, кори Худро барои кушодани китоби бо ҳафт муҳр мӯҳршуда дар китоби Ваҳй оғоз намояд, Юҳанно гирист. Ҳам Юҳанно ва ҳам Миллер гиристанд, вақте фаҳмиданд, ки сандуқча (Каломи Худо) зери ҷавоҳироти қалбакӣ дафн карда шудааст.

> And I saw in the right hand of him that sat on the throne a book written within and on the backside, sealed with seven seals. And I saw a strong angel proclaiming with a loud voice, Who is worthy to open the book, and to loose the seals thereof? And no man in heaven, nor in earth, neither under the earth, was able to open the book, neither to look thereon. And I wept much, because no man was found worthy to open and to read the book, neither to look thereon. And one of the elders saith unto me, Weep not: behold, the Lion of the tribe of Juda, the Root of David, hath prevailed to open the book, and to loose the seven seals thereof. Revelation 5:1–5.

> Ва ман дар дасти рости Нишинандаи бар тахт китобе дидам, ки аз дарун ва аз пушташ навишта шуда, бо ҳафт муҳр муҳр зада шуда буд. Ва фариштаи нерӯманде дидам, ки бо овози баланд нидо мекард: «Кист сазовор, ки китобро бикшояд ва муҳрҳояшро воз кунад?» Ва ҳеҷ кас, на дар осмон, на бар замин ва на зери замин, қодир набуд, ки китобро бикшояд ва ба он назар афканад. Ва ман бисёр гиристам, зеро ҳеҷ кас сазовор ёфт нашуд, ки китобро бикшояд ва бихонад, ва ҳатто ба он назар афканад. Ва яке аз пирон ба ман гуфт: «Гиря макун; инак, Шери сибти Яҳудо, Решаи Довуд, ғолиб омадааст, то китобро бикшояд ва ҳафт муҳри онро воз кунад». Ваҳй 5:1–5.

Once the escalating rejection of the jewels that Miller discovered and presented to the world reached the point where the Bible (the casket) was destroyed, then Miller wept.

Ҳангоме ки радкунии рӯзафзуни гавҳарҳое, ки Миллер кашф карда, ба ҷаҳон пешкаш намуд, ба он ҳадде расид, ки Китоби Муқаддас (сандуқча) нобуд карда шуд, он гоҳ Миллер гирист.

> “I then saw that among the genuine jewels and coin they had scattered an innumerable quantity of spurious jewels and counterfeit coin. I was highly incensed at their base conduct and ingratitude, and reproved and reproached them for it; but the more I reproved, the more they scattered the spurious jewels and false coin among the genuine.

> «Сипас ман дидам, ки онҳо дар миёни гавҳарҳо ва тангаҳои аслӣ миқдори бешуморе аз гавҳарҳои қалбакӣ ва тангаҳои сохтаро пароканда карда буданд. Ман аз рафтори паст ва носипосии онҳо сахт ба ғазаб омадам ва онҳоро барои ин мазаммату сарзаниш намудам; вале ҳар қадар бештар онҳоро сарзаниш мекардам, ҳамон қадар бештар гавҳарҳои қалбакӣ ва тангаҳои сохтаро дар миёни аслиҳо пароканда менамуданд.»

> “I then became vexed in my physical soul and began to use physical force to push them out of the room; but while I was pushing out one, three more would enter and bring in dirt and shavings and sand and all manner of rubbish, until they covered every one of the true jewels, diamonds, and coins, which were all excluded from sight. They also tore in pieces my casket and scattered it among the rubbish. I thought no man regarded my sorrow or my anger. I became wholly discouraged and disheartened, and sat down and wept.”

> «Сипас ман дар ҷони ҷисмонии худ ба ғазаб омадам ва сар кардам, ки бо қувваи ҷисмонӣ онҳоро аз хона берун ронам; аммо ҳангоме ки ман яке аз онҳоро берун мерондам, се нафари дигар медаромаданд ва лойу хасрезаҳо ва рег ва ҳар гуна ахлотро меоварданд, то он даме ки ҳамаи ҷавоҳироти ҳақиқӣ, алмосҳо ва тангаҳоро пӯшониданд, ва ҳамаи онҳо аз назар пинҳон шуданд. Онҳо ҳамчунин қуттии маро пора-пора карданд ва онро дар миёни ахлот пароканда сохтанд. Ман гумон кардам, ки ҳеҷ кас ба андӯҳи ман ё ба ғазаби ман эътино намекунад. Ман тамоман рӯҳафтода ва дилшикаста шудам, нишастам ва гиристам.»

At this point in his dream the word “scatter” has been employed “seven times.” The last three occurrences are distinct, from the first seven, thus placing a prophetic signature upon the seven scatterings as a symbol of the “seven times” of Leviticus twenty six. Miller’s second dream, as with Nebuchadnezzar’s second dream, symbolically identifies the “seven times.”

Дар ин марҳилаи хоби ӯ калимаи «пароканда кардан» «ҳафт бор» ба кор бурда шудааст. Се бор зикри охирин аз ҳафт зикри аввал ҷудо ва фарқкунандаанд, ва ҳамин тавр бар он ҳафт парокандашавӣ ҳамчун рамзи «ҳафт замон»-и Левӣ бисту шаш муҳри нубувватӣ мегузоранд. Хоби дуюми Миллер, чунонки хоби дуюми Набукаднесар низ, «ҳафт замон»-ро ба таври рамзӣ муайян мекунад.

As with John in Revelation chapter five, when Miller wept, the dirt brush man (the Lion of the tribe of Judah), then “opened a door” and entered the room. The visual representation of the Father holding the book which was sealed with seven seals, that no man could open, and that had caused John to weep, began in verse one of chapter four.

Чунон ки бо Юҳанно дар боби панҷуми Ваҳй рӯй дод, вақте ки Миллер гирист, марди ҷорӯби хокрӯб (Шери қабилаи Яҳудо) он гоҳ «дареро кушод» ва ба ҳуҷра даромад. Тасвири айёнии Падар, ки китоберо бо ҳафт мӯҳр муҳрзада дар даст дошт, ки ҳеҷ кас наметавонист онро боз кунад ва он боиси гиряи Юҳанно гардида буд, аз ояти якуми боби чорум оғоз ёфт.

> After this I looked, and, behold, a door was opened in heaven: and the first voice which I heard was as it were of a trumpet talking with me; which said, Come up hither, and I will show thee things which must be hereafter. Revelation 4:1.

> Баъд аз ин нигаристам, ва инак, даре дар осмон кушода шуд; ва овози аввалине ки шунидам, мисли садои карнай буд, ки бо ман сухан мегуфт; ва гуфт: Ба ин ҷо баро, ва ба ту он чизҳоеро нишон хоҳам дод, ки бояд баъд аз ин ба вуқуъ оянд. Ваҳй 4:1.

Miller wept and saw a door opened. “While I was thus weeping and mourning for my great loss and accountability, I remembered God, and earnestly prayed that He would send me help. Immediately the door opened, and a man entered the room, when the people all left it; and he, having a dirt brush in his hand, opened the windows, and began to brush the dirt and rubbish from the room.” The Lion of the tribe of Judah and the dirt brush man arrived at the opening of a door, when John and Miller wept. The opening of a door is a symbol of a dispensational change.

Миллер гиря кард ва дид, ки даре кушода шуд. «Ҳангоме ки ман чунин барои талафоти бузурги худ ва масъулияти бар души худ гиря ва мотам мекардам, Худоро ба ёд овардам ва бо ҷиддият дуо гуфтам, ки Ӯ ба ман мадад фиристад. Дарҳол дар кушода шуд, ва марде ба ҳуҷра даромад, дар ҳоле ки ҳамаи мардум аз он берун рафтанд; ва ӯ, дар дасташ ҷорӯби чанг дошта, тирезаҳоро боз кард ва ба рӯфтани чанг ва ахлот аз ҳуҷра оғоз намуд.» Шери қабилаи Яҳудо ва он марди ҷорӯббадаст ҳангоми кушода шудани даре ҳозир шуданд, вақте ки Юҳанно ва Миллер гиря мекарданд. Кушода шудани дар рамзи як тағйироти даврабандии илоҳӣ аст.

With Miller, he wept and a door was opened, but he also prayed. “I became wholly discouraged and disheartened, and sat down and wept. While I was thus weeping and mourning for my great loss and accountability, I remembered God, and earnestly prayed that He would send me help. Immediately the door opened, and a man entered the room, when the people all left it; and he, having a dirt brush in his hand, opened the windows, and began to brush the dirt and rubbish from the room.”

Бо Миллер, ӯ гирист ва даре кушода шуд, вале ӯ ҳамчунин дуо гуфт. «Ман тамоман рӯҳафтода ва дилшикаста шудам, нишастам ва гиристам. Дар ҳоле ки ба ҳамин гуна гиря ва мотам барои талафоти бузург ва масъулияти худ машғул будам, Худоро ба ёд овардам ва бо ҷиддият дуо кардам, ки Ӯ ба ман ёрӣ фиристад. Дарҳол дар кушода шуд, ва марде ба ҳуҷра даромад, ҳангоме ки ҳама мардум онро тарк карданд; ва ӯ, дар дасташ хасуи хокрӯбие дошта, тирезаҳоро кушод ва ба рӯбидани хок ва ахлот аз ҳуҷра оғоз кард».

The prayer that is a waymark in the history of the last days, is the prayer marked by Daniel and the three worthies in chapter two, and also by Daniel in chapter nine. It is the Leviticus twenty-six prayer of the “seven times,” which the two witnesses of Revelation eleven are to pray when they realize that they had been scattered. The two witnesses are to repeat what Daniel had done in chapter nine, when he recognized that he had been “scattered” in fulfillment of the curse of Moses. The two witnesses are to repeat what Miller illustrated in his dream when he reached the point where his jewels had been scattered “seven times.”

Дуое, ки дар таърихи рӯзҳои охир нишонаест дар роҳ, ҳамон дуоест, ки ба воситаи Дониёл ва се ҷавони шоиста дар боби ду, ва низ ба воситаи худи Дониёл дар боби нӯҳ нишон дода шудааст. Он дуои Левиён бисту шаши «ҳафт бор» аст, ки он ду шоҳиди Ваҳй ёздаҳ бояд онро ба ҷо оваранд, вақте дарк кунанд, ки пароканда гардидаанд. Он ду шоҳид бояд он чиро такрор намоянд, ки Дониёл дар боби нӯҳ анҷом дода буд, ҳангоме ки дарёфт, ки мувофиқи иҷрои лаънати Мусо «пароканда» шудааст. Он ду шоҳид бояд он чиро такрор намоянд, ки Миллер дар хоби худ тасвир кардааст, вақте ба он нуқта расид, ки ҷавоҳироти ӯ «ҳафт бор» пароканда гардида буданд.

When that prayer is marked a door is opened, the dirt brush man arrives, and the room is empty. The wicked crowd were gone, and a new dispensation had arrived. Then the Lion of the tribe of Judah, whose fan is in His hand, “opened the windows, and began to brush the dirt and rubbish from the room,” and as “he brushed the dirt and rubbish, false jewels and counterfeit coin, all rose and went out of the window like a cloud, and the wind carried them away.”

Вақте ки он дуо қайд карда мешавад, даре кушода мешавад, марди ҷорӯбдори хок мерасад, ва ҳуҷра холӣ аст. Анбӯҳи шарирон рафта буданд, ва як давраи нави тадбир фаро расида буд. Сипас Шери сибти Яҳудо, ки белаш дар дасти Ӯст, «тирезаҳоро кушод ва ба рӯфтани хок ва ахлот аз ҳуҷра оғоз намуд», ва чун «Ӯ хок ва ахлот, ҷавоҳироти қалбакӣ ва тангаи сохтаро мерӯфт, ҳамаи онҳо бархоста, мисли абр аз тиреза берун шуданд, ва бод онҳоро бурда партофт».

The open windows also mark a division, for as the rubbish is carried out of the window, those who have fulfilled the command found in Malachi, that directs the “priests” of the last days to, “bring ye all the tithes into the storehouse, that there may be meat in mine house, and prove me now herewith, saith the Lord of hosts, if I will not open you the windows of heaven, and pour you out a blessing, that there shall not be room enough to receive it.” The open door and the open windows represent a change in dispensation that is fulfilled at the time the wicked priests are removed, and the righteous priests are being blessed.

Равзанаҳои кушода низ ҷудоиро нишон медиҳанд, зеро ҳамон тавре ки хошок аз равзана берун бурда мешавад, онҳое ки амреро, ки дар Малокӣ омадааст, ба ҷо овардаанд, ки «коҳинон»-и рӯзҳои охирро чунин ҳидоят мекунад: «Ҳамаи даҳякҳоро ба анбор биёред, то дар хонаи Ман ғизо бошад; ва Маро акнун дар ҳамин биозмоед, мегӯяд Парвардигори лашкарҳо, ки оё Ман барои шумо равзанаҳои осмонро нахоҳам кушод ва бар шумо баракате нахоҳам рехт, ба ҳадде ки барои пазируфтани он ҷой кофӣ нахоҳад буд.» Дарвозаи кушода ва равзанаҳои кушода намояндаи тағйирёбии давра мебошанд, ки дар замоне ба амал меояд, ки коҳинони шарир дур карда мешаванд ва коҳинони одил баракат дода мешаванд.

As the dirt brush man begins to purge his floor, Miller closes his eyes for a moment. “In the bustle I closed my eyes for a moment; when I opened them, the rubbish was all gone. The precious jewels, the diamonds, the gold and silver coins, lay scattered in profusion all over the room.” The precious and the vile were then fully separated.

Ҳангоме ки он марди бо ҷорӯби хокрӯб ба пок кардани фарши худ оғоз мекунад, Миллер барои як лаҳза чашмони худро мебандад. «Дар миёни он ғавғо ман барои як лаҳза чашмонамро бастам; вақте онҳоро кушодам, тамоми хасу хошок нест шуда буд. Гавҳарҳои гаронбаҳо, алмосҳо, тангаҳои тилло ва нуқра, ба фаровонӣ дар саросари ҳуҷра пароканда мехобиданд». Он гоҳ чизҳои гаронбаҳо ва чизҳои палид комилан аз ҳам ҷудо шуданд.

The larger casket was then placed upon the table, and the scattered jewels were cast into it. “He then placed on the table a casket, much larger and more beautiful than the former, and gathered up the jewels, the diamonds, the coins, by the handful, and cast them into the casket, till not one was left, although some of the diamonds were not bigger than the point of a pin.” Miller’s foundational truths were then brought together with not only the Bible, but with the Spirit of Prophecy, and those truths were more beautiful and brighter than they originally were.

Сипас сандуқчаи бузургтарро бар рӯи миз гузоштанд, ва ҷавоҳироти пароканда ба он андохта шуд. «Баъд ӯ бар рӯи миз сандуқчае гузошт, ки аз пешина хеле бузургтар ва зеботар буд, ва ҷавоҳирот, алмосҳо, тангаҳоро мушт-мушт ҷамъ карда, ба сандуқча андохт, то он ки ягонто боқӣ намонд, гарчанде баъзе аз алмосҳо аз нӯги сӯзан бузургтар набуданд». Сипас ҳақиқатҳои бунёдии Миллер на танҳо бо Китоби Муқаддас, балки бо Рӯҳи Нубувват низ гирд оварда шуданд, ва он ҳақиқатҳо аз он чи дар оғоз буданд, зеботар ва дурахшонтар гаштанд.

As we evaluate the vision of the Ulai River in the terms of the message that was unsealed in 1798, it is to be understood that some of those truths were limited by the framework given to Miller. It is also to be expected that some of those truths will therefore be larger and more beautiful, even though some of them might appear small or minor.

Вақте ки мо рӯъёи дарёи Улайро дар партави паёме, ки дар соли 1798 муҳраш кушода шуд, арзёбӣ мекунем, бояд дарк карда шавад, ки баъзе аз он ҳақиқатҳо ба воситаи чорчӯбе, ки ба Миллер дода шуда буд, маҳдуд гардида буданд. Ҳамчунин бояд интизор буд, ки бинобар ин баъзе аз он ҳақиқатҳо бузургтар ва зеботар хоҳанд буд, ҳарчанд мумкин аст бархе аз онҳо хурд ё камаҳамият намоянд.

When the truths are restored, they are cast into a larger casket, then the call is once again made, not by Miller, but by Christ, (who is the dirt brush man, who is the Lion of the tribe of Judah) to, “come and see.” This identifies that an unsealing has just taken place, and the final unsealing is the Revelation of Jesus Christ that takes place just before probation closes, or as Sister White identifies, when the dirt brush man has entered.

Вақте ки ҳақиқатҳо барқарор карда мешаванд, онҳо ба сандуқчае бузургтар андохта мешаванд; он гоҳ даъват боз як бори дигар садо медиҳад, на аз ҷониби Миллер, балки аз ҷониби Масеҳ, (ки Ӯ ҳамон марди хасу хокрӯб аст, ки Шери қабилаи Яҳудо мебошад), ки мегӯяд: «биё ва бубин». Ин нишон медиҳад, ки навкушодашавие тоза ба амал омадааст, ва навкушодашавии ниҳоӣ ҳамон Ваҳйи Исои Масеҳ аст, ки каме пеш аз баста шудани муҳлати озмоиш рӯй медиҳад, ё чунон ки хоҳар Уайт муайян месозад, ҳангоме ки марди хасу хокрӯб ворид шудааст.

> “I looked into the casket, but my eyes were dazzled with the sight. They shone with ten times their former glory. I thought they had been scoured in the sand by the feet of those wicked persons who had scattered and trod them in the dust. They were arranged in beautiful order in the casket, everyone in its place, without any visible pains of the man who cast them in. I shouted with very joy, and that shout awoke me.” Early Writings, 83.

> «Ман ба сандуқ нигаристам, вале чашмонам аз он манзара хира шуданд. Онҳо нисбат ба ҷалоли пешинаи худ даҳ баробар бештар медурахшиданд. Ман гумон кардам, ки онҳоро пойҳои он ашхоси шарире, ки онҳоро пароканда карда, дар хок поймол намуда буданд, дар рег суфтаву сайқал додааст. Онҳо дар сандуқ бо тартиби зебо, ҳар яке дар ҷои худ, гузошта шуда буданд, бе ҳеҷ асари намоёни ранҷи он марде, ки онҳоро ба дарун афканда буд. Ман аз шодии бисёр фарёд задам, ва он фарёд маро бедор кард». Early Writings, 83.

The tarrying time and the first disappointment arrived on July 18, 2020, and since July of 2023, the Lion of the tribe of Judah has been unsealing the message of the Revelation of Jesus Christ. That unsealing includes the book of Daniel, and we will finish our consideration of Miller’s dream in the next article.

Замони таъхир ва ноумедии аввал дар 18 июли соли 2020 фаро расид, ва аз моҳи июли соли 2023 Шери қабилаи Яҳудо паёми Ваҳйи Исои Масеҳро аз муҳр мекушояд. Ин кушодани муҳр китоби Дониёлро низ дар бар мегирад, ва мо баррасии хоби Миллерро дар мақолаи навбатӣ ба анҷом хоҳем расонд.

The work of the dirt brush man is carried out in cooperation with the “wise priests”, and the work of those “priests”, who are the two witnesses of Revelation chapter eleven, and who are the resurrected dead bones of Ezekiel chapter thirty-seven are also represented by other lines of God’s Word. We will employ a few of those lines as second witnesses for what we have identified concerning William Miller’s second dream.

Кори марде, ки хасуи ғубортозакуниро ба кор мебарад, дар ҳамкорӣ бо «коҳинони хирадманд» анҷом дода мешавад; ва кори он «коҳинон», ки ду шоҳиди Ваҳй боби ёздаҳ мебошанд ва устухонҳои мурдаи эҳёшудаи Ҳизқиёл боби сиюҳафт низ ҳастанд, ҳамчунин тавассути хатҳои дигари Каломи Худо ифода ёфтааст. Мо чанде аз он хатҳоро ҳамчун шоҳидони дуюм барои он чизе, ки дар бораи хоби дуюми Вилям Миллер муайян кардаем, ба кор хоҳем бурд.

> “The Scriptures are given for our benefit that we may have instruction in righteousness. Precious rays of light have been obscured by the clouds of error, but Christ is ready to sweep away the mists of error and superstition, and to reveal to us the brightness of the Father’s glory, so that we shall say as did the disciples, ‘Did not our heart burn within us, while he talked with us by the way?’” Publishing Ministry, 68.

> «Навиштаҳо барои манфиати мо дода шудаанд, то ки мо дар адолат таълим ёбем. Шуъоъҳои гаронбаҳои нурро абрҳои иштибоҳ пӯшондаанд, аммо Масеҳ омода аст туманҳои иштибоҳ ва хурофотро пароканда созад ва ба мо дурахшиши ҷалоли Падарро ошкор намояд, то мо, чунон ки шогирдон гуфтанд, бигӯем: “Оё вақте ки Ӯ дар роҳ бо мо сухан мегуфт, дили мо дар даруни мо намесӯхт?”» Publishing Ministry, 68.

Back to Articles