Article

# Китоби Дониёл - Саду бисту ҳаштум

Аҳамияти нубувватии таъмиди Масеҳ ва озмоиши Ӯ: ошкор сохтани хусусиятҳои се қудрати ҷаҳонӣ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 10, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Мӯҳргузорӣ 11 сентябри соли 2001, вақте ки фариштаи қавии боби ҳаждаҳуми Ваҳй нозил шуд, оғоз ёфт. Нузули ӯ ба воситаи нузули фариштаи Ваҳй 10 дар 11 августи соли 1840 пешнамоиш дода шуда буд, ва ҳамчунин ба воситаи нузули Рӯҳулқудс ҳангоми таъмиди Масеҳ. Таъмиди Масеҳ ба пеш, ба борони охир, ишора мекунад, ки он ҳангоме нозил шуд, ки биноҳои бузурги шаҳри Ню-Йорк фурӯ оварда шуданд. Қудрат аз боло оғоз ёфт, ва ҳамчунин дар ҳамон вақт қудрат аз поён (чоҳи беҳад) низ зоҳир мешуд, зеро Каломи Худо ҳаргиз ноком намемонад.

Вақте ки Масеҳ таъмид гирифт, Ӯ дарҳол ба биёбон рафт ва чиҳил рӯз рӯза дошт, пас аз он Шайтон Ӯро бо се озмоиш васваса кард. Ҳар яке аз он се озмоиш хусусиятҳои асосии ҳар яке аз он се қудратеро ифода мекунад, ки ҷаҳонро ба Ҳармиҷидӯн мебаранд. Он се озмоиш ғурур буд, ки хусусияти аждаҳост; шаҳвати иштиҳо, ки хусусияти ҳайвон аст; ва таҷовузкорона бар Худо таваккал кардан, ки хусусияти пайғамбари дурӯғин аст. Ғурур ва худболоӣ дар тасвири классикии Ишаъё тавассути Люсифер ифода ёфтаанд.

> Чӣ гуна аз осмон афтодаӣ, эй Люсифер, писари субҳ! Чӣ гуна ба замин сарнагун шудаӣ ту, ки халқҳоро нотавон мегардондӣ! Зеро ту дар дили худ гуфтаӣ: «Ба осмон боло хоҳам шуд, тахти худро аз ситорагони Худо болотар хоҳам бардошт; инчунин бар кӯҳи ҷамъомад, дар канораҳои шимол, хоҳам нишаст; аз баландиҳои абрҳо болотар хоҳам баромад; мисли Ҳаққи Таоло хоҳам шуд». Аммо ту ба дӯзах фуруд оварда хоҳӣ шуд, ба аъмоқи чоҳ. Онҳое ки туро мебинанд, ба ту бодиққат назар хоҳанд афканд, ва туро мулоҳиза карда, хоҳанд гуфт: «Оё ин ҳамон мард аст, ки заминро ба ларза меовард ва салтанатҳоро ба ҷунбиш меовард?» Ишаъё 14:12–16.

Панҷ бор Люсифер дар дили худ эълон мекунад: «Ман хоҳам». Шайтон, ки замоне «норанги нур» (Люсифер) номида мешуд, вале ҳоло фақат торикиро мебарад, ҳамон аст, ки «миллатҳоро ба ларза меовард». Аз назари нубувват ӯ бо «миллатҳо» алоқаманд аст, зеро ӯ роҳбари иттиҳоди шариронаи миллатҳо ва низ иттиҳоди тоҷирон аст, ки дар бобҳои ҳабдаҳум ва ҳаждаҳуми Ваҳй шиносоӣ шудааст.

> «Подшоҳон ва ҳокимон ва волӣён бар худ нишони зиддимасеҳро гузоштаанд, ва онҳо ҳамчун аждаҳо муаррифӣ шудаанд, ки меравад то бо муқаддасон ҷанг кунад,—бо онҳое ки аҳкоми Худоро нигоҳ медоранд ва имони Исоро доранд». Testimonies to Ministers, 38.

Ҳангоми таъмиди Масеҳ Рӯҳулқудс нозил шуд, ки давраи пас аз 11 сентябри соли 2001-ро ба таври рамзӣ ифода мекард. Пас аз таъмиди Худ, Шайтон Масеҳро васваса кард ва пешниҳод намуд, ки ба Масеҳ он қудратеро диҳад, ки худи Шайтон барои ҳукмронӣ бар подшоҳиҳои ҷаҳон ба кор мебарад, зеро ҳангоми суқути Одам, Шайтон ҳокими подшоҳиҳои ҷаҳон гардида буд.

> Ва иблис Ӯро бар кӯҳи бисёр баланд бароварда, дар як лаҳзаи вақт ҳамаи мамолики ҷаҳонро ба Ӯ нишон дод. Ва иблис ба Ӯ гуфт: «Тамоми ин қудрат ва ҷалоли онҳоро ба Ту хоҳам дод, зеро он ба ман супурда шудааст, ва онро ба ҳар кӣ бихоҳам, медиҳам. Пас, агар Ту маро саҷда кунӣ, ҳамааш аз они Ту хоҳад шуд». Ва Исо дар ҷавоб ба ӯ гуфт: «Аз пеши Ман дур шав, эй шайтон; зеро навишта шудааст: “Худованд Худои худро саҷда намо, ва танҳо Ӯро ибодат кун”». Луқо 4:5–8.

Ду хусусияти асосии Рими папавӣ (ваҳшӣ) ин зинокории ӯ ва «таом»-у шароби заҳролуде мебошанд, ки ӯ паҳн мекунад.

> Аммо бар ту чанд чизе дорам, зеро ту он зан Изобалро, ки худро набия меномад, иҷозат медиҳӣ, ки таълим диҳад ва бандагони Маро гумроҳ созад, то зино кунанд ва чизҳои ба бутҳо қурбонишударо бихӯранд. Ваҳй 2:14.

«Ғизо» ва нӯшокие, ки вай пешкаш мекунад, таълимоти дурӯғини ӯст.

> «Гуноҳи бузурге, ки бар зидди Бобил нисбат дода шудааст, ин аст, ки вай “ҳамаи халқҳоро аз майи ғазаби зинои худ нӯшонид.” Ин ҷоми мастие, ки вай ба ҷаҳон пешкаш мекунад, таълимоти бардурӯғеро ифода менамояд, ки ӯ дар натиҷаи пайванди ғайришаръии худ бо бузургони замин пазируфтааст.» Муборизаи Бузург, 388.

Ҳамчунин ҳайвони католисизм ҷаҳонро бо ҷодугариҳояш фиреб медиҳад, ки ин боз ҳам чизест, ки аз дарун қабул карда мешавад.

> Ва нури чароғ дигар ҳаргиз дар ту нахоҳад дурахшид; ва овози домод ва арӯс дигар ҳаргиз дар ту шунида нахоҳад шуд; зеро тоҷирони ту бузургони замин буданд; зеро ҳамаи халқҳо бо сеҳрҳои ту фирефта шуданд. Ваҳй 18:23.

Калимаи юноние, ки ҳамчун «сеҳру ҷодуҳо» тарҷума шудааст, pharmakeia аст, ки маънои дорувориҳоро дорад. Ҷоми тиллоӣ дар дасти ӯ на танҳо ҷомест барои нӯшидани май, балки ҳамчунин он ҷомест, ки дар он муъҷуни тиббии сеҳрангези ӯ омода ва пешкаш карда мешавад. Дар ҷаҳони муосири имрӯз, он муъҷунҳои сеҳрангез бештар на дар ҷом, балки ба воситаи сӯзанҳо расонида мешаванд. Вақте ки Шайтон баъд аз қонуни якшанбеи ба қарибӣ оянда зоҳир гардад, ӯ мӯъҷизаҳои шифо ба амал хоҳад овард. Мӯъҷизаҳое, ки бо он муъҷунҳо ва таълимоти дурӯғини папагӣ алоқаманд буданд, бо он нишон дода шуданд, ки Шайтон ба Масеҳ гуфт мӯъҷизае ба амал оварад ва сангро ба нон табдил диҳад.

Таърихи пешгӯёнаи пеш ва пас аз қонуни якшанбе дорои ҳамон хусусиятҳост. Давраи имтиҳони симои ҳайвон барои адвентизм, ки ба қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида меоварад, намунаи давраи имтиҳони симои ҳайвон барои тамоми ҷаҳон аст. Аз ин рӯ ба мо хабар дода шудааст, ки «ҳамон буҳрон бар қавми мо дар ҳамаи қисматҳои ҷаҳон хоҳад омад».

Муъҷизаҳои шифоҳои шайтонӣ, ки Шайтон пас аз қонуни якшанбе ба амал меоварад, «ҷодугариҳо»-и ба ном тиббро ифода мекунанд, ки дар тӯли таърихе, ки аз 11 сентябри соли 2001 оғоз меёбад, ба мардум ҳамчун ҳақиқат пешниҳод карда мешаванд. Исо гуфт, ки: «инсон на танҳо бо нон зиндагӣ мекунад, балки бо ҳар каломи Худо». «Ғизо»-и Рум анъанаҳо ва расму ойинҳоест, ки вай онҳоро болотар аз Каломи Худо қарор медиҳад.

> «Дар он ҳаракатҳое, ки ҳоло дар Иёлоти Муттаҳида барои таъмин намудани пуштибонии давлат аз муассисаҳо ва расму ойинҳои калисо ҷараён доранд, протестантҳо аз паси қадамҳои папагароянд. Балки бештар аз ин, онҳо барои папагӣ дари боз мекунанд, то дар Амрикои протестантӣ он волоиятеро, ки дар ҷаҳони қадим аз даст додааст, боз ба даст оварад. Ва он чи ба ин ҳаракат аҳамияти бештар мебахшад, ҳамин воқеият аст, ки ҳадафи асосии дар назар дошташуда маҷбурӣ гардонидани риояи якшанбе мебошад — одате, ки аз Рум сарчашма гирифтааст ва онро худи ӯ ҳамчун нишони ҳокимияти худ иддао мекунад. Ин рӯҳи папагӣ аст — рӯҳи мутобиқ шудан ба урфу одатҳои дунявӣ, арҷгузорӣ ба суннатҳои инсонӣ болотар аз аҳкоми Худо, — ки ба калисоҳои протестантӣ сироят карда, онҳоро мебарад, то ҳамон кори боло бурдани мақоми якшанберо анҷом диҳанд, ки папагӣ пеш аз онҳо анҷом додааст». Муборизаи Бузург, 573.

Анъана ва урфу одат он «ғизои» таълимотие мебошанд, ки ҳайвон ба ҷойи Каломи Худо иваз мекунад, то ки бутпарастии ғайрияҳудии худро боло бардорад.

> «Чӣ гуна Калисои Румӣ худро аз иттиҳоми бутпарастӣ сафед карда метавонад, мо намебинем. Дуруст аст, ки вай эътироф мекунад, ки Худоро ба воситаи ин суратҳо ибодат менамояд; ҳамчунин исроилиён низ чунин карданд, вақте ки дар пеши гӯсолаи тиллоӣ саҷда намуданд. Аммо ғазаби Худованд бар зидди онҳо аланга гирифт, ва бисёре кушта шуданд. Худо онҳоро бутпарастони бедин эълон намуд, ва имрӯз низ ҳамин навишта дар дафтарҳои осмонӣ бар зидди онҳое сабт мегардад, ки ба суратҳои муқаддасон ва ба ном мардони муқаддас саҷда мекунанд.»

> «Ва ин ҳамон дине аст, ки протестантҳо ба он бо чунин илтифоти зиёд нигоҳ карданро оғоз намудаанд ва ки дар ниҳоят бо протестантизм муттаҳид хоҳад шуд. Аммо ин иттиҳод ба воситаи тағйир ёфтани католицизм амалӣ нахоҳад гашт; зеро Рум ҳеҷ гоҳ тағйир намеёбад. Вай иддаои маъсумият мекунад. Ин протестантизм аст, ки тағйир хоҳад ёфт. Қабул кардани ақидаҳои озодандешона аз ҷониби он, онро ба ҷое хоҳад расонд, ки битавонад дасти католицизмро бифишорад. “Китоби Муқаддас, Китоби Муқаддас, асоси имони мост”, — ин нидои протестантҳо дар замони Лютер буд, дар ҳоле ки католикҳо нидо мекарданд: “Падарон, урфу одат, анъана.” Акнун бисёре аз протестантҳо исбот кардани таълимоти худро аз Китоби Муқаддас душвор меёбанд, ва бо вуҷуди ин онҳо ҷасорати ахлоқиро надоранд, ки ҳақиқатеро, ки салибро дар бар мегирад, бипазиранд; бинобар ин, онҳо босуръат ба мавқеи католикҳо меоянд ва, бо истифода аз беҳтарин далелҳое, ки барои сарпечӣ аз ҳақиқат доранд, ба шаҳодати Падарон, ва ба урфу одатҳо ва аҳкоми одамон истинод мекунанд. Бале, протестантҳои асри нуздаҳум дар беимонии худ нисбат ба Навиштаҳо босуръат ба католикҳо наздик мешаванд. Аммо имрӯз низ миёни Рум ва протестантизми Лютер, Крэнмер, Ридли, Ҳупер ва лашкари пуршарафи шаҳидон ҳамон қадар жарфи васеъ вуҷуд дорад, ки вуҷуд дошт, вақте ки ин мардон он эътирозеро баён карданд, ки ба онҳо номи протестантҳоро дод.»

> «Масеҳ протестант буд. Ӯ бар зидди ибодати зоҳирии миллати яҳуд, ки машварати Худоро бар зидди худ рад карда буданд, эътироз намуд. Ӯ ба онҳо гуфт, ки аҳкоми одамонро ба ҷойи таълимоти динӣ меомӯзонанд, ва худ намоишкорон ва риёкорон мебошанд. Монанди қабрҳои сафедшуда, аз берун зебо буданд, вале аз дарун пур аз нопокӣ ва фасод. Таърихи Ислоҳгарон ба Масеҳ ва ҳаввориён бозмегардад. Онҳо берун омаданд ва худро аз дине, ки аз шаклҳо ва маросимҳо иборат буд, ҷудо карданд. Лютер ва пайравонаш дини ислоҳшударо ихтироъ накарданд. Онҳо фақат онро, чунон ки Масеҳ ва ҳаввориён пешниҳод намуда буданд, пазируфтанд. Китоби Муқаддас ба мо ҳамчун роҳнамои кофӣ пешниҳод шудааст; аммо поп ва коргузорони ӯ онро аз мардум дур месозанд, гӯё ки лаънате бошад, зеро он даъвоҳои ботили онҳоро фош месозад ва бутпарастии онҳоро сарзаниш мекунад». Review and Herald, June 1, 1886.

Муъҷизаҳои шифобахшӣ, ки асоси рӯҳгароиро ташкил медиҳанд, василаи маъмулии фаъолияти ӯянд.

> «Бисёриҳо мекӯшанд зуҳуроти рӯҳониро чунин тавзеҳ диҳанд, ки онро комилан ба қаллобӣ ва ҳунарҳои найрангбозонаи миёнарав нисбат медиҳанд. Аммо, ҳарчанд дуруст аст, ки натиҷаҳои фиребкорӣ бисёр вақт ҳамчун зуҳуроти ҳақиқӣ ҷилва дода шудаанд, ҳамчунин намоишҳои ошкори қудрати фавқуттабиӣ низ вуҷуд доштаанд. Так-туки асроромезе, ки спиритизми муосир бо он оғоз ёфт, натиҷаи ҳила ё зиракии инсонӣ набуд, балки амали мустақими фариштагони шарир буд, ки ба ин васила яке аз фиребҳои бисёр муваффақи ҳалокатовари ҷонҳоро ворид карданд. Бисёриҳо ба дом хоҳанд афтод, зеро бовар хоҳанд кард, ки спиритизм фақат як фиреби инсонӣ аст; вақте ки онҳо рӯ ба рӯи зуҳуроте оварда мешаванд, ки наметавонанд ҷуз ҳамчун фавқуттабиӣ ба онҳо назар кунанд, фирефта хоҳанд шуд ва ба қабул кардани онҳо ҳамчун қудрати бузурги Худо бурда хоҳанд шуд.»

> Инҳо ба шаҳодати Навиштаҳо дар бораи корҳои аҷибе, ки Шайтон ва омилони ӯ ба амал меоваранд, эътино намекунанд. Бо ёрии шайтонӣ ҷодугарони фиръавн тавонистанд кори Худоро тақлид намоянд. Павлус шаҳодат медиҳад, ки пеш аз омадани дуюми Масеҳ зуҳуроти монанди қудрати шайтонӣ низ хоҳад буд. Омадани Худовандро бояд «амали Шайтон бо ҳар гуна қудрат ва аломатҳо ва мӯъҷизаҳои дурӯғин, ва бо ҳар гуна фиреби ноинсофӣ» пешгузарӣ намояд. 2 Таслӯникиён 2:9, 10. Ва ҳавворӣ Юҳанно, қудрати мӯъҷизаофаринеро, ки дар айёми охир зоҳир хоҳад шуд, тавсиф намуда, эълон мекунад: «Ӯ мӯъҷизаҳои бузург ба амал меоварад, ба дараҷае ки ҳатто дар пеши назари одамон аз осмон ба замин оташ мефурорад, ва сокинони заминро ба воситаи он мӯъҷизаҳое, ки қудрати ба амал оварданашонро дошт, фиреб медиҳад». Ваҳй 13:13, 14. Дар ин ҷо танҳо фиребҳои сода пешгӯйӣ нашудаанд. Одамон бо он мӯъҷизаҳое фиреб меёбанд, ки омилони Шайтон қудрати ба амал оварданашонро доранд, на бо онҳое ки вонамуд мекунанд, ки ба амал меоваранд». Муборизаи Бузург, 553.

Таълимотҳои бардурӯғе, ки бар урфу одатҳо ва анъанаҳо бино шудаанд, зуҳуроти мӯъҷизавии спиритистӣ, саноати қалбакии тиббию саноатӣ ва пайвастшавии ҳунари калисосозӣ бо ҳунари давлатдорӣ — ҳамаи инҳо сифатҳои ҳайвони ваҳшии католикизм мебошанд. Ғурур хусусияти қудрати аждаҳо аст. Такаббури худбоварона хусусияти пайғамбари дурӯғини протестантизми муртад аст.

> Ва Исо, ки пур аз Рӯҳулқудс буд, аз Урдун баргашт ва аз ҷониби Рӯҳ ба биёбон бурда шуд, дар он ҷо чиҳил рӯз аз иблис васваса карда мешуд. Ва дар он рӯзҳо ҳеҷ чиз нахӯрд; ва чун онҳо ба анҷом расиданд, баъд аз он гурусна шуд. Ва иблис ба Ӯ гуфт: «Агар Ту Писари Худо бошӣ, амр фармо, то ин санг нон гардад». Ва Исо дар ҷавоби ӯ гуфт: «Навишта шудааст: “Одам на танҳо бо нон зиндагӣ мекунад, балки бо ҳар каломи Худо”». Луқо 4:1–4.

«Тахмин» исмест, ки ба амал ё ҳолати ҳақ пиндоштани чизе бидуни далел ё исботи кофӣ ишора мекунад. Он баровардани ҳукм ё хулосабарориро дар асоси маълумоти нопурра ё нокифоя дар бар мегирад. «Тахмин» ҳамчунин метавонад дараҷаи муайяни эътимод ба пиндошти шахсро ифода намояд, ҳатто вақте ки он комилан асоснок набошад.

Протестантизми муртад рӯзи якшанберо ҳамчун рӯзи ибодати Худо қабул кардааст, бе ҳеҷ гуна далеле аз Каломи Худо барои пуштибонӣ аз он ақидаи ботил; ва ин корро дар ҳолате мекунанд, ки огоҳона эътироф менамоянд, ки онҳо протестантанд, ва шиорашон «танҳо Каломи Худо» аст, ё чунон ки Мартин Лютер эълон карда буд: «Sola Scriptura!» Онҳо интихоб мекунанд, ки онро бар асоси анъанаҳо ва русуми калисои Рум қабул намоянд, ё шояд танҳо ҳамчун мероси пазируфташуда аз падарони худ. Ҳангоми нидои баландии фариштаи сеюм ҳақиқате, ки аз Китоби Муқаддас мутлақо ҳеҷ асосе барои парастиши офтоб оварда намешавад, ба таври равшан ошкор хоҳад шуд; ва он гоҳ касоне ки дар он гумони ботили худ идома медиҳанд, нишони ҳайвонро хоҳанд гирифт.

> «Агар нури ҳақиқат ба шумо пешниҳод шуда бошад, ки шанбеи аҳди чорумро ошкор месозад ва нишон медиҳад, ки дар Каломи Худо барои риояи якшанбе ҳеҷ асосе вуҷуд надорад, ва бо вуҷуди ин шумо ҳанӯз ҳам ба шанбеи козиб мечаспед ва аз муқаддас нигоҳ доштани он Шанбате, ки Худо онро “рӯзи муқаддаси ман” мехонад, сарпечӣ мекунед, пас шумо тамғаи ҳайвонро қабул менамоед. Ин кай рӯй медиҳад? — Вақте ки шумо ба он фармоне итоат мекунед, ки ба шумо амр медиҳад дар якшанбе аз меҳнат бозистед ва Худоро ибодат намоед, дар ҳоле ки медонед дар Китоби Муқаддас ҳатто як калимае нест, ки нишон диҳад якшанбе чизе ғайр аз рӯзи оддии корӣ аст, шумо розигии худро барои қабул кардани тамғаи ҳайвон медиҳед ва мӯҳри Худоро рад менамоед. Агар мо ин тамғаро бар пешониҳоямон ё бар дастҳоямон қабул кунем, довариҳое, ки бар зидди нофармонон эълон шудаанд, бояд бар мо фурӯ оянд. Аммо мӯҳри Худои зинда бар онҳое гузошта мешавад, ки бо виҷдони пок Шанбати Худовандро нигоҳ медоранд». Review and Herald, April 27, 1911.

Заъфи маъмулан даркшудаи ҳизби ҷумҳурихоҳ омодагии онҳост ба ин ки фарз кунанд мухолифони сиёсии онҳо одил ва ростқавл ҳастанд, ҳол он ки меваҳои ҳизби демократ ба таври равшан ошкор месозанд, ки онҳо фарзандони падари дурӯғ ҳастанд. Ҷумҳуриихоҳон борҳо ва пайваста мухолифони сиёсии худро бар асоси сухани худи онҳо қабул мекунанд, дар ҳоле ки ба онҳо такроран ва боз такроран нишон дода шудааст, ки мухолифонашон ҳаргиз ба сухани худ вафо намекунанд. Онҳо ангезаҳои ростқавлонаро ба касоне нисбат медиҳанд, ки борҳо ҳеҷ гуна асоснокии ақлонӣ зоҳир накардаанд, то пешбиниҳои носаҳеҳи ҷумҳурихоҳонро дар бораи ростқавлӣ ва поквиҷдонӣ дастгирӣ намоянд. Ҳамчунин дуруст аст, ки бисёре аз ҷумҳурихоҳон аз баҳри фоидаи шахсии молиявӣ, ё ба сабаби шароити пинҳонии ғайриахлоқие, ки имкон медиҳад онҳоро ба осонӣ таҳти дасткорӣ қарор диҳанд, аз ҳимояи принсип саркашӣ мекунанд; аммо хусусияти асосии нубувватии ҳизби ҷумҳурихоҳ фарзияпардозӣ аст.

Хосияти беибоӣ аст, ки ба таври нубувватӣ дар протестантҳои муртад нишон дода шудааст ва ба онҳо имкон медиҳад вонамуд кунанд, ки мавқеи болотари ахлоқӣ ва сиёсиро ишғол кардаанд, дар ҳоле ки дар асл онҳо аз масъулиятҳои шаҳрвандии худ даст кашидаанд, зери интизориҳои пучи он ки рақибони сиёсии онҳо ба ваъдаи худ вафо хоҳанд кард. Таърифи бисёр маъмули девонагӣ он аст, ки кас ҳамон як амалро такрор ба такрор анҷом диҳад, дар айни ҳол интизори натиҷаи дигар бошад; аммо ҷумҳурихоҳон баҳс мекунанд, ки маҳз демократҳо ба девонагӣ мубтало шудаанд, чунон ки ин дар нафрати онҳо нисбат ба Трамп зоҳир мегардад.

Бо вуҷуди ин, девонагии ҷумҳурихоҳон пайваста нишон дода мешавад, зеро онҳо ба созишҳо розӣ мешаванд, бар пояи он фарзия, ки созиш кори раванди қонунгузорист, дар ҳоле ки созишҳои сиёсии онҳо, ки иддао мекунанд бар принсипи «раванди қонунгузорӣ» асос ёфтаанд, бо табақае анҷом меёбанд, ки ҳеҷ гоҳ созиш намекунад. Демократҳо танҳо дар раванди сиёсӣ ақибнишинӣ мекунанд, вақте ки ба воситаи шумораи муқобили худ комилан маҳдуд карда мешаванд. Онҳо ҳаргиз далеле пешниҳод накардаанд, ки воқеан барои мавқеи миёна дар раванди сиёсӣ кор мекунанд. Девонагии ҷумҳурихоҳон дар он аст, ки онҳо такроран аз дигарон интизориҳои хушбинона доранд, ки тамоман беасосанд.

Аксарияти мутлақи онҳое, ки аз Доналд Трамп ҷонибдорӣ мекунанд, шаҳодат хоҳанд дод, ки бадтарин хусусияти Трамп ин омодагии ӯст ба он ки мардонро ҳамчун пуштибонони барномаи худ бипазирад, дар ҳоле ки далелҳои мавҷуда нишон медиҳанд, ки аз ҷониби Трамп ин интихоб комилан аз рӯйи ҷуръати худписандона анҷом ёфтааст. Ҷуръати худписандона сифати набувватии протестантизми муртад аст. Шайтон Масеҳро бо иқтибос овардан аз Китоби Муқаддас озмуд, аммо дар ин амал Шайтон он порчаро таҳриф намуда, онро ба озмоише беасос ва ғайрикитобӣ табдил дод.

> Ва Ӯро ба Ерусалим овард ва бар кунгураи маъбад бинишонд, ва ба Ӯ гуфт: «Агар Ту Писари Худо бошӣ, Худро аз ин ҷо ба поён парто; зеро навишта шудааст: “Ӯ ба фариштагони Худ дар бораи Ту амр хоҳад фармуд, то ки Туро нигоҳ доранд”; ва: “Онҳо Туро бар дастҳои худ хоҳанд бардошт, мабодо пои Худро ба санге бизанӣ.”» Ва Исо дар ҷавоби ӯ гуфт: «Гуфта шудааст: “Худованд Худои худро наозмой.”» Луқо 4:9–12.

Дар қонуни якшанбеи ба қарибӣ оянда, маҳз протестантҳои Иёлоти Муттаҳида амри Китоби Муқаддасро дар бораи бозистодан аз меҳнат дар рӯзи шанбе гирифта, ҳукмро дар бораи ибодати Худо дар шанбеи рӯзи ҳафтум ба як фармони сохта табдил хоҳанд дод, ки гӯё одамон дар асл вазифадоранд дар рӯзи офтоби бутпарастӣ ибодат кунанд. Онҳо як порчаи Китоби Муқаддасро ба як имтиҳони беасос ва ғайрикитобимуқаддасӣ таҳриф хоҳанд кард.

Мо ин омӯзишро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> «Ман дидам, ки он ҳайвони дӯшоха даҳони аждаҳо дошт, ва қудрати ӯ дар сари ӯ буд, ва фармон аз даҳони ӯ берун хоҳад омад. Сипас Ман Модари Фоҳишагонро дидам; ки модар худи духтарон набуд, балки аз онҳо ҷудо ва мутамойиз буд. Ӯ рӯзи худро доштааст, ва он гузаштааст, ва духтаронаш, фирқаҳои протестантӣ, навбатӣ буданд, ки ба саҳна бароянд ва ҳамон рӯҳияеро ба амал оваранд, ки модар ҳангоми таъқиб кардани муқаддасон дошт. Ман дидам, ки ҳамчунон ки модар дар қудрат коҳиш меёфт, духтарон афзуда буданд, ва ба зудӣ онҳо қудратеро ба кор хоҳанд бурд, ки замоне модар ба кор мебурд.»

> «Ман дидам, ки калисои номӣ ва адвентистони номӣ, мисли Яҳудо, моро ба католикҳо таслим хоҳанд кард, то нуфузи онҳоро ба даст оварда, бар зидди ҳақиқат бароянд. Дар он вақт муқаддасон қавме ноаён, барои католикҳо андак шинохташуда хоҳанд буд; аммо калисоҳо ва адвентистони номие, ки аз имон ва одатҳои мо огоҳанд (зеро онҳо моро ба сабаби шанбе бад медиданд, чунки онро рад карда наметавонистанд), муқаддасонро хиёнат хоҳанд кард ва онҳоро ба католикҳо ҳамчун касоне маълум хоҳанд намуд, ки муассисаҳои мардумро нодида мегиранд; яъне, ки онҳо шанберо нигоҳ медоранд ва якшанберо нодида мегиранд.»

> «Пас католикҳо ба протестантҳо амр хоҳанд дод, ки пеш раванд, ва фармоне содир хоҳанд кард, ки ҳар касе ки ба ҷойи рӯзи ҳафтум рӯзи якуми ҳафтаро риоя накунад, кушта шавад. Ва католикҳо, ки шумораашон бисёр аст, ҷониби протестантҳоро хоҳанд гирифт. Католикҳо қудрати худро ба сурати ҳайвон хоҳанд дод. Ва протестантҳо, чунон ки модари онҳо пеш аз онҳо амал кард, барои нобуд сохтани муқаддасон амал хоҳанд кард. Аммо пеш аз он ки фармони онҳо натиҷа диҳад ё самар оварад, муқаддасон бо Овози Худо халос хоҳанд шуд». Spalding and Magan, 1, 2.

Back to Articles