Article

# Китоби Дониёл — Рақами Панҷ

Ҳафтод сол

Author

Jeff Pippenger

Published

November 29, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Еҳуёқим нахустини се подшоҳи охирини Яҳудо буд, ва ҳангоме ки аз ҷониби бобилиён мағлуб гардид, он ҳафтод соли ғуломии подшоҳии ҷанубӣ оғоз ёфт. Он ҳафтод сол давраи замонеро муайян мекунанд, ки дар он Бобил, нахустин подшоҳии нубуввати Китоби Муқаддас, салтанат меронд. Дар Ишаъё боби бисту сеюм, фоҳишаи Сур барои ҳафтод соли рамзӣ, ки ба таври нубувватӣ ҳамчун айёми як подшоҳ муайян шудаанд, фаромӯш карда мешуд. Дар нубуввати Китоби Муқаддас подшоҳ ба маънои подшоҳӣ аст, ва айёми ягона подшоҳии нубуввати Китоби Муқаддас, ки ба ҳафтод сол мерасид, Бобил буд.

Дар он таърих фоҳишаи Сур, ки папигариро намояндагӣ мекунад, фаромӯш мешуд. Дар поёни ҳафтод соли рамзӣ, вай ба ёд оварда мешуд ва берун рафта, бо ҳамаи подшоҳиҳои замин зино мекард. Зинои рӯҳонӣ муносибати ғайриқонунии иттиҳоди калисо ва давлат аст. Дар поёни ҳафтод соли рамзӣ, папигарӣ ба муносибате бо Созмони Милали Муттаҳид дохил мешуд, ки аз ҷониби ҳамаи он подшоҳоне намояндагӣ мешавад, ки фоҳишаи Сур дар охири ҳафтод соли рамзӣ бо онҳо зино мекунад. Подшоҳие, ки дар давоми ҳафтод соли рамзӣ ҳукмронӣ мекунад, Иёлоти Муттаҳида аст, яъне ҳайвони заминӣ бо ду шох.

Бобҳои якум то панҷуми китоби Дониёл таърихи ҳафтод соли Бобилро баён мекунанд, ва бинобар ин ин бобҳо таърихи ҳар ду шохи ҳайвони заминро таҷассум менамоянд. Бобҳои чорум ва панҷум подшоҳи аввал ва охирини Бобилро муайян мекунанд, ва ин ду боб якҷоя таърихи ҳайвони замин ва ду шохи онро муайян месозанд. Доварии ду шох ва худи ҳайвони замин бо доварии подшоҳи аввал ва подшоҳи охирин ифода шудааст. Доварии Набукаднесар ронда шудан ба муддати «ҳафт замон» буд, дар ҳоле ки ӯ, чун ҳайвони ваҳшӣ, ду ҳазору панҷсаду бист рӯз бо алаф ва шабнам зиндагӣ мекард. Доварии Белшазар бар девор навишта шуда буд ва бо шумораи ду ҳазору панҷсаду бист баробар дониста шудааст; ҳамин тавр муайян мегардад, ки доварии ҳайвони замин ва ду шохи он бо «ҳафт замон»-и Ибодат 26 ифода шудааст. Ин бар шаҳодати ду подшоҳ асос ёфтааст, ва он ду шоҳид аввалин ва охиринро намояндагӣ мекунанд.

«Ҳафт замон» санги пешпо барои адвентизм аст, ва бинобар ин наметавонад шинохта шавад, гарчанде ки он ошкоро дар он ҷост — барои онҳое ки мехоҳанд бубинанд. Он рамзи доварии миллат аст (Бобил), ки ҳафтод сол ҳукмронӣ кард, ва рамзи доварӣ барои подшоҳист, ки ҳафтод соли рамзӣ ҳукмронӣ мекунад. Вақте ки Вилям Миллер фаҳмиши худро дар бораи «ҳафт замон»-и Ибодот бисту шаш пешниҳод кард, ӯ ду ҳазору панҷсаду бист рӯзи зиндагии Набукаднесарро ҳамчун ҳайвон дар Дониёл боби чор ҳамчун яке аз шоҳидони нубувватӣ барои тасдиқи «ҳафт замон»-и Ибодот бисту шаш ба кор бурд. «Ҳафт замон» ҳам санги асос ва ҳам санги сар дар Закариё боби чор аст. Исо, хоҳар Уайт, Ишаъё ва Петрус онро ҳамчун санге муаррифӣ мекунанд, ки сари гӯша мегардад. Он таълимоти тоҷгузори нубуввати Китоби Муқаддас аст, гарчанде ки он, дар асл, аз назари онҳое ки худро паёмрасонони фариштаи сеюм мешуморанд, қариб комилан пинҳон мондааст.

Вақте ки мо ба баррасии шаш боби аввали китоби Дониёл оғоз мекунем, муҳим аст дарк намоем, ки аз худи оғоз «ҳафт замон» муайян карда мешавад. Вақте ки Еҳӯёқим аз ҷониби Бобил сарнагун гардид, асорати ҳафтодсола оғоз ёфт. Китоби Вақоеънома мефаҳмонад, ки чаро онҳо ба асорати ҳафтодсола бурда шуданд.

> Сидқиё бисту яксола буд, вақте ки ба подшоҳӣ оғоз кард, ва ёздаҳ сол дар Уршалим подшоҳӣ намуд. Ва он чиро, ки дар назари Парвардигор Худои ӯ бад буд, ба ҷо овард, ва худро пеши Ирмиёи набӣ, ки аз даҳони Парвардигор сухан мегуфт, фурӯтан насохт. Ва ӯ низ бар подшоҳ Навуходоносор, ки ӯро ба Худо қасам дода буд, исён кард; балки гардани худро сахт гардонид ва дили худро сангдил сохт, то ки сӯи Парвардигор Худои Исроил бознагардад. Ҳамчунин ҳамаи сардорони коҳинон ва қавм бисёр исён варзиданд, мувофиқи ҳамаи аъмоли зишти халқҳои бегона; ва хонаи Парвардигорро, ки Ӯ дар Уршалим муқаддас гардонида буд, палид сохтанд. Ва Парвардигор Худои падарони онҳо ба воситаи фиристодагони Худ аз саҳар бархоста, мефиристод, зеро бар қавми Худ ва бар макони сукунати Худ раҳм дошт. Аммо онҳо фиристодагони Худоро масхара мекарданд, ва суханони Ӯро хор мешумурданд, ва бо анбиёи Ӯ бадрафторӣ менамуданд, то он даме ки ғазаби Парвардигор бар қавми Ӯ бархост, ба ҳадде ки дигар илоҷе намонд. Бинобар ин Ӯ подшоҳи калдониёнро бар онҳо овард, ки ҷавонони онҳоро бо шамшер дар хонаи муқаддасашон кушт, ва бар ҷавонмард ё духтар, пир ё хамшуда аз пирӣ, раҳме накард: ҳамаро ба дасти ӯ супурд. Ва ҳамаи зарфҳои хонаи Худо, чӣ бузург ва чӣ хурд, ва ганҷҳои хонаи Парвардигор, ва ганҷҳои подшоҳ ва амирони ӯ — ҳамаи инҳоро ӯ ба Бобил бурд. Ва хонаи Худоро сӯзониданд, ва девори Уршалимро вайрон карданд, ва ҳамаи қасрҳои онро бо оташ сӯзонданд, ва ҳамаи асбоби нафиси онро нобуд сохтанд. Ва онҳоеро, ки аз шамшер раҳо ёфта буданд, ба Бобил асир бурд; ва онҳо барои ӯ ва писаронаш хизматгор шуданд, то замони подшоҳии мамлакати Форс, то каломи Парвардигор, ки ба даҳони Ирмиё гуфта шуда буд, ба анҷом расад, то даме ки замин аз шанбегиҳои худ баҳраманд гардад; тамоми айёме ки вайрон хобида буд, шанбегӣ нигоҳ дошт, то ҳафтод сол пур шавад. Акнун дар соли аввали Куруш, подшоҳи Форс, то каломи Парвардигор, ки ба даҳони Ирмиё гуфта шуда буд, ба анҷом расад, Парвардигор рӯҳи Куруш, подшоҳи Форсро, барангехт, то дар тамоми мамлакати худ нидо баровард, ва онро низ хаттӣ эълон намуд, гуфта: «Куруш, подшоҳи Форс, чунин мегӯяд: Парвардигор Худои осмон ҳамаи подшоҳиҳои заминро ба ман додааст; ва Ӯ ба ман амр фармудааст, ки барои Ӯ хонае дар Уршалим, ки дар Яҳудо аст, бино намоям. Кист аз миёни шумо аз тамоми қавми Ӯ? Парвардигор Худои ӯ бо вай бод, ва бигзор боло равад». 2 Вақоеънома 36:11–23.

Ҳафтод сол дар асирӣ барои ба амал омадани каломи Ирмиё буд: «то замин шанбеҳои худро баҳраманд шавад, зеро то даме ки вай вайрону хароб мехобид, шанберо нигоҳ медошт». Дар Каломи Худо, ғайр аз ояте ки мо аз Китоби Воқеаномаи Айём иқтибос меорем, танҳо як порчаи дигаре ҳаст, ки ба «баҳраманд шудани» замин аз шанбеҳои худ ишора мекунад. Он порча дар бобҳои бисту панҷ ва бисту шашуми Левиён аст. Боби бисту панҷ дастур медиҳад, ки чӣ гуна ба замин иҷозат дода шавад, то аз оромии шанбегии худ баҳраманд гардад, ва боби бисту шаш лаънати «ҳафткарата»-ро баён мекунад, агар он дастурҳои аҳд риоя карда намешуданд.

Сарнавишти Еҳӯёқим оғози асириро нишон дод, ки ҷузъе аз он чизест, ки Дониёл дар боби нуҳуми китоби худ онро «лаънат» ва «қасами» Мусо номидааст. Дониёл лаънати «ҳафт карат»-ро мефаҳмид, зеро ӯ дар боби нуҳум шаҳодат медиҳад, ки маҳз тавассути омӯзиши пешгӯии ҳафтодсолаи Ирмиё шумораи солҳоеро дарк кард, ки қавми Худо дар Бобил ба ғуломӣ гирифтор хоҳанд шуд.

> Дар соли аввали подшоҳии ӯ, ман, Дониёл, аз китобҳо шумораи солҳоеро дарёфтам, ки дар бораи онҳо каломи Худованд ба Ирмиёи набӣ нозил шуда буд, ки Ӯ ҳафтод солро дар вайрониҳои Уршалим ба анҷом хоҳад расонд. Дониёл 9:2.

Дониёл ҳафтод солро «аз рӯи китобҳо» фаҳмид, на танҳо аз китоби Ирмиё. Китоби дигаре, ки ӯ дарк кард, навиштаҳои Мусо буд, зеро дар дуои худ ӯ нишон медиҳад, ки «лаънат»-и ҳафтод соли ғуломӣ ҳамон «савганд»-и Мусо буд. Калимае, ки дар боби нӯҳуми Дониёл ба «савганд» тарҷума шудааст, ҳамон калимаест, ки дар Левиён бисту шаш ба «ҳафт бор» тарҷума шудааст. Асирии Яҳудо дар Бобил ба муддати ҳафтод сол иҷрои лаънати «ҳафт бор» буд, новобаста аз он чи ҳар гуна илоҳиётдони муосир метавонад баҳс кунад. Ин равшантар аз рӯз аст, аммо танҳо агар шумо омода бошед, ки бубинед.

> Ва Худованд дар кӯҳи Сино ба Мусо сухан ронда, гуфт: «Ба банӣ-Исроил сухан бигӯ ва ба онҳо бигӯ: чун ба замине ки Ман ба шумо медиҳам, дароед, он гоҳ замин барои Худованд шанбе нигоҳ дорад. Шаш сол киштзори худро бикор ва шаш сол токзори худро навдаро кун ва ҳосили онро ҷамъ намо; аммо дар соли ҳафтум барои замин шанбеи оромии комил хоҳад буд, шанбе барои Худованд: киштзори худро макор ва токзори худро навдаро макун. Он чиро ки аз дарави ту худ ба худ рӯидааст, дарав макун, ва ангури токи навдаронакардаи худро ҷамъ макун, зеро он соли оромӣ барои замин аст. Ва шанбеи замин барои шумо ғизо хоҳад буд: барои ту, ва барои ғуломи ту, ва барои канизаки ту, ва барои муздурӣ ту, ва барои ғарибе ки назди ту сокин аст; ва барои чорвои ту, ва барои ҳайвоноте ки дар замини ту ҳастанд, тамоми ҳосили он ғизо хоҳад буд. Ва барои худ ҳафт шанбеи солҳоро бишмор, ҳафт бор ҳафт сол; ва айёми ҳафт шанбеи солҳо барои ту чиҳилу нӯҳ сол хоҳад буд. Он гоҳ дар рӯзи даҳуми моҳи ҳафтум карнаи юбилейро ба садо дарор; дар рӯзи каффора карнаро дар тамоми замини худ ба садо дароред». Ибодат 25:1–9.

Муҳим аст дарк намоем, ки дар дастурҳо оид ба ором гузоштани замин, ҳафт даври иборат аз шаш соли коркарди замин ва як соли иҷозат додани оромии замин то соли чилу нӯҳум идома меёфт, вақте ки бояд соли юбилей эълон мегардид, ки анҷоми ҳафт даври ҳафтсоларо муайян мекард. Нуқтаи ҳалкунандае, ки бояд дида шавад, ин аст, ки садо додани карнаи юбилей бояд дар Рӯзи Каффорат ба амал меомад; ба ин васила муайян мегардад, ки ҳангоме ки Рӯзи Каффорати зиддимисолӣ 22 октябри соли 1844 оғоз ёфт, карнаи юбилей, ки даври «ҳафт замон»-ро ифода мекард, бояд ҳамон вақт садо медод. «Ҳафт замон», ки ҳангоми ба Бобил бурда шудани Манашше дар соли 677 то милод оғоз ёфт, ду ҳазору панҷсаду бист солро ифода мекард, ки дар Рӯзи Каффорати зиддимисолӣ ба анҷом расид. Ин иртиботро танҳо онҳое аз даст медиҳанд, ки намехоҳанд бубинанд. Даври «ҳафт замон» бо ду ҳазору сесад сол пайваст аст.

Ҳамчунин муҳим аст, ки дида шавад: дар дохили дастурҳои аҳдии нӯҳ ояти аввали боби бисту панҷуми Левӣ амиқтарин намунаи қоидаи «як рӯз барои як сол» дар Каломи Худо ҷой дорад. Он табақи афсонаҳое, ки илоҳиётшиносон пеш меандозанд, то рамаро аз шароби Бобил маст нигоҳ доранд, ин аст, ки ҳукми «ҳафт замон» дар боби бисту шашум фаҳмиши нодурусти маънои ибронии вожае мебошад, ки ба «ҳафт замон» тарҷума шудааст. Ин далел дуруст нест. Маънои ибронии он вожа дар доираи таърифи худ комилан асоснокии татбиқи онро ба таври ададӣ дар бар мегирад, аммо далели носаҳеҳи онҳо, ки онро бар пойдевори як фарзияи гумроҳкунандае, ки бар «тахассуси» худэълонкардаи онҳо дар дастури забони ибронӣ бино шудааст, устувор карданӣ мешаванд, фақат як далели гумроҳкунанда аст.

Доварие, ки дар боби бисту шашум ҳамчун «ҳафт замон» тасвир шудааст, аз рӯи муҳтавои ин порча шинохта мешавад, на аз ҷониби баъзе илоҳиётшиносони замони муосир, ки забони ибриро ба зӯр таҳриф мекунанд. Вилям Миллер хулосаи худро бе ҳеҷ гуна истинод ба забони ибрӣ ташаккул дод, ва ваҳй фаҳмиши ӯро ҳамчун дуруст тасдиқ намуд. Фариштагон фаҳмиши ӯро бар асоси муҳтавои бобе, ки дар он доварии «ҳафт замон» ҷойгир аст, роҳнамоӣ карданд, на бар пояи забони ибрӣ.

Заминаи боби бисту панҷум он аст, ки дар он дастурҳои аҳд муайян карда мешаванд; ва боби бисту шашум баъдан баракати ваъдашударо барои риоя кардани он дастурҳои аҳд пешниҳод мекунад, ва пас аз он он чиро, ки Дониёл барои нофармонӣ ба он дастурҳо «лаънати Мусо» меномад, муайян месозад.

Мавзӯъ дар бораи усули як рӯз ба ивази як сол дар пешгӯии Китоби Муқаддас аст. Он оятҳои ибтидоии Левиён бисту панҷ равшан месозанд, ки дар пешгӯии Китоби Муқаддас як рӯз намояндаи як сол мебошад. Дар китоби Хуруҷ, Мусо муносибати истироҳати шанбеи рӯзи ҳафтумро барои инсон ва чорпоён, ва истироҳати шанбеи соли ҳафтумро барои замин ба таври равшан муайян мекунад.

> Ва шаш сол замини худро кишт хоҳӣ кард ва ҳосили онро ҷамъ хоҳӣ овард; лекин дар соли ҳафтум онро ором гузошта, бекоркоб хоҳӣ монд, то ки мискинони қавми ту аз он бихӯранд; ва он чиро, ки онҳо боқӣ гузоранд, ҳайвоноти саҳро бихӯранд. Ҳамчунин бо токзори худ ва бо зайтунзори худ амал хоҳӣ кард. Шаш рӯз кори худро ба ҷо хоҳӣ овард, ва дар рӯзи ҳафтум истироҳат хоҳӣ кард, то ки гови ту ва хари ту осоиш ёбанд, ва писари канизи ту ва ғариб тароват ёбанд. Хуруҷ 23:10–12.

Дар он се оят маълум аст, ки як рӯзи оромӣ барои одамон ва ҳайвонот, ба як соли оромӣ барои замин баробар аст. Дар боби бисту панҷуми китоби Ибодат, дар панҷ ояти аввал, мо ҳамон сохтори дастурии яксону айниро меёбем, ки бо аҳкоми рӯзи шанбеи боби бистуми китоби Хуруҷ, оятҳои ҳашт то ёздаҳ, яксон аст.

> Ва Худованд ба Мусо бар кӯҳи Сино сухан ронда, гуфт: «Ба банӣ-Исроил сухан гӯй ва ба онҳо бигӯ: ҳангоме ки ба замине, ки Ман ба шумо медиҳам, дароед, он замин бояд барои Худованд шанбате нигоҳ дорад. Шаш сол киштзори худро бикор, ва шаш сол токзори худро навдаро кун, ва ҳосили онро ҷамъ овар; аммо дар соли ҳафтум барои замин шанбати оромии комил хоҳад буд, шанбате барои Худованд: на киштзори худро бикор ва на токзори худро навдаро кун. Он чиро, ки аз худ аз дарави ту рӯидааст, дарав макун, ва ангури токи бетарошидаи худро ҷамъ накун; зеро он барои замин соли оромист». Ибодат 25:1–5.

> Рӯзи шанберо дар ёд дор, то онро муқаддас нигоҳ дорӣ. Шаш рӯз меҳнат намо ва тамоми кори худро ба ҷо овар; лекин рӯзи ҳафтум шанбеи Худованд Худои туст: дар он ҳеҷ коре накун, на ту, на писарат, на духтарат, на ғуломат, на канизат, на чорпоят ва на аҷнабие ки андаруни дарвозаҳои туст; зеро ки Худованд дар шаш рӯз осмон ва замин, баҳр ва ҳар он чиро, ки дар онҳост, офарид, ва дар рӯзи ҳафтум ором гирифт; бинобар ин Худованд рӯзи шанберо баракат дод ва онро муқаддас гардонид. Хуруҷ 20:8–11.

Якҷоя ин ду аҳкоми шанбе заминаи Левизод 25 ва 26-ро муайян мекунанд. Чун сатр бар сатр ба ҳам оварда мешаванд, онҳо шаҳодат медиҳанд, ки «шаш рӯз меҳнат хоҳӣ кард, ва тамоми коратро анҷом хоҳӣ дод», ва «шаш сол киштатро хоҳӣ кошт, ва шаш сол токзори худро хоҳӣ бурид, ва меваи онро хоҳӣ ҷамъ овард». «Аммо рӯзи ҳафтум шанбеи Худованд Худои туст», ва «соли ҳафтум барои замин шанбеи истироҳат хоҳад буд, шанбе барои Худованд».

Ҳар ду калимае, ки дар ҳар яке аз аҳкоми шанбе, хоҳ шанбеи барои одамон бошад, хоҳ шанбеи барои замин, ба «ҳафтум» тарҷума шудаанд, ҳамон як калимаи иброние мебошанд, ки дар боби бисту шашуми Левиён ба «ҳафт маротиба» тарҷума шудааст. Мазмуни бобҳои бисту панҷ ва бисту шаши Левиён дар доираи қоидаи нубувватии он қарор дорад, ки дар нубуввати Китоби Муқаддас як рӯз як солро ифода мекунад. Ба ҳамон андоза муҳим аст қоидаи нубувватии нахустин зикр.

Аввалин чизе ки дар ин ду боб зикр шудааст, усули як рӯз бар ивази як сол мебошад. Вилям Миллер аз ҷониби Ҷабраил ва фариштагони дигар роҳнамоӣ ёфт, то «ҳафт замон»-и Левизодагонро ҳамчун рамзи ду ҳазору панҷсаду бист сол муайян кунад, ва ин комилан бо муҳтавои он бобҳо, ки усули як рӯз бар ивази як сол аст ва дар панҷ ояти аввали боби бисту панҷум баён гардидааст, мувофиқ мебошад.

Вақте ки муаллифи Китобҳои Воқеанигор сабаберо муайян кард, ки барои чӣ Бобил иҷозат ёфт подшоҳии ҷанубии Яҳудоро ба асорат барад, ӯ гуфт, ки ин барои он буд, ки замин аз шанбеи истироҳати худ баҳраманд гардад. Ягона ҷои дигари Каломи Худо, ки дар он аз баҳраманд гардидани замин аз истироҳат ёд мешавад, дар бобҳои бисту панҷ ва бисту шашуми Лавиён ҷой дорад. Ҳафтод соле ки Бобил ҳамчун подшоҳии аввалини пешгӯии Китоби Муқаддас ҳукмронӣ кард, на танҳо солҳои рамзиеро нишон медиҳад, ки дар он ҳайвони заминӣ ҳамчун подшоҳии шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас ҳукмронӣ хоҳад кард, балки ин ҳафтод сол ишораи мустақим ба «ҳафт замон»-и лаънати Мусо мебошад.

Ҳангоме ки мо ба омӯзиши пешгӯиҳое оғоз мекунем, ки дар шаш боби аввали Дониёл тасвир ёфтаанд, донистани он бисёр муҳим аст, ки лаънати «ҳафт замон», ҳамчунин баракати «ҳафт замон», ҷузъи ҳар яке аз он бобҳост.

Инчунин дар хотир доштан муҳим аст, ки даври ҳафт давраи ҳафтсола бо навохтани карнаи юбилей дар рӯзи даҳуми моҳи ҳафтум, ки Рӯзи Каффорат аст, муайян карда мешавад. Ин воқеият «ҳафт замон»-ро бо ду ҳазору сесад рӯзи боби ҳаштуми Дониёл, ояти чордаҳум, ба ҳам мепайвандад. Ҳамчунин дар хотир доштан муҳим аст, ки як соли нубувватӣ сесаду шаст рӯз аст, ва агар сесаду шаст рӯзро барои «ҳафт замон» такроран ҷамъ кунед, он ба ду ҳазору панҷсаду бист рӯз баробар мешавад.

Ҳангоме ки Дониёл аз китобҳо шумораи солҳоеро, ки Ирмиё муайян карда буд, дарёфт, ӯ ба дуое оғоз намуд, ки ҳар як ҷузъи посухи тавбаро дарбар мегирад, яъне ҳамон посухеро, ки ҳамчун зарурӣ муайян шудааст, агар қавми Худо рӯзе ба воқеияти он бедор шаванд, ки онҳо дар замини душман асир ҳастанд. Дар анҷоми дуои Дониёл аз Левитён бисту шаш, Ҷабраил зоҳир шуд, то ба Дониёл фаҳмиши рӯъёеро, ки ӯ «шунида» буд, яъне рӯъёи ду ҳазору сесад рӯзро, бидиҳад. Ҷабраил суханашро бо он оғоз кард, ки ба Дониёл хабар диҳад: ҳафтод ҳафта барои қавми Дониёл «таъин» гардидааст.

> Ҳафтод ҳафта бар қавми ту ва бар шаҳри муқаддаси ту муайян шудааст, то ки исён ба анҷом расад, ва гуноҳон хотима ёбанд, ва барои бадкорӣ кафорат ба амал ояд, ва адолати ҷовидонӣ оварда шавад, ва рӯъё ва нубувват мӯҳр карда шаванд, ва Қуддуси муқаддастарин тадҳин гардад. Донёл 9:24.

Калимае, ки дар ин оят ба «муқарраршуда» тарҷума шудааст, маънои «буридашуда»-ро дорад; бинобар ин, маънояш он аст, ки ҳафтод ҳафта аз ду ҳазору сесад рӯз бурида шуда буданд. Аз фармони сеюм дар соли 457 пеш аз милод оғоз карда, қавми Дониёл ҳафтод ҳафтаи нубувватии муҳлати имтиёз медоштанд. Ҳафтод ҳафтаи нубувватӣ ба чорсаду навад сол баробар аст. Чорсаду навад сол пас аз фармони сеюм, Исроили қадим Истефанусро дар соли 34 сангсор мекард, ва онҳо ба таври комил аз ҷониби Худо талоқ дода мешуданд.

Асирие, ки пеш аз се фармон омада буд ва нуқтаи оғози чорсаду навад соли замони озмоиширо муайян мекунад, ҳафтод сол давом карда буд. Он ҳафтод сол барои он буд, ки замин аз оромиҳои шанбегии худ баҳра барад, ки Исроили қадим ҳеҷ гоҳ онҳоро ба ҷо наовард. Ҳафтод соли оромиҳои шанбегӣ барои замин ба сабаби чорсаду навад соли (ё ҳафтод ҳафтаи солҳо) исён бар зидди аҳди қасамии Мусо ба вуҷуд оварда шуд.

Чорсаду навад соли исён бар зидди аҳди Ибодот 25, боис гардид, ки замин ҳафтод соли асоратро аз сар гузаронад, то аз оромии худ баҳра барад. Ҳафтод соли асорат ба се фармон анҷомид, ки онҳо боз чорсаду навад соли дигари вақти озмоиширо барои Исроили қадим муайян карданд. Пас, мо ду давраи озмоиширо мебинем, ки ҳар яке чорсаду навад сол аст. Он се фармон намунаи се паёми фариштагон мебошанд, ки аввалинаш дар соли 1798, дар анҷоми нахустин ғазаби «ҳафт замон» бар зидди подшоҳии шимолӣ, расид. Фариштаи сеюм пас аз ду ҳазору сесад сол аз замони фармони сеюм, дар 22 октябри соли 1844, расид, ки ҳамон вақт «интиҳои охирини ғазаб» низ фаро расид.

Дар тӯли чиҳилу шаш соле ки миёни анҷоми нахустин хашм ва анҷоми охирин хашм буданд, Исо таҳкурсии маъбади Миллериро гузошт, ва санги таҳкурсӣ «ҳафт замон» буд. Он санг мебоист ё санги таҳкурсӣ (ё, вагарна, санги пешпо) барои адвентизм дар ибтидо бошад, ва ё санги сар ва санги анҷом (ё, вагарна, санги қабр) барои адвентизм дар интиҳо. Се фармоне ки расидани паёмҳои се фариштаро дар таърихи 1798 то 1844 намояндагӣ мекунанд, ҳамчунин се боби аввали китоби Дониёлро намояндагӣ мекунанд.

Мо дар мақолаи оянда баррасии шаш боби аввалро оғоз хоҳем кард.

> «Ҳангоме ки китобҳои Дониёл ва Ваҳй беҳтар фаҳмида шаванд, имондорон таҷрибаи динии тамоман дигар хоҳанд дошт... Як чиз аз омӯзиши Ваҳй ҳатман фаҳмида хоҳад шуд, яъне он ки робитаи байни Худо ва қавми Ӯ наздик ва муайян аст». The Faith I Live By, 345.

Back to Articles