Article

# Китоби Дониёл — рақами наваду ҳафт

Татбиқи сегонаи Илёс: ошкор сохтани динамикаи нубувватии рӯёрӯии Бобили муосир

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Татбиқи сегонаи Илёс унсурҳои зоҳирии Илёси рӯзҳои охирро намояндагӣ мекунад. Илёс як шахсро намояндагӣ мекунад, аммо ҳамчунин як ҳаракати мардумро низ. Ҳаракати мардумоне, ки бо паёмбари Илёс ҳамроҳ мешаванд, аз ҳолат ва таҷрибае, ки Лоудикия намояндагӣ мекунад, берун оварда мешаванд.

> Ва Илёс назди тамоми қавм омад ва гуфт: «То кай миёни ду ақида ланг-ланг қадам мемонед? Агар Худованд Худост, аз Ӯ пайравӣ кунед; аммо агар Баал, пас аз вай пайравӣ намоед». Ва қавм ба ӯ як калима ҳам ҷавоб надоданд. Он гоҳ Илёс ба қавм гуфт: «Ман, фақат ман танҳо, ҳамчун набии Худованд боқӣ мондаам; аммо анбиёи Баал чорсаду панҷоҳ нафар мебошанд». 3 Подшоҳон 18:21, 22.

Хоҳ дар ҷунбиши фариштаи якум бошад, хоҳ дар ҷунбиши фариштаи сеюм, онҳое ки бо паёмовари он давра ҳамроҳ шуданд, ё аз таърихе ки бо калисои Сардис ифода мешавад, берун гирифта шуданд, ё аз таърихе ки бо калисои Лаодикия ифода мегардад. Ҳар яке аз ин ду калисо бо суоли Илёс ифода мешавад дар бораи он ки мардум то ба кай миёни ду ақида лангон хоҳанд монд. Он ду ақидае ки онҳо миёни онҳо лангон мемонанд, бо «мунозира»-и Ҳабаққуқ ифода мешаванд. «Мунозира»-и боби дуюми Ҳабаққуқ мунозираест миёни методологияи дуруст ё нодуруст. Мардуме ки ҳангоми фаро расидани вақти ин мунозира вуҷуд доранд — хоҳ дар таърихи миллерӣ, хоҳ дар таърихи рӯзҳои охир — дар тардиданд, ки оё аз болои девор фуруд оянд ё не; ва агар фуруд оянд, дар ин ҳам тардид доранд, ки ба кадом ҷониби девор поён шаванд. Бинобар ин, онҳо ҳеҷ сухане ҷавоб намедиҳанд.

Худованд дар таърихи фариштаи аввал ва дар таърихи фариштаи сеюм озмоишеро муқаррар намуд, ки ошкор созад, оё яке аз ҷонибҳои баҳс, ки аз тариқи методологияи илоҳиётии протестантизми муртад намояндагӣ мешавад, ё методологияи қоидаҳои Миллер оид ба тафсири нубувватҳо, аз ҷумла қоидаҳое, ки Future for America қабул кардааст, дар ҳақиқат паёми борони охирин будааст. Озмоиши Кӯҳи Кармил, ки бояд аз қонуни якшанбеи наздикшаванда дар Иёлоти Муттаҳида оғоз ёбад, тақозо мекунад, ки Худо муайян намояд, ки фиристодаи намояндаи Ӯ кист, чунон ки бо Илёс ва дар таърихи миллеритии соли 1844 чунин кард. Чунон ки дар мавриди Илёс ва онҳое ки назорат мекарданд, аммо намехостанд мавқеъ бигиранд, методология бо иҷроҳои пешгӯиҳои оммавӣ тасдиқ шуда буд ва хоҳад шуд.

> «Пешгӯиҳои Дониёл ва Юҳанно бояд фаҳмида шаванд. Онҳо якдигарро тафсир мекунанд. Онҳо ба ҷаҳон ҳақиқатҳоеро медиҳанд, ки ҳар кас бояд онҳоро бифаҳмад. Ин пешгӯиҳо бояд дар ҷаҳон шоҳид бошанд. Бо иҷро шудани худ дар ин айёми охир, онҳо худро худашон шарҳ хоҳанд дод». Kress Collection, 105.

Вақте ки оташ фуруд омад ва қурбонии Илёсро фурӯ бурд, Худо ба онҳое ки хомӯшона менигаристанд, тасдиқ мекард, ки Илёс намояндаи Ӯст, аммо то он вақт барои Аҳъоб, Изобал ва анбиёи козиби вай аллакай дер шуда буд. Ин ҳамчунин пеш аз 22 октябри соли 1844 дар таърихи миллеритӣ рӯй дод, ва боз ҳам пеш аз қонуни якшанбеи ба наздикӣ оянда, ки бо 22 октябри соли 1844 намунагузорӣ шудааст, рӯй хоҳад дод. Мутаассифона, онҳое ки то он воқеа барои қарор гирифтан интизор мешаванд, ба таври худкор аллакай дар ҷониби нодурусти ин масъала қарор гирифтаанд. Интихоби паёмовари Илёс бояд пеш аз рӯ ба рӯ шудани ӯ бо Аҳъоб, Изобал ва анбиёи козиби вай сурат гирад. Баъд аз он ки тасдиқ бо фурӯ бурдани қурбонии Илёс аз ҷониби оташ анҷом ёфт, Илёс анбиёи козибро ба қатл расонд.

Паёмбари козиб подшоҳии шашуми нубуввати Китоби Муқаддас аст, ва ҳукмронии худро ҳамчун подшоҳии шашум дар қонуни якшанбеи наздикоянда ба поён мерасонад, ки ҳамон ҷост, ки Илёс паёмбарони козибро кушт. Пас аз он, резиши пурраи борон оғоз ёфт. Дар таърихи миллеритӣ, расул ва паёми ӯ дар муқоиса бо онҳое муайян карда шуданд, ки дар он замина ба иҷро кардани нақши худ ҳамчун протестантизми муртад оғоз намуданд (ки он паёмбари козиби шаҳодати Илёс аст) ва яке аз се қудрате мебошанд, ки ҷаҳонро ба сӯи Армагеддон мебаранд. Худо муқаррар карда буд, ки пас аз 22 октябри соли 1844, ҳаракати навшинохташудаи ҳақиқии нубувватӣ кори Ӯро бар замин ба анҷом расонад, аммо ин ҳаракат ба Лоадиқия гузашт ва андаке пас аз он дигар «ҳаракат» буданро бас кард, зеро ба Калисои қонунан пазируфташуда табдил ёфт.

Бо дар назар доштани ин унсурҳои Илёси аввал, акнун мо хусусиятҳои нубувватии Илёси дувумро баррасӣ хоҳем кард, то муайян созем ва собит намоем, ки Илёси сеюми айёми охир кист. Исо Яҳёи Таъмиддиҳандаро ҳамчун он касе муаррифӣ намуд, ки пешгӯии охирини Аҳди Қадимро ба иҷро расонд.

> Инак, Ман ба шумо Илёс-пайғамбарро пеш аз омадани рӯзи бузург ва даҳшатноки Худованд мефиристам; ва ӯ дили падаронро сӯи фарзандон ва дили фарзандонро сӯи падаронашон хоҳад гардонид, мабодо Ман омада, заминро ба лаънат зарба занам. Малокӣ 4:5, 6.

Гарчанде Исо Яҳёро ҳамчун Илёс, ки мебоист биёяд, муаррифӣ намуд, Яҳё ҳамаи ҷузъҳои пешгӯии Илёси ояндаро ба таври комил иҷро накард, зеро Илёси сеюм ва ниҳоӣ пеш аз рӯзи бузург ва даҳшатноки Худованд меояд, ки он замони Ҳафт Балоҳои Охирин аст ва бо Омадани Дуюми Масеҳ анҷом меёбад. Бо вуҷуди ин, Яҳё Илёси дуюм буд, ва шаҳодати ӯ дар якҷоягӣ бо Илёси аввал Илёси сеюм ва ниҳоиро муайян месозад ва барқарор мекунад.

Чунон ки Илёс бо сегонаи таҷассумкунандаи аждаҳо, ҳайвон ва пайғамбари козиби Бобили муосир рӯ ба рӯ шуд, ҳамон тавр Яҳё низ бо як ҳокимияти румӣ (Ҳиродус), як зани нопок (Ҳиродия) ва духтари вай (Саломе) рӯ ба рӯ гардид. Кӯҳи Кармил 22 октябри соли 1844-ро ба таври рамзӣ нишон медод, ки он, дар навбати худ, қонуни якшанберо дар Иёлоти Муттаҳида намояндагӣ мекунад. Дар буҳрони қонуни якшанбе ин иттиҳоди сегона ба вуҷуд оварда мешавад.

> «Бо фармоне, ки барқарор гардидани Папагиро бар хилофи шариати Худо иҷборан татбиқ мекунад, миллати мо худро пурра аз росткорӣ ҷудо хоҳад сохт. Ҳангоме ки протестантизм дасти худро аз миёни он варта дароз хоҳад кард, то дасти қудрати Румро бигирад; ҳангоме ки он аз болои он жарфнои даҳшатнок даст дароз хоҳад кард, то бо спиритизм дастфишорӣ намояд; ҳангоме ки, зери таъсири ин иттиҳоди сегона, кишвари мо ҳар як усули Конститутсияи худро ҳамчун ҳукумати протестантӣ ва ҷумҳуриявӣ рад хоҳад кард ва барои густариши ботилҳо ва фиребҳои папагӣ чораҳо хоҳад андешид, он гоҳ мо метавонем бидонем, ки вақти амалиёти аҷоибонаи Шайтон фаро расидааст ва поён наздик аст». Testimonies, volume 5, 451.

Дар саргузашти Ҳиродус мо меёбем, ки ӯ, ҳамчун намояндаи Руми бутпараст, намояндаи «даҳ подшоҳ»-и Руми бутпараст аст, ва бинобар ин даҳ подшоҳи Ваҳй боби ҳабдаҳро, ки салтанати худро барои як соат ба фоҳиша медиҳанд, рамзӣ ифода мекунад. Ҳиродус намунавӣ дар шахси Аҳъоб пешакӣ нишон дода шуда буд. Ҳар ду дар никоҳҳое буданд, ки ғайришаръӣ буданд. Ба Аҳъоб, ки аз Исроил буд, иҷозат дода нашуда буд, ки бо зане, ки исроилӣ набуд, издивоҷ кунад, ва Ҳиродус зани бародари худро гирифта буд, то бо вай издивоҷ намояд. Зинокории фоҳишаи Сур ва Бобил бо подшоҳони замин ба воситаи муносибати ғайришаръии Аҳъоб ва Ҳиродус бо Изобал ва Ҳиродияс намояндагӣ карда мешавад.

Муқовимат дар кӯҳи Кармил бо Аҳъоб ҳамчун ҷашни зодрӯзи Ҳиродус тасвир гардида буд. Дар вақти қонуни якшанбе Иёлоти Муттаҳида дигар подшоҳии шашуми нубуввати Китоби Муқаддас намемонад, ва даҳ подшоҳ подшоҳии ҳафтум мегарданд. Дар рӯзи зодрӯзи худ ҳамчун подшоҳии ҳафтум, Ҳиродус дар базми мастона розӣ мешавад, ки то нисфи подшоҳии худро ба Саломе, духтари Ҳиродия, бидиҳад. Даҳ подшоҳ розӣ мешаванд, ки подшоҳии худро ба ҳайвон биспоранд, ва онҳо чунин мекунанд, зеро аз ҷониби пайғамбари козиб (Иёлоти Муттаҳида) фирефта шудаанд ва аз лиҳози рӯҳонӣ «маст» мебошанд.

Дар кӯҳи Кармал анбиёи козиб тамоми рӯз рақс мекарданд, то фиреб диҳанд; ва дар ҷашни зодрӯзи Ҳиродус, Саломе, духтари Ҳиродия, рақс анҷом дод, то подшоҳи мастро фиреб диҳад. Бо ин амал, духтари Ҳиродия ихтиёри Аҳъобро барои куштани Яҳёи Таъмиддиҳанда ба даст овард. Ҳангоми қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида, Иёлоти Муттаҳида тамоми ҷаҳонро фиреб хоҳад дод, то сурати ҷаҳонии ҳайвонро, ки аз подшоҳие иборат аст, ки нисфаш ҳилагарии калисоӣ ва нисфаш ҳилагарии давлатӣ аст, бипазиранд. Фиреб додани ҷаҳон аз ҷониби Иёлоти Муттаҳида, ки анбии козиби иттиҳоди сегона мебошад, пешакӣ дар рақси анбиёи Изобал ва духтари Изобал (Саломе) пешнамун шуда буд; зеро Изобал католикият аст ва протестантизми муртад духтарони ӯянд (мисли Саломе).

Таъқибот аз он қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда оғоз меёбад, ки маргро дар бар мегирад, чунон ки ин ба василаи он нишон дода шудааст, ки сари Ильёси дуюм бурида шуда, барои папагӣ, ки Ҳиродиё тасвиргари он аст, дар сабад гузошта мешавад. Дар ҳамон вақт захми марговари папагӣ комилан шифо меёбад; ӯ дигар фаромӯшшуда нест; ва борони охирин беандоза рехта мешавад, ҳангоме ки байрақи яксаду чилу чаҳор ҳазор барафрошта мегардад. Дар ҳамон вақт Исломи Войи сеюм зарба мезанад, ва доварии тадриҷии фоҳишаи бузурге, ки бар обҳои бисёр нишастааст, оғоз меёбад. Доварии вай дучанд аст.

> Ва ман овози дигаре аз осмон шунидам, ки мегуфт: «Аз вай берун оед, эй қавми Ман, то дар гуноҳҳои вай шарик нашавед ва ба балоҳои вай гирифтор нагардед. Зеро гуноҳҳои вай то ба осмон расидаанд, ва Худо шароратҳои вайро ба ёд овардааст. Ба вай ҳамон гуна подош диҳед, чунон ки вай ба шумо додааст, ва мувофиқи аъмолаш ба вай дубора, дукарата диҳед; дар ҳамон ҷоме, ки вай пур кардааст, барои вай дукарата пур кунед». Ваҳй 18:4–6.

Ҳукми вай дучанд аст, зеро вай ҳанӯз барои қатлҳое, ки дар аҳди Торикӣ аз соли 538 то 1798 анҷом дода буд, доварӣ нашуда буд. Дар муҳри панҷум, онҳое ки папагӣ онҳоро ба қатл расонда буд, ба таври рамзӣ зери қурбонгоҳ тасвир шудаанд, ки мепурсанд кай Худо фоҳишаи Румро доварӣ хоҳад кард, ва ба онҳо гуфта мешавад, ки дар қабрҳои худ ором гиранд, то он даме ки гурӯҳи дуюми шаҳидоне, ки бояд ҳамон тавр, ки онҳо кушта шуда буданд, кушта шаванд, пурра гардад. Вақте ки ҳукми вай фаро мерасад, он дучанд аст, зеро вай халқи амин ва вафодори Худоро ду бор ба қатл расонда хоҳад буд.

> Ва ҳангоме ки Ӯ муҳри панҷумро кушод, ман дар зери қурбонгоҳ ҷонҳои онҳоеро дидам, ки барои каломи Худо ва барои шаҳодате ки нигоҳ медоштанд, кушта шуда буданд. Ва онҳо бо овози баланд нидо карда, гуфтанд: «То ба кай, эй Худованди муқаддас ва ҳақ, ҳукм намекунӣ ва хуни моро аз сокинони замин қасос намегирӣ?» Ва ба ҳар яки онҳо ҷомаҳои сафед дода шуд; ва ба онҳо гуфта шуд, ки боз андаке ором гиранд, то ҳамхизматонашон низ ва бародаронашон, ки мисли онҳо кушта хоҳанд шуд, ба шумораи комил расанд. Ваҳй 6:9–11.

Хоҳар Уайт порчаи марбут ба шаҳидони муҳри панҷумро ба замони қонуни якшанбе нисбат медиҳад, вақте ки рамаи дигари Худо аз Бобил даъват карда мешавад, ки он ҷашни зодрӯзи Ҳиродус аст, ҳангоме ки даҳ подшоҳ розӣ мешаванд подшоҳии ҳафтуми худро ба подшоҳии ҳаштум, ки аз ҷумлаи он ҳафт аст, бисупоранд.

> «Вақте ки мӯҳри панҷум кушода шуд, Юҳаннои Ваҳйбин дар рӯъё дар зери қурбонгоҳ ҷамоатеро дид, ки барои Каломи Худо ва барои шаҳодати Исои Масеҳ кушта шуда буданд. Пас аз ин, манзараҳое фаро расиданд, ки дар боби ҳаждаҳуми Ваҳй тасвир шудаанд, вақте ки онҳое ки вафодор ва ҳақиқӣ ҳастанд, аз Бобил даъват карда мешаванд. [Ваҳй 18:1–5, иқтибос оварда шудааст.]» Manuscript Releases, ҷилди 20, 14.

Онҳое ки аз Бобил даъват шуда берун меоянд, гурӯҳи дуюми шаҳидонро ташкил медиҳанд, ки папагӣ онҳоро ба қатл мерасонад, ҳамон тавре ки Ҳиродия бо Илёси дуюм рафтор кард. Хоҳар Уайт ҳамчунин мӯҳри панҷумро дар оғози мӯҳри охирин ҷой медиҳад.

> «“Ва ҳангоме ки Ӯ мӯҳри панҷумро кушод, ман зери қурбонгоҳ ҷонҳои онҳоеро дидам, ки барои каломи Худо ва барои шаҳодате ки нигоҳ медоштанд, кушта шуда буданд; ва онҳо бо овози баланд нидо карда, мегуфтанд: То ба кай, эй Худованд, Қуддус ва Ҳақ, ҳукм намекунӣ ва хуни моро аз сокинони замин интиқом намегирӣ? Ва ба ҳар яке аз онҳо ҷомаҳои сафед дода шуд [Онҳо пок ва муқаддас эълон карда шуданд]; ва ба онҳо гуфта шуд, ки ҳанӯз андаке биёроманд, то он даме ки ҳамхизматонашон низ ва бародаронашон, ки мебоист мисли онҳо кушта шаванд, ба камол расанд” [Ваҳй 6:9–11]. Дар ин ҷо ба Юҳанно манзараҳое нишон дода шуданд, ки воқеият набуданд, балки он чизе буданд, ки дар давраи муайяне аз замони оянда ба вуқӯъ мепайвастанд.

> «Ваҳй 8:1–4 иқтибос оварда шудааст». Manuscript Releases, ҷилди 20, 197.

Дуоҳои онҳое ки аз ҷониби папагӣ дар асрҳои тира ба қатл расонда шуданд, ҳангоми кушода шудани «мӯҳри ҳафтум» «ба ёд оварда мешаванд», ки ин муайян месозад, ки «мӯҳри ҳафтум» ҳангоми қонуни наздикояндаи якшанбе кушода мешавад, зеро маҳз дар он ҷо Худо гуноҳҳои ӯро ба ёд меоварад.

> Ва ман овози дигаре аз осмон шунидам, ки мегуфт: «Аз вай берун оед, эй қавми Ман, то дар гуноҳҳои вай шарик нагардед, ва то аз балоҳои вай насибе наёбед. Зеро гуноҳҳои вай то ба осмон расидаанд, ва Худо шароратҳои вайро ба ёд овардааст. Ба вай ҳамон тавре подош диҳед, ки ӯ ба шумо подош дод, ва мувофиқи аъмолаш ба вай дучандон диҳед; дар ҳамон косае ки ӯ пур кардааст, барои вай дучандон пур кунед». Ваҳй 18:4–6.

Илёи аввал ба он муқобилае шаҳодат медиҳад, ки миёни яксаду чилу чор ҳазор ва иттиҳоди сегона, ки ҷаҳонро дар рӯзҳои охир ба Армагеддон мебарад, ба амал меояд. Илёи дуюм (Юҳаннои Таъмиддиҳанда) шаҳодати Илёи аввалро такрор ва густариш медиҳад ва ҳар ду якҷоя («сатр бар сатр») хусусиятҳои нубувватии Илёи сеюм ва ниҳоиро муайян ва барқарор месозанд. Илёи сеюм бо Илёи оғозин (Миллер) ва Илёи анҷомин намояндагӣ мешавад, зеро ҳаракати фариштаи аввал дар ҳаракати фариштаи сеюм такрор мегардад.

> «Худо ба паёмҳои Ваҳй 14 ҷойгоҳи онҳоро дар силсилаи пешгӯӣ додааст, ва кори онҳо набояд то анҷоми таърихи ин ҷаҳон қатъ гардад. Паёмҳои фариштаи якум ва дуюм ҳанӯз ҳам барои ин замон ҳақиқатанд ва бояд ба таври ҳамзамон бо ин паёме, ки дар пай меояд, идома ёбанд». The 1888 Materials, 803, 804.

Илёси сеюм нишони Алфа ва Омегаро дорост, зеро он Илёи ибтидо ва анҷомро ифода мекунад. Ҳам Илёи аввал ва ҳам Илёи охир як ҳаракатро намояндагӣ мекунанд — ё фариштаи аввал, ё фариштаи сеюми Ваҳй боби чордаҳ.

> «Кори Яҳёи Таъмиддиҳанда ва кори онон, ки дар рӯзҳои охир дар рӯҳ ва қудрати Илёс барои бедор кардани мардум аз беҳиссӣ ва бепарвоии онҳо пеш мераванд, аз бисёр ҷиҳат яксон аст. Кори ӯ намунаи корест, ки бояд дар ин аср анҷом дода шавад. Масеҳ бори дуюм хоҳад омад, то ҷаҳонро ба адолат доварӣ намояд. Фиристодагони Худо, ки охирин паёми огоҳиро, ки бояд ба ҷаҳон дода шавад, мебаранд, бояд роҳи омадани дуюми Масеҳро тайёр созанд, чунон ки Яҳё роҳи омадани аввали Ӯро тайёр карда буд. Дар ин кори омодасозӣ, “ҳар дара водӣ баланд хоҳад шуд, ва ҳар кӯҳ ва теппа паст хоҳад гардид; ва каҷҳо рост, ва ҷойҳои ноҳамвор ҳамвор хоҳанд шуд”, зеро таърих бояд такрор гардад, ва боз як бори дигар “ҷалоли Худованд ошкор хоҳад шуд, ва тамоми башар онро якҷоя хоҳанд дид; зеро даҳони Худованд чунин гуфтааст.”» Southern Watchman, March 21, 1905.

Истифодаи сегонаи Илёс рӯбарӯшавии миёни Илёс ва ҳаракати вобаста ба Илёсро, инчунин иттиҳоди сегонаи Бобили муосирро ифода мекунад. Он бо истифодаи сегонаи он қосид, ки роҳро барои Қосиди Аҳд омода месозад, зич алоқаманд аст, вале он хат динамикаи дохилии ҳаракат ва қосидро ифода менамояд. Дар ҳар ду истифодаи сегона, иҷрои сеюм ва ниҳоии қосид ва ҳаракат ба воситаи Алфа ва Омега ифода меёбад, ки иҷрои ибтидоӣ ва иҷрои анҷомиро намояндагӣ мекунанд.

Илёси сеюм ва охирин ҳаракати фариштаи сеюмро намояндагӣ мекунад, яъне ҳаракати яксаду чилу чор ҳазорро, ки чун парчам боло бардошта хоҳанд шуд, то вақте ки соати зилзилаи бузурги Ваҳй боби ёздаҳ фаро расад, издиҳоми бузургро аз Бобил даъват намоянд. Пеш аз он соат, расул ва он ҳаракат дар муқоиса бо ҳаракати қалбакӣ, ки паёми қалбакии борони охирини сулҳу амниятро пешкаш мекунад, шинохта хоҳанд шуд.

Фарқият миёни паёми ҳақиқӣ ва козиб, ва ҳамчунин миёни паёмовари ҳақиқӣ ва козиб, бояд аз рӯйи иҷрои худи паём шинохта шаванд. Ин мақолаҳо дар поёни моҳи июли соли 2023 оғоз ёфтанд, ва хеле пеш аз қатли оми 7 октябр, ин мақолаҳо нишон медоданд, ки паёми ҳақиқии борони охирин Исломи войи сеюмро муайян месозад, ва ин ки он паём 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфтааст. Мақолаҳо муайян мекарданд, ки ба хашм омадани халқҳо, ки мувофиқи илҳом дар ҳамон вақт оғоз ёфта буд, монанди зане дар дарди зоиш буд, ва бинобар ин, ин ба хашм омадан ва мусибатҳое, ки бар сайёраи замин оварда мешуданд, то баста шудани вақти имтиёз пайваста рӯ ба афзоиш хоҳанд ниҳод.

Мо ин омӯзишро дар мақолаи навбатии худ идома хоҳем дод.

> «Эй кош қавми Худо эҳсосе аз ҳалокати наздикшавандаи ҳазорон шаҳр медоштанд, ки ҳоло қариб ба бутпарастӣ супурда шудаанд! Аммо бисёре аз онҳое ки бояд ҳақиқатро эълон кунанд, бародарони худро айбдор ва маҳкум менамоянд. Вақте ки қувваи табдилдиҳандаи Худо бар зеҳнҳо фуруд ояд, тағйироти қатъӣ ба вуҷуд хоҳад омад. Одамон дигар майле ба интиқод кардан ва вайрон сохтан нахоҳанд дошт. Онҳо дар мавқее нахоҳанд истод, ки монеи дурахшидани нур ба ҷаҳон гардад. Интиқоди онҳо, айбдоркунии онҳо, қатъ хоҳад шуд. Қувваҳои душман барои ҷанг саф меороянд. Дар пеши мо бархӯрдҳои сахт қарор доранд. Ба ҳам зич шавед, эй бародарон ва хоҳарони ман, ба ҳам зич шавед. Бо Масеҳ пайванд ёбед. “Нафармоед: Иттиҳод, ... ва аз он чи онҳо метарсанд, натарсед, ва ҳаросон нашавед. Худованди лашкарҳоро Худи Ӯро муқаддас шуморед; ва бигзор Ӯ тарси шумо ва даҳшати шумо бошад. Ва Ӯ барои қудсгоҳе хоҳад буд; аммо барои ҳар ду хонаи Исроил санги пешпо ва сахраи васваса, ва барои сокинони Уршалим доме ва камине хоҳад буд. Ва бисёре аз миёни онҳо пешпо хоҳанд хӯрд, ва хоҳанд афтод, ва хоҳанд шикаст, ва ба дом хоҳанд афтод, ва дастгир хоҳанд шуд.”

> «Ҷаҳон саҳнаи театр аст. Ҳунарпешагон, яъне сокинони он, барои иҷрои нақши худ дар охирин драмаи бузург омода мешаванд. Худо аз назар дур шудааст. Дар миёни тӯдаҳои бузурги башарият ҳеҷ ягонагӣ нест, магар он гоҳ ки одамон барои амалӣ сохтани мақсадҳои худхоҳонаи хеш ба иттиҳод мепайванданд. Худо назар дорад. Мақсадҳои Ӯ нисбат ба тобеони осиёнигари Ӯ ба иҷро хоҳанд расид. Ҷаҳон ба дасти одамон супурда нашудааст, ҳарчанд Худо иҷоза медиҳад, ки унсурҳои ошуфтагӣ ва бетартибӣ муддате ҳукмронӣ кунанд. Қудрате аз поён амал мекунад, то саҳнаҳои охирини он драмаи бузургро ба вуҷуд оварад,—Шайтон ба сурати Масеҳ омада, бо тамоми фиреби ноадолатӣ дар миёни онҳое амал мекунад, ки худро дар ҷамъиятҳои махфӣ ба ҳам мепайванданд. Онҳое ки ба шаҳвати иттиҳодшавӣ таслим мешаванд, нақшаҳои душманро ба иҷро мерасонанд. Сабабро пайомад дар пай хоҳад омад.»

> «Гуноҳ қариб ба ҳадди ниҳоии худ расидааст. Ошӯб ва саргардонӣ ҷаҳонро фаро гирифтааст, ва ба зудӣ даҳшати бузурге бар сари инсонҳо хоҳад омад. Охирзамон бисёр наздик аст. Мо, ки ростиро медонем, бояд худро барои он чӣ ба зудӣ ҳамчун тааҷҷуби азими фарогир бар ҷаҳон фурӯ хоҳад рехт, омода созем». Review and Herald, September 10, 1903.

Back to Articles