Article

# Directed by the Hand of the Lord

Бо дасти Худованд роҳнамоӣ шуда

Habakkuk's Two Tables

Ду ҷадвали Ҳабаққуқ

Author

Jeff Pippenger

Published

October 16, 2012

Formats

PDF
Word
Song MP3

Habakkuk's Two Tables 4 of 95

Ду лавҳаи Ҳабаққуқ 4 аз 95

For me it is pretty difficult to get through eight pages of notes in an hour's presentation, roughly. And if you will notice, we have 20 pages; so, I am just letting you know that I do not intend to read these notes. I intend to read some of these passages in here for those who are watching on LiveStream that can download the notes; and for those that ultimately watch this on DVD that they have this in the record for themselves, if they do not already have these articles available to them. What we are dealing with is Habakkuk's Two Tables, and at this point all we are doing is trying to demonstrate that Ellen White was in agreement with the truths represented on this 1843 Chart.

Барои ман дар давоми як соати тақдимот, тахминан, аз ҳашт саҳифа ёддошт гузаштан хеле душвор аст. Ва агар шумо диққат диҳед, мо 20 саҳифа дорем; бинобар ин, ман танҳо шуморо огоҳ месозам, ки нияти хондани ин ёддоштҳоро надорам. Ман ният дорам баъзе аз ин порчаҳоро дар ин ҷо бихонам, барои онҳое ки тавассути LiveStream тамошо мекунанду метавонанд ин ёддоштҳоро боргирӣ намоянд; ва барои онҳое ки оқибатан инро дар DVD тамошо хоҳанд кард, то ки онҳо инро дар сабт барои худ дошта бошанд, агар ин мақолаҳоро аллакай дар ихтиёр надошта бошанд. Мавзӯе ки мо бо он сарукор дорем, Ду Ҷадвали Ҳабаққуқ аст, ва дар ин марҳила ҳамаи коре ки мо мекунем, танҳо ин аст, ки нишон диҳем Эллен Уайт бо ҳақиқатҳое, ки дар ин Chart 1843 муаррифӣ шудаанд, мувофиқ буд.

The first three presentations we concluded yesterday were showing that Ellen White clearly and specifically endorses the 2520 time prophecy as valid in Early Writings, page 236.

Се муаррифии аввалине, ки дирӯз ба анҷом расонидем, нишон медоданд, ки Эллен Уайт дар «Навиштаҳои Аввал», саҳифаи 236, пешгӯии замонии 2520-ро равшан ва мушаххасан ҳамчун саҳеҳ тасдиқ мекунад.

When speaking of the first disappointment in March of 1844, she says that after the disappointment the Millerites continued to study the Bible, and they discovered that the same evidence that had led them to predict 1843 for the 2520, the 2300, and the 1335, that same evidence was then recognized in 1844, to prove that these prophetic periods ended in 1844. And we discussed how the only prophetic periods that she could be speaking of are these two [referring to the 2520 and the 2300 on the 1843 Chart], not the 1335. The 1335 started in the AD time period; it ended in 1843. Therefore, she is putting her endorsement upon the understanding of the 2520 and the 2300-year prophecy.

Ҳангоми сухан рондан дар бораи ноумедии аввал дар моҳи марти соли 1844, ӯ мегӯяд, ки пас аз он ноумедӣ миллеритҳо омӯзиши Китоби Муқаддасро идома доданд, ва онҳо дарёфтанд, ки ҳамон далелҳое, ки онҳоро водошта буданд барои 2520, 2300 ва 1335 соли 1843-ро пешгӯӣ кунанд, ҳамон далелҳо баъдан дар соли 1844 шинохта шуданд, то исбот намоянд, ки ин давраҳои нубувватӣ дар соли 1844 ба анҷом расидаанд. Ва мо баррасӣ кардем, ки ягона давраҳои нубувватие, ки ӯ метавонист дар бораи онҳо сухан гӯяд, ҳамин дутоянд [ишора ба 2520 ва 2300 дар Ҷадвали 1843], на 1335. Давраи 1335 дар замони милодӣ оғоз шуда буд; он дар соли 1843 ба анҷом расид. Бинобар ин, ӯ тасдиқи худро бар фаҳмиши нубуввати 2520 ва 2300-сола мегузорад.

And then she went on further to say that during that time period, as they began to prove that three time prophecies ended in 1844, this is what caused the persecution that drove the Millerites out of the church. So, it is not a coincidence that here at the end of the world men and women are being persecuted in the Adventist Church for presenting the information for why the 2520 ended in 1844.

Ва баъд ӯ боз идома дода гуфт, ки дар он давраи вақт, ҳангоме ки онҳо ба исботи он шурӯъ карданд, ки се пешгӯии вақт дар соли 1844 ба анҷом расиданд, маҳз ҳамин боиси таъқиботе гардид, ки миллериёнро аз калисо берун ронд. Пас, тасодуфӣ нест, ки дар ин ҷо, дар охири ҷаҳон, мардону занон дар Калисои Адвентистӣ барои пешниҳод кардани маълумот дар бораи он ки чаро 2520 дар соли 1844 ба анҷом расид, таъқиб карда мешаванд.

## Directed by the Hand of the Lord

Роҳнамоӣшуда ба дасти Худованд

So, now we are moving to another subject, this one right here [referring to AD508 on the 1843 Chart]. You will find, if you have not looked at these Charts, Sister White says of this 1843 Chart, "I saw that the Lord directed in this Chart," and she says of this 1850 Chart that God was in the publishment of this Chart. So, she has told us that God was involved in the production of both of these Charts, and how they are structured was humanly purposeful. The Millerites did it on purpose, but it was by God's design.

Пас, акнун мо ба мавзӯи дигар мегузарем, ба ҳамин мавзӯе, ки дар ин ҷо аст [ишора ба AD508 дар Ҷадвали 1843]. Агар шумо ба ин Ҷадвалҳо назар накарда бошед, хоҳед ёфт, ки Хоҳар Уайт дар бораи ин Ҷадвали 1843 мегӯяд: «Дидам, ки Худованд ин Ҷадвалро роҳнамоӣ кардааст», ва дар бораи ин Ҷадвали 1850 мегӯяд, ки Худо дар нашр шудани ин Ҷадвал ҳузур дошт. Пас, ӯ ба мо гуфтааст, ки Худо дар таҳияи ҳар дуи ин Ҷадвалҳо иштирок дошт, ва тарзи сохторбандии онҳо аз ҷониби инсон қасдан тарҳрезӣ шуда буд. Миллериён инро қасдан анҷом доданд, аммо он тибқи нақшаи Худо буд.

Up here, from 677BC down to what they believed, AD1843, this is the column [referring to the second column right the left on the 1843 Chart] that defines the 2520, that begins in 677BC and they thought ended in AD1843.

Дар ин ҷо, аз соли 677 то милод то он чи онҳо бовар доштанд, яъне соли 1843 милодӣ, ин ҳамон сутун аст [бо ишора ба сутуни дуюм аз тарафи чап дар Ҷадвали 1843], ки 2520-ро муайян мекунад, ки аз соли 677 то милод оғоз меёбад ва онҳо гумон мекарданд, ки дар соли 1843 милодӣ ба анҷом мерасад.

And they retained this graphic illustration on the 1850 Chart, from here [referring to the third column from the left] 677BC to here, AD1844. This is the column of the 2520 that exists on both Charts.

Ва онҳо ин мисоли возеҳро дар Ҷадвали 1850 нигоҳ доштанд, аз ин ҷо [ишора ба сутуни сеюм аз чап] 677BC то ин ҷо, AD1844. Ин сутуни 2520 аст, ки дар ҳар ду Ҷадвал мавҷуд аст.

And right in the middle of these columns is the cross, in both instances.

Ва маҳз дар миёни ин сутунҳо салиб қарор дорад, дар ҳар ду маврид.

And right below the cross is the reference to the Daily. And the symbol of the Daily, Paganism, the root of the Pagan religion, is self-exaltation; and, this is where you can see the Lord's hand in it, not necessarily the human hand on both of these charts.

Ва рост дар зери салиб ишора ба «Ҳамешагӣ» ҷой дорад. Ва рамзи «Ҳамешагӣ», бутпарастӣ, решаи дини бутпарастӣ, худбардорӣ аст; ва маҳз дар ҳамин ҷо шумо метавонед дасти Худовандро дар он бубинед, на ҳатман дасти инсонро дар ҳар дуи ин ҷадвал.

For you and me, or anyone, to have our self-exaltation removed from us, we must come to the foot of the cross, reflected on both of these Charts. That lesson is illustrated.

Барои ману шумо, ё барои ҳар касе, ки худболоии ӯ аз ӯ дур карда шавад, лозим аст, ки ба пои салиб биёем, чунон ки дар ҳар дуи ин Ҷадвалҳо инъикос ёфтааст. Ин дарс ба таври тасвирӣ нишон дода шудааст.

And, of course, when we talk about the columns of the 2520 with the cross in the middle, we know that in fulfillment of Daniel 9, when Christ came to confirm the covenant with many for one week, that one week equates to 2520 days, and in the midst of that week He was crucified. So, in the middle of these columns on each of these Charts we see the cross, and these are inferring the 2520 days that Christ confirmed the covenant with many.

Ва, албатта, ҳангоме ки мо дар бораи сутунҳои 2520 бо салиб дар миёна сухан меронем, медонем, ки дар иҷрои Дониёл 9, вақте ки Масеҳ омад, то аҳдро бо бисёрон барои як ҳафта устувор гардонад, он як ҳафта ба 2520 рӯз баробар аст, ва дар миёни он ҳафта Ӯ маслуб карда шуд. Пас, дар миёнаи ин сутунҳо дар ҳар яке аз ин Ҷадвалҳо мо салибро мебинем, ва инҳо ба 2520 рӯзе ишора мекунанд, ки Масеҳ дар онҳо аҳдро бо бисёрон устувор гардонд.

So, now we are going to take up the Daily and Ellen White's endorsement of it.

Пас, акнун мо мехоҳем ба мавзӯи «Ҳамешагӣ» ва тасдиқи Эллен Уайт нисбат ба он бипардозем.

> "September 23, the Lord showed me that He had stretched out His hand the second time to recover the remnant of His people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering, Israel was smitten and torn, but now in the gathering time God will heal and bind up His people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering, when God has set His hand to gather His people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was wrong for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God should do no more for us now than He did then, Israel would never be gathered. I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.

> 23 сентябр Худованд ба ман нишон дод, ки Ӯ бори дуюм дасти Худро дароз кардааст, то бақияи қавми Худро бозёфт намояд, ва дар ин замони ҷамъоварӣ саъю кӯшишҳо бояд дучанд гарданд. Дар парокандагӣ Исроил зарб хӯрд ва пора-пора гардид, аммо акнун, дар замони ҷамъоварӣ, Худо қавми Худро шифо хоҳад дод ва ҷароҳатҳои онҳоро хоҳад баст. Дар парокандагӣ, кӯшишҳое, ки барои паҳн кардани ҳақиқат ба амал меомаданд, таъсири бисёр андак доштанд ва бисёр кам ё ҳеҷ чизеро ба анҷом намерасониданд; аммо дар замони ҷамъоварӣ, ҳангоме ки Худо дасти Худро барои ҷамъ овардани қавми Худ ниҳодааст, кӯшишҳо барои паҳн кардани ҳақиқат таъсири пешбинишудаи худро хоҳанд дошт. Ҳама бояд дар ин кор муттаҳид ва ғайратманд бошанд. Ба ман нишон дода шуд, ки барои ҳар кас нодуруст аст, агар барои роҳнамоии мо акнун, дар замони ҷамъоварӣ, ба парокандагӣ ҳамчун намуна муроҷиат кунад; зеро агар Худо акнун барои мо аз он чи он вақт кард, бештаре ба амал наоварад, Исроил ҳаргиз ҷамъ оварда нахоҳад шуд. Ман дидаам, ки ҷадвали соли 1843 бо дасти Худованд роҳнамоӣ шуда буд, ва он набояд тағйир дода шавад; ки рақамҳо ҳамон гуна буданд, ки Ӯ мехост; ки дасти Ӯ бар он буд ва иштибоҳеро дар баъзе аз рақамҳо пинҳон дошт, ба тавре ки ҳеҷ кас онро дида наметавонист, то даме ки дасти Ӯ бардошта шуд.

> "Then I saw in relation to the —daily' (Daniel 8:12) that the word —sacrifice' was supplied by man's wisdom, and does not belong to the text, and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the —daily'; but in the confusion since 1844, other views have been embraced, and darkness and confusion have followed. Time has not been a test since 1844, and it will never again be a test.

> Сипас ман дар бораи «ҳаррӯза» (Daniel 8:12) дидам, ки калимаи «қурбонӣ» бо ҳикмати инсонӣ илова шудааст ва ба матн тааллуқ надорад, ва Худованд назари дурусти онро ба онҳое дод, ки нидои соати довариро мерасониданд. Вақте ки пеш аз соли 1844 ягонагӣ вуҷуд дошт, қариб ҳамаи онҳо дар бораи «ҳаррӯза» бар назари дуруст муттаҳид буданд; аммо дар парешонӣ аз соли 1844 инҷониб, назарҳои дигар пазируфта шуданд, ва торикӣ ва ошуфтагӣ аз пайи он омаданд. Вақт аз соли 1844 инҷониб озмоиш набуд, ва дигар ҳеҷ гоҳ озмоиш нахоҳад шуд.

> "The Lord has shown me that the message of the third angel must go, and be proclaimed to the scattered children of the Lord, but it must not be hung on time. I saw that some were getting a false excitement, arising from preaching time; but the third angel's message is stronger than time can be. I saw that this message can stand on its own foundation and needs not time to strengthen it; and that it will go in mighty power, and do its work, and will be cut short in righteousness.

> Худованд ба ман нишон дод, ки паёми фариштаи сеюм бояд биравад ва ба фарзандони парокандаи Худованд эълон карда шавад, аммо он набояд бар вақт овехта шавад. Ман дидам, ки баъзеҳо аз мавъиза кардани вақт ба ҳаяҷони бардурӯғ меафтанд; аммо паёми фариштаи сеюм аз он қавитар аст, ки вақт тавонад онро тақвият диҳад. Ман дидам, ки ин паём метавонад бар таҳкурсии худ устувор биистад ва барои қавӣ гардиданаш ба вақт ниёз надорад; ва он бо қудрати азим пеш хоҳад рафт, кори худро анҷом хоҳад дод, ва дар адолат ба итмом расонида хоҳад шуд.

> "Then I was pointed to some who are in the great error of believing that it is their duty to go to Old Jerusalem, and think they have a work to do there before the Lord comes. Such a view is calculated to take the mind and interest from the present work of the Lord, under the message of the third angel; for those who think that they are yet to go to Jerusalem will have their minds there, and their means will be withheld from the cause of present truth to get themselves and others there. I saw that such a mission would accomplish no real good, that it would take a long while to make a very few of the Jews believe even in the first advent of Christ, much more to believe in His second advent. I saw that Satan had greatly deceived some in this thing and that souls all around them in this land could be helped by them and led to keep the commandments of God, but they were leaving them to perish. I also saw that Old Jerusalem never would be built up; and that Satan was doing his utmost to lead the minds of the children of the Lord into these things now, in the gathering time, to keep them from throwing their whole interest into the present work of the Lord, and to cause them to neglect the necessary preparation for the day of the Lord." Early Writings, 74–76.

> «Сипас ба ман дар бораи баъзе касоне ишора карда шуд, ки дар иштибоҳи бузурге ҳастанд, зеро бовар доранд, ки вазифаи онҳост ба Қудси Кӯҳна бираванд, ва мепиндоранд, ки пеш аз омадани Худованд он ҷо коре доранд, ки бояд анҷом диҳанд. Чунин назар ба он моил аст, ки ақл ва таваҷҷуҳро аз кори ҳозираи Худованд, дар зери паёми фариштаи сеюм, дур созад; зеро онҳое ки мепиндоранд, ки ҳанӯз бояд ба Уршалим бираванд, андешаҳояшон он ҷо хоҳад буд, ва василаҳояшон аз кори ҳақиқати ҳозира боздошта хоҳад шуд, то худ ва дигаронро ба он ҷо баранд. Ман дидам, ки чунин рисолате ҳеҷ некӯии воқеӣ ба анҷом нахоҳад расонд; ки барои он ки ҳатто теъдоди бисёр андаке аз яҳудиён ба омадани аввали Масеҳ бовар оваранд, вақти бисёр тӯлонӣ лозим хоҳад буд, чӣ расад ба он ки ба омадани дуюми Ӯ бовар кунанд. Ман дидам, ки шайтон дар ин маврид баъзеро сахт фирефтааст, ва ҳол он ки ҷонҳо дар тамоми атрофи онҳо дар ин сарзамин метавонистанд аз ҷониби онҳо ёрӣ ёбанд ва ба риояи аҳкоми Худо роҳнамоӣ шаванд, онҳо онҳоро ба ҳалокат вомегузоштанд. Ҳамчунин дидам, ки Қудси Кӯҳна ҳаргиз обод карда нахоҳад шуд; ва шайтон тамоми кӯшиши худро ба харҷ медод, то ҳоло, дар вақти ҷамъоварӣ, ақлҳои фарзандони Худовандро ба ин чизҳо машғул созад, то онҳоро аз он боздорад, ки тамоми таваҷҷуҳи худро ба кори ҳозираи Худованд бидиҳанд, ва сабаб гардад, ки онҳо омодагии заруриро барои рӯзи Худованд сарфи назар кунанд». Early Writings, 74–76.

A few things that we are going to show is we have a passage from Early Writings, page 74. We have dealt with this before. Many of these things we will be dealing with in this presentation, we have dealt with before; but, most of us do not understand that this passage in Early Writings went through an evolution. As it exists in the book Early Writings, men will use what is in Early Writings to misrepresent the truth. But, if you go back to the original source documents, the logic for their misrepresenting the truth is removed.

Чанде аз чизҳоро мо нишон хоҳем дод: мо як порча аз китоби Early Writings, саҳифаи 74 дорем. Мо пештар ба ин масъала пардохта будем. Бисёре аз ин чизҳое, ки мо дар ин пешниҳод баррасӣ хоҳем кард, пештар низ баррасӣ карда будем; аммо аксарияти мо дарк намекунем, ки ин порча дар Early Writings аз як раванди таҳаввул гузаштааст. Тавре ки он дар китоби Early Writings мавҷуд аст, одамон он чиро, ки дар Early Writings омадааст, барои таҳрифи ҳақиқат истифода хоҳанд бурд. Аммо агар шумо ба ҳуҷҷатҳои аслии манбаъ баргардед, мантиқи таҳрифи ҳақиқат аз ҷониби онҳо аз байн меравад.

So, there is much that can be said about this. I am only going to identify a couple of points, because we are dealing with the Daily here. But, in this passage from Early Writings, I would have you take note of the very first two thoughts, September 23rd.

Пас, дар бораи ин бисёр чиз гуфтан мумкин аст. Ман фақат ду нуктаро зикр хоҳам кард, зеро мо дар ин ҷо бо «Доимӣ» сарукор дорем. Аммо дар ин порча аз «Навиштаҳои Аввалия» мехоҳам, ки ба ду андешаи аввалинтарин диққат диҳед, 23-юми сентябр.

Okay. September 23rd, if you are not familiar with it, you can put 1850 there; September 23, 1850. This has an impact on correctly understanding the Daily.

Хуб. 23-юми сентябр, агар шумо бо он ошно набошед, метавонед дар он ҷо 1850-ро гузоред; 23 сентябри 1850. Ин ба дуруст дарк кардани «Ҳаррӯза» таъсир мерасонад.

The end of the first paragraph is a statement that we have dealt with here already for the past few days, "I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it until His hand was removed."

Охири сархати аввал изҳоротест, ки мо онро дар ин ҷо тайи чанд рӯзи охир аллакай баррасӣ кардаем: «Ман дидам, ки ҷадвали соли 1843 бо дасти Худованд роҳнамоӣ шуда буд, ва он набояд тағйир дода шавад; ки рақамҳо ҳамон гуна буданд, ки Ӯ мехост; ки дасти Ӯ бар он буд ва хаторо дар баъзе аз рақамҳо пинҳон дошт, ба тавре ки ҳеҷ кас онро дида наметавонист, то он даме ки дасти Ӯ бардошта шуд.»

The second paragraph says, "Then I saw in relation to the —daily' (Daniel 8:12) . . . ." Now, I want you to just put in your memory bank—we will deal with this no doubt later, the Lord willing—when the Daily is represented on the 1843 Chart, right here, it says, "taking away the daily"; it says, "Daniel 12: 11 and 12." On the 1850 Chart, when it is dealing with the Daily, it says, "pagan dominion or when the daily taken away, Daniel 11:31." So, on these two Charts, the emphasis that they are identifying from Daniel 11:31 and Daniel 12:11 is the taking away of the Daily. All right?

Параграфи дуюм мегӯяд: «Пас ман дар бораи —“рӯзмарра” (Дониёл 8:12) дидам . . . .» Акнун, мехоҳам, ки шумо инро танҳо дар хотираи худ нигоҳ доред — мо, агар Худованд хоҳад, бешак баъдтар ба ин хоҳем пардохт — вақте ки «рӯзмарра» дар Ҷадвали 1843, ҳамин ҷо, муаррифӣ шудааст, дар он гуфта мешавад: «бардошта шудани рӯзмарра»; гуфта мешавад: «Дониёл 12:11 ва 12.» Дар Ҷадвали 1850, вақте ки сухан дар бораи «рӯзмарра» меравад, дар он гуфта мешавад: «ҳукмронии бутпарастӣ ё ҳангоме ки рӯзмарра бардошта шуд, Дониёл 11:31.» Пас, дар ин ду Ҷадвал, таъкиде, ки онҳо аз Дониёл 11:31 ва Дониёл 12:11 муайян месозанд, бардоштани «рӯзмарра» мебошад. Хуб?

> And in Daniel 11:31 and Daniel 12:11, the Hebrew word that is translated as "take away" is sur, and it means "to take away"; it means "to remove."

> Ва дар Дониёл 11:31 ва Дониёл 12:11, калимаи иброние, ки ҳамчун «дур кардан» тарҷума шудааст, «sur» мебошад, ва маънояш «дур кардан» аст; яъне «бардоштан» ё «аз миён гирифтани» чизе.

But, in Daniel 8, in verse 11, where it says the Daily is taken away, it is a different Hebrew word. It is rum, and it means "to lift up and to exalt."

Аммо, дар Дониёл 8, дар ояти 11, он ҷо ки гуфта шудааст, ки «Доимӣ» бардошта мешавад, калимаи ибронии дигаре истифода шудааст. Он rum аст, ва маънояш «боло бардоштан ва сарафроз гардондан» мебошад.

So, William Miller used the Cruden's Concordance, and the Cruden's Concordance does not give you any insight on the Hebrew or the Greek. So, the Lord was directing the Millerites; because, of the three places where the Daily is referenced in the Book of Daniel, Daniel chapter 8, Daniel chapter 11, and Daniel chapter 12, in chapters 11 and 12 the Hebrew that is translated "take away" means "take away." And that is what they are emphasizing on these Charts, is when Paganism was taken away the 1290 and the 1335 prophecies would begin.

Пас, Вилям Миллер аз «Конкорданси»-и Круден истифода мебурд, ва «Конкорданси»-и Круден ба шумо дар бораи забони ибронӣ ё юнонӣ ҳеҷ гуна фаҳмиш намедиҳад. Пас, Худованд миллериёнро роҳнамоӣ мекард; зеро, аз се ҷое ки «Ҳаррӯза» дар Китоби Дониёл зикр шудааст, яъне дар боби 8-уми Дониёл, боби 11-уми Дониёл ва боби 12-уми Дониёл, дар бобҳои 11 ва 12 калимаи ибронӣ, ки ба «дур карда шавад» тарҷума шудааст, маънои «дур карда шавад»-ро дорад. Ва ин ҳамон чизест, ки онҳо дар ин ҷадвалҳо бар он таъкид мекунанд: вақте ки бутпарастӣ дур карда шуд, пешгӯиҳои 1290 ва 1335 оғоз меёфтанд.

But, in Daniel 8, when the Daily is taken away, it is not talking about being removed; it is talking about the religion of Paganism being lifted up and exalted. So, the Millerites got it right. They referenced the two chapters in Daniel that are about the Daily being taken away.

Аммо, дар Дониёл 8, вақте ки «Доимӣ» гирифта мешавад, сухан дар бораи бардошта шудан нест; сухан дар бораи он аст, ки дини бутпарастӣ боло бардошта шуда, ҷалол дода мешавад. Пас, миллеритҳо дуруст фаҳмида буданд. Онҳо ба он ду боб дар Дониёл ишора карданд, ки дар бораи «Доимӣ»-и гирифташаванда сухан мегӯянд.

But here in Early Writings and as we go back through the original source documents you are going to see in this chapter that originally this reference of Daniel 8:12 is not there. I do not know that Ellen White told them to include that in there in 1882 when they printed Early Writings, or if one of the editors put it in. I am not threatened by it, because it is not talking about the taking away here.

Аммо дар ин ҷо, дар «Навиштаҳои Аввалин», ва ҳангоме ки мо ба санадҳои аслии манбаъ бозмегардем, шумо дар ин боб хоҳед дид, ки дар асл ин ишораи Дониёл 8:12 он ҷо вуҷуд надорад. Ман намедонам, ки оё Эллен Уайт ба онҳо гуфта буд, ки онро дар соли 1882, вақте «Навиштаҳои Аввалин»-ро чоп карданд, ба он ҷо дохил кунанд, ё яке аз муҳаррирон онро ворид кардааст. Ин маро ба ташвиш намеоварад, зеро дар ин ҷо сухан дар бораи гирифтани он намеравад.

It says in the second paragraph, "Then I saw in relation to the —daily' (Daniel 8:12) that the word —sacrifice' was supplied by man's wisdom, and does not belong to the text, and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry."

Дар сархати дуюм гуфта шудааст: «Сипас ман дар бораи “доимӣ” (Дониёл 8:12) дидам, ки калимаи “қурбонӣ” бо ҳикмати инсон илова шудааст ва ба матн тааллуқ надорад, ва Худованд фаҳмиши дурусти онро ба онҳое дод, ки нидои соати довариро эълон карданд.»

Now, we had a meeting with some of the prominent pastors in Germany and some of the seminary teachers from Germany several years ago, in Germany, where I presented and they threw their stones at this message.

Чанд сол пеш дар Олмон мо бо бархе аз воизони барҷастаи Олмон ва баъзе аз устодони семинарияҳои он кишвар мулоқоте доштем, ки дар он ҷо ман ин паёмро пешниҳод кардам, ва онҳо сангҳои худро ба сӯи ин паём андохтанд.

And there was a pastor there from Italy, and he expressed one of the foolish arguments about this verse. And what he said was—and there are several foolish arguments about the Daily, so you find this foolish argument used often and we will put it in the record here. It says, "Then I saw in relation to the —daily' (Daniel 8:12) that the word —sacrifice' was supplied by man's wisdom, and does not belong to the text, and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry." Here is the foolish argument: They say Ellen White is not endorsing the Daily here; she is endorsing the Pioneer understanding that the word sacrifice was added by human wisdom and does not belong to the text. Okay? So, this Italian pastor is making this argument.

Ва он ҷо як воизе аз Италия ҳузур дошт, ва ӯ яке аз баҳсҳои аблаҳонаро дар бораи ин оят баён кард. Ва сухани ӯ чунин буд — ва дар бораи «доимӣ» чандин баҳсҳои аблаҳона вуҷуд доранд, бинобар ин шумо ин баҳси аблаҳонаро зуд-зуд мебинед, ва мо онро дар ин ҷо ба сабт хоҳем овард. Дар он гуфта мешавад: «Сипас ман дар бораи “доимӣ” (Дониёл 8:12) дидам, ки калимаи “қурбонӣ” бо ҳикмати инсон илова шудааст, ва ба матн тааллуқ надорад, ва ки Худованд назари дурусти онро ба онҳое дод, ки нидои соати довариро эълон карданд». Ана ин аст он баҳси аблаҳона: Онҳо мегӯянд, ки Эллен Уайт дар ин ҷо “доимӣ”-ро тасдиқ намекунад; вай фаҳмиши Пешравонро тасдиқ мекунад, ки калимаи “қурбонӣ” бо ҳикмати инсон илова шудааст ва ба матн тааллуқ надорад. Хуб? Пас, ин воизи итолиёвӣ ҳамин баҳсро пеш меорад.

And I said, "Well, explain the next sentence to me, Pastor."

Ва ман гуфтам: «Хуб, ҷумлаи баъдиро ба ман шарҳ диҳед, Пастор».

The next sentence says, "When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the —daily'; . . . ." This is not about the correct view of the word sacrifice being added by human wisdom. Ellen White here—and this is a hard one, this is a hard one for these people that are refusing to hear and are refusing to see in Adventism today. This paragraph, there are probably more theologians have lost their salvation over this paragraph than any other paragraph in the Spirit of Prophecy. I am not exaggerating; I think that is probably accurate.

Ҷумлаи навбатӣ мегӯяд: «Ҳангоме ки иттиҳод вуҷуд дошт, пеш аз соли 1844, қариб ҳама дар фаҳмиши дурусти “рӯзмарра” муттаҳид буданд; . . . .» Ин дар бораи фаҳмиши дурусти он нест, ки калимаи «қурбонӣ» бо хиради инсонӣ илова шудааст. Эллен Уайт дар ин ҷо — ва ин як масъалаи бисёр душвор аст, ин барои он одамоне, ки имрӯз дар Адвентизм аз шунидан сар мекашанд ва аз дидан низ сар мекашанд, бисёр душвор аст. Ин сархат, эҳтимол, боиси он шудааст, ки шумораи бештари илоҳиётшиносон ба сабаби ҳамин сархат наҷоти худро аз даст додаанд, назар ба ҳар сархати дигар дар Рӯҳи Нубувват. Ман муболиға намекунам; фикр мекунам, ки ин эҳтимолан дуруст аст.

In the early part of the 20th Century when the false view of the Daily is being introduced into Adventism, everyone that was fighting about it on both sides of the issue knew that they were fighting about this paragraph. When Stephen Haskell came to the defense of the Pioneer view that the Daily was Paganism, what did he do? He reprinted this 1843 Chart, and he put this paragraph on the bottom. So this paragraph is the focus of controversy, and it is here where many, many men have fallen on their swords and died.

Дар аввали асри бистум, вақте ки назари бардурӯғ дар бораи «Доимӣ» ба Адвентизм ворид карда мешуд, ҳар касе ки аз ҳар ду ҷониби ин масъала дар бораи он мубориза мебурд, медонист, ки онҳо дар бораи ҳамин банд мубориза мекунанд. Вақте ки Стивен Ҳаскелл ба дифои назари Пешоҳангон бархост, ки «Доимӣ» бутпарастист, ӯ чӣ кор кард? Ӯ ин Ҷадвали соли 1843-ро аз нав ба табъ расонд ва ин бандро дар поёни он ҷой дод. Пас, ҳамин банд меҳвари баҳс аст, ва маҳз дар ҳамин ҷо мардони бисёр, бисёр бар шамшерҳои худ афтода, ҳалок шудаанд.

So, at a minimum level of what I want you to see here, because you have men like recently, Steve Wohlberg of White Horse Ministries, he has been opposing this message. And one of his arguments is, "Well, Ellen White never had a position on the Daily, so I don't have to have one," which was just an absolutely foolish position. But, even if we grant him the possibility that Ellen White did not have a position on it, what does she say in this quote? She says that the Pioneers had the correct view of it. Even if she did not know what it was, here she is saying that there is a correct view, which means there are a wrong view, maybe several wrong views.

Пас, ҳадди ақал дар сатҳе, ки ман мехоҳам шумо ин ҷо бубинед, зеро дар миёни шумо чунин шахсон ҳастанд, мисли вақтҳои охир Стив Волберг аз White Horse Ministries, ки ба муқобили ин паём баромадааст. Ва яке аз далелҳои ӯ ин аст: «Хуб, Эллен Уайт ҳеҷ гоҳ нисбат ба “Daily” мавқее надошт, бинобар ин ман ҳам маҷбур нестам мавқее дошта бошам», ки ин мавқеъ комилан аблаҳона буд. Аммо ҳатто агар мо ба ӯ ин эҳтимолро эътироф кунем, ки Эллен Уайт дар ин бора мавқее надошт, вай дар ин иқтибос чӣ мегӯяд? Вай мегӯяд, ки Пешравон назари дурустро дар бораи он доштанд. Ҳатто агар худи ӯ намедонист, ки он чист, дар ин ҷо вай мегӯяд, ки назари дуруст вуҷуд дорад, ки ин маънои онро дорад, ки назари нодуруст низ ҳаст, шояд чандин назари нодуруст.

You have men like Vance Ferrell. Vance Ferrell; people have confidence in Vance Ferrell's prophetic interpretations, and I do not know why. Vance Ferrell is not the only one but he is one of the men that says that the Daily represents both Paganism and Christ's Sanctuary ministry. Okay? He is saying that this symbol represents Satan and Christ.

Шумо шахсонеро мисли Вэнс Феррелл доред. Вэнс Феррелл; мардум ба тафсирҳои нубувватии Вэнс Феррелл эътимод доранд, ва ман намедонам, чаро. Вэнс Феррелл ягона нест, аммо ӯ яке аз он шахсонест, ки мегӯяд «Daily» ҳам бутпарастӣ ва ҳам хизмати Масеҳро дар муқаддасгоҳ намояндагӣ мекунад. Хуб? Ӯ мегӯяд, ки ин рамз ҳам Шайтон ва ҳам Масеҳро намояндагӣ мекунад.

What kind of discernment is being employed with that kind of reasoning?

Бо чунин тарзи истидлол чӣ гуна тамйиз ба кор бурда мешавад?

Okay, Sister White, no matter what the Daily represents here, she says there is a correct view. So, we can at least agree with that premise here, right?

Хуб, хоҳар Уайт, новобаста аз он ки «Ҳаррӯза» дар ин ҷо чиро ифода мекунад, вай мегӯяд, ки назари дуруст вуҷуд дорад. Пас, мо метавонем ақаллан бо ин фарзия дар ин ҷо мувофиқат кунем, ҳамин тавр не?

> "Then I saw in relation to the —daily' (Daniel 8:12) that the word —sacrifice' was supplied by man's wisdom, and does not belong to the text, and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union exited, before 1844, nearly all were united on the correct view of the —daily'; but in the confusion since 1844, other views have been embraced,"—

> Пас ман дар бораи —ҳамешагӣ» (Дониёл 8:12) дидам, ки калимаи —қурбонӣ» бо хиради инсонӣ илова шудааст ва ба матн тааллуқ надорад, ва Худованд назари дурусти онро ба онҳое ато намуд, ки нидои соати довариро эълон карданд. Вақте ки иттиҳод аз байн рафт, пеш аз соли 1844, қариб ҳама бар назари дурусти —ҳамешагӣ» муттаҳид буданд; аммо дар ошуфтагие, ки аз соли 1844 инҷониб вуҷуд дорад, назарҳои дигар пазируфта шудаанд,

This is what I told the Italian pastor. I said, "Okay. Can you give me any historical references where after 1844 there were other views about the word sacrifice that have been embraced?

Ин аст он чи ман ба чӯпони итолиёвӣ гуфтам. Ман гуфтам: «Хуб. Метавонед ба ман ягон ишораҳои таърихӣ диҳед, ки дар онҳо пас аз соли 1844 назарҳои дигари марбут ба калимаи “қурбонӣ” низ пазируфта шуда бошанд?»

And he kind of backed out of that at this point.

Ва ӯ дар ин маврид гӯё аз он ақибнишинӣ кард.

Since 1844 other views of the Daily have been embraced, and what have they produced? Darkness and confusion.

Аз соли 1844 инҷониб дар бораи «Ҳамешагӣ» назарҳои дигаре пазируфта шудаанд, ва онҳо чӣ ба бор овардаанд? Торикӣ ва сардаргумӣ.

Underline "darkness and confusion," because when Sister White further talks about the Daily, she talks about darkness and confusion, and we are going to show you some of those this morning.

Зери ибораи «зулмот ва сардаргумӣ»-ро хат кашед, зеро вақте ки хоҳар Уайт минбаъд дар бораи «Ҳамарӯза» сухан мегӯяд, ӯ дар бораи зулмот ва сардаргумӣ сухан мегӯяд, ва мо имрӯз субҳ баъзе аз онҳоро ба шумо нишон хоҳем дод.

## Take the wrong view of the Daily and it produces darkness and confusion.

Қабул кардани назари нодуруст дар бораи «Қурбонии доимӣ» торикӣ ва ошуфтагӣ ба вуҷуд меоварад.

"Time has not been a test since 1844, and it will never again be a test."

«Вақт аз соли 1844 инҷониб дигар санҷиш набуд ва ҳаргиз дигар бори дигар санҷиш нахоҳад шуд.»

So, in connection with the Daily you see here, here is the argument. Here is the argument today; here is the argument that was introduced by Ellen White's son. It was introduced by others, but he is the one that put it into the historical record of Adventism. It is that when you read this passage, the context of time setting is what you need to understand.

Пас, дар робита ба «Ҳамешагӣ», ки шумо онро дар ин ҷо мебинед, ин аст далел. Ин аст далели имрӯз; ин аст далеле, ки онро писари Эллен Уайт пешниҳод кард. Онро дигарон низ пешниҳод карда буданд, аммо ӯ ҳамон касест, ки онро ба сабти таърихии адвентизм ворид намуд. Мазмун ин аст, ки вақте шумо ин порчаро мехонед, он чи ки шумо бояд дарк кунед, заминаи таъйини вақт аст.

—"other views have been embraced,"—in concerning the Daily—"and darkness and confusion have followed. Time has not been a test since 1844, and it will never again be a test.

—«назарҳои дигар пазируфта шудаанд»,—дар бораи «Ҳаррӯза»,—«ва торикӣ ва ошуфтагӣ дар пай омадааст. Вақт аз соли 1844 инҷониб дигар озмоиш набуд, ва ҳаргиз дигар озмоиш нахоҳад буд. »

"The Lord has shown me that the message of the third angel must go, and be proclaimed to the scattered children of the Lord, but it must not be hung on time."

Худованд ба ман нишон додааст, ки паёми фариштаи сеюм бояд бирасад ва ба фарзандони парокандаи Худованд эълон карда шавад, аммо он набояд ба вақт бастагӣ дода шавад.

Do you see why Willy White is saying that we need to see the context of time-setting?

Оё мебинед, ки чаро Вилли Уайт мегӯяд, ки ба мо лозим аст заминаи муайян кардани вақтро бубинем?

It talks about the confusion that the wrong views of the Daily produced, time has not been a test; and then there is a paragraph about time setting.

Он дар бораи ошуфтагие сухан мегӯяд, ки аз назари нодуруст нисбат ба «Ҳамешагӣ» ба вуҷуд омад; вақт имтиҳон набудааст; ва баъд аз он банде дар бораи муайян кардани вақт омадааст.

Okay, this is what you have to understand: This paragraph about time setting, it was not in the original source document; and, the statement about time has not been a test, that sentence has been altered. It misrepresents Ellen White's original thought. She did not connect anything about time setting with the Daily. This is what we want to look at this morning.

Хуб, ин чизест, ки шумо бояд дарк кунед: Ин параграф дар бораи таъйини вақт дар ҳуҷҷати аслии манбаъ набуд; ва изҳороте, ки мегӯяд масъалаи вақт озмоиш набуд, он ҷумла тағйир дода шудааст. Он андешаи аслии Эллен Уайтро нодуруст муаррифӣ мекунад. Ӯ ҳеҷ чизеро дар бораи таъйини вақт бо «Ҳаррӯза» пайванд надода буд. Ин ҳамон чизест, ки мо мехоҳем субҳи имрӯз баррасӣ кунем.

So, as I said, we are not going to read all these pages. I am just going to make sure that you have them in your possession so you can test what I am saying; because, as a human being, there is a possibility that I am misleading you.

Пас, чунон ки гуфтам, мо ҳамаи ин саҳифаҳоро нахоҳем хонд. Ман танҳо боварӣ ҳосил хоҳам кард, ки онҳо дар ихтиёри шумо бошанд, то шумо он чиро, ки ман мегӯям, бисанҷед; зеро, чун инсон, эҳтимоле вуҷуд дорад, ки ман шуморо ба гумроҳӣ барам.

Arthur White—"The Context of Time Setting"

Артур Уайт — «Контексти таъйини вақт»

"The advocates of the old view maintained that the wording of this statement [Early Writings, 74–75.] placed Heaven's endorsement on the view of the daily held by Miller and eventually repeated by Uriah Smith.

Тарафдорони ақидаи кӯҳна бар он буданд, ки матни ин изҳорот [Early Writings, 74–75.] тасдиқи Осмонро бар он фаҳмиши «daily», ки Миллер онро нигоҳ медошт ва баъдан Урия Смит онро такрор намуд, қарор медиҳад.

Arthur White, the son of Willy White, in his six-volume set about the history of Ellen White, speaking of his father's position rejecting the correct view of the Daily, he says, in EGW, volume 6, on page 252,

Артур Уайт, писари Вилли Уайт, дар маҷмӯаи шашҷилдаи худ оид ба таърихи Эллен Уайт, ҳангоми сухан рондан дар бораи мавқеи падари худ, ки назари дурустро дар бораи «Ҳамешагӣ» рад мекард, мегӯяд, дар EGW, ҷилди 6, саҳифаи 252,

"The advocates of the old view"—that the Daily represented Paganism—"maintained that the wording of this statement [Early Writings, 74–75.] placed Heaven's endorsement on the view of the daily held by Miller and eventually repeated by Uriah Smith."—

«Тарафдорони дидгоҳи қадим» — ки мувофиқи он «Ҳамешагӣ» бутпарастиро ифода мекард — «бар он буданд, ки тарзи баёни ин изҳорот [Early Writings, 74–75.] тасдиқи Осмонро бар он дидгоҳ дар бораи ҳамешагӣ, ки Миллер онро дошт ва баъдан Урия Смит онро такрор кард, қарор медиҳад».

If Arthur White was going to be a genuine, accurate historian, do you know what he would have said there? He would have just put one word in there; but, Arthur White, he missed the boat here. He would have said, "The advocates of the old view maintained [correctly] that the wording of this statement, —maintained that the wording of this statement [Early Writings, 74-75.],' placed Heaven's endorsement on the view of the daily held by Miller and eventually repeated by Uriah Smith."

Агар Артур Уайт воқеан мехост як таърихнигори ҳақиқӣ ва дақиқ бошад, медонед, ки ӯ дар он ҷо чӣ мегуфт? Ӯ фақат як калимаро дар он ҷо мегузошт; вале Артур Уайт дар ин маврид иштибоҳ кард. Ӯ мегуфт: «Тарафдорони назари кӯҳна дуруст таъкид мекарданд, ки ибораи ин изҳорот, —таъкид мекарданд, ки ибораи ин изҳорот [Early Writings, 74-75.], тасдиқи Осмонро бар он назари “daily”, ки Миллер онро нигоҳ медошт ва Урия Смит баъдан такрор кард, қарор додааст.»

But he does not put correctly in there. He is just saying what they maintain, like there is the possibility that they were maintaining a wrong position. But they were not; they had the right position.

Аммо ӯ онро дар он ҷо ба таври дуруст баён намекунад. Ӯ фақат мегӯяд, ки онҳо чӣ мавқеъро нигоҳ медоштанд, гӯё ки эҳтимол дошт, ки онҳо мавқеи нодурустеро нигоҳ медоштанд. Аммо чунин набуд; онҳо мавқеи дурустро доштанд.

—"The new-view advocates"—his father, Willy, A. G. Daniells, W. W. Prescott, and I will not go there right now—"The new-view advocates held that the statement must be taken in its context—the context of time setting."—

—«Тарафдорони “назари нав”» — падари ӯ, Вилли, А. Г. Даниэллс, В. В. Прескотт, ва ман ҳоло ба он намедароям — «тарафдорони назари нав бар он буданд, ки ин изҳорот бояд дар заминаи худ фаҳмида шавад — заминаи таъйини вақт.»

We just told you their argument in Early Writings, page 74.

Мо акнун далели онҳоро дар китоби «Навиштаҳои Аввал», саҳифаи 74, ба шумо баён кардем.

—"The new-view advocates held that the statement must be taken in its context—the context of time setting. Ellen White's repeated statements that I have no light on the point' (Letter 226, 1908) and I am unable to define clearly the points that are questioned' (Letter 250, 1908), and her inability to make a definite statement when the question was urged upon her, seemed to give support to their conclusion. They were confident also that the messages given through Ellen White would not conflict with the clearly established events of history." Arthur White, EGW, volume 6, 252.

—«Тарафдорони назари нав бар он буданд, ки ин изҳорот бояд дар заминаи худ — яъне дар заминаи муайян кардани вақт — фаҳмида шавад. Изҳороти такрории Эллен Уайт, ки мегуфт: “Ман дар бораи ин масъала рӯшноие надорам” (Letter 226, 1908) ва “Ман наметавонам масъалаҳои мавриди пурсишро ба таври равшан муайян намоям” (Letter 250, 1908), инчунин нотавонии ӯ аз баёни як изҳороти қатъӣ ҳангоме ки ин савол ба ӯ исроркорона пешниҳод мешуд, ба назар мерасид, ки хулосаи онҳоро тақвият медиҳад. Онҳо ҳамчунин мутмаин буданд, ки паёмҳое, ки тавассути Эллен Уайт дода шудаанд, бо воқеаҳои таърихие, ки ба таври равшан собит гардидаанд, дар ихтилоф нахоҳанд буд». Arthur White, EGW, volume 6, 252.

The Original Version—Review and Herald, November 1, 1850

Нусхаи Аслӣ — Review and Herald, 1 ноябри соли 1850

And Early Writings, page 74, when was it printed? 1882; the book Early Writings was printed in 1882.

Ва «Навиштаҳои Аввал», саҳифаи 74, он кай чоп шудааст? Соли 1882; китоби «Навиштаҳои Аввал» соли 1882 чоп шудааст.

But where in the passage of Early Writings that we are considering is originally found is in the Review and Herald, November 1, 1850, and you have that in your notes. And it is several paragraphs, and as I have said, we are not going to read them all.

Аммо он порча аз «Аввалин навиштаҳо», ки мо ҳоло баррасӣ дорем, дар асл дар «Review and Herald», 1 ноябри соли 1850, ёфт мешавад, ва шумо онро дар қайдҳои худ доред. Ва он аз якчанд параграф иборат аст, ва чунон ки ман гуфтам, мо ҳамаи онҳоро нахоҳем хонд.

We see four paragraphs on page 2, then four paragraphs on page 3:

Мо дар саҳифаи 2 чор банди матнро мебинем, сипас дар саҳифаи 3 низ чор банди матнро:

> "Dear Brethren and Sisters I wish to give you a short sketch of what the Lord has recently shown to me in vision. I was shown the loveliness of Jesus, and the love that the angels have for one another. Said the angel—Can ye not behold their love?—follow it. Just so God's people must love one another. Rather let blame fall on thyself than on a brother. I saw that the message —sell that ye have and give alms' had not been given, by some, in its clear light; that the true object of the words of our Saviour had not been clearly presented. I saw that the object of selling was not to give to those who are able to labor and support themselves; but to spread the truth. It is a sin to support and indulge those who are able to labor, in idleness. Some have been zealous to attend all the meetings; not to glorify God, but for the —loaves and fishes.' Such had much better been at home laboring with their hands, —the thing that is good,' to supply the wants of their families, and to have something to give to sustain the precious cause of present truth.

> «Эй бародарон ва хоҳарон, мехоҳам ба шумо нақшаи кӯтоҳе аз он чи Худованд чанде пеш дар рӯъё ба ман нишон дод, баён намоям. Ба ман зебоии Исо ва муҳаббате, ки фариштагон ба якдигар доранд, нишон дода шуд. Фаришта гуфт: —Оё муҳаббати онҳоро намебинед?— аз он пайравӣ кунед. Ҳамин тавр, халқи Худо низ бояд якдигарро дӯст доранд. Беҳтар он аст, ки маломат бар худатон афтад, на бар бародаре. Ман дидам, ки паём —он чи доред, бифурӯшед ва садақа диҳедʼ аз ҷониби баъзеҳо дар рӯшноии равшани он дода нашудааст; ки мақсади ҳақиқии суханони Наҷотдиҳандаи мо ба таври равшан пешниҳод нагардидааст. Ман дидам, ки мақсади фурӯхтан он набуд, ки ба касоне дода шавад, ки қодиранд меҳнат кунанд ва худро таъмин намоянд; балки барои паҳн кардани ҳақиқат буд. Дастгирӣ кардан ва ноз парваридан кардани касоне, ки қодиранд меҳнат кунанд, вале дар бекорӣ мемонанд, гуноҳ аст. Баъзеҳо барои иштирок дар ҳамаи маҷлисҳо ғайрат нишон медоданд; на барои ҷалол додани Худо, балки барои —нонҳо ва моҳиён.ʼ Барои чунин касон хеле беҳтар мебуд, ки дар хона монда, бо дастҳои худ —кори некроʼ анҷом диҳанд, то эҳтиёҷоти хонадонҳои худро таъмин намоянд ва чизе ҳам дошта бошанд, то барои дастгирии кори гаронбаҳои ҳақиқати ҳозира диҳанд.»

> "Some, I saw, had erred in praying for the sick to be healed before unbelievers. If any among us are sick, and call for the elders of the church to pray over them, according to James 5:14, 15, we should follow the example of Jesus. He put unbelievers out of the room, then healed the sick; so we should seek to be separated from the unbelief of those who have not faith, when we pray for the sick among us.

> Баъзеҳоро дидам, ки дар дуо кардан барои шифо ёфтани беморон дар ҳузури беимонон хато карда буданд. Агар касе аз миёни мо бемор бошад ва, мувофиқи Яъқуб 5:14, 15, пирони калисоро даъват кунад, то бар ӯ дуо кунанд, мо бояд ба намунаи Исо пайравӣ намоем. Ӯ беимононро аз хона берун кард, сипас беморро шифо дод; пас, вақте барои беморони миёни худ дуо мекунем, мо низ бояд бикӯшем, ки аз беимонии касоне ки имон надоранд, ҷудо бошем.

> "Then I was pointed back to the time that Jesus took his disciples away alone, into an upper room, and first washed their feet, and then gave them to eat of the broken bread, to represent his broken body, and juice of the vine to represent his spilled blood. I saw that all should move understandingly, and follow the example of Jesus in these things, and when attending to these ordinances, should be as separate from unbelievers as possible.

> Пас маро ба он вақт баргардонда нишон доданд, ки Исо шогирдони Худро танҳо ба боло-хонае бурд, ва нахуст пойҳои онҳоро шуст, ва баъд ба онҳо аз нони шикаста дод, то бадани шикастаи Ӯро ифода намояд, ва аз шираи ток, то хуни рехтаи Ӯро ифода кунад. Ман дидам, ки ҳама бояд бо фаҳмиш амал кунанд ва дар ин чизҳо ба намунаи Исо пайравӣ намоянд; ва ҳангоми ба ҷо овардани ин ойинҳо, бояд то ҳадди имкон аз беимонон ҷудо бошанд.

> "Then I was shown that the seven last plagues will be poured out, after Jesus leaves the Sanctuary. Said the angel—It is the wrath of God and the Lamb that causes the destruction or death of the wicked. At the voice of God the saints will be mighty and terrible as an army with banners; but they will not then execute the judgment written. The execution of the judgment will be at the close of the 1000 years.

> Пас ба ман нишон дода шуд, ки ҳафт балои охирин баъд аз он рехта хоҳанд шуд, ки Исо Қудсро тарк мекунад. Фаришта гуфт: «Ин ғазаби Худо ва Барра аст, ки боиси ҳалокат ё марги шарирон мегардад. Бо овози Худо муқаддасон пурқувват ва саҳмгин хоҳанд буд, мисли лашкаре бо парчамҳо; аммо онҳо он гоҳ ҳукми навишташударо ба иҷро нахоҳанд расонд. Иҷрои ҳукм дар поёни 1000 сол хоҳад буд.»

> "After the saints are changed to immortality, and are caught up together, and receive their harps, crowns, &c., and enter the Holy City, Jesus and the saints set in judgment. The books are opened, the book of life and the book of death; the book of life contains the good deeds of the saints, and the book of death contains the evil deeds of the wicked. These books were compared with the Statute book, the Bible, and according to that they were judged. The saints in unison with Jesus pass their judgment upon the wicked dead. Behold ye! said the angel, the saints sit in judgment, in unison with Jesus, and mete out to each of the wicked, according to the deeds done in the body, and it is set off against their names what they must receive, at the execution of the judgment. This, I saw, was the work of the saints with Jesus, in the Holy City before it descends to the earth, through the 1000 years. Then at the close of the 1000 years, Jesus, and the angels, and all the saints with him, leaves the Holy City, and while he is descending to the earth with them, the wicked dead are raised, and then the very men that —pierced him,' being raised, will see him afar off in all his glory, the angels and saints with him, and will wail because of him. They will see the prints of the nails in his hands, and in his feet, and where they thrust the spear into his side. The prints of the nails and the spear will then be his glory. It is at the close of the 1000 years that Jesus stands upon the Mount of Olives, and the Mount parts asunder, and it becomes a mighty plain, and those who flee at that time are the wicked, that have just been raised. Then the Holy City comes down and settles on the plain.

> «Пас аз он ки муқаддасон ба ҷовидонагӣ дигаргун карда шаванд, ва ҳамагӣ ба боло бардошта шаванд, ва барбатҳо, тоҷҳо ва ғайраро бигиранд, ва ба Шаҳри Муқаддас дохил шаванд, Исо ва муқаддасон барои доварӣ менишинанд. Китобҳо кушода мешаванд: китоби ҳаёт ва китоби мамот; китоби ҳаёт аъмоли неки муқаддасонро дар бар мегирад, ва китоби мамот аъмоли шариронаи бадкоронро дар бар мегирад. Ин китобҳо бо китоби қонун, яъне Китоби Муқаддас, муқоиса карда шуданд, ва мувофиқи он онҳо доварӣ шуданд. Муқаддасон дар ягонагӣ бо Исо ҳукми худро бар мурдагони бадкор содир мекунанд. Инак! — гуфт фаришта, — муқаддасон дар доварӣ менишинанд, дар ягонагӣ бо Исо, ва ба ҳар яке аз бадкорон мувофиқи аъмоле ки дар ҷисм ба ҷо овардааст, чен карда медиҳанд, ва баробари номҳои онҳо он чи бояд ҳангоми иҷрои ҳукм қабул кунанд, сабт карда мешавад. Инро, ман дидам, кори муқаддасон бо Исо дар Шаҳри Муқаддас буд, пеш аз он ки он дар давоми 1000 сол ба замин фуруд ояд. Сипас, дар анҷоми 1000 сол, Исо ва фариштагон ва ҳамаи муқаддасоне ки бо Ӯ ҳастанд, Шаҳри Муқаддасро тарк мекунанд, ва ҳангоме ки Ӯ бо онҳо ба замин фуруд меояд, мурдагони бадкор эҳё карда мешаванд, ва он гоҳ ҳамон одамоне ки Ӯро сӯрох карда буданд, чун эҳё гарданд, Ӯро аз дур дар тамоми ҷалоли Ӯ хоҳанд дид, дар ҳоле ки фариштагон ва муқаддасон бо Ӯ ҳастанд, ва ба сабаби Ӯ навҳа хоҳанд кард. Онҳо нишонаҳои мехҳоро дар дастҳо ва пойҳои Ӯ, ва ҷоеро ки найзаро ба паҳлӯяш халонда буданд, хоҳанд дид. Нишонаҳои мехҳо ва найза он вақт ҷалоли Ӯ хоҳанд буд. Дар анҷоми 1000 сол аст, ки Исо бар Кӯҳи Зайтун меистад, ва кӯҳ аз ҳам ҷудо мешавад, ва ба саҳни азиме табдил меёбад, ва онҳое ки дар он вақт мегурезанд, бадкороне мебошанд, ки тоза эҳё шудаанд. Он гоҳ Шаҳри Муқаддас поён меояд ва бар он саҳн қарор мегирад.»

> "Then Satan imbues the wicked, that have been raised, with his spirit. He flatters them that the army in the City is small, and that his army is large, and that they can overcome the saints and take the City. While Satan was rallying his army, the saints were in the City, beholding the beauty and glory of the Paradise of God. Jesus was at their head, leading them. All at once the lovely Saviour was gone from our company; but soon we heard his lovely voice, saying, —Come ye blessed of my Father inherit the kingdom prepared for you from the foundation of the world.' We gathered about Jesus, and just as he closed the gates of the City, the curse was pronounced upon the wicked. The gates were shut. Then the saints used their wings and mounted to the top of the wall of the City. Jesus was also with them; his crown looked brilliant and glorious. It was a crown within a crown, seven in number. The crowns of the saints were of the most pure gold, decked with stars. Their faces shone with glory, for they were in the express image of Jesus; and as they arose, and moved all together to the top of the City, I was enraptured with the sight.

> Пас Шайтон шарирони зиндашудагонро бо рӯҳи худ фаро мегирад. Ӯ онҳоро фиребкорона дилгарм месозад, ки лашкари дохили Шаҳр андак аст, аммо лашкари ӯ бисёр, ва онҳо метавонанд бар муқаддасон ғолиб омада, Шаҳрро тасарруф намоянд. Ҳангоме ки Шайтон лашкари худро гирд меовард, муқаддасон дар Шаҳр буданд ва зебоӣ ва ҷалоли Биҳишти Худоро тамошо мекарданд. Исо дар пешопеши онҳо буд ва онҳоро роҳбарӣ мекард. Ногоҳ Наҷотдиҳандаи маҳбуб аз миёни мо ғайб зад; аммо дере нагузашта мо овози маҳбуби Ӯро шунидем, ки мегуфт: — Биёед, эй баракатёфтагони Падари Ман, Малакутеро ба мерос гиред, ки аз бунёди ҷаҳон барои шумо муҳайё шудааст. Мо гирди Исо ҷамъ омадем, ва ҳамон даме ки Ӯ дарвозаҳои Шаҳрро баст, лаънат бар шарирон эълон карда шуд. Дарвозаҳо баста шуданд. Он гоҳ муқаддасон болҳои худро ба кор бурда, ба болои девори Шаҳр баромаданд. Исо низ бо онҳо буд; тоҷи Ӯ дурахшон ва пурҷалол менамуд. Он тоҷе буд дар миёни тоҷе, ба шумораи ҳафт. Тоҷҳои муқаддасон аз тиллои покизаи беҳад сохта шуда, бо ситорагон ороста буданд. Чеҳраҳои онҳо аз ҷалол медурахшиданд, зеро онҳо ба сурати айнании Исо буданд; ва ҳангоме ки онҳо бармехостанд ва ҳамагӣ якҷоя ба қуллаи Шаҳр ҳаракат мекарданд, ман аз ин манзара ба ваҷд омадам.

> "Then the wicked saw what they had lost; and fire was breathed from God upon them, and consumed them. This was the Execution of the Judgment. The wicked then received according as the saints in unison with Jesus had meted out to them during the 1000 years. The same fire from God that consumed the wicked, purified the whole earth. The broken ragged mountains melted with fervent heat, the atmosphere, also, and all the stubble was consumed. Then our inheritance opened before us, glorious and beautiful, and we inherited the whole earth made new. We all shouted with a loud voice, Glory, Alleluia.

> Пас шарирон он чиро, ки аз даст дода буданд, диданд; ва аз ҷониби Худо бар онҳо оташ дамид, ва онҳоро фурӯ бурд. Ин Иҷрои Доварӣ буд. Он гоҳ шарирон мувофиқи он чи ки муқаддасон дар ягонагӣ бо Исо дар давоми 1000 сол барояшон муайян карда буданд, подоши худро гирифтанд. Ҳамон оташе ки аз ҷониби Худо шариронро фурӯ бурд, тамоми заминро пок сохт. Кӯҳҳои шикаста ва жанда аз ҳарорати сӯзон гудохта шуданд, ҳаво низ, ва ҳамаи хасу хошок фурӯ бурда шуд. Он гоҳ мероси мо пеши мо кушода шуд, пурҷалол ва зебо, ва мо тамоми замини навкардашударо ба мерос гирифтем. Ҳамаи мо бо овози баланд нидо кардем: Ҷалол, Аллилуё.

> "I also saw that the shepherds should consult those in whom they have reason to have confidence, those who have been in all the messages, and are firm in all the present truth, before they advocate any new point of importance, which they may think the Bible sustains. Then the shepherds will be perfectly united, and the union of the shepherds will be felt by the church. Such a course I saw would prevent unhappy divisions, and then there would be no danger of the precious flock being divided, and the sheep scattered, without a shepherd."—

> Ман ҳамчунин дидам, ки чӯпонон, пеш аз он ки ҳар нуқтаи нави муҳимеро, ки гумон мекунанд Китоби Муқаддас онро дастгирӣ мекунад, тарғиб намоянд, бояд бо онҳое машварат кунанд, ки асос доранд ба онҳо эътимод дошта бошанд, бо онҳое ки дар ҳамаи паёмҳо будаанд ва дар тамоми ҳақиқати ҳозира устуворанд. Он гоҳ чӯпонон комилан муттаҳид хоҳанд буд, ва иттиҳоди чӯпононро калисо эҳсос хоҳад кард. Ман дидам, ки чунин роҳ аз ҷудоиҳои нохуш пешгирӣ хоҳад кард, ва он гоҳ ҳеҷ хатари он нахоҳад буд, ки рамаи гаронбаҳо пора-пора гардад ва гӯсфандон, бе чӯпон, пароканда шаванд.”—

And then it concludes with five more paragraphs which I have in a box for you, because these five paragraphs out of the article are the ones that are going to end up in Early Writings. That is why these final five paragraphs have the box around them.

Ва он гоҳ он бо боз панҷ банди дигар анҷом меёбад, ки ман онҳоро барои шумо дар як қуттӣ ҷой додаам, зеро ҳамин панҷ банд аз он мақола ҳамонҳоянд, ки дар ниҳоят ба китоби «Навиштаҳои Аввал» дохил хоҳанд шуд. Аз ҳамин сабаб ин панҷ банди охирин бо қуттӣ иҳота шудаанд.

> "September 23d, the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering time Israel was smitten and torn; but now in the gathering time God will heal and bind up his people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering when God has set his hand to gather his people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was a shame for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God does no more for us now than he did then, Israel would never be gathered. It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached.

> 23-юми сентябр Худованд ба ман нишон дод, ки Ӯ дасти Худро бори дуюм дароз кардааст, то бақияи қавми Худро бозпас оварад, ва дар ин замони ҷамъоварӣ кӯшишҳо бояд дучанд карда шаванд. Дар замони парокандагӣ Исроил зарба хӯрд ва пора-пора шуд; аммо акнун, дар замони ҷамъоварӣ, Худо қавми Худро шифо хоҳад дод ва захмҳои онҳоро хоҳад баст. Дар замони парокандагӣ, кӯшишҳое, ки барои паҳн кардани ҳақиқат ба амал меомаданд, таъсири бисёр кам доштанд, бисёр кам ё ҳеҷ чизеро ба анҷом намерасониданд; аммо дар замони ҷамъоварӣ, вақте ки Худо дасти Худро барои ҷамъ овардани қавми Худ ниҳодааст, кӯшишҳо барои паҳн кардани ҳақиқат таъсири мақсудшудаи худро хоҳанд дошт. Ҳама бояд дар кор муттаҳид ва ғайратманд бошанд. Ман дидам, ки барои ҳар касе нанговар аст, ки ба замони парокандагӣ барои намунаҳо муроҷиат кунад, то акнун дар замони ҷамъоварӣ моро идора намоянд; зеро агар Худо акнун барои мо бештар аз он чи он вақт кард, накунад, Исроил ҳеҷ гоҳ ҷамъ оварда намешуд. Чоп шудани ҳақиқат дар як нашрия ҳамон қадар зарур аст, ки мавъиза шудани он.

> "The Lord showed me that the 1843 chart was directed by his hand, and that no part of it should be altered; that the figures were as he wanted them. That his hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until his hand was removed.

> «Худованд ба ман нишон дод, ки ҷадвали соли 1843 бо дасти Ӯ роҳнамоӣ шуда буд, ва ҳеҷ қисми он набояд тағйир дода шавад; ки рақамҳо ҳамон гуна буданд, ки Ӯ мехост. Дасти Ӯ бар болои иштибоҳе дар баъзе аз рақамҳо буд ва онро пинҳон медошт, ба тавре ки ҳеҷ кас онро дида наметавонист, то даме ки дасти Ӯ бардошта шуд.»

> "Then I saw in relation to the —Daily,' that the word —sacrifice' was supplied by man's wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the —Daily;' but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.

> Сипас ман дар бораи «Ҳамешагӣ» дидам, ки калимаи «қурбонӣ» бо хиради инсон илова шудааст ва ба матн тааллуқ надорад; ва ки Худованд назари дурусти онро ба онҳое дод, ки нидои соати довариро эълон карданд. Вақте ки, пеш аз соли 1844, ягонагӣ вуҷуд дошт, қариб ҳамаи онҳо дар бораи назари дурусти «Ҳамешагӣ» муттаҳид буданд; аммо аз соли 1844, дар миёни саргардонӣ, назарҳои дигар пазируфта шуданд, ва торикӣ ва саргардонӣ аз паи он омад.

> "The Lord showed me that Time had not been a test since 1844, and that time will never again be a test.

> «Худованд ба ман нишон дод, ки вақт аз соли 1844 инҷониб санҷиш набудааст, ва дигар ҳеҷ гоҳ вақт санҷиш нахоҳад шуд.ҷонӣ»

> "Then I was pointed to some who are in the great error, that the saints are yet to go to Old Jerusalem, &c., before the Lord comes. Such a view is calculated to take the mind and interest from the present work of God, under the message of the third angel; for if we are to go to Jerusalem, then our minds will naturally be there, and our means will be withheld from other uses, to get the saints to Jerusalem. I saw that the reason why they were left to go into this great error, is because they have not confessed and forsaken their errors, that they have been in for a number of years past." Review and Herald, November 1, 1850."

> «Пас ман ба баъзе касоне ишора карда шудам, ки дар гумроҳии бузург қарор доранд, яъне ки муқаддасон ҳанӯз бояд пеш аз омадани Худованд ба Уршалими Қадим бираванд, ва ғайра. Чунин назария ба он равона шудааст, ки ақл ва таваҷҷуҳро аз кори ҳозираи Худо, дар зери паёми фариштаи сеюм, дур созад; зеро агар мо бояд ба Уршалим биравем, он гоҳ фикрҳои мо табиатан ба он ҷо равона хоҳанд шуд, ва воситаҳои мо аз дигар корбурдҳо боздошта хоҳанд шуд, то муқаддасонро ба Уршалим расонем. Ман дидам, ки сабаби он ки онҳо вогузошта шуданд, то ба ин гумроҳии бузург афтанд, ин аст, ки онҳо хатоҳои худро, ки дар онҳо дар тӯли чанд соли гузашта қарор доштанд, эътироф накардаанд ва тарк накардаанд». Review and Herald, November 1, 1850.

Do you see them? Do you know what I am talking about?

Оё онҳоро мебинед? Оё медонед, ки ман дар бораи чӣ сухан мегӯям?

Okay. If we go into these five final paragraphs, you will see some things that are different in the original than you will find in Early Writings, page 74.

Хуб. Агар мо ба ин панҷ банди ниҳоӣ ворид шавем, шумо баъзе чизҳоро хоҳед дид, ки дар матни аслӣ аз он чи дар «Навиштаҳои аввалин», саҳ. 74, меёбед, фарқ доранд.

FROM THE AUDIENCE: So, you are saying these in the box are the originals?

АЗ ҲОЗИРИН: Пас, шумо мегӯед, ки инҳое, ки дар қуттӣ ҳастанд, аслӣ мебошанд?

These in the box, these are the last five paragraphs in this original article, and this box is around them. These five paragraphs are what ultimately end up in Early Writings, page 74.

Инҳое, ки дар қуттӣ мебошанд, панҷ банди охирини ин мақолаи аслӣ ҳастанд, ва ин қуттӣ гирди онҳо кашида шудааст. Ин панҷ банд ҳамонҳоянд, ки дар ниҳоят дар китоби «Early Writings», саҳифаи 74, ҷой мегиранд.

But, when was this printed, when was this written? November 1850.

Аммо ин кай чоп шуда буд, кай навишта шуда буд? Ноябри соли 1850.

So, I have in bold-faced the things that are going to be changed from these five paragraphs. There is going to be a metamorphosis with this; because, in the very near future in 1851 the book A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White is going to be printed and they are going to take these paragraphs and put them in A Sketch of the Christian Experience and View of Ellen G. White. And from here [article in Review and Herald, November 1850] to A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White there are some minor editorial changes that happened to these five paragraphs. And then from A Sketch of the Christian Experience and View of Ellen G. White in 1851 to Early Writings in 1882, there are some more editorial changes, and those editorial changes are what make Early Writings, page 74, convoluted.

Пас, ман он чизҳоеро, ки дар ин панҷ параграф тағйир дода хоҳанд шуд, бо ҳарфҳои ғафс нишон додаам. Дар ин маврид як метаморфоза ба амал хоҳад омад; зеро, дар ояндаи бисёр наздик, дар соли 1851, китобе бо номи A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White ба табъ хоҳад расид, ва ин параграфҳоро гирифта, дар A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White ҷой хоҳанд дод. Ва аз ин ҷо [мақола дар Review and Herald, ноябри 1850] то A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White баъзе тағйироти хурди таҳрирӣ дар ин панҷ параграф рух додаанд. Ва сипас аз A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White дар соли 1851 то Early Writings дар соли 1882, боз ҳам баъзе тағйироти таҳрирӣ вуҷуд доранд, ва маҳз ҳамон тағйироти таҳрирӣ мебошанд, ки Early Writings, саҳифаи 74-ро печида мегардонанд.

So, in these five paragraphs that conclude in the original manuscript, in the first paragraph, "September 23d, the Lord showed me . . . ," that is going to be changed.

Пас, дар ин панҷ банд, ки дар дастнависи аслӣ ба анҷом мерасанд, дар банди аввал, «23 сентябр, Худованд ба ман нишон дод . . .», он тағйир дода хоҳад шуд.

In the next paragraphs: "Then I saw . . ."; "Then I saw . . ."; The Lord showed me . . . "; and, "Then I was pointed to . . ."; these things get some minor adjustments.

Дар параграфҳои баъдӣ: «Сипас ман дидам . . .»; «Сипас ман дидам . . .»; «Худованд ба ман нишон дод . . .»; ва «Сипас диққати ман ба . . . ҷалб карда шуд»; ин чизҳо то андозае бо ислоҳоти ҷузъӣ рӯ ба рӯ мегарданд.

Shown Ten Primary Truths in Thirteen Paragraphs

Даҳ ҳақиқати асосӣ дар сездаҳ банд нишон дода шудаанд

But, what I want you to see in these thirteen paragraphs from the original article, she has shown ten primary things.

Аммо он чизеро, ки ман мехоҳам шумо дар ин сездаҳ банди мақолаи аслӣ бубинед, ин аст, ки вай даҳ чизи асосиро нишон додааст.

And now I remember why I have these things bold-faced. It is not because those are going to get changed. I am emphasizing something for you, if you will see, that in these thirteen paragraphs she was shown this . . . , she was shown this . . . , she was shown this . . . , she was shown this. And when she was shown one thing, after she tells us about it, then she is shown something that is not necessarily connected to what she was just shown: "I was shown this . . . ; I was shown this . . . ; I was shown this . . . .

Ва акнун ман ба ёд меорам, ки чаро ин чизҳоро бо ҳарфҳои ғафс овардаам. Ин на аз он сабаб аст, ки онҳо тағйир дода мешаванд. Ман барои шумо чизеро таъкид мекунам, агар бубинед, ки дар ин сездаҳ банд ба ӯ ин нишон дода шуд . . . , ба ӯ ин нишон дода шуд . . . , ба ӯ ин нишон дода шуд . . . , ба ӯ ин нишон дода шуд. Ва ҳангоме ки ба ӯ як чиз нишон дода мешуд, пас аз он ки ӯ дар бораи он ба мо нақл мекунад, сипас ба ӯ чизе нишон дода мешавад, ки ҳатман бо он чи тоза ба ӯ нишон дода шуда буд, вобаста нест: «Ба ман ин нишон дода шуд . . . ; ба ман ин нишон дода шуд . . . ; ба ман ин нишон дода шуд . . . .»

You can check me out and read it for yourself, but she was shown ten primary truths in these thirteen paragraphs.

Шумо метавонед инро худатон санҷед ва онро барои худ бихонед, аммо ба ӯ дар ин сездаҳ параграф даҳ ҳақиқати асосӣ нишон дода шуд.

Here is what she was shown. She was shown about God's love, about offerings, about prayer for the sick, about the communion service, about the Seven Last Plagues connected with the Millennium, about new light, about the gathering after 1844, about the publishing work, about the 1843 Chart, about the "Daily," about "time" as a test, and about pilgrimages to Jerusalem. And if you read it carefully, this is not a flow of thought. This is a very, "I was shown this," and she records what she was shown; and, she was shown something that is not necessarily connected. You have to see that; because, as they begin to pull these paragraphs together, they begin to create the thought that she saying something that she really did not say.

Ин аст он чи ба ӯ нишон дода шуд. Ба ӯ дар бораи муҳаббати Худо, дар бораи ҳадияҳо, дар бораи дуо барои беморон, дар бораи маросими шоми Раббонӣ, дар бораи Ҳафт Балои Охирин, ки бо Ҳазорсола вобастаанд, дар бораи нури нав, дар бораи ҷамъ овардан пас аз соли 1844, дар бораи кори нашр, дар бораи Ҷадвали 1843, дар бораи «Ҳамешагӣ», дар бораи «вақт» ҳамчун озмоиш, ва дар бораи зиёратҳо ба Ерусалим нишон дода шуд. Ва агар шумо онро бодиққат бихонед, ин ҷараёни фикр нест. Ин бисёр равшан чунин аст: «Ба ман ин нишон дода шуд», ва ӯ он чиро ки ба ӯ нишон дода шуд, сабт мекунад; ва ба ӯ чизе нишон дода мешуд, ки ҳатман ба ҳамдигар вобаста набуд. Шумо бояд инро бубинед; зеро, вақте онҳо ин параграфҳоро ба ҳам мекашанд, онҳо оғоз мекунанд чунин андешаро ба вуҷуд овардан, ки гӯё ӯ чизеро мегӯяд, ки дар ҳақиқат нагуфтааст.

Review and Herald, November 1, 1850

«Ревю энд Ҳералд», 1 ноябри соли 1850

Okay. Notice the first paragraph of the five paragraphs that we are dealing with from November 1850.

Хуб. Ба сархати якуми он панҷ сархат, ки мо аз моҳи ноябри соли 1850 мавриди баррасӣ қарор медиҳем, диққат диҳед.

> "September 23d, the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering time Israel was smitten and torn; but now in the gathering time God will heal and bind up his people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering when God has set his hand to gather his people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was a shame for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God does no more for us now than he did then, Israel would never be gathered. It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached."—

> «23-юми сентябр Худованд ба ман нишон дод, ки Ӯ дасти Худро бори дуюм дароз кардааст, то бақияи қавми Худро бозёфт намояд, ва дар ин замони ҷамъоварӣ кӯшишҳо бояд дучанд гарданд. Дар замони парокандагӣ Исроил зада ва дарида шуда буд; аммо акнун, дар замони ҷамъоварӣ, Худо қавми Худро шифо хоҳад дод ва захмҳояшонро хоҳад баст. Дар замони парокандагӣ, кӯшишҳое, ки барои паҳн кардани ҳақиқат ба амал меомаданд, таъсири андаке доштанд ва кам ё ҳеҷ натиҷае ба бор намеоварданд; вале дар замони ҷамъоварӣ, вақте ки Худо дасти Худро барои ҷамъ овардани қавми Худ дароз кардааст, кӯшишҳо барои паҳн кардани ҳақиқат таъсири мақсуддоштаи худро хоҳанд дошт. Ҳама бояд дар ин кор муттаҳид ва ғайратманд бошанд. Ман дидам, ки барои ҳар кас шармовар аст, агар барои идора кардани мо ҳоло, дар замони ҷамъоварӣ, ба замони парокандагӣ ҳамчун намуна муроҷиат кунад; зеро агар Худо барои мо ҳоло бештар аз он чи он вақт кард, анҷом надиҳад, Исроил ҳаргиз ҷамъ оварда нахоҳад шуд. Ҳамон қадар зарур аст, ки ҳақиқат дар як нашрия ба табъ расонда шавад, чунон ки мавъиза карда шавад».—

The last sentence from that paragraph, it says, "It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached." Okay. This thought is going to be dropped.

Ҷумлаи охирини он параграф чунин мегӯяд: «Ҳамон қадар зарур аст, ки ҳақиқат дар як нашрия ба табъ расонида шавад, чунон ки мавъиза карда мешавад». Хуб. Ин фикр партофта хоҳад шуд.

The second paragraph of the five that we are considering, where it says, "The Lord showed me," you see I have it underlined.

Параграфи дуюм аз панҷ параграфе, ки мо онро баррасӣ мекунем, дар он ҷо ки мегӯяд: «Худованд ба ман нишон дод», мебинед, ки ман онро хат кашидаам.

—"The Lord showed me that the 1843 chart was directed by his hand, and that no part of it should be altered; that the figures were as he wanted them. That his hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until his hand was removed."—

—«Худованд ба ман нишон дод, ки ҷадвали соли 1843 бо дасти Ӯ роҳнамоӣ шуда буд, ва ҳеҷ қисми он набояд тағйир дода шавад; ки рақамҳо ҳамон гуна буданд, ки Ӯ мехост. Ва дасти Ӯ бар он буд ва иштибоҳеро дар баъзе аз рақамҳо пинҳон кард, ба тавре ки ҳеҷ кас онро дида наметавонист, то он даме ки дасти Ӯ бардошта шуд».

The reason I have anything underlined in these four paragraphs at the top of the page is that those are going to have editorial changes when it gets reprinted in A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White in 1851.

Сабаби он ки ман дар ин чор банди болоии саҳифа чизеро хат кашидаам, ин аст, ки ҳангоми бознашри он дар китоби «A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White» дар соли 1851 ба онҳо тағйироти таҳрирӣ ворид карда хоҳад шуд.

Okay. "The Lord showed me," is going to be changed; "by his hand" is going to be changed, "that no part of it should be altered" is going to be changed.

Хуб. «Худованд ба ман нишон дод» тағйир дода мешавад; «бо дасти Ӯ» тағйир дода мешавад; «ки ҳеҷ қисми он набояд дигаргун карда шавад» тағйир дода мешавад.

Then in the next bold-faced paragraph [fourth paragraph] on the page says,

Сипас дар сархати навбатии бо ҳуруфи ғафс [сарха́ти чорум] дар саҳифа чунин гуфта шудааст,

—"The Lord showed me that Time had not been a test since 1844, and that time will never again be a test."—

—«Худованд ба ман нишон дод, ки вақт аз соли 1844 инҷониб дигар озмоише набудааст, ва вақт дигар ҳаргиз озмоиш нахоҳад буд».—

"The Lord showed me," that is going to be changed. What they are going to do the next year in A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White, they are going to take that one-sentence paragraph and they are going to combine it with the previous paragraph. They are going to turn it into one paragraph.

«Худованд ба ман нишон дод», — ин тағйир дода хоҳад шуд. Онҳо соли оянда дар «A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White» он банди якҷумларо гирифта, онро бо банди қаблӣ якҷо хоҳанд кард. Онҳоро ба як банд табдил хоҳанд дод.

But, also, if a word or words are bold-faced, there is going to be some other types of changes; and, I will give you an example of what I mean.

Аммо, ҳамчунин, агар калимае ё калимаҳое бо ҳарфҳои ғафс навишта шуда бошанд, пас боз баъзе дигаргуниҳои навъии дигар низ рух хоҳанд дод; ва ман барои фаҳмондани он чи дар назар дорам, ба шумо намунае хоҳам овард.

And in the third paragraph it says,

Ва дар банди сеюм чунин гуфта шудааст,

—"Then I saw in relation to the —Daily,' that the word —sacrifice' was supplied by man's wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the —Daily;' but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed."—

—«Сипас ман дар бораи —Ҳамарӯза’ дидам, ки калимаи —қурбонӣ’-ро ҳикмати инсонӣ илова кардааст, ва он ба матн тааллуқ надорад; ва Худованд назари дурусти онро ба касоне дод, ки нидои соати довариро эълон карданд. Вақте ки ягонагӣ вуҷуд дошт, пеш аз соли 1844, қариб ҳама дар бораи назари дурусти —Ҳамарӯза’ муттаҳид буданд; аммо аз соли 1844, дар ин ошуфтагӣ, назарҳои дигар пазируфта шуданд, ва торикӣ ва сардаргумӣ дар пайи он омад.»—

Then in the next bold-faced paragraph [fourth paragraph] on the page says,

Пас дар параграфи баъдии бо ҳарфҳои ғафс чопшуда [параграфи чорум] дар саҳифа чунин гуфта шудааст,

"The Lord showed me that Time had not been a test since 1844, and that time will never again be a test."—

«Худованд ба ман нишон дод, ки аз соли 1844 инҷониб вақт дигар озмоиш набудааст, ва вақт дигар ҳеҷ гоҳ озмоиш нахоҳад буд».

"The Lord showed me," that is going to be changed.

«Худованд ба ман нишон дод», ин тағйир хоҳад ёфт.

What they are going to do the next year in A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White, they are going to take that one-sentence paragraph and they are going to combine it with the previous paragraph. They are going to turn it into one paragraph.

Онҳо дар соли оянда дар китоби **A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White** чунин хоҳанд кард: он банди иборат аз як ҷумла را гирифта, бо банди пешин якҷо хоҳанд намуд. Онҳоро ба як банд табдил хоҳанд дод.

And they are going to change "The Lord showed me" to "I was also shown." Okay? They are going to make those two paragraphs one paragraph, and they are going to change it to, "I was also shown," in 1851.

Ва онҳо «Худованд ба ман нишон дод»-ро ба «Ба ман низ нишон дода шуд» иваз хоҳанд кард. Хуб? Онҳо он ду бандро ба як банд табдил хоҳанд дод ва онро дар соли 1851 ба «Ба ман низ нишон дода шуд» иваз хоҳанд кард.

—"Then I was pointed to some who are in the great error, that the saints are yet to go to Old Jerusalem, &c., before the Lord comes. Such a view is calculated to take the mind and interest from the present work of God, under the message of the third angel; for if we are to go to Jerusalem, then our minds will naturally be there, and our means will be withheld from other uses, to get the saints to Jerusalem. I saw that the reason why they were left to go into this great error, is because they have not confessed and forsaken their errors, that they have been in for a number of years past." Review and Herald, November 1, 1850.

—«Сипас ба ман баъзе касон нишон дода шуданд, ки дар иштибоҳи бузург қарор доранд: гӯё муқаддасон ҳанӯз бояд пеш аз омадани Худованд ба Ерусалими Қадим бираванд, ва ғайра. Чунин назар ба он равона шудааст, ки ақл ва таваҷҷуҳро аз кори ҳозираи Худо, зери паёми фариштаи сеюм, бигардонад; зеро агар мо бояд ба Ерусалим биравем, пас ақлҳои мо табиатан ба он ҷо хоҳад буд, ва воситаҳои мо аз истифодаҳои дигар боздошта хоҳанд шуд, то муқаддасонро ба Ерусалим бирасонанд. Ман дидам, ки сабаби он ки онҳо вогузошта шуданд, то ба ин иштибоҳи бузург дароянд, ин аст, ки онҳо иштибоҳҳои худро, ки дар тӯли чандин соли гузашта дар онҳо будаанд, эътироф накардаанд ва тарк нагуфтаанд». Review and Herald, November 1, 1850.

But, when you get to Early Writings, do you know what they do? They drop the "I was also shown," where in Early Writings this one paragraph, it is going to say, "When union existed before 1844, nearly all were united on the correct view of the —Daily,' but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed." They dropped the "I was also shown," and the next sentence is, "time had not been a test since 1844." Suddenly you do not know that this thought about time not being a test is one of things that she was specifically shown. You believe that this was part of her light on the Daily in the false view producing confusion.

Лекин, вақте ки шумо ба «Навиштаҳои Аввал» мерасед, медонед, ки онҳо чӣ мекунанд? Онҳо ибораи «Ба ман ҳамчунин нишон дода шуд»-ро ҳазф мекунанд, дар ҳоле ки дар «Навиштаҳои Аввал» ин як банд чунин мегӯяд: «Вақте ки то соли 1844 иттиҳод вуҷуд дошт, қариб ҳамаи онҳо дар назари дуруст оид ба —Daily— муттаҳид буданд; аммо аз соли 1844, дар ошуфтагӣ, назарҳои дигар пазируфта шуданд, ва аз пайи он торикӣ ва саргардонӣ омад.» Онҳо ибораи «Ба ман ҳамчунин нишон дода шуд»-ро ҳазф карданд, ва ҷумлаи баъдӣ ин аст: «вақт аз соли 1844 инҷониб озмоиш набуд.» Ногаҳон шумо дигар намедонед, ки ин андеша дар бораи он ки вақт озмоиш нест, яке аз он чизҳоест, ки махсусан ба ӯ нишон дода шуда буд. Шумо бовар мекунед, ки ин қисми нури ӯ дар бораи «Daily» буд, ки дар он назари бардурӯғ саргардониро ба вуҷуд меовард.

That is not the original. You have the original. Check it out.

Ин аслӣ нест. Шумо асли онро доред. Онро бисанҷед.

The Next Step (Step Two)—1851 A Sketch of the Christian Experience and View of Ellen G. White

Қадами Навбатӣ (Қадами Дуюм) — 1851 Тасвири кӯтоҳи таҷриба ва назари масеҳии Эллен Г. Уайт

Then underneath this, you have, A Sketch of the Christian Experience and View of Ellen G. White, printed in 1851; and, you have the breakdowns of the changes that took place, and there is a very, very significant change.

Сипас, дар зери ин, шумо «Нақшаи таҷриба ва назари масеҳии Эллен Г. Уайт»-ро доред, ки соли 1851 ба табъ расидааст; ва шумо шарҳи тағйироте, ки ба амал омадаанд, доред, ва дар он ҷо як тағйироти бисёр, бисёр муҳим вуҷуд дорад.

"September 23d, the Lord shewed [formerly—"showed"] me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering, Israel was smitten and torn; but now in the gathering time God will heal and bind up his people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering, when God has set his hand to gather his people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was wrong for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God does no more for us now than he did then, Israel would never be gathered. [Removed: It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached.] [Paragraphs Combined] I have seen [formerly—"the Lord showed me] that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, [formerly—"by His hand"] and that it should not be altered; [formerly—"no part of it should be altered"] that the figures were as he wanted them. That his hand was over, and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until his hand was removed.

«23 сентябр Худованд ба ман нишон дод, ки Ӯ бори дуюм дасти Худро дароз кардааст, то бақияи қавми Худро бозёбад, ва дар ин замони ҷамъоварӣ саъю кӯшишҳо бояд дучанд гарданд. Дар замони парокандагӣ, Исроил зарб хӯрд ва дарида шуд; аммо акнун, дар замони ҷамъоварӣ, Худо қавми Худро шифо хоҳад дод ва захмҳои онҳоро хоҳад баст. Дар замони парокандагӣ, кӯшишҳое, ки барои паҳн кардани ҳақиқат анҷом дода мешуданд, таъсири андаке доштанд, кам ё ҳеҷ чизро ба ҷо меоварданд; аммо дар замони ҷамъоварӣ, вақте ки Худо дасти Худро барои ҷамъ овардани қавми Худ ниҳодааст, кӯшишҳо барои паҳн кардани ҳақиқат таъсири мақсудшудаи худро хоҳанд дошт. Ҳама бояд дар ин кор муттаҳид ва ғайратманд бошанд. Ба ман нишон дода шуд, ки барои ҳар кас ба замони парокандагӣ муроҷиат кардан, то аз он барои идора кардани мо акнун дар замони ҷамъоварӣ намунаҳо бигирад, нодуруст буд; зеро агар Худо акнун барои мо бештар аз он чи он вақт кард, амал накунад, Исроил ҳаргиз ҷамъ оварда намешуд. [Removed: Чоп шудани ҳақиқат дар як нашрия ҳамон қадар зарур аст, ки мавъиза шудани он.] [Paragraphs Combined] Ман дидаам [formerly—"the Lord showed me], ки ҷадвали соли 1843 бо дасти Худованд роҳнамоӣ шуда буд, [formerly—"by His hand"] ва он набояд тағйир дода шавад; [formerly—"no part of it should be altered"] ва рақамҳо ҳамон гуна буданд, ки Ӯ мехост. Дасти Ӯ бар он буд, ва иштибоҳеро дар баъзе аз рақамҳо пинҳон дошт, ба тавре ки ҳеҷ кас онро дида наметавонист, то он даме ки дасти Ӯ бардошта шуд.»

"Then I saw in relation to the —Daily,' that the word —sacrifice' was supplied by man's wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the —Daily;' but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion have followed. [Paragraphs Combined] I have also seen [Formerly—"the Lord showed me"] that time had not been a test since 1844, and that time will never again be a test.]" A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White, ExV 61–62.

«Сипас ман дар бораи «Ҳамешагӣ» дидам, ки калимаи «қурбонӣ» бо ҳикмати инсон ворид карда шудааст ва ба матн тааллуқ надорад; ва Худованд назари дурусти онро ба онҳое дод, ки нидои соати довариро эълон карданд. Вақте ки иттиҳод вуҷуд дошт, пеш аз соли 1844, қариб ҳамаи онҳо дар бораи назари дурусти «Ҳамешагӣ» муттаҳид буданд; аммо аз соли 1844, дар ошуфтагӣ, назарҳои дигар пазируфта шуданд, ва пас аз он торикӣ ва ошуфтагӣ омад. [Параграфҳо муттаҳид карда шудаанд] Ман ҳамчунин дидаам [Пештар — «Худованд ба ман нишон дод»], ки вақт аз соли 1844 ба ин сӯ озмоиш набуд, ва вақт дигар ҳеҷ гоҳ озмоиш нахоҳад буд.]» A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White, ExV 61–62.

Time not Connected with the Message of the Third Angel

Вақте ки бо паёми фариштаи сеюм пайваст нест

Ellen White had a different vision than the vision that she had that ultimately ends up in Early Writings. She had several visions; but, she had a vision where she was told something; she was told one paragraph, and she wrote it down.

Эллен Уайт рӯъёе дигар аз он рӯъёе дошт, ки ниҳоятан дар «Навиштаҳои аввалия» ҷой гирифт. Ӯ чандин рӯъё дошт; аммо, рӯъёе дошт, ки дар он ба ӯ чизе гуфта шуд; ба ӯ як банд гуфта шуд, ва ӯ онро ба қалам овард.

"The Lord has shown me that the message of the third angel must go, and be proclaimed to the scattered children of the Lord, and that it should not be hung on time; for time never will be a test again. I saw that some were getting a false excitement arising from preaching time; that the third angel's message was stronger than time can be. I saw that this message can stand on its own foundation, and that it needs not time to strengthen it, and that it will go in mighty power, and do its work, and will be cut short in righteousness." A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White, ExV 48.

«Худованд ба ман нишон дод, ки паёми фариштаи сеюм бояд паҳн гардад ва ба фарзандони парокандаи Худованд эълон карда шавад, ва он набояд ба вақт бастагӣ дода шавад; зеро вақт дигар ҳаргиз озмоиш нахоҳад буд. Ман дидам, ки баъзеҳо аз мавъиза кардани вақт ба ҳаяҷони бардурӯғ меафтанд; ва паёми фариштаи сеюм аз ҳар чизе ки вақт метавонад бошад, қавитар буд. Ман дидам, ки ин паём метавонад бар бунёди худ устувор биистад, ва ба он вақт лозим нест, то онро қувват бахшад, ва он бо қудрати азим хоҳад рафт, ва кори худро анҷом хоҳад дод, ва дар адолат кӯтоҳ хоҳад шуд». A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White, ExV 48.

What is she speaking about there? That we should never connect the Third Angel's Message with time again, right?

Вай дар он ҷо дар бораи чӣ сухан мегӯяд? Оё ин ки мо ҳаргиз набояд Паёми Фариштаи Севумро дигарбора бо вақт пайванд диҳем, дуруст аст?

Amen? Are you with me?

Омин? Шумо бо ман ҳастед?

Where do you find this? Where is it located?

Инро аз куҷо меёбед? Он дар куҷо ҷойгир аст?

FROM THE AUDIENCE: (No response.)

АЗ АУДИТОРИЯ: (Ҷавобе нест.)

FROM THE AUDIENCE: A Sketch of the Christian Experience and Views.

АЗ НАЗАРИ ҲОЗИРИН: Тасвире аз таҷриба ва назариёти масеҳӣ.

A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White, page 48, page 48.

Нақшаи таҷриба ва ақидаҳои масеҳии Эллен Г. Уайт, саҳифаи 48, саҳифаи 48.

Okay. Where do we find the passage that we are discussing that is derived from Review and Herald, November 1850; where is that located in A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White? Well, it is located, if you back up in your notes, it is located in A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White, page 61 and page 62.

Хуб. Он порчае, ки мо онро баррасӣ мекунем ва аз Review and Herald, ноябри соли 1850 гирифта шудааст, дар куҷо ёфт мешавад; он дар A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White дар куҷо ҷойгир аст? Хуб, агар дар қайдҳои худ каме ба ақиб баргардед, он дар A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White, саҳифаи 61 ва саҳифаи 62 ҷойгир аст.

You have a vision in A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White that is recorded on page 48; then you have the vision that ultimately is going to end up in Early Writings, on pages 61 and 62. They are separated by 13 or 14 pages, right?

Шумо рӯъёеро дар китоби «A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White» доред, ки дар саҳифаи 48 сабт шудааст; сипас рӯъёеро доред, ки дар ниҳоят дар китоби «Early Writings», дар саҳифаҳои 61 ва 62 ҷой хоҳад гирифт. Онҳоро 13 ё 14 саҳифа аз ҳам ҷудо мекунад, дуруст?

And what are they going to do when it comes to Early Writings? They are going to take this paragraph from page 48 and they are going to insert it right after her statement that time is no longer a test. They are going to put two visions together.

Ва онҳо ҳангоми расидан ба «Навиштаҳои Аввал» чӣ хоҳанд кард? Онҳо ин банди саҳифаи 48-ро гирифта, онро дарҳол пас аз изҳороти ӯ, ки вақт дигар озмоиш нест, ҷой хоҳанд дод. Онҳо ду рӯъёро бо ҳам якҷо хоҳанд кард.

Are you following what I mean?

Оё он чиро, ки ман дар назар дорам, пайгирӣ карда истодаед?

MAN IN THE AUDIENCE: Yes.

МАРДЕ ДАР ҲОЗИРИН: Бале.

Are you following what I mean?

Оё он чиро, ки ман дар назар дорам, пайгирӣ мекунед?

INDIVIDUAL ADDRESSED IN THE AUDIENCE: (Affirmation.)

ШАХСЕ, КИ ДАР ҶАМЪОМАД МУХОТАБ ГАРДИДААСТ: (Тасдиқ.)

Okay, because you are the one that I am seeing less confirmation with.

Хуб, зеро ту ҳамон касе ҳастӣ, ки ман дар бораи ӯ тасдиқи камтар мебинам.

The Last Step (Step Three)—1882 Early Writings

Қадами Охирин (Қадами Сеюм) — Навиштаҳои Аввали соли 1882 Ҳоло мо бояд ба аҳди асосии асосҳо гузарем. Мо муҳосиба дорем, ки дорои анбӯҳи ҷиҳатҳои хос, яъне давраи ибтидоии фаъолияти Масеҳ дар осмон аст. Барои дарки дурусти мавзӯъ, мо бояд бо ҳаёти Масеҳ дар ду қисмати муқаддасгоҳи осмонӣ ошно бошем. «Пас, асли суханоне ки мегӯем, ин аст: мо чунин Саркоҳин дорем, ки дар дасти рости тахти Азамат дар осмонҳо нишастааст; хизматгузори муқаддасгоҳ ва хаймаи ҳақиқӣ, ки Худованд барпо кардааст, на одам.» (Ибриён 8:1, 2) Дар ин ҷо мо хизмат дар муқаддасгоҳи осмониро меёбем. Хаймаи ҳақиқӣ дар осмон аст; хаймае, ки Мӯсо барпо кард, намунаи он буд. Дар он ду қисм буд: муқаддас ва қудси муқаддас. Дар ин ду қисм коҳинон дар бораи хизмати худ барои гуноҳкорон тадбир мекарданд. Ҳамин тавр, Масеҳ дар муқаддасгоҳи осмонӣ хизмат мекунад. Зеро ба мо хабар дода мешавад, ки Ӯ дар муқаддасгоҳ ва дар хаймаи ҳақиқӣ хизматгузор аст. Муқаддасгоҳ ва қудси муқаддас бо пардае аз ҳам ҷудо шуда буданд. Коҳинони рӯзмарра ба қисми аввал даромада, хизмати ҳамарӯзаро ба ҷо меоварданд; аммо Саркоҳин соле як бор ба қисми дувум медаромад, то онро аз гуноҳҳои ба он ҷо интиқолёфта пок созад. Ҳангоме ки Исо ба осмон сууд кард, Ӯ «на ба муқаддасоти бо даст сохташуда, ки намунаи ҳақиқӣ аст, балки ба худи осмон даромад, то ҳоло ба ҳузури Худо барои мо зоҳир шавад.» (Ибриён 9:24) Мо ба моҳияти хизмати Ӯ дар осмон дақиқ намешавем, агар нахоҳем, ки ба намунае, ки дар замин ба Мӯсо нишон дода шуд, нигарем; зеро мо дар ин бора чунин мехонем: «Ки ба сурати намуна ва сояи чизҳои осмонӣ хизмат мекунанд, чунон ки ба Мӯсо ҳушдор дода шуд, вақте ки мехост хаймаро созад; зеро Ӯ гуфт: “Бингар, ки ҳама чизро мувофиқи намунае, ки ба ту дар кӯҳ нишон дода шуд, бисозӣ.”» «Пас, лозим буд, ки намунаҳои чизҳои осмонӣ бо инҳо пок карда шаванд, вале худи чизҳои осмонӣ бо қурбониҳои беҳтар аз инҳо.» (Ибриён 8:5; 9:23) Фидо кардани Масеҳро метавон ҳамчун оғози он хизмати Ӯ баррасӣ кард, ки Ӯ баъд аз сууд ба он барои анҷом доданаш шурӯъ намуд. Павлус мегӯяд: «Зеро Масеҳ на ба муқаддасоти бо даст сохташуда, ки намунаи ҳақиқӣ аст, даромад, балки ба худи осмон, то ҳоло ба ҳузури Худо барои мо зоҳир шавад.» (Ибриён 9:24) Дар ин ҷо коҳин дурахши ҷалоли илоҳиро, ки бар рӯи тахти раҳмат байни каррубиён падидор мегардид, дида наметавонист. Ин тахт дар қудси муқаддас буд. Аммо дар қисми аввал коҳин метавонист ба тавассути имон ҷониби қудси муқаддас нигарад ва ҳузури илоҳиро бинад, ки аз пеши парда пинҳон набуд. Ҳамин тавр Масеҳ бевосита ба ҳузури Худо дохил шуд, то хизмати шафоати худро ба нафъи инсон оғоз намояд. Таваҷҷуҳ намоед ба ду нуқтае, ки дар матни овардашуда нишон дода шудаанд: Ӯ «ба ҳузури Худо» дохил шуд; Ӯ «барои мо» дохил шуд. Ин ду нукта ба таври равшан нишон медиҳанд, ки он аз ибтидои хизматаш буд ва ба қисми аввал аз муқаддасгоҳ ишора мекард. Зеро он хизмат дар он ҷо ҳамеша барои фардҳо анҷом меёфт. Дар ибтидои хизмати коҳинон дар муқаддасгоҳи заминӣ, ки намунаи осмонӣ буд, онҳо ҳамеша ба ҳузури Худо медаромаданд, чунки ҳар вақт ки ба он ҷо мерафтанд, пеши парда мерафтанд; ва парда, гарчанде ки чашми онҳоро аз арке, ки даруни он буд, манъ мекард, ҳузури Худоро, ки дар қудси муқаддас падидор мешуд, аз он ҷо ки онҳо хидмат мекарданд, аз назарашон тамоман дур намекард. Онҳо барои фардҳо хизмат мекарданд. Ва ин амалро Павлус ба мо нишон медиҳад, ки ҳамчун мисоли хизмати аввали Масеҳ дар осмон аст. Пас, худи ҳамин ифодаҳо, ки Масеҳ ба ҳузури Худо барои мо дохил шуд, ба таври кофӣ исбот мекунанд, ки он замон ибтидои хизмати Ӯ буд, ва бояд дар қисми аввал аз муқаддасгоҳи осмонӣ бошад. Биёед ба далели дигари пурқуввате назар афканем. Дар номаи Ибриён ба мо маълум карда мешавад, ки баробари сууд кардани Масеҳ ба осмон, Ӯ бо хуни худ ба муқаддасгоҳ дохил шуд. Дар чунин ҳолат, мо бояд бипурсем, бар асоси муқаддасгоҳи намунавӣ, ҳангоми даромадани Ӯ ба осмон дар кадом қисми муқаддасгоҳ Ӯ барои анҷом додани хизмати худ даромад? Рафти кори Саркоҳини намунавӣ ба мо дар ин хусус нур медиҳад. Ҳангоме ки Ӯ дар Рӯзи Кафорат ба қудси муқаддас даромад, назди тахти илоҳӣ бо хуни бузи Худованд даромад, ва он ҷо он хунро пеши тахти раҳмат пошид. Ин корро Ӯ барои он мекард, ки кафоратеро, ки дар он қисмати муқаддасгоҳ барои гуноҳҳои ҷамоат анҷом мешуд, ба ҷо оварад. Ва ӯ ҳеҷ гоҳ дар он рӯз ба қисми аввал аз муқаддасгоҳ намерафт, зеро коҳинон дар он рӯз ҳаққи ворид шудан ба муқаддасгоҳро надоштанд; ва ҳангоме ки Ӯ бо хуни бузи Худованд ба назди Худо даромада буд, ҷисман дар он қисмате ҳузур дошт, ки арк ва тахти раҳмат дар он ҷо воқеъ буданд. Пас, агар Масеҳ баробари сууд карданаш бо хуни худ ба қудси муқаддаси осмонӣ даромада бошад, чунон ки омӯзгорони зиёде таълим медиҳанд, дар он сурат метавонист Ӯ ҳеҷ гуна вазифаи Саркоҳинеро, ки ба қисми аввал аз муқаддасгоҳ тааллуқ дорад, иҷро накарда бошад. Аммо ин ба он чизе мухолиф аст, ки дар Ибриён 9:6, 7 дар бораи тартиби ду қисмати муқаддасгоҳ таълим дода шудааст. Ғайр аз ин, агар мо Қудси Қудсҳоро ҷое бидонем, ки Парвардигори мо фавран баъд аз сууд ба он ҷо дохил шуд, ва аз он ҷо ҳеҷ гоҳ берун наомадааст, он гоҳ пайвастагии ошкори он хизматро аз даст медиҳем, ки Павлус бо муқаддасгоҳи намунавӣ баён кардааст; зеро дар он ҷиҳат чунин гуфта шудааст: «Пас, ҳангоме ки ин чизҳо чунин тартиб дода шуданд, коҳинон ҳамеша ба қисми аввал аз хайма медаромаданд ва хизмати Худоро ба ҷо меоварданд; аммо ба қисми дувум танҳо Саркоҳин соле як бор медаромад, на бе хун, ки онро барои худ ва барои хатогиҳои мардум тақдим мекард; Рӯҳулқудс бо ин нишон медод, ки роҳи муқаддасгоҳи муқаддас ҳанӯз ошкор нашудааст, то даме ки хаймаи аввал барпо аст.» (Ибриён 9:6–8) Ба ин тартиб, Рӯҳулқудс ба таври равшан баён мекунад, ки то он даме ки хизмати қисми аввал идома дорад, роҳи қудси муқаддас ҳанӯз ошкор нагардидааст. Пас, агар Масеҳ ба қудси муқаддас фавран баъд аз сууд даромада бошад, дар он сурат бояд Ӯ хизматро дар қисми аввал тарк карда, ба қисми дувум гузашта бошад; ва он гоҳ қуввати таълими Павлус тамоман аз байн меравад. Аз ин рӯ, мо маҷбурем қабул кунем, ки мувофиқи намуна, Масеҳ ҳангоми сууд ба осмон ба қисми аввали муқаддасгоҳи осмонӣ дохил шуд ва дар он ҷо ба хидмати Худо барои мо оғоз намуд.

Okay. Now, I am back to page 6 of your notes; and, now you have Early Writings again.

Хуб. Ҳоло ман ба саҳифаи 6-и қайдҳои шумо баргаштам; ва ҳоло боз «Навиштаҳои Аввалин»-ро доред.

> "September 23, . . . I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.

> «23 сентябр, . . . Ман дидам, ки ҷадвали соли 1843 бо дасти Худованд роҳнамоӣ шуда буд, ва он набояд тағйир дода шавад; ки рақамҳо ҳамон гуна буданд, ки Ӯ мехост; ки дасти Ӯ бар он буд ва иштибоҳеро дар баъзе аз рақамҳо пинҳон дошт, то он ки ҳеҷ кас онро дида натавонад, то вақте ки дасти Ӯ бардошта шуд.

> "Then I saw in relation to the —daily' (Daniel 8:12) that the word —sacrifice' was supplied by man's wisdom, and does not belong to the text, and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the —daily'; but in the confusion since 1844, other views have been embraced, and darkness and confusion have followed. Time has not been a test since 1844, and it will never again be a test.

> Сипас ман дар бораи «ҳамешагӣ» (Дониёл 8:12) дидам, ки калимаи «қурбонӣ» бо ҳикмати инсонӣ илова шудааст ва ба матн тааллуқ надорад, ва Худованд фаҳмиши дурусти онро ба онҳое дод, ки нидои соати довариро эълон карданд. Ҳангоме ки ягонагӣ вуҷуд дошт, пеш аз соли 1844, қариб ҳама дар бораи фаҳмиши дурусти «ҳамешагӣ» муттаҳид буданд; аммо дар саргардонӣ аз соли 1844 инҷониб, назарҳои дигар пазируфта шуданд, ва торикӣ ва саргардонӣ аз паси он омаданд. Вақт аз соли 1844 инҷониб дигар озмоиш набудааст, ва дигар ҳеҷ гоҳ озмоиш нахоҳад буд.

> "The Lord has shown me that the message of the third angel must go, and be proclaimed to the scattered children of the Lord, but it must not be hung on time. I saw that some were getting a false excitement, arising from preaching time; but the third angel's message is stronger than time can be. I saw that this message can stand on its own foundation and needs not time to strengthen it; and that it will go in mighty power, and do its work, and will be cut short in righteousness.

> «Худованд ба ман нишон дод, ки паёми фариштаи сеюм бояд биравад ва ба фарзандони парокандаи Худованд мавъиза карда шавад, аммо он набояд ба вақт овехта гардад. Ман дидам, ки баъзе касон ба ҳаяҷони бардурӯғе меафтоданд, ки аз мавъиза кардани вақт бармеомад; вале паёми фариштаи сеюм аз он чи вақт метавонад бошад, қавитар аст. Ман дидам, ки ин паём метавонад бар бунёди худ устувор биистад ва барои тақвият ёфтан ба вақт ниёз надорад; ва он бо қудрати азим хоҳад рафт, кори худро ба анҷом хоҳад расонд, ва дар росткорӣ кӯтоҳ карда хоҳад шуд.»

> "Then I was pointed to some who are in the great error of believing that it is their duty to go to Old Jerusalem . . ." Early Writings, 74-76.

> «Сипас ба ман касоне нишон дода шуданд, ки дар иштибоҳи бузург ҳастанд ва бовар доранд, ки рафтан ба Уршалими Қадим вазифаи онҳост . . .» «Навиштаҳои Аввалин», саҳ. 74–76.

And the reason that this is bold-faced, this is the paragraph here where it says, ". . . When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the —daily'; but in the confusion since 1844, other views have been embraced, and darkness and confusion have followed. Time has not been a test since 1844, and it will never again be a test." you need to remember that originally in her first record of this vision, she said, "I was shown that time has not been a test since 1844," and it was a different paragraph. She had made sure that there was a distinction in what she was shown about the Daily and what was shown her about time being a test; and that the next paragraph, which is talking about no connecting time with the Third Angel's Message, it was not in the original vision. It was on page 48 of Life Sketches, not pages 61 and 62.

Ва сабабе он ки ин матн бо ҳарфҳои ғафс оварда шудааст, дар ҳамин банд чунин гуфта мешавад: «. . . Ҳангоме ки иттиҳод вуҷуд дошт, пеш аз соли 1844, қариб ҳама бар назари дуруст дар бораи “ҳамешагӣ” муттаҳид буданд; аммо дар ошуфтагие ки пас аз соли 1844 ба вуҷуд омад, назарҳои дигар пазируфта шуданд, ва торикӣ ва сардаргумӣ дар пай омад. Вақт аз соли 1844 инҷониб санҷиш набудааст, ва дигар ҳаргиз санҷиш нахоҳад буд.» Шумо бояд дар ёд дошта бошед, ки дар асл, дар нахустин сабти ӯ аз ин рӯъё, вай гуфта буд: «Ба ман нишон дода шуд, ки вақт аз соли 1844 инҷониб санҷиш набудааст», ва ин дар банди дигаре буд. Ӯ бовар ҳосил карда буд, ки миёни он чи ба ӯ дар бораи Ҳамешагӣ нишон дода шуда буд ва он чи ба ӯ дар бораи санҷиш будани вақт нишон дода шуда буд, фарқ гузошта шавад; ва банди баъдӣ, ки дар бораи он сухан мегӯяд, ки бо Паёми Фариштаи Сеюм ҳеҷ вақти муайяне набояд пайваст карда шавад, дар рӯъёи аслӣ набуд. Он дар саҳифаи 48-и Life Sketches буд, на дар саҳифаҳои 61 ва 62.

But, when you come to Early Writings in 1882, they put them together; and, therefore, when you get to the 1930s and you are going off into deep darkness in Adventism, and Willie White says that when you are studying the Daily you must study it in the context of time—"Sorry, Willie, your responsibility was to be the one that gave the accurate historical record of the Spirit of Prophecy. You were to be the one that defeated the Spirit of Prophecy. And in your presentation of Early Writings, page 75, you disregarded the original sources, and those original sources say that when you lifted the argument that the Daily has to be considered in the context of time in Early Writings, 74, that is absolutely untrue."—It is untrue! It cannot be sustained by the record in the Spirit of Prophecy. It cannot be sustained by the history of that time period.

Аммо, вақте ки шумо ба «Навиштаҳои Аввалин» дар соли 1882 мерасед, онҳо онҳоро якҷо карданд; ва аз ин рӯ, вақте ки шумо ба солҳои 1930 мерасед ва дар Адвентизм ба торикии амиқ меравед, ва Вилли Уайт мегӯяд, ки ҳангоми омӯхтани «Ҳамешагӣ» шумо бояд онро дар заминаи вақт омӯзед — «Маъзур, Вилли, масъулияти ту ин буд, ки ҳамон касе бошӣ, ки сабти дақиқи таърихии Рӯҳи Нубувватро пешниҳод мекард. Ту бояд ҳамон касе мебудӣ, ки Рӯҳи Нубувватро рад мекард. Ва дар пешниҳоди ту аз “Навиштаҳои Аввалин”, саҳифаи 75, ту манбаъҳои аслиро нодида гирифтӣ, ва он манбаъҳои аслӣ мегӯянд, ки вақте ту ин далелро бардоштӣ, ки «Ҳамешагӣ» бояд дар заминаи вақт дар “Навиштаҳои Аввалин”, 74, баррасӣ гардад, ин комилан носаҳеҳ аст». — Ин носаҳеҳ аст! Онро сабт дар Рӯҳи Нубувват тасдиқ карда наметавонад. Онро таърихи он давраи замон низ тасдиқ карда наметавонад.

Okay. Point 1, Sister White says that there is a correct view of the Daily, in Early Writings, 74. The primary argument that is foisted later on in history is that when you study that passage in Early Writings, 74, you have to place it in the context of time setting. That argument is bogus; it is not valid!

Хуб. Нуктаи 1: хоҳар Уайт мегӯяд, ки дар бораи «Ҳамарӯза» фаҳмиши дуруст вуҷуд дорад, дар Early Writings, 74. Далели асосие, ки баъдтар дар таърих бор карда мешавад, ин аст, ки вақте шумо он порчаро дар Early Writings, 74 меомӯзед, бояд онро дар заминаи муайян кардани вақт қарор диҳед. Ин далел бардурӯғ аст; он эътибор надорад!

So, now we are stuck with just the position that there is a correct view of the Daily. Okay? But, we are going to take up one more thought out of this paragraph.

Пас, акнун мо танҳо бо ҳамин мавқеъ мемонем, ки нисбат ба «Ҳаррӯза» як назари дуруст вуҷуд дорад. Хуб? Аммо мо аз ин параграф боз як андешаи дигарро баррасӣ хоҳем кард.

It says, "September 23d, the Lord showed me . . . ." September 23d, when? 1850: "September 23d, 1850, the Lord showed me."

Дар он гуфта шудааст: «23 сентябр, Худованд ба ман нишон дод . . . .» 23 сентябр, кай? Соли 1850: «23 сентябри соли 1850, Худованд ба ман нишон дод.»

What did He show her?

Ӯ ба ӯ чӣ нишон дод?

Well one of the things that He showed her was that since 1844, other views of the Daily have been embraced.

Хуб, яке аз чизҳое ки Ӯ ба вай нишон дод, ин буд, ки аз соли 1844 инҷониб, назариёти дигари марбут ба «Доимӣ» пазируфта шудаанд.

"September 23, 1850 the Lord showed me . . . . When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the —Daily;' but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed. The Review and Herald, November 1850."

«23 сентябри соли 1850 Худованд ба ман нишон дод . . . . Вақте ки ягонагӣ вуҷуд дошт, пеш аз соли 1844, қариб ҳама дар фаҳмиши дурусти «Қурбонии доимӣ» муттаҳид буданд; аммо аз соли 1844, дар ин ошуфтагӣ, назарҳои дигар пазируфта шуданд, ва аз паси он торикӣ ва саргардонӣ омад. The Review and Herald, ноябри 1850.»

March 1850 The "Daily" is the Earthly Sanctuary

Марти соли 1850 «Ҳамешагӣ» — қудси заминист

So, on the bottom of page 6 you have a paragraph that comes from the Review and Herald of March 1850, and it is an article by David Arnold.

Пас, дар поёни саҳифаи 6 шумо як параграф доред, ки аз «Review and Herald»-и моҳи марти соли 1850 гирифта шудааст, ва он мақолае аз ҷониби Дэвид Арнолд мебошад.

> "He [Daniel] also sees the same oppressive power —standing up against the Prince of princes;' thus putting an end to the legality of all the daily sacrifices instituted at Sinai to be daily observed until the Seed should come. Here Christ, the substance, or great antitypical sacrifice was slain by the Roman soldiers. Thus by Rome —the daily sacrifice was taken away,' and the place of his sanctuary was cast down by Titus, a Roman general, when he destroyed the city of Jerusalem, and the temple of God, which contained —the sanctuary.' Here commenced the fulfillment of Christ's prophetic declaration. And they shall fall by the edge of the sword and shall be led away captive into all nations, and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, UNTIL THE TIMES OF THE GENTILES BE FULFILLED.' Luke 21:24." David Arnold, Review and Herald, March 1850, Volume 1, Number 8.

> Ӯ [Дониёл] инчунин ҳамон қудрати ситамгарро мебинад — «бар зидди Сарвари сарварон бармехезад»; ва ҳамин тавр ба қонунияти ҳамаи қурбониҳои ҳаррӯзае, ки дар Сино муқаррар шуда буданд, то омадани Насл ҳар рӯз ба ҷо оварда шаванд, хотима мебахшад. Дар ин ҷо Масеҳ, ки асли воқеият, ё қурбонии бузурги намунавии муқобил аст, аз дасти сарбозони Рум кушта шуд. Пас, ба василаи Рум — «қурбонии ҳаррӯза бардошта шуд», ва «ҷои маъбади Ӯ» аз ҷониби Титус, як сарлашкари румӣ, вақте ки ӯ шаҳри Уршалим ва маъбади Худоро, ки «мақдас»-ро дар бар мегирифт, вайрон кард, сарнагун карда шуд. Дар ин ҷо иҷрои эълони пайғамбаронаи Масеҳ оғоз ёфт: «Ва онҳо аз дами шамшер хоҳанд афтод ва ба асорат ба ҳамаи халқҳо бурда хоҳанд шуд, ва Уршалим аз ҷониби ғайрияҳудиён поймол хоҳад шуд, ТО ЗАМОНҲОИ ҒАЙРИЯҲУДИЁН БА КАМОЛ БИРАСАНД». Луқо 21:24. Довуд Арнолд, Review and Herald, марти 1850, ҷилди 1, шумораи 8.

In this article David Arnold teaches that the Daily in the Book of Daniel represents the Jewish sanctuary in Jerusalem that was removed by Pagan Rome in AD70.

Дар ин мақола Довуд Арнолд таълим медиҳад, ки «Ҳаррӯза» дар Китоби Дониёл рамзи муқаддасгоҳи яҳудиён дар Уршалим аст, ки аз ҷониби Руми бутпараст дар соли 70 милодӣ бардошта шуд.

September 1850 The "Daily" is Christ's Sanctuary Ministry

Сентябри соли 1850 «Ҳаррӯза» — хизмати Масеҳ дар муқаддасгоҳ аст

Then in September 1850, the same year—and by the way, who is the editor of the Review and Herald in 1850? His name is James White.

Пас, дар моҳи сентябри соли 1850, дар ҳамон сол — ва, ба таври зимнӣ, муҳаррири «Review and Herald» дар соли 1850 кист? Номи ӯ Ҷеймс Уайт аст.

James White, then, in September of 1850, he prints an article by Crosier which teaches that the Daily represents Christ's Sanctuary ministry.

Пас, Ҷеймс Уайт дар моҳи сентябри соли 1850 мақолае аз Крозйерро ба табъ мерасонад, ки таълим медиҳад, ки «Ҳамешагӣ» хизмати Масеҳро дар Осоишгоҳ ифода мекунад.

Now, James White does not teach it directly, but people take the inference there and say that is what he is teaching. And why am I saying this? I am saying this for his reason: In September of 1850, Sister White says that since 1844 other views of the Daily have been embraced in darkness and confusion has followed.

Акнун, Ҷеймс Уайт инро бевосита таълим намедиҳад, аммо мардум аз он ҷо чунин истинбот мекунанд ва мегӯянд, ки ӯ ҳаминро таълим медиҳад. Ва чаро ман инро мегӯям? Ман инро ба ҳамин сабаб мегӯям: Дар моҳи сентябри соли 1850, хоҳар Уайт мегӯяд, ки аз соли 1844 ба ин сӯ, назарҳои дигари марбут ба «Ҳамешагӣ» дар торикӣ пазируфта шудаанд ва дар пайи он ошуфтагӣ омадааст.

These two views [Arnold and Crosier] are not the Pioneer view that the Daily is Paganism.

Ин ду назар [Арнолд ва Кросьер] он назари Пешқадамон нестанд, ки тибқи он «Ҳамешагӣ» бутпарастист.

And on page 7 you have the two paragraphs from Crosier's article, where he is inferring that the Daily is Christ's Sanctuary ministry.

Ва дар саҳифаи 7 шумо ду сархат аз мақолаи Крозйерро доред, ки дар он ҷо ӯ чунин хулоса мебарорад, ки «Ҳаррӯза» хизмати Масеҳ дар Мақдасгоҳ аст.

> "—And the place of His Sanctuary was cast down;' Daniel 8:11. This casting down was in the days and by the means of the Roman power; therefore, the Sanctuary of this text was not the Earth, nor Palestine, because the former was cast down at the fall, more than 4,000 years, and the latter at the captivity, more than 700 years previous to the event of this passage, and neither by Roman agency.

> «—Ва макони Қудсгоҳи Ӯ сарнагун карда шуд»; Дониёл 8:11. Ин сарнагун кардан дар айёми қудрати Рум ва ба василаи он ба амал омад; бинобар ин, Қудсгоҳи ин матн на замин буд ва на Фаластин, зеро аввалӣ ҳангоми суқут, зиёда аз 4,000 сол пеш, ва дувумӣ дар асорат, зиёда аз 700 сол пеш аз воқеаи ин оят, сарнагун гардида буд, ва ҳеҷ яке аз онҳо ба воситаи амалиёти Рум набуд.

> "The Sanctuary cast down is His against whom Rome magnified himself, which was the Prince of the host, Jesus Christ; and Paul teaches that His Sanctuary is in heaven. Again, Daniel 11:30–31, —For the ships of Chittim shall come against him; therefore, shall he be grieved and return, and have indignation (the staff to chastise) against the holy covenant (Christianity), so shall he do; he shall even return and have intelligence with them (priests and bishops) that forsake the holy covenant. And arms (civil and religious) shall stand on his part, and they (Rome and those that forsake the holy covenant) shall pollute the Sanctuary of strength.' What was this that Rome and the apostles of Christianity should joint pollute? This combination was formed against the —holy covenant', and it was the Sanctuary of that covenant they polluted; which they could do as well as to pollute the name of God; Jeremiah 34:16; Ezekiel 20; Malachi 1:7. This was the same as profaning or blaspheming His name. In this sense this —politico-religious' beast polluted the Sanctuary, (Revelation 13:6), and cast it down from its place in heaven, (Psalm 102:19; Jeremiah 17:12; Hebrews 8:1–2) when they called Rome the holy city, (Revelation 21:2) and installed the Pope there with the titles, —Lord God the Pope', —Holy Father', —Head of the Church', etc., and there, in the counterfeit, —temple of God', he professes to do what Jesus actually does in His Sanctuary; 2 Thessalonians 2:1–8. The Sanctuary has been trodden under foot (Daniel 8:13), the same as the Son of God has. (Hebrews 10:29.)" O. R. L. Crosier, —The Sanctuary', Review and Herald, September, 1850.

> «Мақдасе, ки фурӯ андохта шуд, аз они Ӯст, ки Рум худро бар зидди Ӯ бузург намуд, яъне Баринси лашкар — Исои Масеҳ; ва Павлус таълим медиҳад, ки Мақдаси Ӯ дар осмон аст. Боз, Дониёл 11:30–31, —Зеро ки киштиҳои Киттим бар зидди ӯ хоҳанд омад; бинобар ин, ӯ ғамгин шуда, бармегардад ва хашм хоҳад гирифт (асои ҷазодиҳӣ) бар зидди аҳди муқаддас (масеҳият), ва чунин хоҳад кард; ҳатто баргашта, бо онҳое, ки аҳди муқаддасро тарк мекунанд (коҳинон ва усқуфон), ҳамфикр хоҳад шуд. Ва қувваҳо (шаҳрвандӣ ва динӣ) аз ҷониби ӯ бархоста, ва онҳо (Рум ва онҳое, ки аҳди муқаддасро тарк мекунанд) Мақдаси қувватро палид хоҳанд кард.’ Ин чӣ буд, ки Рум ва расулони масеҳият бояд якҷоя палид мекарданд? Ин иттиҳод бар зидди —аҳди муқаддас’ ташкил ёфта буд, ва он Мақдаси ҳамон аҳд буд, ки онҳо палид карданд; ва ин корро онҳо метавонистанд ҳамон тавре ки номи Худоро палид мекунанд; Ирмиё 34:16; Ҳизқиёл 20; Малокӣ 1:7. Ин ҳамон буд, ки исми Ӯро ҳаром ё куфр гуфтан. Ба ҳамин маъно ин ҳайвони —сиёсӣ-динӣ’ Мақдасро палид кард, (Ваҳй 13:6), ва онро аз ҷои он дар осмон фурӯ андохт, (Забур 102:19; Ирмиё 17:12; Ибриён 8:1–2) вақте ки онҳо Румро шаҳри муқаддас номиданд, (Ваҳй 21:2) ва Попро дар он ҷо бо унвонҳои —Худованд Худо Поп’, —Падари Муқаддас’, —Сардори Калисо’ ва ғайра барқарор карданд, ва дар он ҷо, дар —маъбади Худо’-и сохтаву қалбакӣ, ӯ даъво мекунад, ки он чиро ба ҷо меоварад, ки Исо воқеан дар Мақдаси Худ анҷом медиҳад; 2 Таслӯникиён 2:1–8. Мақдас поймол гардидааст (Дониёл 8:13), ҳамон тавре ки Писари Худо поймол гардидааст. (Ибриён 10:29.)» O. R. L. Crosier, —The Sanctuary’, Review and Herald, September, 1850.

The Logic of James White

Мантиқи Ҷеймс Уайт

Why would James White print this article if he knew better? The reason for it is "The Logic of James White" in your notes.

Агар Ҷеймс Уайт беҳтар медонист, пас чаро ин мақоларо ба табъ расонд? Сабаби он «Мантиқи Ҷеймс Уайт» аст, ки дар ёддоштҳои шумо омадааст.

The first thing that was printed after the Disappointment is called A Word to the Little Flock, and the three people who were authors in that publication were James and Ellen White and Joseph Bates. The first thing that was printed after October 22, 1844, by those people that were following on the path was this article; and, in this article Sister White endorses Crosier's view, not his view of the Daily but his view of Christ moving from the Holy Place to the Most Holy Place.

Аввалин чизе, ки баъд аз Ноумедӣ ба чоп расид, «A Word to the Little Flock» ном дорад, ва он се нафаре, ки муаллифони он нашрия буданд, Яъқуб Уайт, Эллен Уайт ва Юсуф Бейтс буданд. Аввалин чизе, ки баъд аз 22 октябри соли 1844 аз ҷониби онҳое, ки дар он роҳ пеш мерафтанд, ба чоп расид, ҳамин мақола буд; ва дар ин мақола Хоҳар Уайт назари Крозьерро тасдиқ мекунад — на назари ӯро дар бораи «Daily», балки назари ӯро дар бораи он ки Масеҳ аз Ҷои Муқаддас ба Ҷои Қудси Қудсҳо мегузарад.

Notice, this is Sister White. This is why James White would be willing to print Crosier's article, it says,

Аҳамият диҳед, ин Хоҳар Уайт аст. Аз ҳамин сабаб Ҷеймс Уайт омода буд мақолаи Крозьерро ба чоп расонад; дар он гуфта мешавад,

"I believe the Sanctuary, to be cleansed at the end of the 2300 days, is the New Jerusalem Temple, of which Christ is a minister."—this is Ellen White—"The Lord shew me in vision, more than one year ago, that Brother Crosier had the true light, on the cleansing of the Sanctuary, &c; and that it was his will, that Brother C. should write out the view which he gave us in the Day-Star, Extra, February 7, 1846. I feel fully authorized by the Lord, to recommend that Extra, to every saint.

«Ман бовар дорам, ки Қудсгоҳе, ки дар анҷоми 2300 рӯз бояд пок карда шавад, Ҳайкали Ерусалими Нав аст, ки Масеҳ хизмати онро ба ҷо меорад».—ин сухани Эллен Уайт аст—«Худованд дар рӯъё, зиёда аз як сол пеш, ба ман нишон дод, ки бародар Кроузиер дар бораи покшавии Қудсгоҳ ва ғайра, нури ҳақиқӣ дошт; ва иродаи Ӯ ин буд, ки бародар К. он назареро, ки дар Day-Star, Extra, 7 феврали 1846, ба мо пешниҳод карда буд, ба таври хаттӣ баён намояд. Ман аз ҷониби Худованд худро комилан ваколатдор меҳисобам, ки он шумораи Extra-ро ба ҳар як муқаддас тавсия намоям.

"I pray that these lines may prove a blessing to you, and all the dear children who may read them." A Word to the Little Flock, May 12, 1847.

«Ман дуо мекунам, ки ин сатрҳо барои шумо ва ҳамаи он фарзандони азизе, ки онҳоро хоҳанд хонд, баракате гарданд». A Word to the Little Flock, May 12, 1847.

So, people even to this day, some of the modern historians in Adventism say, "Look at there. Ellen White is giving her blanket endorsement on Crosier's article; and, therefore, what Crosier said about the Daily being Christ's Sanctuary ministry that has to be true." And when they say that, they are misrepresenting history; because, Crosier's article had eight sections in it and, from the very beginning, the Adventists understood that four of those sections were total darkness and they have never, ever, ever been reprinted in Adventism.

Пас, одамон ҳатто то ба имрӯз, баъзе аз муаррихони муосир дар адвентизм мегӯянд: «Ба он ҷо нигаред. Эллен Уайт мақолаи Кроузерро ба таври куллӣ тасдиқ мекунад; ва бинобар ин, он чи Кроузер дар бораи “Ҳамешагӣ” гуфтааст, яъне ки он хизмати Масеҳ дар Осмонгоҳ аст, ҳатман дуруст мебошад». Ва вақте ки онҳо чунин мегӯянд, таърихро таҳриф мекунанд; зеро мақолаи Кроузер аз ҳашт бахш иборат буд ва аз ҳамон оғоз адвентистон дарк мекарданд, ки чаҳортои он бахшҳо зулмоти комил буданд ва онҳо ҳеҷ гоҳ, ҳаргиз, ҳаргиз дар адвентизм бознашр нашудаанд.

As an example, one of his positions in that article was that when Jesus returns there is going to be a thousand years of peace. Adventists do not believe that and they never did. That understanding is an understanding that William Miller rejected that actually puts William Miller in the right path for understanding truth. That teaching is one of the teachings that is directly opposite to Millerite understanding.

Масалан, яке аз мавқеъҳои ӯ дар он мақола ин буд, ки вақте Исо бозмегардад, ҳазор соли осоиштагӣ хоҳад буд. Адвентистон ба ин бовар надоранд ва ҳеҷ гоҳ ҳам надоштаанд. Он фаҳмиш фаҳмише аст, ки Вилям Миллер онро рад карда буд ва ҳамин воқеан Вилям Миллерро дар роҳи дурусти дарки ҳақиқат қарор медиҳад. Он таълим яке аз таълимотест, ки бевосита муқобили фаҳмиши миллерӣ мебошад.

So, when Crosier comes out with this eight-part article, they know right off the bat that four of these parts are not reprintable.

Пас, вақте ки Крозйер бо ин мақолаи ҳаштқисмӣ баромад мекунад, онҳо аз ҳамон ибтидо медонанд, ки чор қисми он қобили бозчоп нест.

But, James White prints the part where Crosier does infer that the Daily is Christ's Sanctuary ministry; but, he is only going to reprint those four parts. He is not going to reprint the other four. But, in order for James White to reprint Crosier's four parts, he has to print it in two issues. He had to print it twice in September 1850.

Аммо, Ҷеймс Уайт он қисматеро чоп мекунад, ки дар он Крозиер ба хулоса меояд, ки «Daily» хизмати Масеҳ дар муқаддасгоҳ аст; аммо ӯ танҳо ҳамон чор қисматро бозчоп хоҳад кард. Ӯ он чаҳор қисми дигарашро бозчоп нахоҳад кард. Аммо, барои он ки Ҷеймс Уайт он чор қисми Крозиерро бозчоп кунад, ӯ бояд онро дар ду шумора чоп намояд. Ӯ маҷбур шуд дар моҳи сентябри соли 1850 онро ду бор чоп кунад.

There was not enough room in his Review and Herald in September 1850, so he printed two Review and Heralds in September 1850 so he could get all of Crosier's article on Christ moving from the Holy Place to the Most Holy Place.

Дар шумораи Review and Herald-и ӯ дар моҳи сентябри соли 1850 ҷой кофӣ набуд; бинобар ин, ӯ дар моҳи сентябри соли 1850 ду шумораи Review and Herald-ро ба табъ расонд, то тавонад тамоми мақолаи Крозиерро дар бораи он ки Масеҳ аз Ҷои Муқаддас ба Ҷои Аз Ҳама Муқаддас мегузарад, нашр намояд.

Now, you will notice from Gerard Damsteegt that he is giving the historical evaluation that Adventists always knew that there were parts of Crosier's articles that were incorrect and that they could not be reprinted.

Акнун шумо аз гуфтаҳои Жерард Дамстегт мушоҳида хоҳед кард, ки ӯ чунин арзёбии таърихиро пеш меорад: адвентистҳо ҳамеша медонистанд, ки дар мақолаҳои Крозйе қисматҳое вуҷуд доштанд, ки нодуруст буданд ва онҳоро дубора ба нашр расонидан мумкин набуд.

"She [Ellen Harmon] said: —The Lord showed me in vision, more than one year ago, that Brother Crosier had the true light, on the cleansing of the Sanctuary, &c; and that it was His will that Brother C. should write out the view which he gave us in the Day Star Extra, February 7, 1846. I feel fully authorized by the Lord, to recommend that Extra, to every saint' (Letter. E. G. White to Curtis, Word to the Little Flock, 12). Seventh-day Adventists have usually interpreted this statement to mean that Crosier's presentations were not without mistakes, but that his major typological argumentation was correct. Reprints of the article omitted the aspects which they felt to be inaccurate." P. Gerard Damsteegt, Foundations of the Seventh-day Adventist Message and Mission, 125.

«Ӯ [Эллен Хармон] гуфт: —Худованд зиёда аз як сол пеш дар рӯъё ба ман нишон дод, ки бародар Крозйер дар бораи поксозии Қудсгоҳ ва ғайра нури ҳақиқӣ дошт; ва ин иродаи Ӯ буд, ки бародар К. он назареро, ки ба мо дар Day Star Extra, 7 феврали 1846, пешниҳод кард, ба навишт дарорад. Ман аз ҷониби Худованд худро комилан соҳибихтиёр медонам, ки он Extra-ро ба ҳар як муқаддас тавсия диҳам» (Нома. Э. Г. Уайт ба Кёртис, Word to the Little Flock, 12). Адвентистони рӯзи ҳафтум одатан ин изҳоротро чунин тафсир кардаанд, ки пешниҳодҳои Крозйер аз иштибоҳҳо холӣ набуданд, аммо далеловарии асосии типологии ӯ дуруст буд. Бознашрҳои ин мақола он ҷанбаҳоеро, ки онҳо носаҳеҳ меҳисобиданд, ҳазф карда буданд». P. Gerard Damsteegt, Foundations of the Seventh-day Adventist Message and Mission, 125.

Never Could Reprint His Complete Document

Ҳаргиз натавонист ҳуҷҷати мукаммали ӯро бознашр кунад

Now, on the next page you have W. A. Spicer giving testimony to the same thing: They always knew that Crosier's articles had error in them, and they never reprinted those four sections.

Акнун, дар саҳифаи баъдӣ шумо В. А. Спайсерро мебинед, ки ба ҳамин чиз шаҳодат медиҳад: онҳо ҳамеша медонистанд, ки дар мақолаҳои Крозиер хато вуҷуд дошт, ва он чор бахшро ҳаргиз дубора чоп накарданд.

"Sad to say, young Crosier walked in the light of the Sabbath truth but a very little time. He later repudiated the sanctuary teaching that he had helped to establish. Our pioneer brethren reprinted his exposition on the sanctuary several times in their early papers, but they never could reprint his complete document. In it he had added to the sanctuary exposition some ideas on the age to come a temporal millennium, with a glorious age on this earth at the Second Advent. These things our brethren always omitted. These teachings of the age to come were all abroad in those days. The doctrine never fitted in with the definite advent message; and doubtless this leaven of error helped to lead the younger men away from the Sabbath and the sanctuary truths. He soon turned to bitter opposition to our early movement." W. A. Spicer, Review and Herald, December 14, 1939

«Бо афсӯс бояд гуфт, ки Крозиери ҷавон фақат муддати бисёр кӯтоҳе дар нури ҳақиқати Шанбе роҳ мерафт. Баъдтар ӯ таълимоти муқаддасгоҳро, ки худ дар барқарор сохтани он ёрӣ расонда буд, рад кард. Бародарони пешқадами мо шарҳи ӯро дар бораи муқаддасгоҳ чандин бор дар нашрияҳои аввали худ бознашр карданд, вале ҳеҷ гоҳ натавонистанд санади пурраи ӯро аз нав чоп намоянд. Зеро ӯ дар он ба шарҳи муқаддасгоҳ баъзе андешаҳоеро дар бораи асри оянда — ҳазорсолаи замонӣ, бо асри пурҷалоле бар рӯи ин замин ҳангоми Омадани Дуюм, — илова карда буд. Ин чизҳоро бародарони мо ҳамеша ҳазф мекарданд. Ин таълимот дар бораи асри оянда дар он рӯзҳо ҳама ҷо паҳн буд. Ин ақида ҳаргиз бо паёми муайяни омадани Масеҳ мувофиқат намекард; ва, бешак, ҳамин хамирмояи гумроҳӣ ба дур шудани ҷавонон аз ҳақиқатҳои Шанбе ва муқаддасгоҳ мусоидат намуд. Ӯ ба зудӣ ба мухолифати талхи ҳаракати аввали мо рӯй овард». W. A. Spicer, Review and Herald, December 14, 1939

The point is, there are those people today that take Sister White's endorsement of Crosier's article in A Word to the Little Flock, people like Heidi Heikes, Heidi Heikes with his foolish book about the Daily being Christ's Sanctuary ministry. This is one of his arguments.

Мақсад ин аст, ки имрӯз касоне ҳастанд, ки тасдиқи Хоҳар Уайтро нисбат ба мақолаи Кроузер дар A Word to the Little Flock мегиранд,—афроде мисли Ҳайди Ҳайкс, Ҳайди Ҳайкс бо китоби аҳмақонаи худ дар бораи он ки «Daily» хизмати Масеҳ дар қудсгоҳ мебошад. Ин яке аз далелҳои ӯст.

People that do this are disregarding the historical facts. They never could reprint all of Crosier's articles. And to insist that Ellen White's endorsement in A Word to the Little Flock is a blanket endorsement of Crosier's position is to insist that Adventists believe that there is going to be a thousand years of peace. It is a foolish argument.

Одамоне, ки чунин мекунанд, ба воқеиятҳои таърихӣ беэътиноӣ менамоянд. Онҳо ҳеҷ гоҳ наметавонистанд ҳамаи мақолаҳои Крозиерро аз нав ба табъ расонанд. Ва исрор варзидан бар он ки тасдиқи Эллен Уайт дар A Word to the Little Flock тасдиқи куллии мавқеи Крозиер аст, ба он монанд аст, ки исрор шавад адвентистон бовар доранд, ки ҳазор соли сулҳ фаро хоҳад расид. Ин далели аблаҳона аст.

It is a misrepresentation of history, and it is done to deceive people and to produce confusion and darkness.

Ин таҳрифи таърих аст, ва он барои фиреб додани мардум ва ба вуҷуд овардани ошуфтагӣ ва торикӣ анҷом дода мешавад.

So, you have two historians, Spicer who is deceased and Damsteegt who is still alive; but, I guarantee you, Spicer or Damsteegt, neither one of them, would agree with me with what I present. Okay, they would not. So, you have two antagonistic historians that are in agreement with what I am telling you. There is no justification whatsoever for taking Ellen White's endorsement of Crosier's article to mean that everything in it was perfect.

Пас, шумо ду таърихнигор доред: Спайсер, ки вафот кардааст, ва Дамстигт, ки ҳанӯз зинда аст; аммо ман ба шумо кафолат медиҳам, ки на Спайсер ва на Дамстигт, ҳеҷ яке аз онҳо, бо он чи ман пешниҳод менамоям, бо ман мувофиқат намекарданд. Хуб, онҳо мувофиқат намекарданд. Пас, шумо ду таърихнигори мухолиф доред, ки бо он чи ман ба шумо мегӯям, ҳамфикранд. Барои он ки тасдиқи Эллен Уайт нисбат ба мақолаи Кросиер чунин фаҳмида шавад, ки ҳар чизи дар он буда комил буд, ҳеҷ гуна асоснокӣ умуман вуҷуд надорад.

The Advent Review—Volume 1, Auburn NY, Number 3

Шарҳи Адвентистӣ — Ҷилди 1, Оберн, Ню-Йорк, Шумораи 3

The Advent Review—Volume 1, Auburn NY, Number 4

Шарҳи Адвентистӣ — Ҷилди 1, Аубурн, Ню-Йорк, Шумораи 4

The Advent Review—Volume 1, Auburn NY, Number Special

Шарҳи Адвентистӣ — Ҷилди 1, Оберн, Ню-Йорк, Шумораи махсус

When James White began to print Crosier's article in September of 1850, of The Review and Herald, that was Volume 1, Number 3

Вақте ки Ҷеймс Уайт дар моҳи сентябри соли 1850 ба чопи мақолаи Крозиер дар The Review and Herald оғоз кард, он Ҷилди 1, Шумораи 3 буд.

But, he could not get it all in Volume 1, Number 3; so, he finished off the article in Volume 1 of The Review and Herald,, Number 4. And when did he do this? In September of 1850.

Аммо ӯ натавонист ҳамаи онро дар Ҷилди 1, Шумораи 3 ҷой диҳад; бинобар ин, ӯ мақоларо дар Ҷилди 1-и The Review and Herald, Шумораи 4, ба анҷом расонд. Ва ӯ инро кай анҷом дод? Дар моҳи сентябри соли 1850.

Well, what happened in September of 1850? Sister White had a vision that says, "September 23, 1850 the Lord showed me . . . . When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the —Daily;' but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed. The Review and Herald, November 1850."

Пас, дар моҳи сентябри соли 1850 чӣ рӯй дод? Хоҳар Уайт рӯъёе дошт, ки мегӯяд: «23 сентябри соли 1850 Худованд ба ман нишон дод . . . . Вақте ки ягонагӣ вуҷуд дошт, пеш аз соли 1844, қариб ҳама дар фаҳмиши дурусти «Daily» муттаҳид буданд; аммо аз соли 1844, дар миёни ошуфтагӣ, назарҳои дигар пазируфта шуданд, ва торикӣ ва ошуфтагӣ дар пайи он омад. The Review and Herald, ноябри 1850.»

Who was her husband? He was the editor of The Review and Herald.

Шавҳари ӯ кӣ буд? Ӯ муҳаррири нашрияи The Review and Herald буд.

So, what did he do when his wife said, "Do you know what I just was told by the Lord, James? I was told that we were not supposed to be introducing the views of the Daily that contradict the Pioneer understanding that the Daily is Paganism, because it is bringing darkness and confusion."

Пас, ӯ чӣ кор кард, вақте ки ҳамсараш гуфт: «Оё медонӣ, ки Худованд ҳозир ба ман чӣ гуфт, Ҷеймс? Ба ман гуфта шуд, ки мо набояд назариҳоро дар бораи “Доимӣ” пеш орем, ки ба фаҳмиши Пешравон мухолифат мекунанд, ки “Доимӣ” бутпарастист, зеро ин торикӣ ва сардаргумиро меоварад.»

So, what did James White do? In September of 1850 he printed another Review and Herald, three in one month. It is called Volume 1, Special Edition.

Пас, Ҷеймс Уайт чӣ кор кард? Дар моҳи сентябри соли 1850 ӯ боз як шумораи дигар аз Review and Herald-ро ба табъ расонд, се шумора дар як моҳ. Он Volume 1, Special Edition ном дорад.

And what did he do? He reprinted Crosier's article and removed what Crosier said about the Daily!

Ва ӯ чӣ кор кард? Вай мақолаи Крозьерро аз нав чоп кард ва он чиро, ки Крозьер дар бораи «Ҳамешагӣ» гуфта буд, хориҷ намуд!

Brothers and Sisters, this is historical proof that James and Ellen White understood that Crosier's view about the Daily was wrong and that it brought darkness and confusion.

Эй бародарону хоҳарон, ин далели таърихист, ки Яъқуб ва Эллен Уайт дарк мекарданд, ки назари Крозйер дар бораи «Доимӣ» нодуруст буд ва он торикӣ ва ошуфтагиро ба миён овард.

And what was Crosier's view about the Daily? That it was Christ's Sanctuary ministry.

Ва назари Кросйер дар бораи «Ҳаррӯза» чӣ буд? Ин хизмати Масеҳ дар Мақдас буд.

So, in Early Writings, 74, when she says, "September 23rd, the Lord showed me that the Millerites had the correct view of the Daily," the historical evidence is that the Millerites understood—

Пас, дар «Навиштаҳои Аввал», саҳифаи 74, вақте ки ӯ мегӯяд: «23 сентябр, Худованд ба ман нишон дод, ки миллериён дар бораи Ҳамешагӣ фаҳмиши дуруст доштанд», далели таърихӣ ин аст, ки миллериён мефаҳмиданд—

Now, Brothers and Sisters, Brothers and Sisters, do not miss this fact: What is this: September 1850 Sister White is shown that since 1844 other views of the Daily had been embraced; May 1850, Arnold presents the Daily as the Jewish sanctuary; September 1850, part 1 of 2 of Crosier's article is published, inclusive of his presentation of the Daily as Christ's Sanctuary ministry; September 1850, part 2 of 2 of Crosier's article is published; September 1850, Crosier's article is reprinted, but his view on the Daily has been removed? What is taking place?

Акнун, эй бародарон ва хоҳарон, бародарон ва хоҳарон, ин ҳақиқатро аз даст надиҳед: Ин чист: сентябри соли 1850 ба Хоҳар Уайт нишон дода мешавад, ки аз соли 1844 инҷониб назарҳои дигари марбут ба «Ҳаррӯза» пазируфта шудаанд; майи соли 1850, Арнолд «Ҳаррӯза»-ро ҳамчун маъбади яҳудӣ пешниҳод мекунад; сентябри соли 1850, қисми 1 аз 2 мақолаи Крозиер ба нашр мерасад, бо дарбаргирии пешниҳоди ӯ дар бораи «Ҳаррӯза» ҳамчун хизмати Масеҳ дар маъбад; сентябри соли 1850, қисми 2 аз 2 мақолаи Крозиер ба нашр мерасад; сентябри соли 1850, мақолаи Крозиер бознашр мешавад, вале назари ӯ дар бораи «Ҳаррӯза» бардошта шудааст? Чӣ рух дода истодааст?

We see the same year that this 1850 Chart is produced, and what does this Chart say about the Daily? "Pagan Dominion or The DAILY taken away. Dan. 11:31 508."

Мо ҳамон солро мебинем, ки ин Ҷадвали 1850 таҳия шудааст, ва ин Ҷадвал дар бораи «Доимӣ» чӣ мегӯяд? «Ҳукмронии бутпарастӣ ё ДОИМӢ бардошта шуд. Дон. 11:31 508.»

Ellen White knew what those who gave the Judgment Hour's cry position of the Daily was. When she says they had the correct view, she knew that the correct view was that it represented the Pagan Dominion being taken; the Daily represented Paganism.

Эллен Уайт медонист, ки мавқеи онҳое, ки дар бораи «ҳамовози Соати Доварӣ» нисбат ба «Ҳамешагӣ» чӣ буд. Вақте ки ӯ мегӯяд, ки онҳо назари дуруст доштанд, ӯ медонист, ки назари дуруст ин буд, ки он гирифта шудани ҳукмронии бутпарастиро ифода мекард; «Ҳамешагӣ» бутпарастиро ифода менамуд.

And in this year, 1850, the historical record proves that she rejected and her husband rejected the teaching that the Daily represents Christ Sanctuary ministry, which is the teaching that the Biblical Research Institute of the Seventh-day Adventist Church upholds. It is the teaching that the self-supporting ministries, such as Heartland and Steps to Life support. It is the teaching that brings darkness and confusion.

Ва дар ин сол, 1850, сабти таърихӣ исбот мекунад, ки ӯ ва шавҳараш таълимеро рад карданд, ки бар тибқи он «Доимӣ» хизмати Масеҳро дар Қудсгоҳ ифода мекунад; ин ҳамон таълимест, ки Пажӯҳишгоҳи Таҳқиқоти Китоби Муқаддаси Калисои Адвентистони Рӯзи Ҳафтум онро ҷонибдорӣ мекунад. Ин ҳамон таълимест, ки хизматҳои худтаъминкунанда, монанди Heartland ва Steps to Life, аз он пуштибонӣ мекунанд. Ин ҳамон таълимест, ки торикӣ ва ошуфтагиро меоварад.

Now, notice this concerning the 1850 Chart. This is in November of 1850. This is the same month that she has the vision that she records that ultimately goes through the evolution in 1851, and then in 1882 ends up in Early Writing, in this very month, in this very month, in November of 1850. It says,

Акнун, ба ин нукта дар бораи Чарти 1850 таваҷҷӯҳ кунед. Ин ба моҳи ноябри соли 1850 тааллуқ дорад. Ин ҳамон моҳест, ки ӯ он рӯъёеро мебинад, ки онро сабт мекунад ва он дар ниҳоят дар ҷараёни таҳаввулоти соли 1851 мегузарад ва сипас дар соли 1882 дар китоби «Навиштаҳои Аввал» ҷой мегирад, маҳз дар ҳамин моҳ, маҳз дар ҳамин моҳ, дар моҳи ноябри соли 1850. Дар он гуфта мешавад,

"Monday we returned to Dorchester where our dear Brother Nichols and family live."—

«Рӯзи душанбе мо ба Дорчестер, ки дар он ҷо бародари азизи мо Николс ва аҳли оилаи ӯ зиндагӣ мекунанд, бозгаштем.»

Right up here [referring to the 1850 Chart, upper right-hand corner], "Published by Otis Nichols, Dorchester, Massachusetts." Okay? She is talking about this, right? Do you see it, this Chart?

Дар ҳамин ҷо [бо ишора ба Ҷадвали соли 1850, кунҷи болоии рост], «Нашркардаи Отис Николс, Дорчестер, Массачусетс». Хуб? Ӯ дар бораи ҳамин сухан меронад, дуруст? Оё шумо онро мебинед, ин Ҷадвалро?

—"There in the night God gave me a very interesting vision, the most of which you will see in the paper. God shewed me the necessity of getting out a chart. I saw it was needed and that the truth made plain upon tables would effect much and would cause souls to come to the knowledge of the truth." Manuscript Releases, number 15, 210 November, 1850.

—«Дар он шаб Худо ба ман рӯъёи бисёр ҷолибе дод, ки қисми зиёди онро шумо дар ин навишта хоҳед дид. Худо зарурати таҳия кардани ҷадвалеро ба ман нишон дод. Ман дидам, ки он лозим буд ва ҳақиқате ки бар лавҳаҳо равшан нишон дода шавад, таъсири зиёд хоҳад расонд ва боис хоҳад шуд, ки ҷонҳо ба шинохти ҳақиқат биёянд». Manuscript Releases, number 15, 210 November, 1850.

She had a vision at Nichols's house in Dorchester—that is all on this Chart—saying, "You need to make a chart."

Ӯ дар хонаи Николс дар Дорчестер рӯъёе дид — ҳамаи ин дар ҳамин Нақша аст — ва гуфт: «Ба шумо лозим аст, ки нақшае таҳия кунед».

And what does she say about the chart? How does she describe it?

Ва ӯ дар бораи ҷадвал чӣ мегӯяд? Ӯ онро чӣ гуна тавсиф мекунад?

Go to Habakkuk 2, "I saw the need of getting out a chart," and what would it do? It was needed, "that the truth made plain upon tables." Habakkuk 2, verse 2, says, "And the Lord answered me and said, Write the vision, and make it plain upon tables, . . . ." She is saying that this Otis Nichols 1850 Chart, printed in Dorchester, Massachusetts, is a fulfillment of Habakkuk, just like she says in The Great Controversy that the 1843 Chart is a fulfillment of Habakkuk.

Ба Ҳабаққуқ 2 равед: «Ман зарурати нашр кардани як ҷадвалро дидам» — ва он чӣ кор мекард? Он зарур буд, «то ки ҳақиқат бар рӯйи ҷадвалҳо ба таври равшан баён гардад». Ҳабаққуқ 2, ояти 2, мегӯяд: «Ва Худованд ба ман ҷавоб дода, гуфт: Руъёро бинавис ва онро бар рӯйи ҷадвалҳо равшан гардон, . . . .» Ӯ мегӯяд, ки ин Ҷадвали Оттис Николс аз соли 1850, ки дар Дорчестер, Массачусетс, чоп шудааст, иҷрои пешгӯии Ҳабаққуқ аст, ҳамон тавре ки ӯ дар «Муборизаи Бузург» мегӯяд, ки Ҷадвали соли 1843 иҷрои пешгӯии Ҳабаққуқ мебошад.

Okay, do you see that? Do you see when she got this vision? In the same time that this was going on: "September 23d, the Lord showed me . . . . that the teaching of the Daily as Christ's Sanctuary ministry brings darkness and confusion," and her husband immediately reprinted the article and removed those two paragraphs. It was never reprinted again in Adventism until 1931 when Willie White reprinted it; and, when he did so, he had some false witness in the very tract that he printed. It can be demonstrated.

Хуб, оё шумо инро мебинед? Оё мебинед, ки вай ин рӯъёро кай гирифт? Ҳамон замоне ки ин воқеа ҷараён дошт: «23 сентябр, Худованд ба ман нишон дод . . . . ки таълими “Доимӣ” ҳамчун хизмати Масеҳи Муқаддасгоҳ торикӣ ва сардаргумиро ба миён меорад», ва шавҳараш фавран мақоларо аз нав чоп кард ва он ду банди онро хориҷ намуд. Он дигар ҳеҷ гоҳ дар адвентизм то соли 1931 аз нав чоп нашуд, вақте ки Вилли Уайт онро аз нав чоп кард; ва, ҳангоме ки ӯ чунин кард, дар худи ҳамон рисолае, ки чоп намуд, шоҳидии дурӯғине ҷой дошт. Инро метавон исбот кард.

Now, I want to read something here to you, a longer quote, about this same time period. This is from November 27, 1850.

Акнун ман мехоҳам дар ин ҷо барои шумо чизеро бихонам, иқтибоси дарозтареро, дар бораи ҳамин айёми замон. Ин аз 27 ноябри соли 1850 аст.

"I have neglected writing you for some time. I will now give my reasons. First, I had no time to write for weeks after I received Sister Arabella's kind and welcome letter, or I should have complied with her request to have answered it within two weeks. I liked the letter very much. We were all interested in the letter and hope my delay will not prevent you from answering this as soon as you read it, and I will not wait so long next time.

«Ман муддате навиштан ба шуморо ба таъхир андохтам. Акнун сабабҳои худро баён хоҳам кард. Аввалан, ман ҳафтаҳо пас аз он ки номаи меҳру пазируфтаи Хоҳар Арабелларо дарёфт кардам, барои навиштан фурсате надоштам; вагарна, тибқи хоҳиши ӯ, ба он дар давоми ду ҳафта ҷавоб медодам. Нома ба ман бисёр писанд омад. Ҳамаи мо ба ин нома таваҷҷуҳ доштем ва умед дорем, ки таъхири ман шуморо аз ҷавоб додан ба ин нома ҳарчи зудтар пас аз хондани он бознахоҳад дошт, ва дафъаи оянда ман ин қадар дер интизор нахоҳам шуд.»

"James' and my health is quite good now. Our home is in Paris, at Brother Andrews', within a few steps of the post office and printing office. We shall stay here some little time. This is a very kind family, yet quite poor. Everything here is free as far as they have. We do not think it right to be any expense to them while here. I want to see you all very much and dear Sister Gorham.

Саломатии Ҷеймс ва ман ҳоло бисёр хуб аст. Хонаи мо дар Париж, дар назди бародар Эндрюс, дар чанд қадамии идораи почта ва чопхона ҷойгир аст. Мо андаке вақт дар ин ҷо хоҳем монд. Ин оила бисёр меҳрубон аст, вале хеле камбағал. Ҳар чизе ки доранд, дар ин ҷо озодона дар ихтиёри мост. Мо дуруст намеҳисобем, ки дар вақти будубоши худ дар ин ҷо бар дӯши онҳо хароҷоте бор кунем. Ман бисёр мехоҳам ҳамаи шуморо ва хоҳари азиз Горҳамро бубинам.

"Our conference at Topsham was one of deep interest. Twenty-eight were present; all took part in the meeting.

«Конфронси мо дар Топшам яке аз амиқтарин аҳаммиятҳо дошт. Бисту ҳашт нафар ҳозир буданд; ҳама дар маҷлис иштирок карданд.

"Sunday the power of God came upon us like a mighty rushing wind. All arose upon their feet and praised God with a loud voice; it was something as it was when the foundation of the house of God was laid. The voice of weeping could not be told from the voice of shouting. It was a triumphant time; all were strengthened and refreshed. I never witnessed such a powerful time before.

Рӯзи якшанбе қуввати Худо бар мо мисли шамоли сахти тундваз нозил шуд. Ҳама бар пойҳои худ бархоста, Худоро бо овози баланд ҳамду сано гуфтанд; он чизе монанди он буд, ки ҳангоми гузоштани таҳкурсии хонаи Худо ба амал омада буд. Овози гиряро аз овози шодӣ наметавонистанд фарқ кунанд. Он вақти зафармандонае буд; ҳама қувват ёфта, тозаҷон шуданд. Ман ҳаргиз пеш аз он чунин вақти пурқувватро надида будам.

"Our next conference was in Fairhaven. Brother Bates and wife were present. It was quite a good meeting. On our return to Brother Nichols', the Lord gave me a vision and showed me that the truth must be made plain upon tables, and it would cause many to decide for the truth by the three angels' messages, with the two former being made plain upon tables."—

«Конфронси навбатии мо дар Фэйрҳейвен буд. Бародар Бейтс ва ҳамсараш ҳозир буданд. Ин маҷлиси бисёр хубе буд. Ҳангоми бозгашти мо ба хонаи бародар Николс, Худованд ба ман рӯъёе ато кард ва ба ман нишон дод, ки ҳақиқат бояд бар рӯи лавҳаҳо равшан баён карда шавад, ва ин, ба воситаи паёмҳои се фаришта, бисёронро водор хоҳад кард, ки ба ҷониби ҳақиқат қарор гиранд, дар ҳоле ки он ду паёми аввал бар рӯи лавҳаҳо равшан баён карда мешаванд».

That is right down here, [indicating the lower left corner of the 1850 Chart]. Okay? They are on this Chart, what she is talking about.

Ин ҳамон ҷо, дар поёни ҳамин ҷо қарор дорад, [бо ишора ба гӯшаи поёнии чапи Нақшаи 1850]. Хуб? Онҳо дар ҳамин Нақша ҳастанд, он чиро ки ӯ дар бораи он сухан мегӯяд.

—"I also saw it was as necessary for the paper to be published as for the messengers to go, for the messengers need a paper to carry with them, containing present truth, to put in the hands of those that hear, and then the truth would not fade from the mind, and that the paper would go where the messengers could not go. Other things I saw which will appear in the paper.

—«Ман низ дидам, ки нашр шудани ин варақа ҳамон қадар зарур аст, ки рафтани паёмрасонон; зеро паёмрасонон ба варақае ниёз доранд, то онро бо худ баранд, ки ҳақиқати ҳозираро дар бар гирад, то ба дасти онҳое, ки мешунаванд, бисупоранд; ва он гоҳ ҳақиқат аз хотир намеравад; ва варақа ба ҷойҳое хоҳад рафт, ки паёмрасонон наметавонанд бираванд. Чизҳои дигари низ дидам, ки дар варақа зоҳир хоҳанд шуд.»

"How do you all get along? Are you all striving for eternal life? I want to see you very, very much and think I shall before long. Now is the preparation time and I hope we shall all make sure work for eternity. Time looks very short and what we do we must do quickly.

«Ҳамаи шумо чӣ гуна аҳвол доред? Оё ҳамаи шумо барои ҳаёти ҷовидонӣ талош мекунед? Ман бисёр, бисёр мехоҳам шуморо бубинам ва гумон дорам, ки ба зудӣ хоҳам дид. Ҳоло вақти омодагӣ аст ва ман умедворам, ки ҳамаи мо кори худро барои абадият ба таври устувор анҷом хоҳем дод. Вақт бисёр кӯтоҳ менамояд, ва он чи мекунем, бояд зуд анҷом диҳем.»

"November 20, one week ago, Brother Henry Nichols and self went to Topsham. We had just risen from the dinner table Thursday [Nov. 21], when one of Brother Foey's children came in and said their mother was insensible. We hastened over the river one mile and found our dear Sister Foey dying. My distress was great as I found she did not know me. She continued long in great distress until between three and four o'clock and then breathed her last. She has left a husband and three children to mourn their loss.

«20 ноябр, як ҳафта пеш, Бародар Ҳенрӣ Николс ва ман ба Топшам рафтем. Рӯзи панҷшанбе [21 ноябр], мо нав аз сари дастархони нисфирӯзӣ бархоста будем, ки яке аз фарзандони Бародар Фой даромада гуфт, ки модарашон беҳуш аст. Мо шитобон аз рӯдхона гузашта, як мил роҳро тай карда рафтем ва Хоҳари азизи мо Фойро дар ҳоли ҷон додан ёфтем. Андӯҳи ман бисёр бузург буд, зеро дидам, ки ӯ маро намешиносад. Ӯ муддати дароз дар ранҷи сахт монд, то миёни соатҳои се ва чор, ва он гоҳ нафаси охиринашро кашид. Ӯ шавҳар ва се фарзандро гузошт, то бар талафоти худ мотам гиранд.»

"Friday morning [Nov. 22], Brother Henry came to Paris for James to shave him to attend the funeral. We had a very solemn, interesting time. The Lord did not leave us but let His Spirit rest upon us. Sister Foey's last days were decidedly her most spiritual and best days. Brother Foey has this to console him, that she died a Christian. He bears up well. God gives him grace to endure the affliction. Oh, how good it is to have a hope in God that will sustain in all scenes of trial and affliction. Praise God for a hope, a good hope. What would you, any of you, give for your hope?

Субҳи ҷумъа [22 ноябр], бародари Ҳенри ба Париж омад, то ки Яъқуб ӯро тарошад ва ӯ дар маросими дафн иштирок намояд. Мо вақти бисёр ҷиддӣ ва пурмуҳтаво гузаронидем. Худованд моро тарк накард, балки Рӯҳи Худро бар мо қарор дод. Рӯзҳои охири хоҳар Фой, беш аз ҳар вақти дигар, рӯҳонӣтарин ва беҳтарин рӯзҳои ӯ буданд. Бародари Фой аз ин тасаллӣ дорад, ки ӯ ҳамчун масеҳӣ даргузашт. Ӯ худро хуб нигоҳ медорад. Худо ба ӯ файз медиҳад, то ин мусибатро таҳаммул намояд. Оҳ, чӣ некӯст, ки кас дар Худо умеде дошта бошад, ки дар ҳамаи манзараҳои озмоиш ва мусибат устувор нигоҳ дорад. Ҳамди Худо барои умед, барои умеди нек. Шумо, ҳар яке аз шумо, барои умеди худ чӣ медодед?

"Hold fast the faith. Be strong in God and lean upon His everlasting arm. It will never fail you but will bear you up under every affliction. I hope you will all grow stronger and stronger in the truth. Do not falter but press your way to the kingdom."—

Имонро маҳкам нигоҳ доред. Дар Худо қавӣ бошед ва бар бозуи абадии Ӯ такя кунед. Он ҳаргиз шуморо ноумед нахоҳад кард, балки дар зери ҳар мусибат шуморо бардошта хоҳад дошт. Умедворам, ки ҳамаи шумо дар ҳақиқат торафт қавитар ва қавитар хоҳед шуд. Сустӣ накунед, балки роҳи худро сӯи подшоҳӣ пеш гиред. —

Here we go. Here is what I want you to see.

Ҳоло оғоз мекунем. Ин аст он чи мехоҳам шумо бубинед.

—"One week ago, last Sabbath, we had a very interesting meeting. Brother Hewit from Dead River was there. He came with a message to the effect that the destruction of the wicked and the sleep of the dead was an abomination within a shut door that a woman Jezebel, a prophetess had brought in and he believed that I was that woman, Jezebel."—

—«Як ҳафта пеш, шанбеи гузашта, мо маҷлиси бисёр ҷолибе доштем. Бародар Ҳюит аз Дед-Ривер дар он ҷо ҳузур дошт. Ӯ бо паёме омад, ки мазмунаш чунин буд: нобудии шарирон ва хоби мурдагон дар дохили дари баста амри макруҳест, ки зане Изобал, набия, онро ворид кардааст; ва ӯ бовар дошт, ки ман ҳамон зан, Изобал, ҳастам».

Okay? Brother Hewit is saying that Ellen White is Jezebel and she has introduced three errors.

Хуб? Бародар Ҳевит мегӯяд, ки Эллен Уайт Изабал аст ва ӯ се иштибоҳро ворид кардааст.

"—We told him of some of his errors in the past, that the 1335 days were ended and numerous errors of his. It had but little effect. His darkness was felt upon the meeting and it dragged."—

—Ба ӯ дар бораи баъзе аз хатоҳои пешинааш гуфтем, ки 1335 рӯз ба анҷом расидаанд, ва низ дар бораи хатоҳои сершумори дигараш. Ин танҳо таъсири андаке дошт. Торикии ӯ бар маҷлис эҳсос мешуд ва онро кашол медод.

Now, I want you to see this. I have something to say about this paragraph that I want you to follow, if you can.

Акнун мехоҳам, ки инро бубинед. Ман дар бораи ин банди матн чизе дорам, ки мехоҳам, агар тавонед, онро пайгирӣ кунед.

If you have ever dealt with those in Adventism that reapply the time prophecies at the end of the world, they only have three quotes that they use—they use lots of quotes, but they have three primary quotes that they use. This is one of them; because, they will go there and say, "We told him of some of his errors in the past," and they will claim that when she says "that the 1335 days were ended" that that was one of his errors. Do you see how you can kind of twist that grammar a little bit: "We told him of some of his errors in the past? We also told him that the 1335 days were ended; but the time setters say we told him some of his errors in the past and one of those errors was that you are teaching the 1335 days is ended and that is an error." So, you can twist it either way.

Агар шумо ҳеҷ гоҳ бо онҳое дар Адвентизм сару кор дошта бошед, ки пешгӯии замонҳоро дар охири ҷаҳон аз нав татбиқ мекунанд, онҳо танҳо се иқтибос доранд, ки истифода мебаранд — албатта, онҳо иқтибосҳои зиёде истифода мекунанд, аммо се иқтибоси асосӣ ҳаст, ки ба онҳо такя мекунанд. Ин яке аз онҳост; зеро онҳо ба он ҷо муроҷиат карда мегӯянд: «Мо ба ӯ дар бораи баъзе аз иштибоҳҳои пешинааш гуфтем», ва онҳо даъво хоҳанд кард, ки вақте ӯ мегӯяд «ки 1335 рӯз ба анҷом расида буданд», ин яке аз иштибоҳҳои ӯ будааст. Оё мебинед, ки чӣ гуна метавон он сохтмони дастуриро каме каҷ тоб дод: «Мо ба ӯ дар бораи баъзе аз иштибоҳҳои пешинааш гуфтем? Мо ҳамчунин ба ӯ гуфтем, ки 1335 рӯз ба анҷом расида буданд»; аммо таъйингузорони вақт мегӯянд, ки мо ба ӯ дар бораи баъзе аз иштибоҳҳои пешинааш гуфтем ва яке аз он иштибоҳҳо ин буд, ки ту таълим медиҳӣ, ки 1335 рӯз ба анҷом расидааст, ва ин иштибоҳ аст. Пас, метавон онро ба ҳар ду тарз тоб дод.

The first time I had a face-to-face confrontation with Eugene Prewitt was in Oklahoma, and he is arguing that the Millerite History does not repeat at the end of the world, and I give him a couple of quotes in the Spirit of Prophecy.

Бори аввале ки ман бо Юҷин Прюитт рӯ ба рӯ муқобила кардам, дар Оклахома буд, ва ӯ баҳс мекард, ки Таърихи Миллерӣ дар охири ҷаҳон такрор намешавад, ва ман ба ӯ аз Рӯҳи Нубувват чанд иқтибос додам.

And he says, "Jeff, you know that Ellen White was a careless writer."

Ва ӯ мегӯяд: «Ҷефф, ту медонӣ, ки Эллен Уайт нависандаи бепарво буд».

And I said, "What do you mean?"

Ва ман гуфтам: «Чӣ маъно доред?»

And he went to this quote. He says that this quote proves that she is a careless writer; because she knows that I know that the time setters can twist this quote, if they wish to.

Ва ӯ ба ин иқтибос муроҷиат кард. Ӯ мегӯяд, ки ин иқтибос собит мекунад, ки вай нависандаи бепарво аст; зеро вай медонад, ки ман медонам, ки таъинкунандагони вақт метавонанд ин иқтибосро, агар бихоҳанд, таҳриф кунанд.

Now, the fact that someplace like Washita has the influence that teaches its students that Ellen White is a careless writer is one thing; but, is she a careless writer here?

Акнун, он ки ҷойе мисли Уошито чунин таъсире дорад, ки ба донишҷӯёни худ меомӯзонад, ки Эллен Уайт нависандаи беэҳтиёт аст, як масъала аст; аммо, оё вай дар ин ҷо нависандаи беэҳтиёт аст?

—"I felt that I must say a few words. In the name of Jesus, I got up and in about five minutes the meeting changed. Everyone felt it at the same instant. Every countenance was lighted up. The presence of God filled the place. Brother Hewit dropped upon his knees and began to cry and pray. I was taken off in vision and saw much that I cannot write. It had a great effect upon Brother Hewit. He confessed it was of God and was humbled in the dust. He has been writing ever since that meeting, and is now writing from the same table renouncing all his errors that he has advanced. I believe God is bringing him up and he is calculated to do good, if God moves through him.

—«Ман ҳис кардам, ки бояд чанд сухан бигӯям. Ба исми Исо бархостам, ва дар тақрибан панҷ дақиқа маҷлис дигаргун шуд. Ҳама инро дар ҳамон як лаҳза эҳсос карданд. Ҳар чеҳра равшан гардид. Ҳузури Худо ҷойро пур кард. Бародар Ҳьюит ба зону афтод ва ба гиря кардану дуо гуфтан оғоз намуд. Ман дар рӯъё гирифта шудам ва бисёр чизҳоро дидам, ки онҳоро наметавонам бинависам. Ин бар Бародар Ҳьюит таъсири бузурге расонд. Ӯ иқрор кард, ки ин аз ҷониби Худост, ва то ба хок фурӯтан гардид. Ӯ аз ҳамон маҷлис то ҳоло пайваста менависад, ва ҳоло аз ҳамон миз менависад ва аз ҳамаи хатоҳои худ, ки пеш бурдааст, даст мекашад. Ман бовар дорам, ки Худо ӯро боло меоварад, ва агар Худо ба воситаи ӯ амал кунад, ӯ барои кори нек муносиб аст.

"Much love to dear Sister Gorham. Tell her to be strong. God is with her and He will not leave her. Much love to you all. I hope the children will not get sleepy, but will be interested in the truth and be diligent to make their calling and election sure. Write, be sure and write, and do not do as I have done. I love you, all of you. Write." Manuscript Releases, volume 16, 206–209. Written from Paris, Maine, November 27, 1850.

«Ба хоҳари азиз Горҳам муҳаббати бисёр расонед. Ба ӯ бигӯед, ки қавӣ бошад. Худо бо ӯст ва Ӯ ӯро тарк нахоҳад кард. Ба ҳамаи шумо муҳаббати бисёр. Умедворам, ки кӯдакон хоболуд нахоҳанд шуд, балки ба ростӣ таваҷҷуҳ хоҳанд дошт ва бо ҷидду ҷаҳд хоҳанд кӯшид, ки даъват ва баргузида шудани худро устувор гардонанд. Нависед, ҳатман нависед, ва мисли ман амал накунед. Ман шуморо дӯст медорам, ҳамаи шуморо. Нависед». Manuscript Releases, ҷилди 16, 206–209. Аз Париж, Мэн, 27 ноябри соли 1850 навишта шудааст.

Brothers and Sisters, what is the historical context of this; where is she writing this at? She is writing this in 1850, in Brother Nichols's house.

Эй бародарон ва хоҳарон, заминаи таърихии ин чист; вай инро дар куҷо менависад? Вай инро соли 1850, дар хонаи Бародар Николс менависад.

In this time period, what is the Lord doing? He is showing that the Pioneers have the correct view of the Daily, and she is dealing with that. She is saying that Christ's Sanctuary ministry is the false view of the Daily.

Дар ин давраи вақт, Худованд чӣ кор мекунад? Ӯ нишон медиҳад, ки Пайравони аввалин назари дуруст дар бораи «Ҳамешагӣ»-ро доранд, ва ӯ бо он масъала машғул аст. Ӯ мегӯяд, ки хизмати Масеҳ дар Қудсгоҳ назари бардурӯғ дар бораи «Ҳамешагӣ» мебошад.

In this history, this very history—not this very history and not just the very year, but the very month of the year she is getting visions and she is clarifying this truth about the Pioneer position of the Daily, saying those that gave the Judgment Hour Cry had the correct view of the Daily; and, in the same paragraph, she says, "I saw that the 1843 Chart was directed by the hand of the Lord and it should not be altered and that those that gave the Judgment Hour Cry had the correct view of the Daily."

Дар ин таърих, ҳамин худи таърих — на танҳо ҳамин худи таърих ва на танҳо худи ҳамон сол, балки худи ҳамон моҳи соле ки ӯ рӯъёҳо мегирад ва ин ҳақиқатро дар бораи мавқеи пешоҳангон нисбат ба «Ҳамешагӣ» равшан месозад, гуфта, ки онҳое ки нидои Соати Довариро доданд, назари дуруст дар бораи «Ҳамешагӣ» доштанд; ва дар ҳамон параграф ӯ мегӯяд: «Ман дидам, ки Ҷадвали 1843 бо дасти Худованд роҳнамоӣ шуда буд ва онро набояд тағйир дод, ва онҳое ки нидои Соати Довариро доданд, назари дуруст дар бораи “Ҳамешагӣ” доштанд».

And what does it say about the Daily on this 1843 Chart? Well, it says that it was taken away in AD508; and, at 1335 years later brings you to 1843 and that the 1335 is in the past.

Ва дар бораи қурбонии доимӣ дар ин Ҷадвали соли 1843 чӣ гуфта шудааст? Хуб, гуфта шудааст, ки он дар соли 508 милодӣ гирифта шуд; ва пас аз 1335 сол шуморо ба соли 1843 мерасонад ва он 1335 дар гузашта аст.

Can you imagine, in the very month, in the very year, that she would tell Brother Hewit from Dead River that it was still future?

Оё тасаввур карда метавонед, ки айнан дар ҳамон моҳ, айнан дар ҳамон сол, вай ба бародар Ҳюит аз Дед Ривер мегуфт, ки он ҳанӯз дар оянда буд?

Okay, these time setters, these time setters, and these people that believe that Sister White is a careless writer. History does not uphold this.

Хуб, ин таъйинкунандагони вақт, ин таъйинкунандагони вақт, ва ин одамоне ки бовар доранд, ки Хоҳар Уайт нависандаи бепарво аст. Таърих инро тасдиқ намекунад.

So, I want you to see, in connection with the Daily, Ellen White even understood the 1335.

Пас, ман мехоҳам, ки шумо бубинед, ки дар иртибот бо «Ҳамарӯза», Эллен Уайт ҳатто 1335-ро низ дарк карда буд.

Ellen White just did not put her seal of approval on the Daily being Paganism; she understood that it started the 1335-year prophecy, which ended in 1843, and she defended that position in public against Brother Hewit from Dead River. Do you see that?

Эллен Уайт на «ежедневное» ҳамчун бутпарастӣ танҳо мӯҳри тасдиқи худро нагузошт; вай дарк мекард, ки он пешгӯии 1335-соларо оғоз кардааст, ки соли 1843 ба анҷом расид, ва вай ин мавқеъро дар назди омма бар зидди бародар Ҳюит аз Дед-Ривер ҳимоя кард. Оё инро мебинед?

And in the same month, where she is saying that Christ's Sanctuary ministry as the Daily only brings darkness and confusion; and, her husband, in response to that vision, removes that teaching from the Review and Herald.

Ва дар ҳамон моҳ, ки вай мегӯяд, ки хизмати Масеҳи Масеҳ дар Маъбад, ҳамчун «Ҳамешагӣ», танҳо торикӣ ва ошуфтагиро меоварад; ва шавҳари ӯ, дар посух ба он рӯъё, он таълимро аз Review and Herald хориҷ мекунад.

Up here in your notes, where it says "1850 Chart," this is what it says right here [referring to the third column from the left on the 1850 Chart, the text following Jesus on the cross in AD31]. I wanted you to be able to have it in your notes.

Дар ин ҷо, дар қайдҳои шумо, дар он ҷое ки навишта шудааст «Ҷадвали 1850», маҳз ҳамин тавр дар ҳамин ҷо навишта шудааст [ишора ба сутуни сеюм аз тарафи чап дар Ҷадвали 1850, ба матне, ки пас аз Исои бар салиб дар соли 31 милодӣ меояд]. Ман мехостам, ки шумо онро дар қайдҳои худ дошта бошед.

> Away Daniel 11:31 508

> Дур аз Дониёл 11:31 508

And then on the 1843 Chart over here [referring to the center column, underneath Jesus on the cross in AD31]:

Ва он гоҳ бар «Ҷадвали соли 1843» дар ҳамин ҷо [ишора ба сутуни миёна, дар зери Исо бар салиб дар соли 31 милодӣ]:

Taking away of the daily sacrifice. Dan. 12:11, 12

Бардошта шудани қурбонии ҳамарӯза. Дон. 12:11, 12

Okay, these are these two Charts.

Хуб, инҳо ҳамин ду ҷадвал мебошанд.

Sister White understood that these men had the correct view, and she understood that it initiated the 1335-year prophecy that ended in 1843; and, she understood that it represented the Pagan Dominion being taken away in 508.

Хоҳар Уайт дарк мекард, ки ин мардон назари дуруст доштанд, ва ӯ дарк мекард, ки он пешгӯии 1335-соларо, ки дар соли 1843 ба анҷом расид, оғоз намуд; ва ӯ дарк мекард, ки он барҳам дода шудани ҳукмронии бутпарастиро дар соли 508 ифода менамуд.

Under these two references to the Charts you have another quote in the time period of Brother Nichols, and she is rebuking people from making other charts because their artwork is satanic; whereas, she says that the artwork upon these two Charts is heavenly. She says,

Дар зери ин ду ишора ба Ҷадвалҳо шумо боз як иқтибоси дигарро дар давраи замонии Бародар Николс доред, ва ӯ мардумро барои сохтани ҷадвалҳои дигар сарзаниш мекунад, зеро осори тасвирии онҳо шайтонӣ аст; ҳол он ки ӯ мегӯяд, ки осори тасвирӣ бар ин ду Ҷадвал осмонӣ аст. Ӯ мегӯяд,

"I saw the chart-making business was all wrong. It originated with Brother Rhodes and was followed out by Brother Case. Means has been spent in making charts and forming uncouth disgusting images to represent angels and the glorious Jesus. Such things I saw were displeasing to God. I saw that God was in the publishment of the chart by Brother Nichols."—

Ман дидам, ки кори тартиб додани ҷадвалҳо тамоман нодуруст буд. Он аз Бародари Родс сарчашма гирифт ва аз ҷониби Бародари Кейз пайравӣ карда шуд. Воситаҳо барои сохтани ҷадвалҳо ва офаридани тасвирҳои дағал, нафратангез, то ки фариштагон ва Исои пурҷалолро намояндагӣ кунанд, сарф шудаанд. Ман дидам, ки чунин чизҳо ба Худо нохушоянд буданд. Ман дидам, ки Худо дар нашри ҷадвал аз ҷониби Бародари Николс буд.»

Who was in the publishment of this 1850 Chart? God!

Кӣ дар нашри ин Ҷадвали соли 1850 буд? Худо!

—"I saw that there was"—what?—"a prophecy of this chart in the Bible, and if this chart is designed for God's people, if it [is] sufficient for one it is for another, and if one needed a new chart painted on a larger scale, all need it just as much.

—«Ман дидам, ки вуҷуд дошт» — чӣ? — «пешгӯии ин нақша дар Китоби Муқаддас, ва агар ин нақша барои қавми Худо муқаррар шуда бошад, агар он барои яке кофӣ бошад, барои дигаре низ ҳаст, ва агар яке ба нақшаи наве, ки дар андозаи калонтар кашида шудааст, ниёз дошта бошад, ҳама ба он ҳамон қадр ниёз доранд.

"I saw that it was a restless, uneasy, unsatisfied, ungrateful feeling in Brother Case that desired another chart. I saw that these painted charts had a bad effect upon the congregation. It caused a light, chaffy spirit of ridicule to be in the meeting."—

«Ман дидам, ки дар бародар Кейс як эҳсоси ноором, нороҳат, қонеънашуда ва носипосонае буд, ки ҷадвали дигареро мехост. Ман дидам, ки ин ҷадвалҳои тасвиршуда ба ҷамоат таъсири бад расонданд. Ин боис шуд, ки дар ҷамъомад рӯҳи сабук, бемағз ва истеҳзокорона ҳукмфармо гардад.»—

Now, this is the one that I want you to think through.

Акнун, ин ҳамон нуктаест, ки мехоҳам шумо онро бо тааммул баррасӣ кунед.

—"I saw that the charts ordered by God struck the mind favorably, even without an explanation."—

«Ман дидам, ки нақшаҳое, ки Худо фармуда буд, ҳатто бидуни шарҳ ҳам ба зеҳн таъсири мусоид мерасонданд.»

"I saw that the charts," plural, "ordered by God . . . ." What charts, in the plural, were ordered by God? These two Charts [the 1843 and 1850 Charts] were ordered by God."

«Ман дидам, ки он ҷадвалҳо», ба шакли ҷамъ, «бо амри Худо тартиб дода шуда буданд . . . .» Кадом ҷадвалҳо, ба шакли ҷамъ, бо амри Худо тартиб дода шуда буданд? Ин ду ҷадвал [ҷадвали 1843 ва ҷадвали 1850] бо амри Худо тартиб дода шуда буданд.

> These two Charts are a fulfillment of Habakkuk 2.

> Ин ду Нақша иҷроиши Ҳабаққуқ 2 мебошанд.

—"There is something light, lovely, and heavenly in the representation of the angels on the charts. The mind is almost imperceptibly led to God and heaven. But the other charts that have been gotten up disgust the mind, and cause the mind to dwell more on earth than heaven. Images representing angels look more like fiends than beings of heaven. I saw that the charts had for days and weeks occupied Brother Case's mind when he should have been seeking heavenly wisdom from God, and should have been growing in graces of the Spirit and the knowledge of the truth.

—«Дар тасвири фариштагон бар рӯи ҷадвалҳо чизе сабук, дилписанд ва осмонӣ вуҷуд дорад. Зеҳн қариб ноаён ба сӯи Худо ва осмон раҳнамун мешавад. Аммо ҷадвалҳои дигаре, ки таҳия шудаанд, зеҳнро безор мегардонанд ва боис мешаванд, ки фикр бештар бар замин таваққуф кунад, на бар осмон. Суратҳое, ки фариштагонро муаррифӣ мекунанд, бештар ба арвоҳи палид монанданд, на ба мавҷудоти осмон. Ман дидам, ки ҷадвалҳо барои рӯзҳо ва ҳафтаҳо зеҳни Бародар Кейсро машғул карда буданд, дар ҳоле ки ӯ мебоист аз Худо ҳикмати осмониро меҷуст ва дар файзҳои Рӯҳ ва дар маърифати ростӣ меафзуд.

"I saw that if the means that has been wasted in getting out charts had been spent in getting out the truth clear before the brethren in publishing tracts, etc., it would have done much good and saved souls. I saw that the chart-making business has spread like the fever." Manuscript Releases, number 13, 359; 1853.

«Ба ман нишон дода шуд, ки агар маболиғе, ки барои баровардани ҷадвалҳо беҳуда сарф гардидааст, барои равшан пеш гузоштани ҳақиқат назди бародарон тавассути нашри рисолаҳо ва ғайра сарф мешуд, он бисёр некӣ меовард ва ҷонҳоро наҷот медод. Ба ман нишон дода шуд, ки кори ҷадвалсозӣ мисли таб паҳн шудааст». Manuscript Releases, number 13, 359; 1853.

The 1290 and 1335 Days

1290 ва 1335 рӯз

I have following an article from the Review and Herald, January 28, 1858. The reason I have it in your notes is because you can see that in 1858 they are still teaching that the Daily is Paganism. You have it in your reference, eight years after 1850 they still understand the Daily is Paganism.

Ман мақолае аз «Review and Herald»-и 28 январи соли 1858 дорам. Сабаби он ки ман онро дар ёддоштҳои шумо овардаам, ин аст, ки шумо мебинед, ки дар соли 1858 онҳо ҳанӯз ҳам таълим медоданд, ки «Daily» бутпарастист. Шумо онро дар маводи истинодии худ доред: ҳашт сол пас аз соли 1850 онҳо ҳанӯз ҳам мефаҳмиданд, ки «Daily» бутпарастист.

> "ANOTHER important prophetic period upon which the Advent doctrine is based, is the 1335 days of Daniel 12, with which the 1290 days are so intimately connected. These two periods are introduced to us as follows:

> «ДИГАР як давраи муҳими нубувватӣ, ки бар он таълимоти Адвентистон бино ёфтааст, 1335 рӯзи Дониёл 12 мебошад, ки 1290 рӯз бо он ба андозае зич пайваст аст. Ин ду давра ба мо ба таври зерин муаррифӣ мешаванд:

> "—And from the time that the daily (sacrifice) shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. But go thou thy way till the end be; for thou shalt rest and stand in thy lot at the end of the days.' Daniel 12:11–13.

> «—Ва аз замоне ки қурбонии доимӣ бардошта шавад, ва макруҳи вайронкунанда барпо гардад, як ҳазору дусаду навад рӯз хоҳад буд. Хушо касе ки мунтазир бимонад ва ба як ҳазору сесаду сию панҷ рӯз бирасад. Аммо ту, то охир, роҳи худро бирав; зеро ту ором хоҳӣ гирифт ва дар охири айём дар қисми худ хоҳӣ истод». Дониёл 12:11–13.

"The questions at once arise, Can we tell what the events are, from which these periods are to be dated; and if so, can we tell when they took place? We first enquire. What is the—'daily' (sacrifice) and the —abomination that maketh desolate'? It will be noticed that the word, sacrifice, is in italics: denoting that it is a supplied word. The same will be noticed in the other instances of its occurrence in the book of Daniel, viz., chapter 11:31 and 8:11–13. Let us briefly refer to this latter chapter. In verse 13 it will be observed that two desolations are brought to view; the daily (desolation,) and the transgression of desolation. This fact is made so plain by Josiah Litch that we cannot do better than quote his language:*

«Дарҳол ин саволҳо ба миён меоянд: Оё метавон муайян кард, ки он воқеаҳо кадомҳоянд, ки ин давраҳо бояд аз онҳо ҳисоб карда шаванд; ва агар чунин бошад, оё метавон муайян кард, ки онҳо кай ба вуқӯъ пайвастаанд? Мо нахуст таҳқиқ мекунем: «ҳаррӯза» (қурбонӣ) ва «макрӯҳие, ки харобӣ меоварад», чист? Қобили мулоҳиза аст, ки калимаи «қурбонӣ» бо ҳарфҳои курсив оварда шудааст, ки нишон медиҳад он калимаи иловашуда аст. Ҳамин чиз дар дигар мавридҳои зикри он дар китоби Дониёл низ мушоҳида мешавад, яъне дар боби 11:31 ва 8:11–13. Биёед ба ин боби охирин ба таври кӯтоҳ муроҷиат кунем. Дар ояти 13 дида мешавад, ки ду навъи харобӣ ба назар оварда шудаанд: «ҳаррӯза» (харобӣ) ва «гуноҳи харобкунанда». Ин воқеиятро Ҷосайя Лич чунон равшан баён кардааст, ки беҳтар аз ин наметавонем, ҷуз он ки суханони ӯро иқтибос оварем:*»

"—The daily sacrifice is the present reading of the text; but no such thing as sacrifice is found in the original. This is acknowledged on all hands. It is a gloss or construction put upon it by the translators. The true reading is, "the daily and the transgression of desolation;" daily and transgression being connected together by "and" the daily desolation and the transgression of desolation. They are two desolating powers which were to desolate the Sanctuary and the host.'

«—Қурбонии доимӣ хондани имрӯзаи матн аст; аммо дар асл ҳеҷ чизе монанди қурбонӣ дар матни аслӣ ёфт намешавад. Инро ҳама тарафҳо эътироф мекунанд. Ин ҳошия ё тафсире аст, ки тарҷумонҳо бар он ниҳодаанд. Хониши дуруст чунин аст: «доимӣ ва гуноҳи вайронгарӣ»; «доимӣ» ва «гуноҳ» бо «ва» ба ҳам пайвастаанд — вайронгарии доимӣ ва гуноҳи вайронгарӣ. Инҳо ду қудрати вайронгар буданд, ки бояд Қудсгоҳ ва лашкарро вайрон мекарданд.»

"From this it is evident that the —daily,' can have no reference to the Jewish worship to which it has been applied by the older and more prevalent opinion; and this is further evident from the consideration that if these periods, taken either literally or figuratively, be dated from any taking away of this worship, they do not bring us to any event whatever worthy of note.

Аз ин маълум мегардад, ки «ҳаррӯза» ба ҳеҷ ваҷҳ наметавонад ба ибодати яҳудиён, ки тибқи назари қадимтар ва бештар маъмул ба он нисбат дода шудааст, ишора дошта бошад; ва ин боз ҳам бештар аз он мулоҳиза равшан мегардад, ки агар ин давраҳо, хоҳ ба маънои аслӣ ва хоҳ ба маънои рамзӣ гирифта шаванд, аз ҳар гуна бардоштани ин ибодат ҳисоб карда шаванд, онҳо моро умуман ба ҳеҷ ҳодисаи қобили зикре намерасонанд.

"The daily and the abomination then, are two desolating powers which were to oppress the church: can we ascertain what these powers are? We have only to adopt William Miller's method of reasoning on this point to arrive at the same conclusion with him. He says:

«Пас, “қурбонии доимӣ” ва “зишти вайронкунанда” ду қувваи харобкунанда мебошанд, ки мебоист калисоро зери фишор қарор диҳанд: оё метавонем муайян кунем, ки ин қувваҳо кадомҳоянд? Барои он ки ба ҳамон натиҷае бирасем, ки Вилям Миллер ба он расидааст, фақат лозим аст, ки дар ин маврид усули истидлоли ӯро бипазирем. Ӯ мегӯяд:

> "—I read on, and could find no other case in which if [the daily] was found but in Daniel. I then [by the aid of a concordance] took those words which stood in connection with it, —take away;' —he shall take away the daily'; —from the time that the daily shall be taken away'; &c. I read on and thought I should find no light on the text. Finally I came to 2 Thessalonians 2:7, 8, —For the mystery of iniquity doth already work; only he who now letteth will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed.'&c. And when I had come to that text, O, how clear and glorious the truth appeared! There it is! That is —the daily!' Well, now, what does Paul mean by —he who now letteth' or hindereth? By —the Man of Sin,' and the —wicked,' Popery is meant. Well what is it which hinders Popery from being revealed? Why it is Paganism. Well, then, —the daily' must mean Paganism.'+

> «—Ман хонданро идома додам, ва ҳеҷ мавриди дигаре наёфтам, ки дар он [қурбонии доимӣ] ёд шуда бошад, ҷуз дар Дониёл. Сипас ман [бо кӯмаки як конкорданс] он калимаҳоро, ки бо он иртибот доштанд, гирифтам: —бардоштан; —ӯ қурбонии доимиро бармедорад'; —аз вақте ки қурбонии доимӣ бардошта шавад'; ва ғайра. Ман боз хонданро идома додам ва гумон кардам, ки бар ин матн ҳеҷ рӯшноие нахоҳам ёфт. Ниҳоят ба 2 Таслӯникиён 2:7, 8 расидам: —Зеро сирри шарорат аллакай амал мекунад; фақат он касе ки ҳоло монеъ мешавад, монеъ хоҳад шуд, то даме ки аз миён бардошта шавад, ва он гоҳ он шарир ошкор хоҳад гардид'. ва ғайра. Ва ҳангоме ки ба он матн расидам, о, ҳақиқат чӣ қадар равшан ва ҷалоломез намудор шуд! Ана, ин ҷост! Ин аст —қурбонии доимӣ!' Хуб, акнун, Павлус аз —он касе ки ҳоло монеъ мешавад' ё садд мегардад, чӣ маънӣ дорад? Аз —Одами Гуноҳ' ва —шарир', Попизм дар назар аст. Хуб, пас он чӣ чизест, ки ба ошкор шудани Попизм монеъ мегардад? Албатта, он бутпарастист. Пас, —қурбонии доимӣ' бояд маънои бутпарастиро дошта бошад».+

> "We see from Daniel 8, that it is the little horn, which succeeded the goat, or Grecian empire, that takes away the —daily;' and it is the only power brought to view after the division of Alexander's kingdom down to the time when the Sanctuary should be cleansed at the end of the 2300 days. This little horn we have in its proper place showed to be Rome taken as a unit, corresponding with the fourth kingdom of Daniel's other visions. Now it is a fact that a change did take place in the Roman power from Paganism to Papacy. Paganism from the days of the Assyrian kings down to the time of its modification into Popery, had been the daily, or as Professor Whiting renders it, —the continual' desolation, by which Satan had stood up against the cause of Jehovah. In its priests, its altars and its sacrifices, it bore resemblance to the Levitical form of Jehovah's worship; but when the Levitical gave place to the Christian form of worship, Satan, in order to successfully oppose the work, must change also his form of opposition; hence the temples, altars and statues of Paganism are baptized into the blasphemies of Popery.

> «Мо аз Дониёл 8 мебинем, ки ин шохи хурд аст, ки пас аз бузи нар, ё империяи Юнон, ба миён омад ва “қурбонии доимӣ”-ро аз миён мебардорад; ва он ягона қудратест, ки пас аз тақсим шудани подшоҳии Искандар то замоне, ки Қудсгоҳ дар анҷоми 2300 рӯз пок карда шавад, ба назар оварда мешавад. Мо пештар нишон дода будем, ки ин шохи хурд дар ҷойгоҳи дурусти худ Рум аст, ки ҳамчун як воҳид гирифта шудааст ва ба подшоҳии чоруми рӯъёҳои дигари Дониёл мутобиқат дорад. Акнун ин як воқеият аст, ки дар қудрати Рум аз бутпарастӣ ба папагарӣ тағйироте ба амал омад. Бутпарастӣ аз рӯзҳои подшоҳони Ашшур то замони табдил ёфтани он ба попгароӣ ҳамон “доимӣ” буд, ё чунон ки профессор Уайтинг тарҷума мекунад, “вайронии доимӣ”, ки ба воситаи он Шайтон бар зидди кори Яҳува бархоста меистод. Дар коҳинони худ, қурбонгоҳҳои худ ва қурбониҳои худ он ба шакли левиёнии ибодати Яҳува шабоҳат дошт; вале вақте ки шакли левиёнӣ ҷойи худро ба шакли масеҳии ибодат дод, Шайтон низ, барои он ки тавонад ба кор муваффақона муқовимат кунад, бояд шакли мухолифати худро тағйир медод; аз ин рӯ маъбадҳо, қурбонгоҳҳо ва пайкараҳои бутпарастӣ ба куфрҳои попгароӣ таъмид дода шуданд.»

> "But the daily, Paganism, is said in the prophecy, to have a sanctuary, and the place of its sanctuary was to be cast down. That a sanctuary is frequently connected with idolatry and heathenism, as the place of its devotion and worship, is evident from the following scriptures: Isaiah 16:12; Amos 7:9, 13, margin. Ezekiel 28:18. Concerning the sanctuary of the daily of Daniel 8, we offer the following from Apollos Hale:*

> «Аммо дар нубувват гуфта шудааст, ки қурбонии доимӣ, яъне бутпарастӣ, муқаддасгоҳе дорад, ва ҷои муқаддасгоҳи он бояд сарнагун карда шавад. Ин ки муқаддасгоҳ бисёр вақт бо бутпарастӣ ва кофирӣ, ҳамчун макони ихлос ва ибодати он, пайваст аст, аз Навиштаҳои зер равшан мегардад: Ишаъё 16:12; Омӯс 7:9, 13, margin. Ҳизқиёл 28:18. Дар бораи муқаддасгоҳи қурбонии доимии Дониёл 8, мо матлаби зерро аз Аполлос Ҳейл* пешкаш менамоем:»

"—What can be meant by the —sanctuary' of Paganism? Paganism, and error of every kind, have their sanctuaries, as well as truth. These are the temples or asylums consecrated to their service. Some particular and renowned temple of Paganism may, then, be supposed to be here spoken of. Which of its numerous distinguished temples may it be? One of the most magnificent specimens of classic architecture is called the Pantheon. Its name signifies the —temple or asylum of all the gods.' The place of its location is Rome.+ The idols of the nations conquered by the Romans were sacredly deposited in some niche or department of this temple, and in many cases became objects of worship by the Romans themselves. Could we find a temple of Paganism that was more strikingly —his sanctuary.'"

«—Маъбади бутпарастӣ» чӣ маъно дошта метавонад? Бутпарастӣ, ва ҳар навъ гумроҳӣ, ҳамчунон ки ҳақиқат, маъбадҳои худро доранд. Инҳо ибодатгоҳҳо ё паноҳгоҳҳое мебошанд, ки барои хизмати онҳо тақдис ёфтаанд. Пас метавон пиндошт, ки дар ин ҷо сухан дар бораи ягон маъбади муайян ва машҳури бутпарастӣ меравад. Аз миёни маъбадҳои бисёр ва барҷастаи он, кадомаш метавонад бошад? Яке аз бошукӯҳтарин намунаҳои меъмории классикӣ Пантеон ном дорад. Номи он маънои «маъбад ё паноҳгоҳи ҳамаи худоён»-ро медиҳад. Макони ҷойгиршавии он Рум аст.+ Бутҳои халқҳое, ки румиён забт карда буданд, бо эҳтироми муқаддас дар ягон тоқча ё бахше аз ин маъбад гузошта мешуданд ва дар бисёр ҳолатҳо худи румиён низ онҳоро объекти парастиш қарор медоданд. Оё метавонем маъбаде аз бутпарастиро ёбем, ки ба таври равшантар «маъбади ӯ» бошад?»

"Having now ascertained that the daily is Paganism, and the transgression of desolation, or —the abomination that maketh desolate,' is the Papacy, and that the especial sanctuary of Paganism was the Pantheon, and that the —place' of its location was Rome, we inquire further.

Акнун, баъд аз он ки муайян кардем, ки «ҳамешагӣ» бутпарастист, ва «гуноҳи вайронии харобкунанда», ё «макруҳияте ки харобӣ меоварад», папаст, ва он ки маъбади махсуси бутпарастӣ Пантеон буд, ва «ҷой»-и ҷойгиршавии он Рум буд, мо боз ҳам бештар таҳқиқ мекунем.

"1. Was Paganism —taken away' by the Roman civil power? The following statement of an important and well-known fact in the history of the church and world, we think answers to the prophecy. It refers to Constantine the first Christian emperor, and says:

«1. Оё бутпарастӣ аз ҷониби ҳокимияти шаҳрвандии Рум “дур карда шуд”? Мо чунин мешуморем, ки изҳороти зерини як воқеаи муҳим ва маъруф дар таърихи калисо ва ҷаҳон ба ин пешгӯӣ ҷавоб медиҳад. Он ба Константин, аввалин императори масеҳӣ, дахл дорад ва мегӯяд:

"—His first act of government was the dispatch of an edict throughout the empire, exhorting his subjects to embrace Christianity.'++

—Аввалин амали ӯ дар идоракунии давлат фиристодани фармоне дар саросари империя буд, ки тобеонашро ба пазируфтани масеҳият ҳидоят менамуд.'++

"2. Was Rome the city or place of his sanctuary, (the Pantheon,) cast down by the authority of the State? The following extract answers:

«2. Оё Рум он шаҳр ё макони муқаддасгоҳи ӯ буд, (Пантеон,) ки бо ҳокимияти Давлат сарнагун карда шуд? Иқтибоси зерин ҷавоб медиҳад:»

"—The death of the last rival of Constantine had sealed the peace of the empire. Rome was once more the undisputed queen of nations. But, in that hour of elevation and splendor, she had been raised to the edge of a precipice. Her next step was to be downward and irrecoverable. The change of the government to Constantinople still perplexes the historian. It was an act in direct repugnance to the whole course of the ancient and honorable prejudices of the Roman mind. It was the work of no luxurious Asiatic, devoted to the indulgences of eastern customs and climates, but an iron conqueror, born in the west, and contemptuous, like all Romans, of the habits of the orientals; it was the work of a keen politician, yet it was impolitic in the most palpable degree. Yet Constantine abandoned Rome, the great citadel and throne of the Caesars, for an obscure corner of Thrace, and expended the remainder of his vigorous and ambitious life in the double toil of raising a colony into the capital of his empire, and degrading the capital into the feeble honors and humiliated strength of a colony.'*

«—Марги охирин рақиби Константин сулҳи императориро мӯҳр зад. Рум бори дигар маликаи бечунучарои миллатҳо гардид. Аммо, дар ҳамон соати болоравӣ ва шукӯҳ, вай ба лаби варта бардошта шуда буд. Қадами навбатии вай бояд поинраванда ва бебозгашт мебуд. Интиқоли ҳукумат ба Константинопол то ҳол таърихнигорро дар ҳайрат меандозад. Ин амале буд, ки бевосита мухолифи тамоми маҷрои таассубҳои қадимӣ ва мӯҳтарамонаи зеҳни румӣ қарор дошт. Он на кори ягон осиёии айшуишратпараст буд, ки ба ҳаловатҳои урфу иқлимҳои шарқӣ дода шуда бошад, балки кори як фатҳкунандаи оҳин буд, ки дар ғарб таваллуд ёфта, ва мисли ҳамаи румиён, одатҳои шарқиёнро таҳқир мекард; он кори як сиёсатмадори тезбин буд, вале дар ошкортарин дараҷа ғайрисиёсӣ буд. Бо вуҷуди ин, Константин Румро, он қалъаи бузург ва тахти қайсарҳо, тарк намуд ва онро ба гӯшаи номаълуми Фракия иваз кард, ва боқимондаи умри пурқувват ва пуршӯҳратталаби худро дар ранҷи дугонаи боло бурдани як мустамлика ба пойтахти империяи худ ва паст кардани пойтахт ба иззатҳои нотавон ва қудрати хоршудаи як мустамлика сарф кард.'*

"This record from the pen of the historian is too plain to need comment. The place of his sanctuary was cast down, says the prophecy; and after a statement of facts like the above, the most fastidious in prophetic interpretation must be satisfied of its application.

«Ин навишта аз қалами муаррих чунон равшан аст, ки ба ҳеҷ тавзеҳе ниёз надорад. Нубувват мегӯяд: “мақоми муқаддасгоҳи Ӯ фурӯ андохта шуд”; ва пас аз баёни чунин воқеиятҳо, мисли он чи дар боло омадааст, ҳатто дақиқтарин касон дар тафсири нубувват низ бояд аз татбиқи он қонеъ гарданд.

"From the time that the daily shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth and cometh to the thousand three hundred five and thirty days. With the facts before us that the daily is Paganism, that the abomination that maketh desolate is the Papacy, that there was a change from the former to the latter in the Roman power, and by the authority of State we have but to inquire further when this took place in a manner to fulfill the prophecy; for if we can ascertain this, we have the starting point from which the prophetic periods in the text before us are to be dated. Therefore,

«Ва аз вақте ки қурбонии ҳаррӯза бардошта шавад, ва макруҳи вайронкунанда барпо гардад, як ҳазору дусаду навад рӯз хоҳад буд. Хушо касе ки интизорӣ кашад ва ба ҳазору сесаду сию панҷ рӯз бирасад». Бо далелҳое, ки пеши назари мо қарор доранд, яъне ки «ҳаррӯза» бутпарастист, ва «макруҳи вайронкунанда» папост, ва дар ҳокимияти Рум аз аввалӣ ба дувумӣ гузариш ба амал омад, ва ин бо салоҳияти давлат сурат гирифт, мо фақат бояд боз ҳам бештар таҳқиқ намоем, ки ин кай ба тарзе рӯй дод, ки пешгӯиро иҷро кунад; зеро агар инро муайян карда тавонем, нуқтаи ибтидоиро хоҳем дошт, ки аз он давраҳои нубувватии матни дар пеши мо буда бояд ҳисоб карда шаванд. Бинобар ин,

> "3. When did the event referred to in the prophecy take place? Let it be observed, the question is not, when were the saints given into the hands of the Papacy, but when had the change of religion from Paganism to Papacy been so far effected as to make the latter the national religion, and place it in a condition to start upon its career. This, like all other great revolutions, was not the work of a moment. Its incipient workings were manifest long before. Paul said that even in his day the mystery of iniquity, the Man of Sin, the —abomination that maketh desolate,' was already at work. And it is in the light of this scripture that we must understand our Lord's words in Mathew 24:15, concerning the abomination of desolation, where he makes evident reference to Daniel 9:27. For although Paganism had not given place to the Papacy in the year 70 when Jerusalem was destroyed by the Romans we do understand that the power which then appeared modified somewhat in name and form, was the very power that should, as the abomination of desolation, wear out the saints and desolate the church of the Most High.

> «3. Ҳодисае, ки дар ин пешгӯйӣ ба он ишора шудааст, кай ба вуқӯъ пайваст? Бояд қайд карда шавад, ки савол ин нест, ки муқаддасон кай ба дасти папагӣ супурда шуданд, балки он аст, ки тағйири дин аз бутпарастӣ ба папагӣ кай то он ҳад амалӣ гардида буд, ки охирин дини миллӣ гардад ва дар вазъияте қарор гирад, ки фаъолияти худро оғоз намояд. Ин, монанди ҳамаи дигар инқилобҳои бузург, кори як лаҳза набуд. Нишонаҳои ибтидоии амали он хеле пештар ошкор шуда буданд. Павлус гуфт, ки ҳатто дар рӯзгори ӯ сирри шарорат, Одами Гуноҳ, «нафратоваре ки харобӣ меоварад», аллакай дар амал буд. Ва маҳз дар рӯшноии ҳамин оят мо бояд суханони Худованди худро дар Матто 24:15 дар бораи нафратовари харобӣ бифаҳмем, ки дар он ҷо Ӯ ба таври равшан ба Дониёл 9:27 ишора мекунад. Зеро, гарчанде ки бутпарастӣ дар соли 70, вақте ки Ерусалим аз ҷониби румиён хароб карда шуд, ҳанӯз ҷойи худро ба папагӣ надода буд, мо мефаҳмем, ки ҳамон қудрате, ки он вақт зоҳир шуд, ҳарчанд то андозае дар ном ва шакл тағйир ёфта буд, айнан ҳамон қудрате буд, ки ҳамчун нафратовари харобӣ муқаддасонро фарсуда месохт ва калисои Худои Таолоро хароб менамуд.»

"Up to the time of the conversion of Clovis, king of France, which took place in 496, the French and other nations of western Rome were Pagan; but subsequent to that event the efforts to convert idolaters to Christ were crowned with great success. It is said that the conversion of Clovis gave rise to the custom of addressing the French monarch with the titles of Most Christian Majesty and Eldest Son of the Church.+ Between that time and A.D. 508 by "alliances," "capitulations" and conquests, "the Avborici," the "Roman garrisons in the west," Brittany, the Burgundians and the Visigoths, were brought into subjection.'++

То замони имон овардани Кловис, подшоҳи Фаронса, ки дар соли 496 ба вуқӯъ пайваст, фаронсавиён ва дигар халқҳои Руми ғарбӣ бутпараст буданд; аммо пас аз он ҳодиса, кӯшишҳо барои ба Масеҳ гардондани бутпарастон бо муваффақияти бузург тоҷгузорӣ гардиданд. Гуфта мешавад, ки имон овардани Кловис боиси пайдо шудани одати хитоб кардан ба шоҳи Фаронса бо унвонҳои «Аълоҳазрати Басо Масеҳӣ» ва «Писари Калонии Калисо» гардид.+ Дар фосилаи байни он замон ва соли 508 милодӣ, бо «иттифоқҳо», «қарордодҳо» ва фатҳҳо, «Авборисиён», «гарнизонҳои румӣ дар ғарб», Бриттанӣ, бургундиҳо ва вестготҳо ба итоат дароварда шуданд.'++

"—Paganism in the western Roman Empire, though it doubtless retarded the progress of the Christian faith, especially in those nations which were molested, as in the case of England, by the inroads of the barbarous clans, who continued idolaters, henceforth had not the power, if it had the disposition to suppress the Catholic faith, or to hinder the encroachments of the Roman Pontiff.

—Бутпарастӣ дар Империяи Румии ғарбӣ, ҳарчанд он, бешубҳа, пешрафти имони масеҳиро суст мегардонид, махсусан дар он халқҳое, ки, чунонки дар мавриди Англия, аз ҳамлаҳои қабилаҳои ваҳшӣ, ки ҳамчунон бутпараст боқӣ мемонданд, озор медиданд, аз ин пас дигар он қудратро надошт, ҳатто агар майл ба он медошт, ки имони католикиро саркӯб намояд ё пешравиҳои Понтифи Румро боздорад.

"From that time, the Papal abomination was triumphant, so far as Paganism was concerned. Its future contests were with the other Christian sects, who were always treated as heretics; and with princes who were always treated as rebels or dividers of the body of Christ. The prominent powers of Europe gave up their attachment to Paganism only to perpetuate its abominations in another form; for Paganism needed only to be baptized to become Christian in the Catholic sense; and when the interests or vengeance of its presiding minister made the demand, their possessions and thrones,—perhaps their lives,—must be laid on the altar. SS

«Аз ҳамон вақт, нафрати папавӣ, то ҷое ки ба бутпарастӣ тааллуқ дошт, ғолиб омад. Муборизаҳои минбаъдаи он бо дигар фирқаҳои масеҳӣ буданд, ки ҳамеша чун бидъаткорон муомила карда мешуданд; ва бо шоҳзодаҳо, ки ҳамеша чун ошӯбгарон ё поракунандагони ҷисми Масеҳ муомила карда мешуданд. Қудратҳои намоёни Аврупо дилбастагии худро ба бутпарастӣ тарк карданд, танҳо барои он ки нафратҳои онро дар шакли дигар пойдор созанд; зеро бутпарастӣ танҳо лозим буд таъмид ёбад, то ба маънои католикӣ масеҳӣ гардад; ва ҳар гоҳ манфиатҳо ё интиқоми ходими раёсаткунандаи он чунин талаб мекард, молу мулки онҳо ва тахтҳояшон,—шояд ҷони онҳо низ,—бояд бар қурбонгоҳ гузошта мешуд. SS

"* Prophetic Exposition, Volume 1, 127.

«Тафсири нубувватӣ», ҷилди 1, саҳ. 127.

"+ Goodrich's Universal Hist. and Gutherie's Geog.'

«+ Таърихи умумии Гудрич ва «Ҷуғрофиё»-и Гутерӣ.»

"+ Mosheim Christian History, Volume 1, 132, 133.

+ Таърихи масеҳии Мосҳайм, ҷилди 1, саҳ. 132, 133.

"In England, Arthur, the first Christian king, founded the Christian worship on the ruins of the Pagan.* Rapin, who claims to be more exact in the chronology of events in his history, states that he was elected monarch of Britain in 508. Book 2, 129.

Дар Инглистон Артур, нахустин подшоҳи масеҳӣ, ибодати масеҳиро бар харобаҳои бутпарастӣ бино нهاد.* Рапен, ки даъво дорад дар таърихи худ нисбат ба замонбандии воқеаҳо дақиқтар аст, мегӯяд, ки ӯ дар соли 508 ба подшоҳии Бритониё интихоб шуд. Китоби 2, 129.

"What was the condition of the See of Rome at this time? —Symmachus was Pope from 498 or 9 to 514. His pontificate was distinguished by these remarkable circumstances and events:

«Дар он вақт вазъи Курсии Рум чӣ гуна буд? — Симмахус аз соли 498 ё 499 то 514 Папа буд. Понтификати ӯ бо ин шароит ва рӯйдодҳои назаррас фарқ мекард:

"1. He —left Paganism' when he entered the —church of Rome.'

«1. Вай —бутпарастиро тарк кард», ҳангоме ки ба —калисои Рум» дохил шуд.

"2. He found his way to the Papal chair by striving with his competitor even unto blood. Du Pin.

«2. Ӯ бо то рехтани хун бо рақиби худ мубориза бурда, ба тахти папагӣ роҳ ёфт. Ду Пин.

"3. By the adulation paid to him as the successor of St. Peter.

«3. Ба василаи ситоише, ки ба ӯ чун вориси муқаддас Петрус нисор карда мешавад.»

"4. By the excommunication of the Emperor Anastasius.+

«4. Ба воситаи хориҷ сохтани Император Анастасий аз калисо.+»

"—How much,' says Mosheim, —the opinions of some were favorable to the lordly demands of the Roman Pontiffs, may be easily imagined from an expression of Ennodius, that infamous and extravagant flatterer of Symmachus, who was a prelate of ambiguous fame. This parasitical panegyrist, among other impertinent assertions maintained that the Pontiff was constituted judge in the place of God, which he filled as the Vicegerent of the Most High.'++

«То чӣ андоза, — мегӯяд Мосҳейм, — ақидаҳои баъзе касон ба даъвоҳои худкомонаи понтифҳои Рум мусоид буданд, аз баёни Эннодий ба осонӣ метавон тасаввур кард; ҳамон маддоҳи расво ва зиёдарави Симмахус, ки прелате бо шуҳрати машкук буд. Ин ситоишгари мутафаллиқ, дар миёни иддаоҳои дигари беҷо, бар он пофишорӣ мекард, ки Понтиф дар мақоми Худо ҳамчун довар таъйин шудааст, мақоме ки ӯ онро ҳамчун ноиби Ҳазрати Бузургтарин ишғол мекард.»++

"By the strength secured to the Catholic cause in the west, by these successes, and the agency of the vicars, and other agents of the See of Rome, the Papal party in Constantinople were —placed' in a position to justify open hostilities in behalf of their master at Rome. In 508 the whirlwind of fanaticism and civil war swept in fire and blood through the streets of the eastern capital.'

«Бо қуввате, ки дар Ғарб ба кори католикӣ таъмин гардид, бо ин комёбиҳо, ва бо фаъолияти викарҳо ва дигар намояндагони Тахти Рум, ҳизби папагӣ дар Константинопол — «гузошта шуд» — дар мавқее қарор гирифт, ки душманиҳои ошкороро ба нафъи хоҷаи худ дар Рум сафед кунад. Дар соли 508 гирдбоди таассуб ва ҷанги шаҳрвандӣ бо оташ ва хун аз кӯчаҳои пойтахти шарқӣ гузашт.»

"Gibbon, under the years 508–514, speaking of the commotions in Constantinople, says —The statues of the emperor were broken, and his person was concealed in a suburb, till, at the end of three days, he dared to implore the mercy of his subjects. [Popery is triumphant.] Without his diadem, and in the posture of a suppliant, Anastasius appeared on the throne of the circus. The Catholics, before his face, rehearsed the genuine Trisagion; they exulted in the offer which he proclaimed by the voice of a herald, of abdicating the purple; they listened to the admonition, that, since all could not reign, they should previously agree in the choice of a sovereign; and they accepted the blood of two unpopular ministers, whom their master, without hesitation, condemned to the lions. These furious but transient seditions were encouraged by the success of Vitalian, who with his army of Huns and Bulgarians, for the most part idolaters, declared himself the champion of the Catholic faith. In this pious rebellion he depopulated Thrace, besieged Constantinople, exterminated sixty-five thousand of his fellow Christians, till he obtained the recall of the bishops, the satisfaction of the Pope, and the establishment of the council of Chalcedon, an orthodox treaty, reluctantly signed by the dying Anastasius, and more faithfully performed by the uncle of Justinian. And such was the event of the first of the religious wars which have been waged in the name, and by the disciples, of the God of Peace." SS

Гиббон, дар бораи солҳои 508–514, ҳангоми сухан рондан аз ошӯбҳо дар Константинопол, мегӯяд: —Ҳайкалҳои императорро шикастанд, ва худи ӯ дар яке аз атрофоти шаҳр пинҳон шуд, то он ки, пас аз анҷоми се рӯз, ҷуръат кард, ки раҳми тобеони худро илтимос намояд. [Попгароӣ пирӯзманд аст.] Бе диадемаи худ, ва дар ҳолати як илтимоскунанда, Анастасий бар тахти сирк ҳозир шуд. Католикҳо, дар рӯ ба рӯи ӯ, Трисагиони аслиро такрор карданд; онҳо аз пешниҳоди ӯ, ки тавассути овози як мунодӣ эълон гардид, яъне аз тоҷу тахт даст кашидани ӯ, ба ваҷд омаданд; онҳо ба ҳушдоре гӯш доданд, ки, азбаски ҳама наметавонанд ҳукмронӣ кунанд, бояд пешакӣ дар интихоби як ҳоким ба мувофиқа бирасанд; ва онҳо рехтани хуни ду вазири номаҳбубро пазируфтанд, ки оғояшон онҳоро, бе ҳеҷ дудилагӣ, ба шерон маҳкум кард. Ин фитнаҳои хашмгин, вале кӯтоҳмуддат, аз муваффақияти Виталиан рӯҳбаланд шуданд, ки ӯ, бо лашкари ҳунҳо ва булғорҳои худ, ки аксаран бутпараст буданд, худро ҳомии имони католикӣ эълон намуд. Дар ин исёни ба зоҳир порсоёна, ӯ Фракияро аз аҳолӣ холӣ кард, Константинополро муҳосира намуд, шасту панҷ ҳазор ҳаммаслакони масеҳии худро нобуд сохт, то он ки ба бозгардонидани усқуфон, қонеъ гардонидани Поп, ва барқарор шудани шӯрои Халкидон даст ёфт; яъне ба як аҳдномаи ортодоксӣ, ки Анастасийи дар ҳоли маргбуда бо нохушнудӣ онро имзо кард, ва амаки Юстиниан онро бо вафодории бештар ба иҷро расонид. Ва чунин буд натиҷаи нахустин аз ҷангҳои динӣ, ки ба номи Худои Сулҳ, ва аз ҷониби шогирдони Ӯ, бурда шудаанд. SS

"With the following extract from Appollos Hale, we close the testimony on this point: —We now invite our modern Gamaliels to take a position with us in the place of the sanctuary of Paganism (since claimed as the "patrimony of St. Peter") in 508. We look a few years into the past, and the rude Paganism of the northern barbarians is pouring down upon the nominally Christian empire of Western Rome—triumphing everywhere—and its triumphs everywhere distinguished by the most savage cruelty. . . . The empire falls and is broken into fragments. One by one the lords and rulers of these fragments, abandon their Paganism and profess the Christian faith. In religion the conquerors are yielding to the conquered. But still Paganism is triumphant. Among its supporters there is one stern and successful conqueror. (Clovis.) But soon he also bows before the power of the new faith and becomes its champion. He is still triumphant, but, as a hero and conqueror, reaches the zenith at the point we occupy, A.D. 508.

«Бо иқтибоси зерин аз Аполлос Ҳейл, мо шаҳодатро оид ба ин нуқта ба анҷом мерасонем: —Акнун мо Гамалиилҳои замони ҳозираи худро даъват мекунем, ки бо мо дар ҷои муқаддаси бутпарастӣ (ки баъдтар ҳамчун “мероси Сент-Петрус” даъво карда шуд) дар соли 508 мавқеъ гиранд. Мо чанд сол ба гузашта назар меафканем, ва бутпарастии дағалонаи барбарҳои шимолӣ бар империяи ба таври номиналӣ масеҳии Руми Ғарбӣ фурӯ мерезад,—дар ҳама ҷо пирӯз мешавад,—ва пирӯзиҳои он дар ҳама ҷо бо бераҳмии ваҳшиёнатарин фарқ карда мешаванд. . . . Империя суқут мекунад ва ба пораҳо шикаста мешавад. Яке пас аз дигаре, соҳибон ва ҳокимони ин пораҳо бутпарастии худро тарк мекунанд ва ба дини масеҳӣ иқрор мешаванд. Дар дин ғолибон ба мағлубон таслим мегарданд. Аммо ҳанӯз ҳам бутпарастӣ ғолиб аст. Дар миёни тарафдорони он як фатҳкунандаи сахтгир ва муваффақ ҳаст. (Кловис.) Аммо ба зудӣ ӯ низ дар назди қудрати дини нав сар фуруд меорад ва ҳомии он мегардад. Ӯ ҳанӯз ҳам пирӯзманд аст, аммо, ҳамчун қаҳрамон ва фатҳкунанда, дар ҳамон нуқтае ки мо қарор дорем, яъне соли 508 милодӣ, ба авҷи аъло мерасад.»

"—In or near the same year, the last important subdivision of the fallen empire is publicly, and by the coronation of its triumphant —monarch' Christianized.

—Дар ҳамон сол ё дар наздикии ҳамон сол, охирин шохаи муҳими империяи суқуткарда ба таври оммавӣ ва ба воситаи тоҷгузории «подшоҳи» пирӯзманди он масеҳӣ мегардад.

"—The pontiff for the period on which we stand is a recently converted Pagan. The bloody contest which placed him in the chair was decided by the interposition of an Arian king. He is bowed to and saluted as filling —the place of God on earth.' The senate is so far under his power, that, on suspicion that the interests of the See of Rome demand it, they excommunicate the emperor. . . . In 508 the mine is sprung beneath the throne of the Eastern Empire. The result of the confusion and strife it occasions is the humiliation of its rightful lord. Now the question is, at what time was Paganism so far suppressed, as to make room for its substitute and successor, the Papal abomination? When was this abomination placed in a position to start on its career of blasphemy and blood? Is there any other date for its being "placed," or "set up" in the room of Paganism, but 508? If the mysterious enchantress has not now brought all her victims within her power, she has taken her position, and some have yielded to the fascination.

«—Понтифике, ки ба даврае, ки мо бар он истодаем, тааллуқ дорад, бутпарасти навтаъйинест, ки ба наздикӣ тағйири дин кардааст. Низои хунин, ки ӯро бар курсӣ нишонд, бо мудохилаи подшоҳи ориёнӣ ҳал гардид. Ба ӯ таъзим мекунанд ва салом мегӯянд, ҳамчун касе ки —“мақоми Худоро бар замин” ишғол мекунад. Сенат то он дараҷа зери қудрати ӯст, ки, бо гумони он ки манофеи Курсии Рум инро талаб мекунад, онҳо императорро такфир мекунанд. . . . Дар соли 508 мина дар зери тахти Империяи Шарқӣ тарконда мешавад. Натиҷаи ошуфтагӣ ва низое, ки он ба вуҷуд меоварад, хории хоҷаи ҳаққонии он аст. Акнун масъала ин аст, ки дар кадом вақт бутпарастӣ то ба он ҳад саркӯб гардид, ки барои ҷойгузин ва вориси он, яъне макруҳи папӣ, ҷой кушода шавад? Ин макруҳ кай дар чунин мавқеъ қарор дода шуд, ки роҳи худ — роҳи куфргӯйӣ ва хунрезиро — оғоз намояд? Оё барои он ки он ба ҷойи бутпарастӣ “қарор дода” ё “барпо карда” шавад, ғайр аз 508 ягон таърихи дигаре ҳаст? Агар ин ҷодугари асроромез ҳанӯз ҳамаи қурбониёни худро ба тасарруфи худ наоварда бошад ҳам, вай мавқеи худро гирифтааст, ва баъзеҳо ба сеҳри фаттони ӯ таслим шудаанд.»

"The others are at length subdued, —and kings, and peoples and multitudes, and nations, and tongues,' are brought under the spell which prepares them, even while —drunken with the blood of the martyrs of Jesus,' to —think they are doing God service,' and to fancy themselves the exclusive favorites of heaven, while becoming an easier and richer prey for the damnation of hell'*

«Дигарон ниҳоят ром карда мешаванд, —ва подшоҳон, ва халқҳо ва издиҳомҳо, ва миллатҳо, ва забонҳо,' ба зери он афсун оварда мешаванд, ки онҳоро муҳайё месозад, то ҳатто дар ҳоле ки —аз хуни шаҳидони Исо маст шудаанд,' —гумон баранд, ки ба Худо хизмат мекунанд,' ва худро маҳбубони вижа ва истисноии осмон пиндоранд, дар айни ҳол ки ба як сайди осонтар ва ғанитар барои ҳалокати дӯзах табдил меёбанд'*

"We have the date. The —daily' was taken away, and the abomination that maketh desolate set up in 508. Dating from this point the 1290 days or years terminate in 1798 where, as has already been shown, the civil power was stricken from the Pope by the arm of Buonaparte. The 1335 days bring us 45 full years this side of that event.

Мо ин санаро дорем. «Қурбонии ҳаррӯза» гирифта шуд, ва макрӯҳоте ки вайронӣ меоварад, дар соли 508 барпо гардид. Аз ҳамин нуқта ҳисоб карда, 1290 рӯз, ё сол, дар соли 1798 ба анҷом мерасанд, ки дар он ҷо, чунон ки аллакай нишон дода шудааст, қудрати шаҳрвандӣ аз Папа бо бозуи Буонапарт гирифта шуд. 1335 рӯз моро 45 соли комил аз он сӯйи он воқеа пеш меоранд.

"But some may say, How is it that you make the periods terminate in the past? Does it not read that Daniel should rest and stand in his lot at the end of the days? Certainly; and we believe it. But what is it for Daniel to stand in his lot? This point will come under consideration when we come to an explanation of the passing of the time, and an examination of the events that did take place at the end of the days. Meanwhile we here cast anchor till another week." Review and Herald, January 28, 1858.

«Лекин баъзеҳо метавонанд бигӯянд: Чӣ гуна аст, ки шумо давраҳоро дар гузашта ба поён мерасонед? Магар гуфта нашудааст, ки Дониёл бояд ором гирад ва дар қуръаи худ дар охири айём биистад? Албатта; ва мо ба ин имон дорем. Аммо барои Дониёл дар қуръаи худ истодан чӣ маъно дорад? Ин нукта мавриди баррасӣ қарор хоҳад гирифт, вақте ки мо ба шарҳи гузаштани вақт ва ба таҳқиқи воқеаҳое, ки дар охири айём воқеан рӯй доданд, бирасем. Дар айни ҳол, мо дар ҳамин ҷо то ҳафтаи дигар лангар меандозем». Review and Herald, January 28, 1858.

Errors and Dangers of Prescott and Daniells; The Cities to Be Worked

Хатоҳо ва хатарҳои Прескотт ва Даниэллс; Шаҳрҳое, ки бояд дар онҳо кор бурда шавад

(A. G. Daniells was elected president of the General Conference in 1901. This suggests that this document was written in 1910, a time when Mrs. White was very concerned about Daniells' neglect of the cities and his involvement in the controversy over the "Daily.")

(А. Г. Даниэлс соли 1901 президенти Конфронси Генералӣ интихоб гардид. Ин нишон медиҳад, ки ин ҳуҷҷат соли 1910 навишта шудааст, замоне ки хонум Уайт аз беэътиноии Даниэлс нисбат ба шаҳрҳо ва аз даргирии ӯ дар баҳси марбут ба «Ҳаррӯза» бисёр нигарон буд.)

Now, recently Steve Wohlberg was saying that he does not have to take a position on the Daily because Ellen White never had a position on the Daily, and if it is good enough for the prophetess to take that position, it is good enough for him.

Ҳоло, ба наздикӣ, Стив Волберг мегуфт, ки ӯ зарурате надорад нисбат ба «Ҳамешагӣ» мавқеъ бигирад, зеро Эллен Уайт ҳеҷ гоҳ нисбат ба «Ҳамешагӣ» мавқее нагирифтааст; ва агар барои пайғамбарзан ин гуна мавқеъ гирифтан кофӣ бошад, барои ӯ низ кофист.

Well, Ellen White did have a position on the Daily. She said the Millerites had the correct view of it, and she understood it was Paganism. She understood that when Paganism was taken away, the 1335 began; and, she understood that other views than that only produced darkness and confusion.

Бале, Эллен Уайт дар бораи «Ҳамешагӣ» мавқеъ дошт. Вай гуфт, ки миллеритҳо дар бораи он фаҳмиши дуруст доштанд, ва ӯ онро бутпарастӣ мефаҳмид. Ӯ дарк мекард, ки вақте бутпарастӣ бардошта шуд, 1335 оғоз ёфт; ва ӯ дарк мекард, ки ҳар гуна назарҳои ғайр аз он танҳо торикӣ ва ошуфтагӣ ба вуҷуд меоварданд.

And the one that you can demonstrate from the history of 1850 that was really isolated as bringing darkness and confusion is Crosier's view that the Daily represented Christ's Sanctuary ministry; so, I think she had an understanding what the Daily was, not only what it was but what it represented because, if you left that position, you go into darkness and confusion.

Ва он чизе ки шумо метавонед аз таърихи соли 1850 нишон диҳед, ки воқеан ҳамчун омили овардани зулмот ва саргардонӣ ҷудо карда шуда буд, назари Крозьер аст, ки «Ҳамешагӣ» хизмати Масеҳро дар Мақдас намояндагӣ мекард; бинобар ин, ман фикр мекунам, ки вай фаҳмиш дошт, ки «Ҳамешагӣ» чӣ буд, на танҳо он чӣ буд, балки он чиро намояндагӣ мекард, зеро агар шумо аз он мавқеъ даст кашед, ба зулмот ва саргардонӣ меафтед.

But, in 1910 Ellen White also rebuked the General Conference President and W. W. Prescott for pushing this same view as Crosier's.

Аммо, дар соли 1910 Эллен Уайт инчунин Президенти Конфронси Генералӣ ва W. W. Prescott-ро барои тарғиб кардани айнан ҳамин назар, яъне назари Crosier, сарзаниш намуд.

And no historian is going to argue that Prescott and Willie White and A. G. Daniells, that when they were pushing the Daily, they were pushing the idea that the Daily represented Christ's Sanctuary ministry. Everyone knows that.

Ва ҳеҷ як таърихнигор баҳс нахоҳад кард, ки Прескотт ва Уилли Уайт ва А. Г. Даниэллс, ҳангоме ки онҳо таълими «Доимӣ»-ро пеш мебурданд, ин андешаро пеш мебурданд, ки «Доимӣ» хизмати Масеҳро дар Осмони муқаддасгоҳи Ӯ ифода мекунад. Ҳама инро медонанд.

But, you have got the entire article here from Manuscript Releases, volume 20.

Вале, шумо тамоми мақоларо дар ин ҷо аз «Manuscript Releases», ҷилди 20, доред.

When was this released? Well, it was released in 1988; so, it is available for students of Adventism to consider in 1988.

Ин кай нашр гардид? Хуб, он соли 1988 нашр гардид; бинобар ин, барои донишҷӯёни адвентизм дастрас аст, то онро дар соли 1988 баррасӣ намоянд.

When did Willie White and Prescott and Daniells establish the false view of the Daily in Adventism? From 1919 to 1931 is when they accomplished their work. By 1931, forget about it!! Adventism is going to teach that the Daily represents Christ's Sanctuary ministry because they have accepted the interpretation of the Scriptures that comes from apostate Protestantism and Catholicism. And from this point on, the Daily is identified as Christ's Sanctuary ministry.

Вилли Уайт, Прескотт ва Даниэллс кай назари бардурӯғро дар бораи «Daily» дар Адвентизм муқаррар карданд? Аз соли 1919 то 1931 онҳо кори худро анҷом доданд. То соли 1931 — дигар онро фаромӯш кунед!! Адвентизм хоҳад омӯхт, ки «Daily» хизмати Масеҳро дар муқаддасгоҳ ифода мекунад, зеро онҳо тафсири Навиштаҳоро, ки аз протестантизми муртад ва католикӣ бармеояд, пазируфтаанд. Ва аз ҳамин нуқта ба баъд, «Daily» ҳамчун хизмати Масеҳ дар муқаддасгоҳ шинохта мешавад.

Awe, there are some voices that are opposing this that know better, but the tide has totally turned from that point on.

Ҳайратовар аст, ки баъзе овозҳое ҳастанд, ки бо вуҷуди он ки беҳтар медонанд, ба ин муқобилат мекунанд, аммо аз ҳамон лаҳза ҷараён комилан дигар шуд.

And then in 1988, the Ellen White Estate releases for us this statement from 1910 at the very time the Daily was being agitated by Prescott, Daniells, and Willie White.

Ва он гоҳ, дар соли 1988, Мероси Эллен Уайт барои мо ин изҳоротро аз соли 1910, маҳз дар ҳамон вақте ки мавзӯи «Daily» аз ҷониби Прескотт, Даниэллс ва Уилли Уайт баҳснок гардонида мешуд, нашр кард.

> "At this stage of our experience we are not to have our minds drawn away from the special light given [us] to consider at the important gathering of our conference. And there was Brother Daniells, whose mind the enemy was working;"

> «Дар ин марҳилаи таҷрибаи мо набояд бигузорем, ки зеҳни мо аз нури махсусе, ки [ба мо] дода шудааст, то дар маҷлиси муҳими конфронси мо баррасӣ гардад, ба сӯе дигар кашида шавад. Ва он ҷо бародар Даниэлс буд, ки душман бар зеҳни ӯ амал мекард;»

What does that mean? What does it mean that the enemy is working your mind? It means the Holy Spirit is not working your mind.

Ин чӣ маъно дорад? Ин ки душман дар зеҳни шумо амал мекунад, чӣ маъно дорад? Ин маънои онро дорад, ки Рӯҳулқудс дар зеҳни шумо амал намекунад.

> "...and your mind and Elder Prescott's mind were being worked by the angels that were expelled from heaven..."

> «...ва ақли шумо ва ақли Пир Прескотт зери таъсири он фариштагоне қарор доштанд, ки аз осмон ронда шуда буданд...»

> "Satan's work was to divert your minds that jots and tittles should be brought in which the Lord did not inspire you to bring in. They were not essential. But this meant much to the cause of truth. And the ideas of your minds, if you could be drawn away to jots or tittles, is a work of Satan's devising. To correct little things in the books written, you suppose would be doing a great work. But I am charged, Silence is eloquence."

> Кори Шайтон аз он иборат буд, ки зеҳнҳои шуморо ба ин тараф гардонад, то нуқтаҳову зарраҳои майдае дохил карда шаванд, ки Худованд шуморо илҳом набахшидааст, то онҳоро ворид созед. Онҳо зарурӣ набуданд. Аммо ин барои кори ҳақиқат аҳаммияти бисёр дошт. Ва андешаҳои зеҳнҳои шумо, агар шуморо метавонистанд ба сӯи нуқтаҳову зарраҳои майда бикашанд, ин корест аз тадбири Шайтон. Шумо гумон мекунед, ки бо ислоҳ кардани чизҳои хурд дар китобҳои навишташуда кори бузурге анҷом медиҳед. Вале ба ман супорида шудааст: Хомӯшӣ фасоҳат аст.

They wanted to go into Uriah Smith's book, Thoughts on Daniel and Revelation, and remove what he said about the Daily being Paganism. That is why in this time period one of the men that is fighting against Willie White and Prescott and Daniells is a man named Larry Smith.

Онҳо мехостанд ба китоби Урия Смит, «Андешаҳо дар бораи Дониёл ва Ваҳй», ворид шуда, он чиро, ки ӯ дар бораи он гуфта буд, ки «Ҳаррӯза» бутпарастӣ аст, хориҷ кунанд. Барои ҳамин, дар ин давраи замонӣ, яке аз мардоне, ки бар зидди Вилли Уайт ва Прескотт ва Даниэллс мубориза мебарад, марде ба номи Ларри Смит аст.

Who is Larry Smith? That is Uriah's son, and he knows what they want to do and he is standing with his dad: the Daily is Paganism.

Ларри Смит кист? Ӯ писари Уриё аст, ва ӯ медонад, ки онҳо чӣ кор кардан мехоҳанд, ва ӯ бо падараш истодааст: «Ҳаррӯза» бутпарастист.

> "I am to say, Stop your picking flaws. If this purpose of the devil could only be carried out, then [it] appears to you [that] your work would be considered as most wonderful in conception. It was the enemy's plan to get all the supposed objectionable features where all classes of minds did not agree.

> «Ба ман супорида шудааст, ки бигӯям: аз айбҷӯии худ даст кашед. Агар ин мақсади иблис танҳо метавонист амалӣ гардад, он гоҳ ба назари шумо чунин менамуд, ки кори шумо аз рӯи тарҳрезӣ бисёр аҷоиб шумурда мешуд. Нақшаи душман ин буд, ки ҳамаи ҷиҳатҳои ба гумон эътирозбарангезро дар ҷое гирд оварад, ки ҳамаи табақаҳои зеҳнҳо бо ҳам мувофиқат намекарданд.»

> "And what then? The very work that pleases the devil would come to pass. There would be a representation given to the outsiders not of our faith just what would suit them, that would develop traits of character which would"

> «Ва баъд чӣ? Худи ҳамон коре, ки иблисро хуш меояд, ба вуқӯъ меомад. Ба бегонагон на чунин намояндагие аз имони мо дода мешуд, ки маҳз ба онҳо мувофиқ бошад, ки хислатҳои характерро инкишоф медод, ки»

do what? "cause great confusion."

чӣ кор кунад? «сабаби сардаргумии бузург гардад».

Other views of the Daily have been adopted that bring confusion and darkness.

Андешаҳои дигари марбут ба «Ҳамешагӣ» пазируфта шудаанд, ки сардаргумӣ ва торикиро ба вуҷуд меоранд.

> "and occupy the golden moments which should be used zealously to bring the great message before the people. The presentations upon any subject we have worked upon could not all harmonize, and the results would be to confuse the minds of believers and unbelievers. This is the very thing that Satan had planned that should take place—anything that could be magnified as a disagreement.

> ва лаҳзаҳои зарриниеро, ки бояд бо ғайрати тамом барои ба мардум расонидани паёми бузург истифода шаванд, машғул созанд. Баёнҳое, ки бар ҳар мавзӯе, ки мо бар он кор кардаем, пешниҳод мегарданд, наметавонанд ҳама бо ҳам мутобиқат дошта бошанд, ва натиҷааш ин хоҳад буд, ки ақлҳои имондорон ва беимонон дар иштибоҳ андохта шаванд. Ин маҳз ҳамон чизест, ки Шайтон нақша кашида буд, то ба вуқӯъ пайвандад, — ҳар чизе, ки метавонист чун ихтилоф бузургнамоӣ карда шавад.

Lord willing, when we begin to prove these doctrines from our Bible study, we will look at Ezekiel 28; because, Ezekiel 28 is where the very root of the Daily is identified. Ezekiel 28 is about the exaltation of Lucifer, and she is marking it; because, as they are trying to say that the Daily represents Christ's Sanctuary ministry, not only were they rejecting the true view of the Daily, a symbol of self-exaltation, but they were manifesting that very self-exaltation in their own experience. She emphasizes they would bring confusion into our ranks.

Агар Худованд хоҳад, ҳангоме ки мо ба исботи ин таълимот аз омӯзиши Китоби Муқаддаси худ оғоз мекунем, мо ба Ҳизқиёл 28 назар хоҳем кард; зеро Ҳизқиёл 28 ҳамон ҷост, ки худи решаи аслии «Ҳамешагӣ» муайян карда мешавад. Ҳизқиёл 28 дар бораи сарафрозшавии Люсифер аст, ва ӯ онро ишора мекунад; зеро, ҳангоме ки онҳо мекӯшиданд бигӯянд, ки «Ҳамешагӣ» хизмати Масеҳро дар Қудсгоҳ ифода мекунад, онҳо на танҳо назари ҳақиқиро дар бораи «Ҳамешагӣ», ки рамзи худбартарбинӣ аст, рад мекарданд, балки ҳамон худбартарбиниро низ дар таҷрибаи шахсии худ зоҳир менамуданд. Ӯ таъкид мекунад, ки онҳо ба сафи мо сардаргумӣ ворид хоҳанд кард.

> "Now, here is a grand work, where strange spirits can figure. But the Lord has a work to [be] done to save perishing souls; and the places which Satan, disguised, could fill in, bringing confusion into our ranks, he will do to perfection, and all those little differences will become enlarged, prominent.

> Акнун, дар ин ҷо кори бузурге ҳаст, ки дар он рӯҳҳои бегона метавонанд нақш бигиранд. Вале Худованд коре дорад, ки бояд анҷом дода шавад, то ҷонҳои ҳалокшавандаро наҷот диҳад; ва он ҷойҳоеро, ки Шайтон, дар либоси дигар, метавонад пур созад ва ба сафҳои мо ошуфтагӣ оварад, ӯ ба комилӣ анҷом хоҳад дод, ва ҳамаи он ихтилофҳои хурд бузург ва барҷаста хоҳанд шуд.

And what does it mean, "And I was shown"? God specifically told her this.

Ва «Ва ба ман нишон дода шуд» чӣ маъно дорад? Худо инро махсусан ба ӯ гуфта буд.

> "And I was shown from the first that the Lord had given neither Elders Daniells nor Prescott the burden of this work. Should Satan's wiles be brought in, should this "Daily" be such a great matter as to be brought in to confuse minds and hinder the advancement of the work at this important period of time? It should not, whatever may be. This subject should not be introduced,"

> «Ва аз ибтидо ба ман нишон дода шуд, ки Худованд на ба пирон Даниэлс ва на ба Прескотт бори ин корро додааст. Оё бояд найрангҳои Шайтон роҳ дода шаванд, оё ин «Ҳамешагӣ» бояд чунон масъалаи бузурге гардад, ки барои саргардон сохтани зеҳнҳо ва боздоштани пешрафти кор дар ин давраи муҳими замон ворид карда шавад? Набояд чунин бошад, ҳар чӣ ҳам бошад. Ин мавзӯъ набояд матраҳ карда шавад,»

Sister White understood the Daily, and she understood that teaching the Daily was Christ's Sanctuary ministry is something that came from angels that were expelled from Heaven and that it only brings confusion and darkness; and, she knew the Pioneer position that the Daily represented Paganism, and that when the Daily was taken away, the 1335-year time prophecy began. She knew that. She knew the difference, no matter what these guys want to say.

Хоҳар Уайт «Ҳамарӯза»-ро мефаҳмид, ва ӯ мефаҳмид, ки таълим додани он ки «Ҳамарӯза» хизмати Масеҳ дар Қудсгоҳ аст, чизест, ки аз фариштагон омадааст, ки аз Осмон ронда шуданд, ва он танҳо ошуфтагӣ ва торикиро меоварад; ва ӯ мавқеи Пионеронро медонист, ки «Ҳамарӯза» бутпарастиро ифода мекунад, ва ҳангоме ки «Ҳамарӯза» бардошта шуд, пешгӯии замонии 1335-сола оғоз ёфт. Ӯ инро медонист. Ӯ фарқиятро медонист, новобаста аз он чи ин бачаҳо мехоҳанд бигӯянд.

> "It should not, whatever may be. This subject should not be introduced, for the spirit that would be brought in would be forbidding, and Lucifer is watching every movement. Satanic agencies would commence his work and there would be confusion brought into our ranks. You have no call to hunt up the difference of opinion that is not a testing question; but your silence is eloquence. I have the matter all plainly before me. If the devil could involve any one of our own people on these subjects, as he has proposed to do, Satan's cause would triumph. Now the work without delay is to be taken up and not a [difference] of opinion expressed.

> «Ҳар чӣ бошад, ин набояд рӯй диҳад. Ин мавзӯъ набояд матраҳ гардад, зеро рӯҳе, ки ворид карда мешуд, рӯҳи боздоранда мебуд, ва Люсифер ҳар ҳаракатро назорат мекунад. Омилҳои шайтонӣ кори худро оғоз менамуданд ва дар сафҳои мо ошуфтагӣ ба вуҷуд меомад. Шумо ҳеҷ даъвате надоред, ки он ихтилофи назареро ҷустуҷӯ кунед, ки масъалаи озмоишкунанда нест; аммо сукути шумо худ фасоҳат аст. Ин масъаларо ман комилан равшан пеши назари худ дорам. Агар иблис метавонист касеро аз миёни мардуми худи мо дар ин мавзӯъҳо, чунон ки қасди онро кардааст, даргир созад, кори Шайтон пирӯз мешуд. Акнун кор бояд бетаъхир ба даст гирифта шавад ва ҳеҷ [ихтилофи] назаре баён нашавад.»

> "Satan would inspire those men who have gone out from us to unite with evil angels and retard our work on unimportant questions, and what rejoicing [there] would be in the camp of the enemy. Press together, press together. Let every difference be buried. Our work now is to devote all our physical and brain-nerve power to put these differences out of the way, and all harmonize. If Satan could with his great unsanctified wisdom be permitted to get the least hold, [he would rejoice].

> Шайтон он касонеро, ки аз миёни мо берун рафтаанд, бармеангехт, то бо фариштагони шарир муттаҳид шаванд ва кори моро бо масъалаҳои беаҳамият боздоранд; ва чӣ шодмонӣ дар урдугоҳи душман барпо мегашт. Ба ҳам фишурда шавед, ба ҳам фишурда шавед. Бигзор ҳар гуна ихтилоф дафн гардад. Кори мо ҳоло он аст, ки тамоми қувваи ҷисмонӣ ва тамоми нерӯи асабии мағзи худро сарф намоем, то ин ихтилофҳоро аз миён бардорем ва ҳама дар ҳамоҳангӣ бошанд. Агар ба Шайтон иҷозат дода мешуд, ки бо хиради бузурги тақдиснаёфтаи худ камтарин дастовезе ба даст орад, [ӯ шод мегардид].

> "Now, when I saw how you were working, my mind took in the whole situation and the results if you should go forward and give the parties that have left us the least chance to bring confusion into our ranks. Your lack of wisdom would be just what Satan would have it. Your loud proclamation was not under the inspiration of the Holy Spirit. I was instructed to say to you that your picking flaws in the writings of men that have been led of God is not inspired of God. And if this is the wisdom that Elder Daniells would give to the people, by no means give him an official position, for he cannot reason from cause to effect. Your silence on this subject is your wisdom. Now, everything like picking flaws in the publications of men who are not alive is not the work God has given any of you to do. For if these men—Elders Daniells and Prescott—had followed the directions given in working the cities, there would have been many, very many, convinced of the truth and converted, able men that [now] are in positions where they never will be reached.

> «Ҳоло, вақте ки ман дидам, ки шумо чӣ гуна амал карда истодаед, ақли ман тамоми вазъият ва натиҷаҳои онро дарбар гирифт, агар шумо пеш рафта, ба он шахсоне ки моро тарк кардаанд, ҳатто камтарин фурсатро барои ба вуҷуд овардани ошуфтагӣ дар саффҳои мо диҳед. Норасоии ҳикмати шумо маҳз ҳамон чизе мебуд, ки Шайтон мехоҳад. Эълони пуровози шумо зери илҳоми Рӯҳулқудс набуд. Ба ман дастур дода шуд, ки ба шумо бигӯям, ки айбҷӯӣ кардани шумо аз навиштаҳои мардоне, ки аз ҷониби Худо роҳнамоӣ шудаанд, аз Худо илҳом наёфтааст. Ва агар ин ҳикмате бошад, ки пир Даниеллс ба мардум медод, ба ҳеҷ ваҷҳ ба ӯ мақоми расмӣ надиҳед, зеро ӯ наметавонад аз сабаб ба натиҷа хулоса барорад. Хомӯшии шумо дар ин мавзӯъ ҳикмати шумост. Акнун, ҳар чизе монанди айбҷӯӣ аз нашрияҳои мардоне, ки дигар зинда нестанд, он коре нест, ки Худо ба ҳеҷ яки шумо супурда бошад. Зеро агар ин мардон — пирон Даниеллс ва Прескотт — дастурҳои додашударо ҳангоми кор дар шаҳрҳо пайравӣ карда буданд, бисёре, бисёр касон ба ҳақиқат қонеъ мегаштанд ва имон меоварданд — мардони қобил, ки [ҳоло] дар мақомҳое қарор доранд, ки ҳаргиз ба онҳо дастрасӣ пайдо нахоҳад шуд.»

> "All the world is to be regarded as one great family. And when you have such a fountain of knowledge to draw from, why have you left the world to perish for years with the testimonies given by our Lord Jesus Christ? True religion teaches us to regard every man and woman as a person to whom we can do good.

> «Тамоми ҷаҳонро бояд чун як хонаводаи бузург шуморид. Ва ҳангоме ки шумо чунин чашмаи донишро барои баргирифтан доред, чаро ҷаҳонро солҳои дароз бо шаҳодатҳое, ки Худованди мо Исои Масеҳ додааст, вогузоштаед, то ҳалок гардад? Дини ҳақиқӣ ба мо меомӯзонад, ки ба ҳар мард ва зан ҳамчун шахсе назар кунем, ки ба ӯ метавонем некӣ намоем. »

> "This has been in print many years: —A Balanced Mind,' testimony to Elder Andrews. The mind may be cultivated to become a power to know when to speak and what burdens to take up and to bear, for Christ is your teacher. And I feared greatly for you [when I saw you] exalting your wisdom and pursuing a course to bring in differences of opinion. The Lord calls for wise men who can hold their peace when it [is] wisdom for them to do so. If you would be a whole man, you need sanctification through Jesus Christ. Now there is a work just started, and let wisdom be seen in every minister, in every president of [a] conference. But here was a work for you to take hold of years ago where you were needed to lift your voice for this very work. Christ gave all His people special directions what they shall do and the things they shall not do. And there is a little time left us to work out the righteousness of the Lord. You can understand the way of the Lord. I saw your purpose of carrying things after your own devising after you were placed as president. You had thought you would do wonderful things, which would be a work God had not placed in your hands to do. Now, your work is not to oppress but to release every necessity possible if the Lord has accepted you to serve. But you have very early given evidence that wisdom and sanctified judgment have not been manifested by you. You blazed out matters that would not be received unless the Lord should give light.

> Ин солҳои бисёр дар нашр будааст: —«Ақли мутавозин», шаҳодат ба пири калисо Эндрюс. Ақл метавонад парвариш ёбад, то қуввае гардад барои донистани он ки кай бояд сухан гуфт ва кадом борҳоро бояд бардошт ва бар дӯш кашид, зеро Масеҳ Муаллими шумост. Ва ман барои шумо бисёр тарсидам [ҳангоме ки шуморо дидам], ки ҳикмати худро боло мебардоштед ва роҳеро пеш мегирифтед, то ихтилофи андешаҳо ворид шавад. Худованд мардони хирадмандро мехонад, ки метавонанд хомӯшии худро нигоҳ доранд, вақте ки барои онҳо чунин кардан ҳикмат аст. Агар шумо хоҳед инсони комил бошед, ба шумо муқаддасшавӣ ба василаи Исои Масеҳ лозим аст. Акнун коре тоза оғоз ёфтааст, ва бигзор ҳикмат дар ҳар хизматгор, дар ҳар раиси [як] конфронс дида шавад. Аммо дар ин ҷо коре буд, ки шумо бояд солҳо пеш ба он даст мезадед, дар он ҷо ки ба шумо ниёз буд, то овози худро барои ҳамин кор баланд кунед. Масеҳ ба тамоми қавми Худ дастурҳои махсус дод, ки онҳо чӣ бояд кунанд ва чӣ корҳое ҳастанд, ки набояд кунанд. Ва барои мо вақти андаке боқӣ мондааст, то адолати Худовандро ба амал барорем. Шумо метавонед роҳи Худовандро дарк кунед. Ман мақсади шуморо дидам, ки баъд аз он ки ба ҳайси раис таъйин шудед, корҳоро мувофиқи тадбири худ пеш баред. Шумо гумон мекардед, ки корҳои аҷибе анҷом хоҳед дод, ки он коре мебуд, ки Худо онро ба дасти шумо насупурда буд, то ба ҷо оваред. Акнун кори шумо зулм кардан нест, балки раҳо кардан ва баровардани ҳар ниёзи мумкин аст, агар Худованд шуморо барои хизмат пазируфта бошад. Аммо шумо хеле барвақт далел додед, ки ҳикмат ва доварии муқаддас аз ҷониби шумо зоҳир нагардидааст. Шумо масъалаҳоеро ошкоро ба миён гузоштед, ки онҳо пазируфта намешуданд, магар ин ки Худованд нур медод.

> "I have been instructed that such hasty movements should not have [been] made [such] as selecting you as president of the conference even another year. But the Lord forbids any more such hasty transactions until the matter is brought before the Lord in prayer; and as you have had the message come to you that the work of the Lord resting upon the president is a most solemn responsibility, you had no moral right to blaze out as you did upon the subject of the —Daily' and suppose your influence would decide the question. There was Elder Haskell, who has carried the heavy responsibilities, and there is Elder Irwin and several men I might mention who have the heavy responsibilities.

> «Ба ман дастур дода шудааст, ки чунин ҳаракатҳои шитобкорона, аз қабили интихоб кардани шумо ба ҳайси раиси конференсия ҳатто барои як соли дигар, набояд анҷом дода мешуданд. Вале Худованд аз ин пас ҳар гуна чунин муомилоти шитобкоронаро манъ мекунад, то он даме ки ин масъала дар дуо пеши Худованд оварда шавад; ва азбаски ба шумо ин паём расида буд, ки кори Худованд, ки бар дӯши раиси конференсия вогузор шудааст, масъулияти бисёр ҷиддӣ аст, шумо ҳеҷ ҳаққи ахлоқӣ надоштед, ки, чунон ки кардед, дар бораи мавзӯи «Daily» бо шиддат баромад намоед ва гумон кунед, ки нуфузи шумо ин масъаларо ҳал хоҳад кард. Дар он ҷо пир Ҳаскелл буд, ки масъулиятҳои сангинро бар дӯш кашидааст, ва пир Ирвин низ ҳаст, ва чандин мардони дигаре ҳастанд, ки метавонам ном барам, ки масъулиятҳои сангин бар дӯш доранд.»

> "Where was your respect for the men of age? What authority could you exercise without taking all the responsible men to weigh the matter? But let us now investigate the matter. We must now reconsider whether it is the Lord's judgment, in the face of the work that has been neglected, of showing your zeal to carry the work even another year. If you should carry the work another year with the help that shall unite with you, there should be a change take place in you and Elder Prescott. And humble your own hearts before God. The Lord will have to see in you a showing of a different experience, for if ever men needed to be reconverted at this present [time], it [is] Elder Daniells and Elder Prescott.

> «Эҳтироми шумо нисбат ба мардони солхӯрда куҷо буд? Бе он ки ҳамаи мардони масъулро барои баррасии ин масъала гирд оваред, чӣ гуна салоҳиятро метавонистед ба кор баред? Аммо акнун биёед ин масъаларо таҳқиқ кунем. Мо ҳоло бояд аз нав баррасӣ намоем, ки оё ин доварии Худованд аст, дар рӯ ба рӯи коре ки беэътино мондааст, то ғайрати худро барои пеш бурдани кор ҳатто як соли дигар нишон диҳед. Агар шумо бо кӯмаке ки бо шумо муттаҳид хоҳад шуд, корро як соли дигар пеш баред, дар шумо ва дар Элдер Прескотт бояд тағйироте ба вуҷуд ояд. Ва дилҳои худро дар ҳузури Худо фурӯтан созед. Худованд бояд дар шумо зуҳури таҷрибаи дигареро бубинад, зеро агар ҳаргиз мардоне дар ин айёми ҳозира ба бозтабдилёбӣ ниёз дошта бошанд, онҳо Элдер Даниэллс ва Элдер Прескотт мебошанд.»

> "Seven men should be chosen that are men of wisdom and through the working of the grace of God [give] evidence [of] a reconversion. For any men who are so blinded that they cannot reason from cause to effect, that they would ignore the men who have borne the responsibilities of the work and these presidents of conferences, [that] men [who] carry the work for over two years should be disregarded and such an impulsive consequence take place that men would neglect the very work kept before them for years—work the cities—and no, or but very little, attention [be] given to the old men for counsel, but proclaim the things they choose to give the people, bears its own testimony of the unsafety of the men to be entrusted with such a grand and wonderful work.

> Ҳафт мард бояд баргузида шаванд, ки мардони ҳикмат бошанд ва ба воситаи амали файзи Худо далели бозгашти навро нишон диҳанд. Зеро ҳар касоне, ки то ба он ҳад кӯр шудаанд, ки наметавонанд аз сабаб ба натиҷа андеша кунанд, ба гунае ки мардонеро, ки масъулиятҳои корро бар дӯш доштаанд, ва ин раисони конференсияҳоро нодида гиранд, [ва] мардоне, ки беш аз ду сол ин корро пеш бурдаанд, беэътиноӣ шаванд, ва чунин оқибати шитобкорона ба амал ояд, ки одамон худи он кореро, ки солҳо пеши рӯи онҳо нигоҳ дошта шуда буд — кор дар шаҳрҳо — сарфи назар кунанд, ва ба пиронсолон барои машварат ҳеҷ, ё бисёр кам, таваҷҷӯҳ дода шавад, балки чизҳоеро эълон кунанд, ки худ мехоҳанд ба мардум бидиҳанд, ин худ шаҳодати хешро бар ноамн будани чунин мардон медиҳад, ки ба чунин кори бузург ва аҷоиб бовар карда шаванд.

> "Christ is not dead. He will never suffer His work to be carried on in this strange way. Let the books alone. If any change is essential, God will have the harmony in that change consistent, but when a message has been entrusted to men with the large responsibilities involved, [God] demands faithfulness that will work by love and purify the soul. Elders Daniells and Prescott both need reconversion. A strange work has come in, and it is not in harmony with the work Christ came to our world to do; and all who are truly converted will work the works of Christ.

> «Масеҳ мурда нест. Ӯ ҳаргиз иҷозат нахоҳад дод, ки кори Ӯ ба ин тарзи аҷиб пеш бурда шавад. Китобҳоро ба ҳоли худ бигузоред. Агар ягон тағйир воқеан зарур бошад, Худо дар он тағйир ҳамоҳангии мувофиқро ба вуҷуд хоҳад овард; аммо вақте ки паём бо масъулиятҳои бузурги марбут ба он ба одамон супурда шудааст, [Худо] амонатдориро талаб мекунад, ки ба воситаи муҳаббат амал намояд ва ҷонро пок созад. Пирон Дэниелс ва Прескотт ҳар ду ба бозгашт ниёз доранд. Кори аҷибе ворид шудааст, ва он бо коре, ки Масеҳ барои анҷом додани он ба ҷаҳони мо омад, ҳамоҳанг нест; ва ҳамаи онҳое ки ба ростӣ бозгаштаанд, корҳои Масеҳро ба ҷо хоҳанд овард.»

> "We are everyone [to] work out the work which shall glorify the Father. We have come to the crisis—either to conform to the character of Jesus Christ right in this preparatory time or not attempt [it]. Elder Daniells, [you are not] to feel at liberty to let your voice be heard on high as you have done under similar circumstances. And understand, the president of a conference is not a ruler. He works in connection with the wise men who occupy the position as presidents whom God has accepted. He has not liberty to meddle with the writings in printed books from the pens that God has accepted. They are no longer to bear sway unless they show less of the ruling, dominating power. The crisis has come, for God will be dishonored.

> «Мо ҳама [вазифадорем], ки кореро анҷом диҳем, ки Падарро ҷалол диҳад. Мо ба буҳрон расидаем — ё дар худи ҳамин вақти тайёрӣ ба хислати Исои Масеҳ мувофиқ гардем, ё [умуман] ба он иқдом накунем. Пири ҷамъомад Дэниелс, [барои шумо ҷоиз нест], ки овози худро, чунон ки дар чунин ҳолатҳои мушобеҳ кардаед, ба таври ҳукмфармо баланд созед. Ва бидонед, ки раиси конфронс ҳоким нест. Ӯ дар ҳамкорӣ бо мардони хирадманде кор мекунад, ки дар мақоми раисон қарор доранд ва Худо онҳоро пазируфтааст. Ӯ озодӣ надорад, ки ба навиштаҳои дар китобҳои чопшуда аз қаламҳое, ки Худо пазируфтааст, дахолат кунад. Ба онҳо дигар иҷоза дода нашавад, ки ҳукмронӣ кунанд, магар он ки аз қудрати ҳукмрону тасаллутталаби худ камтар зоҳир намоянд. Буҳрон фаро расидааст, зеро Худо беҳурмат карда хоҳад шуд.»

> "How does the Lord look upon the unworked cities? Christ is in heaven. Now its acknowledgment is to be, —There is no kingly rule. And now is the crisis of this world. Now I am the Power to save or to destroy. Now is the time when the destiny of all is in My hands. I have given My life to save the world. And "I, if I be lifted up," the saving grace I shall impart will prove that all who will be fashioned after the divine similitude and will be one with Me shall work as I work with My power of redeeming grace.' Whoever will, [let him] take hold with his brethren to do the work given them to do when in responsible places under the counsel the Lord gives, and seek most earnestly to work in complete harmony with Him who so loved the world He gave His life a full sacrifice for the saving of the world. I speak to our ministers, that as they enter upon the work in our cities let there be a calm sacredness attending the ministry of the Word. We cannot make the proper impression upon the minds of the people if we . . . [Lower third of this page left blank.]

> «Худованд ба шаҳрҳое, ки дар онҳо коре анҷом наёфтааст, чӣ гуна менигарад? Масеҳ дар осмон аст. Акнун эътирофи он бояд чунин бошад, — ҳеҷ ҳукмронии подшоҳона вуҷуд надорад. Ва акнун буҳрони ин ҷаҳон аст. Акнун Ман Қудрате ҳастам, ки наҷот диҳам ё нобуд созам. Акнун замонест, ки сарнавишти ҳама дар дасти Ман аст. Ман ҳаёти Худро додаам, то ҷаҳонро наҷот диҳам. Ва “Ман, агар боло бардошта шавам”, файзи наҷотбахше, ки Ман ато хоҳам кард, собит хоҳад намуд, ки ҳамаи онҳое, ки мувофиқи шабоҳати илоҳӣ шакл хоҳанд гирифт ва бо Ман як хоҳанд буд, чунон кор хоҳанд кард, ки Ман бо қудрати файзи наҷотбахши Худ кор мекунам». Ҳар кӣ хоҳад, [бигзор вай] бо бародарони худ барои анҷом додани коре, ки ба онҳо супурда шудааст, даст ба даст диҳад, ҳангоме ки дар мақомҳои масъулона зери машварате, ки Худованд медиҳад, қарор доранд, ва бо ҷиддияти бештар бикӯшад, ки дар ҳамоҳангии комил бо Ӯ кор кунад, ки ҷаҳонро он қадар дӯст дошт, ки ҳаёти Худро ҳамчун қурбонии комил барои наҷоти ҷаҳон дод. Ман ба воизони худ сухан мегӯям, ки чун ба кор дар шаҳрҳои мо дохил мешаванд, бигзор оромии муқаддасе хизмати Каломро ҳамроҳӣ намояд. Мо наметавонем ба зеҳни мардум таъсири дуруст расонем, агар мо . . . [Сеяки поёнии ин саҳифа холӣ гузошта шудааст.]

> "I copy from my Diary. The truth as it is in Jesus—talk it, pray it, believe every word in its simplicity. What would you gain if mistakes are brought before the men who have departed from the faith and given heed to seducing spirits, men who were not long ago with us in the faith? Will you stand on the devil's side? Give your attention to the unworked fields. A world-wide work is before us. I was given representations of John Kellogg.

> «Ман аз Рӯзномаи худ нусхабардорӣ мекунам. Ҳақиқат, чунон ки он дар Исо аст,— онро баён кунед, барои он дуо гӯед, ҳар як калимаи онро дар содагии он бовар кунед. Агар хатоҳо пеши назари он мардоне оварда шаванд, ки аз имон рӯй гардондаанд ва ба рӯҳҳои фиребанда гӯш додаанд, мардоне ки чанде пеш бо мо дар имон буданд, шумо чӣ ба даст меовардед? Оё шумо дар ҷониби иблис хоҳед истод? Таваҷҷуҳи худро ба саҳроҳои корношуда равона кунед. Пеши рӯи мо кори умумиҷаҳонӣ қарор дорад. Ба ман дар бораи Ҷон Келлогг манзараҳо дода шуданд.»

> "A very attractive personage was representing the ideas of the specious arguments that he was presenting, sentiments different from the genuine Bible truth. And those who are hungering and thirsting after something new were advancing ideas [so specious] that Elder Prescott was in great danger. Elder Daniells was in great danger [of] becoming wrapped in a delusion that if these sentiments could be spoken everywhere it would be as a new world.

> Шахсияти басо ҷолибе андешаҳои он далелҳои фиребандаро, ки ӯ пешкаш мекард, намояндагӣ менамуд, яъне ақидаҳое, ки аз ҳақиқати аслии Китоби Муқаддас фарқ доштанд. Ва онҳое ки барои чизе нав гурусна ва ташна буданд, ақидаҳоеро [басо фиребанда] пеш мебурданд, ба гунае ки Элдер Прескотт дар хатари бузург қарор дошт. Элдер Дэниэлс дар хатари бузурги печида шудан [дар] фиребе қарор дошт, ки агар ин ақидаҳо дар ҳама ҷо баён карда шаванд, он гӯё ҷаҳони наве хоҳад буд.

> "Yes, it would, but while their minds were thus absorbed I was shown that Brother Daniells and Brother Prescott were weaving into their experience sentiments of a spiritual[istic] appearance and drawing our people to beautiful sentiments that would deceive, if possible, the very elect."

> «Бале, мешуд; лекин дар ҳоле ки зеҳни онҳо ба ин тарз машғул буд, ба ман нишон дода шуд, ки Бародар Даниэллс ва Бародар Прескотт ба таҷрибаи худ ақидаҳоеро бо зоҳири рӯҳонӣ[гароёна] медароварданд ва қавми моро ба сӯи ҳиссиёти зебое ҷалб мекарданд, ки агар имкон мебуд, ҳатто баргузидагонро низ фиреб медоданд.»

The very elect is not going to be deceived, but there are going to be people who are standing with the very elect that are going to get deceived. The very elect are the wise virgins. The foolish virgins are going to get deceived, right?

Интихобшудагони ҳақиқӣ фирефта нахоҳанд шуд, аммо касоне хоҳанд буд, ки бо интихобшудагони ҳақиқӣ истодаанд ва фирефта хоҳанд шуд. Интихобшудагони ҳақиқӣ бокирагони доно мебошанд. Бокирагони нодон фирефта хоҳанд шуд, дуруст аст?

And as the wise virgins in this time period, when the temptation is there to deceive the very elect, as the wise virgins are receiving the outpouring of the Holy Spirit, what are the foolish virgins receiving? The strong delusion of 2 Thessalonians. We will deal with that, too, in connection with the Daily.

Ва чунон ки бокирагони доно дар ин давраи замон, ҳангоме ки васваса ҳаст, то ҳатто баргузидагонро фиреб диҳад, вақте ки бокирагони доно рехтани Файзи Рӯҳулқудсро қабул мекунанд, бокирагони нодон чиро қабул мекунанд? Гумроҳии сахти 2 Таслӯникиёнро. Мо ба он низ, дар иртибот бо «Ҳаррӯза», хоҳем пардохт.

—"were weaving into their experience sentiments of a spiritual[istic] appearance and drawing our people to beautiful sentiments that would deceive, if possible, the very elect."

—«ба таҷрибаи худ андешаҳоеро бо намуди рӯҳонӣ [спиритистӣ] дарҳам мебофтанд ва қавми моро ба сӯи эҳсосоти зебое мекашиданд, ки агар мумкин мебуд, ҳатто баргузидагонро фиреб медод.»

What is the very bottom line of spiritualism?

Моҳияти аслии спиритизм чист?

When it comes to the story of King Saul, what did Samuel say? "Rebellion is as witchcraft." Rebellion is witchcraft.

Дар бораи достони шоҳ Шоул, Самуил чӣ гуфт? «Исён мисли ҷодугарист». Исён ҷодугарист.

Where does Saul end up?

Шоул дар куҷо анҷом меёбад?

FROM THE AUDIENCE: With the witch of Endor.

АЗ АУДИТОРИЯ: Бо ҷодугари зан аз Эндор.

With the witch of Endor.

Бо ҷодугари Эн-Дор.

What was it that King Sault did to produce this train of events that leads him to the witch of Endor? He set his word above God's Word. He had been told what to do, but he went ahead and he did what he wanted to do.

Подшоҳ Шоул чӣ коре кард, ки ин силсилаи воқеаҳоро ба вуҷуд овард, ки ӯро ба назди ҷодугари Эндор бурд? Ӯ сухани худро аз Каломи Худо боло гузошт. Ба ӯ гуфта шуда буд, ки чӣ бояд кунад, аммо ӯ пеш рафт ва он чиро, ки худ мехост, ба ҷо овард.

The very bottom line of spiritualism is placing your word above God's Word. That is where it all starts. That is witchcraft.

Таҳи поёнии спиритизм ин аст, ки сухани худро болотар аз Каломи Худо қарор диҳед. Ҳама чиз аз ҳамин ҷо оғоз меёбад. Ин аст ҷодугарӣ.

Witchcraft is identifying how Satan brings you under his influence. How he entrances you it is a magical term dealing with magical deception.

Ҷодугарӣ шинохтани он аст, ки чӣ гуна Шайтон туро зери нуфузи худ меоварад. Чӣ гуна ӯ туро афсун мекунад — ин истилоҳи сеҳриест, ки ба фиреби сеҳрӣ марбут аст.

When you are bewitched, who is the first to become bewitched? The witch. It all starts when I place my word above God's Word. That is witchcraft, that is rebellion, and I am the one that has become bewitched. And that is what happened to Daniells and Prescott.

Ҳангоме ки ту ҷодузада мешавӣ, нахустин касе ки ҷодузада мегардад, кист? Ҷодугар. Ҳама чиз аз он оғоз меёбад, ки ман сухани худро болотар аз Каломи Худо қарор медиҳам. Ин ҷодугарист, ин исён аст, ва ман ҳамон касе ҳастам, ки ҷодузада шудааст. Ва маҳз ҳамин чиз бо Daniells ва Prescott рӯй дод.

And what sentiments were Daniells and Prescott trying to bring in when this was happening? A wrong view of the Daily.

Ва дар айни замон, Даниэлс ва Прескотт мекӯшиданд, ки чӣ гуна ақидаҳоро ворид созанд? Як назари нодуруст дар бораи «Доимӣ».

And what is the true view of the Daily? Is that it is Paganism, and Paganism is the religion of self-exaltation. It is a religion that began in the courts of Heaven when Satan, when Satan, set his word above God's Word and introduced into the history of mankind the mystery of iniquity.

Ва назари ҳақиқӣ дар бораи «Ҳамешагӣ» чист? Оё он бутпарастист, ва бутпарастӣ дини худболо бардоштани хеш аст. Ин дине аст, ки дар саҳнҳои Осмон оғоз ёфт, вақте ки Шайтон, вақте ки Шайтон, сухани худро болотар аз Каломи Худо гузошт ва ба таърихи инсоният сирри шароратро ворид сохт.

The mystery of iniquity is Satan's work in bewitching us. It is Satan's work in getting us to place our word or his word above God's Word.

Сирри бадӣ амали Шайтон аст дар афсункор сохтани мо. Ин амали Шайтон аст, ки моро водор месозад, то сухани худро ё сухани ӯро болотар аз Каломи Худо қарор диҳем.

Do you follow my thought?

Оё андешаи маро пайравӣ мекунед?

Look up iniquity. It will define iniquity in Strong's Concordance. And when you take it down to the root word, what is the root word for iniquity? Alpha, alpha. That is the Alpha Apostasy.

«Гуноҳ»-ро ҷустуҷӯ кунед. Он «гуноҳ»-ро дар Конкорданси Стронг муайян хоҳад кард. Ва ҳангоме ки шумо онро то калимаи решагӣ поён мебаред, калимаи решагии «гуноҳ» чист? Алфа, алфа. Ин аст муртадии Алфа.

When were Daniells and Prescott pushing this foolish view? In the time period of the Alpha Apostasy.

Даниелс ва Прескотт ин назариёти аҳмақонаро кай тарғиб мекарданд? Дар давраи замонии Осиятии Алфа.

So, do not miss what Sister White is saying here about deceiving the very elect and about reading Ezekiel 28. She knew what was going on. She knew that this Daily thing is something that is not only wrong doctrinally but it requires those who are going to preach the wrong view of the Daily to place their word above God's Word and puts them in the position where they are bewitched; and, therefore, they are a tool in the hand of Satan to bewitch others with their rebellion.

Пас, он чиро ки Хоҳар Уайт дар ин ҷо дар бораи фиреб додани баргузидагони маҳз ва дар бораи хондани Ҳизқиёл 28 мегӯяд, аз даст надиҳед. Ӯ медонист, ки чӣ рух дода истодааст. Ӯ медонист, ки ин мавзӯи «Ҳамешагӣ» чизест, ки на танҳо аз ҷиҳати таълимотӣ нодуруст аст, балки аз онҳое ки мехоҳанд назари нодурусти «Ҳамешагӣ»-ро мавъиза кунанд, талаб мекунад, ки сухани худро болотар аз Каломи Худо гузоранд ва онҳоро дар мавқее қарор медиҳад, ки ҷодузада шудаанд; ва, бинобар ин, онҳо дар дасти Шайтон абзоре мешаванд, то бо исёни худ дигаронро низ ҷоду кунанд.

> "I have to trace with my pen [the fact] that these brethren would see defects in their delusive ideas that would place the truth in an uncertainty; and [yet] they [would] stand out as [if they had] great spiritual discernment. Now I am to tell them [that] when I was shown this matter,"

> «Ман бояд бо қалами худ [ин ҳақиқатро] қайд намоям, ки ин бародарон дар андешаҳои фиребандаи худ нуқсонҳоеро медиданд, ки ҳақиқатро дар ҳолати ноустуворӣ қарор медод; ва [бо вуҷуди ин] онҳо [чунин] қомат меафрохтанд, гӯё [ки дорои] фаросати бузурги рӯҳонӣ бошанд. Акнун ман бояд ба онҳо бигӯям, [ки] вақте ин масъаларо ба ман нишон доданд,»

People say, "Oh, Ellen White, she doesn't have a position on the Daily."

Мардум мегӯянд: «Оҳ, Эллен Уайт, вай нисбат ба “Доимӣ” мавқеъе надорад».

> "when I was shown this matter when Elder Daniells was lifting up his voice like a trumpet in advocating his ideas of the —Daily,' the after results were presented. Our people were becoming confused. I saw the result, and then there were given me cautions that if Elder Daniells without respect to the outcome should thus be impressed and let himself believe he was under the inspiration of God,"—

> «Вақте ки ин масъала ба ман нишон дода шуд, замоне буд, ки бародар Даниэлс овози худро мисли карнай баланд мекард ва ақидаҳои худро дар бораи «Ҳамешагӣ» ҳимоят менамуд; натиҷаҳои баъдина низ ба ман нишон дода шуданд. Қавми мо ба сардаргумӣ гирифтор мегардид. Ман натиҷаро дидам, ва он гоҳ ба ман ҳушдорҳо дода шуданд, ки агар бародар Даниэлс, бе таваҷҷӯҳ ба оқибат, ба чунин таъсир таслим гардад ва худро бовар кунонад, ки зери илҳоми Худо қарор дорад,»—

This is spiritualism. He has placed his word above God's Word. He is believing that he is being inspired by God.

Ин спиритуализм аст. Ӯ каломи худро аз Каломи Худо болотар гузоштааст. Ӯ бовар дорад, ки аз ҷониби Худо илҳом гирифта истодааст.

> "that if Elder Daniells without respect to the outcome should thus be impressed and let himself believe he was under the inspiration of God, skepticism would be sown among our ranks everywhere, and we should be where Satan would carry his messages. Set unbelief and skepticism would be sown in human minds, and strangecrops of evil would take the place of truth. Ms 67, 1910, 1–8. Manuscript Release, volume 20, 17–22.

> «ки агар Элдер Даниэлс, бидуни таваҷҷуҳ ба натиҷа, чунин таъсирпазир гардад ва бигзорад, ки худ бовар кунад зери илҳоми Худо қарор дорад, шакку шубҳа дар миёни сафи мо дар ҳама ҷо кошта мешуд, ва мо ба ҷое мерасидем, ки Шайтон паёмҳои худро мебурд. Беимонӣ ва шакку шубҳаи устувор дар зеҳнҳои инсонӣ кошта мешуд, ва ҳосилоти бегонаи шарорат ҷойи ҳақиқатро мегирифт. Ms 67, 1910, 1–8. Manuscript Release, volume 20, 17–22.»

The strange crops of evil are growing all over Adventism today.

Ҳосилоти ғайриоддии шарорат имрӯз дар тамоми адвентизм рӯ ба рушд аст.

Ellen White places her endorsement on the Pioneer understanding of the 2520.

Эллен Уайт фаҳмиши Пионерҳоро дар бораи 2520 ҷонибдорӣ мекунад.

Ellen White places her endorsement on the Pioneer understanding that the Daily in the Book of Daniel represents Paganism.

Эллен Уайт тасдиқи худро бар фаҳмиши Пешқадамон мегузорад, ки «Ҳаррӯза» дар Китоби Дониёл рамзи бутпарастӣ мебошад.

Back to Articles