Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Five

Китоби Дониёл — шумораи яксаду шасту панҷум

Unveiling the Prophetic Tapestry: From Alexander the Great to Modern Rome

Ошкор сохтани қолини нубувватӣ: Аз Искандари Мақдунӣ то Руми муосир

Author

Jeff Pippenger

Published

March 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We will now consider the history that took place in the aftermath of Alexander the Great’s sudden death, which represents the year 538 unto the time of the end in 1798.

Акнун мо таърихеро, ки пас аз марги ногаҳонии Искандари Мақдунӣ ба вуқуъ пайваст, баррасӣ хоҳем кард, ки он солҳои аз 538 то замони анҷомро дар соли 1798 ифода мекунад.

> And when he shall stand up, his kingdom shall be broken, and shall be divided toward the four winds of heaven; and not to his posterity, nor according to his dominion which he ruled: for his kingdom shall be plucked up, even for others beside those. And the king of the south shall be strong, and one of his princes; and he shall be strong above him, and have dominion; his dominion shall be a great dominion. And in the end of years they shall join themselves together; for the king’s daughter of the south shall come to the king of the north to make an agreement: but she shall not retain the power of the arm; neither shall he stand, nor his arm: but she shall be given up, and they that brought her, and he that begat her, and he that strengthened her in these times. But out of a branch of her roots shall one stand up in his estate, which shall come with an army, and shall enter into the fortress of the king of the north, and shall deal against them, and shall prevail: And shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold; and he shall continue more years than the king of the north. So the king of the south shall come into his kingdom, and shall return into his own land. Daniel 11:4–9.

> Ва ҳангоме ки ӯ бархезад, салтанаташ шикаста хоҳад шуд ва ба сӯи чор боди осмон тақсим хоҳад гашт; ва на ба насли ӯ, ва на мувофиқи ҳукмронии ӯ, ки бо он салтанат меронд; зеро салтанаташ решакан хоҳад шуд ва ба дигарон, ғайр аз онҳо, хоҳад расид. Ва подшоҳи ҷануб қавӣ хоҳад шуд, ва яке аз мирони ӯ; ва ӯ аз вай қавитар хоҳад шуд ва ҳукмронӣ хоҳад кард; ҳукмронии ӯ ҳукмронии бузурге хоҳад буд. Ва дар охири солҳои муайян онҳо бо ҳам хоҳанд пайваст; зеро духтари подшоҳи ҷануб назди подшоҳи шимол хоҳад омад, то созишнома барқарор кунад; вале ӯ қудрати бозуро нигоҳ дошта нахоҳад тавонист; ва на ӯ пойдор хоҳад монд, ва на бозуи ӯ; балки ӯ таслим карда хоҳад шуд, ва онҳое ки ӯро оварданд, ва он ки ӯро ба дунё овард, ва он ки дар он айём ӯро тақвият медод. Аммо аз шохае аз решаҳои ӯ касе дар мақоми ӯ бар хоҳад хост, ки бо лашкар хоҳад омад, ва ба қалъаи подшоҳи шимол дохил хоҳад шуд, ва бар зидди онҳо амал хоҳад кард, ва ғолиб хоҳад омад; Ва ҳамчунин худоёни онҳоро, бо миронашон ва бо зарфҳои гаронбаҳои нуқра ва тиллояшон, асирона ба Миср хоҳад бурд; ва ӯ солҳои бештар аз подшоҳи шимол бақо хоҳад дошт. Пас подшоҳи ҷануб ба мамлакати худ хоҳад омад, ва ба замини худ боз хоҳад гашт. Дониёл 11:4–9.

Eventually, after Alexander the Great’s kingdom was broken, those who struggled for control of the former kingdom devolved into two primary kingdoms. The one kingdom controlling the south of Alexander’s former empire and the other controlling the north. From that point on in the prophetic narrative they are identified simply as the king of the south and the king of the north. Once the struggle for world dominance has reached the point where it is only portrayed between the king of the north and the south, the symbols of those two kingdoms continue through the entire chapter.

Ниҳоят, баъд аз он ки салтанати Искандари Макдунӣ шикаста шуд, онҳое ки барои ба даст овардани ҳокимият бар салтанати собиқ мубориза мебурданд, ба ду салтанати асосӣ тақсим гардиданд: яке бар ҷануби империяи пешини Искандар ҳукмрон буд, ва дигаре бар шимол. Аз ҳамон лаҳза ба баъд, дар ривояти нубувватӣ онҳо танҳо ҳамчун подшоҳи ҷануб ва подшоҳи шимол муаррифӣ мегарданд. Вақте ки мубориза барои ҳукмронии ҷаҳонӣ ба он марҳила мерасад, ки танҳо миёни подшоҳи шимол ва подшоҳи ҷануб тасвир карда мешавад, рамзҳои он ду салтанат дар тамоми ин боб идома меёбанд.

In verse five, the king of the south is established, and he is strong, but the king of the north is also strong and his kingdom is larger. Then in verse six, the king of the south proposes an alliance with the northern kingdom. The peace treaty is secured by the king of the south giving his daughter to the king of the north, so the king of the north could marry her and ratify their alliance with a family bond. The king of the north agreed, and set aside his wife, and married the princess from the south, and the alliance was initiated.

Дар ояти панҷум подшоҳи ҷануб барқарор мешавад, ва ӯ қавӣ аст, аммо подшоҳи шимол низ қавӣ аст ва салтанати ӯ бузургтар аст. Сипас, дар ояти шашум, подшоҳи ҷануб бо салтанати шимол иттиҳод пешниҳод мекунад. Паймони сулҳ ба воситаи он устувор мегардад, ки подшоҳи ҷануб духтари худро ба подшоҳи шимол медиҳад, то подшоҳи шимол ӯро ба занӣ бигирад ва иттиҳоди онҳоро бо пайванди хонаводагӣ тасдиқ намояд. Подшоҳи шимол розӣ шуд, зани худро канор гузошт ва бо маликадухтари ҷануб издивоҷ кард, ва иттиҳод оғоз ёфт.

Eventually the southern princess bears a male-child, but ultimately the northern king grew tired of his new wife, and set her aside, as he had done with his first wife, and takes his first wife back, but as soon as the original wife is restored, and has opportunity, she kills the king of the north, his southern bride, her child, and her entire Egyptian entourage. The act of the original wife murdering the southern princess and her child enrages the southern princesses family, and one of her brothers raises up an army and attacks the northern kingdom.

Ниҳоят, маликаи ҷануб писаре ба дунё меоварад, аммо дар охир подшоҳи шимол аз ҳамсари нави худ хаста мешавад ва ӯро, чунон ки бо зани аввали худ карда буд, канор мегузорад ва зани аввали худро боз пас мегирад; вале ҳамин ки зани аслӣ барқарор карда мешавад ва фурсат меёбад, вай подшоҳи шимол, арӯси ҷанубии ӯ, фарзанди ӯ ва тамоми ҳамроҳони мисрии ӯро ба қатл мерасонад. Амали зани аслӣ, ки маликаи ҷануб ва фарзанди ӯро мекушад, хонадони маликаи ҷанубро ба хашм меорад, ва яке аз бародарони ӯ лашкаре бармехезонад ва ба подшоҳии шимол ҳамла мекунад.

The southern army prevails over the northern king, and the first wife that murdered the northern king, his southern bride and child is then executed. The original wife’s son, who had been installed as the ruling king of the north at the death of his father, is captured and carried back to Egypt by the southern king, along with some Egyptian artifacts and idols that had been taken from the southern kingdom by the northern kingdom in earlier battles. Once in Egypt the captured northern king falls from a horse and dies. Uriah Smith identifies the history as follows.

Қӯшуни ҷанубӣ бар подшоҳи шимолӣ ғолиб меояд, ва зани аввала, ки подшоҳи шимолиро ба қатл расонда буд, ҳамчунин арӯси ҷанубии ӯ ва кӯдакаш баъдан эъдом карда мешаванд. Писари зани аслӣ, ки ҳангоми марги падараш ҳамчун подшоҳи ҳокими шимол таъйин шуда буд, аз ҷониби подшоҳи ҷанубӣ асир гирифта шуда, ҳамроҳ бо баъзе ашёи мисрӣ ва бутҳое, ки подшоҳии шимолӣ дар ҷангҳои пешин аз салтанати ҷанубӣ гирифта буд, боз ба Миср бурда мешавад. Ҳангоме ки дар Миср аст, подшоҳи асири шимолӣ аз асп меафтад ва мемирад. Урия Смит ин таърихро ба таври зерин муайян мекунад.

> “‘VERSE 6. And in the end of years they shall join themselves together; for the king’s daughter of the south shall come to the king of the north to make an agreement: but she shall not retain the power of the arm; neither shall he stand, nor his arm; but she shall be given up, and they that brought her, and he that begat her, and he that strengthened her in these times.’

> «ОЯТИ 6. Ва дар охири солҳо бо ҳам пайваста хоҳанд шуд; зеро духтари подшоҳи ҷануб назди подшоҳи шимол хоҳад омад, то аҳднома барқарор намояд; аммо ӯ қуввати бозуро нигоҳ дошта наметавонад; ва на ӯ пойдор хоҳад монд, ва на бозуи ӯ; балки ӯ таслим карда хоҳад шуд, ва онҳое ки ӯро оварда буданд, ва он ки ӯро ба дунё овард, ва он ки ӯро дар ин айём тақвият медод.»

> “There were frequent wars between the kings of Egypt and Syria. Especially was this the case with Ptolemy Philadelphus, the second king of Egypt, and Antiochus Theos, third king of Syria. They at length agreed to make peace upon condition that Antiochus Theos should put away his former wife, Laodice, and her two sons, and should marry Berenice, the daughter of Ptolemy Philadelphus. Ptolemy accordingly brought his daughter to Antiochus, bestowing with her an immense dowry.

> Дар миёни подшоҳони Миср ва Сурия ҷангҳои пайдарпай рух медоданд. Хусусан ин ҳолат дар замони Птолемей Филаделфус, подшоҳи дуюми Миср, ва Антиохус Теос, подшоҳи сеюми Сурия, ба вуқӯъ меомад. Ниҳоят онҳо розӣ шуданд, ки ба шарте сулҳ барқарор кунанд, ки Антиохус Теос зани пешини худ, Лаодиса, ва ду писари ӯро канор ниҳад ва Береника, духтари Птолемей Филаделфусро, ба занӣ гирад. Бинобар ин, Птолемей духтари худро назди Антиохус овард ва бо ӯ маҳри бисёр бузурге бахшид.

> “‘But she shall not retain the power of the arm;’ that is, her interest and power with Antiochus. And so it proved; for some time shortly after, in a fit of love, Antiochus brought back his former wife, Laodice, and her children, to court again. Then says the prophecy, ‘Neither shall he [Antiochus] stand, nor his arm,’ or seed. Laodice, being restored to favor and power, feared lest, in the fickleness of his temper, Antiochus should again disgrace her, and recall Berenice; and conceiving that nothing short of his death would be an effectual safeguard against such a contingency, she caused him to be poisoned shortly after. Neither did his seed by Berenice succeed him in the kingdom; for Laodice so managed affairs as to secure the throne for her eldest son, Seleucus Callinicus.

> «“Лекин у қўлнинг қудратини сақлаб қолмайди”; яъни Антиохус ҳузуридаги унинг манфаати ва нуфузини. Ва ҳақиқатда ҳам шундай бўлди; орадан кўп ўтмай, муҳаббат ҳуружи таъсирида Антиохус аввалги хотини Лаодикани ва унинг болаларини яна саройга қайтарди. Сўнг башорат шундай дейди: “На у [Антиохус] тура олади, на унинг қўли”, ёки зурриёти. Лаодика, яна марҳамат ва ҳокимиятга тиклангач, Антиохус ўз табиатининг беқарорлиги туфайли уни яна шарманда қилиб, Берениκани чақириб келтиришидан қўрқди; ва бундай эҳтимолдан самарали ҳимоя фақат унинг ўлими билангина таъминланади, деб ўйлаб, кўп ўтмай уни заҳарлатиб ўлдирди. Шунингдек, Береникадан бўлган унинг зурриёти ҳам подшоҳликда унга ворис бўлмади; чунки Лаодика ишлар¬ни шундай бошқардики, тахтни ўзининг катта ўғли Селевк Каллиник учун таъминлади.»

> “But such wickedness could not long remain unpunished, as the prophecy further predicts, and further history proves.

> «Аммо чунин шарорат наметавонист дер замон беҷазо бимонад, чунон ки пешгӯӣ минбаъд пешбинӣ мекунад ва таърихи баъдӣ исбот менамояд.

> “‘VERSE 7. But out of a branch of her roots shall one stand up in his estate, which shall come with an army, and shall enter into the fortress of the king of the north, and shall deal against them, and shall prevail: 8. And shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold; and he shall continue more years than the king of the north. 9. So the king of the south shall come into his kingdom, and shall return into his own land.’

> «ОЯТИ 7. Аммо аз навдаи решаҳои вай яке ба мақоми ӯ бармехезад, ки бо лашкар хоҳад омад ва ба қалъаи подшоҳи шимол дохил хоҳад шуд, ва бар зидди онҳо амал хоҳад кард, ва ғолиб хоҳад омад; 8. Ва низ худоёни онҳоро, бо мирони онҳо ва бо зарфҳои гаронбаҳои нуқрагин ва тиллоии онҳо, асирона ба Миср хоҳад бурд; ва ӯ аз подшоҳи шимол солҳои бештар хоҳад поид. 9. Пас подшоҳи ҷануб ба подшоҳии худ хоҳад омад ва ба замини худ боз хоҳад гашт».

> “This branch out of the same root with Berenice was her brother, Ptolemy Euergetes. He had no sooner succeeded his father, Ptolemy Philadelphus, in the kingdom of Egypt, than, burning to avenge the death of his sister, Berenice, he raised an immense army, and invaded the territory of the king of the north, that is, of Seleucus Callinicus, who, with his mother, Laodice, reigned in Syria. And he prevailed against them, even to the conquering of Syria, Cilicia, the upper parts beyond the Euphrates, and almost all Asia. But hearing that a sedition was raised in Egypt requiring his return home, he plundered the kingdom of Seleucus, took forty thousand talents of silver and precious vessels, and two thousand five hundred images of the gods. Among these were the images which Cambyses had formerly taken from Egypt and carried into Persia. The Egyptians, being wholly given to idolatry, bestowed upon Ptolemy the title of Euergetes, or the Benefactor, as a compliment for his having thus, after many years, restored their captive gods.

> «Ин шохаи аз ҳамон реша бо Береника баромада бародари ӯ, Птолемей Эвергет, буд. Ҳамин ки ӯ пас аз падараш, Птолемей Филаделф, бар тахти подшоҳии Миср нишаст, аз шӯри интиқоми хуни хоҳараш Береника оташ гирифта, лашкари азиме барпо намуд ва ба қаламрави подшоҳи шимол, яъне Селевки Каллиник, ки бо модараш Лаодика дар Сурия подшоҳӣ мекард, ҳамла овард. Ва бар онҳо дастболо шуд, то ба дараҷае ки Сурия, Киликия, навоҳии болоии он сӯи Фурот ва қариб тамоми Осиёро фатҳ кард. Аммо чун шунид, ки дар Миср ошӯбе бархостааст ва бозгашти ӯро ба ватан талаб мекунад, салтанати Селевкро тороҷ намуд ва чиҳил ҳазор талант нуқра, ва зарфҳои гаронбаҳо, ва ду ҳазору панҷсад сурати худоёнро гирифт. Дар миёни инҳо суратҳое буданд, ки Қамбиз пештар аз Миср гирифта, ба Форс бурда буд. Мисриён, ки тамоман ба бутпарастӣ дода шуда буданд, ба Птолемей, ҳамчун арзи эҳтиром барои он ки вай баъд аз солҳои бисёр худоёни асири онҳоро чунин бозгардонд, лақаби Эвергет, яъне Некӯкор, доданд.»

> “This, according to Bishop Newton, is Jerome’s account, extracted from ancient historians, but there are authors still extant, he says, who confirm several of the same particulars. Appian informs us that Laodice having killed Antiochus, and after him both Berenice and her child, Ptolemy, the son of Philadelphus, to revenge those murders, invaded Syria, slew Laodice, and proceeded as far as Babylon. From Polybius we learn that Ptolemy, surnamed Euergetes, being greatly incensed at the cruel treatment of his sister, Berenice, marched with an army into Syria, and took the city of Seleucia, which was kept for some years afterward by garrisons of the kings of Egypt. Thus did he enter into the fortress of the king of the north. Polyaenus affirms that Ptolemy made himself master of all the country from Mount Taurus as far as to India, without war or battle; but he ascribes it by mistake to the father instead of the son. Justin asserts that if Ptolemy had not been recalled into Egypt by a domestic sedition, he would have possessed the whole kingdom of Seleucus. The king of the south thus came into the dominion of the king of the north, and returned to his own land, as the prophet had foretold. And he also continued more years than the king of the north; for Seleucus Callinicus died in exile, of a fall from his horse; and Ptolemy Euergetes survived him for four or five years.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 250–252.

> «Ин, ба қавли усқуф Нютон, ривояти Иероним аст, ки аз таърихнигорони қадим иқтибос шудааст; вале, ба гуфтаи ӯ, ҳанӯз ҳам муаллифоне мавҷуданд, ки чандин ҷузъиёти ҳамон воқеаро тасдиқ мекунанд. Аппиан ба мо хабар медиҳад, ки Лаодика, пас аз он ки Антиохусро кушт ва баъд аз ӯ ҳам Береника ва ҳам фарзанди ӯро ба қатл расонд, Птолемей, писари Филаделфус, барои интиқоми он қатлҳо ба Сурия ҳамла бурд, Лаодикаро кушт ва то Бобил пеш рафт. Аз Полибий меомӯзем, ки Птолемей, ки лақаби Эвергетес дошт, аз бадрафтории бераҳмона нисбат ба хоҳараш Береника сахт ба ғазаб омада, бо лашкаре ба Сурия юриш овард ва шаҳри Селевкияро тасарруф кард, ки баъд аз он чанд сол аз ҷониби гарнизонҳои подшоҳони Миср нигоҳ дошта мешуд. Ҳамин тавр ӯ ба қалъаи подшоҳи шимол дохил шуд. Полиэнус таъкид мекунад, ки Птолемей худро бе ҷанг ё набард ҳокими тамоми сарзамин аз кӯҳи Таврус то Ҳиндустон гардонид; аммо ӯ инро иштибоҳан ба падар нисбат медиҳад, на ба писар. Юстин изҳор медорад, ки агар Птолемей ба сабаби ошӯби дохилӣ ба Миср бозхонده намешуд, ӯ тамоми салтанати Селевкусро соҳиб мешуд. Ҳамин тавр, подшоҳи ҷануб ба ҳукмронии подшоҳи шимол дохил шуд ва ба замини худ бозгашт, чунон ки набӣ пешгӯӣ карда буд. Ва ӯ инчунин аз подшоҳи шимол солҳои бештар зиндагӣ кард; зеро Селевкус Каллиникус дар табъид, бар асари афтидан аз аспи худ, мурд; ва Птолемей Эвергетес аз ӯ чор ё панҷ сол бештар зинда монд». Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 250–252.

A prophetic characteristic of Rome, and therefore the king of the north, is that in order to be established upon the throne, three geographical obstacles must be conquered. The first king of the north in the aftermath of Alexander’s broken kingdom was established by Seleucus Nicator who had served as a general to Ptolemy (the king of the south) for a little while between 316 and 312 BC. Verse five addresses this fact when it states, “And the king of the south shall be strong, and one of his princes; and he shall be strong above him.” Ptolemy was the king of the south, and he had a general (one of his princes), that was destined to become stronger than Ptolemy, and the final phrase of verse five says, “and have dominion; his dominion shall be a great dominion.” Ptolemy’s general Seleucus was to become the first king of the north. But for Seleucus to become the king of the north, he would need to separate from the southern king, and thereafter conquer three geographical areas.

Хусусияти нубувватии Рум, ва бинобар ин подшоҳи шимол, дар он аст, ки барои барқарор шудан бар тахт, бояд се монеаи ҷуғрофӣ фатҳ карда шаванд. Аввалин подшоҳи шимол дар пайомади шикастани салтанати Искандар ба воситаи Селевк Ниқотор, ки муддати кӯтоҳе миёни солҳои 316 ва 312 то милод ҳамчун сарлашкаре барои Птолемей (подшоҳи ҷануб) хизмат карда буд, барқарор гардид. Ояти панҷум ба ин воқеият ишора мекунад, вақте мегӯяд: «Ва подшоҳи ҷануб қавӣ хоҳад шуд, ва яке аз амирони ӯ; ва вай аз ӯ қавитар хоҳад шуд». Птолемей подшоҳи ҷануб буд, ва ӯ сарлашкаре дошт (яке аз амирони ӯ), ки муқаддар буд аз Птолемей қавитар гардад, ва ибораи поёнии ояти панҷум мегӯяд: «ва ҳукмронӣ хоҳад кард; ҳукмронии ӯ ҳукмронии бузурге хоҳад буд». Сарлашкари Птолемей — Селевк — мебоист аввалин подшоҳи шимол гардад. Аммо барои он ки Селевк подшоҳи шимол гардад, ӯ бояд аз подшоҳи ҷануб ҷудо мешуд ва баъд аз он се минтақаи ҷуғрофиро фатҳ мекард.

The first area conquered by Seleucus was the East in 301 BC. He then conquered the West (that had been held by Cassander’s successor) in 286 BC, and he then took his third territory in the North when he conquered Lysimachus in 281 BC. The king of the north was established on the throne in 281 BC.

Аввалин минтақае ки Селевк забт кард, Шарқ буд, дар соли 301 то м. Сипас ӯ Ғарбро (ки дар ихтиёри ҷонишини Кассандр буд) дар соли 286 то м. забт намуд, ва баъд қаламрави сеюми худро дар Шимол, ҳангоме ки Лисимахусро дар соли 281 то м. мағлуб кард, ба даст овард. Подшоҳи шимол дар соли 281 то м. бар тахт устувор гардонида шуд.

The peace treaty that was later formed with the southern king occurred in 252 BC. Six years later in 246 BC, Berenice (the southern princess), her son, and all her entourage were put to death. The southern king thereafter captured Laodice’s son, Seleucus Callinicus and took him back with him to Egypt, where he died falling from a horse. The reign of the first king of the north was from 281 BC until 246 BC, which equates to thirty-five years.

Аҳдномаи сулҳе, ки баъдтар бо подшоҳи ҷануб баста шуд, дар соли 252 то милод ба вуқӯъ пайваст. Шаш сол баъд, дар соли 246 то милод, Береника (маликадухтари ҷануб), писари ӯ ва тамоми атрофиёнаш ба қатл расонида шуданд. Подшоҳи ҷануб баъд аз он писари Лаодика, Селевки Каллиникро асир гирифта, бо худ ба Миср бурд, ки дар он ҷо аз асп афтода, мурд. Давраи подшоҳии нахустин подшоҳи шимол аз соли 281 то милод то соли 246 то милод давом кард, ки ба сию панҷ сол баробар аст.

The first king of the north in chapter eleven, conquered three geographical obstacles in order to be established upon the throne. Pagan Rome also conquered three geographical obstacles in order to be established upon the throne [See Daniel 8:9], and Papal Rome conquered three geographical obstacles in order to be established upon the throne [See Daniel 7:20]. Modern Rome also conquers three geographical obstacles in order to be established upon the throne [See Daniel 11:40–43].

Подшоҳи аввали шимол дар боби ёздаҳум, се монеаи ҷуғрофиро фатҳ кард, то бар тахт устувор гардад. Руми бутпараст низ се монеаи ҷуғрофиро фатҳ кард, то бар тахт устувор гардад [ниг. Дониёл 8:9], ва Руми папавӣ се монеаи ҷуғрофиро фатҳ кард, то бар тахт устувор гардад [ниг. Дониёл 7:20]. Руми муосир низ се монеаи ҷуғрофиро фатҳ мекунад, то бар тахт устувор гардад [ниг. Дониёл 11:40–43].

Once established upon the throne, the first king of the north ruled for thirty-five years. Once established upon the throne, pagan Rome ruled for a “time” (three hundred and sixty years). Once established upon the throne, papal Rome ruled for “a time, times and dividing of time” (twelve hundred and sixty years.) Once established upon the throne, modern Rome will rule for a symbolic forty-two months (also noted as “an hour”).

Пас аз барқарор шудан бар тахт, нахустин подшоҳи шимол сию панҷ сол ҳукмронӣ кард. Пас аз барқарор шудан бар тахт, Руми бутпараст барои «замон» (сесаду шаст сол) ҳукмронӣ кард. Пас аз барқарор шудан бар тахт, Руми папавӣ барои «як замон, замонҳо ва нисфи замон» (ҳазору дусаду шаст сол) ҳукмронӣ кард. Пас аз барқарор шудан бар тахт, Руми муосир барои чиҳилу ду моҳи рамзӣ (ки ҳамчунин ҳамчун «як соат» зикр шудааст) ҳукмронӣ хоҳад кард.

Sister White informs us that “much of the history recorded in Daniel chapter eleven is to be repeated.” She then quotes verses thirty-one through thirty-six, and says, “scenes similar to those described in these words will take place.” In those verses papal Rome (the abomination that maketh desolate), is “placed” upon the throne in 538, and then it persecutes God’s people for “many days” (twelve hundred and sixty years), until the first “indignation is accomplished” in 1798. The history of verses thirty-one to thirty-six is repeated in the last six verses of chapter eleven, but the history was also perfectly typified in verses five through nine.

Хоҳар Уайт моро огоҳ месозад, ки «бисёре аз таърихи дар боби ёздаҳуми Дониёл сабтшуда такрор хоҳад шуд». Сипас ӯ оятҳои сию як то сию шашро иқтибос меорад ва мегӯяд: «манзараҳое монанд ба он чи дар ин суханон тасвир шудааст, ба вуқӯъ хоҳад пайваст». Дар он оятҳо Руми папагӣ (кароҳате ки харобӣ меоварад) дар соли 538 бар тахт «нишонда мешавад» ва сипас халқи Худоро барои «рӯзҳои бисёр» (як ҳазору дусаду шаст сол) таъқиб мекунад, то он ки аввалин «қаҳр» дар соли 1798 ба анҷом расад. Таърихи оятҳои сию як то сию шаш дар шаш ояти охирини боби ёздаҳ такрор мешавад, аммо ин таърих инчунин дар оятҳои панҷ то нуҳ ба таври комил намунавор пешакӣ тасвир шуда буд.

The establishment of Seleucus as king of the north in 281 BC, aligns with the year 538. Both represent the enthronement of the king of the north at the conclusion of the conquering of three geographical obstacles. The period of papal rule is expressed in several ways; twelve hundred and sixty days, forty-two months, time, times and dividing of time, a space, and three and a half years. Seleucus’ rule was for thirty-five years, and a tenth, or a tithe, of thirty-five, is three and a half. A tenth of thirty-five years is also expressed as “three-point-five” (3.5) years. “Three and a half” is a symbol of the period of papal rule.

Дар соли 281 то милод барқарор шудани Селевк ҳамчун подшоҳи шимол ба соли 538 мувофиқат мекунад. Ҳар ду тахтнишинии подшоҳи шимолро дар анҷоми фатҳи се монеаи ҷуғрофӣ ифода мекунанд. Давраи ҳукмронии папавӣ ба чанд тарз баён шудааст: як ҳазору дусаду шаст рӯз, чилу ду моҳ, замон, замонҳо ва нисфи замон, як фосила, ва сею ним сол. Ҳукмронии Селевк сию панҷ сол буд, ва як даҳяк, ё ушри, сию панҷ, сею ним аст. Як даҳяки сию панҷ сол ҳамчунин ҳамчун «се нуқта панҷ» (3.5) сол баён мешавад. «Сею ним» рамзи давраи ҳукмронии папавӣ аст.

The papacy received its deadly wound in 1798 when the king of the south, Napoleon Bonaparte (meaning the “fortunate son”), sent his general to take the pope captive. A year later in 1799 the pope died in exile, as did the first king of the north who had also been taken into captivity by the king of the south. Seleucus Callinicus died by falling off a horse while captive in Egypt. The pope is the one who rode upon the beast. The beast represented the political system that the pope employed to accomplish his satanic works. That beast was slain in 1798, and the pope who had ridden upon and reigned over the beast died a year later. Seleucus Callinicus died falling off a horse (the beast he rode upon.) The captivity of the papacy in 1798 and 1799, was perfectly typified by the captivity of the first king of the north.

Папагӣ дар соли 1798 захми марговари худро гирифт, ҳангоме ки подшоҳи ҷануб, Наполеон Бонапарт (ба маънои «писари саодатманд»), генерали худро фиристод, то папаро асир гирад. Як сол баъд, дар соли 1799, папа дар табъид мурд, чунон ки аввалин подшоҳи шимол низ, ки ӯ ҳам аз ҷониби подшоҳи ҷануб ба асорат гирифта шуда буд, мурд. Селевк Каллиник дар ҳоли асорат дар Миср, аз асп афтода, мурд. Папа ҳамон касе буд, ки бар ҳайвон савор шуда буд. Ҳайвон низоми сиёсиро ифода мекард, ки папа онро барои анҷом додани аъмоли шайтонии худ ба кор мебурд. Он ҳайвон дар соли 1798 кушта шуд, ва папае, ки бар ҳайвон савор шуда ва бар он ҳукмронӣ мекард, як сол баъд мурд. Селевк Каллиник аз асп афтода мурд (аз ҳайвоне ки бар он савор буд.) Асорати папагӣ дар солҳои 1798 ва 1799 ба таври комил ба василаи асорати аввалин подшоҳи шимол намунавор нишон дода шуд.

What brought the wrath of the king of the south upon the northern king was a broken peace treaty, represented by the setting aside of Berenice (the southern bride) and her subsequent death at the hands of Laodice. Napoleon had entered into a peace treaty between Revolutionary France and the papal states in 1797. The treaty was named after the town of Tolentino in Ancona, Italy, where the treaty had been signed. It officially ended in February, 1798 when France took the pope captive. The reason why the treaty was disannulled was France’s effort to spread its Revolution.

Он чи подшоҳи ҷанубро бар зидди подшоҳи шимол ба ғазаб овард, аҳдномаи шикасташудаи сулҳ буд, ки бо канор гузоштани Берениса (арӯси ҷанубӣ) ва марги баъдии ӯ аз дасти Лаодиса ифода меёбад. Наполеон дар соли 1797 байни Фаронсаи Инқилобӣ ва давлатҳои папагӣ аҳдномаи сулҳ баста буд. Ин аҳднома ба номи шаҳри Толентино дар Анконаи Италия, ки дар он ҷо аҳднома ба имзо расида буд, номгузорӣ шуд. Он расман дар моҳи феврали соли 1798 ба поён расид, вақте ки Фаронса папаро асир гирифт. Сабаби бекор гардидани аҳднома кӯшиши Фаронса барои паҳн кардани Инқилоби худ буд.

Napoleon’s General Duphot, was in Rome in 1797 as part of the French expeditionary force sent by the Directory, the ruling government of France at the time. The purpose of the French expedition to Italy, which included General Duphot’s presence in Rome, was to support the Roman Republic, a short-lived client state established by French revolutionary forces in the Italian Peninsula. The French were actively involved in supporting revolutionary movements and spreading revolutionary ideals across Europe during this period. In Italy, they sought to overthrow monarchies and establish republics modeled after the French Republic.

Генерали Наполеон Дюфо соли 1797 дар Рум ҳамчун қисми қувваҳои экспедитсионии Фаронса ҳузур дошт, ки онҳоро Директория — ҳукумати ҳокими Фаронса дар он замон — фиристода буд. Ҳадафи экспедитсияи Фаронса ба Итолиё, ки ҳузури генерал Дюфо дар Румро низ дар бар мегирифт, дастгирии Ҷумҳурии Рум буд, ки давлати вобастаи кӯтоҳумре буд ва аз ҷониби нерӯҳои инқилобии Фаронса дар нимҷазираи Итолиё таъсис ёфта буд. Фаронсаҳо дар ин давра дар дастгирии ҳаракатҳои инқилобӣ ва густариши ормонҳои инқилобӣ дар саросари Аврупо фаъолона ширкат меварзиданд. Дар Итолиё онҳо мекӯшиданд монархияҳоро сарнагун созанд ва ҷумҳуриҳоеро бар пояи намунаи Ҷумҳурии Фаронса таъсис диҳанд.

Duphot’s presence and actions in Rome provoked opposition from conservative factions, including supporters of the Papal States and local aristocrats. In December, 1797, during a confrontation between French troops and supporters of the Papal States, General Duphot was assassinated, and thus the pretense for Napoleon to send General Berthier to take the pope captive the next year was established. A broken peace treaty between the kings of the south and north provided the motivation in both histories for the king of the north being taken captive by the king of the south.

Ҳузур ва амалҳои Дюфо дар Рум муқовимати гурӯҳҳои муҳофизакор, аз ҷумла тарафдорони Давлатҳои Папавӣ ва ашрофони маҳаллиро, барангехт. Дар моҳи декабри соли 1797, ҳангоми рӯёрӯйӣ миёни қӯшунҳои фаронсавӣ ва тарафдорони Давлатҳои Папавӣ, генерал Дюфо ба қатл расонида шуд, ва ба ин тартиб баҳона барои он ки Наполеон дар соли баъдӣ генерал Бертьеро фиристад, то попро ба асорат барад, фароҳам гардид. Шикастани паймони сулҳ миёни подшоҳони ҷануб ва шимол дар ҳар ду таърих ангезае фароҳам овард, то подшоҳи шимол аз ҷониби подшоҳи ҷануб ба асорат гирифта шавад.

Verse eight says, “shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold.” When Ptolemy returned to Egypt in fulfillment of this verse, the Egyptians gave him the title of “Euergetes” (the Benefactor), as a compliment for his work in returning their idols and artifacts that had previously taken from them by the king of the north. In 1798, the plundering of Rome by the French took place. On one day alone the historians record that five hundred horse-drawn vehicles, under a strong military guard, was seen leaving the city.

Ояти ҳаштум мегӯяд: «ва худоёни онҳоро бо мирони онҳо ва бо зарфҳои гаронбаҳои нуқра ва тиллояшон асирона ба Миср хоҳад бурд». Вақте ки Птолемей, дар иҷрои ин оят, ба Миср бозгашт, мисриён ба ӯ унвони «Эвергет» (Некукор)-ро доданд, ҳамчун арҷгузорӣ ба кори ӯ дар бозгардондани бутҳо ва осори онҳо, ки пештар подшоҳи шимол аз онҳо гирифта буд. Соли 1798 ғорати Рум аз ҷониби фаронсавиён ба амал омад. Таърихнигорон сабт мекунанд, ки танҳо дар як рӯз панҷсад аробаи аспкаш, зери муҳофизати сахти низомӣ, дида шуд, ки шаҳрро тарк мекард.

The procession contained an immense number of antique sculptures and Renaissance paintings that France was appropriating in accordance with the broken peace treaty of Tolentino. Those artworks included the Laocoon group, the Belvedere Apollo, the Dying Gaul, Cupid and Psyche, Ariadne on Naxos, the Medici Venus, and the colossal figures of the Tiber and the Nile; tapestries and paintings by Raphael, including the Transfiguration, the Madonna di Foligno, the Madonna della Sedia, Titian’s Santa Conversazione; and many other works. It was not till several years after that, these stolen treasures were exhibited in the Musee Napoleonian in the Louvre, which was opened in 1807. As Ptolemy was celebrated for returning the Egyptians treasures, the treasures carried from Rome were placed in the portion of the museum named after Napoleon.

Роҳпаймоӣ шумораи азими ҳайкалҳои қадима ва расмҳои давраи Эҳёро дар бар мегирифт, ки Фаронса онҳоро мувофиқи аҳдномаи сулҳи Толентино, ки вайрон карда шуда буд, азони худ месохт. Ба он осори ҳунарӣ гурӯҳи Лаокоон, Апполони Белведер, Ғавлии дар ҳоли марг, Купидон ва Психея, Ариадна дар Наксос, Венераи Медичӣ ва ҳайкалҳои азимҷуссаи Тибр ва Нил; гобеленҳо ва расмҳои Рафаэл, аз ҷумла «Тағйири Сурат», «Мадонна ди Фолиньо», «Мадонна делла Седия», «Santa Conversazione»-и Тисиан; ва бисёр осори дигар дохил мешуданд. Танҳо баъд аз чанд сол ин ганҷинаҳои дуздидашуда дар Осорхонаи Наполеонӣ дар Лувр, ки соли 1807 ифтитоҳ ёфт, ба намоиш гузошта шуданд. Чунон ки Птолемей барои баргардонидани ганҷинаҳои мисриён ситоиш ёфта буд, ганҷинаҳое, ки аз Рум бурда шуда буданд, дар бахши осорхонае ҷой дода шуданд, ки ба номи Наполеон номгузорӣ шуда буд.

Verses five through nine, are a perfect parallel to the history beginning in the year 538 and ending in 1798 and 1799. They align with verses thirty-one to thirty-six, which is represented in the last six verses of the chapter, which describe the final empowerment of modern Rome as it conquers three obstacles, and ultimately comes to its end with none to help. Verse ten then addresses the history of 1989.

Оятҳои панҷум то нӯҳум мувозинати комиле бо таърихе мебошанд, ки аз соли 538 оғоз ёфта, дар солҳои 1798 ва 1799 ба анҷом мерасад. Онҳо бо оятҳои сию якум то сию шашум мувофиқат мекунанд, ки дар шаш ояти охирини боб тасвир шудаанд; ин оятҳо қувватёбии ниҳоии Руми муосирро, ҳангоме ки он се монеаро мағлуб месозад, баён менамоянд ва дар ниҳоят ба анҷоми худ мерасад, дар ҳоле ки касе барои ёрияш намеояд. Пас ояти даҳум ба таърихи соли 1989 муроҷиат мекунад.

> But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress. Daniel 11:10.

> Вале писаронаш барангехта хоҳанд шуд, ва анбӯҳи лашкарҳои азимро ҷамъ хоҳанд овард; ва яке аз онҳо ҳатман хоҳад омад, ва чун сел фаро гирифта, убур хоҳад кард; сипас боз хоҳад гашт, ва барангехта хоҳад шуд, ҳатто то қалъаи ӯ. Дониёл 11:10.

The historical fulfillment of verse ten typifies 1989, when the papacy, in secret alliance with Ronald Reagan, “overflowed” and “passed through” the Soviet Union, leaving only its fortress (Russia), as the Soviet Union (USSR) dissolved in the wake of Perestroika.

Иҷрои таърихии ояти даҳум соли 1989-ро намунавор нишон медиҳад, вақте ки папство, дар иттиҳоди махфӣ бо Роналд Рейган, ба Иттиҳоди Шӯравӣ «фаро гирифт» ва «гузашт», ва танҳо қалъаи онро (Русия)-ро боқӣ гузошт, дар ҳоле ки Иттиҳоди Шӯравӣ (СССР) дар пайи Перестройка пароканда гардид.

> And at the time of the end shall the king of the south push at him: and the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over. Daniel 11:40.

> Ва дар вақти охир подшоҳи ҷануб ба ӯ ҳамла хоҳад кард; ва подшоҳи шимол мисли гирдбод бар зидди ӯ хоҳад омад, бо аробаҳо, ва бо саворон, ва бо киштиҳои бисёр; ва ӯ ба кишварҳо дохил хоҳад шуд, ва лабрез гардида, убур хоҳад кард. Дониёл 11:40.

The history of verse ten represents a retaliation against the conquering of the king of the north by the king of the south in 246 BC, and typifies a retaliation against the conquering of the king of the north by the king of the south in 1798. Verse forty began with the time of the end in 1798 when the king of the south (atheistic France) delivered the deadly wound to the king of the north (the papal power), and was fulfilled with the collapse of the Soviet Union at the time of the end in 1989. The time of the end in 1798 is represented in verse forty by the phrase, “And at the time of the end shall the king of the south push at him.” The “colon” (:) that separates the last part of the verse, marks the next “time of the end” in 1989. “And the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over.”

Таърихи ояти даҳум интиқомеро бар зидди ғалабаи подшоҳи шимол аз ҷониби подшоҳи ҷануб дар соли 246 то милод ифода менамояд ва намунаи пешакии интиқоме бар зидди ғалабаи подшоҳи шимол аз ҷониби подшоҳи ҷануб дар соли 1798 мебошад. Ояти чиҳилум аз замони охир дар соли 1798 оғоз гардид, вақте ки подшоҳи ҷануб (Фаронсаи бедин) ба подшоҳи шимол (қудрати папавӣ) захми марговар расонид, ва бо фурӯпошии Иттиҳоди Шӯравӣ дар замони охир дар соли 1989 иҷро шуд. Замони охир дар соли 1798 дар ояти чиҳилум бо ибораи «Ва дар замони охир подшоҳи ҷануб ба вай тела хоҳад зад» ифода шудааст. «Ду нуқта» (:) ки қисми охирини оятро ҷудо мекунад, «замони охир»-и баъдиро дар соли 1989 нишон медиҳад. «Ва подшоҳи шимол бар зидди вай мисли гирдбод хоҳад омад, бо аробаҳо, ва бо саворон, ва бо киштиҳои бисёр; ва ӯ ба кишварҳо дохил хоҳад шуд, ва лабрез шуда гузашта хоҳад рафт.»

We will continue this study in the next article.

Мо ин тадқиқотро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “Every nation that has come upon the stage of action has been permitted to occupy its place on the earth, that it might be seen whether it would fulfill the purpose of ‘the Watcher and the Holy One.’ Prophecy has traced the rise and fall of the world’s great empires—Babylon, Medo-Persia, Greece, and Rome. With each of these, as with nations of less power, history repeated itself. Each had its period of test, each failed, its glory faded, its power departed, and its place was occupied by another. . . .

> «Ҳар қавме ки бар саҳнаи амал қадам ниҳодааст, иҷозат ёфтааст, ки ҷойгоҳи худро бар рӯйи замин ишғол намояд, то дида шавад, ки оё мақсади “Посбон ва Қуддуси Осмонӣ”-ро ба ҷо хоҳад овард ё не. Нубувват зуҳур ва суқути империяҳои бузурги ҷаҳон — Бобил, Модӣ‑Форс, Юнон ва Рум — ро пайгирӣ кардааст. Бо ҳар яке аз инҳо, чунонки бо миллатҳои камқудраттар низ, таърих такрор шуд. Ҳар яке давраи озмоиши худро дошт, ҳар яке ноком гардид, ҷалолаш пажмурда шуд, қудраташ аз миён рафт, ва ҷойи онро дигаре ишғол намуд....»

> “From the rise and fall of nations as made plain in the pages of Holy Writ, they need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and its magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,–how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass’ it has perished. So perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose and expresses His character can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Education, 177, 184.

> «Аз бархостан ва суқути миллатҳо, чунон ки дар саҳифаҳои Навиштаҳои Муқаддас равшан баён шудааст, онҳо бояд биомӯзанд, ки шукӯҳи сирф зоҳирӣ ва дунявӣ то чӣ андоза бебаҳост. Бобил, бо тамоми қудрат ва шаҳомати худ, ки ҷаҳони мо аз он замон то кунун монанди онро ҳаргиз надидааст, — қудрат ва шаҳомате, ки ба назари мардуми он рӯзгор чунон устувор ва пойдор менамуд, — то чӣ андоза комилан аз байн рафтааст! Чун «гули алаф» он нобуд шудааст. Ҳамин тавр ҳар он чи ки Худоро таҳкурсии худ надорад, нобуд мегардад. Танҳо он чи бо мақсади Ӯ пайваста аст ва хислати Ӯро ифода мекунад, метавонад пойдор бимонад. Принсипҳои Ӯ танҳо чизҳои устуворе ҳастанд, ки ҷаҳони мо мешиносад». Education, 177, 184.

Back to Articles