Article

# The Book of Daniel - Number Ninety-Two

Китоби Дониёл — Шумораи наваду ду

Unveiling Prophecy: The Triple Application of Daniel’s Last Six Verses and the Advancing Light of the Third Angel

Ошкор сохтани нубувват: Татбиқи секаратаи шаш ояти охирини Дониёл ва нури пешрави фариштаи сеюм

Author

Jeff Pippenger

Published

February 25, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the Millerite movement, the increase of knowledge was unsealed and it tested primarily, but not exclusively the professed Protestants in the United States. Sardis, the church coming out of the darkness of papal supremacy was being led to a fuller understanding of the gospel that was to be revealed when the heavenly sanctuary was opened in heaven. In the movement of the third angel the increase of knowledge was unsealed on September 11, 2001 and it tested Laodicean Adventism around the world. For this reason, the truth represented in the last six verses of Daniel eleven, which is the source of the increase of knowledge, was resisted by Laodicean Adventism.

Дар ҳаракати миллерӣ афзоиши дониш кушода шуд, ва он пеш аз ҳама, вале на танҳо, протестантҳои эътирофкунандаи Иёлоти Муттаҳидаро имтиҳон кард. Сардис, калисое ки аз торикии ҳукмронии папагӣ берун меомад, ба сӯи фаҳмиши комилтари Инҷил роҳнамоӣ мешуд, ки он ҳангоме ошкор мегардид, ки муқаддасгоҳи осмонӣ дар осмон кушода шуд. Дар ҳаракати фариштаи сеюм афзоиши дониш 11 сентябри соли 2001 кушода шуд ва он адвентизми Лоодиқияро дар саросари ҷаҳон имтиҳон кард. Аз ин сабаб, ҳақиқате ки дар шаш ояти охирини Дониёл ёздаҳ тасвир ёфтааст, ва манбаи афзоиши дониш мебошад, аз ҷониби адвентизми Лоодиқия муқовимат карда шуд.

> “The few faithful builders upon the true foundation (1 Corinthians 3:10, 11) were perplexed and hindered as the rubbish of false doctrine obstructed the work. Like the builders upon the wall of Jerusalem in Nehemiah’s day, some were ready to say: ‘The strength of the bearers of burdens is decayed, and there is much rubbish; so that we are not able to build.’ Nehemiah 4:10. Wearied with the constant struggle against persecution, fraud, iniquity, and every other obstacle that Satan could devise to hinder their progress, some who had been faithful builders became disheartened; and for the sake of peace and security for their property and their lives, they turned away from the true foundation. Others, undaunted by the opposition of their enemies, fearlessly declared: ‘Be not ye afraid of them: remember the Lord, which is great and terrible’ (verse 14); and they proceeded with the work, everyone with his sword girded by his side. Ephesians 6:17.

> «Он шумораи ками бинокорони содиқ бар бунёди ҳақиқӣ (1 Corinthians 3:10, 11) ҳайрон ва боздошта мешуданд, зеро партовҳои таълимоти бардурӯғ пеши роҳи корро мегирифтанд. Монанди бинокорони бар девори Ерусалим дар айёми Неҳемё, баъзеҳо омода буданд бигӯянд: “Қуввати борбардорон суст шудааст, ва партов бисёр аст; ба тавре ки мо наметавонем бино кунем.” Nehemiah 4:10. Аз муборизаи доимӣ бар зидди таъқиб, фиреб, шарорат ва ҳар монеаи дигаре, ки шайтон метавонист барои монеъ кардани пешрафти онҳо тадбир кунад, хаста шуда, баъзе касоне ки бинокорони содиқ буданд, дилсард гардиданд; ва ба хотири осоиш ва амнияти молу ҷони худ, аз бунёди ҳақиқӣ рӯй гардониданд. Дигарон бошанд, ки аз муқовимати душманони худ ҳарос надоштанд, далерона эълон карданд: “Аз онҳо натарсед: Худовандро, ки бузург ва саҳмгин аст, ба ёд оваред” (verse 14); ва онҳо ба кор идома доданд, ҳар яке бо шамшери худ бар камараш баста.» Ephesians 6:17.

> “The same spirit of hatred and opposition to the truth has inspired the enemies of God in every age, and the same vigilance and fidelity have been required in His servants. The words of Christ to the first disciples are applicable to His followers to the close of time: ‘What I say unto you I say unto all, Watch.’ Mark 13:37.” The Great Controversy, 56.

> «Ҳамон рӯҳи адоват ва муқовимат ба ҳақиқат душманони Худоро дар ҳар аср илҳом бахшидааст, ва аз хизматгорони Ӯ ҳамон ҳушёрӣ ва вафодорӣ талаб карда шудааст. Суханони Масеҳ ба шогирдони аввалин ба пайравони Ӯ то поёни замон низ дахл доранд: “Он чи ба шумо мегӯям, ба ҳама мегӯям: Бедор бошед.” Марқӯс 13:37». Ҷанги Бузург, 56.

The presentation of the message of the last six verses of Daniel began in the environment of the self-supporting ministries of Laodicean Adventism, and was thereafter confronted with the famous theologians (the learned) of Laodicean Adventism as time progressed. The weapons that were employed in an attempt to discredit the message, invariably produced a greater light and clarity of the verses that were under scrutiny and attack. Those attacks ultimately led to prophetic understandings that had not been previously recognized, but were then established and found to be part of the advancing light of the third angel.

Пешниҳоди паёми шаш ояти охирини Дониёл дар муҳити хизматгузориҳои худтаъминкунандаи адвентизми Лоодиқия оғоз ёфт ва баъдан, бо гузашти вақт, бо илоҳиётшиносони маъруф (донишмандон)-и адвентизми Лоодиқия рӯ ба рӯ гардид. Силоҳҳое, ки барои кӯшиши беэътибор сохтани ин паём ба кор бурда шуданд, пайваста боиси нури бештар ва равшании дақиқтари он оятҳое мегардиданд, ки мавриди баррасӣ ва ҳамла қарор доштанд. Он ҳамлаҳо дар ниҳоят ба фаҳмишҳои нубувватие оварда расонданд, ки пештар шинохта нашуда буданд, вале баъдан муқаррар гардида, ҳамчун қисми нури пешрави фариштаи сеюм ошкор шуданд.

The Millerites only recognized four kingdoms of Bible prophecy, but shortly after 1844, it was understood that the United States was the earth beast of Revelation thirteen, and that understanding clarified that the papacy was not simply a part of the Roman kingdom, but it was actually the fifth kingdom of Bible prophecy.

Миллеритон танҳо чор подшоҳии нубуввати Китоби Муқаддасро эътироф мекарданд, аммо чанде пас аз соли 1844 маълум гардид, ки Иёлоти Муттаҳида он ҳайвони заминии Ваҳй боби сездаҳ аст, ва ҳамин фаҳмиш равшан сохт, ки папагӣ танҳо ҷузъе аз подшоҳии Рум нест, балки дар асл подшоҳии панҷуми нубуввати Китоби Муқаддас мебошад.

> “Under the symbols of a great red dragon, a leopard-like beast, and a beast with lamblike horns, the earthly governments which would especially engage in trampling upon God’s law and persecuting His people, were presented to John. The war is carried on till the close of time. The people of God, symbolized by a holy woman and her children, were represented as greatly in the minority. In the last days only a remnant still existed. Of these John speaks as they ‘which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ.’

> «Дар зери рамзҳои аждаҳои бузурги сурх, ҳайвони ваҳшии монанди паланг ва ҳайвоне бо шохҳои монанди барра, ҳукуматҳои заминӣ, ки махсусан ба поймол кардани қонуни Худо ва таъқиб намудани қавми Ӯ машғул мешуданд, ба Юҳанно нишон дода шуданд. Ҷанг то поёни замон идома меёбад. Қавми Худо, ки бо зане муқаддас ва фарзандони вай рамзгузорӣ шудаанд, ҳамчун онҳое тасвир ёфта буданд, ки бисёр дар ақаллият буданд. Дар айёми охир танҳо бақияе ҳанӯз вуҷуд дошт. Дар бораи онҳо Юҳанно чунин мегӯяд: “онҳое ки аҳкоми Худоро риоя мекунанд ва шаҳодати Исои Масеҳро доранд.”»

> “Through paganism, and then through the Papacy, Satan exerted his power for many centuries in an effort to blot from the earth God’s faithful witnesses. Pagans and papists were actuated by the same dragon spirit. They differed only in that the Papacy, making a pretense of serving God, was the more dangerous and cruel foe. Through the agency of Romanism, Satan took the world captive. The professed church of God was swept into the ranks of this delusion, and for more than a thousand years the people of God suffered under the dragon’s ire. And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns.

> «Тавассути бутпарастӣ ва сипас тавассути Папагӣ, Шайтон қудрати худро дар тӯли қарнҳои бисёр ба кор бурд, то шоҳидони аминӣ Худоро аз рӯи замин маҳв созад. Бутпарастон ва папагароён аз як рӯҳи аждаҳо бармеангехта мешуданд. Фарқи онҳо танҳо дар он буд, ки Папагӣ, бо вонамуд кардани хизмати Худо, душмани хатарноктару бераҳмтар буд. Тавассути василаи румигароӣ, Шайтон ҷаҳонро ба асорат кашид. Калисои эътирофкунандаи Худо ба сафи ин фиреб кашида шуд, ва зиёда аз ҳазор сол қавми Худо зери ғазаби аждаҳо азоб кашид. Ва ҳангоме ки Папагӣ, аз қуввати худ маҳрум гардида, маҷбур шуд аз таъқибот даст кашад, Юҳанно қудрати наверо дид, ки бармехост, то овози аждаҳоро такрор намояд ва ҳамон кори бераҳмонаву куфромези пешинаро идома диҳад. Ин қудрат, ки охирин қувваест барои ҷангидан бар зидди калисо ва шариати Худо, бо ҳайвоне, ки шохҳои баррагуна дошт, рамзӣ нишон дода шуда буд.»

> “But the stern tracing of the prophetic pencil reveals a change in this peaceful scene. The beast with lamblike horns speaks with the voice of a dragon, and ‘exerciseth all the power of the first beast before him.’ Prophecy declares that he will say to them that dwell on the earth that they should make an image to the beast, and that “he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads; and that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name.” Thus Protestantism follows in the steps of the Papacy.” Signs of the Times, November 1, 1899.

> «Вале хатҳои қотеъонаи қалами нубувват дар ин манзараи осоишта тағйиротеро ошкор месозад. Ҳайвоне ки шохҳои баррамонанд дорад, бо овози аждаҳо сухан мегӯяд ва “тамоми қудрати ҳайвони аввалро дар ҳузури вай ба амал меоварад”. Нубувват эълон мекунад, ки ӯ ба сокинони замин хоҳад гуфт, ки барои ҳайвон суратеро бисозанд, ва ки “ҳама, хурду бузург, сарватманду камбағал, озоду ғуломро водор месозад, то бар дасти рости худ ё бар пешониҳои худ нишоне қабул кунанд; ва ҳеҷ кас наметавонист бихарад ё бифурӯшад, магар он касе ки нишона, ё номи ҳайвон, ё шумораи номи ӯро дошта бошад.” Ҳамин тавр протестантизм аз пайи қадамҳои папият меравад». Signs of the Times, November 1, 1899.

When the last six verses of Daniel eleven were unsealed, it was recognized that the entire sequence illustrated in those six verses, were addressing the interactions of the three powers Sister White just identified as “paganism,” the “Papacy” and “Protestantism.” The enemy argued that the “glorious land” of verse forty-one was a symbol of either Protestantism or the Seventh-day Adventist church, but the “glorious land” is the United States, and in verse forty-one the king of the north (the papacy) conquers the United States at the soon coming Sunday law. The satanic error that identifies the “glorious land” as anything other than the United States is designed to prevent men and women from recognizing that the next prophetic event after the collapse of the Soviet Union in 1989, in the period represented in the last six verses of Daniel eleven, is the soon coming Sunday law.

Вақте ки шаш ояти охирини боби ёздаҳуми Дониёл кушода шуданд, маълум гардид, ки тамоми силсилаи воқеаҳое, ки дар он шаш оят тасвир шудаанд, ба муносибатҳои се қудрате дахл доранд, ки хоҳар Уайт онҳоро тоза ҳамчун «бутпарастӣ», «попият» ва «протестантизм» муайян карда буд. Душман баҳс мекард, ки «замини ҷалол»-и ояти чилу як рамзи ё протестантизм аст ё Калисои Адвентистони Рӯзи Ҳафтум, аммо «замини ҷалол» Иёлоти Муттаҳида аст, ва дар ояти чилу як подшоҳи шимол (попият) Иёлоти Муттаҳидаро ҳангоми қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда тасхир мекунад. Хатои шайтонӣ, ки «замини ҷалол»-ро чизе ғайр аз Иёлоти Муттаҳида муаррифӣ мекунад, ба он тарҳрезӣ шудааст, ки мардону занонро аз дарк кардани он боздорад, ки рӯйдоди навбатии нубувватӣ баъд аз фурӯпошии Иттиҳоди Шӯравӣ дар соли 1989, дар даврае ки дар шаш ояти охирини Дониёл ёздаҳум муаррифӣ шудааст, ҳамон қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда мебошад.

For Seventh-day Adventists, this means that verse forty-one is identifying the close of probation for God’s church, and the last thing Laodicean Adventism wants to hear, is that their probationary time is running out! The Lord led the argument to a point where it was recognized that when pagan Rome took control of the world at the Battle of Actium in 31 BC, it had to first conquer three geographical powers as represented in Daniel chapter eight.

Барои Адвентистҳои рӯзи ҳафтум, ин маънои онро дорад, ки ояти чиҳилу як баста шудани муҳлати имтиёзро барои калисои Худо муайян мекунад, ва охирин чизе ки Адвентизми Лоодикия мехоҳад бишнавад, ин аст, ки муҳлати имтиёзии онҳо рӯ ба анҷом аст! Худованд баҳсро ба нуқтае роҳнамоӣ кард, ки дар он эътироф гардид: вақте Руми бутпараст дар ҷанги Актиум дар соли 31 то милод идораи ҷаҳонро ба даст гирифт, лозим буд, ки он пеш аз ҳама се қудрати ҷуғрофиро, чунон ки дар боби ҳаштуми Дониёл тасвир шудаанд, фатҳ намояд.

> And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. Daniel 8:9.

> Ва аз яке аз онҳо шохчаи кӯчаке берун омад, ки ниҳоят бузург шуд ба ҷониби ҷануб, ва ба ҷониби шарқ, ва ба сӯи замини хушманзар. Донёл 8:9.

It was an established fact that the “south”, “east” and “the pleasant land” represented the three geographical areas that pagan Rome took control of, as it ascended the throne of the earth as the fourth kingdom of Bible prophecy. In conjunction with this fact was that papal Rome also had to overcome three geographical powers, as it ascended the throne of the earth as the fifth kingdom of Bible prophecy, as represented in Daniel chapter seven.

Ин як воқеияти муқарраршуда буд, ки «ҷануб», «шарқ» ва «замини гуворо» он се минтақаи ҷуғрофиёиро ифода мекарданд, ки Руми бутпараст ҳангоми ба даст гирифтани ҳокимият бар онҳо, ҳамчун подшоҳии чоруми нубуввати Китоби Муқаддас бар тахти замин боло рафт. Дар иртибот бо ин воқеият, Руми папагӣ низ бояд бар се қудрати ҷуғрофиёӣ ғолиб меомад, ҳангоме ки, чунон ки дар боби ҳафтуми Дониёл тасвир шудааст, ҳамчун подшоҳии панҷуми нубуввати Китоби Муқаддас бар тахти замин боло мерафт.

> I considered the horns, and, behold, there came up among them another little horn, before whom there were three of the first horns plucked up by the roots: and, behold, in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things. Daniel 7:8.

> Ман ба шохҳо назар меандохтам, ва инак, аз миёни онҳо шохи дигари хурде баромад, ки пеши он се шох аз шохҳои аввалин аз бех канда шуданд; ва инак, дар ин шох чашмоне мисли чашмони одамизод буданд, ва даҳоне, ки суханони бузург мегуфт. Дониёл 7:8.

In the controversy that waged over the “glorious land” of verse forty-one the Lord identified that there were three manifestations of Rome in prophecy. Pagan Rome, which was followed by papal Rome and then there was Rome of the last days, that we called “modern Rome”. Based upon two sound and established truths of prophecy, the first being that God never changes, and the other that truth is established upon the testimony of two witnesses, we concluded without wavering that the three obstacles for the king of the north in the last six verses of Daniel chapter eleven had to represent three modern geographical powers.

Дар баҳсе, ки бар сари «замини ҷалол»‑и ояти чилу як ҷараён дошт, Худованд ошкор сохт, ки дар нубувват се зуҳури Рум вуҷуд дошт. Руми бутпараст, ки пас аз он Руми папавӣ омад, ва сипас Руми айёми охир буд, ки мо онро «Руми муосир» меномем. Бар пояи ду ҳақиқати устувор ва собитшудаи нубувват — аввал, ин ки Худо ҳаргиз тағйир намеёбад, ва дигар, ин ки ҳақиқат бар шаҳодати ду шоҳид устувор мегардад, — мо бидуни ҳеҷ тардид ба чунин хулоса омадем, ки се монеа барои подшоҳи шимол дар шаш ояти охирини боби ёздаҳуми Дониёл бояд ифодакунандаи се қудрати ҷуғрофии муосир бошанд.

> Jesus Christ the same yesterday, and today, and forever. Hebrews 13:8.

> Исои Масеҳ дирӯз, имрӯз ва то абад ҳамон аст. Ибриён 13:8.

> It is also written in your law, that the testimony of two men is true. John 8:17.

> Дар шариати шумо низ навишта шудааст, ки шаҳодати ду нафар ҳақ аст. Юҳанно 8:17.

This recognition confirmed what we had already concluded, for we had been identifying the “glorious land” as a geographical power (the United States), and rejected the foolish idea that it represented a church, which is a spiritual power. We formed this position based upon the belief which has always been confirmed, that there are no accidents in God’s Word. It is clear upon many witnesses that God’s church in the last days is a mountain.

Ин шинохт он чиро, ки мо аллакай хулоса карда будем, тасдиқ намуд; зеро мо «замини ҷалол»-ро ҳамчун қудрати ҷуғрофӣ (Иёлоти Муттаҳида) муайян мекардем ва андешаи аблаҳонаро рад менамудем, ки он калисоро ифода мекунад, ки қудрати рӯҳонӣ аст. Мо ин мавқеъро бар асоси эътиқоде шакл додем, ки ҳамеша тасдиқ гардидааст: дар Каломи Худо ҳеҷ гуна тасодуфе вуҷуд надорад. Бо шаҳодати бисёр далелҳо равшан аст, ки калисои Худо дар рӯзҳои охир кӯҳ аст.

> And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:2, 3.

> Ва дар айёми охир чунин воқеъ хоҳад шуд, ки кӯҳи хонаи Худованд бар сари кӯҳҳо барқарор хоҳад гардид, ва аз теппаҳо баландтар хоҳад шуд; ва ҳамаи халқҳо сӯйи он ҷорӣ хоҳанд шуд. Ва қавмҳои бисёр рафта, хоҳанд гуфт: Биёед, ва ба кӯҳи Худованд, ба хонаи Худои Яъқуб, бароем; ва Ӯ моро аз роҳҳои Худ таълим хоҳад дод, ва мо дар тариқҳои Ӯ қадам хоҳем зад; зеро ки аз Сион шариат содир хоҳад шуд, ва каломи Худованд аз Уршалим. Ишаъё 2:2, 3.

Those who proposed that the “glorious land” is a church, and more often than not they claimed it is the Seventh-day Adventist church, did so because, Daniel identifies the land as “glorious,” and their shallow reasoning concluded, that because the “glorious holy mountain” in verse forty-five is most certainly God’s last day church, therefore the “glorious land” must also be the church. After all, they both contain the adjective “glorious.”

Онҳое ки пешниҳод намуданд, ки «замини ҷалол» калисо аст, ва бештар аз ҳама иддао мекарданд, ки он Калисои Адвентистони Рӯзи Ҳафтум мебошад, чунин карданд, зеро Дониёл он заминро «ҷалолманд» меномад, ва андешаронии сатҳии онҳо ба чунин хулоса расид, ки азбаски «кӯҳи муқаддаси ҷалолманд» дар ояти чиҳилу панҷум, бешубҳа, калисои охирзамонии Худост, пас «замини ҷалол» низ бояд калисо бошад. Охир, ҳар дуи онҳо сифати «ҷалолманд»-ро дар бар мегиранд.

There are no mistakes in God’s word, and when Daniel uses “land,” in connection with the word “glorious,” and four verses later he uses “holy mountain,” in connection with the word “glorious,” Daniel was identifying a purposeful distinction between a land and a mountain. The literal glorious land is Judah, and it is in the city of Jerusalem that God’s temple was erected. Jerusalem, or the temple, can be understood as God’s church, but the territory where Jerusalem is located is the land of Judah. Many truths were established as knowledge increased in the advancing light of the third angel, but we are here simply laying out the background of prophecy identifying three manifestations of Rome.

Дар Каломи Худо ҳеҷ иштибоҳе нест, ва ҳангоме ки Дониёл калимаи «замин»-ро дар иртибот бо калимаи «ҷалолманд» ба кор мебарад, ва баъд аз чор оят ӯ ибораи «кӯҳи муқаддас»-ро дар иртибот бо калимаи «ҷалолманд» истифода мекунад, Дониёл фарқияти мақсадмандеро миёни замин ва кӯҳ муайян месохт. Замини ҷалолманди айнӣ Яҳудо аст, ва маҳз дар шаҳри Ерусалим маъбади Худо бино карда шуд. Ерусалим, ё маъбад, метавонад ҳамчун калисои Худо фаҳмида шавад, аммо ҳудуде, ки Ерусалим дар он ҷойгир аст, замини Яҳудо мебошад. Бо афзоиш ёфтани дониш дар нури пешрави фариштаи сеюм, бисёр ҳақиқатҳо ҳамчун дониш устувор гардонида шуданд, вале мо дар ин ҷо фақат заминаи нубувватро баён мекунем, ки се зуҳури Румро муайян мекунад.

When we recognized that pagan and papal Rome provided two witnesses that established the prophetic characteristics of modern Rome, we recognized a principle of interpretation that I called the “triple application of prophecy.” There were others who had employed similar ideas of a threefold repetition of certain prophecies, but the definition we came to recognize was the definition we still use. It is significant to understand that the prophetic rule of the triple application of prophecy, that is so often applied by Future for America, was realized during the argument of the last six verses of Daniel eleven, but what is just as significant is that the argument led to the first recognition that the triple application of prophecy was concerning Rome. In Millerite history one of the arguments was whether Antiochus Epiphanes was “the robbers” of Daniel’s people, or was “the robbers” Rome, as the Millerites understood. The reason this is significant is because Rome, as “the robbers” of Daniel’s people, are who would “established the vision” in Daniel eleven, verse fourteen.

Вақте ки мо дарк намудем, ки Руми бутпараст ва папавӣ ду шоҳидеро фароҳам оварданд, ки хусусиятҳои нубувватии Руми муосирро муқаррар мекарданд, мо як усули тафсирро шинохтем, ки онро ман «татбиқи сегонаи нубувват» номида будам. Дигарон низ буданд, ки андешаҳои монанде дар бораи такрори сегонаи баъзе нубувватҳоро ба кор бурда буданд, аммо таърифе, ки мо онро шинохтем, ҳамон таърифест, ки то ҳол истифода мебарем. Фаҳмидани ин муҳим аст, ки қоидаи нубувватии татбиқи сегонаи нубувват, ки Future for America онро бисёр вақт татбиқ менамояд, дар ҷараёни баҳси шаш ояти охирини Дониёл ёздаҳ ошкор гардид; аммо ҳамон қадар муҳим он аст, ки он баҳс ба аввалин шинохти он овард, ки татбиқи сегонаи нубувват ба Рум тааллуқ дорад. Дар таърихи миллерӣ яке аз баҳсҳо ин буд, ки оё Антиох Епифан «ғоратгарони» қавми Дониёл буд, ё «ғоратгарон» Рум буд, чунон ки миллериён мефаҳмиданд. Сабаби муҳим будани ин дар он аст, ки Рум, ҳамчун «ғоратгарони» қавми Дониёл, ҳамон касе аст, ки дар Дониёл ёздаҳ, ояти чордаҳ, «руъёро устувор мегардонад».

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> Ва дар он айём бисёре бар зидди подшоҳи ҷануб бархоста хоҳанд истод; ҳамчунин ситамгарони қавми ту барои барқарор сохтани рӯъё худро боло хоҳанд бардошт; вале онҳо фурӯ хоҳанд афтод. Дониёл 11:14.

The first time we understood a triple application of prophecy it was recognized by the fact that there are three manifestations of Rome in Bible prophecy. Rome established the vision of the advancing light of the third angel, as it did in Millerite history. In Millerite history it was the understanding that paganism and papalism were the powers that trampled down the sanctuary and host that became the framework of truth upon which Miller constructed “all” of his prophetic understandings. The last six verses of Daniel eleven, established a framework of truth that Future for America has built all its prophetic applications upon. That framework is the three desolating powers of the dragon, the beast and the false prophet that lead the world to Armageddon.

Бори аввал мо татбиқи сегонаи нубувватро аз он ҷиҳат дарк кардем, ки дар нубуввати Китоби Муқаддас се зуҳуроти Рум вуҷуд дорад. Рум рӯъёи нури пешравандаи фариштаи сеюмро барпо намуд, чунонки дар таърихи миллерӣ низ чунин кард. Дар таърихи миллерӣ ҳамин фаҳмиш буд, ки бутпарастӣ ва папагарӣ қудратҳое мебошанд, ки муқаддасгоҳ ва лашкарро поймол карданд, ва ин ба он чорчӯбаи ҳақиқат табдил ёфт, ки бар он Миллер «тамоми» даркҳои нубувватии худро бино кард. Шаш ояти охирини Дониёл ёздаҳум чорчӯбаи ҳақиқатеро барқарор намуданд, ки Future for America ҳамаи татбиқҳои нубувватии худро бар он бино кардааст. Он чорчӯба се қудрати вайронгари аждаҳо, ҳайвон ва набии козиб аст, ки ҷаҳонро ба сӯи Ҳармиҷидӯн мебаранд.

That framework is based upon the recognition that pagan Rome followed by papal Rome provide two witnesses that establishes modern Rome, and that modern Rome is the threefold union of the dragon of spiritualism (the United Nations), the beast of Catholicism (the papacy), and the false prophet of apostate Protestantism (the United States). That framework is what we identify as a triple application of prophecy. Over the following articles we will discuss the various triple applications of prophecy that have been recognized, and which make up the framework of the advancing light of the three angels.

Он чорчӯба бар эътирофе асос ёфтааст, ки Руми бутпараст ва пас аз он Руми папавӣ ду шоҳидеро фароҳам меоранд, ки Руми муосирро собит месозанд, ва Руми муосир ҳамон иттиҳоди сегонаи аждаҳои спиритизм (Созмони Милали Муттаҳид), ҳайвони католицизм (папагӣ) ва пайғамбари козиби протестантизми муртад (Иёлоти Муттаҳида) мебошад. Он чорчӯба ҳамон чизест, ки мо онро татбиқи сегонаи нубувват мешиносем. Дар мақолаҳои минбаъда мо татбиқҳои гуногуни сегонаи нубувватро, ки шинохта шудаанд ва чорчӯбаи нури пешрави се фариштаро ташкил медиҳанд, баррасӣ хоҳем кард.

We will look at the triple application of three manifestations of Rome, which identify the political and religious structure of modern Rome, which Sister White called churchcraft and statecraft. That structure is recognized by bringing the prophetic characteristics of pagan Rome together with the prophetic characteristics of papal Rome for the purpose of identifying and establishing the characteristics in modern Rome.

Мо татбиқи сегонаи се зуҳуроти Румро баррасӣ хоҳем кард, ки сохтори сиёсӣ ва динии Руми муосирро муайян месозанд, ки Сестра Уайт онро ҳунари калисоӣ ва ҳунари давлатдорӣ номидааст. Он сохтор тавассути ба ҳам овардани хусусиятҳои пешгӯёнаи Руми бутпараст бо хусусиятҳои пешгӯёнаи Руми папагӣ шинохта мешавад, ба мақсади муайян кардан ва барқарор сохтани он хусусиятҳо дар Руми муосир.

We will look at the triple application of three manifestations of Babylon as represented by Nimrod, Nebuchadnezzar and Belshazzar, which identify the arrogance of the man of sin who is seated in the temple of God proclaiming that he is God, which Isaiah identified as the “haughty Assyrian.” The papal arrogance, which is a subject of Bible prophecy, is recognized by bringing the prophetic characteristics of Babel together with the prophetic characteristics of Babylon for the purpose of identifying and establishing the characteristics of modern Babylon.

Мо татбиқи сегонаи се зуҳуроти Бобилро, ки дар симои Намруд, Набукаднесар ва Белшасар намояндагӣ шудаанд, баррасӣ хоҳем кард; инҳо такаббури он марди гуноҳро муайян месозанд, ки дар маъбади Худо нишаста, эълон мекунад, ки ӯ Худост, ва Ишаъё ӯро «ашшурии мағрур» номидааст. Такаяббури папавӣ, ки мавзӯи нубуввати Китоби Муқаддас аст, бо якҷо овардани хусусиятҳои нубувватии Бобил бо хусусиятҳои нубувватии Бобул шинохта мешавад, ба мақсади муайян кардан ва барқарор сохтани хусусиятҳои Бобили муосир.

We will look at the triple application of three manifestations of Elijah as represented by Elijah and John the Baptist which identify “the voice crying in the wilderness” in the last days. The voice crying in the wilderness in the last days represents a specific watchman which is a movement, and identifies a double witness in a movement that has a similar beginning and ending. We are informed that there cannot be a third angel without a first and second, so at one level it is impossible to separate the movement of the first angel from the movement of the third, and both movements are represented by a watchman that was typified by Elijah and John the Baptist.

Мо татбиқи сегонаи се зуҳуроти Илёсро, чунон ки тавассути Илёс ва Яҳёи Таъмиддиҳанда намояндагӣ шудаанд ва «овозе, ки дар биёбон нидо мекунад»-ро дар рӯзҳои охир муайян месозанд, баррасӣ хоҳем кард. Овозе, ки дар биёбон дар рӯзҳои охир нидо мекунад, посбони мушаххасеро ифода менамояд, ки худ як ҳаракат аст, ва шоҳидии дугонаеро дар дохили як ҳаракат муайян месозад, ки оғоз ва анҷоми ҳамсон дорад. Ба мо маълум карда шудааст, ки фариштаи сеюм бе фариштаи якум ва дуюм вуҷуд дошта наметавонад; бинобар ин, дар як сатҳ ҷудо сохтани ҳаракати фариштаи якум аз ҳаракати фариштаи сеюм номумкин аст, ва ҳар ду ҳаракатро посбоне намояндагӣ мекунад, ки намунаи он дар Илёс ва Яҳёи Таъмиддиҳанда пешакӣ нишон дода шуда буд.

> “By pen and voice we are to sound the proclamation, showing their order, and the application of the prophecies that bring us to the third angel’s message. There cannot be a third without the first and second. These messages we are to give to the world in publications, in discourses, showing in the line of prophetic history the things that have been and the things that will be.” Selected Messages, book 2, 105.

> «Мо бояд бо қалам ва овоз ин эъломияро садо диҳем, тартиби онҳоро ва татбиқи нубувватҳоеро, ки моро ба паёми фариштаи сеюм мерасонанд, нишон диҳем. Бе якум ва дуюм, сеюм вуҷуд дошта наметавонад. Мо бояд ин паёмҳоро ба ҷаҳон ба воситаи нашрияҳо ва мавъизаҳо бирасонем, ва дар пайдарҳамии таърихи нубувватӣ он чиро, ки буд, ва он чиро, ки хоҳад буд, нишон диҳем». Selected Messages, book 2, 105.

We will look at the triple application of three manifestations of the messenger that prepares the way for the Messenger of the Covenant to suddenly come to his temple as represented by John the Baptist and William Miller. The final watchman is a subject of prophecy which is recognized by bringing the prophetic characteristics of John the Baptist and William Miller together to identify the final fulfillment of Malachi chapter three.

Мо татбиқи сегонаи се зуҳуроти паёмрасонеро, ки роҳро барои Омадани ногаҳонии Паёмовари Аҳд ба маъбади Худ омода месозад, чунон ки дар шахсиятҳои Яҳёи Таъмиддиҳанда ва Вилям Миллер муаррифӣ шудааст, баррасӣ хоҳем кард. Посбони ниҳоӣ мавзӯи нубувватест, ки бо ба ҳам овардани хусусиятҳои нубувватии Яҳёи Таъмиддиҳанда ва Вилям Миллер, барои муайян кардани иҷрои ниҳоии боби сеюми Малокӣ, шинохта мешавад.

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. Malachi 3:1.

> Инак, Ман фариштаи Худро мефиристам, ва ӯ роҳро пеши рӯи Ман муҳайё хоҳад кард; ва Худованде ки шумо Ӯро металабед, ногаҳон ба маъбади Худ хоҳад омад, яъне фариштаи аҳде ки шумо аз Ӯ хурсандед: инак, Ӯ хоҳад омад, мегӯяд Худованди лашкарҳо. Малокӣ 3:1.

We will look at the triple application of the three manifestations of Islam as represented by the prophetic characteristics of Islam of the first and second woes of Revelation chapters eight and nine, which identify the prophetic characteristics of Islam of the third Woe identified in Revelation chapters ten and eleven.

Мо татбиқи сегонаи се зуҳуроти Исломро, чунон ки тавассути хусусиятҳои нубувватии Исломи войи якум ва дуюми Ваҳй, дар бобҳои ҳаштум ва нӯҳум, тасвир шудааст, баррасӣ хоҳем кард, ки онҳо хусусиятҳои нубувватии Исломи войи сеюмро, ки дар бобҳои даҳум ва ёздаҳуми Ваҳй муайян шудааст, муайян месозанд.

We will continue these things in the next article.

Мо ин мавзӯъҳоро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

> “Allow no one to be brains for you, allow no one to do your thinking, your investigating, and your praying. This is the instruction we need to take to heart today. Many of you are convinced that the precious treasure of the kingdom of God and of Jesus Christ is in the Bible which you hold in your hand. You know that no earthly treasure is attainable without painstaking effort. Why should you expect to understand the treasures of the word of God without diligently searching the Scriptures?

> «Нагузоред, ки касе барои шумо мағз бошад; нагузоред, ки касе ба ҷойи шумо андеша кунад, таҳқиқ намояд ва дуо гӯяд. Ин аст дастуре, ки мо имрӯз бояд онро ба дил гирем. Бисёре аз шумо мутмаинед, ки ганҷи гаронбаҳои Малакути Худо ва Исои Масеҳ дар ҳамон Китоби Муқаддас аст, ки онро дар дасти худ нигоҳ медоред. Шумо медонед, ки ҳеҷ ганҷи заминӣ бе кӯшиши пурмашаққат ба даст намеояд. Пас чаро интизор доред, ки бе ҷустуҷӯи ҷиддии Навиштаҳо ганҷҳои каломи Худоро дарк намоед?»

> “It is proper and right to read the Bible; but your duty does not end there; for you are to search its pages for yourselves. The knowledge of God is not to be gained without mental effort, without prayer for wisdom in order that you may separate from the pure grain of truth the chaff with which men and Satan have misrepresented the doctrines of truth. Satan and his confederacy of human agents have endeavored to mix the chaff of error with the wheat of truth. We should diligently seek for the hidden treasure, and seek wisdom from heaven in order to separate human inventions from the divine commands. The Holy Spirit will aid the seeker for great and precious truths which relate to the plan of redemption. I would impress upon all the fact that a casual reading of the Scriptures is not enough. We must search, and this means the doing of all the word implies. As the miner eagerly explores the earth to discover its veins of gold, so you are to explore the word of God for the hidden treasure that Satan has so long sought to hide from man. The Lord says, ‘If any man willeth to do His will, he shall know of the teaching.’ John 7:17.” Fundamentals of Christian Education, 307.

> «Муқаддас Китобро хондан шоиста ва дуруст аст; аммо вазифаи шумо бо ин анҷом намеёбад, зеро шумо бояд саҳифаҳои онро худатон таҳқиқ намоед. Маълумоти Худо бидуни кӯшиши ақл, бидуни дуо барои ҳикмат ба даст оварда намешавад, то ки шумо аз донаи поки ҳақиқат коҳеро, ки одамон ва Шайтон бо он таълимоти ҳақро таҳриф кардаанд, ҷудо карда тавонед. Шайтон ва иттиҳоди ӯ аз омилони инсонӣ кӯшидаанд, ки коҳи гумроҳиро бо гандуми ҳақиқат омехта созанд. Мо бояд бо ҷидду ҷаҳд ганҷи пинҳонро ҷӯё шавем ва аз осмон ҳикмат талаб намоем, то ихтироъҳои инсонро аз амрҳои илоҳӣ ҷудо карда тавонем. Рӯҳи Муқаддас ба ҷӯяндаи ҳақоиқи бузург ва гаронбаҳо, ки ба нақшаи наҷот тааллуқ доранд, ёрӣ хоҳад расонд. Ман мехоҳам ба ҳама ин воқеиятро таъкид намоям, ки танҳо мутолиаи рӯякӣ ва тасодуфии Навиштаҳо кофӣ нест. Мо бояд ҷустуҷӯ кунем, ва ин маънои ба ҷо овардани ҳар он чизеро дорад, ки худи ин калима дар бар мегирад. Чунон ки конкан бо шавқу ҳавас заминро меомӯзад, то рагҳои тиллои онро пайдо кунад, ҳамон тавр шумо бояд каломи Худоро таҳқиқ намоед, то ганҷи пинҳонеро, ки Шайтон муддати дароз мекӯшид аз инсон пинҳон дорад, биёбед. Худованд мегӯяд: “Агар касе бихоҳад иродаи Ӯро ба ҷо оварад, вай дар бораи ин таълим хоҳад донист.” Юҳанно 7:17». Fundamentals of Christian Education, 307.

Back to Articles