Article

# The Book of Daniel - Number Forty-Seven

Китоби Дониёл — Шумораи чилу ҳафт

Unmasking Deceptive Doctrines: A Critical Analysis of Daniel 8 and the Challenges to Adventist Theology

Фош сохтани таълимотҳои фиребанда: Таҳлили интиқодии Дониёл 8 ва чолишҳо ба илоҳиёти адвентистӣ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 11, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

When the little horn of Rome is represented in verses nine through twelve of Daniel chapter eight, it is a corrupted symbol for it is a symbol of transvestitism, a cross-dresser oscillating between male and female. It agrees with the Millerite understanding that Rome was represented by two phases, the first phase being the Roman statecraft and the second phase being the Roman churchcraft, but in the oscillation of genders in the verses, the little horn is out of the historical and prophetic sequence (corrupted). Yet each of the four verses represents history directly associated with either Roman statecraft or Roman churchcraft. Pagan Rome persecuted all who resisted its imperial authority, but the persecution of papal Rome (feminine) in verse ten, is specifically directed against heaven.

Вақте ки шохи хурди Рум дар оятҳои нӯҳ то дувоздаҳи боби ҳаштуми Дониёл тасвир мешавад, он рамзи таҳрифшуда аст, зеро он рамзи трансвеститизм, либоспӯшии ҷинси муқобил, мебошад, ки миёни мардона ва занона дар ҳаракати навбатӣ қарор дорад. Ин бо фаҳмиши Миллеритӣ мувофиқат мекунад, ки Рум бо ду марҳила муаррифӣ шудааст: марҳилаи аввал давлатдории румӣ ва марҳилаи дуюм калисодории румӣ; аммо дар ин навбатёбии ҷинсҳо дар ин оятҳо, шохи хурд аз пайдарпаии таърихӣ ва нубувватӣ берун аст (таҳрифшуда). Бо вуҷуди ин, ҳар яке аз ин чор оят таърихеро муаррифӣ мекунад, ки бевосита ба ё давлатдории румӣ ё калисодории румӣ вобаста аст. Руми бутпараст ҳамаи онҳоеро, ки ба ҳокимияти императории он муқовимат мекарданд, таъқиб менамуд, аммо таъқиби Руми папавӣ (занона) дар ояти даҳ махсусан бар зидди осмон равона шудааст.

In the Millerite understanding that Rome was the fourth and final kingdom, the oscillating from state to church to state to church again would not have been a concern. They had seen the mixture of iron and clay in the feet of Daniel chapter two, and simply understood it as two phases of Rome, with no concern to define a specific historical sequence of a fourth and fifth kingdom. They understood the same of chapter seven, where the horn that spake great things against the most High, had three horns plucked up from the original ten horns of the beast of Rome. Even if Miller did recognize the gender oscillation of verse nine through twelve, it would have been unimportant to his understanding of the fourth kingdom being Rome. In Millerite understanding the fourth kingdom ended in 1798, and the next prophetic event was the Second Coming of Christ.

Дар фаҳмиши миллериён, ки Рум подшоҳии чаҳорум ва ниҳоӣ буд, гузариши навбатӣ аз давлат ба калисо ва боз аз калисо ба давлат мояи нигаронӣ намебуд. Онҳо омезиши оҳан ва гилро дар пойҳои боби дуюми китоби Дониёл дида буданд ва онро танҳо ҳамчун ду марҳилаи Рум мефаҳмиданд, бидуни он ки худро муваззаф донанд пайдарҳамии мушаххаси таърихии подшоҳии чаҳорум ва панҷумро муайян созанд. Ҳамин тавр, боби ҳафтумро низ чунин мефаҳмиданд, ки дар он шохе, ки бар зидди Ҳаққи Таоло суханони бузург мегуфт, се шохро аз миёни даҳ шохи аслии ҳайвони Рум канда бароварда буд. Ҳатто агар Миллер тағйирёбии ҷинсии оятҳои нӯҳ то дувоздаҳро дарк карда бошад ҳам, ин барои фаҳмиши ӯ, ки подшоҳии чаҳорум Рум буд, аҳаммияте надошт. Дар фаҳмиши миллериён, подшоҳии чаҳорум дар соли 1798 ба анҷом расид, ва рӯйдоди навбатии нубувватӣ Омадани Дуюми Масеҳ буд.

The feminine horn identifies the woman who commits spiritual fornication with the masculine horn, and is represented in verses ten and twelve.

Шохи занона он занеро муайян мекунад, ки бо шохи мардона зинокории рӯҳонӣ мекунад, ва дар оятҳои даҳум ва дувоздаҳум тасвир шудааст.

> And it waxed great, even to the host of heaven; and it cast down some of the host and of the stars to the ground, and stamped upon them. Daniel 8:10.

> Ва бузург гардид, ҳатто то лашкари осмон; ва баъзеро аз он лашкар ва аз ситорагон ба замин сарнагун сохт, ва онҳоро поймол кард. Дониёл 8:10.

The persecution of the papal power was directed against Christianity (the host of heaven), and in verse twelve papal Rome (feminine), receives the power to accomplish her murderous work through the transgression of fornicating with the kings of Europe.

Таъқиби қудрати папагӣ бар зидди масеҳият (сипоҳи осмон) равона шуда буд, ва дар ояти дувоздаҳум Рими папагӣ (муаннас) қудрат меёбад, то кори қатлбори худро ба воситаи гуноҳи зинокорӣ бо подшоҳони Аврупо ба анҷом расонад.

> And an host was given him against the daily sacrifice by reason of transgression, and it cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered. Daniel 8:12.

> Ва лашкаре бар зидди қурбонии доимӣ ба ӯ ба сабаби гуноҳ супурда шуд, ва ӯ ҳақиқатро ба замин андохт; ва амал кард, ва комёб шуд. Дониёл 8:12.

The “host” in the verse represents the military power that was given the papacy “against the daily.” The word “against” means “from”. From the pagan kings of Europe (pagan Rome), represented by “the daily,” military support (an host) was given to the papacy “by reason of transgression.” The combination of church and state, with the church in control of the relationship is the “transgression.” The wine of that transgression is Christian blood. Once the papacy had control of the armies of pagan Rome, papal Rome (“it”) “cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered.”

«Лашкар» дар ин оят қудрати ҳарбиро ифода мекунад, ки ба папагӣ «бар зидди доимӣ» дода шуд. Калимаи «бар зидди» маънои «аз»-ро дорад. Аз подшоҳони бутпарасти Аврупо (Руми бутпараст), ки бо «доимӣ» ифода шудаанд, дастгирии ҳарбӣ (лашкаре) ба папагӣ «ба сабаби таҷовуз» дода шуд. Иттиҳоди калисо ва давлат, дар ҳоле ки калисо назорати ин муносибатро дар даст дорад, ҳамон «таҷовуз» аст. Майи он таҷовуз хуни масеҳиён аст. Ҳангоме ки папагӣ бар лашкарҳои Руми бутпараст тасаллут ёфт, Руми папагӣ («он») «ростиро бар замин афканд; ва амал мекард, ва комёб мешуд».

In Daniel chapter eleven, verse thirty-one, the giving of the armies to papal Rome is also represented:

Дар боби ёздаҳуми Дониёл, ояти сию як, супурда шудани лашкарҳо ба Руми папавӣ низ тасвир шудааст:

> And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:31.

> Ва қӯшунҳо аз ҷониби ӯ бархоста, муқаддасгоҳи қувватро палид хоҳанд кард, ва қурбонии доимиро барҳам хоҳанд дод, ва макрӯҳи вайронкунандагонро барпо хоҳанд намуд. Дониёл 11:31.

The verse is identifying the historical transition from pagan Rome to papal Rome. In the verse the “arms” are the European kings that began to stand up for the papacy beginning with Clovis, king of the Franks (France), in the year 496. The “arms” also polluted “the sanctuary of strength” (the city of Rome), through the continuous warfare from the fourth century onward to the year 538. The “arms” also removed the pagan resistance to the rise of the papacy, and by the year 508, the pagan resistance was finished.

Оят гузариши таърихиро аз Руми бутпараст ба Руми папавӣ муайян мекунад. Дар оят «бозуҳо» подшоҳони Аврупо мебошанд, ки аз замони Кловис, подшоҳи франкҳо (Фаронса), дар соли 496, ба ҷонибдории папагӣ бархостан гирифтанд. «Бозуҳо» ҳамчунин «ҳарами қувват»-ро (шаҳри Рум) тавассути ҷангҳои пайваста аз асри чорум ба баъд то соли 538 нопок гардониданд. «Бозуҳо» ҳамчунин муқовимати бутпарастиро ба болоравии папагӣ бартараф карданд, ва то соли 508, муқовимати бутпарастӣ ба поён расида буд.

The word translated as “take away,” is the Hebrew word “sur” and means “to remove”. The “arms” placed the “abomination that maketh desolate” (the papacy), on the throne of the earth in the year 538. When Daniel chapter eight, verse twelve identifies that “an host” was given to the feminine little horn, it is agreeing with the witness of verse thirty-one of chapter eleven. The book of Revelation also gives witness to the same truth in chapter thirteen.

Калимае, ки ба «бардоштан» тарҷума шудааст, вожаи ибрии «sur» аст ва маънои «дур кардан»-ро дорад. «Бозуҳо» «макруҳоте, ки вайронӣ меоварад» (попият)-ро дар соли 538 бар тахти замин қарор доданд. Ҳангоме ки Дониёл, боби ҳаштум, ояти дувоздаҳум муайян мекунад, ки «лашкаре» ба шохи хурди муаннас дода шуд, он бо шаҳодати ояти сию якуми боби ёздаҳум мувофиқат мекунад. Китоби Ваҳй низ дар боби сездаҳум ба ҳамин ҳақиқат шаҳодат медиҳад.

> And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.

> Ва ҳайвоне, ки ман дидам, монанди паланг буд, ва пойҳояш чун пойҳои хирс, ва даҳонаш чун даҳони шер; ва аждаҳо қуввати худро, ва тахти худро, ва ҳокимияти бузург ба ӯ дод. Ваҳй 13:2.

Sister White directly identifies the beast of verse two as the papacy, and that the dragon in the verse is pagan Rome. Pagan Rome gave three things to the papacy; “his power, and his seat, and great authority.”

Хоҳар Уайт ҳайвони ояти дуюмро бевосита ҳамчун папагарӣ муайян мекунад, ва аждаҳои дар он оят зикршударо — Руми бутпараст. Руми бутпараст ба папагарӣ се чиз дод: «қудрати худро, ва тахти худро, ва ихтиёри бузургро».

The military power was given by pagan Rome beginning with Clovis in the year 496. The “seat” to rule from, was given to the papacy in the year 330, when the emperor Constantine moved his capitol to Constantinople, leaving his former capitol city of Rome to the control of the papal church. In the year 533, the emperor Justinian decreed that the pope was the head of the church and the corrector of heretics, turning his “great authority” over to the pope of Rome. Verse twelve of Daniel chapter eight, identifies the time when a “host” was given, and that prophetic truth is testified to on many witnesses. From that point in time (beginning in the year 496), the papacy “prospered.”

Қувваи ҳарбӣ аз ҷониби Руми бутпараст, аз замони Кловис дар соли 496, дода шуд. «Тахт»-и ҳукмронӣ аз он дода шуд, ки папият аз он ҳукм ронад, дар соли 330, вақте ки император Константин пойтахти худро ба Константинопол кӯчонд ва шаҳри собиқи пойтахти худ — Румро — таҳти назорати калисои папӣ боқӣ гузошт. Дар соли 533, император Юстиниан фармон дод, ки папа сарвари калисо ва ислоҳкунандаи бидъаткорон аст ва «иқтидори бузурги» худро ба папаи Рум супурд. Ояти дувоздаҳуми боби ҳаштуми Дониёл замонеро муайян мекунад, ки дар он «лашкар» дода шуд, ва он ҳақиқати пешгӯйӣ бо шаҳодати бисёр шоҳидон тасдиқ мегардад. Аз ҳамон лаҳзаи замон (аз соли 496 оғоз ёфта), папият «комёб гардид».

It would continue to “practice” and “prosper” until the end of the indignation against the northern kingdom of Israel ended in 1798, and the papacy received its deadly wound.

То замон давом медод, ки «амал намояд» ва «барор ёбад», то он даме ки охири ғазаб бар подшоҳии шимолии Исроил дар соли 1798 фаро расид, ва папагӣ захми марговари худро гирифт.

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> Ва подшоҳ мувофиқи иродаи худ амал хоҳад кард; ва худро боло хоҳад бардошт, ва худро аз ҳар худое бузургтар хоҳад шумурд, ва бар зидди Худои худоён суханони шигифтангез хоҳад гуфт, ва то ба анҷом расидани ғазаб комёб хоҳад шуд; зеро он чи муайян шудааст, ба амал хоҳад омад. Дониёл 11:36.

Verse nine of chapter eight, describes masculine Rome (pagan Rome), and represents the three-step conquering process that pagan Rome accomplished, and which typified the three geographical areas that would be conquered in order for papal Rome to be established upon the throne of the earth, as represented by the three horns that were plucked up in chapter seven. Those two three-step conquering’s of pagan and papal Rome, represented the three geographical obstacles of modern Rome, in verses forty through forty-three of Daniel eleven. Then in chapter eight, verse eleven, the masculine little horn (pagan Rome) is again represented. In the verse, the sanctified logic is so sound, that the scornful men that rule Jerusalem were forced to introduce several theological lies in order to erect their counterfeit foundation.

Ояти нӯҳи боби ҳашт Руми мардона (Руми бутпараст)-ро тасвир мекунад ва раванди сесамтаи фатҳеро ифода менамояд, ки Руми бутпараст ба анҷом расонд ва он намунаи се минтақаи ҷуғрофие буд, ки бояд фатҳ карда мешуданд, то Руми папавӣ бар тахти замин барқарор гардад, чунон ки инро се шохе, ки дар боби ҳафт канда шуданд, намояндагӣ мекунанд. Ин ду фатҳи сесамтаи Руми бутпараст ва Руми папавӣ се монеаи ҷуғрофии Руми муосирро дар оятҳои чил то чилу сеюми Дониёл ёздаҳ ифода менамуданд. Сипас, дар боби ҳашт, ояти ёздаҳ, боз шохи хурди мардона (Руми бутпараст) муаррифӣ мешавад. Дар ин оят, мантиқи муқаддас чунон устувор аст, ки мардони масхараомезе, ки бар Ерусалим ҳукмронӣ мекунанд, маҷбур шуданд, то барои бунёд кардани таҳкурсии қалбакии худ чандин дурӯғи илоҳиётиро ворид созанд.

> Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.

> Ва ҳатто худро то ба Сарвари лашкар бузург намуд, ва ба воситаи ӯ қурбонии доимӣ бардошта шуд, ва макони муқаддасгоҳи ӯ фурӯ афканда шуд. Дониёл 8:11.

As we begin to address the counterfeit coins and jewels that have been introduced to Adventism since 1863, it should be noted that there are two primary fields of supposed theological expertise which Adventism boasts of, as their basis for upholding the doctrines of apostate Protestantism and Catholicism. The claim that the modern theologians of Adventism make is that they are either experts in biblical history, or experts in biblical languages. Their application of the verse, reveals the prophetic word has become as a sealed book unto them, and also reveals that their claim of being experts of the biblical languages is simply the modern manifestation of Pharisaism.

Ҳангоме ки мо ба баррасии тангаҳо ва ҷавоҳироти қалбакӣ, ки аз соли 1863 инҷониб ба Адвентизм ворид карда шудаанд, оғоз менамоем, бояд қайд кард, ки ду соҳаи асосии ба истилоҳ тахассуси илоҳиётӣ вуҷуд доранд, ки Адвентизм аз онҳо ифтихор мекунад ва онҳоро ҳамчун пояи нигоҳдории таълимоти протестантизми муртад ва католикизм қарор медиҳад. Даъвое, ки илоҳиётшиносони муосири Адвентизм пеш меоранд, ин аст, ки онҳо ё мутахассисони таърихи Китоби Муқаддасанд, ё мутахассисони забонҳои Китоби Муқаддас. Татбиқи оят аз ҷониби онҳо ошкор месозад, ки каломи нубувват барои онҳо чун китоби мӯҳршуда гардидааст, ва ҳамчунин ошкор менамояд, ки даъвои онҳо дар бораи мутахассис будан дар забонҳои Китоби Муқаддас танҳо зуҳури муосири фарисигарист.

First is the disregard of the oscillation of the genders for the little horn in verse nine through twelve. If they were actually experts in the Hebrew language, they would not deny, or water down, the fact that Daniel purposely employed gender oscillation in the verses. The little horn is represented in both genders, and those genders go back and forth through the verses. The theologians try to cover this fact with rubbish and counterfeit coins, for it clearly identifies that verse eleven is identifying pagan, not papal Rome. They of course insist that the little horn of verse eleven is the pope, when it is actually pagan Rome.

Якум ин нодида гирифтани тағйирёбии ҷинсҳо барои шохчаи хурд дар оятҳои нуҳ то дувоздаҳ аст. Агар онҳо воқеан коршиносони забони ибрӣ мебуданд, онҳо ин ҳақиқатро, ки Дониёл қасдан дар ин оятҳо аз тағйирёбии ҷинс истифода бурдааст, на инкор мекарданд ва на камранг месохтанд. Шохчаи хурд дар ҳар ду ҷинс муаррифӣ мешавад, ва он ҷинсҳо дар тӯли оятҳо пайдарпай иваз мешаванд. Илоҳиётшиносон мекӯшанд ин воқеиятро бо сафсата ва тангаҳои қалбакӣ пӯшонанд, зеро он ба равшанӣ муайян месозад, ки ояти ёздаҳ ба Руми бутпараст ишора мекунад, на ба Руми папавӣ. Албатта, онҳо пофишорӣ мекунанд, ки шохчаи хурди ояти ёздаҳ папа аст, дар ҳоле ки дар асл он Руми бутпараст аст.

Once it is acknowledged that two of the four little horn verses are male and two are female, then it is simple to incorporate the biblical truth that a woman in Bible prophecy represents a church, and a man represents a state. Knowing this allows all who wish to see, that the little horn of verse eleven, is masculine Rome (pagan Rome), not feminine Rome (papal Rome).

Ҳангоме ки эътироф карда мешавад, ки дуто аз чаҳор ояти шохи хурд ба ҷинси мардона ва дутои дигар ба ҷинси занона тааллуқ доранд, он гоҳ ворид сохтани ҳақиқати Китоби Муқаддас осон мегардад, ки дар пешгӯии Китоби Муқаддас зан намояндаи калисо аст ва мард намояндаи давлат. Донистани ин ба ҳамаи онҳое, ки мехоҳанд бубинанд, ошкор месозад, ки шохи хурди ояти ёздаҳум Руми мардона (Руми бутпараст) аст, на Руми занона (Руми папавӣ).

The verse then is understood as teaching that pagan Rome (he) magnified himself to the prince of the host, as did pagan Rome when it placed the prince of the host upon the cross of Calvary. Not only did pagan Rome magnify itself against Christ at the cross, the verse goes on to say that by him (pagan Rome) “the daily sacrifice was taken away.”

Пас, ин оят чунин фаҳмида мешавад, ки Руми бутпараст (ӯ) худро то ба Сарвари лашкар бузург намуд, чунон ки Руми бутпараст он вақт кард, ки Сарвари лашкарро бар салиби Ҷалҷото гузошт. На танҳо Руми бутпараст бар зидди Масеҳ дар салиб худро бузург намуд, балки оят идома дода мегӯяд, ки ба василаи ӯ (Руми бутпараст) «қурбонии ҳаррӯза гирифта шуд».

In the book of Daniel there are two Hebrew words that are both translated as “take away.” The words are “sur” and “rum”. Both words are used in the sanctuary service. Sur means to take away or remove, and when the ashes from the altar in the sanctuary were removed, the word used to describe the removal of the ashes is “sur”. The word “rum” means to lift up and exalt, and when the priest in the sanctuary was to lift up a wave offering, he was to “rum” (lift up) the offering. In verse eleven, pagan Rome (“the daily”) would “rum” (take away) paganism by lifting up and exalting the religion of paganism.

Дар китоби Дониёл ду вожаи ибронӣ ҳастанд, ки ҳар ду ҳамчун «дур кардан» тарҷума мешаванд. Ин вожаҳо «sur» ва «rum» мебошанд. Ҳар ду вожа дар хизмати муқаддасгоҳ ба кор бурда мешаванд. «Sur» маънои дур кардан ё бартараф намуданро дорад, ва ҳангоме ки хокистар аз қурбонгоҳи муқаддасгоҳ бардошта мешуд, вожае, ки барои тавсифи бардоштани хокистар ба кор мерафт, «sur» буд. Вожаи «rum» маънои боло бардоштан ва сарафроз гардониданро дорад, ва ҳангоме ки коҳин дар муқаддасгоҳ мебоист қурбонии ҷунбонидашавандаро боло бардорад, ӯ мебоист қурбониро «rum» (боло бардорад). Дар ояти ёздаҳум, Руми бутпараст («ҳамешагӣ») бутпарастиро бо боло бардоштан ва сарафроз гардонидани дини бутпарастӣ «rum» («дур кардан») мекард.

Pagan Rome would lift up and exalt the religion of paganism. The Adventist theologians that profess an expertise of biblical languages choose to treat every occurrence of “take away” in the book of Daniel as “remove”. They fail to acknowledge the distinct and precise writing of Daniel, and thus place themselves above the prophet Daniel.

Рими бутпарастӣ дини бутпарастиро боло мебардошт ва бузург менамуд. Илоҳиётшиносони адвентистӣ, ки иддаои ихтисос дар забонҳои Китоби Муқаддас доранд, интихоб мекунанд, ки ҳар мавриди «гирифта шавад» дар китоби Дониёлро ҳамчун «дур кардан» баррасӣ намоянд. Онҳо навиштори фарқкунанда ва дақиқи Дониёлро эътироф намекунанд ва ба ин тарз худро болотар аз пайғамбар Дониёл мегузоранд.

The theologians that profess to understand the biblical languages provide arguments to justify why Daniel intended to mean the same thing, when he employed two different words. They provide long and tedious word studies to uphold their false claims. The theologians that profess to understand biblical history, argue that the false application is based upon recognizing that in different periods of history the same word might mean something different, and therefore when Daniel employed two different words, only a historical expert can identify what Daniel actually meant. It is important to identify these two false methods for they are employed often by the theologians who seek to hide from the methodology of “line upon line.”

Илоҳиётшиносоне, ки даъво мекунанд забонҳои Китоби Муқаддасро мефаҳманд, барои асоснок сохтани он далелҳо пеш меоранд, ки чаро Дониёл, ҳангоме ки ду калимаи гуногунро ба кор бурд, ният дошт ҳамон як чизро ифода кунад. Онҳо барои дастгирии даъвоҳои бардурӯғи худ таҳқиқоти тӯлонӣ ва дилгиркунандаи вожаҳоро пешниҳод мекунанд. Илоҳиётшиносоне, ки даъво мекунанд таърихи Китоби Муқаддасро мефаҳманд, баҳс мекунанд, ки татбиқи бардурӯғ бар он асос ёфтааст, ки дар давраҳои гуногуни таърих ҳамон як калима метавонад маънои дигаре дошта бошад; бинобар ин, вақте ки Дониёл ду калимаи гуногунро ба кор бурд, танҳо коршиноси таърих метавонад муайян созад, ки Дониёл воқеан чӣ маъно дошт. Муҳим аст, ки ин ду усули бардурӯғ шинохта шаванд, зеро онҳоро аксаран он илоҳиётшиносоне ба кор мебаранд, ки мекӯшанд аз усулшиносии «сатр бар сатр» пинҳон шаванд.

> Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.

> Ҳатто худро то ба Сарвари лашкар бузург кард; ва ба воситаи ӯ қурбонии ҳаррӯза бардошта шуд, ва макони қудсгоҳи Ӯ фурӯ андохта шуд. Дониёл 8:11.

The word translated as “taken away” in the verse means to “lift up and exalt”. It does not mean to remove. This fact creates confusion and contradiction for the Adventist theologians, for their premises do not hold up under a simple evaluation of the verse, when the actual definition of the word Daniel used is applied to the verse. They argue the little horn of the verse is papal Rome, and therefore the verse would read that “by him” (papal Rome) “the daily was taken away.”

Калимае, ки дар он оят ба «гирифта шуд» тарҷума шудааст, маънои «боло бардоштан ва сарфароз гардонидан»-ро дорад. Он маънои дур карданро надорад. Ин воқеият барои илоҳиётшиносони адвентист сардаргумӣ ва тазод ба вуҷуд меорад, зеро фарзияҳои онҳо ҳангоми арзёбии содаи оят устувор намемонанд, вақте ки таърифи воқеии калимае, ки Дониёл дар оят истифода бурдааст, ба он татбиқ карда мешавад. Онҳо баҳс мекунанд, ки шохи кӯчаки он оят Руми папистӣ аст, ва бинобар ин оят чунин хонда мешуд, ки «ба василаи ӯ» (Руми папистӣ) «қурбонии доимӣ боло бардошта шуд».

They of course have no problem including the added word that Sister White states directly was added by human wisdom and does not apply to the text.

Онҳо, албатта, ҳеҷ мушкиле дар дохил кардани он калимаи иловашуда надоранд, ки хоҳар Уайт мустақиман мегӯяд, бо ҳикмати инсонӣ илова шудааст ва ба матн татбиқ намегардад.

> “Then I saw in relation to the ‘daily’ (Daniel 8:12) that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text, and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry.” Early Writings, 74.

> «Пас ман дидам, ки дар мавриди “ҳаррӯза” (Дониёл 8:12) калимаи “қурбонӣ” аз ҷониби ҳикмати инсонӣ илова карда шудааст ва ба матн тааллуқ надорад, ва Худованд дар бораи он фаҳмиши дурустро ба онҳое ато намуд, ки нидои соати довариро эълон карданд». Early Writings, 74.

They identify “the daily” as Christ’s sanctuary ministry, so the “daily sacrifice” upholds the concept that “the daily” is Christ sacrificial work in the heavenly sanctuary. But inspiration identifies that the word “sacrifice” “does not belong to the text”.

Онҳо «ҳаррӯзаро» ҳамчун хизмати муқаддасгоҳии Масеҳ мешиносанд; бинобар ин, «қурбонии ҳаррӯза» ин мафҳумро дастгирӣ мекунад, ки «ҳаррӯза» кори қурбонии Масеҳ дар муқаддасгоҳи осмонӣ аст. Аммо илҳом муайян мекунад, ки калимаи «қурбонӣ» «ба матн тааллуқ надорад».

When the drunkards of Ephraim identify “the daily” as Christ’s sanctuary work, the verse would then read, “by him” (papal Rome) “the daily was taken away,” or it would read, “by the papal power, Christ’s sanctuary ministry was taken away.” They actually teach this falsehood. They insist that through the darkness of the papal rule the true understanding of Christ’s sanctuary ministry was removed from the minds of men.

Вақте ки майзадагони Эфроим «қурбонии доимӣ»-ро ҳамчун хизмати Масеҳ дар муқаддасгоҳ муайян мекунанд, он гоҳ оят чунин хонда мешуд: «ба воситаи ӯ» (Рими папӣ) «қурбонии доимӣ бардошта шуд», ё чунин хонда мешуд: «ба воситаи қудрати папӣ, хизмати Масеҳ дар муқаддасгоҳ бардошта шуд». Онҳо воқеан ин дурӯғро таълим медиҳанд. Онҳо исрор меварзанд, ки ба воситаи торикии ҳукмронии папӣ фаҳмиши ҳақиқии хизмати Масеҳ дар муқаддасгоҳ аз зеҳни одамон дур карда шуд.

Yet the word translated as “take away,” does not mean to remove, it means to lift up and exalt. If the professed experts of biblical languages would correctly apply the meaning of the Hebrew word “rum,” to the passage, their rendition would need to say, “by the papal power, Christ’s sanctuary ministry was lifted up and exalted.” When did the papacy ever lift up and exalt Christ?

Аммо калимае, ки ҳамчун «бардошта шудан» тарҷума гардидааст, маънои дур карданро надорад; он маънои боло бардоштан ва сарафроз гардониданро дорад. Агар мутахассисони эътирофшудаи забонҳои Китоби Муқаддас маънои дурусти калимаи ибрии «rum»-ро ба ин оят ба таври саҳеҳ татбиқ менамуданд, тарҷумаи онҳо мебоист чунин мегуфт: «ба воситаи қудрати папагӣ, хизмати муқаддасгоҳи Масеҳ боло бардошта ва сарафроз гардонида шуд». Папагӣ кай Масеҳро боло бардошт ва сарафроз гардонид?

They seek to impose the definition of the Hebrew word “sur” upon the Hebrew word “rum.” Daniel uses the word “sur,” which means to remove, in connection with “the daily” in two other verses, but in verse eleven, Daniel chose the word “rum” meaning to lift up and exalt. Not only is the dish of fables concerning this verse foolishness because of the wresting of the meaning of the word translated as “take away,” but there was never a time when Christ’s sanctuary ministry was in any way removed from men.

Онҳо мекӯшанд, ки таърифи калимаи ибрии «sur»-ро бар калимаи ибрии «rum» таҳмил намоянд. Дониёл калимаи «sur»-ро, ки маънои дур карданро дорад, дар иртибот бо «ҳамешагӣ» дар ду ояти дигар ба кор мебарад, аммо дар ояти ёздаҳум Дониёл калимаи «rum»-ро интихоб кардааст, ки маънои боло бардоштан ва иззат доданро дорад. На танҳо он маҷмӯаи афсонаҳо дар бораи ин оят ба сабаби каҷ кардани маънои калимае, ки ҳамчун «гирифтан» тарҷума шудааст, аблаҳона аст, балки ҳеҷ гоҳ замоне набуд, ки хизмати Масеҳ дар қудсгоҳи Ӯ ба ҳеҷ ваҷҳ аз одамон дур карда шуда бошад.

> But this man, because he continueth ever, hath an unchangeable priesthood. Wherefore he is able also to save them to the uttermost that come unto God by him, seeing he ever liveth to make intercession for them. Hebrews 7:24, 25.

> Лекин Ўзи абадий қолгани учун, Унинг коҳинлиги ўзгармасдир. Шунинг учун ҳам У Ўзи орқали Худо ҳузурига келувчиларни тамомила нажот беришга қодирдир, чунки У улар учун шафоат қилиш учун доимо тирикдир. Ибронийларга 7:24, 25.

To claim, as the Adventist theologians do, in an attempt to prop up their false application of the verse, that there was a period of time when the papacy exercised some type of power to remove Christ’s sanctuary intercession is absurd!

Иддао кардан, чунон ки илоҳиётшиносони адвентистӣ мекунанд, то татбиқи бардурӯғи худро ба ин оят устувор созанд, ки гӯё даврае вуҷуд доштааст, ки дар он папагӣ ба гунае аз қудрат амал мекард, то шафоати Масеҳро дар муқаддасгоҳи Ӯ бардорад, маҳз абсурд аст!

But the theologians do not teach that the verse identifies that the papacy lifted up and exalted Christ’s sanctuary ministry. They avoid the meaning of Daniel’s words, and the inspired counsel of Ellen White, to teach what they choose to teach in spite of the testimony of Daniel’s words.

Аммо илоҳиётшиносон таълим намедиҳанд, ки ин оят нишон медиҳад, ки папагӣ хизмати муқаддасгоҳи Масеҳро боло бардошт ва сарфароз гардонид. Онҳо аз маънои суханони Дониёл ва аз панду машварати илҳомбахши Эллен Уайт рӯй мегардонанд, то он чиро, ки худ мехоҳанд таълим диҳанд, сарфи назар аз шаҳодати суханони Дониёл.

> Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.

> Бале, ӯ худро ҳатто то ба Мир-Сарвари лашкар бузург намуд, ва ба василаи ӯ қурбонии доимӣ бардошта шуд, ва макони муқаддасгоҳи ӯ фурӯ андохта шуд. Дониёл 8:11.

The theologians teach that the verse means “by the papal power, Christ’s sanctuary ministry was removed,” and the removal of Christ’s sanctuary ministry from the minds of men is supported by the fact that in association with the removal, the place of Christ’s “sanctuary was cast down.” There is not one verse in God’s Word that identifies the heavenly sanctuary, which is where Christ performs his intercession, has ever been cast down. Nor is there any biblical passage that identifies that heaven itself, which is the “place of his sanctuary”, is ever cast down. Once again, the theologians place themselves above the prophet Daniel, for they insist that “the place of his sanctuary” in the verse is referring to God’s sanctuary, in spite of the fact that Daniel teaches directly opposite of that idea.

Илоҳиётшиносон таълим медиҳанд, ки ин оят чунин маъно дорад: «ба воситаи қудрати папагӣ, хизмати маскании Масеҳ бардошта шуд», ва бардошта шудани хизмати маскании Масеҳ аз зеҳни одамон бо он далел дастгирӣ мешавад, ки дар иртибот бо ин бардошта шудан, ҷои «қудси Ӯ» низ «сарнагун карда шуд». Дар Каломи Худо ҳатто як оят ҳам нест, ки қудси осмониро, ки он ҷо Масеҳ шафоати Худро ба ҷо меоварад, ҳамчун чизе муайян кунад, ки гӯё ҳаргиз сарнагун карда шуда бошад. Ҳамчунин ҳеҷ порчаи Китоби Муқаддас вуҷуд надорад, ки худи осмонро, ки «ҷои қудси Ӯ» аст, ҳамчун чизе муайян кунад, ки гӯё ҳаргиз сарнагун карда шуда бошад. Бори дигар, илоҳиётшиносон худро болотар аз набии Дониёл қарор медиҳанд, зеро исрор меварзанд, ки «ҷои қудси Ӯ» дар ин оят ба қудси Худо ишора мекунад, сарфи назар аз он ки Дониёл мустақиман бар хилофи ин андеша таълим медиҳад.

The professed experts of the Hebrew language insist that in the verse the Hebrew word “rum,” needs to be understood with the meaning of the Hebrew word “sur.” They also insist that the Hebrew word “miqdash” needs to be understood as the Hebrew word “qodesh.” “Miqdash” and “qodash” are both translated simply as “sanctuary” in the book of Daniel, yet they have different meanings. “Miqdash” represents any sanctuary, whether it is God’s sanctuary or a pagan sanctuary. It is the general word for sanctuary, but “qodesh” is only used in the Bible to represent God’s sanctuary.

Коршиносони изҳоркунандаи забони ибронӣ пофишорӣ мекунанд, ки дар он оят калимаи ибрии «rum» бояд бо маънои калимаи ибрии «sur» фаҳмида шавад. Онҳо ҳамчунин пофишорӣ мекунанд, ки калимаи ибрии «miqdash» бояд ҳамчун калимаи ибрии «qodesh» фаҳмида шавад. «Miqdash» ва «qodash» ҳар ду дар китоби Дониёл ба таври сода ҳамчун «мақдас» тарҷума шудаанд, вале онҳо маъноҳои гуногун доранд. «Miqdash» ҳар гуна мақдасро ифода мекунад, хоҳ он мақдаси Худо бошад ё мақдаси бутпарастӣ. Ин калимаи умумӣ барои «мақдас» аст, аммо «qodesh» дар Китоби Муқаддас танҳо барои ифода кардани мақдаси Худо истифода мешавад.

Daniel knew the difference between a pagan sanctuary and God’s sanctuary. If Daniel was going to identify a pagan sanctuary, he would use the word “miqdash.” It is amazing to me that the supposed experts of the Hebrew language never address the fact that in four consecutive verses, Daniel uses both words three times. Daniel’s usage of the two Hebrew words, both translated as “sanctuary” defines the meaning Daniel intended to be understood.

Дониёл фарқи миёни маъбади бутпарастон ва муқаддасгоҳи Худоро медонист. Агар Дониёл мехост як муқаддасгоҳи бутпарастонаро муайян кунад, ӯ калимаи «miqdash»-ро ба кор мебурд. Барои ман ҳайратовар аст, ки ба истилоҳ мутахассисони забони ибронӣ ҳеҷ гоҳ ба он воқеият намепардозанд, ки дар чор ояти пайдарпай Дониёл ҳар ду калимаро се бор истифода мебарад. Корбурди Дониёл аз ин ду калимаи ибронӣ, ки ҳар ду ба «муқаддасгоҳ» тарҷума мешаванд, маъноеро муайян мекунад, ки Дониёл мехост фаҳмида шавад.

> Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. And an host was given him against the daily sacrifice by reason of transgression, and it cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered. Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:11–14.

> Ва ӯ худро ҳатто то Сарвари лашкар бузург гардонид, ва қурбонии доимӣ ба воситаи ӯ бардошта шуд, ва макони муқаддасгоҳи Ӯ фурӯ рехта шуд. Ва лашкаре ба ӯ бар зидди қурбонии доимӣ ба сабаби исён дода шуд, ва он ростиро бар замин афканд; ва амал кард, ва комёб шуд. Он гоҳ шунидам, ки як муқаддас сухан мегуфт, ва муқаддаси дигар ба он муқаддасе ки сухан мегуфт, гуфт: «То ба кай ин рӯъё дар бораи қурбонии доимӣ ва исёни вайронгар хоҳад буд, то ҳам муқаддасгоҳ ва ҳам лашкар зери пой поймол карда шаванд?» Ва ӯ ба ман гуфт: «То ду ҳазору сесад рӯз; он гоҳ муқаддасгоҳ пок карда хоҳад шуд». Дониёл 8:11–14.

In the very passage that includes the foundation of Adventism, Daniel employs two different Hebrew words that are both translated as “sanctuary.” In verses thirteen and fourteen Daniel chose to use the Hebrew word for “sanctuary,” that is only used biblically to identify God’s sanctuary, but in verse eleven, Daniel used the general or generic Hebrew word that can be God’s sanctuary, or it can be a pagan sanctuary.

Дар ҳамон порчае, ки бунёди Адвентизмро дар бар мегирад, Дониёл ду вожаи гуногуни ибриро ба кор мебарад, ки ҳар ду ба «мақдас» тарҷума мешаванд. Дар оятҳои сездаҳ ва чордаҳ Дониёл вожаи ибрии «мақдас»-ро интихоб кард, ки дар Китоби Муқаддас танҳо барои мушаххас кардани мақдаси Худо истифода мешавад; аммо дар ояти ёздаҳ ӯ вожаи умумӣ ё ҷинсии ибриро ба кор бурд, ки метавонад мақдаси Худо бошад, ё метавонад мақдаси бутпарастӣ бошад.

If Daniel had wanted to identify the “sanctuary” in verse eleven, as God’s sanctuary, he would have used the same Hebrew word that he used twice within the next three verses. It is absolutely clear that Daniel was making a distinction between a pagan sanctuary in verse eleven, and God’s sanctuary in verses thirteen and fourteen! But the drunkards of Ephraim argue that the “place of his sanctuary” that was “cast down,” in verse eleven, was the place of God’s sanctuary, though they avoid the word “place.”

Агар Дониёл мехост, ки «мақдас»-и ояти ёздаҳро ҳамчун мақдаси Худо муайян кунад, ӯ ҳамон калимаи ибриро истифода мебурд, ки онро дар се ояти баъдӣ ду бор ба кор бурдааст. Комилан равшан аст, ки Дониёл миёни як мақдаси бутпарастона дар ояти ёздаҳ ва мақдаси Худо дар оятҳои сездаҳ ва чордаҳ фарқ мегузошт! Аммо майзадагони Эфроим баҳс мекунанд, ки «ҷои мақдаси ӯ», ки дар ояти ёздаҳ «сарнагун карда шуд», ҷои мақдаси Худо буд, гарчанде ки онҳо аз калимаи «ҷой» худдорӣ мекунанд.

They teach that the papacy took away Christ’s ministry of intercession and cast down the truth of the heavenly sanctuary. But Daniel was clear that the “sanctuary” in verse eleven, was not God’s sanctuary, but a pagan sanctuary. Daniel was just as clear that it was not the “sanctuary” that was cast down, but “the place” of his sanctuary.

Онҳо таълим медиҳанд, ки папагӣ хизмати шафоати Масеҳро аз миён бардошт ва ҳақиқати муқаддасгоҳи осмониро сарнагун сохт. Аммо Дониёл ба таври равшан баён кардааст, ки «муқаддасгоҳ» дар ояти ёздаҳум на муқаддасгоҳи Худо, балки муқаддасгоҳи бутпарастӣ буд. Дониёл ҳамчунин ба ҳамон андоза равшан гуфтааст, ки на худи «муқаддасгоҳ» сарнагун карда шуд, балки «ҷои» муқаддасгоҳи ӯ.

Refusing to acknowledge the purposeful gender oscillation of verses nine through twelve, the modern theologians adopted the definition of “the daily” that originated within apostate Protestantism, and began to construct a foundation upon the sand of human conjecture, tradition and custom. When they arrive at verse eleven, they even reject the inspired counsel of Sister White that identified that Miller’s understanding of “the daily” as paganism was correct, and begin to employ the art of misdirection and conjecture to defend their love of Catholic and Protestant theology.

Бо сарфи назар аз эътирофи ҷунбиши мақсадноки ҷинсӣ дар оятҳои нуҳ то дувоздаҳ, илоҳиётшиносони муосир он таърифи «ҳамешагӣ»-ро пазируфтанд, ки дар дохили протестантизми муртад пайдо шуда буд, ва ба сохтани таҳкурсие бар реги гумон, анъана ва урфи башар оғоз карданд. Вақте ки онҳо ба ояти ёздаҳ мерасанд, ҳатто насиҳати илҳомбахши Хоҳар Уайтро, ки муайян мекард фаҳмиши Миллер дар бораи «ҳамешагӣ» ҳамчун бутпарастӣ дуруст буд, рад мекунанд ва барои дифоъ аз муҳаббати худ ба илоҳиёти католикӣ ва протестантӣ ба ҳунари гумроҳсозӣ ва ҳадсу гумон рӯ меоранд.

They change pagan Rome into papal Rome in the verse, and they force the definition of “remove” upon the word that means “lift up and exalt”. They define the satanic symbol of “the daily”, as a godly symbol, and then insist that a pagan temple is God’s temple, while avoiding the direct reference to “the place” of the sanctuary. And the “unlearned” (as Isaiah identifies them), who will only understand if the “learned” tell them it is so, accept the dish of fables unto their own destruction.

Онҳо дар ин оят Руми бутпарастиро ба Руми папавӣ табдил медиҳанд ва бар калимае, ки маънои «боло бардоштан ва сарафроз гардонидан»-ро дорад, маънои маҷбурии «дур кардан»-ро таҳмил мекунанд. Онҳо рамзи шайтонӣِ «қурбонии доимӣ»-ро ҳамчун рамзи илоҳӣ таъриф мекунанд ва сипас пофишорӣ менамоянд, ки маъбади бутпарастон маъбади Худост, дар ҳоле ки аз ишораи мустақим ба «макони» муқаддасгоҳ канора меҷӯянд. Ва «бесаводон» (чунон ки Ишаъё онҳоро муайян мекунад), ки фақат дар сурате мефаҳманд, ки агар «саводмандон» ба онҳо гӯянд, ки чунин аст, ин табақи афсонаҳоро ба ҳалокати худ мепазиранд.

We will continue our consideration of the increase of the knowledge represented as the jewels in Miller’s dream in the next article.

Мо дар мақолаи навбатӣ баррасии афзоиши донише, ки дар хоби Миллер ҳамчун ҷавоҳирот тасвир шудааст, идома хоҳем дод.

> “The apostle Paul warns us that ‘some shall depart from the faith, giving heed to seducing spirits, and doctrines of devils.’ This is what we may expect. Our greatest trials will come because of that class who have once advocated the truth, but who turn from it to the world, and trample it under their feet in hate and derision. God has a work for his faithful servants to do. The attacks of the enemy must be met with the truth of his word. Falsehood must be unmasked, its true character must be revealed, and the light of the law of Jehovah must shine forth into the moral darkness of the world. We are to present the claims of his word. We shall not be held guiltless if we neglect this solemn duty. But while we stand in defense of the truth, let us not stand in defense of self, and make a great ado because we are called to bear reproach and misrepresentation. Let us not pity ourselves, but be very jealous for the law of the Most High.

> Павлуси расул моро ҳушдор медиҳад, ки «баъзее аз имон рӯй мегардонанд, ба рӯҳҳои фиребанда ва таълимоти девҳо гӯш медиҳанд». Ин ҳамон чизест, ки мо метавонем интизор бошем. Озмоишҳои бузургтарини мо аз ҷониби он гурӯҳ хоҳанд омад, ки замоне ҳақиқатро ҷонибдорӣ карда буданд, аммо аз он ба сӯи ҷаҳон рӯй мегардонанд ва онро бо нафрат ва истеҳзо зери пои худ поймол месозанд. Худо барои бандагони вафодори Худ кори муайяне дорад, ки анҷом диҳанд. Ҳамлаҳои душман бояд бо ҳақиқати каломи Ӯ посух дода шаванд. Ботил бояд фош гардад, моҳияти ҳақиқии он бояд ошкор карда шавад, ва нури шариати Яҳува бояд ба торикии ахлоқии ҷаҳон битобад. Мо бояд талаботи каломи Ӯро баён намоем. Агар мо ин вазифаи ҷиддиро сарфи назар кунем, бегуноҳ шумурда нахоҳем шуд. Аммо ҳангоме ки мо дар ҳимояи ҳақиқат меистем, набояд дар ҳимояи худ биистем ва аз он ки ба дӯши мо маломат ва таҳриф меафтад, овозаи бисёр бардорем. Бигзор ба худ раҳм накунем, балки барои шариати Ҳаққи Таоло бисёр ғайратманд бошем.

> “Says the apostle, ‘The time will come when they will not endure sound doctrine; but after their own lusts shall they heap to themselves teachers, having itching ears; and they shall turn away their ears from the truth, and shall be turned unto fables.’ On every side we see men easily led captive by the delusive imaginations of those who make void the word of God; but when the truth is brought before them, they are filled with impatience and anger. But the exhortation of the apostle to the servant of God is, ‘Watch thou in all things, endure afflictions, do the work of an evangelist, make full proof of thy ministry.’ In his day some left the cause of the Lord. He writes, ‘Demas hath forsaken me, having loved this present world;’ and again, he says, ‘Alexander the coppersmith did me much evil: the Lord reward him according to his works: of whom be thou ware also; for he hath greatly withstood our words.’

> Расул мегӯяд: «Замоне хоҳад омад, ки таълими солимро таҳаммул нахоҳанд кард; балки мувофиқи шаҳватҳои худ барои худ муаллимонро ҷамъ хоҳанд овард, дар ҳоле ки гӯшҳошон хориш мекунад; ва гӯшҳои худро аз ростӣ мегардонанд ва ба афсонаҳо рӯ меоваранд». Аз ҳар тараф мо мебинем, ки одамон ба осонӣ асири хаёлоти фиребандаи онҳое мегарданд, ки каломи Худоро ботил месозанд; аммо вақте ки ростӣ пеши назари онҳо оварда мешавад, аз бетоқатӣ ва ғазаб пур мегарданд. Вале насиҳати расул ба хизматгори Худо чунин аст: «Ту дар ҳама чиз ҳушёр бош, ба озорҳо тоб овар, кори башоратдиҳандаро ба ҷо овар, хизмати худро комилан исбот намо». Дар айёми ӯ баъзеҳо кори Худовандро тарк карданд. Ӯ менависад: «Димос маро тарк кард, зеро ки ин дунёи ҳозираро дӯст дошт»; ва боз мегӯяд: «Искандари мисгар ба ман бадии бисёр расонид: Худованд ӯро мувофиқи аъмолаш подош диҳад: аз ӯ ту низ эҳтиёт кун; зеро ки ӯ ба суханони мо бисёр муқобилат кардааст».

> “Prophets and apostles experienced similar trials of opposition and reproach, and even the spotless Lamb of God was tempted in all points like as we are. He bore the contradiction of sinners against himself.

> «Паёмбарон ва ҳаввориён озмоишҳои монанди мухолифат ва маломатро аз сар гузарониданд, ва ҳатто Барраи бенуқсони Худо низ дар ҳар чиз мисли мо васваса карда шуд. Ӯ зиддияти гуноҳкоронро бар зидди Худ бардошт.

> “Every warning for this time must be faithfully delivered; but ‘the servant of the Lord must not strive; but be gentle unto all men, apt to teach, patient; in meekness instructing those that oppose themselves.’ We must cherish carefully the words of our God lest we be contaminated by the deceptive workings of those who have left the faith. We are to resist their spirit and influence with the same weapon our Master used when assailed by the prince of darkness,—‘It is written.’ We should learn to use the word of God skillfully. The exhortation is, ‘Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth.’ There must be diligent work and earnest prayer and faith to meet the winding error of false teachers and seducers; for ‘in the last days perilous times shall come. For men shall be lovers of their own selves, covetous, boasters, proud, blasphemers, disobedient to parents, unthankful, unholy, without natural affection, truce-breakers, false accusers, incontinent, fierce, despisers of those that are good, traitors, heady, high-minded, lovers of pleasures more than lovers of God; having a form of godliness, but denying the power thereof: from such turn away.’ These words portray the character of the men the servants of God will have to meet. ‘False accusers,’ ‘despisers of those that are good,’ will attack those who are faithful to their God in this degenerate age. But the embassador of Heaven must manifest the spirit that was displayed in the Master. In humility and love he must labor for the salvation of men.

> «Ҳар як огоҳӣ барои ин замон бояд содиқона расонида шавад; аммо “бандаи Худованд набояд ҷанҷол кунад, балки нисбат ба ҳама ҳалим бошад, қобили таълим додан ва пуртоқат; бо фурӯтанӣ онҳоеро таълим диҳад, ки бар зидди худ муқобилат мекунанд.” Мо бояд суханони Худои худро боэҳтиёт пос дорем, мабодо ба василаи амалҳои фиребандаи онҳое, ки имонро тарк кардаанд, олуда гардем. Мо бояд ба рӯҳ ва таъсири онҳо бо ҳамон силоҳе муқобилат намоем, ки Устоди мо ҳангоми ҳамлаи шоҳзодаи торикӣ ба кор бурд, — “Навишта шудааст.” Мо бояд биомӯзем, ки каломи Худоро моҳирона ба кор барем. Насиҳат ин аст: “Кӯшиш намо, то худро назди Худо мақбул нишон диҳӣ, ҳамчун коргаре ки шармсор намешавад ва каломи ростиро дуруст тақсим мекунад.” Барои муқобила бо гумроҳии печдарпечи муаллимони козиб ва фиребгарон, меҳнати ҷиддӣ ва дуои самимӣ ва имон зарур аст; зеро “дар айёми охир замонҳои хатарнок фаро хоҳад расид. Зеро одамон худдӯст, тамаъкор, лофзан, мағрур, куфргӯй, нофармони падару модар, носипос, нопок, бемеҳри табиӣ, аҳдшикан, туҳматгар, бехуддор, золим, нафраткунандагони некӯкорон, хиёнаткор, саросема, худписанд, дӯстдори айшу ишрат бештар аз дӯстдори Худо хоҳанд буд; сурате аз худотарсӣ хоҳанд дошт, аммо қудрати онро инкор хоҳанд кард: аз чунинҳо рӯй гардон.” Ин суханон хислати он одамонро тасвир мекунанд, ки бандагони Худо бояд бо онҳо рӯ ба рӯ шаванд. “Туҳматгарон”, “нафраткунандагони некӯкорон” ба онҳое ҳамла хоҳанд кард, ки дар ин асри фосид ба Худои худ содиқ мемонанд. Аммо фиристодаи Осмон бояд он рӯҳеро зоҳир намояд, ки дар Устод аён шуда буд. Ӯ бояд бо фурӯтанӣ ва муҳаббат барои наҷоти одамон меҳнат намояд.»

> “Paul continues concerning those who oppose the work of God, comparing them to the men who made war against the faithful in the time of ancient Israel. He says: ‘Now as Jannes and Jambres withstood Moses, so do these also resist the truth; men of corrupt minds, reprobate concerning the faith. But they shall proceed no further: for their folly shall be manifest unto all men, as theirs also was.’ We know that the time is coming when the folly of warring against God will be revealed. We can afford to wait in calm patience and trust, no matter how much maligned and despised; for ‘nothing is secret, that shall not be made manifest,’ and those who honor God shall be honored by him in the presence of men and angels. We are to share in the sufferings of the reformers. It is written, ‘The reproaches of them that reproached thee fell on me.’ Christ understands our grief. Not one of us is called to bear the cross alone. The suffering Man of Calvary is touched with the feeling of our woes, and as he has suffered being tempted, he is able also to succor them that are in sorrow and trial for his sake. ‘Yea, and all that will live godly in Christ Jesus shall suffer persecution. But evil men and seducers shall wax worse and worse, deceiving, and being deceived. But continue thou in the things which thou hast learned.’” Review and Herald, January 10, 1888.

> «Павлус дар бораи онҳое ки ба кори Худо муқобилат мекунанд, суханашро идома дода, онҳоро ба мардоне монанд месозад, ки дар замони Исроили қадим бар зидди аминон ҷанг карданд. Ӯ мегӯяд: “Чунон ки Яннис ва Ямбрис ба Мусо муқовимат намуданд, инҳо низ ба ростӣ муқобилат мекунанд; мардони зеҳнашон фосид, аз ҷиҳати имон мардуд. Аммо онҳо дигар пеш нахоҳанд рафт, зеро беақлии онҳо бар ҳама ошкор хоҳад шуд, чунон ки беақлии онон низ ошкор шуд.” Мо медонем, ки замоне меояд, ки беақлии ҷангидан бар зидди Худо ошкор хоҳад гардид. Мо метавонем бо сабру оромӣ ва эътимод интизор шавем, новобаста аз он ки чӣ қадар бадном ва хор шуморда мешавем; зеро “ҳеҷ чизи пинҳон нест, ки ошкор нашавад”, ва онҳое ки Худоро эҳтиром мекунанд, аз ҷониби Ӯ дар ҳузури одамон ва фариштагон эҳтиром хоҳанд ёфт. Мо бояд дар ранҷу азобҳои ислоҳгарон шарик бошем. Навишта шудааст: “Маломатҳои онҳое ки Туро маломат карданд, бар ман афтод.” Масеҳ ғами моро мефаҳмад. Ҳеҷ яке аз мо даъват нашудааст, ки салибро танҳо бардорад. Марди ранҷдидаи Ҷолҷото ҳиссиёти мусибатҳои моро эҳсос мекунад, ва чун Худи Ӯ ҳангоми озмуда шудан азоб кашидааст, қодир аст онҳоеро низ, ки ба хотири Ӯ дар ғаму озмоиш ҳастанд, мадад расонад. “Оре, ва ҳамаи онҳое ки мехоҳанд дар Масеҳи Исо бо парҳезгорӣ зиндагӣ кунанд, таъқиб хоҳанд дид. Аммо одамони бад ва фиребгарон бадтару бадтар хоҳанд шуд, фиреб дода ва фиреб хӯрда. Вале ту дар он чи омӯхтаӣ, давом намо.” Review and Herald, 10 январи 1888.»

Back to Articles