Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Ninety-Seven

Китоби Дониёл — яксаду наваду ҳафтум

Prophetic Unfolding’s: Christ’s Second Gathering and the Eschatological Role of Islam in Revelation’s Narrative

Пайдарҳамкушоии нубувватӣ: гирдоварии дуюми Масеҳ ва нақши эсхатологии Ислом дар ривояти Ваҳй

Author

Jeff Pippenger

Published

April 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are now identifying that one of the events represented by the seven thunders is the work of Christ gathering His people a second time, which He began to do in July, 2023. Millerite history identifies that this work is accomplished with the warfare of Islam as the backdrop of the message.

Ҳоло мо муайян месозем, ки яке аз воқеаҳое, ки бо ҳафт раъд ифода шудаанд, кори Масеҳ аст дар бори дуюм ҷамъ овардани қавми Худ, ки Ӯ ба анҷом додани он дар моҳи июли соли 2023 оғоз намуд. Таърихи миллерӣ муайян месозад, ки ин кор бо ҷанги Ислом ҳамчун заминаи паём ба анҷом мерасад.

The message is the Revelation of Jesus Christ, which is unsealed just before probation closes, but that message is carried by (placed within the context of) the message of the third woe. At the very time the Lord was stretching His hand a second time in 1849, Sister White was commenting upon the shaking of the angry nations, which is a symbol of Islam.

Пайём — ин Ваҳйи Исои Масеҳ аст, ки андаке пеш аз баста шудани муҳлати озмоиш кушода мегардад, аммо он пайём ба воситаи пайёми войи сеюм бурда мешавад (дар чаҳорчӯби он ҷой дода шудааст). Ҳамон замоне ки Худованд дар соли 1849 дасти Худро бори дуюм дароз мекард, хоҳар Уайт дар бораи такони халқҳои хашмгин, ки рамзи Ислом аст, изҳори назар мекард.

> “December 16, 1848, the Lord gave me a view of the shaking of the powers of the heavens. I saw that when the Lord said ‘heaven,’ in giving the signs recorded by Matthew, Mark, and Luke, He meant heaven, and when He said ‘earth’ He meant earth. The powers of heaven are the sun, moon, and stars. They rule in the heavens. The powers of earth are those that rule on the earth. The powers of heaven will be shaken at the voice of God. Then the sun, moon, and stars will be moved out of their places. They will not pass away, but be shaken by the voice of God.

> «16 декабри соли 1848, Худованд ба ман манзарае аз такон хӯрдани қувваҳои осмонро нишон дод. Ман дидам, ки вақте Худованд, ҳангоми додани аломатҳои сабтшуда аз ҷониби Матто, Марқӯс ва Луқо, “осмон” гуфт, Ӯ осмонро дар назар дошт, ва вақте “замин” гуфт, заминро дар назар дошт. Қувваҳои осмон офтоб, моҳ ва ситорагон мебошанд. Онҳо дар осмонҳо ҳукмронӣ мекунанд. Қувваҳои замин онҳоянд, ки бар замин ҳукмронӣ мекунанд. Қувваҳои осмон бо овози Худо такон хоҳанд хӯрд. Он гоҳ офтоб, моҳ ва ситорагон аз ҷойҳои худ ба ҳаракат дароварда хоҳанд шуд. Онҳо аз байн нахоҳанд рафт, балки бо овози Худо такон хоҳанд хӯрд.»

> “Dark, heavy clouds came up and clashed against each other. The atmosphere parted and rolled back; then we could look up through the open space in Orion, whence came the voice of God. The Holy City will come down through that open space. I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

> «Абрҳои тира ва сангин боло омада, ба ҳам бархӯрданд. Фазо ҷудо шуда, ба ақиб печид; он гоҳ мо метавонистем аз миёни фазои кушода дар Орион ба боло назар афканем, ки аз он ҷо овози Худо меомад. Шаҳри Муқаддас аз тариқи ҳамон фазои кушода фуруд хоҳад омад. Ман дидам, ки қудратҳои замин ҳоло ба ларза оварда мешаванд ва воқеаҳо ба тартиб ба амал меоянд. Ҷанг, ва овозаҳои ҷанг, шамшер, қаҳтӣ ва вабо аввал қудратҳои заминро ба ларза меоранд; сипас овози Худо офтоб, моҳ ва ситорагонро, ва инчунин ин заминро, ба ларза хоҳад овард. Ман дидам, ки ба ларза омадани қудратҳо дар Аврупо, чунон ки баъзеҳо таълим медиҳанд, ба ларза омадани қудратҳои осмон нест, балки он ба ларза омадани халқҳои хашмгин аст». Early Writings, 41.

The historians confirm that what was shaking the nations of Europe in 1848, was the activities of the armies of Islam, for prophetically they are symbolized as the power that angers the nations. In the first witness to the Lord stretching out His hand a second time in the history of 1840 to 1844, the message of the Midnight Cry arrived at the Exeter camp meeting. From there unto October 22, 1844 the message swept across the eastern seaboard of the United States like a tidal wave. That movement had been typified by Christ’s triumphal entry into Jerusalem, and it was an ass that carried Christ into Jerusalem.

Таърихшиносон тасдиқ мекунанд, ки он чи дар соли 1848 миллатҳои Аврупоро ба ларза меовард, фаъолияти лашкарҳои Ислом буд; зеро аз ҷиҳати нубувватӣ онҳо ҳамчун қуввае рамзгузорӣ шудаанд, ки миллатҳоро ба хашм меоварад. Дар шоҳидии аввал ба он ки Худованд дасти Худро бори дуюм дар таърихи солҳои 1840 то 1844 дароз кард, паёми Нидои Нимашаб ба ҷамъомади урдугоҳии Эксетер расид. Аз он ҷо то 22 октябри соли 1844 ин паём саросари соҳили шарқии Иёлоти Муттаҳидаи Амрикоро чун мавҷи азими баҳр фаро гирифт. Он ҳаракат ба воситаи вуруди зафармандонаи Масеҳ ба Ерусалим намунаи пешакӣ ёфта буд, ва ин харе буд, ки Масеҳро ба Ерусалим мебурд.

The message of the Midnight Cry represents the entire prophetic message of the Revelation of Jesus Christ, but that Revelation is placed within the context of Islam of the third woe angering the nations, for it is Islam that carries the message that is the Revelation of Jesus Christ. Jesus is the Lion of the tribe of Judah, and He is bound to the message of the “ass.”

Паёми Нидои Нимашаб тамоми паёми нубувватии Ваҳйи Исои Масеҳро намояндагӣ мекунад, аммо он Ваҳй дар заминаи Исломи войи сеюм қарор дода шудааст, ки халқҳоро ба хашм меоварад, зеро маҳз Ислом он паёмро мебарад, ки Ваҳйи Исои Масеҳ аст. Исо Шери сибти Яҳудо аст, ва Ӯ бо паёми «хар» пайваста аст.

> Judah, thou art he whom thy brethren shall praise: thy hand shall be in the neck of thine enemies; thy father’s children shall bow down before thee. Judah is a lion’s whelp: from the prey, my son, thou art gone up: he stooped down, he couched as a lion, and as an old lion; who shall rouse him up? The sceptre shall not depart from Judah, nor a lawgiver from between his feet, until Shiloh come; and unto him shall the gathering of the people be. Binding his foal unto the vine, and his ass’s colt unto the choice vine; he washed his garments in wine, and his clothes in the blood of grapes: His eyes shall be red with wine, and his teeth white with milk. Genesis 49:8–12.

> Яҳудо, туро бародаронат ситоиш хоҳанд кард; дасти ту бар гардани душманонат хоҳад буд; писарони падарат пеши ту саҷда хоҳанд кард. Яҳудо — бачаи шер аст: аз шикор, эй писари ман, ту боло баромадаӣ; ӯ хам шуд, чун шер ва чун шери пир хобид; кист, ки ӯро барангезонад? Асои подшоҳӣ аз Яҳудо дур нахоҳад шуд, ва на қонунгузор аз миёни пойҳои ӯ, то даме ки Шилоҳ биёяд; ва итоати қавмҳо аз они ӯ хоҳад буд. Кураки худро ба ток мебандад, ва баччаи мода-ҳимори худро ба токи баргузида; либосҳои худро дар шароб шуст, ва ҷомаҳои худро дар хуни ангур. Чашмонаш аз шароб сурх хоҳад буд, ва дандонҳояш аз шир сафед. Ҳастӣ 49:8–12.

It is through Judah that “the gathering of the people” is accomplished. Christ, as Judah, is also the “Vine,” and the “choice vine,” is bound to the “ass’s colt.” His “garments” are washed in “wine,” which was “the blood of grapes.” Christ began shedding His blood in Gethsemane, when He sweat blood, and Gethsemane means the “olive press.” From Gethsemane to the cross He shed His precious blood to gather all men unto Himself.

Маҳз ба воситаи Яҳудо «ҷамъ омадани қавмҳо» ба анҷом мерасад. Масеҳ, ҳамчун Яҳудо, ҳамчунин «Ток» аст, ва «токи баргузида» ба «курраи хар» баста шудааст. «Либосҳои» Ӯ дар «шароб», ки «хуни ангур» буд, шуста шудаанд. Масеҳ рехтани хуни Худро аз Ҷатсамонӣ оғоз намуд, он гоҳ ки арақи Ӯ хун гардид, ва Ҷатсамонӣ маънои «чархушти зайтун»-ро дорад. Аз Ҷатсамонӣ то салиб Ӯ хуни гаронбаҳои Худро рехт, то ки ҳамаи одамонро назди Худ ҷамъ оварад.

> Now is the judgment of this world: now shall the prince of this world be cast out. And I, if I be lifted up from the earth, will draw all men unto me. This he said, signifying what death he should die. John 12:31–33.

> Ҳоло доварии ин ҷаҳон аст; ҳоло мирзаи ин ҷаҳон берун андохта хоҳад шуд. Ва Ман, агар аз замин боло бардошта шавам, ҳамаро назди Худ хоҳам кашид. Ӯ инро гуфт, то нишон диҳад, ки бо чӣ гуна марг хоҳад мурд. Юҳанно 12:31–33.

Christ’s work of drawing all men unto Himself is a twostep process, for He first gathers the “outcasts of Israel,” and then uses them as an ensign to draw His other flock.

Кори Масеҳ дар ҷалб намудани ҳамаи одамон ба сӯи Худ аз ду марҳила иборат аст, зеро Ӯ нахуст «рондашудагони Исроил»-ро ҷамъ меоварад ва сипас онҳоро ҳамчун байрақе ба кор мебарад, то галаи дигари Худро ҷалб намояд.

> I am the good shepherd, and know my sheep, and am known of mine. As the Father knoweth me, even so know I the Father: and I lay down my life for the sheep. And other sheep I have, which are not of this fold: them also I must bring, and they shall hear my voice; and there shall be one fold, and one shepherd. John 10:14–16.

> Ман чӯпони некӯ ҳастам, ва гӯсфандони Худро мешиносам, ва аз они Ман Маро мешиносанд. Чунон ки Падар Маро мешиносад, Ман низ Падарро мешиносам; ва ҷони Худро барои гӯсфандон мегузорам. Ва гӯсфандони дигаре низ дорам, ки аз ин оғил нестанд: онҳоро низ бояд биёрам, ва онҳо овози Маро хоҳанд шунид; ва як рама ва як чӯпон хоҳад буд. Юҳанно 10:14–16.

The one hundred and forty-four thousand are the “sheep” who know Him. The “other sheep” are His flock that come out of Babylon when they see and hear the ensign. Before He lifts up His ensign, which are His sheep, He first gathers them a second time. That line of sacred history aligns with verses thirteen through fifteen of Daniel chapter eleven, and is therefore aligned with the hidden history of verse forty. It represents the line of the true Protestant horn which runs within the history of the apostate Protestant horn, the apostate Republican horn and the arrival of the whore of Tyre, just before the Sunday law of verse forty-one. The line of the true Protestant horn represents both the history and also the message where the one hundred and forty-four thousand are sealed.

Як саду чилу чаҳор ҳазор ҳамон «гӯсфандон» ҳастанд, ки Ӯро мешиносанд. «Гӯсфандони дигар» рамаи Ӯ мебошанд, ки ҳангоми дидан ва шунидани аломат аз Бобил берун меоянд. Пеш аз он ки Ӯ аломати Худро, ки ҳамон гӯсфандони Ӯянд, барафрозад, аввал онҳоро бори дуюм ҷамъ меоварад. Он хати таърихи муқаддас бо оятҳои сездаҳ то понздаҳи боби ёздаҳи Дониёл мувофиқат мекунад ва бинобар ин бо таърихи ниҳони ояти чиҳил низ ҳамоҳанг аст. Он хати шохи ҳақиқии протестантиро ифода мекунад, ки дар дохили таърихи шохи муртадди протестантӣ, шохи муртадди ҷумҳурихоҳ ва омадани фоҳишаи Сур, андак пеш аз қонуни якшанбеи ояти чиҳилу як, ҷараён меёбад. Хати шохи ҳақиқии протестантӣ ҳам таърих ва ҳам паёмро ифода мекунад, ки дар он як саду чилу чаҳор ҳазор мӯҳр зада мешаванд.

The “outcasts of Israel” represent a line in contrast with the “assembly of mockers”, as Jeremiah identifies them, or as the “synagogue of Satan” as John identifies them in Revelation chapters two and three where the church of Smyrna and Philadelphia are addressed. The Philadelphians represent the “one hundred and forty-four thousand” of Revelation chapter seven, and Smyrna is “the great multitude” of the same chapter, who cannot be numbered. The two classes of redeemed in the last days are in controversy with those who lie, and who are in the synagogue of Satan, and claim they are God’s people, for they say they are Jews.

«Рондашудагони Исроил» хаттеро ифода мекунанд, ки дар муқобили «ҷамоати тамасхуркунандагон» меистад, чунон ки Ирмиё онҳоро муайян мекунад, ё ҳамчун «куништгоҳи Шайтон», чунон ки Юҳанно онҳоро дар бобҳои ду ва сеюми Ваҳй муайян мекунад, он ҷо ки калисоҳои Смирно ва Филаделфия хитоб мешаванд. Филаделфиён «як саду чилу чор ҳазор»-и боби ҳафтуми Ваҳйро ифода мекунанд, ва Смирно «анбӯҳи бузург»-и ҳамон боб аст, ки шумурда намешавад. Ин ду табақаи растагорон дар рӯзҳои охир бо онҳое, ки дурӯғ мегӯянд ва дар куништгоҳи Шайтон ҳастанд ва даъво мекунанд, ки қавми Худо мебошанд, зеро мегӯянд, ки яҳудӣ ҳастанд, дар мухолифат қарор доранд.

The line of the true Protestant horn consists of the controversy that exists between themselves and the former covenant people who are then being passed by. In the same history the faithful are also in controversy with the line of apostate Protestantism and Catholicism. Those three religious entities represent the dragon, the beast and the false prophet at the micro level within the line of the true Protestant horn.

Хати шохи ҳақиқии протестантӣ аз муборизае иборат аст, ки миёни худи онҳо ва қавми пешини аҳд, ки дар он вақт аз онҳо гузашта мешавад, вуҷуд дорад. Дар ҳамон таърих, вафодорон ҳамчунин бо хати протестантизми муртад ва католикизм дар мубориза мебошанд. Ин се воҳиди динӣ дар сатҳи хурд дар дохили хати шохи ҳақиқии протестантӣ аждаҳо, ҳайвон ва пайғамбари дурӯғинро ифода мекунанд.

> “I saw the nominal church and nominal Adventists, like Judas, would betray us to the Catholics to obtain their influence to come against the truth. The saints then will be an obscure people, little known to the Catholics; but the churches and nominal Adventists who know of our faith and customs (for they hated us on account of the Sabbath, for they could not refute it) will betray the saints and report them to the Catholics as those who disregard the institutions of the people; that is, that they keep the Sabbath and disregard Sunday.” Spalding and Magan, 1, 2.

> «Ман дидам, ки калисои номӣ ва адвентистони номӣ, мисли Яҳудо, моро ба католикон таслим хоҳанд кард, то нуфузи онҳоро ба даст оварда, бар зидди ҳақиқат бароянд. Он гоҳ муқаддасон қавме хоҳанд буд ношинохта ва каммаъруф дар назди католикон; аммо калисоҳо ва адвентистони номие, ки аз имони мо ва одатҳои мо огоҳанд (зеро онҳо ба сабаби шанбе аз мо нафрат доштанд, чунки онро рад карда наметавонистанд), муқаддасонро таслим хоҳанд кард ва онҳоро ба католикон ҳамчун касоне хабар хоҳанд дод, ки муассисаҳои мардумро нодида мегиранд; яъне, онҳо шанберо нигоҳ медоранд ва якшанберо нодида мегиранд». Spalding and Magan, 1, 2.

We have dealt with this passage before, and in so doing identified that the expression “nominal church” and the expression “nominal Adventist” would have had a different meaning and application when Sister White penned the words. Yet the prophets spoke more for the last days than they did for their own history, so in this passage the nominal church in the last days would be apostate Protestantism. The word “nominal” means “in name only”.

Мо қаблан ин порчаро баррасӣ карда будем, ва дар ҷараёни он муайян намудем, ки ифодаи «калисои номӣ» ва ифодаи «Адвентисти номӣ» дар замоне ки хоҳар Уайт ин суханонро менавишт, маъно ва татбиқи дигаре доштанд. Бо вуҷуди ин, анбиё барои айёми охир бештар сухан гуфтаанд, назар ба он чи барои таърихи худи онҳо буд; бинобар ин, дар ин порча калисои номӣ дар айёми охир протестантизми муртад хоҳад буд. Калимаи «номӣ» маънои «танҳо дар ном» дорад.

The so-called Protestant church ceased to protest Rome in 1844, when they rebelled against entering into the Most Holy Place by faith, where they could have recognized the seventh-day Sabbath is the correct day of worship. Instead, they retained the worship of the sun, which is the mark of Catholicism. It is impossible to “protest” Rome, which is the only definition of the word “Protestant,” if you have accepted her symbol of authority, which the Roman church has repeatedly identified as her authority to change the day of worship in the Bible from the seventh-day Sabbath unto Sunday.

Калисои ба ном протестантӣ дар соли 1844 аз эътироз бар зидди Рум даст кашид, вақте ки онҳо бар зидди ворид шудан ба Қудси Қудсон ба воситаи имон исён карданд, он ҷо ки метавонистанд эътироф намоянд, ки шанбеи рӯзи ҳафтум рӯзи дурусти ибодат аст. Ба ҷои он, онҳо ибодати офтобро нигоҳ доштанд, ки он нишони католикизм аст. Агар шумо рамзи ҳокимияти ӯро пазируфта бошед, ки калисои Рум онро борҳо ҳамчун ҳокимияти худ барои иваз кардани рӯзи ибодат дар Китоби Муқаддас аз шанбеи рӯзи ҳафтум ба рӯзи якшанбе муайян кардааст, пас «эътироз» бар зидди Рум, ки ин ягона маънии калимаи «протестант» аст, ғайриимкон мебошад.

“Nominal Adventists” are those who profess to be Seventh-day Adventists, but they are also identified as Judas, who is the symbol of a disciple that has betrayed his profession. The nominal Seventh-day Adventist church will hate the “saints” and those saints “will” then “be an obscure people.” They hate the obscure saints, “on account of the Sabbath,” truth they cannot “refute.” The Sabbath truth in Sister White’s history was the seventh-day Sabbath, but it typifies the Sabbath truth of the last days, which cannot be refuted, and that is the doctrine that was first rejected by Laodicean Seventh-day Adventism in their rebellion in 1863. That doctrine was the first foundational truth discovered by William Miller, and it represents the foundational truths of Adventism that the nominal Adventists refuse to walk in, as represented by Jeremiah’s old paths. That Sabbath truth is the “seven times,” of Leviticus twenty-six.

«Адвентистони номӣ» онҳое ҳастанд, ки худро Адвентистони рӯзи ҳафтум меноманд, вале ҳамзамон онҳо бо Яҳудо низ шинохта мешаванд, ки рамзи шогирдест, ки ба эътирофи худ хиёнат кардааст. Калисои номии Адвентистони рӯзи ҳафтум аз «муқаддасон» нафрат хоҳад дошт, ва он гоҳ он муқаддасон «қавме ноаён» «хоҳанд буд». Онҳо аз муқаддасони ноаён нафрат доранд, «ба сабаби рӯзи шанбе», яъне ҳақиқате, ки онро наметавонанд «рад кунанд». Ҳақиқати рӯзи шанбе дар таърихи хоҳар Уайт рӯзи шанбеи рӯзи ҳафтум буд, аммо он намунаи ҳақиқати рӯзи шанбеи рӯзҳои охир аст, ки онро наметавон рад кард, ва он ҳамон таълимотест, ки аввалин бор Адвентизми Лаодикиягии рӯзи ҳафтум дар исёни худ дар соли 1863 рад кард. Он таълимот аввалин ҳақиқати бунёдӣ буд, ки Уилям Миллер кашф намуд, ва он ҳақиқатҳои бунёдии Адвентизмро ифода мекунад, ки адвентистони номӣ аз рафтан дар онҳо сарпечӣ мекунанд, чунон ки дар роҳҳои куҳани Ирмиё тасвир шудааст. Он ҳақиқати рӯзи шанбе ҳамон «ҳафт бор» аст, ки дар Ибодат 26 омадааст.

The line of true Protestantism that is made up of Philadelphia and Smyrna are betrayed by those represented as Judas. Judas covenanted to betray Jesus three times, thus identifying a progressive betrayal that preceded and concluded at the cross. Verse sixteen of Daniel eleven represents the Sunday law, which was typified by the cross. Therefore, in the verses leading to the Sunday law of verse sixteen, which is also the Sunday law of verse forty-one, a three-step betrayal is brought upon the saints of the last days. The betrayal occurs during the period when the Lord is gathering His last-day ensign a second time.

Хати протестантизми ҳақиқӣ, ки аз Филаделфия ва Смирно иборат аст, аз ҷониби онҳое хиёнат карда мешавад, ки ба Яҳудо монанд гардонида шудаанд. Яҳудо аҳд баст, ки Исоро се бор хиёнат кунад, ва ба ин васила хиёнати тадриҷиро муайян месозад, ки пеш аз салиб оғоз ёфта, дар салиб ба анҷом расид. Ояти шонздаҳуми Дониёл ёздаҳ қонуни якшанберо намояндагӣ мекунад, ки салиб намунаи пешакии он буд. Бинобар ин, дар оятҳое, ки ба қонуни якшанбеи ояти шонздаҳ, ки ҳамчунин ҳамон қонуни якшанбеи ояти чилу як аст, мебаранд, хиёнати сеқадамӣ бар муқаддасони айёми охир оварда мешавад. Ин хиёнат дар даврае рух медиҳад, ки Худованд нишони айёми охирини Худро бори дувум ҷамъ меоварад.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. The envy also of Ephraim shall depart, and the adversaries of Judah shall be cut off: Ephraim shall not envy Judah, and Judah shall not vex Ephraim. But they shall fly upon the shoulders of the Philistines toward the west; they shall spoil them of the east together: they shall lay their hand upon Edom and Moab; and the children of Ammon shall obey them. Isaiah 11:10–14.

> Ва дар он рӯз решае аз Йисой хоҳад буд, ки ҳамчун парчаме барои қавмҳо хоҳад истод; халқҳо онро хоҳанд ҷуст, ва оромгоҳи Ӯ пурҷалол хоҳад буд. Ва дар он рӯз чунин воқеъ хоҳад шуд, ки Худованд дасти Худро бори дуюм дароз хоҳад кард, то бақияи қавми Худро, ки боқӣ мондаанд, аз Ошур, аз Миср, аз Патрус, аз Куш, аз Элом, аз Шинор, аз Ҳамот ва аз ҷазираҳои баҳр бозёбад. Ва Ӯ барои халқҳо парчаме хоҳад барафрошт, ва рондашудагони Исроилро гирд хоҳад овард, ва парокандагони Яҳудоро аз чор гӯшаи замин ҷамъ хоҳад кард. Ҳамчунин ҳасади Эфроим дур хоҳад шуд, ва душманони Яҳудо нест карда хоҳанд шуд: Эфроим ба Яҳудо ҳасад нахоҳад бурд, ва Яҳудо Эфроимро танг нахоҳад кард. Аммо онҳо бар китфҳои фалиштиён ба сӯи ғарб хоҳанд парид; якҷоя аҳли шарқро тороҷ хоҳанд кард; даст бар Адӯм ва Мӯоб хоҳанд гузошт; ва банӣ-Аммӯн ба онҳо итоат хоҳанд кард. Ишаъё 11:10–14.

Isaiah identifies the historical setting for this passage in verse ten, with the expression “in that day.” That “day” has therefore been identified in the verses that preceded verse ten. When we trace this particular prophetic narrative back to a reference that allows us to identify when “that day” is, we come to verse one, of chapter ten.

Ишаъё шароити таърихии ин порчаро дар ояти даҳум бо ибораи «дар он рӯз» муайян мекунад. Пас, он «рӯз» дар оятҳое, ки пеш аз ояти даҳум омадаанд, муайян гардидааст. Вақте ки ин ривояти хоси нубувватиро то он ишорае пайгирӣ мекунем, ки ба мо имкон медиҳад муайян созем «он рӯз» кай аст, ба ояти якуми боби даҳум мерасем.

> Woe unto them that decree unrighteous decrees, and that write grievousness which they have prescribed. Isaiah 10:1.

> Вой бар онҳо, ки аҳкоми ноодилона муқаррар мекунанд, ва ситамеро менависанд, ки худ таъйин намудаанд. Ишаъё 10:1.

Sister White identifies the “unrighteous decree” of this verse as the soon coming Sunday law:

Хоҳар Уайт «ҳукми золимона»-и ин оятро ҳамчун қонуни рӯзи якшанбе, ки ба зудӣ хоҳад омад, муайян мекунад:

> “An idol sabbath has been set up, as the golden image was set up in the plains of Dura. And as Nebuchadnezzar, the king of Babylon, issued a decree that all who would not bow down and worship this image should be killed, so a proclamation will be made that all who will not reverence the Sunday institution will be punished with imprisonment and death. Thus the Sabbath of the Lord is trampled underfoot. But the Lord has declared, ‘Woe unto them that decree unrighteous decrees, and write grievousness which they have prescribed’ [Isaiah 10:1]. [Zephaniah 1:14–18]” Manuscript Releases, volume 14, 92.

> «Шанбеи буте барпо карда шудааст, чунон ки ҳайкали тиллоӣ дар саҳроҳои Дуро барпо карда шуда буд. Ва ҳамон тавре ки Набукаднесар, подшоҳи Бобил, фармоне содир кард, ки ҳамаи онҳое ки ба ин ҳайкал саҷда накунанд ва онро парастиш накунанд, бояд кушта шаванд, ҳамчунин эълон карда хоҳад шуд, ки ҳамаи онҳое ки муассисаи якшанберо эҳтиром накунанд, бо зиндонӣ шудан ва марг ҷазо дода хоҳанд шуд. Ба ин тарз Шанбеи Худованд поймол карда мешавад. Аммо Худованд эълом доштааст: “Вой бар ҳоли онҳое ки қонунҳои ноинсофона муқаррар мекунанд, ва ситамеро менависанд, ки худ таъйин намудаанд” [Ишаъё 10:1]. [Сафанё 1:14–18]» Manuscript Releases, volume 14, 92.

The context of the Lord gathering His people a second time is placed in the history of the approaching Sunday law crisis, for in verse twelve of chapter ten, Isaiah speaks of the Lord finishing a work among His people before He brings His executive judgment at the unrighteous decree, which is the Sunday law.

Заминаи он ки Худованд қавми Худро бори дуюм ҷамъ меоварад, дар ҷараёни таърихи буҳрони наздикшавандаи қонуни якшанбе қарор дода шудааст, зеро дар ояти дувоздаҳуми боби даҳуми Ишаъё гуфта мешавад, ки Худованд пеш аз он ки ҳукми иҷроии Худро бар фармони золимона, ки ҳамон қонуни якшанбе аст, биёрад, дар миёни қавми Худ як корро ба анҷом мерасонад.

> Wherefore it shall come to pass, that when the Lord hath performed his whole work upon mount Zion and on Jerusalem, I will punish the fruit of the stout heart of the king of Assyria, and the glory of his high looks. Isaiah 10:12.

> Пас, чунин воқеъ хоҳад шуд, ки вақте Худованд тамоми кори Худро бар кӯҳи Сион ва бар Ерусалим ба анҷом расонад, Ман меваи дили мағрури подшоҳи Ашшур ва ҷалоли нигоҳҳои мутакаббиронаи ӯро ҷазо хоҳам дод. Ишаъё 10:12.

The “work upon Zion and on Jerusalem”, which the Lord “performs” before the punishment of the papacy begins at the Sunday law, is the sealing of the one hundred and forty-four thousand. In Ezekiel chapter nine, the man with the writer’s inkhorn goes through Jerusalem placing a mark upon those “that sigh and cry for the abominations done in the land” and in the church. That work includes the process of the Lord gathering together the outcasts of Israel a second time. He gathers them from the four corners of the earth, and the “four corners of earth” is represented by eight geographical areas. Eight is the symbol of the testing process of the image of the beast, thus identifying that the final gathering of those who would be the ensign takes place during the period when the image of the beast test is being accomplished in the earth.

«Амал бар Сион ва бар Ерусалим», ки Худованд пеш аз оғоз шудани ҷазои папагӣ дар қонуни якшанбе «ба анҷом мерасонад», мӯҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор аст. Дар боби нӯҳуми Ҳизқиёл, он марде ки давоти котибӣ дорад, аз миёни Ерусалим мегузарад ва бар пешонии онҳое аломат мегузорад, ки «барои ҳамаи зиштиҳое ки дар замин» ва дар калисо анҷом меёбанд, «оҳ мекашанд ва нола мекунанд». Он амал ҳамчунин раванди бори дуюм ҷамъ овардани рондашудагони Исроилро аз ҷониби Худованд дар бар мегирад. Ӯ онҳоро аз чор кунҷи замин ҷамъ меоварад, ва «чор кунҷи замин» бо ҳашт минтақаи ҷуғрофӣ ифода шудааст. Ҳашт рамзи раванди озмоиши сурати ҳайвон аст; бинобар ин, ин нишон медиҳад, ки ҷамъоварии ниҳоии онҳое ки бояд байрақ бошанд, дар он давра сурат мегирад, ки озмоиши сурати ҳайвон дар замин ба иҷро расонида мешавад.

The unity represented by “Ephraim” “not envying Judah, and Judah” “not vexing Ephraim,” occurs when the adversaries of Judah are cut off. Prophetically, the former covenant people, represented by Judas, or the synagogue of Satan, or the assembly of mockers, or the Protestants of Millerite history, or the Jews of Christ’s history are “cut off” at the first disappointment. When Jeremiah represents that very history, he was instructed that he could never return to the assembly of mockers, though they could return to him if they chose to repent.

Ваҳдате, ки бо «Эфроим» ифода шудааст, ки «ба Яҳудо ҳасад намебарад, ва Яҳудо» «Эфроимро озор намедиҳад», ҳангоме ба вуҷуд меояд, ки душманони Яҳудо нобуд карда мешаванд. Аз нигоҳи нубувватӣ, қавми аҳди пешин, ки бо Яҳудо, ё куништгоҳи шайтон, ё маҷлиси масхаракунандагон, ё протестантҳои таърихи миллерӣ, ё яҳудиёни таърихи Масеҳ ифода шудаанд, дар ноумедии аввал «нобуд карда мешаванд». Вақте ки Ирмиё маҳз ҳамон таърихро намояндагӣ мекард, ба ӯ дастур дода шуд, ки ҳаргиз наметавонад ба маҷлиси масхаракунандагон бозгардад, гарчанде ки онҳо метавонистанд, агар тавба карданро ихтиёр менамуданд, назди ӯ бозгарданд.

From July 18, 2020 unto the Sunday law the Lord gathers His last-day people a second time. He gathers them from around the world, during a period when He is finishing His whole work on Judah and Jerusalem. In that sealing time, God’s last-day people will be obscure, but will never-the-less be confronted by a threefold union which opposes their work.

Аз 18 июли соли 2020 то қонуни якшанбе Худованд қавми охирзамонии Худро бори дуюм ҷамъ меоварад. Ӯ онҳоро аз саросари ҷаҳон, дар даврае ҷамъ мекунад, ки дар он кори пурраи Худро бар Яҳудо ва Ерусалим ба анҷом мерасонад. Дар он вақти мӯҳргузорӣ, қавми охирзамонии Худо ноаён хоҳанд буд, вале бо вуҷуди ин бо иттиҳоди сегонае рӯ ба рӯ хоҳанд шуд, ки ба кори онҳо муқобилат мекунад.

Catholicism is the beast of the threefold union, and one of her daughters is the class Sister White identifies as the nominal church. They represent the false prophet. The nominal Laodicean Adventists, represented by Judas, are the dragon in this representation. The rebellion of 1863 was typified by the rebellion of ancient Israel at the first Kadesh, when they chose to reject the message of Joshua and Caleb and return to Egypt. Egypt is a symbol of the dragon.

Католикизм ҳайвони иттиҳоди сегона аст, ва яке аз духтарони он ҳамон синфест, ки Хоҳар Уайт онро ҳамчун калисои исманӣ муайян мекунад. Онҳо пайғамбари козибро намояндагӣ мекунанд. Адвентистони исмании Лоадиқия, ки тавассути Яҳудо намояндагӣ шудаанд, дар ин тасвир аждаҳо мебошанд. Исёни соли 1863 ба воситаи исёни Исроили қадим дар Қодеши аввал намунасозӣ шуда буд, вақте ки онҳо интихоб карданд паёми Еҳушаъ ва Колебро рад намуда, ба Миср бозгарданд. Миср рамзи аждаҳост.

> Son of man, set thy face against Pharaoh king of Egypt, and prophesy against him, and against all Egypt: Speak, and say, Thus saith the Lord God; Behold, I am against thee, Pharaoh king of Egypt, the great dragon that lieth in the midst of his rivers, which hath said, My river is mine own, and I have made it for myself. Ezekiel 29:2, 3.

> Эй писари одам, рӯи худро бар зидди фиръавн, подшоҳи Миср, бигардон, ва бар зидди ӯ ва бар зидди тамоми Миср нубувват намо. Сухан гӯй ва бигӯ: «Парвардигор Худо чунин мегӯяд: Инак, Ман бар зидди ту ҳастам, эй фиръавн, подшоҳи Миср, эй аждаҳои бузург, ки дар миёни наҳрҳои худ хобидааст, ва мегӯяд: “Наҳри ман аз они худам аст, ва ман онро барои худам сохтаам.”» Ҳизқиёл 29:2, 3.

The rebellion at Kadesh represented the tenth test in a testing process that brought about the rejection and death of the chosen people who had been brought out of Egypt, and typified the final test of a testing process that was brought upon Philadelphian Millerite Adventism on October 22, 1844 and concluded with the rebellion of 1863. At the very end of ancient Israel’s history, the Jews “cried out, ‘Away with him, away with him, crucify him’. Pilate saith unto them, ‘Shall I crucify your King?’ The chief priests answered, ‘We have no king but Caesar.’” In the first rebellion and the last rebellion the former covenant people chose to identify a symbol of the dragon (Egypt and pagan Rome) as their king.

Исёне, ки дар Қодеш сар зад, озмоиши даҳумро дар як раванди озмоишӣ муаррифӣ мекард, ки боиси рад шудан ва марги қавми баргузидае гардид, ки аз Миср берун оварда шуда буданд; ва он озмоиши ниҳоии як раванди озмоиширо пешнамоӣ менамуд, ки бар адвентизми филоделфиягии миллерӣ дар 22 октябри соли 1844 оварда шуд ва бо исёни соли 1863 ба анҷом расид. Дар интиҳои таърихи Исроили қадим, яҳудиён «фарёд заданд: “Ӯро дур кун, Ӯро дур кун, маслубаш намо”. Пилотус ба онҳо мегӯяд: “Подшоҳи шуморо маслуб кунам?” Саркоҳинон ҷавоб доданд: “Мо ҷуз Қайсар подшоҳе надорем.”» Дар исёни аввал ва исёни охир, қавми собиқи аҳд рамзи аждаҳоро (Миср ва Руми бутпараст)-ро ҳамчун подшоҳи худ баргузиданд.

On July 18, 2020, the “adversaries of Judah” were “cut off,” and the temple of the one hundred and forty-four thousand was set up. All that was left was for the temple to be cleansed, in advance of the Messenger of the Covenant suddenly coming to His temple. The temple of Millerite history was erected in forty-six years from 1798 unto 1844. At the first disappointment of April 19, 1844 the Protestants were cut off and became part of the synagogue of Satan, the assembly of mockers, a daughter of Rome. From that point until October 22, 1844 a purification process occurred in advance of the faithful following Christ into the Most Holy Place, that He might accomplish the work of joining His Divinity to their humanity.

18 июли соли 2020 «душманони Яҳудо» «бурида шуданд», ва маъбади саду чилу чор ҳазор барпо гардид. Ҳамаи он чи боқӣ монда буд, ин буд, ки маъбад пок карда шавад, пеш аз он ки Фиристодаи Аҳд ногаҳон ба маъбади Худ биёяд. Маъбади таърихи Миллерӣ дар чиҳилу шаш сол, аз 1798 то 1844, бино карда шуд. Дар ноумедии аввалини 19 апрели соли 1844 протестантҳо бурида шуданд ва ҷузъи куништгоҳи шайтон, маҷлиси масхаракунандагон, духтари Рум гардиданд. Аз он нуқта то 22 октябри соли 1844 раванди поксозӣ ба амал омад, пеш аз он ки мӯъминони бовафо Масеҳро ба Қудси Ақдас пайравӣ намоянд, то Ӯ кори пайвастани Илоҳияти Худро ба инсонияти онҳо ба анҷом расонад.

The history of the true Protestant horn, that is gathered a second time just before the unrighteous decree, that they might be the ensign that God employs to call His other flock out of Babylon, occurs in the same period where the apostate Republican and Protestant horns are joining together, committing spiritual fornication, thus becoming one flesh, or one temple, which is the image of the beast. God’s temple is simultaneously forming the image of Christ.

Таърихи шохи ҳақиқии протестантӣ, ки бори дуюм андаке пеш аз фармони ноодилона ҷамъ оварда мешавад, то ки онҳо он парчаме бошанд, ки Худо ба воситаи он рамаи дигари Худро аз Бобил даъват менамояд, дар ҳамон давра воқеъ мегардад, ки дар он шохҳои муртадди ҷумҳурихоҳ ва протестантӣ ба ҳам мепайванданд, зинои рӯҳонӣ мекунанд ва ба ин тарз як ҷисм, ё як маъбад, мегарданд, ки ҳамон сурати ҳайвон аст. Маъбади Худо дар айни замон сурати Масеҳро ташаккул медиҳад.

We will continue this study in the next article.

Мо ин таҳқиқро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> The word that came to Jeremiah from the Lord, saying, Stand in the gate of the Lord’s house, and proclaim there this word, and say, Hear the word of the Lord, all ye of Judah, that enter in at these gates to worship the Lord. Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel, Amend your ways and your doings, and I will cause you to dwell in this place. Trust ye not in lying words, saying, The temple of the Lord, The temple of the Lord, The temple of the Lord, are these. For if ye throughly amend your ways and your doings; if ye throughly execute judgment between a man and his neighbour; If ye oppress not the stranger, the fatherless, and the widow, and shed not innocent blood in this place, neither walk after other gods to your hurt: Then will I cause you to dwell in this place, in the land that I gave to your fathers, for ever and ever. Behold, ye trust in lying words, that cannot profit. Will ye steal, murder, and commit adultery, and swear falsely, and burn incense unto Baal, and walk after other gods whom ye know not; And come and stand before me in this house, which is called by my name, and say, We are delivered to do all these abominations? Is this house, which is called by my name, become a den of robbers in your eyes? Behold, even I have seen it, saith the Lord.

> Каломе, ки аз ҷониби Худованд ба Ирмиё омад, чунин буд: «Дар назди дарвозаи хонаи Худованд биист ва ин каломро дар он ҷо эълон намо ва бигӯ: Каломи Худовандро бишнавед, эй ҳамаи аҳли Яҳудо, ки аз ин дарвозаҳо барои саҷда кардан ба Худованд медароед. Худованди лашкарҳо, Худои Исроил, чунин мегӯяд: роҳҳо ва аъмоли худро ислоҳ кунед, ва Ман шуморо дар ин макон сокин хоҳам гардонид. Ба суханони дурӯғин таваккал накунед, ки мегӯянд: “Маъбади Худованд, маъбади Худованд, маъбади Худованд — ин аст.” Зеро агар ба ростӣ роҳҳо ва аъмоли худро ислоҳ кунед; агар ба ростӣ миёни одам ва ҳамсояи ӯ довариро ба адолат анҷом диҳед; агар бар ғариб, ятим ва бевазан ситам накунед, ва дар ин макон хуни бегуноҳ намерезед, ва аз пайи худоёни дигар ба зиёни худ наравед, он гоҳ Ман шуморо дар ин макон, дар замине ки ба падаронатон додаам, то абад сокин хоҳам гардонид. Инак, шумо ба суханони дурӯғин таваккал мекунед, ки фоидае намерасонанд. Оё медуздед, мекушед, зино мекунед, қасами дурӯғ мехӯред, барои Баал бухур меафрӯзед, ва аз пайи худоёни дигаре меравед, ки онҳоро намешиносед; ва баъд меоед ва дар пеши Ман дар ин хона, ки ба исми Ман хонда шудааст, меистед ва мегӯед: “Мо халос шудаем”, то ҳамаи ин қабоҳатҳоро ба ҷо оваред? Оё ин хона, ки ба исми Ман хонда шудааст, дар назари шумо ба ғори роҳзанон табдил ёфтааст? Инак, Ман низ онро дидаам, мегӯяд Худованд.»

> But go ye now unto my place which was in Shiloh, where I set my name at the first, and see what I did to it for the wickedness of my people Israel. And now, because ye have done all these works, saith the Lord, and I spake unto you, rising up early and speaking, but ye heard not; and I called you, but ye answered not; Therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim. Therefore pray not thou for this people, neither lift up cry nor prayer for them, neither make intercession to me: for I will not hear thee. Seest thou not what they do in the cities of Judah and in the streets of Jerusalem? Jeremiah 7:1–17.

> Аммо акнун ба макони Ман, ки дар Шилӯ буд, биравед, он ҷо ки аввалин бор Номи Худро қарор додам, ва бубинед, ки ба сабаби шарорати қавми Ман Исроил бо он чӣ кардам. Ва ҳоло, азбаски ҳамаи ин аъмолро ба ҷо овардед, мегӯяд Худованд, ва Ман ба шумо сухан гуфтам, саҳар барвақт бархоста ва сухан ронда, аммо шумо нашунидед; ва шуморо хондам, аммо шумо ҷавоб надодед; бинобар ин, ба ин хона, ки ба Номи Ман хонда мешавад, ки шумо бар он таваккал мекунед, ва ба ин маконе ки ба шумо ва ба падаронатон додаам, ҳамон корро хоҳам кард, ки бо Шилӯ кардам. Ва шуморо аз пеши назари Худ дур хоҳам андохт, чунон ки ҳамаи бародарони шуморо, яъне тамоми насли Эфроимро, дур андохтам. Пас, барои ин қавм дуо макун, ва барои онҳо на фарёд барор ва на дуо бикун, ва назди Ман шафоат манамо; зеро Ман туро нахоҳам шунид. Оё намебинӣ, ки онҳо дар шаҳрҳои Яҳудо ва дар кӯчаҳои Ерусалим чӣ мекунанд? Ирмиё 7:1–17.

Back to Articles