Article

# The Book of Daniel - Number Ninety-Four

Китоби Дониёл — Рақами наваду чорум

Unveiling the Prophetic Framework: Understanding the Threefold Powers Leading to Armageddon

Кушодани чаҳорчӯбаи нубувватӣ: дарки се қудрате, ки ба Ҳармаҷидӯн мебаранд

Author

Jeff Pippenger

Published

February 27, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The prophetic framework applied by William Miller was the structure of the two desolating powers of pagan Rome followed by papal Rome. The prophetic framework applied by Future for America is the structure of the three desolating powers of pagan Rome followed by papal Rome and then apostate Protestantism. The three manifestations of Rome are those three desolating powers of the dragon, the beast and the false prophet. That framework was recognized in a large part by the resistance brought against the light of the last six verses of Daniel chapter eleven, that was unsealed at the time of the end in 1989.

Чаҳорчӯби нубувватие, ки Уилям Миллер ба кор бурд, сохтори ду қудрати вайронгар буд: Руми бутпараст ва пас аз он Руми папавӣ. Чаҳорчӯби нубувватие, ки Future for America ба кор мебарад, сохтори се қудрати вайронгар аст: Руми бутпараст, пас аз он Руми папавӣ ва сипас протестантизми муртад. Се зуҳури Рум ҳамон се қудрати вайронгари аждаҳо, ҳайвон ва пайғамбари козиб мебошанд. Ин чаҳорчӯба то андозае бузург тавассути муқовимате, ки бар зидди нури шаш ояти охири боби ёздаҳуми Дониёл — ки дар замони охир, дар соли 1989, муҳркушоӣ гардид — оварда шуд, шинохта шуд.

The first two manifestations of Rome identify the prophetic makeup of modern Rome, the third and last manifestation of Rome. Modern Rome identifies the structure of the final threefold persecuting power of the last days. Closely related, but distinctly different is the three manifestations of Babylon. The first was Nimrod’s Babel. The second was Nebuchadnezzar and Belshazzar’s Babylon. Together those two prophetic witnesses identify the prophetic characteristics of modern Babylon. Though at one level modern Rome and modern Babylon are the same entity, the three manifestations of Babylon are identifying the final fall of Babylon, and the arrogance of the man of sin.

Ду зуҳуроти аввали Рум таркиби нубувватии Руми муосирро муайян месозанд, ки он зуҳуроти сеюм ва охирини Рум аст. Руми муосир сохтори қудрати ниҳоии сегонаи таъқибкунандаи рӯзҳои охирро муайян месозад. Ба он наздикона вобаста, аммо ба таври равшан фарқкунанда, се зуҳуроти Бобил мебошанд. Аввалин Бобили Намруд буд. Дуюмин Бобили Набукаднесар ва Белшасар буд. Ин ду шоҳиди нубувватӣ якҷоя хусусиятҳои нубувватии Бобили муосирро муайян месозанд. Ҳарчанд дар як сатҳ Руми муосир ва Бобили муосир як воҳиданд, се зуҳуроти Бобил суқути ниҳоии Бобил ва такаббури марди гуноҳро муайян менамоянд.

The fall of Babylon is a large and specific subject in Bible prophecy, as is the arrogance of the pope of Rome. In Revelation chapter seventeen, one of the angels who pours out the seven last plagues comes to specifically identify the judgment of Babylon, which is another expression of her fall.

Суқути Бобил мавзӯи бузург ва мушаххасе дар пешгӯии Китоби Муқаддас аст, ҳамчунон ки такаббури папаи Рум низ чунин аст. Дар боби ҳабдаҳуми Ваҳй, яке аз фариштагоне ки ҳафт балои охиринро мерезад, меояд, то махсусан доварии Бобилро муайян намояд, ки ин ифодаи дигари суқути ӯст.

> And there came one of the seven angels which had the seven vials, and talked with me, saying unto me, Come hither; I will show unto thee the judgment of the great whore that sitteth upon many waters: With whom the kings of the earth have committed fornication, and the inhabitants of the earth have been made drunk with the wine of her fornication. So he carried me away in the spirit into the wilderness: and I saw a woman sit upon a scarlet coloured beast, full of names of blasphemy, having seven heads and ten horns. Revelation 17:1–3.

> Ва яке аз он ҳафт фариштае, ки ҳафт коса доштанд, омада, бо ман сухан ронд ва ба ман гуфт: «Ба ин ҷо биё; ман доварии фоҳишаи бузургро, ки бар обҳои бисёр нишастааст, ба ту нишон хоҳам дод; бо вай подшоҳони замин зино кардаанд, ва сокинони замин аз майи зинокории вай маст гардидаанд». Пас ӯ маро дар рӯҳ ба биёбон бурд; ва ман занеро дидам, ки бар ҳайвони арғувонӣ нишаста буд, ки аз номҳои куфр пур буд ва ҳафт сару даҳ шох дошт. Ваҳй 17:1–3.

The work of the angel is to show John the judgment of the woman who has “MYSTERY BABYLON” written upon her forehead.

Кори фаришта аз он иборат аст, ки ба Юҳанно доварии занеро нишон диҳад, ки бар пешонии вай «АСРОРИ БОБИЛ» навишта шудааст.

> And the woman was arrayed in purple and scarlet colour, and decked with gold and precious stones and pearls, having a golden cup in her hand full of abominations and filthiness of her fornication: And upon her forehead was a name written, MYSTERY, BABYLON THE GREAT, THE MOTHER OF HARLOTS AND ABOMINATIONS OF THE EARTH. And I saw the woman drunken with the blood of the saints, and with the blood of the martyrs of Jesus: and when I saw her, I wondered with great admiration. Revelation 17:4–6.

> Ва он зан бо либоси арғувонӣ ва қирмизӣ ороста шуда, бо тилло ва сангҳои гаронбаҳо ва марворид зинат ёфта буд, ва дар дасти худ ҷоми тиллоӣ дошт, ки пур аз зиштиҳо ва наҷосати зинокории вай буд. Ва бар пешонии вай номе навишта шуда буд: АСРОР, БОБИЛИ БУЗУРГ, МОДАРИ ФОҲИШАҲО ВА ЗИШТИҲОИ ЗАМИН. Ва ман он занро дидам, ки аз хуни муқаддасон ва аз хуни шаҳидони Исо маст буд; ва чун вайро дидам, бо ҳайрати бузург дар тааҷҷуб мондам. Ваҳй 17:4–6.

The geopolitical apparatus which the papacy employs in the last days to persecute those she deems are heretics is represented by “a scarlet coloured beast, full of names of blasphemy, having seven heads and ten horns.” The fact that she is riding upon the beast shows that she is in control of the beast, as is a rider upon a horse.

Дастгоҳи геополитикӣ, ки папа дар рӯзҳои охир барои таъқиб кардани онҳое, ки онҳоро бидъаткор мешуморад, ба кор мебарад, бо «ҳайвони арғувонранг, пур аз номҳои куфр, ки ҳафт сар ва даҳ шох дорад» тасвир шудааст. Ин ки вай бар ҳайвон савор аст, нишон медиҳад, ки вай бар он ҳайвон ҳукмронӣ дорад, чунон ки савора бар асп.

> And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:8.

> Ва зане, ки дидӣ, ҳамон шаҳри бузург аст, ки бар подшоҳони замин салтанат меронад. Ваҳй 17:8.

The “scarlet colored beast with seven heads and ten horns” is modern Rome, and represents the geopolitical structure the woman employs as she persecutes God’s faithful in the last days. The woman is modern Babylon, the great city that commits fornication and rules over the kings of the earth. The first two manifestations of Babylon represented by Babel in Genesis chapter eleven, and Babylon in Daniel chapters four and five, describe the arrogance and the fall of modern Babylon in the last days. The woman who is judged in Revelation chapter seventeen, is modern Babylon, and the beast she reigns over is modern Rome. She has committed fornication with the kings, and together they are one flesh.

«Ҳайвони қирмизранг бо ҳафт сар ва даҳ шох» Рими муосир аст ва сохтори геосиёсиеро намояндагӣ мекунад, ки зан дар айёми охир онро ҳангоми таъқиби вафодорони Худо ба кор мебарад. Зан Бобили муосир аст, он шаҳри бузург, ки зино мекунад ва бар подшоҳони замин ҳукмронӣ менамояд. Ду зуҳуроти аввали Бобил, ки бо Бобил дар боби ёздаҳуми Ҳастӣ ва Бобил дар бобҳои чаҳорум ва панҷуми Дониёл ифода шудаанд, такаббур ва суқути Бобили муосирро дар айёми охир тавсиф мекунанд. Зане, ки дар боби ҳабдаҳуми Ваҳй доварӣ мешавад, Бобили муосир аст, ва ҳайвоне, ки ӯ бар он ҳукм меронад, Рими муосир аст. Ӯ бо подшоҳон зино кардааст, ва якҷоя онҳо як тан ҳастанд.

> Therefore shall a man leave his father and his mother, and shall cleave unto his wife: and they shall be one flesh. Genesis 2:24.

> Бинобар ин, мард падару модари худро тарк хоҳад кард, ва ба зани худ хоҳад часпид; ва онҳо як тан хоҳанд шуд. Ҳастӣ 2:24.

Though they are one, certain prophetic elements of modern Rome and modern Babylon are isolated in God’s Word. The story of modern Babylon, as established by the two witnesses of Babel and Babylon is about her arrogance, and her final fall. In the last six verses of Daniel eleven, the king of the north is used to represent the papacy. The pope of Rome is Satan’s earthly representative.

Гарчанде ки онҳо як бошанд ҳам, баъзе унсурҳои нубувватии Рими муосир ва Бобили муосир дар Каломи Худо ба таври ҷудогона нишон дода шудаанд. Саргузашти Бобили муосир, чунон ки бо ду шоҳиди Бобил ва Бобул устувор гардонида шудааст, дар бораи такаббури ӯ ва суқути ниҳоии ӯст. Дар шаш ояти охирини Дониёл ёздаҳ, подшоҳи шимол барои намояндагӣ кардани папагӣ истифода шудааст. Попи Рум намояндаи заминии шайтон аст.

> “To secure worldly gains and honors, the church was led to seek the favor and support of the great men of earth; and having thus rejected Christ, she was induced to yield allegiance to the representative of Satan—the bishop of Rome.” The Great Controversy, 50.

> «Барои ба даст овардани фоидаҳо ва иззату икроми дунявӣ, калисо водор карда шуд, ки илтифот ва пуштибонии бузургони заминро биҷӯяд; ва бо ин роҳ, чун Масеҳро рад намуд, ӯро ба он водоштанд, ки итоати худро ба намояндаи Шайтон — усқуфи Рум — таслим намояд». «Муборизаи бузург», 50.

Satan wished to be God, and his desire was to take God’s political and religious thrones.

Шайтон мехост Худо бошад, ва орзуи ӯ ин буд, ки тахтҳои сиёсӣ ва динии Худоро ба даст гирад.

> How art thou fallen from heaven, O Lucifer, son of the morning! how art thou cut down to the ground, which didst weaken the nations! For thou hast said in thine heart, I will ascend into heaven, I will exalt my throne above the stars of God: I will sit also upon the mount of the congregation, in the sides of the north: I will ascend above the heights of the clouds; I will be like the most High. Isaiah 14:12–14.

> Чӣ гуна аз осмон афтодаӣ, эй Люсифер, писари субҳ! Чӣ гуна ба замин фурӯ зада шудаӣ, ту, ки халқҳоро нотавон мегардондӣ! Зеро ту дар дили худ гуфтаӣ: «Ба осмон сууд хоҳам кард, тахти худро болотар аз ситорагони Худо хоҳам бардошт; ҳамчунин бар кӯҳи маҷлис, дар канораҳои шимол, хоҳам нишаст; болотар аз баландиҳои абрҳо сууд хоҳам кард; монанди Ҳаққи Таъоло хоҳам шуд». Ишаъё 14:12–14.

Satan desired to exalt his throne (which is a symbol of kingly rule), “above the stars of God.” The stars of God are the angels, and represent the machinery of God’s government. Satan desired to “also” be seated “upon the mount of the congregation, in the sides of the north.” The congregation is the Church, and it is located in Jerusalem, which is in the sides of the north. To be seated upon a throne in “sides of the north,” is to be king of the north. Christ is the true King of the North, who also is King over the government of God. Satan desired to “be like the most High.”

Шайтон орзу дошт, ки тахти худро (ки рамзи ҳукмронии подшоҳист) «болотар аз ситораҳои Худо» бардорад. Ситораҳои Худо фариштагонанд ва дастгоҳи ҳукумати Худоро намояндагӣ мекунанд. Шайтон ҳамчунин орзу дошт, ки «бар кӯҳи ҷамоат, дар ақсои шимол» нишинад. Ҷамоат Калисо аст, ва он дар Ерусалим ҷойгир аст, ки дар ақсои шимол мебошад. Бар тахт дар «ақсои шимол» нишастан, подшоҳи шимол будан аст. Масеҳ Подшоҳи ҳақиқии Шимол аст, ки ҳамчунин Подшоҳ бар ҳукумати Худо мебошад. Шайтон орзу дошт, ки «монанди Ҳаққи Таоло» бошад.

> A Song and Psalm for the sons of Korah. Great is the Lord, and greatly to be praised in the city of our God, in the mountain of his holiness. Beautiful for situation, the joy of the whole earth, is mount Zion, on the sides of the north, the city of the great King. God is known in her palaces for a refuge. Psalm 48:1–3.

> Суруд ва Забур барои писарони Қӯраҳ. Бузург аст Худованд ва бисёр сазовори ситоиш аст дар шаҳри Худои мо, бар кӯҳи қудсияти Ӯ. Зебо дар мавқеи худ, шодии тамоми замин аст кӯҳи Сион, дар канораҳои шимол, шаҳри Подшоҳи бузург. Худо дар қасрҳои он ҳамчун паноҳгоҳ шинохта мешавад. Забур 48:1–3.

The earthly representative of Satan is the bishop of Rome (the pope). In the last six verses of Daniel eleven, the final rise and fall of the pope of Rome is portrayed, and the pope is there represented as the king of the north. He is the head of the Catholic church, and the word “catholic” means universal. In order for Satan to counterfeit Christ’s two thrones (political and religious), Satan created the Catholic church for the purpose of having a worldwide religious system when he begins his personation of Christ in the last days.

Намояндаи заминии Шайтон усқуфи Рум (попа) аст. Дар шаш ояти охирини боби ёздаҳуми Дониёл, болоравӣ ва суқути ниҳоии попаи Рум тасвир шудааст, ва дар он ҷо попа ҳамчун подшоҳи шимол нишон дода шудааст. Ӯ сари калисои католикӣ аст, ва калимаи «католикӣ» маънои умумиҷаҳониро дорад. Барои он ки Шайтон ду тахти Масеҳро (сиёсӣ ва динӣ) қалбакӣ кунад, Шайтон калисои католикиро ба ин мақсад ба вуҷуд овард, ки ҳангоме ки ӯ дар рӯзҳои охир ба тақлид кардани шахсияти Масеҳ оғоз мекунад, як низоми умумиҷаҳонии динӣ дошта бошад.

> “This compromise between paganism and Christianity resulted in the development of ‘the man of sin’ foretold in prophecy as opposing and exalting himself above God. That gigantic system of false religion is a masterpiece of Satan’s power—a monument of his efforts to seat himself upon the throne to rule the earth according to his will.” The Great Controversy, 50.

> «Ин созиш миёни бутпарастӣ ва масеҳият ба ташаккули “марди гуноҳ”, ки дар нубувват пешгӯӣ шудааст, ҳамчун касе ки ба Худо муқобилат мекунад ва худро болотар аз Ӯ мебардорад, оварда расонд. Он низоми азими дини дурӯғин шоҳкори қудрати Шайтон аст — ёдгории кӯшишҳои ӯ барои бар тахт нишастан ва ҷаҳонро мувофиқи иродаи худ ҳукмронӣ кардан». The Great Controversy, 50.

Satan constructed a worldwide religious system and also a worldwide political structure, for the purpose of counterfeiting the two thrones of authority that the true King of the North is seated upon. The ten kings of Revelation seventeen, with whom the whore commits fornication and rules over in the last days, represents the beast with seven heads and ten horns, that is reigned over by the woman who has BABYLON written on her forehead. In chapter seventeen the ten kings “hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire.” Thus, her judgment is portrayed. The three manifestations of Babylon are identifying the final fall of Babylon. The three manifestations of Rome are identifying the political structure she reigns over.

Шайтон як низоми ҷаҳонии динӣ ва ҳамчунин сохтори ҷаҳонии сиёсиро бино кард, то ду тахти ҳокимиятро, ки Подшоҳи ҳақиқии Шимол бар онҳо нишастааст, тақлид намояд. Даҳ подшоҳи Ваҳй боби ҳабдаҳ, ки фоҳиша дар айёми охир бо онҳо зино мекунад ва бар онҳо ҳукмронӣ менамояд, ҳайвони дорои ҳафт сар ва даҳ шохро ифода мекунанд, ки бар он зане ҳукм меронад, ки бар пешониаш BABYLON навишта шудааст. Дар боби ҳабдаҳ даҳ подшоҳ «аз фоҳиша нафрат хоҳанд кард, ва ӯро харобу бараҳна хоҳанд сохт, ва гӯшташро хоҳанд хӯрд, ва ӯро дар оташ хоҳанд сӯзонд». Пас, доварии вай ба тасвир оварда мешавад. Се зуҳури Бобил суқути ниҳоии Бобилро муайян месозанд. Се зуҳури Рум сохтори сиёсиро, ки вай бар он ҳукмронӣ мекунад, муайян месозанд.

The three angels’ messages of Revelation chapter fourteen address the final fall of modern Babylon, as does Daniel chapter eleven, verses forty-four and forty-five. Her final fall is referenced in chapter seventeen of Revelation, but it is even more specifically detailed in chapter eighteen. Daniel eleven’s portrayal of modern Babylon’s final fall, accompanied with the illustration of chapter fourteen’s three angels, and chapters seventeen and eighteen’s description of the final fall, are to be brought together, line upon line. In Daniel eleven, modern Babylon’s final fall is identified as occurring with her receiving no help.

Паёмҳои се фариштаи боби чордаҳуми Ваҳй ба суқути ниҳоии Бобили муосир муроҷиат мекунанд, ҳамон тавре ки Дониёл, боби ёздаҳ, оятҳои чиҳилу чор ва чиҳилу панҷ низ чунин мекунанд. Ба суқути ниҳоии вай дар боби ҳабдаҳуми Ваҳй ишора шудааст, аммо он дар боби ҳаждаҳум боз ҳам мушаххастар ба тафсил баён гардидааст. Тасвири Дониёл 11 дар бораи суқути ниҳоии Бобили муосир, ҳамроҳ бо тасвири се фариштаи боби чордаҳум ва тавсифи бобҳои ҳабдаҳ ва ҳаждаҳ аз ин суқути ниҳоӣ, бояд якҷо оварда шаванд, сатр бар сатр. Дар Дониёл 11 суқути ниҳоии Бобили муосир ҳамчун ҳодисае муайян шудааст, ки ҳангоми ёрӣ наёфтани вай воқеъ мегардад.

> And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. Daniel 11:45.

> Ва хаймаҳои қасри худро миёни баҳрҳо, бар кӯҳи муқаддаси ҷалол, барпо хоҳад кард; вале ба поёни худ хоҳад расид, ва ҳеҷ кас ӯро ёрӣ нахоҳад кард. Дониёл 11:45.

In the next verse Michael stands up and human probation closes. The verse begins by stating, “And at that time.” When modern Babylon falls, human probation closes, and she dies alone. The third angel identifies the close of probation because it identifies that the world has been divided into two classes of people, those who have the mark of the beast and those who have the seal of God. At that time, God’s wrath is poured out upon modern Babylon, and those who have accepted the mark of her authority.

Дар ояти навбатӣ Микоил бармехезад ва муҳлати имтиҳони инсонӣ ба анҷом мерасад. Оят бо чунин сухан оғоз меёбад: «Ва дар он вақт». Вақте ки Бобили муосир суқут мекунад, муҳлати имтиҳони инсонӣ ба анҷом мерасад, ва вай танҳо мемирад. Фариштаи сеюм анҷоми муҳлати имтиҳонро муайян мекунад, зеро нишон медиҳад, ки ҷаҳон ба ду гурӯҳи одамон ҷудо шудааст: онҳое ки нишони ҳайвонро доранд ва онҳое ки мӯҳри Худоро доранд. Дар он вақт, ғазаби Худо бар Бобили муосир ва бар онҳое ки нишони ҳокимияти ӯро пазируфтаанд, рехта мешавад.

> And the third angel followed them, saying with a loud voice, If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb: And the smoke of their torment ascendeth up for ever and ever: and they have no rest day nor night, who worship the beast and his image, and whosoever receiveth the mark of his name. Here is the patience of the saints: here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus. Revelation 14:9–12.

> Ва фариштаи сеюм аз ақиби онҳо омада, бо овози баланд гуфт: «Агар касе ба ҳайвони ваҳшӣ ва сурати он саҷда кунад ва нишони онро бар пешонии худ ё бар дасти худ қабул намояд, ҳамон кас аз шароби ғазаби Худо хоҳад нӯшид, ки беомехта дар ҷоми қаҳри Ӯ рехта шудааст; ва ӯ дар ҳузури фариштагони муқаддас ва дар ҳузури Барра бо оташ ва кибрит азоб дода хоҳад шуд. Ва дуди азоби онҳо то абадҳои абад боло меравад; ва онҳое ки ба ҳайвони ваҳшӣ ва сурати он саҷда мекунанд ва ҳар кӣ нишони номи онро қабул менамояд, шабу рӯз оромӣ надоранд. Дар ин ҷост сабри муқаддасон: дар ин ҷо онҳоянд, ки аҳкоми Худоро нигоҳ медоранд ва имони Исоро». Ваҳй 14:9–12.

In Revelation chapter eighteen, the judgment of the great whore is represented as a progressive judgment that begins at the soon-coming Sunday law, when the second voice calls God’s other flock out of Babylon. By verse twenty-one, the close of probation is marked, thus identifying a period from the soon-coming Sunday law in the United States until Michael stands up is a period of time that modern Babylon’s judgment is brought about, during a time of great persecution.

Дар боби ҳаждаҳуми Ваҳй, доварии фоҳишаи бузург ҳамчун доварии тадриҷӣ тасвир шудааст, ки аз қонуни наздикояндаи якшанбе оғоз меёбад, ҳангоме ки овози дувум рамаи дигари Худоро аз Бобил берун мехонад. То ояти бисту якум баста шудани муҳлати озмоиш нишон дода мешавад; бинобар ин, муайян мегардад, ки аз қонуни наздикояндаи якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида то замоне ки Микоил бархезад, фосилаи замоне аст, ки дар он доварии Бобили муосир, дар айёми таъқиботи бузург, ба амал оварда мешавад.

> And a mighty angel took up a stone like a great millstone, and cast it into the sea, saying, Thus with violence shall that great city Babylon be thrown down, and shall be found no more at all. And the voice of harpers, and musicians, and of pipers, and trumpeters, shall be heard no more at all in thee; and no craftsman, of whatsoever craft he be, shall be found any more in thee; and the sound of a millstone shall be heard no more at all in thee; And the light of a candle shall shine no more at all in thee; and the voice of the bridegroom and of the bride shall be heard no more at all in thee: for thy merchants were the great men of the earth; for by thy sorceries were all nations deceived. And in her was found the blood of prophets, and of saints, and of all that were slain upon the earth. Revelation 18:21–24.

> Ва фариштаи пурқувват сангеро мисли санги бузурги осиё бардошт ва онро ба баҳр андохта, гуфт: «Ҳамин тавр он шаҳри бузург, Бобил, бо зӯрӣ сарнагун хоҳад шуд ва дигар ҳаргиз ёфт нахоҳад гардид. Ва овози навозандагони барбат, ва мусиқинавозон, ва найнавозон, ва карнайнавозон дигар ҳаргиз дар ту шунида нахоҳад шуд; ва ҳеҷ ҳунарманд, аз ҳар ҳунаре ки бошад, дигар дар ту ёфт нахоҳад шуд; ва садои санги осиё дигар ҳаргиз дар ту шунида нахоҳад шуд; ва нури чароғ дигар ҳаргиз дар ту нахоҳад дурахшид; ва овози домод ва арӯс дигар ҳаргиз дар ту шунида нахоҳад шуд; зеро тоҷирони ту бузургони замин буданд; зеро ҳамаи халқҳо бо ҷодугариҳои ту фирефта шуданд. Ва дар вай хуни анбиё ва муқаддасон ва ҳамаи онҳое ки бар рӯи замин кушта шуда буданд, ёфт гардид». Ваҳй 18:21–24.

The casting down of the stone, the silencing of the musicians and workers, the extinguishing of the candle, the silencing of the voices of the bride and bridegroom are all expressions taken from the Old Testament that represent the close of probation.

Партофта шудани санг, хомӯш гардидани навозандагон ва коргарон, хомӯш шудани чароғ, хомӯш гардидани овозҳои арӯс ва домод — ҳамаи ин таъбирҳое мебошанд, ки аз Аҳди Қадим гирифта шудаанд ва анҷоми муҳлати имтиёзро ифода мекунанд.

When Daniel chapter eleven, is prophetically laid upon Revelation chapters thirteen and fourteen, and then those two passages are laid upon chapters seventeen and eighteen of Revelation we find three lines of prophecy that, among other truths, represent the final fall of modern Babylon. Each of the three lines represent one of the threefold powers that lead the world to Armageddon. Daniel chapter eleven is identifying the beast (the papacy). Revelation chapters thirteen and fourteen, present the same history, but from the perspective of the false prophet (the United States). Revelation chapters seventeen and eighteen, identify the same prophetic line, but the history there represented is focused upon the dragon (the United Nations).

Вақте ки боби ёздаҳуми Дониёл ба таври нубувватӣ бар бобҳои сездаҳум ва чордаҳуми Ваҳй татбиқ карда мешавад, ва сипас он ду порча бар бобҳои ҳабдаҳум ва ҳаждаҳуми Ваҳй татбиқ карда мешаванд, мо се хатти нубувватро меёбем, ки, дар миёни дигар ҳақоиқ, суқути ниҳоии Бобили ҳозираро ифода мекунанд. Ҳар яке аз ин се хатт яке аз се қудрати сегонаеро ифода мекунад, ки ҷаҳонро ба сӯи Армагеддон раҳнамун месозанд. Боби ёздаҳуми Дониёл ҳайвонро (попиятро) муайян мекунад. Бобҳои сездаҳум ва чордаҳуми Ваҳй ҳамон таърихро пешниҳод мекунанд, аммо аз дидгоҳи набии козиб (Иёлоти Муттаҳида). Бобҳои ҳабдаҳум ва ҳаждаҳуми Ваҳй ҳамон хатти нубувватиро муайян мекунанд, аммо таърихе, ки дар он ҷо ифода ёфтааст, бар аждаҳо (Созмони Милали Муттаҳид) тамаркуз дорад.

Each of the three lines begin at the time of the end in 1798. Verse forty of Daniel chapter eleven begins with the words, “And at the time of the end.” The “time of the end” in the beginning of the verse is 1798, and when the verse was fulfilled in 1989, it was also the “time of the end,” for Jesus illustrates the end with the beginning when He wishes to place His signature upon an important fact. Sister White informs us that chapter thirteen of Revelation also begins in 1798.

Ҳар яке аз ин се хат аз замони охир, дар соли 1798, оғоз меёбад. Ояти чиҳилуми боби ёздаҳуми Дониёл бо ин суханон оғоз мешавад: «Ва дар замони охир». «Замони охир» дар аввали оят соли 1798 аст, ва вақте ки ин оят дар соли 1989 ба иҷро расид, он низ «замони охир» буд, зеро Исо анҷомро бо оғоз тасвир менамояд, ҳангоме ки мехоҳад имзои Худро бар як ҳақиқати муҳим гузорад. Хоҳар Уайт ба мо хабар медиҳад, ки боби сездаҳуми Ваҳй низ дар соли 1798 оғоз меёбад.

> “And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns.” Signs of the Times, November 1, 1899.

> «Ва ҳангоме ки Папагӣ, аз қуввати худ маҳрум гардида, маҷбур шуд аз таъқиб даст кашад, Юҳанно қудрати наверо дид, ки бармехост, то овози аждаҳоро такрор намояд ва ҳамон амали бераҳмона ва куфромезро идома диҳад. Ин қудрат, охирин қудрате, ки бо калисо ва бо шариати Худо ҷанг хоҳад бурд, бо ҳайвоне, ки шохҳои баррамонанд дошт, рамзӣ гардонида шуда буд». Signs of the Times, November 1, 1899.

The line of prophecy that begins in verse forty of Daniel eleven in 1798, continues until human probation closes when Michael stands up. The line of prophecy that begins in 1798, “when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution,” and it ends with God’s wrath being poured upon those who have accepted the “mark” of papal authority. In Revelation chapter seventeen, when the angel comes to John to show him the judgment of the papal whore, John is carried to the very end of the “wilderness,” that represents the history of the year 538 unto 1798. Spiritually placed in 1798, John records the judgment of modern Babylon, that begins with the second voice of Revelation eighteen, which announces that the papacy has filled the cup of her probationary time, and her judgment then continues until probation closes as the millstone is cast into the sea.

Хати нубуввате, ки дар ояти чиҳилуми боби ёздаҳуми Дониёл аз соли 1798 оғоз меёбад, то замоне идома меёбад, ки муҳлати имтиҳони башар ба поён мерасад, вақте ки Микоил бармехезад. Хати нубуввате, ки дар соли 1798 оғоз меёбад, «вақте ки папагӣ, аз қуввати худ маҳрум гардида, маҷбур шуд аз таъқиб даст кашад», бо фурӯ рехтани ғазаби Худо бар онҳое ба анҷом мерасад, ки «аломати» ҳокимияти папагиро пазируфтаанд. Дар боби ҳабдаҳуми Ваҳй, ҳангоме ки фаришта назди Юҳанно меояд, то доварии фоҳишаи папагиро ба ӯ нишон диҳад, Юҳанно ба худи поёни «биёбон», ки таърихи солҳои 538 то 1798-ро ифода мекунад, бурда мешавад. Юҳанно, ки аз лиҳози рӯҳонӣ дар соли 1798 қарор дода шудааст, доварии Бобили муосирро сабт мекунад, ки аз овози дуюми Ваҳй боби ҳаждаҳ оғоз меёбад, овозе ки эълон мекунад, ки папагӣ косаи замони имтиҳонии худро пур кардааст, ва пас аз он доварии вай то пӯшида шудани муҳлати имтиҳон идома меёбад, замоне ки санги осиёб ба баҳр андохта мешавад.

Line upon line, these three lines identify the final fall of modern Babylon, who has committed fornication with the kings of modern Rome. Daniel eleven is a witness of the papacy, represented as the king of the north. Revelation thirteen and fourteen is a witness of the false prophet, and chapters seventeen and eighteen witness to the role of the dragon (the ten kings). The prophetic framework employed by Future for America is based upon the three powers that lead the world to Armageddon.

Сатр бар сатр, ин се сатр суқути ниҳоии Бобили муосирро муайян мекунанд, ки бо подшоҳони Руми муосир зино кардааст. Дониёл ёздаҳ шоҳиди папагӣ аст, ки ҳамчун подшоҳи шимол тасвир шудааст. Ваҳй сездаҳ ва чордаҳ шоҳиди паёмбари козиб аст, ва бобҳои ҳабдаҳ ва ҳаждаҳ ба нақши аждаҳо (даҳ подшоҳ) шаҳодат медиҳанд. Чорчӯби нубувватие, ки Future for America ба кор мебарад, бар се қудрате асос ёфтааст, ки ҷаҳонро ба сӯи Армагеддон мебаранд.

The two witnesses of Babel and Babylon identify the prophetic characteristics of modern Babylon. Those two witnesses speak of the arrogance of a papal leader, who professes to be Christian and seats himself in the temple of God, and proclaims himself to be God. Those two witnesses also identify his final fall. The pope’s self-exaltation and final fall as represented in the three manifestations of Babylon are what establishes the vision of prophetic history.

Ду шоҳиди Бобил ва Бобулистон хусусиятҳои нубувватии Бобулистони муосирро муайян мекунанд. Он ду шоҳид аз такаббури пешвои папавӣ сухан мегӯянд, ки худро масеҳӣ эътироф мекунад, дар маъбади Худо менишинад ва худро Худо эълон менамояд. Он ду шоҳид ҳамчунин суқути ниҳоии ӯро муайян мекунанд. Худбузургдории папа ва суқути ниҳоии ӯ, чунон ки дар се зуҳуроти Бобулистон муаррифӣ шудааст, ҳамон чизест, ки рӯъёи таърихи нубувватиро барпо месозад.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> Ва дар он айём бисёре бар подшоҳи ҷануб бархоҳанд хест; ҳамчунин золимони қавми ту худро баланд хоҳанд кард, то рӯъёро барпо намоянд; вале онҳо суқут хоҳанд кард. Дониёл 11:14.

We will continue our consideration of the three manifestations of Babylon in the next article.

Мо баррасии худро дар бораи се зуҳуроти Бобил дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. How much she hath glorified herself, and lived deliciously, so much torment and sorrow give her: for she saith in her heart, I sit a queen, and am no widow, and shall see no sorrow. Therefore shall her plagues come in one day, death, and mourning, and famine; and she shall be utterly burned with fire: for strong is the Lord God who judgeth her. Revelation 18:4–8.

> Ва овози дигареро аз осмон шунидам, ки мегуфт: Аз вай берун оед, эй қавми Ман, то ки дар гуноҳҳои вай шарик нагардед ва аз офатҳои вай насиб наёбед. Зеро гуноҳҳои вай то ба осмон расидаанд, ва Худо бадкориҳои вайро ба ёд овардааст. Ба вай ҳамон гуна подош диҳед, чунон ки вай ба шумо подош додааст, ва мувофиқи аъмолаш ба вай дучандон диҳед; дар ҳамон ҷоме, ки вай пур кардааст, барои вай дучандон пур кунед. Ба ҳамон андозае ки вай худро ҷалол додааст ва дар айшу ноз зистааст, ба вай азоб ва мотам диҳед; зеро вай дар дили худ мегӯяд: «Ман чун малика нишастаам, бева нестам, ва ҳаргиз мотам нахоҳам дид». Бинобар ин, офатҳои вай дар як рӯз хоҳад омад: марг, ва мотам, ва гуруснагӣ; ва вай комилан дар оташ сӯхта хоҳад шуд, зеро қавист Худованд Худое ки вайро доварӣ мекунад. Ваҳй 18:4–8.

Back to Articles