Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-Six

Китоби Дониёл — Рақами яксаду ҳафтоду шашум

Divine Revelation and the Final Awakening: Insights from Daniel’s Vision

Ваҳйи Илоҳӣ ва Бедории Ниҳоӣ: Андешаҳо аз Рӯъёи Дониёл

Author

Jeff Pippenger

Published

April 6, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In Daniel chapter ten, Gabriel is accomplishing the work of presenting the complete interpretation of the book of Daniel to God’s last day people. Daniel represents God’s last day people, who, in the book of Revelation, are the one hundred and forty-four thousand. As such, the one hundred and forty-four thousand awaken to recognize they have been scattered, as represented by Daniel in chapter nine. They also awaken to the understanding that the great test by which their eternal destiny is decided is the image of the beast test, which takes place before they are sealed, and before probation closes at the Sunday law in the United States. They are mourning the disappointment that confronted them on July 18, 2020, and in that condition, they are given a view of Christ in the Most Holy Place, as represented by Isaiah in chapter six.

Дар боби даҳуми Дониёл, Ҷабраил кори пешкаш намудани тафсири комили китоби Дониёлро ба қавми Худо дар рӯзҳои охир ба анҷом мерасонад. Дониёл намояндаи қавми Худо дар рӯзҳои охир аст, ки дар китоби Ваҳй ҳамон яксаду чилу чаҳор ҳазор мебошанд. Аз ин рӯ, яксаду чилу чаҳор ҳазор бедор мешаванд, то дарк намоянд, ки пароканда шудаанд, чунонки Дониёл дар боби нӯҳум инро таҷассум мекунад. Онҳо ҳамчунин ба фаҳмиши он бедор мешаванд, ки озмоиши бузурге, ки бо он сарнавишти абадии онҳо ҳал мегардад, озмоиши ҳайкали ҳайвон аст, ки пеш аз мӯҳр зада шудани онҳо ва пеш аз баста шудани дари файз бо қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида ба вуқӯъ меояд. Онҳо аз ноумедие, ки 18 июли соли 2020 бо онҳо рӯ ба рӯ гардид, мотам доранд, ва дар ҳамон ҳолат ба онҳо манзарае аз Масеҳ дар Қудси Ақдос дода мешавад, чунонки Ишаъё дар боби шашум онро таҷассум мекунад.

That vision, as represented by both Daniel and Isaiah allows them to see their corrupted condition before the Lord of glory, and both are humbled into the dust. Isaiah then hears the question asking who God would send to His people, and Isaiah volunteers, but he is first purified.

Он рӯъё, чунон ки ҳам аз ҷониби Дониёл ва ҳам аз ҷониби Ишаъё тасвир шудааст, ба онҳо имкон медиҳад, ки ҳолати фосиди худро пеши Худованди ҷалол бубинанд, ва ҳар ду то ба хок фурӯтан мегарданд. Сипас Ишаъё саволеро мешунавад, ки мепурсад, Худо киро назди қавми Худ хоҳад фиристод, ва Ишаъё худро пешниҳод мекунад, аммо нахуст пок мегардад.

> Then said I, Woe is me! for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts. Then flew one of the seraphims unto me, having a live coal in his hand, which he had taken with the tongs from off the altar: And he laid it upon my mouth, and said, Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged. Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me. Isaiah 6:5–8.

> Пас ман гуфтам: Вой бар ман! зеро ки ман нобуд шудаам; чунки ман марди лабони нопок ҳастам, ва дар миёни қавме бо лабони нопок сокинам; зеро чашмони ман Подшоҳро, яъне Худованди лашкарҳоро, дидаанд. Он гоҳ яке аз серафимон назди ман парвоз карда омад, ва дар дасташ ангишти афрӯхтае буд, ки онро бо анбур аз болои қурбонгоҳ гирифта буд; ва онро бар даҳони ман ниҳод ва гуфт: Инак, ин ба лабони ту расид; ва гуноҳи ту бардошта шуд, ва хатои ту пок карда шуд. Ва овози Худовандро шунидам, ки мегуфт: Киро бифиристам, ва кист, ки барои Мо биравад? Он гоҳ ман гуфтам: Инак, ман ҳозирам; маро бифирист. Ишаъё 6:5–8.

Isaiah was purified with a coal from off the altar, and Daniel was purified by beholding the looking glass causative vision, that causes the beholder to change into the image he beholds. Isaiah is told to take the message to a people who hearing do not hear, and seeing do not see.

Ишаъё бо ангиште аз қурбонгоҳ пок карда шуд, ва Дониёл бо дидани рӯъёи сабабовари оинамонанд пок карда шуд, ки бинандаро водор месозад, то ба сурати он чизе ки мебинад, дигаргун шавад. Ба Ишаъё гуфта мешавад, ки паёмро ба қавме бирасонад, ки шунида намешунаванд, ва дида намебинанд.

> And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Isaiah 6:9, 10.

> Ва Ӯ гуфт: «Бирав ва ба ин қавм бигӯ: “Албатта хоҳед шунид, вале нахоҳед фаҳмид; ва албатта хоҳед дид, вале дарк нахоҳед кард.” Дили ин қавмро фарбеҳ гардон, ва гӯшҳои онҳоро вазнин кун, ва чашмони онҳоро бибанд; мабодо бо чашмони худ бубинанд, ва бо гӯшҳои худ бишнаванд, ва бо дили худ бифаҳманд, ва бозгашт кунанд, ва шифо ёбанд». Ишаъё 6:9, 10.

Isaiah wishes to know how long he must interact with the people who understand and perceive not, so he asks the question of, “how long?”

Ишаъё мехоҳад бидонад, ки то кай бояд бо қавме муомила кунад, ки намефаҳманд ва дарк намекунанд; бинобар ин ӯ саволи «то кай?»‑ро медиҳад.

> Then said I, Lord, how long? And he answered, Until the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land. Isaiah 6:11, 12.

> Пас ман гуфтам: «Эй Худованд, то кай?» Ва Ӯ ҷавоб дод: «То он даме ки шаҳрҳо бе сокин вайрон гарданд, ва хонаҳо бе одам бимонанд, ва замин тамоман хароб гардад; ва Худованд одамонро ба дур бибарад, ва дар миёни замин таркшавии бузурге ба вуҷуд ояд». Ишаъё 6:11, 12.

The land that is the subject of Bible prophecy in the last days is the United States, who is “utterly desolated,” when national ruin is brought about by the national apostasy of the Sunday law. Verse forty-one of Daniel eleven, has been typified by verse sixteen of the same chapter. In verse forty-one the “great forsaking in the midst of the land” is identified as “many” being overthrown. Isaiah’s message, which was referred to by Jesus, when He addressed the quibbling Jews in His history among men, identifies that when a former covenant people are being passed by, they then have ears and eyes that do not understand or perceive. Isaiah’s message represents the final call to Laodicean Adventism, which ends at the Sunday law, where Laodicean Adventism is spewed out of the mouth of the Lord.

Замине, ки дар нубуввати Китоби Муқаддас дар бораи рӯзҳои охир мавзӯи баҳс аст, Иёлоти Муттаҳида мебошад, ки ҳангоме ки харобии миллӣ бо воситаи иртидоди миллии қонуни якшанбе ба амал оварда мешавад, «комилан вайрон» мегардад. Ояти чилу якуми Дониёл ёздаҳ, бо ояти шонздаҳуми ҳамин боб тимсолан пешнамоиш ёфтааст. Дар ояти чилу як «тарки бузург дар миёни замин» ҳамчун сарнагун шудани «бисёре» муайян карда мешавад. Паёми Ишаъё, ки Исо ҳангоми муроҷиат карданаш ба яҳудиёни муноқишакор дар таърихи Ӯ миёни одамон ба он ишора намуд, муайян месозад, ки вақте аз қавми пешини аҳд гузашта мешавад, он гоҳ онҳо гӯшҳо ва чашмоне доранд, ки намефаҳманд ва дарк намекунанд. Паёми Ишаъё даъвати ниҳоиро ба адвентизми Лоудикия ифода мекунад, ки дар қонуни якшанбе ба анҷом мерасад, он ҷо ки адвентизми Лоудикия аз даҳони Худованд қай карда мешавад.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> Вай ҳамчунин ба замини ҷалоломез дохил хоҳад шуд, ва бисёр кишварҳо сарнагун хоҳанд гашт; аммо инҳо аз дасти ӯ раҳо хоҳанд ёфт: Адӯм, ва Мӯоб, ва сарварони банӣ-Аммӯн. Дониёл 11:41.

Isaiah and Daniel are given the responsibility to present the final call to Laodicea, and at Daniel’s third touch in chapter ten he is strengthened for the task.

Ба Ишаъё ва Дониёл масъулият дода шудааст, ки даъвати ниҳоиро ба Лоудикия пешкаш намоянд, ва ҳангоми ламси сеюми Дониёл дар боби даҳум ӯ барои ин вазифа қувват мебахшад.

> Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Daniel 10:18, 19.

> Пас шахсе дигаре, ки шабеҳи инсон менамуд, омада, маро ламс кард ва маро қувват бахшид, ва гуфт: «Эй марди бисёр маҳбуб, матарс; осоиштагӣ бар ту бод; қавӣ бош, оре, қавӣ бош». Ва ҳангоме ки ӯ бо ман сухан гуфт, ман қувват ёфтам ва гуфтам: «Бигзор оғоям сухан гӯяд, зеро ту маро қувват бахшидӣ». Дониёл 10:18, 19.

Daniel was strengthened to give the message that he came to understand when Michael descended in chapter ten. Isaiah was informed that he would need to give the message until the Sunday law. At the Sunday law a remnant would be established.

Дониёл қувват бахшида шуд, то он паёмеро, ки ҳангоми фаромадани Микоил дар боби даҳум дарёфт намуд, баён кунад. Ба Ишаъё иттилоъ дода шуд, ки мебоист ин паёмро то қонуни якшанбе расонад. Ҳангоми қонуни якшанбе боқимондае барпо хоҳад шуд.

> Then said I, Lord, how long? And he answered, Until the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land. But yet in it shall be a tenth, and it shall return, and shall be eaten: as a teil tree, and as an oak, whose substance is in them, when they cast their leaves: so the holy seed shall be the substance thereof. Isaiah 6:11–13.

> Пас ман гуфтам: «Эй Худованд, то кай?» Ва Ӯ ҷавоб дод: «То он вақт ки шаҳрҳо бе сокин вайрон шаванд, ва хонаҳо бе одам бимонанд, ва замин комилан хароб гардад; ва Худованд одамонро дур барад, ва дар миёни замин таркшавии бузурге падид ояд. Аммо ҳанӯз дар он даҳяк хоҳад буд, ва он боз хоҳад гашт, ва фурӯ бурда хоҳад шуд: мисли дарахти теребинт ва мисли булут, ки ҳангоми рехтани баргҳояшон ҷавҳари онҳо дар онҳо мемонад; ҳамчунин насли муқаддас ҷавҳари он хоҳад буд». Ишаъё 6:11–13.

When there would be “a great forsaking in the midst of the land” (at the Sunday law), there would be manifested a “tenth,” whose “substance” is “the holy seed.” The root of the Hebrew word translated as “tenth,” is “tithe.” The Lord will have a “tithe” that have “returned,” at the Sunday law.

Ҳангоме ки «дар миёни замин тарки бузурге» ба вуҷуд ояд (дар замони қонуни якшанбе), «даҳяк»-е зоҳир хоҳад шуд, ки «ҷавҳари» он «насли муқаддас» аст. Решаи калимаи ибрие, ки ба «даҳяк» тарҷума шудааст, «ушр» аст. Худованд дар вақти қонуни якшанбе «ушр»-е хоҳад дошт, ки «бозгаштаанд».

> And all the tithe of the land, whether of the seed of the land, or of the fruit of the tree, is the Lord’s: it is holy unto the Lord. And if a man will at all redeem ought of his tithes, he shall add thereto the fifth part thereof. And concerning the tithe of the herd, or of the flock, even of whatsoever passeth under the rod, the tenth shall be holy unto the Lord. Leviticus 27:30–32.

> Ва тамоми даҳяки замин, хоҳ аз тухми замин бошад, хоҳ аз меваи дарахт, аз они Худованд аст; он барои Худованд муқаддас аст. Ва агар касе бихоҳад чизе аз даҳяки худро бозхарад, бояд бар он панҷяки онро низ биафзояд. Ва дар бораи даҳяки гала ё рама, яъне аз ҳар он чи зери асо мегузарад, даҳумаш барои Худованд муқаддас хоҳад буд. Ибодат 27:30–32.

The “tenth” that “returns” are holy unto the Lord, and they are the Lord’s portion.

«Даҳяк»-е ки «бозмегардад», барои Худованд муқаддас аст, ва он насиби Худованд мебошад.

> For the Lord’s portion is his people; Jacob is the lot of his inheritance. Deuteronomy 32:9.

> Зеро ҳиссаи Худованд қавми Ӯст; Яъқуб қуръаи мероси Ӯст. Такрори Шариат 32:9.

Those who have returned before the Sunday law, are those represented by Jeremiah who have suffered the first disappointment, to whom the Lord had promised that if they would return, they would be the Lord’s mouth, or His spokesmen.

Онҳое ки пеш аз қонуни якшанбе бозгашт кардаанд, ҳамон касоне мебошанд, ки аз ҷониби Ирмиё намояндагӣ шудаанд ва ноумедии аввалро аз сар гузаронидаанд; ба онҳо Худованд ваъда дода буд, ки агар бозгашт кунанд, даҳони Худованд, ё сухангӯёни Ӯ хоҳанд буд.

> Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brazen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:16–21.

> Суханони Ту ёфт шуданд, ва ман онҳоро хӯрдам; ва каломи Ту барои ман шодмонӣ ва хурсандии дилам гардид; зеро ман ба номи Ту хонда шудаам, эй Худованд Худои лашкарҳо. Дар маҷлиси тамасхуркунандагон нанишастам ва шодӣ накардам; ба сабаби дасти Ту танҳо нишастам, зеро маро аз хашм пур кардаӣ. Чаро дарди ман доимист, ва ҷароҳати ман бедаво, ки аз шифо ёфтан сарпечӣ мекунад? Оё Ту барои ман тамоман мисли дурӯғгӯ хоҳӣ буд, ва мисли обҳое, ки хиёнат мекунанд? Бинобар ин, чунин мегӯяд Худованд: Агар баргардӣ, он гоҳ туро боз хоҳам овард, ва ту пеши Ман хоҳӣ истод; ва агар гаронбаҳоро аз паст ҷудо кунӣ, мисли даҳони Ман хоҳӣ буд; бигзор онҳо назди ту баргарданд, аммо ту назди онҳо барнагард. Ва Ман туро барои ин қавм девори муҳками биринҷин хоҳам гардонид; ва онҳо бар зидди ту ҷанг хоҳанд кард, вале бар ту ғолиб нахоҳанд шуд; зеро Ман бо ту ҳастам, то туро наҷот диҳам ва халос кунам, мегӯяд Худованд. Ва Ман туро аз дасти шарирон раҳо хоҳам кард, ва туро аз дасти золимон хоҳам харид. Ирмиё 15:16–21.

The remnant or tenth that returns in Isaiah’s testimony were to be eaten, for they were given God’s message, and His Word was to be eaten. They were those who would be God’s mouth, and in so doing they would present God’s Word that was to be eaten by those seeking salvation. Jeremiah did not sit in the “assembly of mockers,” for, as with Daniel, when he saw the vision the “assembly of mockers” fled. Jeremiah had thought God lied to him, for God’s hand had allowed the first disappointment of April 19, 1844 in Millerite history, and July 18, 2020 in the last days. The promise for Jeremiah was that if he would “return,” and in Isaiah’s passage, the “tenth” “returns.”

Боқимонда, ё он даҳяке, ки дар шаҳодати Ишаъё бармегардад, бояд хӯрда мешуданд, зеро паёми Худо ба онҳо дода шуда буд, ва Каломи Ӯ бояд хӯрда мешуд. Онҳо касоне буданд, ки даҳони Худо хоҳанд буд, ва бо ин амал онҳо Каломи Худоро пешкаш мекарданд, ки бояд аз ҷониби онҳое, ки наҷотро меҷӯянд, хӯрда шавад. Ирмиё дар «маҷлиси масхаракунандагон» нанишаст, зеро, чунон ки бо Дониёл буд, вақте ӯ рӯъёро дид, «маҷлиси масхаракунандагон» гурехт. Ирмиё гумон карда буд, ки Худо ба ӯ дурӯғ гуфтааст, зеро дасти Худо иҷозат дода буд, ки нахустин ноумедии 19 апрели 1844 дар таърихи миллеритӣ, ва 18 июли 2020 дар айёми охир, рух диҳад. Ваъда барои Ирмиё ин буд, ки агар ӯ «баргардад», ва дар порчаи Ишаъё, «он даҳяк» «бармегардад».

If Jeremiah “returns,” he is part of Isaiah’s “tenth,” which is holy, and is the Lord’s portion, whose “substance,” is in them. The Hebrew word “substance” means a pillar, and to be made into a “pillar,” is the promise given to the Philadelphians.

Агар Ирмиё «бозгардад», ӯ ҷузъи «даҳяки» Ишаъё мебошад, ки муқаддас аст, ва насиби Худованд аст, ки «ҷавҳари» он дар онҳо мебошад. Калимаи ибрии «ҷавҳар» ба маънои сутун аст, ва ба «сутун» гардонида шудан ҳамон ваъдаест, ки ба филаделфиён дода шудааст.

> Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:12, 13.

> Касеро ки ғолиб ояд, сутуне дар маъбади Худои Худ хоҳам гардонид, ва ӯ дигар ҳаргиз аз он берун нахоҳад рафт; ва бар ӯ номи Худои Худ, ва номи шаҳри Худои Худро, ки Ерусалими нав аст, ки аз осмон аз ҷониби Худои Худ нозил мешавад, хоҳам навишт; ва номи нави Худро низ бар ӯ хоҳам навишт. Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд. Ваҳй 3:12, 13.

The “pillar,” that is their “substance,” represents the combination of Divinity and humanity, for Christ is the “pillar” that supports the temple.

«Сутун», яъне «моҳияти» онҳо, иттиҳоди илоҳият ва инсониятро ифода мекунад, зеро Масеҳ ҳамон «сутун»-ест, ки маъбадро нигоҳ медорад.

> “While in this state of despondency I had a dream that made a deep impression upon my mind. I dreamed of seeing a temple, to which many persons were flocking. Only those who took refuge in that temple would be saved when time should close. All who remained outside would be forever lost. The multitudes without who were going about their various ways, derided and ridiculed those who were entering the temple, and told them that this plan of safety was a cunning deception, that in fact there was no danger whatever to avoid. They even laid hold of some to prevent them from hastening within the walls.

> «Дар ҳамин ҳолати маъюсӣ ман хобе дидам, ки бар зеҳни ман таъсири амиқ гузошт. Ман хоб дидам, ки маъбадеро мебинам, ки бисёре аз одамон ба сӯи он мешитофтанд. Фақат онҳое ки дар он маъбад паноҳ мегирифтанд, ҳангоме ки муҳлат ба анҷом мерасид, наҷот меёфтанд. Ҳамаи онҳое ки дар берун мемонданд, барои абад ҳалок мешуданд. Анбӯҳи мардум дар берун, ки ҳар яке ба корҳои гуногуни худ машғул буданд, онҳоеро, ки ба маъбад медаромаданд, масхара ва истеҳзо мекарданд ва ба онҳо мегуфтанд, ки ин нақшаи наҷот фиреби маккоронаест, ва дар асл ҳеҷ хатаре нест, ки аз он парҳез бояд кард. Онҳо ҳатто бархе аз онҳоро дошта медоштанд, то аз шитобон дохили деворҳо шуданашон монеъ гарданд.»

> “Fearing to be ridiculed, I thought best to wait until the multitude dispersed, or until I could enter unobserved by them. But the numbers increased instead of diminishing, and fearful of being too late, I hastily left my home and pressed through the crowd. In my anxiety to reach the temple I did not notice or care for the throng that surrounded me. On entering the building, I saw that the vast temple was supported by one immense pillar, and to this was tied a lamb all mangled and bleeding. We who were present seemed to know that this lamb had been torn and bruised on our account. All who entered the temple must come before it and confess their sins.

> «Ман аз он метарсидам, ки маро масхара кунанд, ва беҳтар донистам, ки то пароканда шудани издиҳом, ё то он даме ки битавонам аз назари онҳо пинҳон ворид шавам, интизор бимонам. Аммо шумора ба ҷойи он ки кам шавад, афзоиш меёфт, ва аз тарси он ки дер нашавад, бо шитоб хонаи худро тарк карда, аз миёни издиҳом роҳ кушода пеш рафтам. Дар изтироби худ барои расидан ба маъбад, на издиҳоме, ки маро иҳота карда буд, пай бурдам ва на ба он эътино кардам. Ҳангоми ворид шудан ба бино, дидам, ки он маъбади бузург бар як сутуни азим устувор буд, ва ба он баррае, ки сахт маҷрӯҳ ва хуншор буд, баста шуда буд. Чунон менамуд, ки мо, ҳозирон, медонистем, ки ин барра ба хотири мо дарида ва кӯфта шудааст. Ҳар касе ки ба маъбад дохил мешуд, бояд ба ҳузури он меомад ва гуноҳони худро иқрор мекард.»

> “Just before the lamb were elevated seats, upon which sat a company looking very happy. The light of heaven seemed to shine upon their faces, and they praised God and sang songs of glad thanksgiving that seemed like the music of the angels. These were they who had come before the lamb, confessed their sins, received pardon, and were now waiting in glad expectation of some joyful event.

> «Дар пеши Барра андаке боло курсиҳои баланд гузошта шуда буд, ки бар онҳо гурӯҳе нишаста буданд, ки бисёр хушнуд менамуданд. Нури осмон гӯё бар чеҳраҳои онҳо медурахшид, ва онҳо Худоро ҳамду сано мегуфтанд ва сурудҳои сипосгузории шодмонаро месуруданд, ки гӯё ба мусиқии фариштагон монанд буд. Инҳо ҳамон касоне буданд, ки пештар назди Барра омада, ба гуноҳҳои худ иқрор шуда, омурзиш ёфта буданд ва акнун бо интизори шодмонӣ мунтазири воқеаи фараҳбахше буданд.»

> “Even after I had entered the building, a fear came over me, and a sense of shame that I must humble myself before these people. But I seemed compelled to move forward, and was slowly making my way around the pillar in order to face the lamb, when a trumpet sounded, the temple shook, shouts of triumph arose from the assembled saints, an awful brightness illuminated the building, then all was intense darkness. The happy people had all disappeared with the brightness, and I was left alone in the silent horror of night. I awoke in agony of mind and could hardly convince myself that I had been dreaming. It seemed to me that my doom was fixed, that the Spirit of the Lord had left me, never to return.” Testimonies, volume 1, 27.

> «Ҳатто баъд аз он ки ман ба бино даромадам, тарсе маро фаро гирифт ва эҳсоси шарм бар ман омад, ки бояд худро дар назди ин мардум фурӯтан созам. Аммо чунин менамуд, ки маҷбур будам ба пеш ҳаракат кунам, ва оҳиста-оҳиста роҳамро гирди сутун пеш мебурдам, то барраро рӯ ба рӯ шавам, ки ногаҳон карнай садо дод, маъбад ба ларза даромад, нидоҳои зафар аз ҷониби муқаддасони гирдомада бархост, нуре даҳшатангез биноро равшан сохт, баъд ҳама чиз ба торикии шадид фурӯ рафт. Ҳамаи он мардумони хушбахт ҳамроҳи он нур нопадид шуда буданд, ва ман танҳо дар ваҳшати хомӯши шаб боқӣ мондам. Ман бо азоби ҷон бедор шудам ва базӯр метавонистам худро бовар кунонам, ки дар хоб будаам. Ба назарам чунин менамуд, ки ҳалокати ман муқаррар шудааст, ва Рӯҳи Худованд маро тарк кардааст, то дигар ҳаргиз бознагардад». Testimonies, volume 1, 27.

The “substance,” that is within the tenth that returns is the “pillar” who supports the temple. Daniel saw the causative vision of the Lamb that was hung upon the pillar, and the Lamb was the “pillar”. When Daniel saw that great vision, he was changed into the image of the pillar, and Isaiah’s tenth, likewise have the “substance” (the pillar), within them, and that substance is to be “eaten”, by all who would enter the temple. Those who enter the temple, and eat the substance, are God’s other flock who respond to the message of the ensign that is lifted up at the Sunday law, when there is a great forsaking in the land. The “holy seed,” that is Isaiah’s substance, is the Lamb that was slain from the foundation of the world.

«Моҳият», яъне он чӣ дар дохили даҳякест, ки бозмегардад, ҳамон «сутун» аст, ки маъбадро нигоҳ медорад. Дониёл рӯъёи сабабии Барраеро дид, ки бар сутун овехта шуда буд, ва Барра ҳамон «сутун» буд. Вақте ки Дониёл он рӯъёи бузургро дид, ӯ ба сурати сутун дигаргун карда шуд; ва даҳяки Ишаъё низ дар дохили худ «моҳият» (сутун)-ро доранд, ва он моҳият бояд аз ҷониби ҳамаи онҳое, ки мехоҳанд ба маъбад дароянд, «хӯрда» шавад. Онҳое ки ба маъбад медароянд ва он моҳиятро мехӯранд, рамаи дигари Худо мебошанд, ки ба паёми парчаме, ки ҳангоми қонуни якшанбе барафрошта мешавад, посух медиҳанд, вақте ки дар замин тарки бузурге рух медиҳад. «Насли муқаддас», ки ҳамон моҳияти Ишаъёст, ҳамон Барраест, ки аз бунёди ҷаҳон забҳ шуда буд.

The tenth who return will be delivered out of the hand of the wicked, when at the Sunday law the separation of Philadelphia and Laodicea is fixed for eternity, and many are then overthrown. Those overthrown are identified as the wicked who do not understand. They will also be delivered out of the hand of the terrible, for they will not receive the mark of the beast.

Он даҳуме, ки бозмегардад, аз дасти шарир раҳо хоҳад шуд, ҳангоме ки дар вақти қонуни якшанбе ҷудоии Филаделфия ва Лаодикия барои абад муқаррар мегардад, ва он гоҳ бисёре сарнагун мешаванд. Онҳое ки сарнагун мешаванд, ҳамчун шарироне шинохта мешаванд, ки намефаҳманд. Онҳо ҳамчунин аз дасти золими даҳшатнок раҳо хоҳанд шуд, зеро нишони ҳайвонро қабул нахоҳанд кард.

> Thus saith the Lord God; I will also make the multitude of Egypt to cease by the hand of Nebuchadrezzar king of Babylon. He and his people with him, the terrible of the nations, shall be brought to destroy the land: and they shall draw their swords against Egypt, and fill the land with the slain. And I will make the rivers dry, and sell the land into the hand of the wicked: and I will make the land waste, and all that is therein, by the hand of strangers: I the Lord have spoken it. Isaiah 30:10–12.

> Худованд Худо чунин мегӯяд: Ман низ издиҳоми Мисрро бо дасти Набукадреззар, подшоҳи Бобил, нест хоҳам кард. Ӯ ва қавмаш бо ӯ, ки саҳмгинтарини халқҳоянд, оварда хоҳанд шуд, то ин заминро хароб созанд; ва шамшерҳои худро бар Миср хоҳанд кашид, ва заминро аз кушташудагон пур хоҳанд кард. Ва Ман дарёҳоро хушк хоҳам кард, ва заминро ба дасти шарирон хоҳам супурд; ва замин ва ҳар он чиро, ки дар он аст, ба дасти бегонагон хароб хоҳам сохт: Ман, Худованд, инро гуфтаам. Ишаъё 30:10–12.

The “terrible of nations” is the proxy army of the king of the north. The ensign that is lifted up at the Sunday law are delivered out of the hand of the foolish, or wicked virgins, and are also delivered out of the hand of the terrible of nations. The issue that we are addressing here is that Isaiah, and Daniel, and Jeremiah, and Ezekiel, and John are all used to represent the resurrection and empowerment of the one hundred and forty-four thousand who return from the disappointment of July 18, 2020. In Daniel’s final vision, the vision given by the river Hiddekel, Daniel is made to understand both the internal and external visions of God’s prophetic Word, and he is strengthened to present that message.

«даҳшатноки халқҳо» лашкари васитавии подшоҳи шимол аст. Он нишоне ки дар қонуни якшанбе барафрохта мешавад, аз дасти бокираҳои аблаҳ, ё шарир, раҳо карда мешавад, ва ҳамчунин аз дасти даҳшатноки халқҳо низ раҳо карда мешавад. Масъалае ки мо дар ин ҷо баррасӣ мекунем, ин аст, ки Ишаъё, ва Дониёл, ва Ирмиё, ва Ҳизқиёл, ва Юҳанно ҳама барои муаррифии эҳё ва қувватёбии яксаду чилу чор ҳазор нафаре истифода мешаванд, ки аз ноумедии 18 июли соли 2020 бозмегарданд. Дар рӯъёи ниҳоии Дониёл, рӯъёе ки назди дарёи Ҳиддақил дода шудааст, ба Дониёл фаҳмонида мешавад, ки ҳам рӯъёҳои дохилӣ ва ҳам берунии Каломи нубувватии Худоро дарк кунад, ва ӯ тақвият дода мешавад, то он паёмро пешниҳод намояд.

The message of the internal and external is brought together with the prophetic definition of the head, or “fortress,” in verse ten, which identifies the Ukraine war that is currently being carried out by Putin. That key of identifying the head, has an internal and external application, and the beginning of that war marks the period when both heads become a subject of prophecy. The fortress or head as Russia identifies the second proxy war, that leads to the third proxy war, which marks the beginning of World War III, as typified by the battle of Panium in verse fifteen.

Паёми ботинӣ ва зоҳирӣ бо таърифи нубувватии сар, ё «қалъа», дар ояти даҳум ба ҳам оварда мешавад, ки ҷанги Украинаро, ки айни ҳол аз ҷониби Путин пеш бурда мешавад, муайян месозад. Он калиди шинохтани сар, татбиқи ботинӣ ва зоҳирӣ дорад, ва оғози он ҷанг давраеро ишора мекунад, ки дар он ҳар ду сар мавзӯи нубувват мегарданд. Қалъа ё сар, ҳамчун Русия, ҷанги дуюми ноибиро муайян мекунад, ки ба ҷанги сеюми ноибӣ мебарад, ки он оғози Ҷанги Якуми Ҷаҳонии III-ро нишон медиҳад, чунон ки дар ояти понздаҳум бо ҷанги Паниум тимсол оварда шудааст.

Verse sixteen is the Sunday law, and therefore from 2014, when the Ukrainian war commenced, as represented in verses eleven and twelve, until the Sunday law the final work involved with the sealing of God’s people is accomplished. Gabriel’s interpretation in Daniel chapter eleven, represents the message that sanctifies, or seals God’s people. To miss that fact is to miss everything. The prophecy that is unsealed, which in the book of Revelation is called the Revelation of Jesus Christ, and which the book of Revelation identifies as being unsealed just before the close of probation, is a specific passage from the book of Daniel.

Ояти шонздаҳум Қонуни Якшанбе аст, ва бинобар ин аз соли 2014, вақте ки ҷанги Украина оғоз ёфт, чунон ки дар оятҳои ёздаҳум ва дувоздаҳум тасвир шудааст, то Қонуни Якшанбе кори ниҳоие, ки ба мӯҳргузории қавми Худо вобаста аст, ба анҷом мерасад. Тафсири Ҷабраил дар боби ёздаҳуми Дониёл паёмест, ки қавми Худоро муқаддас мегардонад, ё мӯҳр мекунад. Ин ҳақиқатро аз даст додан, маънои аз даст додани ҳамаро дорад. Нубуввате, ки кушода шудааст ва дар китоби Ваҳй «Ваҳйи Исои Масеҳ» номида мешавад, ва ки китоби Ваҳй онро ҳамчун кушодашавандае муайян мекунад, ки андак пеш аз анҷоми муҳлати файз кушода мешавад, порчаи мушаххасе аз китоби Дониёл аст.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

> Ва ӯ ба ман мегӯяд: «Суханони нубуввати ин китобро мӯҳр макун, зеро ки вақт наздик аст. Ҳар кӣ золим аст, бигзор боз ҳам золим бошад; ва ҳар кӣ палид аст, бигзор боз ҳам палид бошад; ва ҳар кӣ одил аст, бигзор боз ҳам одил бошад; ва ҳар кӣ муқаддас аст, бигзор боз ҳам муқаддас бошад». Ваҳй 22:10, 11.

In the last days, there is a specific time when the final prophecy is unsealed, for the verse says “the time is at hand.” That very expression located in the final chapter of Revelation is found also in the first chapter.

Дар айёми охир замони муайяне ҳаст, ки дар он нубуввати ниҳоӣ кушода мешавад, зеро оят мегӯяд: «вақт наздик аст». Ҳамин иборае, ки дар боби охирини Ваҳй ҷой гирифтааст, ҳамчунин дар боби аввали он низ дида мешавад.

> The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.

> Ваҳйи Исои Масеҳ, ки Худо ба Ӯ дод, то ба бандагони Худ он чизҳоро нишон диҳад, ки ба зудӣ бояд ба амал оянд; ва Ӯ онро ба воситаи фариштаи Худ фиристода, ба бандаи Худ Юҳанно ишоратан маълум кард; Ӯ бар каломи Худо, ва бар шаҳодати Исои Масеҳ, ва бар ҳар он чӣ дидааст, шаҳодат дод. Хушо касе ки мехонад, ва онҳое ки суханони ин нубувватро мешунаванд ва он чиро, ки дар он навишта шудааст, нигоҳ медоранд; зеро вақт наздик аст. Ваҳй 1:1–3.

Two hundred and twenty, and therefore twenty-two, are symbols of the combination of Divinity with humanity, and the final work of the third angel, which is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, is accomplished within the prophetic context of the parable of the ten virgins. The wise virgins of the last days suffered their first disappointment on July 18, 2020, and they were scattered as dead bones in the street of Revelation chapter eleven, until July of 2023, twenty-two years after the sealing process began in 2001. The “time was then at hand,” and the Lord then raised up a “voice in the wilderness” who had received the message from Gabriel, who had received it from Christ, who had received it from the Father.

Дусаду бисту, ва бинобар ин бисту ду, рамзҳои пайвастшавии Илоҳият бо инсоният мебошанд; ва кори ниҳоии фариштаи сеюм, ки мӯҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор аст, дар доираи заминаи нубувватии масали даҳ бокира ба анҷом мерасад. Бокирагони хирадманди айёми охир аввалин ноумедии худро 18 июли соли 2020 аз сар гузарониданд, ва онҳо чун устухонҳои мурда дар кӯчаи Ваҳй боби ёздаҳ пароканда буданд, то моҳи июли соли 2023, бисту ду сол пас аз он ки раванди мӯҳргузорӣ дар соли 2001 оғоз ёфт. «Он вақт замон наздик буд», ва пас Худованд «овозе дар биёбон»-ро барпо кард, ки паёмро аз Ҷабраил гирифта буд; ва Ҷабраил онро аз Масеҳ гирифта буд; ва Масеҳ онро аз Падар гирифта буд.

The voice then began to send the message to the churches, and it has been sent in the electronic fashion where it can be read and or heard, currently in over sixty languages. The portion of prophecy that was unsealed, that is that message is found in the book of Daniel.

Пас он гоҳ он овоз паёмро ба калисоҳо ирсол намуд, ва он ба василаи усулҳои электронӣ фиристода шудааст, ба тавре ки мумкин аст хонда шавад ва ё шунида шавад; ҳоло ин дар зиёда аз шаст забон дастрас аст. Қисмате аз нубувват, ки муҳраш кушода шуд, яъне ҳамон паём, дар китоби Дониёл ёфт мешавад.

> “The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.

> «Китобе ки муҳр зада шуда буд, Ваҳй нест, балки он қисми нубуввати Дониёл аст, ки ба айёми охир дахл дорад. Фаришта амр кард: “Вале ту, эй Дониёл, ин суханонро пинҳон дор, ва китобро то вақти охир муҳр намо.” Дониёл 12:4». «Аъмоли Ҳаввориён», 585.

The “portion of the prophecy of Daniel relating to the last days,” is verse forty. It is not simply verse forty, it is the portion of verse forty that is represented after the time of the end in 1989, and before the Sunday law of verse forty-one. The history of verse forty that has no mention within the verse itself is the portion of prophecy relating to the last days that was sealed up, and that since July, 2023 has been being unsealed for those who choose to see and hear.

«Бахше аз нубуввати Дониёл, ки ба рӯзҳои охир тааллуқ дорад», ояти чиҳилум аст. Ин на танҳо худи ояти чиҳилум аст, балки он бахши ояти чиҳилум мебошад, ки пас аз вақти поён дар соли 1989 ва пеш аз қонуни якшанбеии ояти чиҳилу якум тасвир шудааст. Таърихи ояти чиҳилум, ки дар дохили худи оят ҳеҷ зикре аз он нест, ҳамон бахши нубувватест, ки ба рӯзҳои охир тааллуқ дорад ва мӯҳр шуда буд, ва аз моҳи июли соли 2023 барои онҳое, ки интихоб мекунанд бубинанд ва бишнаванд, дар ҳоли кушода шудан аст.

Verse forty records nothing of the history that follows the collapse of the Soviet Union in 1989, until the Sunday law of verse forty-one, but it does provide the prophetic platform that other lines of prophecy are to be placed upon. Those who are unwilling to see and hear that the methodology of line upon line is the latter rain methodology do not have the ability to see the hidden history of verse forty, and that is the history that is the Revelation of Jesus Christ, which Gabriel came to interpret for John and Daniel.

Ояти чиҳил ҳеҷ чизеро аз таърихе, ки пас аз фурӯпошии Иттиҳоди Шӯравӣ дар соли 1989 то ба қонуни якшанбеи ояти чилу як баъд меояд, сабт намекунад, аммо он пояи нубувватиро фароҳам меоварад, ки хатҳои дигари нубувват бояд бар он қарор дода шаванд. Онҳое ки намехоҳанд бубинанд ва бишнаванд, ки усули «хат бар хат» ҳамон усули борони охир аст, қудрати дидани таърихи пинҳони ояти чиҳилро надоранд; ва ҳамон таърих Ваҳйи Исои Масеҳ аст, ки Ҷабраил омада буд, то онро барои Юҳанно ва Дониёл тафсир намояд.

We will continue this study in the next article.

Мо ин омӯзишро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “At Berea Paul again commenced his work by going into the synagogue of the Jews to preach the gospel of Christ. He says of them, ‘These were more noble than those in Thessalonica, in that they received the word with all readiness of mind, and searched the Scriptures daily, whether those things were so. Therefore many of them believed; also of honorable women which were Greeks, and of men, not a few.’

> «Дар Берея Павлус боз кори худро аз он оғоз кард, ки ба куништи яҳудиён даромада, Инҷили Масеҳро мавъиза намояд. Ӯ дар бораи онҳо мегӯяд: “Инҳо аз аҳли Таслӯникӣ наҷибтар буданд, зеро каломро бо тамомии омодагии дил қабул мекарданд ва ҳар рӯз Навиштаҳоро меомӯхтанд, то бубинанд, ки оё ин чизҳо чунин ҳастанд ё не. Аз ин рӯ бисёре аз онҳо имон оварданд; ҳамчунин аз занони мӯътабари юнонӣ ва аз мардон низ андак набуд.”»

> “In the presentation of the truth, those who honestly desire to be right will be awakened to a diligent searching of the Scriptures. This will produce results similar to those that attended the labors of the apostles in Berea. But those who preach the truth in these days meet many who are the opposite of the Bereans. They cannot controvert the doctrine presented to them, yet they manifest the utmost reluctance to investigate the evidence offered in its favor, and assume that even if it is the truth it is a matter of little consequence whether or not they accept it as such. They think that their old faith and customs are good enough for them. But the Lord, who sent out his ambassadors with a message to the world, will hold the people responsible for the manner in which they treat the words of his servants. God will judge all according to the light which has been presented to them, whether it is plain to them or not. It is their duty to investigate as did the Bereans. The Lord says through the prophet Hosea: ‘My people are destroyed for lack of knowledge; because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee.’

> «Ҳангоми баён шудани ҳақиқат, онҳое ки бо ростқавлӣ мехоҳанд дар роҳи дуруст бошанд, ба ҷустуҷӯи ҷиддии Навиштаҳо бедор хоҳанд шуд. Ин натиҷаҳоеро ба вуҷуд хоҳад овард, ки ба он чизе монанданд, ки бо заҳматҳои расулон дар Берия ҳамроҳ буд. Аммо онҳое ки дар ин рӯзҳо ҳақиқатро мавъиза мекунанд, бо бисёре рӯ ба рӯ мешаванд, ки баръакси бериён ҳастанд. Онҳо наметавонанд таълимоте, ки ба онҳо пешниҳод мешавад, рад намоянд, вале ниҳоят бемайлиро нисбат ба таҳқиқ кардани далелҳое, ки ба нафъи он пешкаш мешаванд, зоҳир мекунанд, ва чунин мепиндоранд, ки ҳатто агар ин ҳақиқат ҳам бошад, аҳамияти андаке дорад, ки онҳо онро бипазиранд ё не. Онҳо гумон мекунанд, ки имон ва урфу одатҳои кӯҳнаи онҳо барояшон басанда аст. Аммо Худованд, ки фиристодагони Худро бо паёме барои ҷаҳон равона кардааст, мардумро барои тарзи муносибате, ки нисбат ба суханони бандагони Ӯ нишон медиҳанд, масъул хоҳад дошт. Худо ҳар касро мувофиқи нуре, ки ба ӯ пешниҳод шудааст, доварӣ хоҳад кард, хоҳ он барояшон равшан бошад ё не. Вазифаи онҳост, ки монанди бериён таҳқиқ намоянд. Худованд ба воситаи набӣ Ҳушаъ мегӯяд: “Қавми Ман аз набудани дониш ҳалок мешаванд; азбаски ту донишро рад кардаӣ, Ман низ туро рад хоҳам кард.”»

> “The minds of the Bereans were not narrowed by prejudice, and they were willing to investigate and receive the truths preached by the apostles. If the people of our time would follow the example of the noble Bereans, in searching the Scriptures daily, and in comparing the messages brought to them with what is there recorded, there would be thousands loyal to God’s law where there is one today. But many who profess to love God have no desire to change from error to truth, and they cling to the pleasing fables of the last days. Error blinds the mind and leads from God; but truth gives light to the mind, and life to the soul.” Sketches from the Life of Paul, 87, 88.

> «Ақлҳои беруниёнро таассуб танг накарда буд, ва онҳо омода буданд, ки ҳақиқатҳоеро, ки расулон мавъиза мекарданд, таҳқиқ намоянд ва бипазиранд. Агар мардуми замони мо ба намунаи он беруниёни наҷиб пайравӣ мекарданд, дар ин ки ҳар рӯз Навиштаҳоро меҷустанд ва паёмҳоеро, ки ба онҳо оварда мешуд, бо он чи дар он ҷо сабт шудааст, муқоиса менамуданд, имрӯз ба ҷойи як нафар, ҳазорон нафар ба шариати Худо вафодор мебуданд. Аммо бисёре аз онҳое ки даъвои дӯст доштани Худоро доранд, ҳеҷ хоҳише надоранд, ки аз гумроҳӣ ба ҳақиқат рӯ оваранд, ва онҳо ба афсонаҳои дилписанди айёми охир мечаспанд. Хато зеҳнро кӯр месозад ва аз Худо дур мебарад; аммо ҳақиқат ба зеҳн нур медиҳад, ва ба ҷон ҳаёт мебахшад». Sketches from the Life of Paul, 87, 88.

Back to Articles