Article

# Китоби Юил ва Калисои Лӯдикияи Адвентистони Рӯзи Ҳафтум — Шумораи сию чор

Рақами сиюму чор

Author

Jeff Pippenger

Published

January 27, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

Барои он ки дар биёбон овозе бошад, бояд биёбоне вуҷуд дошта бошад. Дар моҳи июли соли 2023 овозе ба садо даромад, ки муайян менамуд, ки Шери қабилаи Яҳудо он замон ваҳйи Худро, чунон ки дар боби якуми китоби Ваҳй баён шудааст, мекушод. Ноумедии рӯзи шанбеи 18 июли соли 2020 оғозгари он сеюним рӯзе гардид, ки дар Ваҳй боби ёздаҳ зикр шудааст ва дар рӯзи шанбеи 30 декабри соли 2023 ба анҷом расид. Дар ҳамон рӯзи шанбе, барои нахустин бор аз моҳи июли соли 2020, Future for America дар як нишасти Zoom ба таври оммавӣ сухан гуфт.

Аз ҳамон лаҳза ба баъд, Ваҳйи Исои Масеҳ тадриҷан кушода шуда истодааст. Он бо ваҳйи калимаи «ҳақиқат» оғоз ёфт, ки баъдан дида шуд, ки чаҳорчӯбаи се қадамро ифода мекунад, ки бо ҳарфҳои якум, сездаҳум ва бисту дуюми алифбои ибронӣ муайян шудаанд ва ҳангоме ки якҷо оварда мешаванд, калимаи «ҳақиқат»-ро ташкил медиҳанд. Се қадаме, ки дар чаҳорчӯбаи калимаи «ҳақиқат» ифода ёфтаанд, ҳақиқати қадимӣ буданд, ки дар муҳити нав ҷой дода шудаанд.

Тӯли солҳо мо нишон додаем, ки се марҳилаи саҳни ҳавлӣ, Қудс ва Қудси қудсҳо ба се амали Рӯҳулқудс мувофиқат мекарданд, зеро Ӯ дар саҳни ҳавлӣ гуноҳро маҳкум менамояд, дар Қудс росткориро зоҳир месозад ва дар Қудси қудсҳо доварӣ мекунад. Мо муайян кардаем, ки ин се марҳила дар тамоми Каломи Худо зоҳир мегарданд, вале ҳамаи он фаҳмишҳо, то соли 2023, бо чорчӯбаи «ҳақиқат» бузургтар карда шуданд. Гирифтани як ҳақиқати кӯҳна ва ҷой додани он дар як чорчӯбаи нави ҳақиқат ҳамон чизест, ки Масеҳ ҳангоми тадриҷан кушодани муҳри Каломи Худ анҷом медиҳад. «Биёбон»-е, ки дар соли 2023 ба анҷом расид, «замони охир»-и нубувватиро ифода мекунад, вақте ки як нубувват кушода мешавад. Он нубувват ваҳйи Исои Масеҳ аст, ки Ӯ «Ҳақиқат» мебошад.

> «Дар замони Наҷотдиҳанда, яҳудиён ҷавоҳироти гаронбаҳои ҳақиқатро то ба он андоза бо хасу хошоки анъана ва афсона пӯшонида буданд, ки фарқ кардани рост аз дурӯғ ғайриимкон гашта буд. Наҷотдиҳанда омад, то хасу хошоки хурофот ва иштибоҳоти деринаи азиздоштаро дур созад ва ҷавоҳироти каломи Худоро дар қолаби ҳақиқат ҷой диҳад. Агар Наҷотдиҳанда ҳоло назди мо меомад, чунон ки назди яҳудиён омад, Ӯ чӣ мекард? Ӯ низ мебоист кори монанде анҷом медод, то хасу хошоки анъана ва маросимро дур созад. Вақте ки Ӯ ин корро анҷом медод, яҳудиён бисёр ба ташвиш афтоданд. Онҳо ҳақиқати аслии Худоро аз назар дур карда буданд, аммо Масеҳ онро боз ба пеши назар овард. Кори мо ин аст, ки ҳақоиқи гаронбаҳои Худоро аз хурофот ва хато озод созем. Чӣ кори бузурге дар Инҷил ба мо вогузор шудааст!» Review and Herald, June 4, 1889.

Вазифаи мо ин аст, ки «ҳақиқатҳои гаронбаҳои Худоро аз хурофот ва иштибоҳ озод созем» ва «ҷавоҳироти Каломи Худоро дар чаҳорчӯбаи ҳақиқат ҷой диҳем». Дар соли 2023 Худованд чаҳорчӯбаи ҳақиқатро дар сохторе муаррифӣ кард, ки бо калимаи «ҳақиқат» ифода мешавад. Он чаҳорчӯба «ҳақиқатҳои» «аслии» «Худоро» ба назар меоварад.

> «Гарду ғубори гумроҳӣ ганҷинаҳои гаронбаҳои ҳақиқатро дафн кардааст, аммо коргарони Худованд метавонанд ин хазинаҳоро ошкор созанд, то ҳазорҳо нафар ба онҳо бо шавқу ҳайрат назар афкананд. Фариштагони Худо дар канори коргари фурӯтан хоҳанд буд ва файз ва маърифати илоҳиро ато хоҳанд кард, ва ҳазорҳо нафар ба дуо гуфтан бо Довуд ҳидоят хоҳанд ёфт: “Чашмони маро бикшо, то аз шариати Ту чизҳои аҷоибро бубинам”. Ҳақиқатҳое, ки асрҳо нонамоён ва мавриди беэътиноӣ будаанд, аз саҳифаҳои мунаввари каломи муқаддаси Худо бо шуъла хоҳанд дурахшид. Калисоҳо, ки умуман ҳақиқатро шунидаанд, рад кардаанд ва поймол намудаанд, боз ҳам бадкортар хоҳанд шуд; аммо “доноён”, яъне онҳое ки ростқавланд, дарк хоҳанд кард. Китоб кушода аст, ва суханони Худо ба дилҳои онҳое мерасанд, ки хоҳиши донистани иродаи Ӯро доранд. Ҳангоми нидои баланди он фаришта аз осмон, ки ба фариштаи сеюм мепайвандад, ҳазорҳо нафар аз карахтие, ки асрҳо ҷаҳонро фаро гирифта буд, бедор хоҳанд шуд ва ҳусн ва арзиши ҳақиқатро хоҳанд дид». Review and Herald, December 15, 1885.

«Коргарони Худованд», ки «доноён» ва «ростқавл» ҳастанд, «мефаҳманд» ва «ганҷҳоро ошкор месозанд, то ҳазорон нафар бо шодӣ ва ҳайрат ба онҳо назар афкананд». Мутаассифона, барои Адвентизми Лаодикия инҳо нестанд, ки аз беҳушии худ ҳангоми нидои баланди фариштаи сеюм бедор мешаванд, зеро он қонуни якшанбе аст, ва барои он ки Адвентизм бедор гардад, ин хеле дер аст. Коргарони соати ёздаҳум аз «беҳушии» худ «ҳангоми нидои баланди он фариштае, ки ба фариштаи сеюм ҳамроҳ мешавад» дар остонаи қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда бедор мешаванд. Аз соли 2024, «Ҳақиқатҳое, ки дар тӯли асрҳо нодида ва беэътино монда буданд», аз «саҳифаҳои мунаввари каломи муқаддаси Худо» дурахшон шуда истодаанд.

Дар Ишаъё 22:22 ба Элёқим калид дода мешавад, ва дар Матто 16 ба Петрус калидҳои Малакут супурда мешаванд.

> Ва калиди хонаи Довудро бар китфи ӯ хоҳам ниҳод; ва ӯ хоҳад кушод, ва ҳеҷ кас нахоҳад баст; ва ӯ хоҳад баст, ва ҳеҷ кас нахоҳад кушод. Ишаъё 22:22.

«калид» ба Филаделфия дода шудааст, зеро ин ягона мавзеъи дигари Навиштаҳост, ки дар он калиди кушодан ва бастан зикр шудааст.

> Ва ба фариштаи калисои Филаделфия бинавис: «Инҳоро мегӯяд Ӯ, ки муқаддас аст, Ӯ, ки ҳақ аст, Ӯ, ки калиди Довудро дорад, Ӯ, ки мекушояд, ва ҳеҷ кас намебандад; ва мебандад, ва ҳеҷ кас намекушояд; Ман аъмоли туро медонам: инак, Ман пеши ту дари кушодае ниҳодаам, ва ҳеҷ кас наметавонад онро бубандад; зеро ки ту қуввати андаке дорӣ, ва каломи Маро нигоҳ доштаӣ, ва исми Маро инкор накардаӣ». Ваҳй 3:7, 8.

Дар охирин муошират бо яҳудиёни баҳсҷӯ, Масеҳ саволеро ба миён гузошт, ки яҳудиён натавонистанд ба он ҷавоб диҳанд.

> Ҳангоме ки фарисиён гирд омада буданд, Исо аз онҳо пурсид ва гуфт: «Дар бораи Масеҳ чӣ фикр доред? Ӯ писари кист?» Ба Ӯ гуфтанд: «Писари Довуд». Ба онҳо гуфт: «Пас чӣ гуна Довуд дар Рӯҳ Ӯро Худованд мехонад ва мегӯяд: “Худованд ба Худованди ман гуфт: ба дасти рости Ман биншин, то даме ки душманонатро зери пои ту андозам”? Пас, агар Довуд Ӯро Худованд мехонад, чӣ гуна Ӯ писари вай аст?»

> Ва ҳеҷ кас натавонист ба Ӯ як сухан ҷавоб диҳад, ва аз он рӯз ба баъд ҳеҷ кас ҷуръат накард, ки аз Ӯ дигар саволе бипурсад. Матто 22:41–46.

Яҳудиён наметавонистанд робитаи нубувватии Довуд ва Масеҳро дарк намоянд, зеро калидҳои нубувватиро барои фаҳмидани забони Китоби Муқаддас, ки «сатр бар сатр» аст, надоштанд. Масеҳ муоширати Худро бо яҳудиён бо нишон додани он ба поён расонд, ки кӯрии онҳо бар нотавонии эшон дар дуруст ҷудо кардани Каломи ростӣ асос ёфта буд. Ӯ муайян карда буд, ки агар Мӯсоро мефаҳмидед, Масеҳро низ мефаҳмидед, аммо онҳо Навиштаҳоеро, ки даъво мекарданд онҳоро ҳимоят ва посбонӣ мекунанд, намефаҳмиданд.

«Калид»-и «хонаи Довуд» ба миллерчиён дода шуд, ки онҳо калисои Филоделфия буданд. Ин «калид» ҳаракати ислоҳотӣ буд, ки бо дарҳои кушода ва баста ифода меёфт. Аз соли 1798 то соли 1863 ҳаракати миллерчӣ аз таҷрибаи Филоделфия ба таҷрибаи Лаодикия гузашт, дар ҳоле ки аз як ҳаракат ба як калисо табдил меёфт. Даре 19 апрели соли 1844 кушода шуд ва даре баста шуд, ҳамон тавре ки даре 22 октябри соли 1844 кушода шуд ва даре баста шуд, ва ҳамчунин даре дар соли 1863 кушода шуд ва даре баста шуд.

Илёқим калид дошт, аммо ба Петрус «калидҳо» дода шуданд. Калид дар шакли танҳо дари бастаии соли 1844 буд.

> «Мавзӯи муқаддасгоҳ калиде буд, ки асрори ноумедии соли 1844-ро кушод. Он ба назар низоми комили ҳақиқатро, ки ба ҳам пайваста ва ҳамоҳанг буд, ошкор сохт ва нишон дод, ки дасти Худо ҳаракати бузурги омадани Масеҳро ҳидоят кардааст ва вазифаи ҳозираро ошкор намуд, зеро мавқеъ ва кори қавми Ӯро ба рӯшноӣ овард». «Муборизаи Бузург», 423.

Мавзӯи қудсгоҳ калиде буд, ки дари бастаи соли 1844-ро кушод, аммо ба Петрус низ калидҳои Малакут дода шуд.

> Ва Исо дар ҷавоби ӯ гуфт: «Хушо ту, эй Шимъӯн Бар-Юно, зеро инро на ҷисм ва хун бар ту ошкор кардааст, балки Падари Ман, ки дар осмон аст. Ва Ман низ ба ту мегӯям, ки ту Петрус ҳастӣ, ва бар ин сахра Ман калисои Худро бино хоҳам кард; ва дарвозаҳои дӯзах бар он ғолиб нахоҳанд омад. Ва калидҳои Малакути Осмонро ба ту хоҳам дод; ва ҳар он чи бар замин бибандӣ, дар осмон баста хоҳад шуд; ва ҳар он чи бар замин бикшоӣ, дар осмон кушода хоҳад шуд». Матто 16:17–19.

Сатр бар сатр, Филаделфия, арӯси аҳди охирин, ки дар симои Петрус намояндагӣ шудааст, калиди хонаи Довудро, ҳамчунин калидҳои Малакути Осмонро, дарёфт мекунад. Калиди хонаи Довуд охирин мавзӯе буд, ки Исо дар бораи он бо фарисиён баҳс кард.

> Ҳангоме ки фарисиён ҷамъ омада буданд, Исо аз онҳо пурсид ва гуфт: «Дар бораи Масеҳ чӣ меандешед? Ӯ писари кист?» Ба Ӯ гуфтанд: «Писари Довуд». Ба онҳо гуфт: «Пас чӣ гуна Довуд, дар Рӯҳ, Ӯро Худованд мехонад ва мегӯяд: “Худованд ба Худованди ман гуфт: ба дасти рости Ман биншин, то душманонатро зери пои ту биниҳам?” Пас, агар Довуд Ӯро Худованд мехонад, чӣ гуна Ӯ писари вай аст?»

> Ва ҳеҷ кас натавонист ба Ӯ як сухан ҳам ҷавоб диҳад; ва аз ҳамон рӯз ба баъд дигар ҳеҷ кас ҷуръат накард, ки аз Ӯ боз саволе бипурсад. Матто 22:41–46.

Мавзӯи Довуд ва Худованди ӯ маҳз ҳамон ҷост, ки Петрус дар рӯзи Пантикост, дар ҳуҷраи болоӣ, дар соати сеюм аз он оғоз мекунад. Мавзӯе, ки дари муоширатро миёни фарисиён ва Масеҳ баст, ҳамон калидест, ки Петрус барои кушодани дари ҳуҷраи болоӣ дар рӯзи Пантикост ба кор бурд.

> Зеро Довуд ба осмонҳо суъуд накардааст; лекин худи ӯ мегӯяд: «Худованд ба Худованди ман гуфт: ба ямини Ман бинишин, то даме ки душманони Туро зери поҳои Ту пояи пойҳоят гардонам». Пас, бигзор тамоми хонадони Исроил яқинан бидонанд, ки Худо ҳамон Исоро, ки шумо маслуб кардед, ҳам Худованд ва ҳам Масеҳ гардонидааст.

> Чун ин суханонро шуниданд, ба дилҳошон таъсир расид, ва ба Петрус ва ба дигар расулон гуфтанд: «Эй мардон ва эй бародарон, мо чӣ кунем?»

> Пас Петрус ба онҳо гуфт: Тавба кунед, ва ҳар яке аз шумо ба исми Исои Масеҳ барои омурзиши гуноҳҳо таъмид гиред, ва атои Рӯҳулқудсро хоҳед ёфт. Зеро ин ваъда барои шумост, ва барои фарзандони шумо, ва барои ҳамаи онҳое ки дуранд, яъне ҳар касеро ки Худованд Худои мо бихонад. Ва бо суханони бисёри дигар ӯ шаҳодат медод ва насиҳат мекард, гуфта: Худро аз ин насли каҷрафтор раҳо кунед. Пас онҳое ки каломи ӯро бо хушнудӣ пазируфтанд, таъмид гирифтанд; ва дар ҳамон рӯз тақрибан се ҳазор ҷон ба онҳо ҳамроҳ карда шуданд. Аъмол 2:34–41.

Петрус калидҳоеро дошт, ки бубандад ё бикшояд, ва ҳангоме ки ӯ чунин мекард, осмон бо амали Петрус ҳамфикр буд. Петрус илоҳият ва инсониятеро ифода мекунад, ки якҷоя амал мекунанд, то ҳақоиқи Каломи Худоро мӯҳркушоӣ намоянд. Вақте ки он ҳақоиқ мӯҳркушоӣ мешаванд, онҳо ба сурати дониш ифода меёбанд.

> Калиди дониш дар айёми Масеҳ аз ҷониби касоне гирифта шуда буд, ки мебоист онро дар даст медоштанд, то ганҷинахонаи ҳикматро дар Навиштаҳои Аҳди Қадим бикушоянд. Раббиён ва муаллимон амалан Малакути Осмонро аз камбағалон ва мусибатзадагон баста буданд ва онҳоро вогузошта буданд, ки ҳалок шаванд. Масеҳ дар суханрониҳои Худ бисёр чизҳоро якбора пеши назари онҳо намеовард, мабодо зеҳнашонро саргардон созад. Ӯ ҳар нуктаро равшан ва ҷудогона баён мекард. Ӯ аз такрори ҳақоиқи кӯҳна ва ошное, ки дар нубувватҳо омадаанд, нанг надошт, агар онҳо барои мақсади Ӯ дар талқини андешаҳо хизмат мекарданд.

> «Масеҳ сарчашмаи ҳамаи гавҳарҳои қадимаи ҳақиқат буд. Ба воситаи кори душман ин ҳақиқатҳо аз ҷойи худ берун андохта шуда буданд. Онҳо аз мавқеи ҳақиқии худ ҷудо гардида, дар чаҳорчӯби иштибоҳ ҷой дода шуда буданд. Кори Масеҳ он буд, ки гавҳарҳои гаронбаҳоро дар чаҳорчӯби ҳақиқат аз нав ба тартиб дарорад ва устувор намояд. Усулҳои ҳақиқат, ки худи Ӯ онҳоро дода буд, то ҷаҳонро баракат бахшанд, ба василаи амали Шайтон зери хоку хошоки гумроҳӣ дафн гардида, гӯё аз байн рафта буданд. Масеҳ онҳоро аз зери харобаҳои иштибоҳ раҳо кард, ба онҳо қувваи тоза ва ҳаётбахш бахшид, ва амр фармуд, ки мисли ҷавоҳироти гаронбаҳо дурахшанд ва то абад устувор бимонанд. »

> «Худи Масеҳ метавонист ҳар яке аз ин ҳақиқатҳову таълимоти қадимиро ба кор барад, бе он ки хурдтарин заррае аз онҳоеро аз касе иқтибос гирифта бошад, зеро ҳамаи онҳоро Ӯ Худ ба вуҷуд оварда буд. Ӯ онҳоро ба зеҳну андешаи ҳар насл ҷой дода буд, ва ҳангоме ки ба ҷаҳони мо омад, ҳақиқатҳоеро, ки мурда гашта буданд, аз нав тартиб дода, ба онҳо ҳаёт бахшид ва онҳоро ба манфиати наслҳои оянда пуртаъсиртар гардонид. Ин Исои Масеҳ буд, ки қудрати наҷот додани ҳақиқатҳоро аз зери харобазор дошт ва онҳоро боз ба ҷаҳон бо таровату қуввате бештар аз таровату қуввати аслияшон ато кард». Manuscript Releases, volume 13, 240, 241.

Калидҳои Петрус барои бастан ва кушодан буданд, ва Петрус арӯси охирини масеҳиро намояндагӣ мекунад, ки ҳамон саду чиҳилу чаҳор ҳазор мебошанд. Паёми бастани Петрус, ки дар шаҳодати саду чиҳилу чаҳор ҳазор намояндагӣ мешавад, ҳамон мӯҳргузорист. Паёми кушодани Петрус дар шаҳодати саду чиҳилу чаҳор ҳазор исломии войи сеюм аст.

> «Сипас ман фариштаи сеюмро дидам. Фариштаи ҳамроҳи ман гуфт: “Кори ӯ саҳмгин аст. Рисолати ӯ бас даҳшатнок аст. Ӯ ҳамон фариштаест, ки бояд гандумро аз мастакҳо ҷудо кунад ва гандумро барои анбори осмонӣ мӯҳр занад, ё бибандад. Ин чизҳо бояд тамоми андеша, тамоми диққатро фаро гиранд.”» Early Writings, 119.

Гандуме, ки баста шудаанд, тавассути қурбонии гандуми навбари Пантикост муаррифӣ мегарданд, ки ҳамчун қурбонии ҷунбонидашаванда барафрохта шудани парчами саду чиҳилу чор ҳазорро ифода мекунад. Мӯҳргузории қавми Худо паёми дохилии Петрус аст, ки дар ҷараёни таърихи Ислом, дар айёми войи сеюм, ки тадриҷан аз 11-уми сентябр ба ин сӯ раҳо мегардад, ба амал меояд.

> Ва баъд аз ин чизҳо ман чор фариштаро дидам, ки бар чор гӯшаи замин истода буданд ва чор боди заминро нигоҳ медоштанд, то бод бар замин, на бар баҳр, ва на бар ҳеҷ дарахте набвазад. Ва фариштаи дигареро дидам, ки аз ҷониби шарқ боло меомад ва мӯҳри Худои зиндаро дошт; ва ӯ бо овози баланд ба он чор фаришта нидо кард, ки ба онҳо дода шуда буд ба замин ва баҳр зарар расонанд, ва гуфт: Ба замин, на ба баҳр, ва на ба дарахтон зарар нарасонед, то даме ки мо бандагони Худои худро бар пешониҳошон мӯҳр занем. Ваҳй 7:1–3.

Он чор боде, ки ҳангоми муҳр задани қавми Худо боздошта шуда буданд, дар 11-уми сентябр раҳо гардиданд, ва сипас аз ҷониби Ҷорҷ Буши хурдӣ боз дошта шуданд. Паёми зоҳирии Петрус Ислом аст, ва суст шудан ва боздошта шудани Ислом ҳамон паёми зоҳирист, ки дар тамоми замони муҳргузорӣ ҷараён меёбад. Инсонияти Петрус бо Илоҳият пайваст аст, зеро калидҳое, ки ба ӯ дода шуданд, мувофиқати байни осмон ва заминро ифода мекунанд.

Мо ин таҳқиқро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

> «Торикии шарир онҳоееро, ки аз дуо ғофил мемонанд, фаро мегирад. Васвасаҳои пичирросии душман онҳоро ба гуноҳ мекашанд; ва ҳамаи ин аз он сабаб аст, ки онҳо аз имтиёзҳое, ки Худо дар таъйиноти илоҳии дуо ба онҳо додааст, истифода намебаранд. Чаро писарон ва духтарони Худо бояд дар дуо кардан беҳавас бошанд, дар ҳоле ки дуо калидест дар дасти имон барои кушодани ганҷинаи осмон, ки дар он захираҳои беканори Қудрати Мутлақ нигаҳдорӣ шудаанд? Бе дуои пайваста ва бедорбошии ҷиддӣ, мо дар хатар ҳастем, ки бепарво гардем ва аз роҳи рост каҷ равем. Мухолиф пайваста мекӯшад, ки роҳи сӯи тахти раҳматро бибандад, то мо бо зориву илтиҷои самимӣ ва имон файз ва қудратро барои муқовимат ба васваса ба даст наоварем.»

> «Шартҳои муайяне ҳастанд, ки бар асоси онҳо мо метавонем интизор бошем, ки Худо дуоҳои моро мешунавад ва ба онҳо ҷавоб медиҳад. Яке аз аввалин ин шартҳо он аст, ки мо эҳтиёҷи худро ба ёрии Ӯ эҳсос кунем. Ӯ ваъда додааст: “Зеро Ман бар ташна об хоҳам рехт, ва бар замини хушк селобҳо.” Ишаъё 44:3. Онҳое ки гурусна ва ташнаи адолатанд, ки орзуманди Худо мебошанд, метавонанд мутмаин бошанд, ки сер хоҳанд шуд. Дил бояд барои таъсири Рӯҳ кушода бошад, вагарна баракати Худо қабул карда намешавад.»

> «Эҳтиёҷи бузурги мо худ далеле аст ва ба манфиати мо бо фасоҳати бештар аз ҳар сухан илтиҷо мекунад. Аммо лозим аст, ки аз Худованд хоҳиш карда шавад, то ин чизҳоро барои мо ба ҷо оварад. Ӯ мегӯяд: “Талаб кунед, ва ба шумо дода хоҳад шуд”. Ва “Он Касе ки Писари Худро дареғ надошт, балки Ӯро барои ҳамаи мо таслим кард, пас чӣ гуна бо Ӯ ба мо ҳама чизро низ ба таври ройгон ато нахоҳад кард?” Матто 7:7; Румиён 8:32.»

> «Агар мо дар дилҳои худ ба гуноҳ арҷ гузорем, агар ба ҳар гуноҳи маълум часпида монем, Худованд моро нахоҳад шунид; аммо дуои ҷони тавбакарда ва шикастарӯҳ ҳамеша пазируфта мешавад. Вақте ки ҳамаи хатоҳои маълум ислоҳ карда шаванд, мо метавонем бовар кунем, ки Худо ба илтиҷоҳои мо ҷавоб хоҳад дод. Ҳеҷ гоҳ сазовории худи мо моро назди илтифоти Худо мақбул нахоҳад гардонид; маҳз сазовории Исо моро наҷот хоҳад дод, хуни Ӯ моро пок хоҳад сохт; бо вуҷуди ин, мо низ дар риоя кардани шартҳои пазируфта шудан коре дорем.»

> Унсури дигари дуои ғолибона имон аст. «Зеро ҳар кӣ назди Худо меояд, бояд имон оварад, ки Ӯ ҳаст, ва толибони ҷиддии Худро мукофот медиҳад». Ибриён 11:6. Исо ба шогирдони Худ гуфт: «Ҳар чиро, ки дар дуо хоҳиш мекунед, имон оваред, ки онро меёбед, ва ба шумо дода хоҳад шуд». Марқӯс 11:24. Оё мо сухани Ӯро бовар мекунем?» Қадамҳо ба сӯи Масеҳ, 94–96.

> «Дар ин ҷо барои ҷавононе, ки даъво доранд хизматгорони Худо мебошанд, паёми Ӯро мебаранд ва дар назари худ баланд гардидаанд, дарсе ҳаст. Онҳо дар таҷрибаи худ ҳеҷ чизи назаррасеро, чунон ки Илёс дошт, пайгирӣ карда наметавонанд, вале худро болотар аз анҷом додани вазифаҳое медонанд, ки ба назари онҳо пасту хидматгорона менамоянд. Онҳо аз мартабаи рӯҳонии худ поён намеоянд, то хизмати заруриро ба ҷо оваранд, аз он тарсида ки мабодо кори як хизматгорро анҷом диҳанд. Ҳамаи чунин касон бояд аз намунаи Илёс биомӯзанд. Каломи ӯ ганҷинаҳои осмон — шабнам ва боронро — барои замин се сол баста буд. Танҳо каломи ӯ калиди кушодани осмон ва фуруд овардани борон буд. Худо ӯро гиромӣ дошт, вақте ки ӯ дуои соддаи худро дар ҳузури подшоҳ ва ҳазорон исроилиён пешкаш намуд, ки дар ҷавоби он оташ аз осмон ҷаст ва оташро бар қурбонгоҳи қурбонӣ афрӯхт. Дасти ӯ доварии Худоро ба иҷро расонд, вақте ки ҳаштсаду панҷоҳ коҳини Баалро кушт; ва бо вуҷуди ин, пас аз ранҷи фарсоишбахш ва пирӯзии аз ҳама намоёни он рӯз, ҳамон касе ки метавонист абрҳо ва борон ва оташро аз осмон биёрад, омода буд хизмати як хидматгори пастро анҷом диҳад ва дар торикӣ ва дар бод ва борон пеши аробаи Аҳъоб давида равад, то ба он ҳокиме хизмат кунад, ки аз сарзаниш кардани ӯ рӯ ба рӯ ба сабаби гуноҳон ва ҷиноятҳояш ҳарос надошт. Подшоҳ аз дарвозаҳо даромад. Илёс худро дар ҷомаи худ печонид ва бар замини бараҳна дароз кашид». Шаҳодатҳо, ҷилди 3, саҳ. 287.

Back to Articles