Article

# Китоби Дониёл — Рақами яксаду ҳаштодум

Буриши нубувватии Рум, Маккабиён ва замонҳои муосир: Таҳқиқе дар рӯъёҳои Дониёл

Author

Jeff Pippenger

Published

April 10, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Уриё Смит навиштааст: «Рум ба василаи аҳд, дар соли 162 то милод, бо қавми Худо, яъне яҳудиён, пайваст гардид». Аксари муаррихони муосир ин таърихро 161 то милод мешуморанд, ва худи Смит низ дар ҳамон китоб ду бор ба соли 161 то милод ишора мекунад. Фарзи ман ин аст, ки ин ишора ба соли 162 то милод хатои чопист.

> «Бо оятҳои 23 ва 24 мо ба ин ҷониби аҳд миёни яҳудиён ва румиён, соли 161 то милод, оварда мешавем, ба замоне ки Рум ҳукмронии ҷаҳониро ба даст оварда буд». Уриё Смит, Daniel and the Revelation, 273.

Оятҳои ёздаҳ ва дувоздаҳ пирӯзӣ ва пайомади Ҷанги Рафияро, ки дар соли 217 то милод миёни Империяи Селевкиён таҳти роҳбарии Антиохи III Бузург ва Подшоҳии Птолемии Миср таҳти роҳбарии шоҳ Птолемеи IV Филопатор ба вуқӯъ пайваст, муайян мекунанд.

Ҷанги Паниум, ки пас аз ҳабдаҳ сол, дар соли 200 то милод, рух дод, боз миёни подшоҳии Селевкиён ва подшоҳии Птолемейҳо буд.

Шӯриши Маккабиён соли 167 пеш аз милод оғоз ёфт ва шӯриши яҳудиён бар зидди кӯшишҳои Империяи Селевкиён барои саркӯб кардани ойинҳои динии яҳудиён ва таҳмил намудани фарҳанги юнонӣ буд.

Бозтақсиди Ҳайкали Дуюм дар Ерусалим, ки воқеаи таърихии ҷашнгирандашаванда дар айёми Ҳануккоро нишон медиҳад, дар соли 164 то милод, се сол пеш аз «паймон»-и ояти бисту сеюм, ба вуқуъ пайваст. Ин воқеа пас аз юриши муваффақонаи низомии Маккабиён бар зидди нерӯҳои Империяи Салавкиён, таҳти роҳбарии Антиёхуси IV Эпифаниси бадном, ки Ҳайкалро палид сохта, анҷом додани расму ойинҳои динии яҳудиёнро манъ карда буд, рух дод. Антиёхуси IV Эпифанис андак пас аз он пирӯзие, ки аз ҷониби Ҳанукко ёд мешавад, даргузашт, ва аз ҳамон лаҳза поёнравии қудрати Сурияро дар ҷараёни таърих нишон медиҳад.

Дар соли 200 то милод, (ки ҳамчунин замони Ҷанги Панюм буд), Рум бори аввал худро ба таърихи нубувватии боби ёздаҳуми Дониёл ворид кард. Дар он ҷо он рамзе ҳаст, ки рӯъёро муқаррар месозад. Таъсири қасдмандонаи он дар он таърих кори Изобалро муайян менамояд, ки рамзи калисое аст, ки аз паси парда риштаҳоро мекашад. Изобал дар Сомария буд, вақте ки шавҳараш Аҳъоб тамошо мекард, ки пайғамбаронаш аз дасти Илёс кушта мешаванд. Ҳирӯдёсо дар ҷашни зодрӯзи Ҳирӯд набуд, он ҷо ки духтараш Салӯме Ҳирӯдро васваса кард. Дар таърихи Иёлоти Муттаҳида, папагӣ, ки ба воситаи фоҳишаи Сур намояндагӣ мешавад, фаромӯш мегардад, то анҷоми ҳафтод соли рамзӣ. Сипас вай оғоз мекунад, ки сурудҳои фиреби худро ба подшоҳони замин бихонад. Соли 200 то милод намунаи он аст, ки вай дар айёми охир ба таври ошкоро ба подшоҳон суруд хонданро оғоз мекунад, андаке пеш аз қонуни наздикояндаи якшанбе, чунон ки дар ояти шонздаҳум намояндагӣ шудааст.

Пеш аз «паймони» яҳудиён дар солҳои 161 то 158 пеш аз милод, Маккабиён маъбадро аз нав тақдис карданд, чунон ки ин воқеа дар Ҳануккаи соли 164 пеш аз милод ёд мешавад. Сипас, се сол баъд, ҳанӯз дар муборизаи идомадор бо суриягиён, яҳудиёни Маккавӣ барои пуштибонӣ ба Рум муроҷиат карданд. «Паймоне», ки он гоҳ бо Рум барқарор шуд, барои шогирдони пешгӯии рӯзҳои охири Худо ба як санҷиши пешгӯёна табдил меёбад.

Таърих соли 161 то милодро ҳамчун лаҳзае муайян мекунад, ки дар он «паймон» ба амал омад, вале пешқадамон он таърихро соли 158 то милод мешиносанд. Оё Миллер ҳақ буд, ё муаррихони муосир ҳаққанд? Миллер ба соли 158 то милод шашсаду шасту шаш сол (666)-ро илова кард ва ба соли 508 расид, вақте ки «ҳамешагӣ» бардошта шуд. Ҳар қадар ҷустуҷӯ кунед ҳам, ёфтани як такягоҳи таърихӣ барои соли 158 то милод ҳамчун паймони миёни яҳудиён ва румиён ниҳоят душвор хоҳад буд, агар умуман номумкин набошад.

Ояти шонздаҳум қонуни рӯзи якшанбе аст, аммо пеш аз он, Рум ба ҷараёни таърих ворид мешавад, то рӯъёро дар соли 200 то милод барқарор намояд. Шӯриши Маккабиён дар Мӯдеин дар соли 167 то милод оғоз ёфт, ва дар ниҳоят онҳо маъбадро дар соли 164 то милод аз нав тақдис карданд. Сипас, аз соли 161 то милод то соли 158 то милод, яҳудиён бо қудрати Рум ба аҳд медароянд. Солҳои 161 то милод то 158 то милод як давраи вақтро ифода мекунад, ки барои барқарор намудани «паймон» талаб карда мешуд. Ин фаҳмиш «паймон»-ро мутобиқ бо шаҳодати муаррихон, инчунин бо ҷадвале муайян месозад, ки бо дасти Худованд роҳнамоӣ шуда буд ва набояд тағйир дода шавад.

Таърихнигорон ба мо маълум месозанд, ки ҷараёни музокироти бастани аҳдномаҳо миёни миллатҳои қадим, монанди Яҳудо ва Рум дар асри дуюми пеш аз милод, вобаста ба шароити мушаххас, расму ойинҳои дипломатӣ ва таносуби қудратҳои мавҷуда гуногун буд. Одатан, ин раванд аз он оғоз мегардид, ки яке аз тарафҳо хоҳиши худро барои барқарор намудани аҳднома ё иттиҳод бо тарафи дигар изҳор менамуд. Дар мавриди Яҳудо ва Рум, Яҳудо бо Рум тамосро оғоз кард, то иттиҳоди расмиро пешниҳод намояд.

Барои расонидани ин пешниҳод ва оғоз кардани музокирот аз роҳҳои дипломатӣ истифода мешуд. Ин ҳатман ирсоли сафирон ё фиристодагонеро ба Рум дар бар мегирифт, то бо роҳбарон ё намояндагони он мулоқот кунанд. Ҳамин ки музокирот оғоз меёфт, ҳар ду тараф шартҳои аҳдномаи пешниҳодшударо баррасӣ мекарданд. Ин метавонист силсилаи мулоқотҳо, табодули паёмҳои дипломатӣ ва эҳтимолан ҷалби васитагарон ё миёнравонро барои осон кардани муҳокимаҳо дар бар гирад. Дар ҷараёни музокирот, ҳар як тараф шартҳои пешниҳодкардаи тарафи дигарро баррасӣ мекард ва метавонист пешниҳодҳои муқобил ироа намояд ё ба тағйири баъзе шартҳо талош варзад. Ин раванд метавонист муҳокимаи бодиққат, машварат бо мушовирон ва арзёбии манфиатҳо ва нуқсонҳои эҳтимолии аҳдномаи пешниҳодшударо дар бар гирад.

Агар ҳар ду ҷониб оид ба шартҳои аҳднома ба мувофиқа мерасиданд, ҳуҷҷати расмие таҳия мегардид, ки шарту шароитҳои аз ҷониби ҳар ду тараф пазируфташударо баён мекард. Сипас аҳднома бояд аз ҷониби мақомотҳои салоҳиятдори ҳар як миллат тасдиқ мешуд. Дар мавриди Рум, ин метавонад тасвиби Сенат ё дигар мақомоти идоракунандаро дар бар мегирифт. Ба ҳамин монанд, дар Яҳудо низ эҳтимолан аҳднома тасдиқи роҳбарият ё шӯрои идоракунандаи онро талаб мекард. Пас аз тасдиқ, аҳднома ба иҷро дароварда мешуд ва интизор мерафт, ки ҳар ду ҷониб ба шартҳои он пойбанд бошанд. Ин метавонад шаклҳои гуногуни ҳамкорӣ, созишномаҳои дифои мутақобил, равобити тиҷоратӣ ё дигар шаклҳои иртиботи дипломатии дар аҳднома зикршударо дар бар гирад.

Дар асри дуюми пеш аз милод, сафар аз Яҳудия (воқеъ дар минтақаи шарқии баҳри Миёназамин) ба Рум (воқеъ дар қисми марказии Италия) кори душвор ва вақти зиёдеро талабкунанда мебуд, хусусан агар маҳдудиятҳои василаҳои нақлиёти даврони бостон ба назар гирифта шаванд. Масофа миёни Яҳудия ва Рум, вобаста ба масири мушаххаси интихобшуда, тақрибан аз 1,500 то 2,000 километр (930 то 1,240 мил)-ро ташкил медиҳад. Дар замонҳои қадим сафар бо баҳр аксаран нисбат ба сафар бо роҳи хушкӣ тезтар ва самараноктар буд, аммо сафарҳои баҳрӣ ба бодҳои ҳукмрон вобаста буданд. Сафар бо киштӣ аз як бандар дар Яҳудия то як бандар дар Италия (мисли Остия, бандари Рум) метавонист чанд ҳафта идома ёбад, вобаста ба омилҳое чун шароити бод, ҷараёнҳои баҳрӣ ва навъи киштии истифодашуда.

Сафари хушкӣ аз Яҳудия то Рум сусттар ва машаққатборتر мебуд. Мусофирон мебоист аз заминҳои гуногун, аз ҷумла кӯҳҳо, водиҳо ва дарёҳо, убур кунанд ва бо монеаҳое чун роҳзанон ва сарзаминҳои душманона рӯ ба рӯ шаванд. Тахмин меравад, ки сафар пиёда ё бо аробаи аспкаш метавонист чанд моҳ тӯл кашад. Ба муддати сафар ҳамчунин омилҳое чун ҳолати роҳҳо, дастрас будани ҷойҳои иқомат ва истгоҳҳои истироҳат, ва зарурати истироҳат кардан ва дар роҳ захираҳоро аз нав фароҳам овардан таъсир мерасонданд.

Вақте ки яҳудиёни Маккабӣ дар пайи бастани иттиҳоде бо Рум баромаданд, лозим буд, ки сафиронеро ба Рум фиристанд. Пас аз он ки он сафирон аз ҷониби мақомоти Рум пазируфта мешуданд, давраи музокирот фаро мерасид. Тибқи назарияи таърихӣ, зеро ҳеҷ сабти дақиқе дастрас нест, ҳангоме ки аҳднома расман ба тасвиб мерасид, мебоист барои тасдиқ ба Яҳудо баргардонда шавад, ва сипас, эҳтимолан, лозим меомад боз ба Рум фиристода шавад, то пазируфтани он аз ҷониби яҳудиён низ тасдиқ гардад. Бовар кардан қариб номумкин аст, ки раванди ташаккули иттиҳоде дар он давра дар тӯли як сол анҷом ёфта бошад; бинобар ин, фаҳмише, ки «иттиҳод» равандеро аз соли 161 то м. пеш аз милод 158 ифода мекунад, бо дигар хатҳои нубувват, ки таърихеро муайян месозанд, ки ба қонуни якшанбе дар ояти шонздаҳум меоварад, мувофиқат мекунад.

«Паймоне», ки ҳамаи таърихнигорон мувофиқат доранд, аз ҷониби яҳудиёни Маккавӣ оғоз гардида буд, соли 161 то милод дар Яҳудо оғоз ёфт. Мақсад он буд, ки яҳудиён мехостанд бар зидди суриягиёне, ки аз замони оғози шӯриши худ дар соли 167 то милод бо онҳо мубориза мебурданд, пуштибонӣ ба даст оранд. Ин шӯриш бар асари талошҳои Мататиёс, коҳини яҳудӣ, ва панҷ писари ӯ, бахусус Яҳудои Маккавӣ, барои муқовимат ба сиёсати эллинисозие, ки аз ҷониби ҳокими Селевкӣ Антиохи IV Эпифанес таҳмил мешуд, барангехта шуд. Ин сиёсатҳо кӯшишҳоеро дар бар мегирифтанд, ки ба фурӯ нишондани ойинҳои динии яҳудӣ ва маҷбур сохтани пазируфтани расму ойинҳо ва эътиқодоти юнонӣ равона шуда буданд.

Омили барангезандаи ошӯб ҳодисае дар деҳаи Мӯдеин буд, ки дар он Маттатёҳус аз итоат ба фармоне, ки қурбонӣ овардан ба худои юнониро талаб мекард, сарпечӣ намуд. «Мӯдеин» аз калимаи ибрии «модиъа» бармеояд, ки маънояш «эълон кардан» ё «эътироз намудан» аст. Дар эътирози худ Маттатёҳус як муртадди яҳудиро, ки дар остонаи анҷом додани он қурбонӣ буд, ба қатл расонд, ва ӯ бо писаронаш ба кӯҳистон гурехт ва ба ин васила маъракаи ҷанги партизаниро бар зидди нерӯҳои Салевкиён оғоз намуд. Шӯриши Маккабиён чандин сол идома ёфт, ки дар ҷараёни он Маккабиён дар набардҳои сершуморе бар зидди Салевкиён ва ҳампаймонони онҳо ширкат варзиданд. Бо вуҷуди он ки аз лиҳози шумора ва таҷҳизот ба маротиб камтар буданд, Маккабиён ба чандин пирӯзии муҳим ноил гардиданд.

Империяи Селевкиён мекӯшид дини Юнонро бар яҳудиён таҳмил намояд, ва юнониён глобалистонеро ифода мекунанд, ки ба айёми охир тааллуқ доранд. Дини онҳо дар он бедоргариёне ифода меёбад, ки ҳоло бар Иёлоти Муттаҳида ва ҷаҳон аз ҷониби қувваҳои глобалистии низоми бонкӣ, расонаҳои асосӣ, марказҳои таълимӣ ва аз байн бурдани тафовутҳои миллӣ тавассути муҳоҷирати маҷбурии бегонагони ғайриқонунӣ таҳмил карда мешавад. Вақте ки Антиохи Эпифанес дини юнонӣро бар яҳудиён таҳмил мекард, яҳудиёне низ буданд, ки бо кӯшишҳои ӯ ҳамкорӣ менамуданд. Маккабиён як синфи яҳудиёни муртадро намояндагӣ мекунанд, ки ба дини Юнон муқовимат мекарданд, аммо ҳамчунин синфи дигари яҳудиёни муртад низ буд, ки аз кори ҷорӣ намудани дини юнонӣ пуштибонӣ менамуд.

Ояти шонздаҳум қонуни якшанбеи наздикоянда ва иттиҳоди сегонаи аждаҳо, ҳайвон ва набии козиб аст. Он таърихро оятҳои сездаҳ то понздаҳ пешгузарӣ мекунанд, ки дар он се ҷанги ояти чиҳилум аз ояти даҳум (1989), оятҳои ёздаҳ ва дувоздаҳум (ҷанги Украина) ва Ҷанги Паниум ба амал меоянд. Ҷанги Паниум ҷангеро ифода мекунад, ки дар он ҳайвони заминии дӯшоха бар фалсафаҳои динӣ ва сиёсии глобалистҳо ғолиб меояд.

Дар он ҷанг охирин президенти Иёлоти Муттаҳидаи Амрико бояд бо паёмадҳои пирӯзии Путин ва фурӯпошии баъдии он, ки дар оятҳои ёздаҳ ва дувоздаҳ ифода ёфтааст, рӯ ба рӯ шавад. Ӯ бо НАТО, ё Созмони Милали Муттаҳид, иттиҳоде ташкил хоҳад кард, то оқибатҳои фурӯпошии Русияро ҳаллу фасл намояд, ва дар доираи таърихи он иттиҳод ӯ Созмони Милали Муттаҳидро дар Ҷанги Панийум даргир хоҳад кард. Ҷанги сеюми ояти чил, мисли ҷанги якуми ояти чил хоҳад буд. Чунон ки Иттиҳоди Шӯравӣ зери фишори иқтисодӣ ва низомии Иёлоти Муттаҳида фурӯ пошид, ҷаҳонигароёни Созмони Милали Муттаҳид маҷбур хоҳанд шуд «перестройка»-ро такрор кунанд, ки ҷузъи калидии талошҳои Горбачёв барои ислоҳи Иттиҳоди Шӯравӣ буд, ҳарчанд он талошҳо дар ниҳоят ба пошхӯрии низоми шӯравӣ ва барҳам хӯрдани ниҳоии Иттиҳоди Шӯравӣ мусоидат карданд.

Ҷанги сеюм ба воситаи ҷанги якум тасвир мегардад, ва Трамп, ки бо Рейган намояндагӣ шудааст, тавассути иқтисод ва фишори низомӣ Созмони Милали Муттаҳидро ба «перестройка», яъне бозсозӣ ё ислоҳот, водор хоҳад кард. Ин бозсозӣ Иёлоти Муттаҳидаро бар сари низоми даҳ подшоҳе, ки ҳамон Созмони Милали Муттаҳид аст, хоҳад гузошт. Дар он ҷанг папагарӣ он гоҳ худро ба таърих ворид хоҳад сохт ва даъво хоҳад кард, ки ҳомии он низом аст, ки Трамп дар он вақт фатҳ менамояд.

Дар ҳамон таърих, Трамп бо як Ҷанги шаҳрвандии дохилӣ рӯ ба рӯ хоҳад шуд, ки ӯ маҷбур хоҳад буд ба он расидагӣ намояд, ҳамон тавре ки Иброҳим Линколн маҷбур шуд ба он расидагӣ намояд. Ҷанги шаҳрвандӣ миёни ду гурӯҳи муқобили муртад дар дохили Иёлоти Муттаҳида хоҳад буд. Як табақа аз ҷониби онҳое намояндагӣ мешавад, ки дин ва фалсафаи wokе-изм-ро пазируфтаанд, ки онҳо глобалистони тараққихоҳи ҳар ду ҳизби сиёсӣ мебошанд. Табақаи дигар (MAGA-изм) даъво мекунад, ки протестантҳои ҳақиқӣ аст, ҳарчанд онҳо он мақомро дар соли 1844 аз даст дода буданд.

Фраксияи Президентро MAGA-изм намояндагӣ мекунад ва он бар даъвои гумроҳонае асос ёфтааст, ки гӯё протестантизми ҳақиқӣ ва Конститутсияро ҳифз менамояд. Даъвои woke-изм дини Модари Замин, Асри Нав ва эътиқод ба он аст, ки Конститутсия тибқи шароити мавҷудаи меъёрҳои ҷомеа татбиқ мешавад, на тибқи ақидаҳои кӯҳнашудаи падарони муассис.

Маттатиас (Трамп) кӯшишҳои демократҳои глобалистӣ-прогрессивиро дар дохили Иёлоти Муттаҳида, чунон ки инро исёне, ки дар Мӯдеин дар соли 167 то м. оғоз ёфт, намояндагӣ мекунад, ба поён хоҳад расонд. Сипас Трамп таърихи соли 164 то м.-ро, вақте ки Маккабиён маъбадро аз нав тақдис карданд, тавре ки ин бо риояи Ҳанукка ёд мешавад, такрор хоҳад кард. Баъдан, дар даврае, ки аз соли 161 то м. то 158 то м. намояндагӣ мешавад, Трамп оғози талоши ниҳоиро барои барпо кардани сурати папият хоҳад кард, ки он сурат муносибати ғайриқонуниро миёни қудрати динӣ ва қудрати сиёсӣ муайян месозад. Дар соли 158 то м. иттиҳод татбиқ хоҳад шуд, вақте ки қонуни ба зудӣ фароояндаи якшанбе, ки дар ояти шонздаҳ зикр шудааст, ба иҷро дароварда мешавад.

Дониёл боби ёздаҳум нахуст муайян мекунад, ки чӣ гуна Рум аз лиҳози сиёсӣ идораро ба даст мегирад, ва сипас Дониёл ҳамон таърихро такрор намуда, онро бо як сатре вусъат медиҳад, ки нишон медиҳад Рум дар айни ҳамон таърих бо қавми Худо чӣ гуна муносибат мекунад. Аз ояти шонздаҳум то ояти нуздаҳум се монеа барои ба даст гирифтани идораи ҷаҳон аз ҷониби Руми бутпараст ба тасвир кашида шудаанд. Дар ояти шонздаҳум, Сурия дар соли 65 то милод аз ҷониби Руми бутпараст фатҳ карда шуд, ва баъдан Яҳудо дар соли 63 то милод аз ҷониби Помпей фатҳ гардид. Ояти шонздаҳум муайян мекунад, ки кай Рум бояд дар замини ҷалол биистад, ва бо ин амал қонуни якшанбеи ояти чилу якуми ҳамин бобро ҳамчун намуна пешакӣ таҷассум мекунад.

Қобили зикр аст, ки таърихи фатҳ дар соли 63 то милод [мувозӣ ба 1863] рух дод, дар миёни ҷанги шаҳрвандие, ки дар дохили Ерусалим ҷараён дошт. Урия Смит изҳор доштааст: «Ҳангоми бозгашти Помпей аз лашкаркашии худ бар зидди Митридат, подшоҳи Понтус, ду рақиб — Гирқанус ва Аристобулус — барои тоҷи Яҳудия мубориза мебурданд.»

Номҳои «Hyrcanus» ва «Aristobulus» ҳар ду дорои асли юнонӣ буда, аҳамияти таърихӣ доранд, махсусан дар заминаи таърихи яҳудиён дар давраи эллинистӣ ва сулолаи Ҳасмонӣ. «Hyrcanus» аз вожаи юнонии «Hurkanos» гирифта шудааст, ки эҳтимолан аз калимаи «hurkan», ба маънои «гург» дар забони форсӣ, сарчашма гирифтааст. Hyrcanus номе буд, ки чандин ҳокимони Ҳасмонӣ онро доштанд. «Aristobulus» маънои «беҳтарин мушовир» ё «беҳтарин маслиҳатгар»-ро дорад. Aristobulus низ номи дигаре буд, ки чандин ҳокимони Ҳасмонӣ онро доштанд. Ҳар дуи «Hyrcanus» ва «Aristobulus» номҳое мебошанд, ки бо шахсиятҳои муҳим дар таърихи яҳудиён дар давраи Ҳасмонӣ пайванд доранд. Онҳо ҳокимоне буданд, ки дар идоракунӣ ва густариши Подшоҳии Ҳасмонӣ дар Яҳудо нақшҳои муҳим бозиданд. Авлоди пешгӯишуда ва намояндагони салтанати Ҳасмонӣ дар замони Масеҳ фарисиён буданд.

Ҳангоме ки Помпей Ерусалимро фатҳ кард, ду ҳизби сиёсӣ ҳар ду асли пайдоиши худро ба замони шӯрише мерасониданд, ки Модӣин дар соли 167 то милод намояндагии онро мекард. Ҳамин ки Помпей ба ин исён ҷалб гардид, ӯ тасмим гирифт Ерусалимро тасарруф намояд, ва ҳизби сиёсии Аристобулус бар он қарор гирифт, ки ба ӯ муқовимат кунад, аммо ҳизби Ҳирканус бар он қарор гирифт, ки дарвозаҳоеро ба рӯи Помпей бикушояд. Сипас Помпей ҳамлаи худро бар Ерусалим оғоз кард, ва пас аз се моҳ Ерусалим абадан зери тобеияти Рум қарор гирифт.

Бо ояти нуздаҳум Миср, ки сеюмин ва охирин монеа буд, аз ҷониби Рум тасарруф гардид. Сипас, дар ояти бистум таваллуди Масеҳ муайян карда мешавад, ҳангоме ки Дониёл ба баёни он оғоз менамояд, ки Рум дар он таърих бо қавми Худо чӣ гуна рафтор хоҳад кард. Дар оятҳои бисту як ва бисту ду Масеҳ маслуб мегардад. Дар ояти бисту сеюм аҳде, ки аз соли 161 то 158 пеш аз милод оғоз ёфта буд, фавран пас аз оятҳое муайян карда мешавад, ки салибро тавсиф менамоянд, он ҷо ки яҳудиёни муртад эълон карданд, ки «ҷуз Қайсар подшоҳе надорем». Хати яҳудиёни муртад, ки аз ҷониби Маккабиён намояндагӣ мешаванд, ва ба пешравии фалсафаи динии юнонӣ муқовимат намуда буданд ва бо ҳамин васила бо Рум муносибати нопоке барқарор карданд, пас аз ояте меояд, ки таърихи салибро муайян месозад, он ҷо ки самари муносибати нопоки онҳо ба таври комил зоҳир гардид.

Шекина ҳаргиз ба маъбаде, ки баъд аз ҳафтод соли асорат бино гардид, бознагашт. Охирин шаҳодати нубувватӣ, ки тавассути Малокӣ эълон шуд, тақрибан дар миёнаи асри панҷуми пеш аз милод дода шуд. Пеш аз он ки Маккабиён бар зидди нуфузи юнонии ҷаҳонигаро бархезанд, садҳо сол гузашта буд, ки на ҳузури намоёни Худо вуҷуд дошт ва на ҳеҷ шаҳодати нубувватӣ. Дар оғози шӯриши худ, онҳо ҳамон исёнеро ба амал оварданд, ки ҳам Птолемей ва ҳам подшоҳ Узиё қасди анҷом додани онро доштанд, ҳангоме ки ҳар ду подшоҳ мекӯшиданд нақши коҳинро иҷро кунанд ва дар маъбад қурбонӣ биёранд.

Ҷонатан Аффус (ҳамчунин бо номи Ҷонатан Маккавей маъруф), яке аз писарони Маттотиё буд, ки исёни Маккавиёнро оғоз намуд, ва ӯ дар роҳбарии шӯриши яҳудиён бар зидди Империяи Селевкиён нақши муҳим бозид. Пас аз марги бародараш Яҳудо Маккавей дар ҷанг, Ҷонатан роҳбарии нерӯҳои Маккавиёнро ба ӯҳда гирифт. Илова бар роҳбарии низомӣ ва сиёсии худ, Ҷонатан ҳамчунин мақоми саркоҳинро бар дӯш гирифт ва ҳамчун роҳбари рӯҳонии халқи яҳудӣ хизмат кард. Нақши дугонаи Ҷонатан ҳамчун ҳам роҳбар ва ҳам саркоҳин як таҳаввули муҳим дар таърихи яҳудиёнро нишон дод, зеро он ҳам ҳокимияти сиёсӣ ва ҳам диниро дар дохили сулолаи Ҳасмониён мутамарказ сохт. Роҳбарии ӯ ба таҳкими худмухтории яҳудиён ва барқарор шудани ҳукмронии Ҳасмониён дар Яҳудия мусоидат кард.

Ҳамон гуноҳе, ки Птолемей пас аз ғалабаи Рафия кӯшиши содир кардани онро карда буд, дар худи оғози шӯриши Маккабиён ба амал омад. Ин ҳамон гуноҳе буд, ки коҳинон дар замони подшоҳ Уззиё ба он муқовимат намуда буданд, аммо ҳимояи изҳоршудаи Маккабиён аз хизмати маъбади Худо зуҳуроти гумроҳона ва исёнгаронаи омезиши калисо ва давлат буд ва, бинобар ин, шӯриши протестантизми муртадро, ки ҳоло барои пуштибонӣ аз Трамп бар зидди пешравиҳои бедории глобалистии Байден гирд меояд, намунавор месозад.

Китоби Муқаддас таълим медиҳад, ки шумо онҳоро аз меваҳояшон хоҳед шинохт; ва фарисиёне, ки дар айёми Масеҳ буданд, охирин боқимондаҳои сулолаи Ҳасмӯниён буданд, ки бо Маттатиёс оғоз ёфта буд. Маттатиёс ва исёне, ки ӯ оғоз намуд, меваҳои фарисигариро ба бор овард, ҳамон тавре ки протестантҳои муртад, ки аз мафҳуми «Make America Great Again» ҷонибдорӣ мекунанд, чунин меваҳоро ба бор меоранд. Амрико бузург буд, вақте ки Конститутсия чунин фаҳмида мешуд, ки калисо ва давлатро аз якдигар ҷудо нигоҳ дорад, аммо ҳангоми мӯъҷизаи қалбакӣ, ки бо пирӯзие ифода меёбад, ки бо иди Ҳанука ёдбуд мешавад, ҳаракат барои қонунгузории рӯзи якшанбе ошкоро ба саҳна хоҳад омад.

Мо ин омӯзишро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

> «То ба имрӯз касоне, ки ҳақоиқи паёми фариштаи сеюмро пешкаш мекарданд, бисёр вақт танҳо чун воҳимапардозон пиндошта мешуданд. Пешгӯиҳои онҳо, ки таҳаммулнопазирии динӣ дар Иёлоти Муттаҳида ба ҳукмронӣ хоҳад расид, ки калисо ва давлат барои таъқиби онҳое, ки аҳкоми Худоро риоя мекунанд, муттаҳид хоҳанд шуд, беасос ва хандаовар эълон гардида буданд. Бо эътимоди комил изҳор дошта мешуд, ки ин сарзамин ҳаргиз ғайр аз он чи будааст, нахоҳад шуд, яъне ҳомии озодии динӣ. Аммо ҳангоме ки масъалаи маҷбуран ҷорӣ кардани риояи якшанбе ба таври густурда матраҳ мегардад, он воқеае, ки муддати дароз мавриди шакку инкор буд, дида мешавад, ки наздик мешавад, ва паёми сеюм таъсире хоҳад бахшид, ки пеш аз ин наметавонист дошта бошад.»

> «Дар ҳар насл Худо бандагони Худро фиристодааст, то гуноҳро, ҳам дар ҷаҳон ва ҳам дар калисо, мазаммат намоянд. Аммо мардум мехоҳанд, ки ба онҳо суханони нарм гуфта шавад, ва ҳақиқати поку беолоиш қобили қабул нест. Бисёре аз ислоҳгарон, ҳангоми оғоз намудани кори худ, қарор карданд, ки дар муқовимат ба гуноҳҳои калисо ва миллат эҳтиёткории бисёр ба кор баранд. Онҳо умед доштанд, ки бо намунаи зиндагии поки масеҳӣ мардумро ба таълимоти Китоби Муқаддас бозгардонанд. Аммо Рӯҳи Худо бар онҳо нозил шуд, чунон ки бар Илёс нозил шуда буд, ва ӯро барангехт, то гуноҳҳои подшоҳи шарир ва қавми муртадро мазаммат намояд; онҳо натавонистанд аз мавъиза кардани баёноти рӯшану ошкори Китоби Муқаддас худдорӣ кунанд — таълимоте ки пештар дар пешниҳоди он дудила буданд. Онҳо водор карда шуданд, ки ҳақиқат ва хатареро, ки ҷони одамонро таҳдид мекард, бо ғайрат эълон намоянд. Суханонеро, ки Худованд ба онҳо дода буд, онҳо бе тарс аз оқибат баён карданд, ва мардум маҷбур буданд, ки ин огоҳиро бишнаванд.»

> «Ҳамин тавр, хабари фариштаи сеюм эълон хоҳад шуд. Вақте ки вақти он фаро расад, то бо қудрати бузургтарин дода шавад, Худованд ба воситаи абзорҳои фурӯтан амал хоҳад кард ва зеҳни онҳоеро, ки худро ба хизмати Ӯ тақдис мекунанд, роҳнамоӣ хоҳад намуд. Коргарон бештар ба воситаи тадҳини Рӯҳи Ӯ салоҳият хоҳанд ёфт, на ба воситаи таълими муассисаҳои адабӣ. Мардони имон ва дуо водор хоҳанд шуд, ки бо ғайрати муқаддас пеш раванд ва суханонеро, ки Худо ба онҳо медиҳад, эълон намоянд. Гуноҳҳои Бобил ошкор карда хоҳанд шуд. Натиҷаҳои даҳшатноки таҳмили риояҳои калисо ба воситаи ҳокимияти шаҳрвандӣ, нуфузи спиритизм, пешрафти пинҳонӣ, вале босуръати қудрати папагӣ — ҳамаи ин фош хоҳанд гардид. Бо ин ҳушдорҳои ҷиддӣ мардум ба ҷунбиш хоҳанд омад. Ҳазорҳо ҳазорон касон, ки ҳеҷ гоҳ чунин суханонро нашунидаанд, гӯш хоҳанд дод. Бо ҳайрат онҳо шаҳодатеро мешунаванд, ки Бобил ҳамон калисо аст, ки ба сабаби хатогиҳо ва гуноҳҳояш, ба сабаби рад кардани ҳақиқате, ки аз осмон ба вай фиристода шуда буд, суқут кардааст. Вақте ки мардум бо саволи пуриштиёқ — Оё ин чизҳо ҳамин тавр аст? — назди муаллимони пешини худ мераванд, ходимон афсонаҳо пешкаш мекунанд, чизҳои дилписанд пешгӯйӣ менамоянд, то тарсҳои онҳоро ором созанд ва виҷдони бедоршударо таскин диҳанд. Аммо азбаски бисёре аз қаноат кардан бо танҳо нуфузи одамон сарпечӣ мекунанд ва талаб менамоянд: «Худованд чунин мегӯяд», хизматгузории маъмули мардумӣ, монанди фарисиёни қадим, чун мебинад, ки нуфузаш зери суол рафтааст, аз ғазаб пур шуда, ин хабарро аз шайтон хоҳад хонд ва издиҳоми дӯстдори гуноҳро бармеангезад, то онҳо касонеро, ки онро эълон мекунанд, дашном диҳанд ва таъқиб намоянд.»

> «Вақте ки низоъ ба майдонҳои нав паҳн мегардад ва зеҳни мардум ба шариати поймолшудаи Худо равона карда мешавад, шайтон ба ҳаракат меояд. Қудрате, ки паёмро ҳамроҳӣ мекунад, танҳо онҳоеро, ки ба он муқобиланд, девонавор хоҳад кард. Рӯҳониён кӯшишҳои қариб фавқулбашарӣ ба харҷ хоҳанд дод, то нурро пинҳон доранд, мабодо он бар рамаи онҳо битобад. Бо ҳар василае, ки дар ихтиёри худ доранд, онҳо саъй хоҳанд кард баҳси ин масъалаҳои ҳаётан муҳимро фурӯ нишинанд. Калисо ба бозуи нерӯманди ҳокимияти шаҳрвандӣ муроҷиат мекунад, ва дар ин кор папистҳо ва протестантҳо муттаҳид мешаванд. Ҳар қадар ки ҳаракат барои иҷбори риояи рӯзи якшанбе ҷасуртар ва қатъитар мегардад, қонун бар зидди нигоҳдорандагони аҳком ба кор бурда хоҳад шуд. Ба онҳо бо ҷарима ва зиндон таҳдид хоҳанд кард, ва ба баъзе касон мақомҳои нуфузманд, инчунин мукофотҳо ва имтиёзҳои дигар пешниҳод хоҳанд шуд, то онҳоро ба даст кашидан аз имони худ водор созанд. Аммо ҷавоби устувори онҳо ин аст: “Аз Каломи Худо хатои моро ба мо нишон диҳед”,—ҳамон даъвоест, ки Лютер дар ҳолатҳои мушобеҳ баён карда буд. Онҳое, ки ба судҳо кашида мешаванд, аз ҳақиқат дифои пурқувват ба амал меоранд, ва баъзе аз шунавандагони онҳо бармеангезанд, ки мавқеи худро ишғол намуда, ҳамаи аҳкоми Худоро риоя кунанд. Ҳамин тавр нур пеши ҳазорҳо нафар оварда хоҳад шуд, ки дар акси ҳол аз ин ҳақоиқ ҳеҷ намедонистанд». «The Great Controversy», 605, 606.

Back to Articles