Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-Seven

Китоби Дониёл — Рақами Ҳафтоду Ҳафт

Unveiling the Prophetic Parallel: Laodicean Adventism in 1863 and Biblical Typology

Ошкор сохтани ҳаммонандии нубувватӣ: Адвентизми Лодикия дар соли 1863 ва типологияи Китоби Муқаддас

Author

Jeff Pippenger

Published

February 10, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The rebellion of Laodicean Adventism in 1863, has been typified by the curse pronounced against rebuilding Jericho.

Исёни адвентизми Лоудиқия дар соли 1863, ба василаи лаънате, ки бар аз нав бино кардани Ериҳӯ эълон гардида буд, пешнамун гардидааст.

> And Joshua adjured them at that time, saying, Cursed be the man before the Lord, that riseth up and buildeth this city Jericho: he shall lay the foundation thereof in his firstborn, and in his youngest son shall he set up the gates of it. Joshua 6:26.

> Ва Еҳушаъ онҳоро дар он вақт қасам дода, гуфт: «Малъун бод он мард пеши Худованд, ки бархоста ин шаҳри Ериҳӯрро бино кунад: бар нахустзодаи худ таҳкурсии онро хоҳад ниҳод, ва бар писари хурдии худ дарвозаҳои онро хоҳад барпо кард». Еҳушаъ 6:26.

The rebellion of Laodicean Adventism in 1863, has been typified by the builders rejecting the corner stone.

Исёни исёнкории адвентизми Лаодикия дар соли 1863 бо ин намуна оварда шудааст, ки бинокорон санги кунҷиро рад карданд.

> Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. Matthew 21:42, 43.

> Исо ба онҳо гуфт: «Оё шумо ҳаргиз дар Навиштаҳо нахондаед: санге ки бинокорон рад карданд, ҳамон санг сари гӯша шуд; ин аз ҷониби Худованд шудааст, ва дар назари мо аҷоиб аст?» Бинобар ин ба шумо мегӯям: Малакути Худо аз шумо гирифта шуда, ба қавме дода хоҳад шуд, ки меваҳои онро ба бор меоварад. Матто 21:42, 43.

The rebellion of Laodicean Adventism in 1863, has been typified by Aaron’s golden calf.

Исёни лоудисиёии адвентизм дар соли 1863 бо гӯсолаи тиллоии Ҳорун намунавор гардонида шудааст.

> For they said unto me, Make us gods, which shall go before us: for as for this Moses, the man that brought us up out of the land of Egypt, we wot not what is become of him. And I said unto them, Whosoever hath any gold, let them break it off. So they gave it me: then I cast it into the fire, and there came out this calf. And when Moses saw that the people were naked; (for Aaron had made them naked unto their shame among their enemies). Exodus 32:23–25.

> Зеро онҳо ба ман гуфтанд: «Барои мо худоён бисоз, то пешопеши мо раванд; зеро дар бораи ин Мӯсо, он марде ки моро аз замини Миср берун овард, намедонем ки ба ӯ чӣ воқеъ шудааст». Ва ман ба онҳо гуфтам: «Ҳар кӣ тилло дорад, бигзор онро канда бидиҳад». Пас онро ба ман доданд; он гоҳ ман онро ба оташ андохтам, ва ин гӯсола берун омад. Ва ҳангоме ки Мӯсо дид, ки қавм бараҳнаанд; (зеро Ҳорун онҳоро барои расвоии эшон дар миёни душманонашон бараҳна гардонида буд). Хуруҷ 32:23–25.

The rebellion of Laodicean Adventism in 1863, has been typified by Jeroboam’s two golden calves.

Исёни адвентизми Лодикия дар соли 1863 бо ду гӯсолаи тиллоии Ёробъом намунавор гардонида шудааст.

> If this people go up to do sacrifice in the house of the Lord at Jerusalem, then shall the heart of this people turn again unto their lord, even unto Rehoboam king of Judah, and they shall kill me, and go again to Rehoboam king of Judah. Whereupon the king took counsel, and made two calves of gold, and said unto them, It is too much for you to go up to Jerusalem: behold thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And he set the one in Bethel, and the other put he in Dan. 1 Kings 12:27–29.

> Агар ин қавм барои овардани қурбонӣ дар хонаи Худованд дар Уршалим бароянд, он гоҳ дили ин қавм боз ба ҷониби оғои худ, яъне ба ҷониби Раҳабъом, подшоҳи Яҳудо, хоҳад гашт; ва маро хоҳанд кушт, ва боз назди Раҳабъом, подшоҳи Яҳудо, хоҳанд рафт. Бинобар ин подшоҳ машварат карда, ду гӯсолаи тилло сохт ва ба онҳо гуфт: «Барои шумо ба Уршалим баромадан бас аст; инак худоёни ту, эй Исроил, ки туро аз замини Миср берун оварданд». Ва яке аз онҳоро дар Байт-Ил гузошт, ва дигареро дар Дон. 3 Подшоҳон 12:27–29.

The rebellion of Laodicean Adventism in 1863, has been typified by the prophet from Judah who died between the ass and the lion.

Исёни лоадикиягии адвентистон дар соли 1863 бо намунаи он набии аз Яҳудо, ки дар миёни хар ва шер мурд, нишон дода шудааст.

> And it came to pass, after he had eaten bread, and after he had drunk, that he saddled for him the ass, to wit, for the prophet whom he had brought back. And when he was gone, a lion met him by the way, and slew him: and his carcase was cast in the way, and the ass stood by it, the lion also stood by the carcase. 1 Kings 13:23, 24.

> Ва баъд аз он ки ӯ нон хӯрд ва нӯшид, барои ӯ, яъне барои он набие ки баргардонида буд, харро зин кард. Ва ҳангоме ки ӯ рафт, шер дар роҳ ба ӯ рӯ ба рӯ шуда, ӯро кушт; ва ҷасадаш дар роҳ андохта шуда буд, ва хар назди он меистод, шер низ назди ҷасад меистод. 3 Подшоҳон 13:23, 24.

The rebellion of Laodicean Adventism in 1863, has been typified by the tenth test of ancient Israel that began their wandering in the wilderness.

Исёни адвентизми Лоодикия дар соли 1863, бо даҳумин имтиҳони Исроили қадим, ки оғози саргардонии онҳоро дар биёбон нишон дод, ба сурати рамзӣ пешакӣ ифода гардидааст.

> But as truly as I live, all the earth shall be filled with the glory of the Lord. Because all those men which have seen my glory, and my miracles, which I did in Egypt and in the wilderness, and have tempted me now these ten times, and have not hearkened to my voice; Surely they shall not see the land which I sware unto their fathers, neither shall any of them that provoked me see it: But my servant Caleb, because he had another spirit with him, and hath followed me fully, him will I bring into the land whereinto he went; and his seed shall possess it. Numbers 14:21–23.

> Лекин, ба ҳаёти Худ қасам, ки тамоми замин аз ҷалоли Худованд пур хоҳад шуд. Азбаски ҳамаи он мардуме, ки ҷалоли Маро ва мӯъҷизоти Маро, ки дар Миср ва дар биёбон ба амал овардам, дидаанд, ва инак даҳ бор Маро озмуданд ва ба овози Ман гӯш надоданд, яқин аст, ки он заминро, ки ба падаронашон қасам хӯрда будам, нахоҳанд дид; ва ҳеҷ яке аз онҳое ки Маро ба ғазаб оварданд, онро нахоҳад дид. Аммо бандаи Ман Колеб, азбаски бо ӯ рӯҳи дигаре буд ва Маро комилан пайравӣ кард, ӯро ба замине ки ба он дохил шуда буд, хоҳам овард; ва насли ӯ онро соҳиб хоҳад шуд. Ададҳо 14:21–23.

The apostle Paul taught:

Ҳаввории Павлус таълим дод:

> Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:11.

> Ва ҳамаи ин воқеаҳо ба онҳо ҳамчун намунаҳо рӯй дод; ва онҳо барои насиҳати мо навишта шудаанд, ки бар мо анҷомҳои олам расидааст. 1 Қӯринтиён 10:11.

Commenting on that prophetic principle, Sister White said:

Дар шарҳи он усули нубувватӣ, Хоҳар Уайт гуфт:

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

> «Ҳар яке аз анбиёи қадим барои замони худ камтар сухан гуфтаанд, назар ба замони мо; бинобар ин нубуввати онҳо барои мо эътибор дорад. “Ва ҳамаи ин воқеаҳо ба онҳо ҳамчун намунаҳо рӯй дод; ва барои насиҳати мо навишта шудаанд, бар касоне ки поёни оламҳо бар онҳо расидааст.” 1 Қӯринтиён 10:11. “На ба худашон, балки ба мо онҳо ба он чизҳо хизмат мекарданд, ки ҳоло ба шумо аз ҷониби онҳое эълон шудаанд, ки бо Рӯҳулқудсе ки аз осмон фиристода шудааст, Инҷилро ба шумо мавъиза кардаанд; чизҳое ки фариштагон орзу доранд ба онҳо назар андозанд.” 1 Петрус 1:12....»

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> «Китоби Муқаддас ганҷинаҳои худро барои ин насли охир ҷамъ оварда, ба ҳам пайвастааст. Ҳамаи воқеаҳои бузург ва рӯйдодҳои тантанавии таърихи Аҳди Қадим дар ин рӯзҳои охир дар калисо такрор шуда буданд ва такрор мешаванд». Selected Messages, book 3, 338, 339.

The message of the latter rain, according to Isaiah, is a message, for he identifies that the wicked will refuse to hear it, and he describes that message as “line upon line”.

Паёми борони охирин, мувофиқи гуфтаи Ишаъё, воқеан паём аст; зеро ӯ нишон медиҳад, ки шарирон аз шунидани он саркашӣ хоҳанд кард, ва он паёмро ӯ «сатр бар сатр» тавсиф менамояд.

> Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:9–13.

> Ӯ донишро ба кӣ хоҳад омӯхт? Ва таълимро ба кӣ фаҳмон хоҳад кард? Ба онҳое ки аз шир ҷудо шудаанд ва аз пистон бозгирифта шудаанд. Зеро ҳукм бар ҳукм, ҳукм бар ҳукм; сатр бар сатр, сатр бар сатр; андаке ин ҷо ва андаке он ҷо хоҳад буд. Зеро Ӯ ба ин қавм бо лабони лакнатдор ва бо забони дигар сухан хоҳад гуфт; ба онҳое ки Ӯ гуфта буд: «Ин аст оромие ки бо он шумо метавонед хастагонро ором бахшед; ва ин аст таровати тоза»; вале онҳо нахостанд бишнаванд. Аммо каломи Худованд барои онҳо ҳукм бар ҳукм, ҳукм бар ҳукм; сатр бар сатр, сатр бар сатр; андаке ин ҷо ва андаке он ҷо шуд, то ки бираванд, ва ба қафо афтанд, ва шикаста шаванд, ва ба دام афтанд, ва дастгир гарданд. Ишаъё 28:9–13.

Of the six lines we have just identified, and there are of course others we have not pointed out, one emphasizes 1863, as the end of a progressive test that led to wandering in the wilderness. Two emphasize a former covenant people being passed by and replaced by a new chosen people. One marks a curse for rebuilding something that was intended to be left destroyed and abandoned under God’s curse as it was, and another marks a curse for returning where you were forbidden to go. Two provide examples of counterfeits of the two tables of the Ten Commandments, that represented Habakkuk’s two tables.

Аз шаш хатте ки мо нав муайян кардем, ва албатта хатҳои дигаре низ ҳастанд, ки мо ба онҳо ишора накардаем, яке соли 1863-ро таъкид менамояд, ҳамчун анҷоми имтиҳони тадриҷие, ки ба саргардонӣ дар биёбон оварда расонд. Дутои онҳо бар он таъкид мекунанд, ки қавми пешини аҳд канор гузошта шуда, бо қавми нави баргузида иваз мегардад. Яке лаънатеро барои аз нав бино кардани чизе нишон медиҳад, ки бояд вайрону таркшуда, зери лаънати Худо, ҳамон гуна боқӣ мемонд; ва дигаре лаънатеро барои бозгаштан ба он ҷое нишон медиҳад, ки рафтан ба он ҷо барои шумо манъ шуда буд. Дутои онҳо намунаҳои тақаллубии ду лавҳаи Даҳ Аҳкомро фароҳам меоранд, ки намояндаи ду лавҳаи Ҳабаққуқ буданд.

The golden calves of Aaron and Jeroboam represent a counterfeit image of jealousy, that represented the counterfeit 1863 chart. When brought together, the two witnesses of Aaron and Jeroboam teach that Habakkuk’s two tables represent one table, the very same way the two tables of the Ten Commandments represent one law of God. Together they become one symbol, that is made up of two when they are brought together. The same prophetic dynamics of the two tables of the law of God exist in Habakkuk’s two tables, and together Aaron and Jeroboam’s counterfeits address that prophetic phenomenon.

Гӯсолаҳои тиллоии Ҳорун ва Ёробъом тасвири қалбакии рашкро ифода мекунанд, ки ҷадвали қалбакии 1863-ро намояндагӣ менамуд. Вақте ки якҷо оварда мешаванд, ду шоҳиди Ҳорун ва Ёробъом таълим медиҳанд, ки ду лавҳаи Ҳабаққуқ як лавҳаро намояндагӣ мекунанд, ҳамон тавре ки ду лавҳаи Даҳ Аҳком як шариати Худоро намояндагӣ мекунанд. Якҷоя онҳо ба як рамз табдил меёбанд, ки ҳангоми якҷо оварда шудан аз ду иборат аст. Ҳамон динамикаи нубувватии ду лавҳаи шариати Худо дар ду лавҳаи Ҳабаққуқ низ вуҷуд дорад, ва якҷоя қалбакиҳои Ҳорун ва Ёробъом ба он падидаи нубувватӣ муроҷиат мекунанд.

The first generation of Adventism has been typified by the image of jealousy in Ezekiel chapter eight. The vision that begins on the fifth day, of the sixth month in the sixth year in chapter eight of Ezekiel, continues into chapter nine, where the sealing of the one hundred and forty-four thousand is represented. When addressing the illustration of the sealing of chapter nine, Sister White includes the attribute of God’s character that identifies that it is in the third and fourth generation where God judges those who are disobedient. She therefore incorporates the truth associated directly with the second commandment, which is the commandment that forbids the worship of idols, as were Aaron’s and Jeroboam’s golden calves.

Насли аввали адвентизм бо сурати рашк, ки дар боби ҳаштуми Ҳизқиёл омадааст, намунасозӣ шудааст. Рӯъёе, ки дар рӯзи панҷум, моҳи шашум, соли шашум дар боби ҳаштуми Ҳизқиёл оғоз мегардад, то боби нӯҳум идома меёбад, ки дар он ҷо муҳргузории яксаду чилу чор ҳазор ба тасвир оварда шудааст. Ҳангоме ки хоҳар Уайт ба мисоли муҳргузории боби нӯҳум муроҷиат мекунад, ӯ он сифати хислати Худоро низ дар бар мегирад, ки муайян месозад Худо дар насли сеюм ва чаҳорум он касонеро, ки нофармонанд, доварӣ мекунад. Аз ин рӯ, ӯ ҳақиқатеро, ки бевосита ба амри дуюм вобаста аст, низ ворид месозад, яъне ҳамон амре, ки парастиши бутҳоро манъ мекунад, чунон ки гӯсолаҳои тиллоии Ҳорун ва Ёробъом буданд.

> “‘And he called to the man clothed with linen, which had the writer’s inkhorn by his side; and the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof. And to the others he said in mine hearing, Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’

> «Ва Ӯ ба он марде, ки либоси катон дошт ва давоти котибӣ бар паҳлуяш буд, нидо кард; ва Худованд ба ӯ гуфт: Аз миёни шаҳр, аз миёни Уршалим бигзар ва бар пешониҳои он мардоне ки барои ҳамаи зиштиҳое, ки дар миёни он ба амал меоянд, оҳу нола мекунанд ва фарёд мебардоранд, аломате бинеҳ. Ва ба дигарон дар шунидани ман гуфт: Аз ақиби ӯ аз миёни шаҳр бигзаред ва бизанед; чашми шумо раҳм накунад, ва шафқат нанамоед: пир ва ҷавон, духтарон, кӯдакони хурдсол ва занонро ба куллӣ бикушед; аммо ба ҳеҷ касе ки аломат бар ӯст, наздик машавед; ва аз мақдаси Ман оғоз кунед. Он гоҳ онҳо аз пирони пеши хона буда оғоз карданд.»

> “Jesus is about to leave the mercy seat of the heavenly sanctuary to put on garments of vengeance and pour out His wrath in judgments upon those who have not responded to the light God has given them. ‘Because sentence against an evil work is not executed speedily, therefore the heart of the sons of men is fully set in them to do evil.’ Instead of being softened by the patience and long forbearance that the Lord has exercised toward them, those who fear not God and love not the truth strengthen their hearts in their evil course. But there are limits even to the forbearance of God, and many are exceeding these boundaries. They have overrun the limits of grace, and therefore God must interfere and vindicate His own honor.

> «Исо наздик аст, ки курсии раҳмати муқаддасгоҳи осмониро тарк кунад, то либосҳои интиқомро бар тан намояд ва ғазаби Худро дар довариҳо бар онҳое фурӯ резад, ки ба нуре, ки Худо ба онҳо додааст, ҷавоб надодаанд. “Азбаски ҳукм бар кори шарирона ба зудӣ иҷро намешавад, бинобар ин дили банӣ-одам пурра ба бадӣ кардан моил мегардад.” Ба ҷои он ки ба сабаби сабр ва таҳаммули дарозмуддате, ки Худованд нисбат ба онҳо зоҳир кардааст, нарм гарданд, онҳое ки аз Худо наметарсанд ва ҳақиқатро дӯст намедоранд, дилҳои худро дар роҳи бади худ устувор месозанд. Аммо ҳатто барои таҳаммули Худо низ ҳудудҳое вуҷуд доранд, ва бисёре аз ин сарҳадҳо гузашта истодаанд. Онҳо аз ҳудудҳои файз гузаштаанд, ва аз ин рӯ Худо бояд дахолат кунад ва шарафи Худро дифоъ намояд.»

> “Of the Amorites the Lord said: ‘In the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full.’ Although this nation was conspicuous because of its idolatry and corruption, it had not yet filled up the cup of its iniquity, and God would not give command for its utter destruction. The people were to see the divine power manifested in a marked manner, that they might be left without excuse. The compassionate Creator was willing to bear with their iniquity until the fourth generation. Then, if no change was seen for the better, His judgments were to fall upon them.

> Дар бораи амӯриён Худованд гуфта буд: «Дар насли чорум онҳо боз ба ин ҷо хоҳанд омад; зеро ки гуноҳи амӯриён ҳанӯз ба камол нарасидааст». Гарчанде ки ин халқ ба сабаби бутпарастӣ ва фасодаш ошкоро намоён буд, он ҳанӯз косаи гуноҳи худро пур накарда буд, ва Худо барои нобудии комили он амр намедод. Мардум мебоист қудрати илоҳиро ба таври равшан зоҳиршуда бубинанд, то ки барои онҳо ҳеҷ узре боқӣ намонад. Офаридгори пурмеҳр омода буд то насли чорум гуноҳи онҳоро таҳаммул намояд. Сипас, агар ҳеҷ тағйире ба сӯйи беҳбудӣ дида намешуд, довариҳои Ӯ бар онҳо фуруд меомаданд.

> “With unerring accuracy the Infinite One still keeps an account with all nations. While His mercy is tendered with calls to repentance, this account will remain open; but when the figures reach a certain amount which God has fixed, the ministry of His wrath commences. The account is closed. Divine patience ceases. There is no more pleading of mercy in their behalf.

> Бо дақиқии бехато Зоти Беинтиҳо то ҳол бо ҳамаи халқҳо ҳисоб нигоҳ медорад. Дар ҳоле ки раҳмати Ӯ бо даъватҳо ба тавба пешниҳод мегардад, ин ҳисоб боз хоҳад монд; аммо вақте ки рақамҳо ба андозае, ки Худо муқаррар кардааст, бирасанд, хизмати ғазаби Ӯ оғоз меёбад. Ҳисоб баста мешавад. Сабри илоҳӣ ба поён мерасад. Дигар ба нафъи онҳо ҳеҷ илтиҷои раҳм нахоҳад буд.

> “The prophet, looking down the ages, had this time presented before his vision. The nations of this age have been the recipients of unprecedented mercies. The choicest of heaven’s blessings have been given them, but increased pride, covetousness, idolatry, contempt of God, and base ingratitude are written against them. They are fast closing up their account with God.

> «Пайғамбар, ба давраҳои асрҳо назар андохта, ин замонро пеши рӯъёи худ медид. Миллатҳои ин аҳд баҳрабардорони марҳаматҳое бесобиқа будаанд. Беҳтарин баракатҳои осмон ба онҳо ато гардидааст, аммо бар зидди онҳо такаббури афзоянда, тамаъҷӯӣ, бутпарастӣ, беэҳтиромӣ нисбат ба Худо ва носипосии разилона навишта шудааст. Онҳо ба зудӣ ҳисоби худро бо Худо мебанданд.»

> “But that which causes me to tremble is the fact that those who have had the greatest light and privileges have become contaminated by the prevailing iniquity. Influenced by the unrighteous around them, many, even of those who profess the truth, have grown cold and are borne down by the strong current of evil. The universal scorn thrown upon true piety and holiness leads those who do not connect closely with God to lose their reverence for His law. If they were following the light and obeying the truth from the heart, this holy law would seem even more precious to them when thus despised and set aside. As the disrespect for God’s law becomes more manifest, the line of demarcation between its observers and the world becomes more distinct. Love for the divine precepts increases with one class according as contempt for them increases with another class.

> «Аммо он чи маро ба ларза меоварад, ин воқеият аст, ки касоне, ки аз ҳама бештар нур ва имтиёзҳо доштаанд, ба шарорати ҳукмрон олуда шудаанд. Зери таъсири беадолатони атрофи худ, бисёре, ҳатто аз миёни онҳое ки ба ҳақиқат иқрор мекунанд, сард гаштаанд ва аз ҷараёни пурзӯри бадӣ фурӯ кӯфта мешаванд. Тамасхури умумие, ки бар парҳезгории ҳақиқӣ ва муқаддасӣ рехта мешавад, боис мегардад, ки онҳое, ки бо Худо наздикона пайваст нестанд, эҳтироми худро нисбат ба қонуни Ӯ аз даст диҳанд. Агар онҳо аз рӯи нур мерафтанд ва аз таҳти дил ба ҳақиқат итоат мекарданд, ин қонуни муқаддас ҳангоме ки чунин хор шумурда ва канор гузошта мешавад, барои онҳо боз ҳам гаронбаҳотар менамуд. Чӣ қадаре ки беэҳтиромӣ нисбат ба қонуни Худо ошкортар мегардад, ҳамон қадар хатти ҷудокунанда миёни риоякунандагони он ва ҷаҳон равшантар мешавад. Муҳаббат ба аҳкоми илоҳӣ дар як гурӯҳ ба ҳамон андоза меафзояд, ки нафрат ба онҳо дар гурӯҳи дигар меафзояд.»

> “The crisis is fast approaching. The rapidly swelling figures show that the time for God’s visitation has about come. Although loath to punish, nevertheless He will punish, and that speedily. Those who walk in the light will see signs of the approaching peril; but they are not to sit in quiet, unconcerned expectancy of the ruin, comforting themselves with the belief that God will shelter His people in the day of visitation. Far from it. They should realize that it is their duty to labor diligently to save others, looking with strong faith to God for help. ‘The effectual fervent prayer of a righteous man availeth much.’

> «Бӯҳрон босуръат наздик мешавад. Рақамҳое, ки бо суръат меафзоянд, нишон медиҳанд, ки вақти тафаққуди Худо қариб фаро расидааст. Ҳарчанд Ӯ ба ҷазо додан нохоҳон аст, бо вуҷуди ин ҷазо хоҳад дод, ва он ҳам ба зудӣ. Онҳое ки дар нур роҳ мераванд, нишонаҳои хатари наздикшавандаро хоҳанд дид; вале онҳо набояд ором нишаста, бо бетарафии осуда интизори вайронӣ бошанд ва худро бо ин бовар тасаллӣ диҳанд, ки Худо қавми Худро дар рӯзи тафаққуд паноҳ хоҳад дод. Ҳаргиз чунин нест. Онҳо бояд дарк намоянд, ки вазифаи онҳост, ки барои наҷоти дигарон бо ҷидду ҷаҳди тамом меҳнат кунанд ва бо имони қавӣ барои мадад ба Худо назар дӯзанд. «Дуои боэътимод ва пурҳарорати шахси одил таъсири бисёр дорад».

> “The leaven of godliness has not entirely lost its power. At the time when the danger and depression of the church are greatest, the little company who are standing in the light will be sighing and crying for the abominations that are done in the land. But more especially will their prayers arise in behalf of the church because its members are doing after the manner of the world.

> «Хамиртуруши парҳезгорӣ қуввати худро тамоман аз даст надодааст. Дар он замоне ки хатари калисо ва афсурдагии он ба авҷи худ мерасад, он гурӯҳи хурде ки дар нур истодаанд, барои зиштиҳое ки дар ин сарзамин ба амал оварда мешаванд, нола ва фиғон хоҳанд кард. Аммо махсусан дуоҳои онҳо барои калисо боло хоҳад рафт, зеро аъзои он ба тариқи ҷаҳон рафтор мекунанд.

> “The earnest prayers of this faithful few will not be in vain. When the Lord comes forth as an avenger, He will also come as a protector of all those who have preserved the faith in its purity and kept themselves unspotted from the world. It is at this time that God has promised to avenge His own elect which cry day and night unto Him, though He bear long with them.

> Дуоҳои ҷиддии ин андаки вафодор беҳуда нахоҳанд буд. Вақте ки Худованд ҳамчун интиқомгиранда берун ояд, Ӯ ҳамчунин ҳамчун муҳофизи ҳамаи онҳое хоҳад омад, ки имонро дар покии он нигоҳ доштаанд ва худро аз ҷаҳон доғдор накардаанд. Маҳз дар ҳамин вақт аст, ки Худо ваъда додааст интиқоми баргузидагони Худро бигирад, ки шабу рӯз ба сӯи Ӯ нидо мекунанд, ҳарчанд ки Ӯ муддати дароз бо онҳо сабр мекунад.

> “The command is: ‘Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’ These sighing, crying ones had been holding forth the words of life; they had reproved, counseled, and entreated. Some who had been dishonoring God repented and humbled their hearts before Him. But the glory of the Lord had departed from Israel; although many still continued the forms of religion, His power and presence were lacking.” Testimonies, volume 5, 207–210.

> «Фармон чунин аст: “Аз миёни шаҳр, аз миёни Ерусалим бигзар ва бар пешониҳои он мардоне, ки барои ҳамаи нафратангезиҳое, ки дар миёни он ба амал меоянд, оҳу нола мекунанд ва фиғон мекашанд, аломат бигузор.” Ин оҳу нолакунандагон ва фиғонкашон суханони ҳаётро пеш мегузоштанд; онҳо маломат мекарданд, панд медоданд ва илтиҷо менамуданд. Баъзе аз онҳое ки Худоро беҳурмат карда буданд, тавба карданд ва дилҳои худро дар ҳузури Ӯ фурӯтан сохтанд. Аммо ҷалоли Худованд аз Исроил дур шуда буд; гарчанде ки бисёре ҳанӯз шаклҳои зоҳирии динро нигоҳ медоштанд, қудрат ва ҳузури Ӯ намерасид». Шаҳодатҳо, ҷилди 5, 207–210.

To rightly divide the vision of the sealing as set forth by Ezekiel, it is essential to understand the four generations of Adventism. Sister White begins the passage we selected by directly referencing Ezekiel chapter nine, and the portion we have selected also ends with a direct reference of Ezekiel chapter nine. In the passage she says of Ezekiel, “The prophet, looking down the ages, had this time presented before his vision.” Ezekiel saw the circumstances that are occurring during the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Барои дуруст ҷудо ва фаҳмидани рӯъёи муҳргузорие, ки тавассути Ҳизқиёл баён шудааст, зарур аст, ки чор насли Адвентизм дарк карда шаванд. Хоҳар Уайт порчаеро, ки мо баргузидаем, бо ишораи бевосита ба боби нӯҳуми Ҳизқиёл оғоз мекунад, ва қисми интихобкардаи мо низ бо ишораи мустақим ба боби нӯҳуми Ҳизқиёл анҷом меёбад. Дар он порча ӯ дар бораи Ҳизқиёл мегӯяд: «Набӣ, ки ба тӯли асрҳо менигарист, ин замонро дар пеши рӯъёи худ дида буд». Ҳизқиёл вазъиятҳоеро дид, ки ҳангоми муҳргузории саду чилу чор ҳазор ба вуқӯъ меоянд.

In the previous article we identified with three specific passages from the Spirit of Prophecy that Isaiah’s “drunkards of Ephraim,” who in this passage are identified as the “ancient men,” and who in both passages represent the leadership of Jerusalem (Adventism), cannot see that there is to be a mighty manifestation of the power of God as in former years. In this passage the very manifestation of God’s power that they refuse to see will occur as part of the divine judgment which is brought upon them, for it is stated that, “the people were to see the divine power manifested in a marked manner, that they might be left without excuse.”

Дар мақолаи қаблӣ мо бо се порчаи мушаххас аз Рӯҳи Нубувват муайян намудем, ки «майзадагони Эфроим»-и Ишаъё, ки дар ин порча ҳамчун «пирон» шинохта шудаанд ва ки дар ҳар ду порча роҳбарияти Ерусалимро (Адвентизмро) намояндагӣ мекунанд, наметавонанд бубинанд, ки бояд зуҳури пурқудрати қудрати Худо, мисли солҳои пешин, ба вуқӯъ ояд. Дар ин порча худи ҳамон зуҳури қудрати Худо, ки онҳо дидани онро рад мекунанд, ҳамчун ҷузъе аз доварии илоҳӣ, ки бар онҳо оварда мешавад, ба вуқӯъ хоҳад омад, зеро гуфта шудааст, ки «мардум бояд қудрати илоҳиро ба таври ошкоро зоҳиршуда медиданд, то ки онҳо бе узр бимонанд».

Laodicean Adventism refuses to see the manifestation of the latter rain that began sprinkling on September 11, 2001, but they will see the climax of that rainfall when the message of the Midnight Cry is repeated in the last days. That message is Islam of the third Woe. Did not the leadership of ancient Israel, who had just crucified their Messiah watch as the Holy Spirit was poured out at Pentecost?

Адвентизми Лудиқия намехоҳад зуҳури борони охирро, ки аз 11 сентябри соли 2001 ба пошидан оғоз кард, бубинад; аммо онҳо авҷи он боришро хоҳанд дид, вақте ки паёми Нидои Нисфи Шаб дар рӯзҳои охир такрор карда мешавад. Он паём Ислом — Войи сеюм аст. Магар роҳбарияти Исроили қадим, ки нав Масеҳи худро маслуб карда буданд, надиданд, ки чӣ гуна Рӯҳулқудс дар Пантикост фурӯ рехта шуд?

The passage is identifying the church, which by context is represented by Ezekiel as Jerusalem, and the members within the church (Jerusalem), are contrasted by a “little company,” who are also identified as those “that walk in the light,” and are the “faithful few.” The Bible teaches that “many” are called, but “few” are chosen. The subject of the passage includes the wrath of God that is brought upon His people. The people have brought their judgment upon themselves, but God is specific in emphasizing that it is His angels that accomplish the work of destruction. God never lies, and He has promised that it is He that visits the iniquity of men unto the third and fourth generation. To attribute the execution of judgment to any other than God is to deny His character, and suggest He is a liar.

Ин порча калисоро муайян мекунад, ки мувофиқи матн Ҳизқиёл онро ҳамчун Ерусалим тасвир менамояд; ва аъзои даруни калисо (Ерусалим) дар муқобили «як гурӯҳи хурд» гузошта мешаванд, ки онҳо инчунин ҳамчун касоне шинохта мешаванд, ки «дар нур роҳ мераванд» ва «он чанд нафари вафодор» мебошанд. Китоби Муқаддас таълим медиҳад, ки «бисёрон» даъват мешаванд, аммо «камон» баргузида мегарданд. Мавзӯи ин порча инчунин ғазаби Худоро дар бар мегирад, ки бар қавми Ӯ оварда мешавад. Ин мардум доварии худро бар худ овардаанд, аммо Худо бо таъкиди равшан мефармояд, ки ин фариштагони Ӯянд, ки кори ҳалокатро анҷом медиҳанд. Худо ҳаргиз дурӯғ намегӯяд, ва Ӯ ваъда додааст, ки ин Ӯст, ки гуноҳи одамонро то насли сеюм ва чаҳорум ҷазо медиҳад. Нисбат додани иҷрои доварӣ ба ҳар касе ғайр аз Худо, инкори хислати Ӯст ва чунин маъно медиҳад, ки гӯё Ӯ дурӯғгӯст.

The passage identifies that when the destroying angels of Ezekiel begin to go through Jerusalem, that it is then that, “the ministry of His wrath commences.” God’s wrath begins with Jerusalem, which is his church, which is Laodicean Adventism.

Пора баён мекунад, ки вақте фариштагони ҳалокатбори Ҳизқиёл ба гузаштан аз миёни Ерусалим оғоз мекунанд, маҳз ҳамон вақт «хидмати ғазаби Ӯ оғоз меёбад». Ғазаби Худо аз Ерусалим оғоз меёбад, ки он калисои Ӯст, яъне Адвентизми Лоадикия.

> For the time is come that judgment must begin at the house of God: and if it first begin at us, what shall the end be of them that obey not the gospel of God? 1 Peter 4:17.

> Зеро вақти он расидааст, ки доварӣ аз хонаи Худо оғоз ёбад; ва агар аввал аз мо оғоз шавад, пас анҷоми касоне ки ба Инҷили Худо итоат намекунанд, чӣ хоҳад буд? 1 Петрус 4:17.

God’s wrath is accomplished by God’s angels, and when their work begins, they are commanded to “smite,” all and to “let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary.” The wrath of God is carried out by holy angels, and the point we are wishing to identify here is that the commencement of God’s ministry of wrath is accomplished in the fourth generation.

Ғазаби Худо аз ҷониби фариштагони Худо ба анҷом мерасад, ва чун кори онҳо оғоз меёбад, ба онҳо амр карда мешавад, ки «зарба занед», ба ҳама, ва «чашми шумо раҳм накунад, ва шафқат наварзед: пирону ҷавононро, ҳам духтаронро, ҳам кӯдакони хурдсолро, ва ҳам занонро тамоман бикушед; аммо ба ҳеҷ касе ки бар ӯ аломат аст, наздик нашавед; ва аз муқаддасгоҳи Ман оғоз кунед». Ғазаби Худо аз ҷониби фариштагони муқаддас ба иҷро мерасад, ва нуктае ки мо мехоҳем дар ин ҷо муайян намоем, ин аст, ки оғози хизмати ғазаби Худо дар насли чорум ба анҷом мерасад.

We will continue this study in the next article.

Мо ин омӯзишро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> And it shall come to pass in the day of the Lord’s sacrifice, that I will punish the princes, and the king’s children, and all such as are clothed with strange apparel. In the same day also will I punish all those that leap on the threshold, which fill their masters’ houses with violence and deceit. And it shall come to pass in that day, saith the Lord, that there shall be the noise of a cry from the fish gate, and an howling from the second, and a great crashing from the hills. Howl, ye inhabitants of Maktesh, for all the merchant people are cut down; all they that bear silver are cut off. And it shall come to pass at that time, that I will search Jerusalem with candles, and punish the men that are settled on their lees: that say in their heart, The Lord will not do good, neither will he do evil. Zephaniah 1:8–12.

> Ва дар рӯзи қурбонии Худованд чунин хоҳад шуд, ки Ман бар мирон, бар фарзандони подшоҳ ва бар ҳамаи онҳое ки либоси бегона дар бар кардаанд, ҷазо хоҳам дод. Ва дар ҳамон рӯз Ман ҳамчунин ҳамаи онҳоеро ҷазо хоҳам дод, ки бар остона меҷаҳанд ва хонаҳои хоҷагони худро аз зӯроварӣ ва фиреб пур месозанд. Ва дар он рӯз чунин хоҳад шуд, мегӯяд Худованд, ки аз дарвозаи моҳӣ садои нола, ва аз маҳаллаи дуюм овози фиғон, ва аз теппаҳо шикасти азим хоҳад буд. Эй сокинони Мактеш, нола кунед, зеро тамоми қавми тоҷирон нобуд шудаанд; ҳамаи онҳое ки нуқра мебардоранд, маҳв гардидаанд. Ва дар он вақт чунин хоҳад шуд, ки Ман Ерусалимро бо чароғҳо тафтиш хоҳам кард ва он мардонеро, ки бар таҳшини худ ором гирифтаанд, ҷазо хоҳам дод; онҳое ки дар дили худ мегӯянд: Худованд на некӣ хоҳад кард ва на бадӣ хоҳад кард. Сафанё 1:8–12.

Back to Articles