Article

# The Book of Daniel - Number Eleven

Китоби Дониёл — Рақами ёздаҳ

Prophetic Tests in Darkness and the Rise of the Image

Санҷишҳои нубувватӣ дар торикӣ ва болоравии сурат Now, we all know that because God is not one-sided and doesn’t move merely on the basis of personal preference, He permits the pressure that comes through our relationships and our circumstances to reveal who and what we truly are. So now, in the darkness, we are all being tested. And by those tests, what is really in us is being exposed. There’s a crisis in us; there’s a crisis in our nation; there’s a crisis in the church, in our communities, in the economy. There is chaos and confusion, but the tests reveal whether we are people of the Light or whether we have only spoken about the Light while living by another spirit. The darkness is making this distinction very clear. Now, because God is allowing the darkness to increase, in that darkness there are all these tests. And the test reveals who we really are and what we really believe. It reveals where we have hidden idols in our lives. It reveals where the enemy has managed to weave strongholds of fear and compromise into our souls. And in this hour, God is not merely interested in outward confession; He is after truth in the inward parts. He is exposing every false refuge. He is shaking every hidden structure that has been built on something other than Christ. This means that every prophetic word, every sermon, every song, every spiritual claim is now being weighed in the balance of reality. In the darkness, we find out whether our language has been true or merely inspirational. We discover whether our proclamations were rooted in obedience or in imagination. We discover whether our worship came from surrender or from self-interest. And in this hour, the Lord is drawing a line between what is of Him and what has merely borrowed His name. At the same time, another reality is emerging. As the darkness deepens, there is a pressure in the world system to create an image—to form a visible, compelling, imitated representation of power, truth, and authority that people can bow to. This image is not merely political; it is spiritual, cultural, psychological, and economic. It offers people a substitute for the presence of God. It offers certainty without repentance, belonging without holiness, identity without surrender, and unity without truth. This is why the time of testing is so serious. If people do not love the truth inwardly, they will seek comfort in a false image outwardly. If they do not stand in the fear of the Lord, they will bow to the fear of man. If they do not worship in spirit and in truth, they will eventually submit to a crafted alternative that satisfies the flesh while opposing God. The image rises where truth has been neglected. So the darkness is not only testing the people of God; it is also preparing the stage for counterfeit glory. And many will not discern the difference because they have trained themselves to respond to charisma instead of holiness, to spectacle instead of substance, to emotional stimulation instead of obedience. What looks powerful will not necessarily be pure. What appears unified will not necessarily be righteous. What sounds spiritual will not necessarily be from the Spirit of God. Therefore, this is the hour to return to the secret place, to return to repentance, to return to the fear of the Lord, to return to a love of truth at any cost. We must ask God to search us deeply and remove from us every agreement with darkness. We must ask Him to burn away every false affection, every hidden compromise, every appetite for what only looks like life. Because only those who are inwardly aligned with the Lamb will be able to stand when the image demands outward allegiance. And let us understand this clearly: darkness does not create truth or falsehood; it reveals them. Pressure does not invent our loyalties; it exposes them. The crisis does not make us something we were not; it manifests what has been formed in secret over time. So in this hour, the mercy of God is allowing exposure before final hardening. He is giving opportunity for repentance before delusion becomes judgment. The rise of the image and the testing in darkness are happening together. One reveals who belongs to God; the other gathers those who prefer a substitute. One purifies the Bride; the other assembles the worshipers of the image. One leads to greater intimacy with Christ; the other leads to deeper agreement with rebellion. And in the middle of these two realities, the church must awaken, discern, repent, and stand firm.

Author

Jeff Pippenger

Published

December 6, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Daniel chapter one, represents the first angel’s message, and chapter two represents the second angel’s message. In prophetic symbolism, the first message is to fear God, the second message is to give God glory and the third message identifies the hour of judgment. Before we get directly into the second chapter of Daniel, a little review is required. The second angel’s message primarily identifies the fall of Babylon.

Боби якуми Дониёл паёми фариштаи якумро ифода мекунад, ва боби дуюм паёми фариштаи дуюмро ифода мекунад. Дар рамзшиносии нубувватӣ, паёми аввал ин аст, ки аз Худо битарсед, паёми дуюм ин аст, ки Худоро ҷалол диҳед, ва паёми сеюм соати довариро муайян месозад. Пеш аз он ки бевосита ба боби дуюми Дониёл ворид шавем, андаке бознигарӣ лозим аст. Паёми фариштаи дуюм пеш аз ҳама суқути Бобилро муайян мекунад.

> And there followed another angel, saying, Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication. Revelation 14:8.

> Ва фариштаи дигаре аз ақиби ӯ омад ва гуфт: «Бобил, он шаҳри бузург, суқут кард, суқут кард, зеро ки ӯ ҳамаи халқҳоро аз майи ғазаби зинои худ нӯшонид». Ваҳй 14:8.

The second angel defines the fall of Babylon as the fact that she made “all nations drink of the wine of the wrath of her fornication.” Her fall is in response to her committing fornication with all nations. The fornication is brought about through her false doctrines, which are represented as “wine.” The Catholic church is made up of many false teachings, but the false doctrine that is directly associated with her fall, is the false doctrine that produces her “wrath”. That doctrine is the combination of church and state, with the church in control of the relationship. The Catholic church’s wrath, is her persecution of those she identifies as heretics. Her wrath is accomplished by her fornication with the kings of the earth. Without her connection with, and control over, the kings of the earth, she would not have the ability to persecute those she defines as heretics. Her second fall, is therefore marking the point in the future when she can once again exercise her wrath as she did in the past, that is brought about by her fornication with the kings of the earth. The kings of the earth enter into the unlawful relationship by drinking her lies. The fall of Babylon is announced for the final time in Revelation chapter eighteen.

Фариштаи дуюм суқути Бобилро чунин муайян мекунад, ки вай «ҳамаи халқҳоро аз шароби ғазаби зинои худ нӯшонид». Суқути вай посухест ба он ки вай бо ҳамаи халқҳо зино кардааст. Ин зино тавассути таълимоти дурӯғини вай ба амал меояд, ки ҳамчун «шароб» тасвир шудааст. Калисои католикӣ аз бисёр таълимоти ботил иборат аст, аммо таълимоти дурӯғине, ки бевосита бо суқути вай вобаста аст, ҳамон таълимоти дурӯғинист, ки «ғазаби» вайро ба вуҷуд меоварад. Он таълимот омезиши калисо ва давлат аст, ба гунае ки калисо бар ин робита ҳукмронӣ мекунад. Ғазаби калисои католикӣ таъқиботи онҳост нисбат ба касоне ки вай онҳоро бидъатгузор мешуморад. Ғазаби вай тавассути зинои вай бо подшоҳони замин иҷро мешавад. Бе иртиботи вай бо подшоҳони замин ва бидуни назорати вай бар онҳо, вай қудрати таъқиб кардани касонеро, ки онҳоро бидъатгузор муайян мекунад, намедошт. Пас, суқути дуюми вай он нуқтаро дар оянда нишон медиҳад, ки вай метавонад бори дигар ғазаби худро, чунон ки дар гузашта мекард, ба амал оварад, ва ин ба воситаи зинои вай бо подшоҳони замин ба вуҷуд меояд. Подшоҳони замин бо нӯшидани дурӯғҳои вай ба ин муносибати ғайришаръӣ дохил мешаванд. Суқути Бобил бори охир дар Ваҳй, боби ҳаждаҳум, эълон карда мешавад.

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. Revelation 18:1–6.

> Ва баъд аз ин чизҳо фариштаи дигареро дидам, ки аз осмон нозил мешуд ва қудрати азиме дошт; ва замин аз ҷалоли ӯ мунаввар гардид. Ва ӯ бо овози пурзӯр бо қувват нидо карда, гуфт: «Бобили бузург суқут кард, суқут кард, ва маскани девҳо ва паноҳгоҳи ҳар рӯҳи палид ва қафаси ҳар мурғи нопок ва нафратовар гардид. Зеро ҳамаи халқҳо аз шароби ғазаби зинои вай нӯшидаанд, ва подшоҳони замин бо вай зино кардаанд, ва тоҷирони замин аз фаровонии нозу неъмати вай сарватманд шудаанд». Ва овози дигареро аз осмон шунидам, ки мегуфт: «Аз вай берун оед, эй қавми Ман, то ки дар гуноҳҳои вай шарик нашавед ва ба балоҳои вай гирифтор нагардед. Зеро гуноҳҳои вай то ба осмон расидаанд, ва Худо шароратҳои вайро ба ёд овардааст. Ба вай ҳамон тавр подош диҳед, чунон ки вай ба шумо подош додааст; ва мувофиқи аъмолаш барояш дучандон дучандон диҳед; дар ҳамон ҷом, ки вай пур кардааст, барояш дучандон пур кунед». Ваҳй 18:1–6.

The probationary cup of the Catholic church ended in 1798, but she is to repeat the persecution she accomplished in the Dark Ages, during the soon-coming Sunday law crisis.

Пиёлаи озмоишии калисои католикӣ дар соли 1798 ба поён расид, аммо вай дар буҳрони наздикшавандаи қонуни якшанбе боз таъқиботеро, ки дар асрҳои торик анҷом дода буд, такрор хоҳад кард.

> Notwithstanding I have a few things against thee, because thou sufferest that woman Jezebel, which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols. And I gave her space to repent of her fornication; and she repented not. Behold, I will cast her into a bed, and them that commit adultery with her into great tribulation, except they repent of their deeds. Revelation 2:20–22.

> Лекин Манинг сенга қарши бир неча нарсам бор: сен ўзини пайғамбар аёл деб атаган ўша Изабел аёлга йўл қўйяпсан; у қулларимга таълим бериб, уларни зинога ва бутларга қурбон қилинган нарсаларни ейишга йўлдан оздирмоқда. Мен унга ўз зиносидан тавба қилиши учун вақт бердим, аммо у тавба қилмади. Мана, Мен уни тўшакка ташлайман, у билан зино қилувчиларни ҳам, агар қилмишларидан тавба қилмасалар, қаттиқ мусибатга соламан. Ваҳий 2:20–22.

She was given twelve hundred and sixty years to repent and she refused. The three and a half years of drought that led to Mount Carmel, was given to Jezebel to repent, but she also refused. At the soon-coming Sunday law in the United States, the first of the kings of the earth that commit fornication with her in the last days is the United States, the earth beast of Revelation thirteen. It then has filled the cup of its probationary time.

Ба ӯ як ҳазору дусаду шаст сол дода шуд, то тавба кунад, аммо ӯ рад намуд. Сеюним соли хушксолӣ, ки ба Кӯҳи Кармил оварда расонд, ба Изабал дода шуда буд, то тавба кунад, вале ӯ низ рад намуд. Дар қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда дар Иёлоти Муттаҳида, нахустини подшоҳони замин, ки дар айёми охир бо ӯ зино мекунанд, Иёлоти Муттаҳида аст, яъне ҳайвони заминии Ваҳй боби сездаҳ. Пас он ҷоми замони имтиҳонии худро пур кардааст.

> “The greatest and most favored nation upon the earth is the United States. A gracious Providence has shielded this country, and poured upon her the choicest of Heaven’s blessings. Here the persecuted and oppressed have found refuge. Here the Christian faith in its purity has been taught. This people have been the recipients of great light and unrivaled mercies. But these gifts have been repaid by ingratitude and forgetfulness of God. The Infinite One keeps a reckoning with the nations, and their guilt is proportioned to the light rejected. A fearful record now stands in the register of Heaven against our land; but the crime which shall fill up the measure of her iniquity is that of making void the law of God.

> «Бузургтарин ва аз ҳама бештар мунаввару неъматёфтаи миллат бар рӯйи замин Иёлоти Муттаҳида мебошад. Инояти меҳрубони Илоҳӣ ин кишварро паноҳ додааст ва беҳтарин баракатҳои Осмонро бар он рехтааст. Дар ин ҷо таъқибшудагон ва мазлумон паноҳ ёфтаанд. Дар ин ҷо имони масеҳӣ дар покии худ таълим дода шудааст. Ин халқ қабулкунандагони нури азим ва марҳаматҳои бемисл будаанд. Аммо ин атоҳо бо носипосӣ ва фаромӯш кардани Худо посух дода шудаанд. Он Беинтиҳо бо миллатҳо ҳисобу китоб дорад, ва гуноҳи онҳо мутаносиб ба нуре аст, ки рад кардаанд. Акнун дар дафтари Осмон бар зидди кишвари мо сабти даҳшатноке истодааст; аммо ҷинояте, ки паймонаи шарорати онро пур хоҳад кард, ин аст, ки шариати Худоро ботил месозад.

> “Between the laws of men and the precepts of Jehovah will come the last great conflict of the controversy between truth and error. Upon this battle we are now entering,—a battle not between rival churches contending for the supremacy, but between the religion of the Bible and the religion of fable and tradition. The agencies which will unite against truth and righteousness in this contest are now actively at work.” Spirit of Prophecy, volume 4, 398.

> «Дар миёни қонунҳои одамон ва амрҳои Яҳува охирин низои бузурги муборизаи байни ҳақиқат ва ботил фаро хоҳад расид. Ба ин ҷанг мо ҳоло ворид шуда истодаем, — ҷанге на миёни калисоҳои рақибе, ки барои бартарӣ талош мекунанд, балки миёни дини Китоби Муқаддас ва дини афсона ва анъана. Қувваҳое, ки дар ин мубориза бар зидди ҳақиқат ва росткорӣ муттаҳид хоҳанд шуд, ҳоло фаъолона дар амаланд». Рӯҳи нубувват, ҷилди 4, 398.

At the Sunday law, the mark of the beast is enforced, thus “making void the law of God.” Before the Sunday law, the image of the beast is formed within the United States. The Sunday law arrives at a point in time, but the formation of the image of the beast is a period of time. That period of time is the prophetic period represented by Daniel’s lifespan as represented by the seventy years of captivity in Daniel chapter one. Those seventy years began with Jehoiakim, symbolizing when the first message was empowered on September 11, 2001, and ended with the making void the law of God, as represented by the “decree” of Cyrus.

Дар қонуни якшанбе нишони ҳайвон ҷорӣ карда мешавад ва ба ин васила «шариати Худо ботил гардонида мешавад». Пеш аз қонуни якшанбе, сурати ҳайвон дар дохили Иёлоти Муттаҳида ташаккул меёбад. Қонуни якшанбе дар як лаҳзаи муайяни замон фаро мерасад, аммо ташаккули сурати ҳайвон як давраи замон аст. Он давраи замон ҳамон давраи нубувватист, ки бо умри Дониёл ифода ёфтааст, чунон ки дар боби якуми китоби Дониёл бо ҳафтод соли асорат нишон дода шудааст. Он ҳафтод сол бо Еҳӯёқим оғоз ёфт, ки рамзи он аст, ки паёми аввал 11 сентябри соли 2001 қувватманд гардонида шуд, ва бо ботил гардонидани шариати Худо ба анҷом расид, чунон ки бо «фармон»-и Куруш ифода шудааст.

The history of Daniel’s prophetic life of seventy years is symbolic of several lines of prophecy. It represents the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. It represents a three-step testing process that is illustrated in the three angels of Revelation fourteen, and represents the structure of the Hebrew word “truth.” It represents the purification of the sons of Levi that is accomplished by the messenger of the covenant. It is represented by Christ twice cleansing the temple. It is represented by the progressive apostasy within Jerusalem in Ezekiel chapters eight and nine. It also represents the history where the image of the beast is formed in the United States.

Таърихи ҳаёти набавии ҳафтодсолаи Дониёл рамзии чандин хатҳои нубувват аст. Он замони мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазорро ифода мекунад. Он раванди озмоиши сесадамиро ифода мекунад, ки дар се фариштаи Ваҳй боби чордаҳум ба тасвир омадааст, ва сохтори калимаи ибронии «ҳақиқат»-ро ифода менамояд. Он поксозии писарони Ловиро ифода мекунад, ки ба воситаи фариштаи аҳд анҷом дода мешавад. Он бо он ифода меёбад, ки Масеҳ ду бор маъбадро пок кард. Он бо муртадшавии тадриҷӣ дар дохили Ерусалим дар бобҳои ҳаштум ва нӯҳуми Ҳизқиёл ифода мегардад. Он ҳамчунин таърихеро ифода мекунад, ки дар он сурати ҳайвон дар Иёлоти Муттаҳида ташаккул меёбад.

The image of the beast is also represented by the fornication of Jezebel with Ahab, the fornication of Herod with Herodias, the golden calf of Aaron’s rebellion, the two counterfeit worship temples of Jeroboam located in Bethel and Dan, the prophets of Baal and the prophets of Ashtaroth in the story of Mount Carmel. The only definition of the image of the beast in the writings of Ellen White is the combination of church and state, with the church in control of the relationship. That issue of a church ruling over the state is the essence of what the sacred document, which is the Constitution of the United States, was designed to guard against. When the principle of the separation of church and state is discarded by the earth beast at the soon-coming Sunday law, the completed union of church and state in the United States will be accomplished.

Тасвири ҳайвон ҳамчунин бо зинои Изобал бо Аҳъоб, зинои Ҳиродус бо Ҳиродия, гӯсолаи тиллоии исёни Ҳорун, ду маъбади сохтаи тақаллубии ибодати Ёробъом, ки дар Байт-Ил ва Дон ҷой доштанд, ва анбиёи Баал ва анбиёи Ашторот дар қиссаи кӯҳи Кармил ифода мешавад. Ягона таърифи тасвири ҳайвон дар навиштаҳои Эллен Уайт иттиҳоди калисо ва давлат аст, бо он ки калисо бар ин муносибат ҳукмронӣ мекунад. Ҳамин масъалаи ҳукмрон шудани калисо бар давлат моҳияти он чизест, ки санади муқаддас, яъне Конститутсияи Иёлоти Муттаҳидаи Амрико, барои пешгирӣ аз он тарҳрезӣ гардида буд. Ҳангоме ки асли ҷудоии калисо ва давлат аз ҷониби ҳайвони заминӣ дар қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда канор гузошта мешавад, иттиҳоди комили калисо ва давлат дар Иёлоти Муттаҳидаи Амрико ба анҷом хоҳад расид.

From September 11, 2001 until the Sunday law in the United States there is a visual test, which is based upon students of prophecy recognizing the formation of the image of the beast. We are now at the very end of that process. In the process of forming the image of the beast there are several movements that contribute to the full development at the Sunday law, where the mark of the beast is enforced. There are political movements, religious movements, social movements and financial movements. Notice the events that are referenced in connection with the formation of the image of the beast in the following passage.

Аз 11 сентябри соли 2001 то қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида озмоиши аёнӣ вуҷуд дорад, ки бар он асос ёфтааст, ки донишҷӯёни нубувват ташаккули сурати ҳайвонро шиносанд. Мо ҳоло дар поёни бисёр наздики он раванд қарор дорем. Дар раванди ташаккули сурати ҳайвон чандин ҳаракатҳо ҳастанд, ки ба инкишофи комил дар қонуни якшанбе, ки дар он нишони ҳайвон маҷбуран ҷорӣ мегардад, мусоидат мекунанд. Ҳаракатҳои сиёсӣ, ҳаракатҳои динӣ, ҳаракатҳои иҷтимоӣ ва ҳаракатҳои молиявӣ вуҷуд доранд. Ба воқеаҳое таваҷҷуҳ кунед, ки дар порчаи зерин дар иртибот бо ташаккули сурати ҳайвон ба онҳо ишора шудааст.

> “Already preparations are advancing, and movements are in progress, which will result in making an image to the beast. Events will be brought about in the earth’s history that will fulfill the predictions of prophecy for these last days” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 976.

> «Аллакай омодагиҳо пеш мераванд ва ҳаракатҳое идома доранд, ки дар натиҷаи онҳо сурати ҳайвон сохта хоҳад шуд. Дар таърихи замин воқеаҳое ба амал оварда хоҳанд шуд, ки пешгӯиҳои нубувватро барои ин рӯзҳои охир ба иҷро хоҳанд расонд» The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 976.

The formation of the image of the beast involves an advancing preparation that includes “events” and “movements,” both in the plural. The history represented by Daniel’s seventy years of captivity began with Jehoiakim, and ended with the decree of Cyrus. Jesus illustrates the end of a thing with the beginning of a thing, and there is a “decree” that represents the beginning of the period that Daniel’s seventy prophetic years typifies. That “decree” was the USA Patriot Act, which was publicly premised upon the attack of Islam of the third woe. But unlike the dictatorial executive orders of Abraham Lincoln in the Civil War, or Franklin Roosevelt in World War Two, the Patriot Act is still in force, and will most likely be reinforced and strengthened as hostilities with global Islam increase. The executive orders of both the Civil and Second World War ended with the end of hostilities, but there will be no end of hostilities with global Islam, but rather, escalating terror attacks around the world.

Ташаккули сурати ҳайвон омодагии рӯ ба пешеро дар бар мегирад, ки «рӯйдодҳо» ва «ҳаракатҳо»-ро низ фаро мегирад, ҳар ду ба шакли ҷамъ. Таърихе, ки бо ҳафтод соли асирии Дониёл намояндагӣ шудааст, бо Еҳӯёқим оғоз ёфта, бо фармони Куруш ба анҷом расид. Исо анҷоми чизеро ба воситаи оғози чизе мисол меоварад, ва «фармоне» вуҷуд дорад, ки оғози он давраеро намояндагӣ мекунад, ки ҳафтод соли нубувватии Дониёл намунаи он аст. Он «фармон» Қонуни USA Patriot буд, ки ошкоро бар ҳамлаи Ислом, яъне войи сеюм, бино ёфта буд. Аммо бар хилофи фармонҳои иҷроияи диктаторонаи Иброҳим Линколн дар Ҷанги шаҳрвандӣ, ё Франклин Рузвелт дар Ҷанги дуюми ҷаҳон, Қонуни Patriot то ҳол дар қувва аст ва ба эҳтимоли зиёд, ҳар қадар ки душманиҳо бо Исломи ҷаҳонӣ афзоиш ёбанд, он тақвият ва мустаҳкамтар хоҳад шуд. Фармонҳои иҷроия дар ҳам Ҷанги шаҳрвандӣ ва ҳам Ҷанги дуюми ҷаҳон бо анҷоми душманиҳо поён ёфтанд, вале душманиҳо бо Исломи ҷаҳонӣ поёне нахоҳанд дошт, балки ҳамлаҳои террористии рӯ ба афзоиш дар саросари ҷаҳон бештар хоҳанд шуд.

There are two primary legal philosophies within Western culture. English Law and Roman Law. The premise of English Law is that a person is innocent until proven guilty, and the premise of Roman Law is that a person is guilty until proven innocent. The USA Patriot Act is a classic example of Roman Law, and stands in direct opposition to English Law. This is one of those “events” that would be brought about in the formation of the image of the beast. If the United States is going to become the image of Catholicism, Catholic religious and political philosophy would need to be established in the United States in advance of the enforcement of the mark of the beast.

Дар фарҳанги Ғарб ду фалсафаи асосии ҳуқуқӣ вуҷуд дорад: ҳуқуқи англисӣ ва ҳуқуқи румӣ. Мабнои ҳуқуқи англисӣ он аст, ки шахс то замоне ки гуноҳкораш исбот нагардад, бегуноҳ шумурда мешавад; ва мабнои ҳуқуқи румӣ он аст, ки шахс то замоне ки бегуноҳиаш исбот нагардад, гуноҳкор шумурда мешавад. Қонуни USA Patriot Act намунаи классикии ҳуқуқи румӣ мебошад ва бевосита ба муқобили ҳуқуқи англисӣ меистад. Ин яке аз ҳамон «рӯйдодҳо»-ест, ки дар раванди ташаккули сурати ваҳшӣ ба вуқӯъ оварда мешуд. Агар Иёлоти Муттаҳида бихоҳад ба сурати католикият табдил ёбад, пас фалсафаи мазҳабӣ ва сиёсии католикӣ мебоист дар Иёлоти Муттаҳида пеш аз татбиқи нишони ваҳшӣ барқарор карда мешуд.

> “This subject is urging itself upon my mind. Consider it; for it is a matter of vast importance. With which of these two classes shall we identify our interest? We are now making our choice, and we shall soon discern between him that serveth God and him that serveth him not. Read the fourth chapter of Malachi, and think about it seriously. The day of God is right upon us. The world has converted the church. Both are in harmony, and are acting upon a short-sighted policy. Protestants will work upon the rulers of the land to make laws to restore the lost ascendency of the man of sin, who sits in the temple of God, showing himself that he is God. The Roman Catholic principles will be taken under the care and protection of the State. This national apostasy will speedily be followed by national ruin. The protest of Bible truth will be no longer tolerated by those who have made not the law of God their rule of life. Then will the voice be heard from the graves of martyrs, represented by the souls which John saw slain for the word of God and the testimony of Jesus Christ which they held; then the prayer will ascend from every true child of God, ‘It is time, Lord, for thee to work: for they have made void thy law.’” General Conference Daily Bulletin, January 1, 1900.

> «Ин мавзӯъ бар зеҳни ман сахт фишор меорад. Онро ба назар гиред; зеро ин масъалае бисёр бузург ва дорои аҳамияти фарох аст. Бо кадоме аз ин ду табақа манфиати худро ҳамсон хоҳем сохт? Мо ҳоло интихоби худро месозем, ва ба зудӣ фарқро миёни он ки Худоро хизмат мекунад ва он ки Ӯро хизмат намекунад, хоҳем дид. Боби чоруми Малокиро бихонед ва дар бораи он ҷиддан андеша кунед. Рӯзи Худо рост бар сари мост. Дунё калисоро ба худ мутобиқ кардааст. Ҳар ду дар ҳамоҳангӣ мебошанд ва бар пояи сиёсате кӯтоҳандешона амал мекунанд. Протестантҳо бар ҳокимони мамлакат таъсир хоҳанд расонд, то қонунҳое қабул карда шаванд, ки бартарии аздастрафтаи марди гуноҳро барқарор созанд, он касе ки дар маъбади Худо менишинад ва худро нишон медиҳад, ки ӯ Худост. Усулҳои Рими католикӣ зери ғамхорӣ ва ҳимояти давлат гирифта хоҳанд шуд. Ин осиёни миллӣ ба зудӣ бо ҳалокати миллӣ пайравӣ хоҳад шуд. Эътирози ҳақиқати Китоби Муқаддас дигар аз ҷониби онҳое, ки қонуни Худоро қоидаи зиндагии худ накардаанд, таҳаммул карда нахоҳад шуд. Он гоҳ садое аз қабрҳои шаҳидон шунида хоҳад шуд, ки бо ҷонҳое намояндагӣ шудаанд, ки Юҳанно онҳоро барои каломи Худо ва шаҳодати Исои Масеҳ, ки ба он пойбанд буданд, кушташуда дид; он гоҳ аз ҳар фарзанди ҳақиқии Худо ин дуо боло хоҳад рафт: “Вақти он аст, эй Худованд, ки амал кунӣ: зеро онҳо қонуни Туро ботил гардонидаанд.” General Conference Daily Bulletin, January 1, 1900.»

The previous passage marks the time when “Roman Catholic principles will be taken under the care and protection of the State,” as occurring at the Sunday law. The Sunday law is the end of the symbolic period that began on September 11, 2001. The Patriot Act at the beginning, typifies the Sunday law at the end. Two of the events that are brought about in order to form the image of the beast was the arrival of the third Woe, and the subsequent Patriot Act.

Порчаи қаблӣ замонеро муайян мекунад, ки дар он «усулҳои католикии румӣ таҳти ғамхорӣ ва ҳимояи давлат гирифта хоҳанд шуд», ва ин ҳангоми қонуни якшанбе ба вуқӯъ меояд. Қонуни якшанбе анҷоми давраи рамзист, ки аз 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт. Санади «Патриот» дар оғоз, қонуни якшанберо дар анҷом пешнамоӣ мекунад. Ду ҳодисае, ки барои ташаккул додани ҳайкали ваҳшӣ ба амал оварда шуданд, омадани Войи сеюм ва баъдан Санади «Патриот» буданд.

The formation of the image of the beast is the test where our eternal destiny will be decided, and it comes in advance of the Sunday law. At the Sunday law our probation as Seventh-day Adventists closes, and it is there that the visible seal is impressed and the ensign uplifted. The formation of the image of the beast occurs before the Sunday law, before the visible sealing, and before the close of probation.

Ташаккули сурати ҳайвон он озмоишест, ки дар он сарнавишти абадии мо ҳал хоҳад шуд, ва он пеш аз қонуни якшанбе фаро мерасад. Дар вақти қонуни якшанбе муҳлати имтиҳони мо ҳамчун Адвентистони рӯзи ҳафтум ба поён мерасад, ва маҳз дар ҳамон ҷо мӯҳри намоён зада мешавад ва парчам барафрохта мегардад. Ташаккули сурати ҳайвон пеш аз қонуни якшанбе, пеш аз мӯҳргузории намоён, ва пеш аз поёни муҳлати имтиҳон воқеъ мегардад.

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. Your position is such a jumble of inconsistencies that but few will be deceived.

> «Худованд ба ман равшан нишон додааст, ки сурати ҳайвон пеш аз баста шудани давраи имтиёз ташаккул хоҳад ёфт; зеро он озмоиши бузург барои халқи Худо хоҳад буд, ки ба воситаи он сарнавишти абадии онҳо ҳал хоҳад шуд. Мавқеи шумо чунон омехтаи бетартиби носозгориҳост, ки танҳо андаке фирефта хоҳанд шуд. »

> “In Revelation 13 this subject is plainly presented; [Revelation 13:11–17, quoted].

> «Дар Ваҳйи 13 ин мавзӯъ ба таври рӯшан баён шудааст; [Ваҳйи 13:11–17, иқтибос оварда шудааст].»

> “This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast” Manuscript Releases, volume 15, 15.

> «Ин озмоишест, ки халқи Худо бояд пеш аз мӯҳр шуданашон дошта бошанд. Ҳамаи онҳое ки содиқии худро ба Худо бо риоя кардани шариати Ӯ исбот карданд ва аз пазируфтани шанбеи қалбакӣ сарпечӣ намуданд, зери парчами Худованд Худо, Яҳува, қарор хоҳанд гирифт ва мӯҳри Худои зиндаро хоҳанд гирифт. Онҳое ки ҳақиқати асли осмонӣ доштаро тарк мекунанд ва шанбеи якшанберо мепазиранд, нишони ҳайвонро хоҳанд гирифт» Manuscript Releases, volume 15, 15.

The period of time for the formation of the image of the beast was represented by Daniel’s seventy years of captivity. Daniel first passed the test of fearing God, by choosing to eat only God’s food. Daniel’s first test was a dietary test. Daniel’s second test was a visual test that occurred at the end of a testing period of ten days of eating God’s diet, as opposed to eating the diet of Babylon. The success of that diet was manifested in Daniel’s physical appearance. The second test is a visual test. The first test is a dietary test. Daniel manifested his faith, and passed the first test, but in the second test, Daniel could not see in advance if he was going to appear “fatter and fairer” than those who ate Babylon’s diet. There are always people who look tremendous, but eat garbage, and there are conscientious health reformers that look like walking death.

Муддате, ки барои ташаккули сурати ҳайвон муқаррар шуда буд, бо ҳафтод соли асирии Дониёл муаррифӣ гардида буд. Дониёл нахуст аз имтиҳони тарсидан аз Худо гузашт, зеро интихоб кард, ки танҳо аз хӯроки Худо бихӯрад. Аввалин имтиҳони Дониёл имтиҳони парҳезӣ буд. Имтиҳони дуюми Дониёл имтиҳони босирагӣ буд, ки дар поёни як давраи озмоишии даҳрӯзаи хӯрдани ғизои Худо, бар хилофи хӯрдани ғизои Бобил, рух дод. Муваффақияти он парҳез дар намуди ҷисмонии Дониёл зоҳир гардид. Имтиҳони дуюм имтиҳони босирагӣ аст. Имтиҳони аввал имтиҳони парҳезӣ аст. Дониёл имони худро зоҳир намуд ва аз имтиҳони аввал гузашт, аммо дар имтиҳони дуюм Дониёл пешакӣ дида наметавонист, ки оё ӯ аз онҳое, ки аз ғизои Бобил мехӯрданд, «фарбеҳтар ва зеботар» ба назар хоҳад расид ё не. Ҳамеша одамоне ҳастанд, ки бисёр хуб менамоянд, аммо ахлот мехӯранд, ва ислоҳгарони виҷдондори соҳаи тандурустӣ ҳастанд, ки мисли марги роҳрав менамоянд.

The exercise of Daniel’s self-discipline and faith in the first test is what carried him through the second test, though the outcome of the second testing period was clouded in “darkness”. The Millerites who ate the little book on August 11, 1840, thereafter glorified God in the proclamation of the Midnight Cry message as the message swept over the land as a tidal wave. The second test is a visual test, which is preceded by a literal and spiritual dietary test and then followed by a prophetic litmus test. The second test requires a visual demonstration of the faith that was professed in the first test.

Машқи худинтизомӣ ва имони Дониёл дар озмоиши аввал чизе буд, ки ӯро аз озмоиши дуюм гузаронд, гарчанде ки натиҷаи давраи дуюми озмоиш бо «торикӣ» пӯшида шуда буд. Миллериён, ки 11 августи соли 1840 китоби кучакро хӯрданд, пас аз он Худоро дар эълони паёми Фиғони Нимашаб ҷалол доданд, ҳангоме ки он паём чун мавҷи азими баҳр бар саросари кишвар паҳн мегашт. Озмоиши дуюм озмоиши бинишист, ки пеш аз он озмоиши парҳезии ҳақиқӣ ва рӯҳонӣ меояд ва сипас аз пайи он озмоиши санҷиши набавӣ меравад. Озмоиши дуюм намоиши дидории он имонро талаб мекунад, ки дар озмоиши аввал эътироф шуда буд.

> Now faith is the substance of things hoped for, the evidence of things not seen. For by it the elders obtained a good report. Hebrews 11:1, 2.

> Акнун имон асоси чизҳоест, ки ба онҳо умед дорем, ва бурҳони чизҳоест, ки дида намешаванд. Зеро ба воситаи он пирон шаҳодати нек ёфтанд. Ибриён 11:1, 2.

Daniel chapter two is a visual test, that is only successfully accomplished if the diet that was selected in the first test is actively applied to the testing process.

Боби дуюми Дониёл як имтиҳони назарист, ки танҳо дар сурате бомуваффақият анҷом меёбад, агар парҳезе, ки дар имтиҳони аввал интихоб шуда буд, ба раванди имтиҳон фаъолона татбиқ гардад.

> For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:3, 4.

> Зеро руъё барои вақти муайяншуда ҳанӯз аст; аммо дар анҷом он сухан хоҳад гуфт ва дурӯғ нахоҳад гуфт: агарчи таъхир намояд, онро мунтазир бош; зеро он ҳатман хоҳад омад, таъхир нахоҳад кард. Инак, ҷони касе ки мағрур шудааст, дар ӯ рост нест; аммо одил бо имони худ зиндагӣ хоҳад кард. Ҳабаққуқ 2:3, 4.

The outcome of the second test is left in darkness in order to demonstrate if the professed faith of the first test was a genuine faith.

Натиҷаи озмоиши дуюм дар торикӣ гузошта мешавад, то маълум гардад, ки оё имони эътирофшудаи озмоиши аввал имони ҳақиқӣ буд ё не.

> “The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages. It was not best for the people to know these things, for their faith must necessarily be tested. In the order of God most wonderful and advanced truths would be proclaimed. The first and second angels’ messages were to be proclaimed, but no further light was to be revealed before these messages had done their specific work.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> «Нуре махсусе, ки ба Юҳанно дода шуд ва дар ҳафт раъд ифода ёфт, тасвири рӯйдодҳое буд, ки таҳти паёмҳои фариштаи якум ва дуюм ба вуқӯъ мепайвастанд. Барои мардум беҳтар набуд, ки ин чизҳоро донанд, зеро имони онҳо ҳатман бояд озмуда мешуд. Дар тартиби Худо ҳақиқатҳои бас аҷоиб ва пешрафта бояд эълон мегардиданд. Паёмҳои фариштаи якум ва дуюм бояд эълон карда мешуданд, аммо пеш аз он ки ин паёмҳо кори махсуси худро анҷом диҳанд, ҳеҷ нури иловагӣ набояд ошкор мегашт». The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

It is divinely fitting that Daniel chapter two, is based upon an image, for it represents the test of the image of the beast. Those students of prophecy that recognized September 11, 2001 as a fulfillment of prophecy, symbolically ate the hidden book. They were then led back to the old paths of Adventism as they appear on the pioneer 1843 and 1850 Charts. The old paths identified the movement of the first angel, which they then were led to understand represented the movement of the third angel. All the precious revelations that they were led to understand came about by the understanding of the prophetic methodology that they received. That methodology was typified by the methodology of William Miller, that was confirmed when the first message of his history was empowered on August 11, 1840.

Мувофиқи ҳикмати илоҳӣ аст, ки боби дуюми Дониёл бар тасвире асос ёфтааст, зеро он озмоиши тасвири ҳайвонро намояндагӣ мекунад. Он донишҷӯёни нубувват, ки 11 сентябри соли 2001-ро ҳамчун иҷрои нубувват шинохтанд, ба таври рамзӣ китоби ниҳонро хӯрданд. Сипас онҳо боз ба суйи роҳҳои қадимаи адвентизм роҳнамоӣ шуданд, чунон ки онҳо дар ҷадвалҳои пешоҳангони солҳои 1843 ва 1850 падидор мешаванд. Роҳҳои қадима ҳаракати фариштаи аввалро муайян карданд, ки баъдан онҳо ба дарки он роҳнамоӣ шуданд, ки он намояндаи ҳаракати фариштаи сеюм будааст. Ҳамаи ваҳйҳои гаронбаҳое, ки онҳоро ба фаҳмидашон роҳнамоӣ карданд, дар натиҷаи дарки усули нубуввате ба вуҷуд омаданд, ки ба онҳо дода шуда буд. Он усул ба воситаи усули Уилям Миллер намунавор нишон дода шуда буд, ки он ҳангоме тасдиқ гардид, ки паёми аввали таърихи ӯ 11 августи соли 1840 бо қудрат тақвият ёфт.

> “In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown . . . on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’

> «Дар соли 1840 боз як иҷрои назарраси пешгӯӣ таваҷҷуҳи васеъро барангехт. Ду сол пеш аз ин, Ҷозая Лич, яке аз воизони пешсафе, ки омадани дуюмро мавъиза мекард, тафсире бар Ваҳй 9 нашр намуд ва суқути Империяи Усмониро пешгӯӣ кард. Мувофиқи ҳисобҳои ӯ, ин қудрат мебоист... дар 11 августи соли 1840 сарнагун гардад, вақте ки метавон интизор буд, ки қудрати Усмонӣ дар Константинопол шикаста шавад. Ва ман бовар дорам, ки чунин хоҳад ёфт шуд».

> “At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

> «Дар ҳамон замони дақиқе ки муайян шуда буд, Туркия, ба воситаи сафирони худ, ҳимояи қудратҳои муттаҳидаи Аврупоро пазируфт ва ба ин васила худро зери назорати миллатҳои масеҳӣ қарор дод. Ин воқеа пешгӯиро айнан иҷро кард. Вақте ки ин маълум гардид, анбӯҳи зиёде ба дурустии усулҳои тафсири пешгӯёна, ки Миллер ва ҳамкоронаш қабул карда буданд, мӯътақид шуданд, ва ба ҳаракати омадани Масеҳ такони шигифтангезе дода шуд. Мардони донишманд ва соҳибмақом бо Миллер ҳамроҳ шуданд, ҳам дар мавъиза кардан ва ҳам дар нашр намудани ақидаҳои ӯ, ва аз соли 1840 то 1844 ин кор ба суръат густариш ёфт». The Great Controversy, 334, 335.

When men accepted September 11, 2001, as a fulfillment of prophecy, they were also “convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by” Future for America. The angel had descended with the hidden book and commanded those that would eat, to eat. The prophetic logic contained within the little book of the Millerite history, and the hidden book of our current history, is required to safely navigate the test of the formation of the image of the beast. But after eating, or assimilation of the prophetic methodology, the student must thereafter manifest a visual confirmation of what he had previously eaten. That act of faith must be manifested by a test which is navigated with an outcome that is “dark”.

Вақте ки одамон 11 сентябри соли 2001-ро ҳамчун иҷроиши нубувват пазируфтанд, онҳо ҳамчунин «ба дурустии усулҳои тафсири нубувватӣ, ки аз ҷониби» Future for America қабул шудаанд, бовар ҳосил карданд. Фаришта бо китоби пинҳон фуруд омада буд ва ба онҳое ки мехӯрданд, амр карда буд, ки бихӯранд. Мантиқи нубувватие, ки дар китоби хурди таърихи миллерӣ ва дар китоби пинҳони таърихи ҳозираи мо ҷой дорад, барои бо амният аз озмоиши ташаккули сурати ҳайвон гузаштан зарур аст. Аммо пас аз хӯрдан, ё азхудкунии методологияи нубувватӣ, шогирд бояд баъд аз он тасдиқи аёнии он чиро, ки пештар хӯрда буд, зоҳир намояд. Он амали имон бояд тавассути озмоише зоҳир гардад, ки аз он бо натиҷае, ки «торик» аст, гузар карда мешавад.

The prophetic rules of William Miller in the history of the first angel, combined with the prophetic keys that were established in the history of the third angel, allows students of prophecy to recognize that each of the three angels of Revelation fourteen brought with them a message in a little book that was to be eaten. The methodology they chose to eat allows those students to then see that when the angel of Revelation eighteen descended on September 11, 2001, he had a book that must be eaten in his hand, though it is not directly addressed in chapter eighteen.

Қоидаҳои нубувватии Уилям Миллер дар таърихи фариштаи аввал, дар якҷоягӣ бо калидҳои нубувватие, ки дар таърихи фариштаи сеюм барқарор карда шуданд, ба толибилмони нубувват имкон медиҳад, ки дарк намоянд, ки ҳар яке аз он се фариштаи Ваҳй боби чордаҳум бо худ паёмеро дар як китобчаи хурд меовард, ки бояд хӯрда мешуд. Усуле, ки онҳо барои хӯрдани он баргузиданд, ба он толибилмон баъдан имкон медиҳад бубинанд, ки вақте фариштаи Ваҳй боби ҳаждаҳум 11 сентябри соли 2001 нозил шуд, ӯ дар дасти худ китобе дошт, ки бояд хӯрда мешуд, гарчанде ки дар боби ҳаждаҳум ба таври мустақим зикр нагардидааст.

The angel had a hidden book in his hand. That prophetic logic is what Daniel represents when he chose to reject Babylonian food. That prophetic logic is what is necessary in order to see the formation of the image of the beast, for though we have been informed that there are “movements” and “events” that will be brought about in forming the image of the beast, we have also been informed that the movement for Sunday legislation is going on in “darkness.” We must have spiritual “night vision goggles” to be able to see their movements in the dark, for it is the formation of the image, but it is formed in “darkness”. It will only be recognized by the prophetic rules that the student of prophecy accepted when he recognized September 11, 2001, as a fulfillment of the arrival of the third Woe.

Фаришта дар дасти худ китобе пинҳон дошт. Ҳамин мантиқи нубувватист, ки Дониёл онро намояндагӣ мекунад, вақте ки ӯ интихоб намуд, то таоми Бобилро рад кунад. Ҳамин мантиқи нубувватист, ки барои дидани ташаккули сурати ҳайвон зарур аст, зеро ҳарчанд ба мо хабар дода шудааст, ки «ҳаракатҳо» ва «воқеаҳо»-е вуҷуд доранд, ки дар ба вуҷуд овардани сурати ҳайвон ба амал оварда хоҳанд шуд, ба мо ҳамчунин хабар дода шудааст, ки ҳаракат барои қонунгузории якшанбе дар «торикӣ» ҷараён дорад. Мо бояд «айнакҳои диди шабонаи» рӯҳонӣ дошта бошем, то тавонем ҳаракатҳои онҳоро дар торикӣ бубинем, зеро он ташаккули сурат аст, аммо он дар «торикӣ» ташаккул меёбад. Он танҳо ба воситаи қоидаҳои нубувватӣ шинохта хоҳад шуд, ки донишҷӯи нубувват ҳангоми шинохтани 11 сентябри соли 2001 ҳамчун иҷрои омадани Войи сеюм қабул карда буд.

> “God has revealed what is to take place in the last days, that His people may be prepared to stand against the tempest of opposition and wrath. Those who have been warned of the events before them are not to sit in calm expectation of the coming storm, comforting themselves that the Lord will shelter His faithful ones in the day of trouble. We are to be as men waiting for their Lord, not in idle expectancy, but in earnest work, with unwavering faith. It is no time now to allow our minds to be engrossed with things of minor importance. While men are sleeping, Satan is actively arranging matters so that the Lord’s people may not have mercy or justice. The Sunday movement is now making its way in darkness. The leaders are concealing the true issue, and many who unite in the movement do not themselves see whither the undercurrent is tending. Its professions are mild and apparently Christian, but when it shall speak it will reveal the spirit of the dragon. It is our duty to do all in our power to avert the threatened danger. We should endeavor to disarm prejudice by placing ourselves in a proper light before the people. We should bring before them the real question at issue, thus interposing the most effectual protest against measures to restrict liberty of conscience. We should search the Scriptures and be able to give the reason for our faith. Says the prophet: ‘The wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand.’” Testimonies, volume 5, 452.

> «Худо он чиро ки бояд дар рӯзҳои охир ба амал ояд, ошкор намудааст, то ки қавми Ӯ барои устувор истодан бар зидди тӯфони мухолифат ва ғазаб омода бошанд. Онҳое ки аз воқеаҳое, ки дар пеши рӯ доранд, огоҳ карда шудаанд, набояд бо интизори ором ба тӯфони оянда нишинанд ва худро бо он тасаллӣ диҳанд, ки Худованд дар рӯзи тангӣ содиқони Худро паноҳ хоҳад дод. Мо бояд мисли одамоне бошем, ки Парвардигори худро интизоранд, на дар чашмдошти бекорона, балки дар меҳнати ҷиддӣ, бо имони устувор. Ҳоло вақти он нест, ки бигузорем ақлҳои мо ба чизҳои камаҳамият банд шаванд. Дар ҳоле ки одамон дар хобанд, Шайтон фаъолона шароитро тавре муҳайё месозад, ки қавми Худованд на раҳм бинанду на адолат. Ҳаракати якшанбе ҳоло роҳи худро дар торикӣ мекушояд. Роҳбарон масъалаи ҳақиқиро пинҳон медоранд, ва бисёре аз онҳое ки ба ин ҳаракат мепайванданд, худ намебинанд, ки ин ҷараёни пинҳонӣ ба куҷо майл дорад. Даъвоҳои он мулоим ва зоҳиран масеҳӣ мебошанд, аммо вақте сухан гӯяд, рӯҳи аждаҳоро ошкор хоҳад кард. Вазифаи мост, ки ҳар он чиро ки дар қудрати мост, ба ҷо оварем, то хатари таҳдидшударо пешгирӣ намоем. Мо бояд кӯшиш кунем, ки бо худро дар назди мардум ба таври дуруст нишон додан таассубро безарар гардонем. Мо бояд масъалаи воқеии мавриди баҳсро пеши назари онҳо оварем ва ба ин васила муассиртарин эътирозро бар зидди тадбирҳое, ки озодии виҷдонро маҳдуд месозанд, ба миён гузорем. Мо бояд Навиштаҳоро тафтиш кунем ва тавонем сабаби имони худро баён намоем. Набӣ мегӯяд: “Бадкорон бадӣ хоҳанд кард; ва ҳеҷ яке аз бадкорон нахоҳад фаҳмид; аммо хирадмандон хоҳанд фаҳмид.” Шаҳодатҳо, ҷилди 5, 452.»

Daniel represents the “wise” who can see the movement for Sunday legislation, even though it is going on in “darkness.” He can do so, for he passed the dietary test, before the visual test. The visual test of the formation of the image of the beast takes place in “darkness.”

Дониёл намояндаи «хирадмандон» аст, ки метавонанд ҳаракатро барои қонунгузории рӯзи якшанбе бубинанд, ҳарчанд он дар «торикӣ» ҷараён дорад. Ӯ метавонад чунин кунад, зеро пеш аз озмоиши биноӣ, аз озмоиши парҳезӣ гузашта буд. Озмоиши биноии ташаккули сурати ҳайвон дар «торикӣ» ба амал меояд.

We will begin our consideration of Daniel chapter two as the second angel’s message in the next article.

Мо баррасии боби дуюми китоби Дониёлро ҳамчун паёми фариштаи дуюм дар мақолаи навбатӣ оғоз хоҳем кард.

> And I will bring the blind by a way that they knew not; I will lead them in paths that they have not known: I will make darkness light before them, and crooked things straight. These things will I do unto them, and not forsake them. Isaiah 42:16.

> Ва кӯронро ба роҳе, ки намедонистанд, хоҳам овард; онҳоро ба пайроҳаҳое, ки нашинохта буданд, роҳнамоӣ хоҳам кард; торикиро пеши рӯяшон ба нур ва каҷиро ба ростӣ табдил хоҳам дод. Ин корҳоро барои онҳо хоҳам кард ва онҳоро тарк нахоҳам намуд. Ишаъё 42:16.

Back to Articles