Article

# Лоудиқия — Рақами се

Қоидаҳо чист?

Author

Jeff Pippenger

Published

August 30, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

> «Мо бояд барои худ бидонем, ки масеҳият аз чӣ иборат аст, ҳақиқат чист, он имоне ки мо қабул кардаем кадом аст, ва қоидаҳои Китоби Муқаддас кадомҳоянд — қоидаҳое, ки аз олии мақом ба мо дода шудаанд». The 1888 Materials, 403.

Дар тӯли чанд сол Future for America муайян кардааст, ки ҳафт калисои Ваҳй на танҳо таърихи Исроили муосирро аз замони ҳаввориён то охири ҷаҳон намояндагӣ мекунанд, балки ин ҳафт калисо ҳамчунин Исроили қадимро аз замони Мусо то сангсор шудани Истефанус намояндагӣ мекунанд. Пешравони Адвентизм ин ҳақиқатро таълим надоданд, аммо онҳо усулҳоеро дарк мекарданд ва ба кор мебурданд, ки ин ҳақиқатро собит месозанд. Исо поёнро аз ибтидо муайян мекунад, ва Исроили қадим намояндаи Исроили муосир аст. Бинобар ин, ҳар ҳақиқате, ки бахше аз хусусиятҳои нубувватии Исроили муосир аст, дар Исроили қадим низ вуҷуд дошт.

Пеш аз таърихи миллеритӣ, назари анъанавии масеҳӣ дар бораи ҳафт калисо ин буд, ки онҳо калисоҳои воқеиро дар Осиёи Хурд дар замони Юҳанно намояндагӣ мекарданд. Назари анъанавӣ ҳамчунин чунин мефаҳмид, ки насиҳат ба ҳар як калисои алоҳида метавонад ҳамчунин ҳамчун насиҳати мушаххас ба калисоҳои гуногун дар тамоми таърихи масеҳият фаҳмида шавад, ва низ он ки ҳамин насиҳат ва огоҳиҳо барои масеҳиёни алоҳида низ мебошанд. Онҳо ҳамчунин мефаҳмиданд, ки ҳафт калисо ҳафт давраи таърихи калисоро аз замони шогирдон то охири ҷаҳон намояндагӣ мекунанд. Ин дидгоҳҳо пеш аз таърихи миллеритӣ вуҷуд доштанд. Ин чаҳор шинохти ҳафт калисо, ки назари анъанавии пеш аз Уилям Миллер мавҷудбударо ташкил медоданд ва то имрӯз ҳам ташкил медиҳанд, бар тафсири «таърихгароёна»-и Китоби Муқаддас асос ёфта буданд ва ҳастанд. Маҳз ҳамин усул буд, ки фариштагони Худо Уилям Миллерро ба пазируфтани он роҳнамоӣ карданд.

> «Ҳафт калисои Осиё таърихи Калисои Масеҳ аст дар ҳафт сурати он, бо ҳамаи печутобҳо ва гардишҳояш, бо тамоми шукуфоӣ ва мусибатҳояш, аз айёми ҳаввориён то ба охири ҷаҳон. Ҳафт мӯҳр таърихи амалҳо ва муомилоти қудратҳо ва подшоҳони замин нисбат ба калисо, ва ҳифзи Худо аз қавми Худ дар ҳамон айём аст. Ҳафт карнай таърихи ҳафт доварии вижа ва сангинест, ки бар замин, ё бар мамлакати Рум, фиристода шудаанд. Ва ҳафт коса ҳафт балои охиринанд, ки бар Руми папавӣ фиристода шудаанд. Бо инҳо воқеаҳои бисёри дигар низ омехтаанд, ки чун ҷӯйҳои фаръӣ дар онҳо бофта шудаанд ва рӯди бузурги нубувватро пур месозанд, то он ки ҳамааш моро ба уқёнуси абадият мерасонад.»

> «Ин, ба назари ман, нақшаи пешгӯии Юҳанно дар китоби Ваҳй аст. Ва ҳар касе ки мехоҳад ин китобро бифаҳмад, бояд дониши амиқ аз қисматҳои дигари каломи Худо дошта бошад. Суратҳо ва истиораҳое, ки дар ин пешгӯӣ ба кор рафтаанд, ҳамагӣ дар худи ҳамин китоб шарҳ дода нашудаанд, балки бояд дар дигар анбиё ёфта шаванд ва дар порчаҳои дигари Навиштаҳо тавзеҳ гарданд. Пас, равшан аст, ки Худо омӯзиши тамоми онро дар назар доштааст, то ҳатто барои ба даст овардани дониши равшан аз ҳар як қисмат.» William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.

Хоҳар Уайт бо назари «таърихгароёна»-е, ки Миллер онро қабул дошт, мувофиқат мекунад ва онро дастгирӣ менамояд, аммо вай ба китоби Ваҳй назаре амиқтар аз он чи Миллер дида буд, илова кард, зеро Миллер муқаддасгоҳро чунон ки дар ҳақиқат ҳаст, дарк накарда буд. Ӯ муқаддасгоҳро замин мефаҳмид. Хоҳар Уайт дарк намуд, ки вақте Исо пешгӯиҳои дар китоби Ваҳй тасвиршударо пешниҳод мекард, Масеҳ инро дар пайванди кори Худ ҳамчун Саркоҳини осмонӣ анҷом медод.

Вақте ки Юҳанно бармегардад ва Масеҳро мебинад, Ӯ дар миёни шамъдонҳо бо либосҳои коҳинона қадам мезанад, ва шамъдонҳо дар ҷои муқаддас ҷой гирифтаанд; бинобар ин, ин ба таърих баъд аз суъуди Ӯ, вале пеш аз он ки Ӯ дар соли 1844 ба Ҷои Аз Ҳама Муқаддас даромад, тааллуқ дорад. Миллер наметавонист аҳамияти ин воқеиятро дарк карда бошад. Ҳамчунин Тиндейл, Лютер ё Ҷон Уиклиф ва ё ҳеҷ яке аз ислоҳгарони нахустин низ онро дарк карда наметавонистанд. Ҳақиқат тадриҷан ошкор мегардад, торафт бештар ва бештар медурахшад то ба рӯзи комил.

> «Принсипи бузурге, ки Робинсон ва Роҷер Вилямс онро бо чунин наҷобат ҳимоят мекарданд, яъне он ки ҳақиқат тадриҷан ошкор мешавад ва масеҳиён бояд ҳамеша омода бошанд, ки ҳар нуре, ки аз Каломи муқаддаси Худо медурахшад, бипазиранд, аз назари ворисони онҳо дур монд. Калисоҳои протестантии Амрико,—ва ҳамчунин калисоҳои Аврупо,—ки дар дарёфти баракатҳои Ислоҳот чунин бисёр имтиёз ёфта буданд, натавонистанд дар роҳи ислоҳот пеш раванд. Ҳарчанд гоҳ-гоҳе чанд марди содиқ бармехостанд, то ҳақиқати навро эълон кунанд ва иштибоҳи деринро фош созанд, аксарият, монанди яҳудиён дар айёми Масеҳ ё папистҳо дар замони Лютер, қонеъ буданд, ки чунон имон оваранд, ки падаронашон имон оварда буданд, ва чунон зиндагӣ кунанд, ки онҳо зиндагӣ карда буданд. Аз ин рӯ, дин боз ба шаклпарастӣ фурӯ ғалтид; ва хатоҳо ва хурофоте, ки агар калисо ба роҳ рафтан дар нури Каломи Худо идома медод, канор андохта мешуданд, нигоҳ дошта ва азиз шумурда шуданд. Ба ин тартиб, рӯҳе, ки Ислоҳот онро илҳом бахшида буд, тадриҷан хомӯш гардид, то он ҷо ки дар калисоҳои протестантӣ қариб ҳамон андоза ба ислоҳот эҳтиёҷ падид омад, ки дар Калисои Румӣ дар замони Лютер. Ҳамон дунявият ва карахтии рӯҳонӣ вуҷуд дошт, ҳамчунин арҷгузории монанд ба ақидаҳои одамон, ва ба ҷойи таълимоти Каломи Худо гузоштани назарияҳои башарӣ». «Муборизаи Бузург», 297.

Агар ин воқеият эътироф карда нашавад, ки ҳақиқат дар тӯли таърих тадриҷан инкишоф меёбад, пас аҳамияти ҳар гуна нури нав дар ин насли охирин ба хубӣ метавонад тамоман шинохтанашаванда гардад. Ҳангоме ки шахс фаҳмиши табиати тадриҷии «ҳақиқат»-ро аз даст медиҳад, ӯ худ ба худ ба суннатҳо, расму одатҳо ва роҳнамоии инсонии афтода такя карданро оғоз мекунад.

Усуле ки Миллер ба кор бурд, як аломати роҳест, ки дар тамоми хатти набувват ҷорӣ буда, шаҳодатеро дар бораи инкишофи ҳақиқати Китоби Муқаддас, ки бо ҳаввориён оғоз ёфт, пешниҳод менамояд. Бо вуҷуди ин, дар аломати роҳе, ки бо Миллер муаррифӣ шудааст, мо оғозиеро меёбем, ки дар анҷом ҳамтоеро тақозо мекунад. Аксарият ҳаргиз ин воқеиятҳоро дарк намекунанд, аммо бо Шайтон чунин нест.

Шайтон аз айёми исёни худ дар осмон ба ин сӯ ба ҳақиқат ва ба пешрафти он муқовимат кардааст. Вақте ки дар ҷараёни таърих кор ба он ҷо расид, ки ислоҳгарон ба таври равшан дарк кардан гирифтанд, ки Китоби Муқаддасро чӣ гуна бояд омӯхт, Шайтон, чунон ки ҳамеша мекунад, тақлидҳоро ворид намуд. Далелҳои таърихии кори ӯ дар таҳрифи ҳақиқат нишон медиҳанд, ки йезуитоне чун Рибера ва Луис де Алкасар методологияи тақлибии худро махсусан бар зидди китоби Ваҳй равона карда буданд. Методологияи фосиде, ки «претеризм» номида мешавад, дар асрҳои дуюм ва сеюм бо ду намояндаи асосии ин методологияи козиб оғоз ёфт. Яке аз онҳо Евсевии Қайсария (260–339) буд, ва дигаре Викторинии Петтау (вафот тақрибан соли 304). Ҳар дуи ин шахсиятҳои аввали таърихӣ методологияеро тарғиб мекарданд, ки пешниҳод менамуд китоби Ваҳй дар замони Империяи Рум тавассути чунин шахсиятҳои таърихӣ, аз ҷумла императори бадном Нерон, иҷро шудааст.

Дар асри нуздаҳум Юҳанно Дарби (1800–1882) аз Подшоҳии Муттаҳида як усули дигари шайтонӣ ҷорӣ намуд, ки он ҳамчунин ба эзоҳоти поёнии Инҷили аспи Троян, ки «Scofield Reference Bible» ном дорад ва мо қаблан онро муайян карда будем, ворид карда шуд. «Диспенсатсионализм» як чорчӯби илоҳиётӣ аст, ки таърих ва муносибати Худо бо инсониятро ба давраҳои ҷудогона, ё «диспенсатсияҳо», тақсим мекунад, ки дар онҳо Худо нақшаи Худро ба тарзҳои гуногун идора менамояд. Ман инро дар ҳамин ҷо зикр мекунам, зеро ин яке аз он дурӯғҳое буд, ки ба ҳаракати Future for America аз ҷониби садоҳое ворид карда шуд, ки аз ҳамон минтақае баромада буданд, ки Дарби андешаҳои шайтонпарастонаи худро дар он паҳн карда буд. Андешаҳои Дарби, ки ба Future for America ҳамла мекарданд, бо фалсафаи ҳаракати ба истилоҳ муосири «woke» ҳамроҳ буданд, ки ҳамон бетартибиро, ки Инқилоби Фаронса намояндагӣ мекард, ва ҳамон фисқу фуҷуреро, ки Садӯм ва Амӯро намояндагӣ мекарданд, тарғиб менамояд.

Имрӯз илоҳиётшиносони адвентизми муосир низоме аз пора-пора сохтани ҳақиқатҳои Китоби Муқаддасро ба кор мебаранд, ки бар пояи як низоми дуҷонибаи тафсири библиявӣ қарор дорад; онҳо онро барои суст гардондан ва инкор кардани ҳам Китоби Муқаддас ва ҳам Рӯҳи Нубувват истифода мебаранд. Онҳо одамонро ё ҳамчун мутахассисони забонҳои библиявӣ ва ё ҳамчун мутахассисони таърихи библиявӣ муайян мекунанд. Бинобар ин, илоҳиётшиносони адвентизми имрӯз тафаккури адвентизми Лоудикияро ё тавассути тафсир кардани Каломи Худо бар асоси фаҳмиши таърихи инсони суқуткарда, ё бар асоси фаҳмиши забони инсони суқуткарда зери назорат мегиранд. Ин зуҳуроти муосири иштибоҳ, ки бисёр вақт барои ҳамла кардан ба паёме, ки шумо ҳоло мехонед, истифода шудаанд, дар ин мақолаҳо ба таври муфассалтар баррасӣ хоҳанд шуд, вақте ки мо рамзшиносии Инқилоби Фаронсаро баррасӣ мекунем. Шайтон зинда аст, ва ӯ медонад, ки вақти вай кӯтоҳ аст. Қоидаи охирини қоидаҳои Миллер, яъне қоидаи чордаҳум, бо банди зерин анҷом меёбад.

> «Илоҳиётшиносие, ки дар мактабҳои мо таълим дода мешавад, ҳамеша бар ягон эътиқодномаи фирқавӣ бунёд ёфтааст. Шояд мувофиқ бошад, ки зеҳни холиро гирифта, онро бо ин навъ нақш зананд, аммо ин ҳамеша ба таассуб меанҷомад. Зеҳни озод ҳаргиз аз назароти дигарон қонеъ нахоҳад шуд. Агар ман омӯзгори ҷавонон дар илоҳиёт мебудам, аввал қобилият ва зеҳни онҳоро меомӯхтам. Агар инҳо нек мебуданд, онҳоро водор мекардам, ки Китоби Муқаддасро барои худ омӯзанд, ва онҳоро озодона мефиристодам, то ба ҷаҳон некӣ расонанд. Аммо агар онҳо ҳеҷ зеҳне намедоштанд, ман онҳоро бо зеҳни каси дигар муҳр мезадам, бар пешониашон «мутаассиб» менавиштам, ва онҳоро ҳамчун ғуломон мефиристодам!» William Miller, Miller’s Works, volume 1, 24.

Дар даврае ки андаке баъд аз замони зиндагии Юҳаннои Ваҳйнавис буд, ва низ дар айёми Ислоҳот, Шайтон фаъолона усулҳои бардурӯғи тафсири нубувватро ба вуҷуд меовард, то таҳлили ҳақиқии Китоби Муқаддасро ба иштибоҳ андозад ва нобуд созад. Он чи гоҳе дар ин воқеиятҳои таърихӣ аз назар пинҳон мемонад, ин аст, ки ҳамаи он усулҳои шайтонӣ бевосита на ба ҳеҷ китоби дигар, балки танҳо ба китоби Ваҳй равона шуда буданд. Мавзӯи ҳар яке аз ин таблиғгарони ошуфтагии шайтонӣ ҳамин китоб буд. Китоби Ваҳй ҳамеша ҳадафи Шайтон будааст. Шайтон медонад, ки маҳз китоби Ваҳй аст, ки ӯ бояд бар зидди он ҷанг барад. Вақте ки мо ин ҳақиқатро дарк мекунем, он гоҳ метавонем воқеияти дигари нонамоёнро низ бишносем, ки тавассути ҳақиқати дигари муҳим пӯшида гардидааст.

Методологияи бардурӯғи иезуитҳо ба он равона шуда буд, ки фаҳмиши равшанеро дар бораи он ки папаи калисои Рум ҳамон зиддимасеҳи пешгӯии Китоби Муқаддас аст, пешгирӣ намояд. Ҳар як ислоҳгари протестантӣ ин ҳақиқатро шинохт ва муайян кард. Бинобар ин, ҳар гоҳе ки дар гузашта таърихи дақиқи чунин шахсон, мисли Рибера ва Луис де Алказар, ба таври оммавӣ тавассути сухан ва нашр пешниҳод карда мешуд, таърихи чунин шахсон, мисли Рибера ва Луис де Алказар, бо мақсади нишон додани талошҳои шайтонӣ барои пешгирӣ кардани фаҳмиши дурусти «марди гуноҳ» истифода мегардид. Шаҳодатҳои хаттӣ ё шифоҳие, ки ҳадафи ҷорӣ намудани ин методологияҳои шайтонӣ را фош мекунанд, то он ҷое ки мерасанд, дурустанд, аммо Шайтон мекӯшид бештар аз танҳо далелҳои Китоби Муқаддасро, ки зиддимасеҳро ҳамчун папаи Рум муайян мекунанд, пинҳон созад.

Дар китоби Ваҳй ҳақиқатҳое ҳастанд, ки бо сардаргумие пӯшида шудаанд, ки ин низомҳои козиби тафсири Китоби Муқаддас, ки берун аз мавзӯи он марде мебошанд, ки шумораи ӯ шашсад ва шасту шаш аст, ба вуҷуд овардаанд. Яке аз он ҳақиқатҳо, бешубҳа, он ҳақиқатест, ки вақте ҳафт калисо дар рушди комили худ фаҳмида мешаванд, ифода меёбад. Дар дохили ҳафт калисо ҳақиқатҳое ҷой доранд, ки бевосита ба таърихе сухан мегӯянд, ки 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт ва дар буҳрони қонуни якшанбе ба анҷом мерасад. Шайтон мекӯшид, ки ин нурро пинҳон нигоҳ дорад, ва ӯ усулшиносиҳои шайтонӣеро ихтироъ кард, то чандин гавҳари ҳақиқатро, ки дар китоби Ваҳй ҷой доранд, пӯшида созад, на танҳо муайян кардани попи Рум ҳамчун зиддимасеҳ.

Пеш аз он ки «марди гуноҳ» дар соли 538 ошкор гардад, мардоне чун Евсевий ва Викторинус ба китоби Ваҳй ҳамла бурданд, то бархостани қудрати папавиро пинҳон созанд. Баъдтар дар таърих Масеҳ ваъдаи Худро ба Тиатира иҷро намуд ва ситораи субҳи ислоҳотро (Уиклиф)-ро ба миён овард, ва аз он пас Шайтон ду шахсияти барҷастаи таърихиро ба майдон овард, то кори шайтонӣи ӯро пуштибонӣ намуда, идома диҳанд. Ҷанги тӯлонӣ бар сари рушди ҳақиқат, ки ба авҷи худ ҳангоме мерасад, ки сирри китоби Ваҳй кушода мешавад, (андаке пеш аз анҷоми муҳлати имтиёз) нури ҳафт калисоро дар бар мегирад, ки Миллер ҳаргиз онро дарк накардааст ва Хоҳар Уайт низ накардааст, аммо ба осонӣ метавон нишон дод, ки ҳам Миллер ва ҳам Рӯҳи Нубувват нури навро дастгирӣ мекунанд, зеро нури нав ҳеҷ гоҳ ба нури кӯҳна мухолифат намекунад.

> «Ин ҳақиқатест, ки мо ҳақиқатро дорем, ва мо бояд бо устувории қавӣ ба мавқеъҳое часпем, ки онҳоро такон додан мумкин нест; аммо мо набояд ба ҳар нури наве, ки Худо метавонад бифиристад, бо шубҳа назар кунем ва бигӯем: Дар ҳақиқат, мо наметавонем бубинем, ки ба мо аз он ҳақиқати куҳнае, ки то ба ҳол қабул кардаем ва дар он устувор гардидаем, нури бештаре лозим бошад. То даме ки мо ба ин мавқеъ часпидаем, шаҳодати Шоҳиди Ҳақиқӣ маломаташро ба ҳолатҳои мо татбиқ мекунад: “Ва намедонӣ, ки ту бадбахт ва бечора ва камбағал ва кӯр ва урён ҳастӣ.” Онҳое ки худро сарватманд ва аз неъматҳо афзуда ва ба ҳеҷ чиз муҳтоҷ намешуморанд, нисбат ба ҳолати ҳақиқии худ дар пеши Худо дар вазъияти кӯрӣ қарор доранд, ва инро намедонанд». Review and Herald, August 7, 1894.

Санҷиши асосии нури нав ин аст, ки оё он ба ҳақиқати устуворгашта мухолифат мекунад ё не, ва оё ҳақоиқи бунёдиро нигоҳ медорад ё не.

> «Вақте ки қудрати Худо дар бораи он чи ҳақиқат аст шаҳодат медиҳад, он ҳақиқат бояд ҷовидона ҳамчун ҳақиқат устувор бимонад. Ҳеҷ гуна фарзияҳои баъдӣ, ки бар хилофи нуре ҳастанд, ки Худо додааст, набояд пазируфта шаванд. Одамон бо тафсирҳои Навиштаҳо бармехезанд, ки барои худи онҳо ҳақиқат мебошанд, вале ҳақиқат нестанд. Худо ҳақиқати барои ин замонро ба мо ҳамчун таҳкурсии имони мо додааст. Худи Ӯ ба мо омӯхтааст, ки ҳақиқат чист. Касе бармехезад, ва боз дигаре низ, бо нури наве, ки ба нуре, ки Худо зери зоҳиршавии Рӯҳулқудси Худ додааст, мухолифат мекунад». Selected Messages, book 1, 162.

Шайтон аз замоне ки Юҳанно паёмҳои дар он сабтшударо навишт, китоби Ваҳйро ҳадафи ҳамлаи худ қарор додааст. Исо гуфт:

> Аммо чашмони шумо муборак аст, зеро ки мебинанд; ва гӯшҳои шумо, зеро ки мешунаванд. Зеро ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки бисёр анбиё ва одилон орзу доштанд он чиро, ки шумо мебинед, бубинанд, вале онро надиданд; ва он чиро, ки шумо мешунавед, бишнаванд, вале онро нашуниданд. Матто 13:16, 17.

Баракате, ки ба дидан ва шунидан вобаста аст, баракати фаҳмидани паёми Ваҳйи Исои Масеҳ мебошад. Вақте ки Юҳанно намояндаи онҳое буд, ки дар «рӯзҳои охир» паёмро мебинанд ва мешунаванд, ӯ ба замин афтод, то ба фаришта Ҷаброил саҷда кунад, ки ӯ фавран Юҳанноро огоҳ кард, ки ин корро накунад.

> Ва ман, Юҳанно, ин чизҳоро дидам ва шунидам. Ва ҳангоме ки шунидаму дидам, пеши пойҳои фариштае, ки ин чизҳоро ба ман нишон дод, афтодам, то саҷда кунам. Он гоҳ ӯ ба ман гуфт: «Зинҳор, чунин макун; зеро ман ҳамхидмати ту ҳастам ва ҳам аз бародарони ту — анбиё, ва аз касоне ки суханони ин китобро риоят мекунанд; Худоро саҷда кун». Ваҳй 22:8, 9.

Ҷабраил ва Юҳанно ҳарду махлуқоти офаридашуда мебошанд, ки бояд танҳо ба Офаридгор саҷда намоянд. Бисёр анбиё ва мардони одил, аз ҷумла фариштагон, орзу кардаанд, ки паёми Нидои Нисфи Шабро, ҳангоме ки он дар охири ҷаҳон такрор мешавад, «бубинанд» ва «бишнаванд».

> Масеҳ гуфт: “Чашмони шумо муборак аст, зеро мебинад; ва гӯшҳои шумо, зеро мешунавад. Зеро ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки бисёр анбиё ва одилон орзу доштанд он чиро, ки шумо мебинед, бубинанд, вале надиданд; ва он чиро, ки шумо мешунавед, бишнаванд, вале нашуниданд” [Matthew 13:16, 17]. Мубораканд чашмоне, ки он чизҳоро диданд, ки дар солҳои 1843 ва 1844 дида шуданд.

> «Паём дода шуд. Ва дар такрор кардани ин паём набояд ҳеҷ таъхире бошад, зеро аломатҳои замон дар ҳоли иҷро шудананд; кори хотимавӣ бояд анҷом ёбад. Кори бузурге дар муддати кӯтоҳ анҷом дода хоҳад шуд. Ба зудӣ бо таъйини Худо паёме дода хоҳад шуд, ки ба нидои баланд табдил хоҳад ёфт. Он гоҳ Дониёл дар қисми худ хоҳад истод, то шаҳодати худро диҳад». Manuscript Releases, volume 21, 437.

Он чизе ки одилон (Юҳанно) ва ҳамхидматони онҳо (фариштагон) орзу доштанд бубинанд, иҷрои ниҳоии Нидои Нимашаб дар поёни Адвентизм буд, ҳангоме ки замин аз ҷалоли Худо равшан мегардид. Ин зуҳури ниҳоии қудрат дар борони охирин ба воситаи кушода шудани мӯҳри Ваҳйи Исои Масеҳ ба амал меояд.

> Дар бораи ин наҷот анбиё, ки аз файзе ки бояд бар шумо ояд нубувват мекарданд, бо ҷидду ҷаҳд пурсуҷӯ ва таҳқиқ намуданд; ва меҷустанд, ки Рӯҳи Масеҳ, ки дар онҳо буд, ба кадом вақт ё ба чӣ гуна замон ишора менамуд, ҳангоме ки пешакӣ аз азобҳои Масеҳ ва аз ҷалоле ки баъд аз он хоҳад омад шаҳодат медод. Ва бар онҳо ошкор карда шуд, ки на ба худашон, балки ба мо онҳо ин чизҳоро хизмат мекарданд, ки ҳоло ба шумо аз ҷониби онҳое хабар дода шудааст, ки бо Рӯҳулқудси аз осмон фиристодашуда ба шумо башорат додаанд; чизҳое ки фариштагон орзу доранд ба онҳо назар афкананд. Бинобар ин, камари ақли худро бибандед, ҳушёр бошед, ва то ба охир ба он файзе умед бандед, ки дар вақти зоҳир шудани Исои Масеҳ ба шумо оварда хоҳад шуд. 1 Петрус 1:10–13.

Пайғамбарон, мардони одил ва фариштагон орзу доштанд, ки дар замоне зиндагӣ кунанд, ки «файз», яъне қудрати Худо, дар ҷараёни иҷрои ниҳоии Нидои Нимашаб рехта мешавад. Он «файз», ки ҳамон қудрати офаринандаи Худост, ба одамон он гоҳ расонида мешавад, ки Ваҳйи Исои Масеҳ кушода гардад. Шайтон медонад, ки роҳи расонидани қудрати офаринандаи Худо ба қавми Ӯ ба василаи паёме анҷом меёбад, ки дар китоби Ваҳй кушода шудааст; бинобар ин, кӯшиши олии ӯ ҳамеша ин будааст, ки нуреро, ки дар китоби Ваҳй мавҷуд аст, ошуфта, фурӯ нишонда ва пинҳон созад. Он нур фақат шинохтани марди гуноҳ нест, зеро он ҳақиқат садсолаҳо пеш аз ҷониби ҳамаи ислоҳгарони протестантӣ ба таври комил ҳуҷҷатгузорӣ шудааст.

> Ман дар рӯзи Худованд дар Рӯҳ будам, ва аз пушти сар овози баланде, мисли садои карнай, шунидам, ки мегуфт: Ман Алфа ва Омега, аввалин ва охирин ҳастам; ва он чиро, ки мебинӣ, дар китобе бинавис ва онро ба ҳафт калисое ки дар Осиё ҳастанд, бифирист: ба Эфсӯс, ва ба Смирно, ва ба Пергамос, ва ба Тиётира, ва ба Сардис, ва ба Филаделфия, ва ба Лаодикия. Ва ман баргаштам, то овозеро, ки бо ман сухан мегуфт, бубинам. Ва чун баргаштам, ҳафт чароғдони тиллоиро дидам; ва дар миёни ҳафт чароғдон Касеро дидам, ки монанди Писари Одам буд, либоси дарозе то по дар бар дошт ва бар сина бо камарбанди тиллоӣ баста шуда буд. Сараш ва мӯйҳояш сафед буданд, мисли пашм, чун барф сафед; ва чашмонаш мисли шӯълаи оташ буданд; ва пойҳояш монанди мисли соф, чунон ки дар кӯра гудохта бошанд; ва овозаш мисли садои обҳои бисёр буд. Ва дар дасти рости Худ ҳафт ситора дошт; ва аз даҳонаш шамшери тези дудама берун меомад; ва рӯяш мисли офтоб буд, вақте ки бо қуввати худ медурахшад. Ва чун Ӯро дидам, назди пойҳояш мисли мурда афтодам. Ва Ӯ дасти рости Худро бар ман ниҳода, ба ман гуфт: Натарс; Ман аввалин ва охирин ҳастам: Ман Он Зинда ҳастам, ва мурда будам; ва инак, то абадзинда ҳастам, Омин; ва калидҳои дӯзах ва мамотро дорам. Пас, он чиро, ки дидаӣ, ва он чиро, ки ҳаст, ва он чиро, ки баъд аз ин воқеъ хоҳад шуд, бинавис. Ваҳй 1:10–19.

Дар ҳоле ки Адвентизм усули «таърихгаро»-ро нигоҳ медошт, онҳо дарк мекарданд, ки ҳамаи калисоҳои Ваҳйи бобҳои ду ва се дар калисои охирин такрор мешаванд. Мутаассифона, дар поёни асри нуздаҳум Шайтон аллакай чашмони Адвентизмро ба рӯи он усули муқаддас, ҳифзи он ва амалияи он, ки бахши ҷудонопазири масъулияти онҳо ҳамчун «амонатдорони ҳақиқатҳои бузурги нубувват» буд, мебаст. Ҳатто вақте ки ин усул дар Адвентизм канор гузошта мешуд, боз ҳам касоне буданд, ки он усули муқаддасро ба кор мебурданд. Мо аз китоби Story of the Seer of Patmos ҳамчун шаҳодате истифода мебарем бар он ки татбиқ кардани ҳамаи калисоҳо ба таърихи Лаодикия татбиқи дурусти нубувват аст. Матни зер иқтибосҳоест аз он китоб, ки нуктаеро, ки ман ба он ишора дорам, баён мекунанд.

> «Бояд дар хотир дошт, ки чунон ки таҷрибаи Эфсӯс, Смирно ва Перғомус дар калисои охирин пеш аз омадани дуюми Масеҳ такрор хоҳад шуд, ҳамон тавр таърихи Тиётиро низ дар насли охирин ҳамтои худ хоҳад буд». Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 69.

Ҳаскел дуруст ишора мекунад, ки таҷрибаи чор калисои аввал такрор мешавад, ё чунон ки ӯ мегӯяд, «дар насли охирини муқобили худро хоҳад дошт».

> «Ӯ санҷишро татбиқ кард, аммо ҳама чиз ба соли 1843 ҳамчун замоне ишора мекард, ки ҷаҳон бояд Наҷотдиҳандаи худро истиқбол намояд. Ҳолати мардум ҳангоми омадани аввали Масеҳ акнун такрор мешуд». Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 75.

Ҳаскелл дар бораи он сухан мегуфт, ки Вилям Миллер соли 1843-ро ҳамчун замони Омадани Дуюми Масеҳ муайян карда буд, ва нишон медиҳад, ки шароитҳои омадани аввал дар замони миллериён такрор шуданд. Ҳаскелл дуруст буд, ва хоҳар Уайт тасдиқ мекунад, ки худи Миллер аз ҷониби Яҳёи Таъмиддиҳанда намояндагӣ карда шуда буд.

> «Чунон ки Яҳёи Таъмиддиҳанда омадани нахустини Исоро башорат дода, роҳи омадани Ӯро муҳайё сохт, ҳамчунин Вилям Миллер ва онҳое ки бо ӯ ҳамроҳ шуданд, омадани дуввуми Писари Худоро мавъиза карданд». Early Writings, 229.

Ҳатто Ҳаскел низ муайян мекунад, ки дар ҷараёни таърихи Пергамос (калисои сеюм, ки созиши масеҳиятро бо бутпарастӣ ифода мекунад), таърихи Сардис, яъне калисои панҷум, такрор гардид.

> «Дар таърихи Пергамос замоне буд, ки масеҳият гумон мекард бутпарастӣ мурдааст; аммо дар воқеият, дине ки зоҳиран мағлуб шуда буд, ғолиб омада буд. Бутпарастӣ, ки таъмид гирифта буд, ба калисо ворид шуд. Дар айёми Сардис ин таърих такрор гардид». Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 75, 76.

Сардис калисои Ислоҳот буд, ки бедор шуда, бар зидди иштибоҳҳои шайтонӣ ва гумроҳиҳои папаият эътироз намуд, аммо пеш аз он ки кори онҳо ба анҷом расад, онҳо аллакай ба бозгашт сӯи Рум оғоз карда буданд. Онҳо, мисли калисои Пергамус, мепиндоштанд, ки папаият мурдааст, вале дар асл он ҳанӯз зинда буд. Ҳаскелл инчунин таъйин мекунад, ки бар калисои бақия «шуоъҳои ҷамъшудаи ҳамаи асрҳои гузашта» медурахшанд.

> «Бар ин калисои охирин, — бар бақия, — шуоъҳои ҷамъомадаи ҳамаи асрҳои гузашта медурахшанд». Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 69.

Ман пешниҳод намекунам, ки Ҳаскелл дарк карда бошад, ки таърихи пайдарпайе, ки тавассути ҳафт калисо ифода шудааст, ҳамчунин дар таърихи Исроили қадим низ иҷро гардидааст; аммо ӯ, бешак, он ҳақиқатро тасдиқ мекунад, ҳангоме ки менависад, ки «шуоъҳои ҷамъшудаи ҳамаи асрҳои гузашта» бар «калисои охирин» «метобанд». Исроили қадим дар ҷумлаи «шуоъҳои» «асрҳои гузашта» дарбар гирифта шудааст. Ва гарчанде ки ӯ усулҳои заруриро барои шинохтани рамзияти ҳафт калисо дар таърихи Исроили қадим тасдиқ мекунад, ман мутмаин нестам, ки то чӣ андоза амиқ ӯ таносубҳое, ки дар он рамзҳо ифода шудаанд, дарк карда буд. Ҳамчунин ман мутмаинам, ки ӯ як ҷанбаи боз ҳам муҳимтари таърихҳоеро, ки тавассути ҳафт калисо ифода шудаанд, дарк накарда буд — ҷанбае, ки мо ба сӯйи он равона мешавем.

Мо ин ҳақиқатро дар мақолаи навбатии худ баррасӣ хоҳем кард.

Back to Articles