Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-Three

Китоби Дониёл — Рақами Ҳафтодусе

Unveiling the Historical Parallels: Jeroboam’s Deception and the Adventist Movement’s Test of Faith

Фош сохтани шабоҳатҳои таърихӣ: фиреби Еробъом ва имтиҳони имони Ҳаракати Адвентистӣ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 6, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The northern and southern kingdoms were scattered under God’s indignation for twenty-five hundred and twenty years in fulfillment of the broken covenant of Leviticus twenty-five and twenty-six. The forty-six years between the conclusion of the first and last indignations represented the gathering of those two kingdoms into one kingdom of spiritual modern Israel in 1844. The gathering of those two nations was represented by the two sticks which Ezekiel joined together and the two sticks the widow of Zarephath gathered in the story of Elijah. On October 22, 1844 the prophetic history of the northern and southern kingdoms concluded and in so doing it repeated the history of the beginning of those two kingdoms.

Подшоҳиҳои шимолӣ ва ҷанубӣ ба ҳукми ғазаби Худо барои ду ҳазору панҷсад ва бист сол пароканда гардиданд, дар иҷрои аҳди шикасташудаи Ибодот бисту панҷ ва бисту шаш. Чилу шаш соле, ки миёни анҷоми ғазаби аввал ва охирин қарор дошт, ҷамъ оварда шудани он ду подшоҳиро ба як подшоҳии Исроили рӯҳонии муосир дар соли 1844 ифода мекард. Ҷамъ оварда шудани он ду миллат бо ду чӯбе, ки Ҳизқиёл онҳоро ба ҳам пайваст, ва бо он ду чӯбе, ки бевазани Сорефат дар достони Илёс ҷамъ овард, ифода ёфта буд. Дар 22 октябри соли 1844 таърихи нубувватии подшоҳиҳои шимолӣ ва ҷанубӣ ба поён расид ва бо ин кор таърихи оғози он ду подшоҳиро такрор намуд.

Jeroboam instituted a counterfeit system of worship in the northern kingdom in order to prevent his subjects from travelling to Judah and worshipping God in the sanctuary in Jerusalem.

Еровоом дар подшоҳии шимолӣ низоми сохтаи ибодатро ҷорӣ намуд, то тобеонашро аз сафар кардан ба Яҳудо ва парастиши Худо дар муқаддасгоҳи Ерусалим боздорад.

> And Jeroboam said in his heart, Now shall the kingdom return to the house of David: If this people go up to do sacrifice in the house of the Lord at Jerusalem, then shall the heart of this people turn again unto their lord, even unto Rehoboam king of Judah, and they shall kill me, and go again to Rehoboam king of Judah. Whereupon the king took counsel, and made two calves of gold, and said unto them, It is too much for you to go up to Jerusalem: behold thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And he set the one in Bethel, and the other put he in Dan. And this thing became a sin: for the people went to worship before the one, even unto Dan. And he made an house of high places, and made priests of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi. And Jeroboam ordained a feast in the eighth month, on the fifteenth day of the month, like unto the feast that is in Judah, and he offered upon the altar. So did he in Bethel, sacrificing unto the calves that he had made: and he placed in Bethel the priests of the high places which he had made. So he offered upon the altar which he had made in Bethel the fifteenth day of the eighth month, even in the month which he had devised of his own heart; and ordained a feast unto the children of Israel: and he offered upon the altar, and burnt incense. 1 Kings 12:26–33.

> Ва Ёробъом дар дили худ гуфт: «Акнун подшоҳӣ ба хонаи Довуд бармегардад: агар ин қавм барои қурбонӣ кардан дар хонаи Худованд дар Ерусалим боло раванд, он гоҳ дили ин қавм боз ба сӯи хоҷаи худ, яъне Реҳабъом, подшоҳи Яҳудо, хоҳад гашт; ва маро хоҳанд кушт ва боз ба назди Реҳабъом, подшоҳи Яҳудо, хоҳанд рафт». Пас подшоҳ машварат кард ва ду гӯсолаи тилло сохт, ва ба онҳо гуфт: «Барои шумо ба Ерусалим боло рафтан аз ҳад зиёд аст; инак худоёни ту, эй Исроил, ки туро аз замини Миср берун оварданд». Ва якеро дар Байт-Ил гузошт, ва дигареро дар Дон монд. Ва ин кор гуноҳ гардид; зеро қавм барои саҷда кардан пеши яке, ҳатто то Дон, мерафтанд. Ва ӯ хонаи баландиҳо бино кард, ва аз пасттарин табақаи қавм коҳинон таъин намуд, ки аз писарони Левӣ набуданд. Ва Ёробъом дар моҳи ҳаштум, дар рӯзи понздаҳуми моҳ, монанди идие ки дар Яҳудо буд, ид муқаррар кард; ва бар қурбонгоҳ қурбонӣ овард. Ҳамин тавр ӯ дар Байт-Ил амал кард, ба гӯсолаҳои сохтаи худ қурбонӣ намуда; ва дар Байт-Ил коҳинони баландиҳоро, ки сохта буд, ҷойгир кард. Пас дар рӯзи понздаҳуми моҳи ҳаштум, яъне дар ҳамон моҳе ки аз дили худ бароварда буд, бар қурбонгоҳе ки дар Байт-Ил сохта буд, қурбонӣ овард; ва барои банӣ-Исроил ид муқаррар кард; ва бар қурбонгоҳ қурбонӣ овард ва бухур сӯзонд. 3 Подшоҳон 12:26–33.

His system of worship was typical of Catholicism (paganism), for as with Aaron’s rebellion, it established an image to and of the beast. The two calf images were made of gold, symbolizing Babylon. The images were dedicated to the gods of Egypt, who were identified as Aaron had also identified them; as “the gods that had brought them up out of the land of Egypt.” He built two altars in two cities, which when considered together represent the combination of church (Bethel) and state (Dan). The altars were counterfeits of the true altar, which is Christ, just as Catholicism claims to be Christ’s earthly representative. He raised up a corrupted priesthood, as are the priests of Catholicism. He selected a day for his worship service that was specifically different from the days of any of God’s true feast days, thus representing the controversy over the true and false day of worship.

Низоми ибодати ӯ намунаи католицизм (бутпарастӣ) буд, зеро, чунон ки дар исёни Ҳорун, ба ҳайвони ваҳшӣ ва аз ҳайвони ваҳшӣ сурате барқарор кард. Ду сурати гӯсола аз тилло сохта шуда буданд, ки Бобилро рамзӣ ифода мекарданд. Он суратҳо ба худоёни Миср бахшида шуда буданд, ки ӯ онҳоро ҳамон тавре муайян кард, ки Ҳорун низ муайян карда буд: «худоёне, ки шуморо аз замини Миср бароварданд». Ӯ дар ду шаҳр ду қурбонгоҳ бино кард, ки ҳангоми якҷо баррасӣ шудан, иттиҳоди калисо (Байт-Ил) ва давлат (Дон)-ро ифода мекунанд. Он қурбонгоҳҳо қалбакии қурбонгоҳи ҳақиқӣ буданд, ки он Масеҳ аст, ҳамон тавре ки католицизм даъво мекунад, ки намояндаи заминии Масеҳ аст. Ӯ коҳинони фосидро барпо кард, чунон ки коҳинони католицизм ҳастанд. Ӯ барои хизмати ибодатии худ рӯзе интихоб кард, ки ба таври махсус аз рӯзҳои ҳар яке аз идҳои ҳақиқии Худо фарқ мекард, ва ба ин васила баҳсро дар бораи рӯзи ҳақиқӣ ва рӯзи козиби ибодат намояндагӣ менамуд.

In the inauguration of his false system of worship, God sent a prophet from Judah to rebuke his counterfeit system of worship.

Ҳангоми ифтитоҳи низоми бардурӯғи ибодати ӯ, Худо пайғамбареро аз Яҳудо фиристод, то низоми сохтаи қалбакии ибодати ӯро мазаммат намояд.

> And, behold, there came a man of God out of Judah by the word of the Lord unto Bethel: and Jeroboam stood by the altar to burn incense. And he cried against the altar in the word of the Lord, and said, O altar, altar, thus saith the Lord; Behold, a child shall be born unto the house of David, Josiah by name; and upon thee shall he offer the priests of the high places that burn incense upon thee, and men’s bones shall be burnt upon thee. And he gave a sign the same day, saying, This is the sign which the Lord hath spoken; Behold, the altar shall be rent, and the ashes that are upon it shall be poured out. 1 Kings 13:1–3.

> Ва инак, марди Худо бо каломи Худованд аз Яҳудо ба Байт-Ил омад; ва Ёробъом назди қурбонгоҳ истода буд, то бухур сӯзонад. Ва ӯ бар зидди қурбонгоҳ бо каломи Худованд нидо карда, гуфт: «Эй қурбонгоҳ, эй қурбонгоҳ, чунин мегӯяд Худованд: инак, барои хонаи Довуд писаре таваллуд хоҳад шуд, ки номаш Юшиё хоҳад буд; ва бар ту коҳинони баландиҳоро, ки бар ту бухур месӯзонанд, қурбон хоҳад кард, ва устухонҳои одамон бар ту сӯхта хоҳанд шуд». Ва ӯ дар ҳамон рӯз аломате дода, гуфт: «Ин аст аломате, ки Худованд гуфтааст: инак, қурбонгоҳ шикофта хоҳад шуд, ва хокистаре ки бар он аст, рехта хоҳад шуд». 3 Подшоҳон 13:1–3.

The prophet from Judah proclaimed a threefold prophecy identifying the future birth of king Josiah. He predicted that Josiah would slay the wicked priests who were employed at the counterfeit altar and that Josiah would also burn men’s bones upon that very altar. He also gave Jeroboam a sign, identifying that Jeroboam’s altar would be broken open and the ashes would pour out. All of these things were fulfilled according to the Word of the Lord, but when Jeroboam heard the proclamation of the prophet he was angered and sought to deal with the prophet, but God was in control.

Пайғамбар аз Яҳудо пешгӯии сеҷонибаро эълон намуд, ки таваллуди ояндаи подшоҳ Йӯшиёро муайян мекард. Ӯ пешгӯӣ кард, ки Йӯшиё коҳинони шариреро, ки назди қурбонгоҳи қалбакӣ хизмат мекарданд, хоҳад кушт ва ҳамчунин устухонҳои одамонро бар худи ҳамон қурбонгоҳ хоҳад сӯзонд. Ӯ инчунин ба Ёробъом нишонае дод, ки нишон медод қурбонгоҳи Ёробъом кафида хоҳад шуд ва хокистар аз он берун хоҳад рехт. Ҳамаи ин чизҳо мувофиқи Каломи Худованд ба амал омаданд, вале вақте ки Ёробъом эълони пайғамбарро шунид, ба ғазаб омад ва кӯшид бо пайғамбар чора андешад, аммо Худо ҳоким буд.

> And it came to pass, when king Jeroboam heard the saying of the man of God, which had cried against the altar in Bethel, that he put forth his hand from the altar, saying, Lay hold on him. And his hand, which he put forth against him, dried up, so that he could not pull it in again to him. The altar also was rent, and the ashes poured out from the altar, according to the sign which the man of God had given by the word of the Lord. 1 Kings 13:4, 5.

> Ва чунин воқеъ шуд, ки чун подшоҳ Ёробъом сухани марди Худоро шунид, ки бар зидди қурбонгоҳ дар Байт-Ил нидо карда буд, дасти худро аз назди қурбонгоҳ дароз карда, гуфт: «Ӯро бигиред». Ва дасте ки ӯ бар зидди вай дароз карда буд, хушк шуд, ба тавре ки натавонист онро боз сӯи худ кашад. Қурбонгоҳ низ шикофта шуд, ва хокистар аз қурбонгоҳ рехт, мувофиқи аломате ки марди Худо ба каломи Худованд дода буд. 3 Подшоҳон 13:4, 5.

The sign was immediately fulfilled, and Jeroboam’s hand was paralyzed.

Аломат дарҳол ба амал омад, ва дасти Еробъом фалаҷ гардид.

> And the king answered and said unto the man of God, Intreat now the face of the Lord thy God, and pray for me, that my hand may be restored me again. And the man of God besought the Lord, and the king’s hand was restored him again, and became as it was before. And the king said unto the man of God, Come home with me, and refresh thyself, and I will give thee a reward. And the man of God said unto the king, If thou wilt give me half thine house, I will not go in with thee, neither will I eat bread nor drink water in this place: For so was it charged me by the word of the Lord, saying, Eat no bread, nor drink water, nor turn again by the same way that thou camest. So he went another way, and returned not by the way that he came to Bethel. 1 Kings 13:6–10.

> Ва подшоҳ ба марди Худо ҷавоб дода, гуфт: «Ҳоло рӯи Парвардигор Худои худро талқин намо ва барои ман дуо гӯй, то ки дасти ман боз ба ман барқарор гардад». Ва марди Худо ба ҳузури Парвардигор зорӣ намуд, ва дасти подшоҳ боз ба ӯ барқарор шуд ва мисли пешина гардид. Ва подшоҳ ба марди Худо гуфт: «Бо ман ба хона биё ва худро тароват бахш, ва ман ба ту мукофоте хоҳам дод». Ва марди Худо ба подшоҳ гуфт: «Агар нисфи хонаи худро ба ман диҳӣ ҳам, бо ту нахоҳам даромад, ва дар ин ҷо на нон хоҳам хӯрд ва на об хоҳам нӯшид; зеро ба воситаи каломи Парвардигор ба ман чунин амр шудааст, ки: “Нон махӯр, об манӯш, ва аз ҳамон роҳе ки омадаӣ, боз нагард”». Пас ӯ аз роҳи дигар рафт, ва аз он роҳе ки ба Байт-Ил омада буд, бознагашт. 3 Подшоҳон 13:6–10.

Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing, and the beginning of the northern and southern kingdoms of literal ancient Israel end in the history where the two sticks are joined into one stick, representing the nation of spiritual modern Israel.

Исо ҳамеша анҷоми чизеро бо оғози чизе тасвир мекунад; ва оғози подшоҳигариҳои шимолӣ ва ҷанубии Исроили қадимаи воқеӣ дар таърихе анҷом меёбад, ки дар он ду чӯб ба як чӯб пайваста мешаванд, ки миллати Исроили рӯҳонии замони муосирро ифода мекунад.

In the history where the two sticks were joined a three-step testing process was initiated at the time of the end in 1798. Both sticks (kingdoms) were being gathered in advance of the outpouring of the Holy Spirit in the Midnight Cry. At the first disappointment in the spring of 1844, the Protestants failed the testing process and became the daughters of Catholicism, thus repeating the inauguration of a counterfeit system of worship, as had been typified by Jeroboam.

Дар таърихе ки ду чӯб ба ҳам пайваста шуданд, раванди озмоиши сесамта дар замони анҷом, дар соли 1798, оғоз гардид. Ҳар ду чӯб (подшоҳӣ) пеш аз рехта шудани Рӯҳулқудс дар Нидои Нисфишаб ҷамъ оварда мешуданд. Дар ноумедии аввал, дар баҳори соли 1844, протестантҳо аз раванди озмоиш ноком баромаданд ва духтарони католикизм гардиданд; ба ин васила, оғози низоми қалбакии ибодатро, чунон ки аз ҷониби Ёробъом пешнамун шуда буд, такрор карданд.

The Protestant Reformation was a work which God accomplished in order to bring the church in the wilderness out of the superstitions, traditions and customs of the Roman church. From the time of Martin Luther more and more truths were revealed identifying the whore of Tyre as nothing more than a pagan system of worship covered with a false profession of Christianity. It was the Lord’s purpose to bring his captive people out of darkness, as He had done when His people were slaves in Egypt. He delivered them from the bondage of Egypt to give them His law. The Protestant’s refusal to follow after the increasing light of the knowledge that was unsealed in 1798, prevented them from recognizing the law and the true sanctuary work of Christ in 1844.

Ислоҳоти протестантӣ коре буд, ки Худо онро ба амал овард, то калисоро дар биёбон аз хурофот, анъанаҳо ва расму ойинҳои калисои Рум берун оварад. Аз замони Мартин Лютер ҳар чи бештар ҳақиқатҳо ошкор мегардиданд, ки фоҳишаи Сурро ҷуз як низоми бутпарастонаи ибодат, ки бо иқрори дурӯғини масеҳият пӯшида шудааст, дигар чизе намешиносонданд. Мақсади Худованд ин буд, ки қавми асири Худро аз торикӣ берун оварад, чунон ки Ӯ он вақт кард, ки қавми Ӯ дар Миср ғулом буданд. Ӯ онҳоро аз бандагии Миср раҳо кард, то ба онҳо шариати Худро диҳад. Сарпечии протестантҳо аз пайравӣ кардан ба нури афзояндаи дониш, ки дар соли 1798 мӯҳраш кушода шуд, онҳоро аз шинохтани шариат ва хизмати ҳақиқии Масеҳ дар муқаддасгоҳ дар соли 1844 боздошт.

Their rejection of the judgment-hour message represented their becoming daughters of the Roman church, and they then raised up a false system of worship identified in the Scriptures as the false prophet (apostate Protestantism). The faithful Millerites that entered into the sanctuary by faith on October 22, 1844, received the light of the third angel and presented a rebuke to the false system of worship that professes to be Protestant, while holding to the primary tradition of paganism, that being the worship of the sun. The prophet from Judah typified Millerite Adventism recognizing and presenting the message of the third angel that arrived on October 22, 1844.

Радди паёми соати доварӣ шудани онҳо маънои онро дошт, ки онҳо духтарони калисои Рум гарданд, ва пас он гоҳ низоми козиби ибодатеро барпо намуданд, ки дар Навиштаҳо ҳамчун набии козиб шинохта мешавад (протестантизми муртад). Миллериёни вафодоре, ки 22 октябри соли 1844 ба воситаи имон ба муқаддасгоҳ дохил шуданд, нури фариштаи сеюмро қабул карданд ва сарзанише пешкаш намуданд ба он низоми козиби ибодате, ки худро протестант вонамуд мекунад, дар ҳоле ки ба суннати аслии бутпарастӣ пойбанд аст, яъне ибодати офтоб. Набӣ аз Яҳудо тимсоли адвентизми миллерӣ буд, ки паёми фариштаи сеюмро, ки 22 октябри соли 1844 фаро расид, шинохт ва эълон намуд.

When confronted by Jeroboam’s request for the prophet to come to his home and refresh himself, the prophet expressed his specific directions that had been given to him by the Lord. That command was also given to Millerite Adventism. The command was to not return the way they had come, and Millerite Adventism had come out of the Protestant denominations. They had been separated from the Protestants at the first disappointment in the spring of 1844, and Jeremiah provides an example of the identical directions that had been given to the Judean prophet.

Ҳангоме ки бо дархости Ёробъом рӯ ба рӯ шуд, то набӣ ба хонаи ӯ омада, худро тароват бахшад, набӣ дастурҳои мушаххасеро, ки аз ҷониби Худованд ба ӯ дода шуда буданд, баён кард. Ин амр инчунин ба Адвентизми Миллерӣ дода шуда буд. Амр ин буд, ки аз ҳамон роҳе ки омада буданд, бознагарданд, ва Адвентизми Миллерӣ аз фирқаҳои протестантӣ берун омада буд. Онҳо ҳангоми нахустин ноумедӣ дар баҳори соли 1844 аз протестантҳо ҷудо карда шуданд, ва Ирмиё намунае аз ҳамон дастурҳои айнан яксонеро пешниҳод мекунад, ки ба набии яҳудӣ дода шуда буданд.

> Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brasen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:16–21.

> Суханони Ту ёфт шуданд, ва ман онҳоро хӯрдам; ва каломи Ту барои ман шодмонӣ ва хурсандии дилам гардид, зеро ман ба номи Ту хонда шудаам, эй Худованд Худои лашкарҳо. Ман дар маҷлиси масхаракунандагон нанишастам ва шодӣ накардам; ман танҳо нишастам, аз боиси дасти Ту, зеро Ту маро аз хашм пур кардаӣ. Чаро дарди ман ҳамеша давом мекунад, ва ҷароҳати ман бедаво аст, ки шифо ёфтанро намехоҳад? Оё Ту барои ман тамоман мисли дурӯғ хоҳӣ буд, ва мисли обҳое ки қатъ мешаванд? Бинобар ин, Худованд чунин мегӯяд: Агар ту бозгашт кунӣ, он гоҳ Ман туро боз хоҳам овард, ва ту пеши Ман хоҳӣ истод; ва агар ту гаронбаҳоро аз пасту нопок ҷудо кунӣ, ту мисли даҳони Ман хоҳӣ буд; бигзор онҳо назди ту баргарданд, вале ту назди онҳо барнагард. Ва Ман туро барои ин қавм девори муҳками мисин хоҳам гардонид; ва онҳо бар зидди ту хоҳанд ҷангид, вале бар ту ғолиб нахоҳанд омад, зеро Ман бо ту ҳастам, то туро наҷот диҳам ва халос кунам, мегӯяд Худованд. Ва Ман туро аз дасти шарирон раҳо хоҳам кард, ва туро аз дасти золимон фидя хоҳам дод. Ирмиё 15:16–21.

At the fulfillment of the time prophecy of the second Woe, on August 11, 1840, the mighty angel of Revelation ten descended with a little book open in his hand, and John was told to go and take the book and eat it. Jeremiah represents those that ate the little book at that point in history, and the words were sweet as honey, for they were “the joy and rejoicing of” his “heart.” But because of God’s “hand,” Jeremiah was “filled” “with indignation,” he was “wounded” and in “perpetual pain.” Because of God’s “hand” Jeremiah suggested that God had been “unto” Jeremiah “as a liar,” and as “failed waters.” The Lord had held his “hand” over a mistake in some of the figures of the 1843 chart.

Дар анҷоми пешгӯии замонии войи дувум, дар 11 августи соли 1840, фариштаи нерӯманди Ваҳй боби даҳум бо китобчаи кушодае дар дасташ фуруд омад, ва ба Юҳанно гуфта шуд, ки рафта китобро бигирад ва онро бихӯрад. Ирмиё намояндаи онҳост, ки дар он нуқтаи таърихӣ китобчаи хурдро хӯрданд, ва суханон мисли асал ширин буданд, зеро онҳо «шодӣ ва сурури» «дили» ӯ буданд. Аммо ба сабаби «дасти» Худо, Ирмиё «аз хашм» «пур» гардид, ӯ «захмдор» шуд ва дар «дарди доимӣ» буд. Ба сабаби «дасти» Худо, Ирмиё пешниҳод кард, ки Худо барои Ирмиё «мисли дурӯғгӯ» ва «мисли обҳои ноком» шудааст. Худованд «дасти» Худро бар як иштибоҳ дар баъзе аз рақамҳои ҷадвали соли 1843 нигаҳ дошта буд.

Jeremiah represents the first disappointment of the Millerites, when the vision of Habakkuk tarried. It appeared to those represented by Jeremiah that the message, which is represented as “rain,” had failed. But Habakkuk had stated “the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry.” Jeremiah had thought God lied, and that the message (rain) had failed, but it had only tarried.

Ирмиё ноумедии аввалини миллериёнро намояндагӣ мекунад, вақте ки рӯъёи Ҳабаққуқ ба таъхир афтод. Ба назари онҳое ки Ирмиё онҳоро намояндагӣ мекунад, чунин менамуд, ки паём, ки ба сурати «борон» тасвир ёфтааст, ноком гардидааст. Аммо Ҳабаққуқ гуфта буд: «зеро ки рӯъё ҳанӯз барои замони муқарраршуда аст, вале дар охир сухан хоҳад гуфт, ва дурӯғ нахоҳад гуфт; агарчи таъхир кунад, онро мунтазир бош; зеро ки ҳатман хоҳад омад, таъхир нахоҳад кард». Ирмиё гумон карда буд, ки Худо дурӯғ гуфтааст, ва ки паём (борон) ноком шудааст, аммо он фақат ба таъхир афтода буд.

Then God instructed Jeremiah that “if thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them.” After the disappointment Jeremiah, representing God’s people who must return to the service of the Lord and shake off the discouragement that had been produced when it appeared the message had failed. If Jeremiah would meet the designated requirements, God would allow him to be His spokesman.

Пас Худо ба Ирмиё амр фармуд, ки: «агар ту бозгардӣ, Ман туро боз хоҳам овард, ва ту пеши Ман хоҳӣ истод; ва агар ту гаронбаҳоро аз ночиз ҷудо кунӣ, ту мисли даҳони Ман хоҳӣ буд: бигзор онҳо назди ту бозгарданд; аммо ту назди онҳо бознагард». Пас аз ноумедӣ, Ирмиё намояндаи қавми Худост, ки бояд ба хизмати Худованд бозгарданд ва дилсардие, ки ҳангоми чунин менамуд, ки паём ноком шудааст, ба вуҷуд омада буд, аз худ дур созанд. Агар Ирмиё ба талаботи муқарраршуда ҷавобгӯ мебуд, Худо ба ӯ иҷозат медод, ки сухангӯи Ӯ бошад.

More importantly for our study at this time is what God told Jeremiah concerning the “assembly of mockers” who were “rejoicing” over his disappointment. He told Jeremiah that the mockers could return to Jeremiah, but he was never to return to them. Jeremiah represented those who stood against the Protestants who had just chosen to return to the fold of Catholicism and became the daughters of Babylon, the false prophets of Baal and Ashtaroth. Jeremiah represented the Judean prophet who at the same point in the prophetic line had rebuked Jeroboam’s false system of worship at the beginning of the northern kingdom, thus typifying the introduction of a false system of worship that was an image of Catholicism at the end of the history of the northern kingdom. The prophet told Jeroboam, when Jeroboam offered to form an alliance, that he was not to eat, drink or return the way he came.

Аз ҳама муҳим барои омӯзиши мо дар айни замон он аст, ки Худо ба Ирмиё дар бораи «маҷлиси масхаракунандагон», ки аз навмедии ӯ «шодӣ мекарданд», чӣ гуфт. Ӯ ба Ирмиё гуфт, ки масхаракунандагон метавонанд назди Ирмиё бозгарданд, аммо ӯ ҳаргиз набояд назди онҳо бозгардад. Ирмиё намояндаи онҳое буд, ки бар зидди протестантҳое меистоданд, ки тоза интихоб карда буданд, ба оғӯши католикият баргарданд ва духтарони Бобил, анбиёи дурӯғини Баал ва Ашторот гарданд. Ирмиё намояндаи он набии яҳудӣ буд, ки дар ҳамон нуқта дар хати нубувват дар оғози подшоҳии шимолӣ низ низоми дурӯғини ибодати Ёробъомро сарзаниш карда буд; ва ҳамин тавр, ӯ намунаи ворид шудани низоми дурӯғини ибодате гардид, ки дар поёни таърихи подшоҳии шимолӣ сурати католикият буд. Набӣ ба Ёробъом, вақте ки Ёробъом пешниҳод кард, ки иттиҳоде барпо гардад, гуфт, ки ӯ набояд бихӯрад, бинӯшад ё аз ҳамон роҳе, ки омадааст, бозгардад.

> And the king said unto the man of God, Come home with me, and refresh thyself, and I will give thee a reward. And the man of God said unto the king, If thou wilt give me half thine house, I will not go in with thee, neither will I eat bread nor drink water in this place: For so was it charged me by the word of the Lord, saying, Eat no bread, nor drink water, nor turn again by the same way that thou camest. 1 Kings 13:7–9.

> Ва подшоҳ ба марди Худо гуфт: «Бо ман ба хона биё ва худро қувват бахш, ва ман ба ту мукофоте хоҳам дод». Ва марди Худо ба подшоҳ гуфт: «Агар нисфи хонаи худро ба ман бидиҳӣ ҳам, бо ту нахоҳам даромад, ва дар ин ҷо на нон хоҳам хӯрд ва на об хоҳам нӯшид; зеро ба воситаи каломи Худованд ба ман чунин амр шудааст, ки: “Нон махӯр, об манӯш, ва аз ҳамон роҳе ки омадаӣ, боз нагард”». 3 Подшоҳон 13:7–9.

The expression of the Judean prophet aligns with the work of the false prophets of Baal and Ashtaroth in the story of Elijah. Of course, the history of the Millerites is also the history of Elijah, for Miller was Elijah. In the story of Elijah, the prophets of Baal and Ashtaroth performed a dance of deception, which was exposed as foolishness when fire came down from God and consumed Elijah’s offering, thus typifying the outpouring of the Holy Spirit in the Midnight Cry of Millerite history. The confrontation of that history represented the confrontation of the second Elijah, which was John the Baptist during the dance of deception performed by the daughter of Herodias (Salome). Herodias was typified by Jezebel, and Jezebel is a symbol of the Catholic church.

Ифодаи пайғамбари яҳудӣ бо кори пайғамбарони козиби Баал ва Астарӯт дар ҳикояи Илёс мувофиқат мекунад. Албатта, таърихи миллериён ҳамчунин таърихи Илёс аст, зеро Миллер Илёс буд. Дар ҳикояи Илёс, пайғамбарони Баал ва Астарӯт рақси фиреберо анҷом доданд, ки чун оташе аз ҷониби Худо фурӯд омад ва қурбонии Илёсро фурӯ бурд, беақлӣ будани он ошкор гардид; ва ин ба ин васила резиши Рӯҳулқудсро дар Нидои Нимаишаби таърихи миллериён ба тимсол меорад. Муқобилае, ки дар он таърих рух дод, муқобилаи Илёси дуюмро намояндагӣ мекард, ки он Яҳёи Таъмиддиҳанда буд, дар вақти рақси фиребе, ки духтари Ҳирӯдиё (Саломе) иҷро кард. Ҳирӯдиё ба воситаи Изобал ба тимсол оварда шудааст, ва Изобал рамзи калисои католикӣ аст.

In 1844, the Protestant churches became Salome, the daughter of Herodias (Jezebel). In the dance of deception Herod had promised half his kingdom, and he did so on his birthday, thus typifying the last days when the ten kings, who are typified by Ahab (the king of the ten northern kingdoms), agree to give their kingdom to the papacy (Jezebel). Giving “half your kingdom” is a symbol of a confederacy, and the prophet from Judea was clearly informing Jeroboam that he would never form an alliance with the apostate king or support his counterfeit system of worship.

Соли 1844 калисоҳои протестантӣ Саломе, духтари Ҳиродия (Изобал), гардиданд. Дар рақси фиреб Ҳиродус нисфи мамлакати худро ваъда карда буд, ва инро ӯ дар рӯзи таваллудаш ба ҷо овард; ба ҳамин васила рӯзҳои охирро ба намуна меоварад, вақте ки даҳ подшоҳ, ки бо Аҳъоб (подшоҳи даҳ подшоҳии шимолӣ) тимсол шудаанд, розӣ мешаванд, ки мамлакати худро ба папагӣ (Изобал) бидиҳанд. Додани «нисфи мамлакати ту» рамзи иттиҳод аст, ва набӣ аз Яҳудо ба таври равшан ба Ёробъом хабар медод, ки ӯ ҳеҷ гоҳ бо он подшоҳи муртад паймон нахоҳад баст ва низоми тақаллубии ибодати ӯро дастгирӣ нахоҳад кард.

That is what the Lord also told Jeremiah, when He said the “assembly of mockers” (apostate Protestantism) can return to Jeremiah, but Jeremiah must never return to them, or return by the way he came. But the Judean prophet did that very thing, for he was deceived by a false and lying prophet before he returned to Judea—before he finished the work he had been given.

Ин ҳамон чизест, ки Худованд низ ба Ирмиё гуфта буд, вақте ки Ӯ фармуд, ки «ҷамоати масхарагарон» (протестантизми муртад) метавонад назди Ирмиё баргардад, аммо Ирмиё ҳаргиз набояд назди онҳо баргардад, ё аз ҳамон роҳе ки омада буд, бозгардад. Вале пайғамбари яҳудоӣ маҳз ҳаминро кард, зеро пеш аз он ки ба Яҳудо баргардад — пеш аз он ки кори ба ӯ супурдашударо ба анҷом расонад, аз ҷониби пайғамбари дурӯғин ва козиб фирефта шуд.

> Now there dwelt an old prophet in Bethel; and his sons came and told him all the works that the man of God had done that day in Bethel: the words which he had spoken unto the king, them they told also to their father. And their father said unto them, What way went he? For his sons had seen what way the man of God went, which came from Judah. And he said unto his sons, Saddle me the ass. So they saddled him the ass: and he rode thereon, And went after the man of God, and found him sitting under an oak: and he said unto him, Art thou the man of God that camest from Judah? And he said, I am. Then he said unto him, Come home with me, and eat bread. And he said, I may not return with thee, nor go in with thee: neither will I eat bread nor drink water with thee in this place: For it was said to me by the word of the Lord, Thou shalt eat no bread nor drink water there, nor turn again to go by the way that thou camest. He said unto him, I am a prophet also as thou art; and an angel spake unto me by the word of the Lord, saying, Bring him back with thee into thine house, that he may eat bread and drink water. But he lied unto him. So he went back with him, and did eat bread in his house, and drank water. And it came to pass, as they sat at the table, that the word of the Lord came unto the prophet that brought him back: And he cried unto the man of God that came from Judah, saying, Thus saith the Lord, Forasmuch as thou hast disobeyed the mouth of the Lord, and hast not kept the commandment which the Lord thy God commanded thee, But camest back, and hast eaten bread and drunk water in the place, of the which the Lord did say to thee, Eat no bread, and drink no water; thy carcase shall not come unto the sepulchre of thy fathers.

> Ва дар Байт-Ил пайғамбари пире сокин буд; ва писаронаш омада, ҳамаи корҳоеро, ки марди Худо он рӯз дар Байт-Ил карда буд, ба ӯ нақл карданд; ва суханонеро низ, ки ӯ ба подшоҳ гуфта буд, ба падарашон бозгӯ карданд. Ва падарашон ба онҳо гуфт: «Ӯ аз кадом роҳ рафт?» Зеро писаронаш дида буданд, ки марди Худо, ки аз Яҳудо омада буд, аз кадом роҳ рафтааст. Ва ӯ ба писаронаш гуфт: «Харро барои ман зин кунед». Пас онҳо харро барои ӯ зин карданд; ва ӯ бар он савор шуда, Аз паси марди Худо рафт, ва ӯро ёфт, ки зери дарахти булуте нишаста буд; ва ба ӯ гуфт: «Оё ту ҳамон марди Худоӣ, ки аз Яҳудо омадаӣ?» Ва ӯ гуфт: «Ман ҳастам». Он гоҳ ба ӯ гуфт: «Бо ман ба хона биё ва нон бихӯр». Ва ӯ гуфт: «Ман наметавонам бо ту баргардам, ва наметавонам бо ту дароям; ва дар ин ҷо бо ту на нон хоҳам хӯрд ва на об хоҳам нӯшид; зеро ба ман ба каломи Худованд гуфта шудааст: “Дар он ҷо нон махӯр ва об манӯш, ва аз ҳамон роҳе ки омадаӣ, бознагард”». Ӯ ба вай гуфт: «Ман низ, мисли ту, пайғамбар ҳастам; ва фариштае ба каломи Худованд ба ман сухан гуфта, гуфтааст: “Ӯро бо худ ба хонаат баргардон, то нон бихӯрад ва об бинӯшад”». Аммо ӯ ба вай дурӯғ гуфт. Пас ӯ бо вай баргашт, ва дар хонаи ӯ нон хӯрд ва об нӯшид. Ва ҳангоме ки онҳо бар сари дастархон нишаста буданд, каломи Худованд бар он пайғамбаре нозил шуд, ки ӯро баргардонида буд; ва ӯ ба марди Худое ки аз Яҳудо омада буд, нидо карда, гуфт: «Худованд чунин мегӯяд: “Азбаски ту ба амри Худованд итоат накардӣ, ва он фармонеро, ки Худованд Худои ту ба ту фармуда буд, нигоҳ надоштӣ, балки баргашта, дар он ҷое нон хӯрдӣ ва об нӯшидӣ, ки Худованд ба ту гуфта буд: ‘Дар он ҷо нон махӯр ва об манӯш’, ҷасади ту ба қабри падаронат нахоҳад расид”».

> And it came to pass, after he had eaten bread, and after he had drunk, that he saddled for him the ass, to wit, for the prophet whom he had brought back. And when he was gone, a lion met him by the way, and slew him: and his carcase was cast in the way, and the ass stood by it, the lion also stood by the carcase. And, behold, men passed by, and saw the carcase cast in the way, and the lion standing by the carcase: and they came and told it in the city where the old prophet dwelt. And when the prophet that brought him back from the way heard thereof, he said, It is the man of God, who was disobedient unto the word of the Lord: therefore the Lord hath delivered him unto the lion, which hath torn him, and slain him, according to the word of the Lord, which he spake unto him. And he spake to his sons, saying, Saddle me the ass. And they saddled him. And he went and found his carcase cast in the way, and the ass and the lion standing by the carcase: the lion had not eaten the carcase, nor torn the ass. And the prophet took up the carcase of the man of God, and laid it upon the ass, and brought it back: and the old prophet came to the city, to mourn and to bury him. And he laid his carcase in his own grave; and they mourned over him, saying, Alas, my brother! And it came to pass, after he had buried him, that he spake to his sons, saying, When I am dead, then bury me in the sepulchre wherein the man of God is buried; lay my bones beside his bones: For the saying which he cried by the word of the Lord against the altar in Bethel, and against all the houses of the high places which are in the cities of Samaria, shall surely come to pass. 1 Kings 13:11–32.

> Ва баъд аз он ки ӯ нон хӯрд ва нӯшид, барои ӯ, яъне барои он набие ки баргардонда оварда буд, харро зин кард. Ва ҳангоме ки ӯ рафт, шер ӯро дар роҳ вохӯрд ва кушт; ва ҷасадаш дар роҳ афтода буд, ва хар назди он меистод, шер низ назди ҷасад меистод. Ва инак, одамон аз он ҷо мегузаштанд ва ҷасадро, ки дар роҳ афтода буд, ва шерро, ки назди ҷасад меистод, диданд; ва омада, дар шаҳре ки он набии пир сокин буд, хабар доданд. Ва чун он набие ки ӯро аз роҳ баргардонда оварда буд, инро шунид, гуфт: «Ин марди Худост, ки ба каломи Худованд итоат накард; бинобар ин Худованд ӯро ба дасти шер супурд, ва он ӯро дарида кушт, мувофиқи каломи Худованд, ки ба ӯ гуфта буд». Ва ба писаронаш сухан ронда, гуфт: «Барои ман харро зин кунед». Ва онҳо зин карданд. Ва ӯ рафт ва ҷасади ӯро, ки дар роҳ афтода буд, ёфт, ва хару шер назди ҷасад меистоданд; шер ҷасадро нахӯрда буд ва харро надарида буд. Ва набӣ ҷасади марди Худоро бардошт ва онро бар хар ниҳод ва боз овард; ва набии пир ба шаҳр омад, то бар ӯ мотам гирад ва ӯро дафн кунад. Ва ҷасади ӯро дар қабри худ ниҳод; ва бар ӯ навҳа карданд, гуфта: «Вой, эй бародари ман!» Ва баъд аз он ки ӯро дафн кард, ба писаронаш сухан ронда, гуфт: «Вақте ки ман бимирам, маро дар ҳамон қабре дафн кунед, ки марди Худо дар он дафн шудааст; устухонҳои маро паҳлуи устухонҳои ӯ бигузоред; зеро он сухане ки ӯ бо каломи Худованд бар зидди қурбонгоҳе ки дар Байт-Ил аст, ва бар зидди ҳамаи хонаҳои баландиҳо, ки дар шаҳрҳои Сомария ҳастанд, нидо кард, яқинан ба амал хоҳад омад». 3 Подшоҳон 13:11–32.

We will continue this study in the next article.

Мо ин омӯзишро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “When the power of God testifies as to what is truth, that truth is to stand forever as the truth. No after suppositions contrary to the light God has given are to be entertained. Men will arise with interpretations of Scripture which are to them truth, but which are not truth. The truth for this time God has given us as a foundation for our faith. He Himself has taught us what is truth. One will arise, and still another, with new light, which contradicts the light that God has given under the demonstration of His Holy Spirit. A few are still alive who passed through the experience gained in the establishment of this truth. God has graciously spared their lives to repeat, and repeat till the close of their lives, the experience through which they passed even as did John the apostle till the very close of his life. And the standard bearers who have fallen in death are to speak through the reprinting of their writings. I am instructed that thus their voices are to be heard. They are to bear their testimony as to what constitutes the truth for this time.

> «Ҳангоме ки қудрати Худо дар бораи он ки ростӣ чист, шаҳодат медиҳад, он ростӣ бояд абадан ҳамчун ростӣ боқӣ монад. Ҳеҷ гуна фарзияҳои баъдӣ, ки бар хилофи нуре ҳастанд, ки Худо додааст, набояд пазируфта шаванд. Одамон бархоста, бо тафсирҳои Китоби Муқаддас хоҳанд омад, ки барои онҳо ҳақиқатанд, аммо ҳақиқат нестанд. Худо ҳақиқати барои ин замонро ба мо ҳамчун таҳкурсии имони мо додааст. Худи Ӯ ба мо омӯхтааст, ки ҳақиқат чист. Яке бармехезад ва боз дигаре, бо нури наве, ки ба нуре, ки Худо зери ошкорсозии Рӯҳи Муқаддаси Худ додааст, мухолифат мекунад. Ҳанӯз чанде зиндаанд, ки аз таҷрибае, ки дар барқарор шудани ин ҳақиқат ба даст омада буд, гузаштаанд. Худо бо меҳрубонӣ ҷони онҳоро нигаҳ доштааст, то таҷрибаеро, ки аз он гузаштаанд, такрор кунанд ва такрор кунанд, то поёни умрашон, ҳамон гуна ки Юҳаннои расул то фарҷоми зиндагии худ чунин кард. Ва парчамбардороне, ки дар марг афтодаанд, бояд тавассути аз нав чоп шудани навиштаҳояшон сухан гӯянд. Ба ман дастур дода шудааст, ки ба ҳамин тарз овозҳои онҳо бояд шунида шаванд. Онҳо бояд шаҳодати худро дар бораи он чи ҳақиқати барои ин замонро ташкил медиҳад, баён кунанд.

> “We are not to receive the words of those who come with a message that contradicts the special points of our faith. They gather together a mass of Scripture, and pile it as proof around their asserted theories. This has been done over and over again during the past fifty years. And while the Scriptures are God’s word, and are to be respected, the application of them, if such application moves one pillar from the foundation that God has sustained these fifty years, is a great mistake. He who makes such an application knows not the wonderful demonstration of the Holy Spirit that gave power and force to the past messages that have come to the people of God.

> «Мо набояд суханони касонеро қабул кунем, ки бо паёме меоянд, ки ба нуктаҳои вижаи имони мо мухолифат мекунад. Онҳо анбӯҳи оятҳои Навиштаро гирд меоранд ва онҳоро чун исботе гирди назарияҳои баёникардаи худ барҳам мениҳанд. Ин кор дар давоми панҷоҳ соли гузашта такрор ба такрор анҷом дода шудааст. Ва ҳарчанд Навиштаҳо каломи Худо мебошанд ва бояд мавриди эҳтиром қарор гиранд, татбиқи онҳо, агар чунин татбиқ як сутунро аз таҳкурсие, ки Худо дар ин панҷоҳ сол устувор нигоҳ доштааст, ҷунбонад, иштибоҳи бузург аст. Касе ки чунин татбиқ мекунад, он зуҳуроти аҷоиби Рӯҳулқудсро, ки ба паёмҳои пешинае, ки ба қавми Худо расидаанд, қудрат ва таъсир бахшида буд, намешиносад.»

> “Elder G’s proofs are not reliable. If received, they would destroy the faith of God’s people in the truth that has made us what we are.

> «Далелҳои пир Г боэътимод нестанд. Агар онҳо пазируфта шаванд, имони қавми Худоро ба он ҳақиқате, ки моро он чи ҳастем гардонидааст, хароб хоҳанд кард.

> “We must be decided on this subject; for the points that he is trying to prove by Scripture, are not sound. They do not prove that the past experience of God’s people was a fallacy. We had the truth; we were directed by the angels of God. It was under the guidance of the Holy Spirit that the presentation of the sanctuary question was given. It is eloquence for everyone to keep silent in regard to the features of our faith in which they acted no part. God never contradicts Himself. Scripture proofs are misapplied if forced to testify to that which is not true. Another and still another will arise and bring in supposedly great light, and make their assertions. But we stand by the old landmarks. [1 John 1:1–10 quoted.]

> «Мо бояд дар ин мавзуъ устувор бошем; зеро нуктаҳое, ки ӯ мекӯшад бо Навиштаҳо исбот намояд, саҳеҳ нестанд. Онҳо исбот намекунанд, ки таҷрибаи гузаштаи қавми Худо як иштибоҳ будааст. Мо ҳақиқатро доштем; моро фариштагони Худо роҳнамоӣ мекарданд. Маҳз зери роҳнамоии Рӯҳулқудс баёни масъалаи муқаддасгоҳ дода шуд. Барои ҳар касе, ки дар хусуси ҷанбаҳои имони мо, ки дар онҳо ҳеҷ нақше надоштааст, хомӯшӣ ихтиёр кунад, ин фасоҳат аст. Худо ҳаргиз ба Худаш мухолифат намекунад. Далелҳои Навиштаҳо нодуруст татбиқ мешаванд, агар онҳоро маҷбур созанд, ки бар он чи ҳақиқат нест, шаҳодат диҳанд. Яке ва боз дигаре бархоста, нуре ба гумони худ бузургро хоҳад овард ва даъвоҳои худро пеш хоҳад гузошт. Аммо мо бар нишонаҳои қадима устувор мемонем. [1 John 1:1–10 quoted.]»

> “I am instructed to say that these words we may use as appropriate for this time, for the time has come when sin must be called by its right name. We are hindered in our work by men who are not converted, who seek their own glory. They wish to be thought originators of new theories, which they present claiming that they are truth. But if these theories are received, they will lead to a denial of the truth that for the past fifty years God has been giving to His people, substantiating it by the demonstration of the Holy Spirit.” Selected Messages, book 1, 161.

> «Ба ман дастур дода шудааст, ки бигӯям: ин суханонро мо метавонем барои ҳамин замон мувофиқ донем, зеро вақти он фаро расидааст, ки гуноҳ бояд бо номи ҳақиқии худ хонда шавад. Мо дар кори худ аз ҷониби одамоне монеа мебинем, ки табдил наёфтаанд ва ҷалоли худро меҷӯянд. Онҳо мехоҳанд чунин пиндошта шаванд, ки гӯё асосгузорони назарияҳои нав бошанд, назарияҳое ки онҳоро пешкаш карда, даъво менамоянд, ки ҳақиқатанд. Аммо агар ин назарияҳо пазируфта шаванд, онҳо ба инкори он ҳақиқате хоҳанд бурд, ки дар тӯли панҷоҳ соли гузашта Худо онро ба қавми Худ дода, бо зоҳиршавии Рӯҳулқудс устувор гардонидааст». Selected Messages, book 1, 161.

Back to Articles