Article

# The Book of Daniel - Number Forty-Nine

Китоби Дониёл — Шумораи чиҳилу нӯҳ

Unveiling Truths: The Midnight Cry, Islam’s Role, and the Final Testing Process in the Last Days

Ошкор сохтани ҳақиқатҳо: Нидои нимашаб, нақши Ислом ва раванди ниҳоии озмоиш дар айёми охир

Author

Jeff Pippenger

Published

January 13, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The increase of knowledge that was produced when the vision of the Ulai River was unsealed in 1798, produced a testing process that reached its climax in the movement of the Midnight Cry in 1844. The Midnight Cry of the last days, that is now being unsealed, has been represented by that history, and includes the very same testing truths of that history, for the Midnight Cry message that is now being unsealed is a restoration of Miller’s jewels.

Афзоиши дониш, ки ҳангоме ба вуҷуд омад, ки рӯъёи дарёи Улай дар соли 1798 кушода шуд, раванди озмоишеро ба вуҷуд овард, ки дар ҳаракати Нидои Нисфишабии соли 1844 ба авҷи худ расид. Нидои Нисфишабии рӯзҳои охир, ки ҳоло кушода шуда истодааст, бо ҳамон таърих намояндагӣ шудааст ва айни ҳамон ҳақиқатҳои озмоишкунандаи он таърихро дар бар мегирад, зеро паёми Нидои Нисфишабӣ, ки ҳоло кушода шуда истодааст, барқарорсозии ҷавоҳироти Миллер мебошад.

> “The truths that we received in 1841, ‘42, ‘43, and ‘44 are now to be studied and proclaimed. The messages of the first, second, and third angels will in the future be proclaimed with a loud voice. They will be given with earnest determination and in the power of the Spirit.” Manuscript Releases, volume 15, 371.

> «Ҳақиқатҳои ки мо дар солҳои 1841, 1842, 1843 ва 1844 қабул намудем, акнун бояд омӯхта ва эълон карда шаванд. Паёмҳои фариштаи якум, дуюм ва сеюм дар оянда бо овози баланд эълон хоҳанд шуд. Онҳо бо азми ҷиддӣ ва дар қудрати Рӯҳ дода хоҳанд шуд». Manuscript Releases, ҷилди 15, 371.

The primary theme of the prophetic message of the Midnight Cry of our time is the role of Islam of the third woe. The three woes of Islam are all represented upon the two tables of Habakkuk. The message of the Midnight Cry of the last days, began to be unsealed at the disappointment of July 18, 2020, when the tarrying time of the last days arrived. Just as the Midnight Cry message of Millerite history, the message of the last days is progressively developed until it reaches the point represented by the Exeter camp meeting. At that point the virgins either have the oil, or they don’t.

Мавзӯи асосии паёми нубувватии Фарёди Нисфишабии замони мо нақши Ислом дар войи сеюм аст. Ҳар се войи Ислом бар ду ҷадвали Ҳабаққуқ намояндагӣ шудаанд. Паёми Фарёди Нисфишабии рӯзҳои охир аз вақти ноумедии 18 июли соли 2020, ҳангоме ки замони таъхири рӯзҳои охир фаро расид, ба кушода шудан оғоз кард. Ҳамон тавре ки паёми Фарёди Нисфишабӣ дар таърихи миллерӣ буд, паёми рӯзҳои охир ба таври тадриҷӣ инкишоф меёбад, то ба он нуқтае бирасад, ки онро маҷлиси урдугоҳии Экзетер намояндагӣ мекунад. Дар он нуқта бокираҳо ё равған доранд, ё надоранд.

Isaiah’s pronouncement of woe upon the scornful men that rule the people of Jerusalem, identifies that the vision has become to the drunkards of Ephraim as a book that is sealed. In the passage of Isaiah, the work of changing a satanic symbol unto a godly symbol, as has been accomplished in the history of Adventism, is to be esteemed as potter’s clay. That work was establishing the definition of “the daily,” as a symbol of Christ, when it is a symbol of Satan. When Daniel employed the word “tamid” as a symbol of paganism, he chose the word for a symbolic purpose, for the word means “continual”.

Эълони войи Ишаъё бар мардони масхарабозе, ки бар қавми Ерусалим ҳукмронӣ мекунанд, нишон медиҳад, ки рӯъё барои мастони Эфроим мисли китобе мӯҳршуда гардидааст. Дар порчаи Ишаъё, кори табдил додани рамзи шайтонӣ ба рамзи худотарсона, чунон ки дар таърихи Адвентизм анҷом ёфтааст, ҳамчун гили кулолгар баҳо дода мешавад. Он кор барқарор сохтани таърифи «ҳамешагӣ» ҳамчун рамзи Масеҳ буд, дар ҳоле ки он рамзи Шайтон аст. Вақте ки Дониёл калимаи «tamid»-ро ҳамчун рамзи бутпарастӣ ба кор бурд, ӯ ин калимаро бо мақсади рамзӣ интихоб кард, зеро ин калима маънои «доимӣ»-ро дорад.

There are three powers that lead the world to Armageddon, and the first of those three powers is the dragon (paganism). The dragon began his warfare against God in heaven. The dragon carries on that warfare until the end of the thousand-year millennium, when he is finally destroyed.

Се қувва ҳастанд, ки ҷаҳонро ба Ҳармиҷидӯн мебаранд, ва нахустини он се қувва аждаҳо аст (бутпарастӣ). Аждаҳо ҷанги худро бар зидди Худо дар осмон оғоз кард. Аждаҳо он ҷангро то анҷоми ҳазорасолаи ҳазорсола идома медиҳад, вақте ки ниҳоят маҳв карда мешавад.

> And when the thousand years are expired, Satan shall be loosed out of his prison, And shall go out to deceive the nations which are in the four quarters of the earth, Gog and Magog, to gather them together to battle: the number of whom is as the sand of the sea. And they went up on the breadth of the earth, and compassed the camp of the saints about, and the beloved city: and fire came down from God out of heaven, and devoured them. And the devil that deceived them was cast into the lake of fire and brimstone, where the beast and the false prophet are, and shall be tormented day and night for ever and ever. Revelation 20:7–10.

> Ва ҳангоме ки ҳазор сол ба анҷом расад, шайтон аз зиндони худ раҳо хоҳад шуд, ва берун хоҳад рафт, то халқҳоеро, ки дар чор гӯшаи заминанд, яъне Ҷуҷ ва Моҷуҷро, гумроҳ намояд ва онҳоро барои ҷанг гирд оварад; шумораи онҳо мисли реги баҳр аст. Ва онҳо бар паҳнои замин баромада, урдугоҳи муқаддасон ва шаҳри маҳбубро иҳота карданд; ва оташе аз ҷониби Худо аз осмон фуруд омада, онҳоро фурӯ бурд. Ва иблисе ки онҳоро гумроҳ карда буд, ба кӯли оташ ва кибрит андохта шуд, ки дар он ҷо ҳайвон ва пайғамбари дурӯғин ҳастанд; ва онҳо шабу рӯз то абадулобод азоб хоҳанд кашид. Ваҳй 20:7–10.

The beast (the papacy) that is the second of the three powers that leads the world to Armageddon, and the false prophet (the United States) the third of those three powers, both arrived in history after the history of the cross, and both are destroyed at the Second Coming of Christ.

Ваҳшӣ (попствo), ки дуввумини се қудратест, ки ҷаҳонро ба Армагеддон мебарад, ва пайғамбари козиб (Иёлоти Муттаҳида), ки саввумини он се қудрат аст, ҳар ду дар таърих пас аз таърихи салиб падид омаданд, ва ҳар ду ҳангоми Омадани Дуюми Масеҳ нобуд карда мешаванд.

> And the beast was taken, and with him the false prophet that wrought miracles before him, with which he deceived them that had received the mark of the beast, and them that worshipped his image. These both were cast alive into a lake of fire burning with brimstone. Revelation 19:20.

> Ва ҳайвон гирифта шуд, ва бо ӯ он пайғамбари дурӯғин, ки пеши ӯ мӯъҷизаҳо ба амал меовард, ки бо онҳо онҳоеро, ки нишони ҳайвонро қабул карда буданд ва онҳоеро, ки ба ҳайкали ӯ саҷда мекарданд, фиреб дода буд. Ҳар дуи онҳо зинда ба кӯли оташе андохта шуданд, ки бо кибрит месӯхт. Ваҳй 19:20.

When Daniel chose the Hebrew word “continual” as a symbol of paganism (Satan), he chose a word that identified that it is Satan that has continually fought against God. The other two powers are only active in their warfare against God for specified periods of time. Daniel’s choice of the word “tamid” (continual) was purposeful, and accurate.

Вақте ки Дониёл калимаи ибрии «тамид»-ро («муттасил») ҳамчун рамзи бутпарастӣ (Шайтон) интихоб кард, ӯ калимаеро баргузид, ки нишон медод, ки маҳз Шайтон аст, ки пайваста бар зидди Худо ҷангидааст. Ду қудрати дигар танҳо дар ҷанги худ бар зидди Худо барои давраҳои муайяни вақт фаъоланд. Интихоби Дониёл аз калимаи «тамид» («муттасил») қасдан ва дақиқ буд.

As Isaiah’s narrative of woe upon those who the Lord poured out the spirit of deep sleep, and closed their eyes, continues on from chapter twenty-eight into chapter thirty, he records:

Чунон ки ривояти Ишаъё дар бораи вой бар онҳое, ки Худованд бар онҳо рӯҳи хоби амиқро рехт ва чашмонашонро баст, аз боби бисту ҳаштум то боби сиюм идома меёбад, ӯ чунин сабт мекунад:

> Now go, write it before them in a table, and note it in a book, that it may be for the time to come forever and ever: That this is a rebellious people, lying children, children that will not hear the law of the Lord: Which say to the seers, See not; and to the prophets, Prophesy not unto us right things, speak unto us smooth things, prophesy deceits: Get you out of the way, turn aside out of the path, cause the Holy One of Israel to cease from before us. Wherefore thus saith the Holy One of Israel, Because ye despise this word, and trust in oppression and perverseness, and stay thereon: Therefore this iniquity shall be to you as a breach ready to fall, swelling out in a high wall, whose breaking cometh suddenly at an instant. And he shall break it as the breaking of the potters’ vessel that is broken in pieces; he shall not spare: so that there shall not be found in the bursting of it a sherd to take fire from the hearth, or to take water withal out of the pit. For thus saith the Lord God, the Holy One of Israel; In returning and rest shall ye be saved; in quietness and in confidence shall be your strength: and ye would not. Isaiah 30:8–15.

> Акнун бирав, ва онро пеши онҳо бар лавҳае бинавис, ва дар китобе сабт намо, то ки барои замони оянда, то абадулобод, бимонад: зеро ин қавми осӣ аст, фарзандони дурӯғгӯ, фарзандоне ки намехоҳанд шариати Худовандро бишнаванд; ки ба бинандагон мегӯянд: «Набинед»; ва ба анбиё: «Ба мо ростиро нубувват накунед, бо мо суханони хуш бигӯед, фиребҳоро нубувват кунед; аз роҳ дур шавед, аз тариқ канор равед, Бародари Муқаддаси Исроилро аз пеши мо бардоред». Бинобар ин, чунин мегӯяд Бародари Муқаддаси Исроил: «Азбаски шумо ин каломро хор шумурдаед, ва бар ситам ва каҷравӣ таваккал намуда, бар онҳо такя кардаед, бинобар ин, ин гуноҳ барои шумо мисли шикофи омодаи фурӯ рехтан хоҳад буд, ки дар девори баланде барҷаста шудааст, ва шикастани он ногаҳон, дар як лаҳза, фаро мерасад. Ва Ӯ онро чунон хоҳад шикаст, ки кӯзаи кулолгар пора-пора шикаста мешавад; Ӯ раҳм нахоҳад кард, ба тавре ки дар миёни пораҳои он як пораи кӯчаке ҳам ёфт нашавад, то бо он аз оташдон оташ гиранд, ё аз чоҳ об бардоранд». Зеро чунин мегӯяд Худованди Парвардигор, Бародари Муқаддаси Исроил: «Дар тавба ва оромӣ наҷоти шумо хоҳад буд; дар сукут ва эътимод қуввати шумо хоҳад буд». Вале шумо нахостед. Ишаъё 30:8–15.

The “table” that is written, is the tables of Habakkuk chapter two, that were designed so that those that read them could “run” and spread the message. The “book” which made “note” of the “table” is Habakkuk. The “table” from the “book” of Habakkuk, represents a testing process which manifests “a rebellious people, lying children, children that will not hear the law of the Lord.” The “rebellious people” that refuse to “hear,” are those in Jeremiah that refuse to hear the sound of the watchman’s trumpet.

«Ҷадвале», ки навишта шудааст, ҳамон лавҳаҳои боби дуюми Ҳабаққуқ аст, ки ба он мақсад тарҳрезӣ шуда буданд, то онҳое ки онҳоро мехонанд, «бидаванд» ва паёмро паҳн намоянд. «Китобе», ки аз «ҷадвал» «қайд» намудааст, Ҳабаққуқ аст. «Ҷадвал» аз «китоби» Ҳабаққуқ раванди озмоишеро ифода мекунад, ки «қавми осӣ, фарзандони дурӯғгӯ, фарзандоне ки намехоҳанд шариати Худовандро бишнаванд»-ро ошкор месозад. Он «қавми осӣ», ки аз «шунидан» сарпечӣ мекунанд, ҳамонҳоянд, ки дар Ирмиё аз шунидани садои карнайи посбон сар мепечанд.

> Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:17.

> Ман низ бар шумо посбононро муқаррар кардам, ки мегуфтанд: «Ба садои карнай гӯш диҳед». Вале онҳо гуфтанд: «Гӯш нахоҳем дод». Ирмиё 6:17.

The rebellious are those in Isaiah’s history and also in the history of Christ who would not hear.

Исёнкорон онҳоянд, ки ҳам дар таърихи Ишаъё ва ҳам дар таърихи Масеҳ намехостанд бишнаванд.

> And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Isaiah 6:9, 10.

> Ва Ӯ гуфт: «Бирав ва ба ин қавм бигӯ: “Шунидан мешунавед, вале намефаҳмед; ва дидан мебинед, вале дарк намекунед”. Дили ин қавмро фарбеҳ гардон, ва гӯшҳошонро гарон кун, ва чашмонашонро бипӯш; мабодо бо чашмони худ бубинанд, ва бо гӯшҳои худ бишнаванд, ва бо дили худ бифаҳманд, ва бозгарданд, ва шифо ёбанд». Ишаъё 6:9, 10.

Isaiah’s deaf rebels can “hear,” but they don’t “hear,” and their refusal to “hear” identifies that they “understand not.” It is Daniel’s wicked, who are also Matthew’s foolish virgins, who do not understand the increase of knowledge represented on the “table” that is noted in the “book” of Habakkuk. If Isaiah’s deaf rebels would hear, they could be converted and healed, but their heart is fat, so they cannot understand the message of the Midnight Cry. Jesus provided a second witness of the deaf rebels.

Осёни исёнгардида метавонистанд «бишнаванд», аммо «намешунаванд», ва сарпечии онҳо аз «шунидан» нишон медиҳад, ки онҳо «намефаҳманд». Ин ҳамон шарирони Дониёланд, ки ҳамчунин бокирагони нодони Матто мебошанд, ки афзоиши донишро, ки бар «лавҳ» ифода ёфтааст ва дар «китоб»-и Ҳабаққуқ зикр шудааст, намефаҳманд. Агар исёнгардидагони карии Ишаъё мешуниданд, метавонистанд тавба карда, шифо ёбанд, аммо дили онҳо фарбеҳ аст, бинобар ин онҳо паёми Нидои Нисфи Шабро фаҳмида наметавонанд. Исо шоҳидии дуюме дар бораи исёнгардидагони кар пешниҳод намуд.

> And the disciples came, and said unto him, Why speakest thou unto them in parables? He answered and said unto them, Because it is given unto you to know the mysteries of the kingdom of heaven, but to them it is not given. For whosoever hath, to him shall be given, and he shall have more abundance: but whosoever hath not, from him shall be taken away even that he hath. Therefore speak I to them in parables: because they seeing see not; and hearing they hear not, neither do they understand. And in them is fulfilled the prophecy of Esaias, which saith, By hearing ye shall hear, and shall not understand; and seeing ye shall see, and shall not perceive: For this people’s heart is waxed gross, and their ears are dull of hearing, and their eyes they have closed; lest at any time they should see with their eyes and hear with their ears, and should understand with their heart, and should be converted, and I should heal them. But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Matthew 13:10–17.

> Ва шогирдон назди Ӯ омада, гуфтанд: «Чаро ба онҳо ба масалҳо сухан мегӯӣ?» Ӯ дар ҷавоб ба онҳо гуфт: «Зеро ба шумо дода шудааст, ки асрори Малакути Осмонро бидонед, аммо ба онҳо дода нашудааст. Зеро ҳар кӣ дорад, ба вай дода хоҳад шуд, ва фаровонтар хоҳад дошт; аммо ҳар кӣ надорад, ҳатто он чи дорад, аз вай гирифта хоҳад шуд. Бинобар ин ба онҳо ба масалҳо сухан мегӯям, зеро онҳо нигоҳ карда, намебинанд; ва шунида, намешунаванд, ва намефаҳманд. Ва дар онҳо нубуввати Ишаъё ба амал меояд, ки мегӯяд: “Бо гӯш шунида хоҳед шунид, вале нахоҳед фаҳмид; ва нигоҳ карда хоҳед дид, вале дарк нахоҳед кард. Зеро дили ин қавм ғафс шудааст, ва гӯшҳошон дар шунидан суст шудааст, ва чашмони худро бастаанд; мабодо бо чашмони худ бубинанд, ва бо гӯшҳои худ бишнаванд, ва бо дили худ дарк кунанд, ва бозгарданд, ва Ман онҳоро шифо диҳам”. Аммо чашмони шумо мубораканд, зеро мебинанд; ва гӯшҳои шумо, зеро мешунаванд. Зеро ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки бисёр анбиё ва мардони одил орзу доштанд он чиро, ки шумо мебинед, бубинанд, вале надиданд; ва он чиро, ки шумо мешунавед, бишнаванд, вале нашуниданд». Матто 13:10–17.

The wise understand the mystery of the parables, which is truth that is represented line upon line. The wise are blessed for they see and hear, and the wise and the blessed are both represented in Daniel chapter twelve. The “wise” are those who understand (with their hearts) the increase of knowledge, represented by the “table” that has been noted in the “book” of Habakkuk, and the “blessed” are those that wait.

Доноён асрори тамсилҳоро мефаҳманд, ки он ҳақиқатест, ки сатр бар сатр ба тасвир оварда шудааст. Доноён мубораканд, зеро мебинанд ва мешунаванд; ва ҳам доноён ва ҳам муборакон ҳар ду дар боби дувоздаҳуми Дониёл тасвир ёфтаанд. «Доноён» касонеанд, ки афзоиши донишро мефаҳманд (бо дилҳои худ), ки ба воситаи «ҷадвале», ки дар «китоби» Ҳабаққуқ ёд шудааст, рамзан нишон дода шудааст; ва «муборакон» онҳоянд, ки интизор мешаванд.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:9–13.

> Ва ӯ гуфт: «Бирав, эй Дониёл; зеро ин суханон то вақти анҷом баста ва мӯҳр карда шудаанд. Бисёре пок карда хоҳанд шуд, ва сафед гардонида хоҳанд шуд, ва озмуда хоҳанд шуд; вале шарирон ба шарорат амал хоҳанд кард; ва ҳеҷ яке аз шарирон нахоҳад фаҳмид; аммо хирадмандон хоҳанд фаҳмид. Ва аз вақте ки қурбонии ҳаррӯза бардошта шавад ва зиштиёне, ки харобӣ меоварад, барпо гардад, ҳазору дусаду навад рӯз хоҳад буд. Хушо касе ки интизорӣ мекашад ва ба ҳазору сесаду сию панҷ рӯз мерасад». Дониёл 12:9–13.

The Millerites correctly understood that the thirteen hundred and thirty-five days began when paganism (“the daily”), was “taken away” in the year 508. The blessing was promised to those who were waiting in 1843. The word “cometh” in the passage means “touches.” The year 1843 “touched” the year 1844 when it concluded. When the year 1843 concluded, the “tarrying time” of Habakkuk arrived, and a blessing was pronounced upon those who waited as commanded in the “book” that noted the “tables.” The “book” of Habakkuk commanded those to “wait” for the vision.

Миллериён дуруст фаҳмиданд, ки ҳазору сесаду сию панҷ рӯз аз он вақт оғоз ёфтанд, ки бутпарастӣ («қурбонии доимӣ») дар соли 508 «бардошта шуд». Баракат ба онҳое ваъда дода шуда буд, ки дар соли 1843 мунтазир буданд. Калимаи «меояд» дар ин порча маънои «мерасад»-ро дорад. Соли 1843, ҳангоме ки ба анҷом расид, ба соли 1844 «расид». Вақте ки соли 1843 ба анҷом расид, «вақти таъхир»-и Ҳабаққуқ фаро расид, ва бар онҳое ки, чунон ки дар «китобе», ки «лавҳаҳо»-ро ёд мекард, амр шуда буд, мунтазир монданд, баракат эълон карда шуд. «Китоби» Ҳабаққуқ ба онон фармон медод, ки барои рӯъё «мунтазир шаванд».

Daniel identifies the history of 1798 (the time of the end), when his book was unsealed, and there was then produced a three-step testing process (purified, and made white, and tried). That process reached its conclusion in the manifestation of the hidden history of the seven thunders. That hidden history is the three waymarks of truth, represented by the first disappointment, the message of the Midnight Cry and the great disappointment. The blessing of arriving at the first disappointment represents a three-step testing process at the end of the history of 1798 through 1844.

Дониёл таърихи соли 1798-ро (замони поён)-ро, ҳангоме ки китоби ӯ муҳркушо гардид, муайян месозад, ва он гоҳ раванди сеқадамии имтиҳон ба вуҷуд омад («пок карда шаванд, сафед гардонида шаванд ва санҷида шаванд»). Он раванд ба анҷоми худ дар зуҳури таърихи пинҳонии ҳафт раъд расид. Он таърихи пинҳонӣ се нишонаи роҳи ҳақиқат аст, ки бо ноумедии аввал, паёми Нидои Нимашаб ва ноумедии бузург ифода ёфтааст. Баракати расидан ба ноумедии аввал раванди сеқадамии имтиҳонро дар поёни таърихи аз 1798 то 1844 намояндагӣ мекунад.

The history of 1798, through to the great disappointment of 1844, typifies the history of 1989, through to the soon-coming Sunday law. There is a blessing promised for those that wait for the vision that began to tarry at the first disappointment. The “wise” of Daniel twelve, are those who are “blessed,” and who “wait.” The wicked are those who do not “hear” with their hearts, and who do not “see.” The entire experience of the Millerite movement is summarized in Daniel’s four verses, and those verses also represent the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Таърихи соли 1798, то ба ноумедии бузурги соли 1844, намунаи таърихи соли 1989, то ба қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда мебошад. Барои онҳое ки интизори рӯъёе мемонанд, ки дар ноумедии аввал ба таъхир оғоз кард, баракате ваъда шудааст. «Хирадмандон»-и боби дувоздаҳуми Дониёл, ҳамонҳоянд, ки «мубораканд» ва «интизоранд». Шарирон онҳоянд, ки бо дилҳои худ «намешунаванд» ва «намебинанд». Тамоми таҷрибаи ҳаракати Миллерит дар чор ояти Дониёл хулоса шудааст, ва он оятҳо ҳамчунин таърихи мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазорро низ ифода мекунанд.

The sacred history represented in those four verses, is premised upon understanding the increase of knowledge that was represented upon Habakkuk’s tables, and the increase of knowledge Jesus identified as He taught through the methodology of line upon line. He presented parable after parable, in order to explain the mystery of prophecy to “the wise”. “The wicked” in Daniel twelve do not understand, and in 2 Thessalonians, chapter two, their lack of understanding is represented as a hatred of truth, which brings strong delusion. The truth which the wicked do not love in Paul’s letter was “the daily,” and in Daniel’s four verses, the prophetic truth that is specifically identified is “the daily.”

Таърихи муқаддасе, ки дар он чор оят тасвир шудааст, бар фаҳмидани афзоиши дониш, ки бар лавҳаҳои Ҳабаққуқ нишон дода шуда буд, ва бар афзоиши дониш, ки Исо ҳангоми таълим додан бо усули «хат бар хат» муайян намуд, асос ёфтааст. Ӯ масал пас аз масал пешкаш кард, то ки сирри нубувватро ба «хирадмандон» тавзеҳ диҳад. «Шарирон» дар Дониёл дувоздаҳ намефаҳманд, ва дар 2 Таслӯникиён, боби ду, норасоии фаҳмиши онҳо ҳамчун нафрати ҳақиқат тасвир шудааст, ки гумроҳии сахтро ба вуҷуд меорад. Ҳақиқате, ки шарирон дар номаи Павлус дӯст намедоранд, «қурбонии доимӣ» буд, ва дар чор ояти Дониёл, ҳақиқати нубувватие, ки ба таври мушаххас муайян шудааст, «қурбонии доимӣ» мебошад.

Jesus told the disciples that they were blessed, and in so doing he was contrasting them with those in Isaiah who refused to see and hear, that they might be converted. Those that are blessed in Daniel twelve, are those who wait. The four verses in Daniel chapter twelve, and also the fulfillment of those verses in the history of the Millerites, and also the contrast of Isaiah with a class who refused to hear and see, and also the very same distinction of the two classes by Christ, all point forward to the hidden history of the seven thunders that arrived on July 18, 2020. The final testing process of Millerite history that began at the first disappointment is now being repeated. Some will see, and others will refuse to see.

Исо ба шогирдони Худ гуфт, ки онҳо мубораканд; ва бо ин сухан Ӯ онҳоро бо касоне, ки дар Ишаъё буданд ва аз дидан ва шунидан сарпечӣ карданд, то ки бозгардонида нашаванд, муқоиса мекард. Онҳое ки дар боби дувоздаҳуми Дониёл мубораканд, касонанд, ки интизор мешаванд. Он чор оят дар боби дувоздаҳуми Дониёл, инчунин иҷрои он оятҳо дар таърихи Миллериён, ва низ муқоисаи Ишаъё бо як гурӯҳе ки аз шунидан ва дидан саркашӣ кард, ва ҳамчунин айни ҳамон фарқгузории ду гурӯҳ аз ҷониби Масеҳ — ҳама ба таърихи ниҳонии ҳафт раъд, ки 18 июли соли 2020 фаро расид, ишора мекунанд. Раванди ниҳоии озмоиши таърихи Миллериён, ки аз ноумедии аввал оғоз ёфт, ҳоло такрор шуда истодааст. Баъзеҳо хоҳанд дид, ва дигарон аз дидан сарпечӣ хоҳанд кард.

> “All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

> «Ҳамаи паёмҳое ки аз соли 1840–1844 дода шудаанд, ҳоло бояд бо қувват баён карда шаванд, зеро бисёр одамон самти худро гум кардаанд. Ин паёмҳо бояд ба ҳамаи калисоҳо расонда шаванд.

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> Масеҳ гуфт: «Хушо чашмони шумо, зеро онҳо мебинанд; ва гӯшҳои шумо, зеро онҳо мешунаванд. Зеро ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки бисёр анбиё ва одилон орзу доштанд он чиро, ки шумо мебинед, бубинанд, вале надидаанд; ва он чиро, ки шумо мешунавед, бишнаванд, вале нашунидаанд» [Matthew 13:16, 17]. Хушо чашмоне, ки он чизҳоеро диданд, ки дар солҳои 1843 ва 1844 дида шуданд.

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> «Паём дода шуд. Ва дар такрор кардани он паём набояд ҳеҷ таъхире бошад, зеро аломатҳои замон ба иҷро мерасанд; кори хотимавӣ бояд анҷом ёбад. Дар муддати кӯтоҳ кори бузурге анҷом хоҳад ёфт. Ба зудӣ, тибқи таъйиноти Худо, паёме дода хоҳад шуд, ки ба нидои баланд табдил хоҳад ёфт. Он гоҳ Дониёл дар қуръаи худ хоҳад истод, то шаҳодати худро диҳад». Manuscript Releases, ҷилди 21, 437.

William Miller was led by angels to understand that “the daily,” was a symbol of pagan Rome. Sister White directly confirmed he was correct in that understanding. That understanding which was represented upon the “tables” that are noted in the “book” of Habakkuk, is “for the time to come.” The unsealing of that “book” manifests “a rebellious, lying children”. “Children” is a symbol of the last generation, so the “time to come,” in Isaiah’s passage is specifically marked as the last days of the investigative judgment.

Уилям Миллер аз ҷониби фариштагон роҳнамоӣ шуд, то дарк намояд, ки «рӯзмарра» рамзе аз Руми бутпараст буд. Хоҳар Уайт бевосита тасдиқ кард, ки ӯ дар он фаҳмиш дуруст буд. Он фаҳмиш, ки бар «лавҳаҳо», ки дар «китоб»-и Ҳабаққуқ ёд шудааст, муаррифӣ гардида буд, «барои замони оянда» аст. Кушода шудани мӯҳри он «китоб» «фарзандони шӯришгару дурӯғгӯ»-ро ошкор месозад. «Фарзандон» рамзе аз насли охирин аст, бинобар ин, «замони оянда» дар порчаи Ишаъё махсусан ҳамчун рӯзҳои охирини доварии таҳқиқотӣ муайян гардидааст.

Isaiah states that the “lying children” will reject the prophetic message represented upon the “table” that is noted in the “book,” for they say “to the seers, See not; and to the prophets, Prophesy not unto us right things, speak unto us smooth things, prophesy deceits.” In 1863 Laodicean Adventism began an escalating process of fulfilling the request of the lying children. That work is represented by Isaiah as rejecting the old paths of the Millerite foundations, for they said, “Get you out of the way, turn aside out of the path, cause the Holy One of Israel to cease from before us.” The path which is the way, is Jeremiah’s old paths.

Ишаъё баён медорад, ки «фарзандони дурӯғгӯ» паёми набавиро, ки бар «лавҳа» тасвир ёфтааст ва дар «китоб» зикр шудааст, рад хоҳанд кард; зеро онҳо «ба бинандагон мегӯянд: Набинед; ва ба анбиё: Ба мо суханони рост нагӯед, ба мо суханони ҳамвор бигӯед, фиребҳоро нубувват кунед». Дар соли 1863 адвентизми Лаодикия раванди рӯ ба афзоише аз иҷро кардани дархости фарзандони дурӯғгӯро оғоз намуд. Ин амалро Ишаъё ҳамчун рад кардани роҳҳои куҳани асосҳои миллерӣ муаррифӣ мекунад, зеро онҳо гуфтанд: «Аз роҳ канор равед, аз тариқ берун шавед, Боқдуси Исроилро аз пеши мо дур кунед». Он тариқе, ки ҳамон роҳ аст, роҳҳои куҳани Ирмиё мебошад.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Jeremiah 6:16.

> Чунин мегӯяд Худованд: Бар роҳҳо биистед ва бубинед, ва аз роҳҳои қадим бипурсед, ки роҳи некӯ куҷост, ва дар он қадам занед, ва барои ҷонҳои худ оромӣ хоҳед ёфт. Аммо онҳо гуфтанд: «Дар он роҳ нахоҳем рафт». Ирмиё 6:16.

The “lying children’s” rejection of Jeremiah’s “old paths” is the rejection of the message of the Midnight Cry, which is where “rest” is to be found, which is also the “rest and the refreshing” that they would not hear in Isaiah, which is also the refreshing of the latter rain message. That message is the message of the Midnight Cry that is represented in the history of the Millerites and illustrated upon the “tables” that are noted in a “book.” The lying children’s rejection of the message of the Midnight Cry is represented by their desire to “cause the Holy One of Israel to cease from before” them. Ellen White’s first vision, which Alpha and Omega would certainly employ to represent the end, identifies the path of the righteous, marking the light at its beginning and who it is that leads “the wise” unto the end of the path.

Рад кардани «фарзандони дурӯғгӯ» аз ҷониби Ирмиё аз «роҳҳои қадим» рад кардани паёми Нидои Нимашаб аст, ки маҳз дар он ҷо «оромӣ» ёфт мешавад; ва ҳамин ҳамон «оромӣ ва тароват» аст, ки онҳо дар Ишаъё нахостанд бишнаванд, ки он ҳамчунин таровати паёми борони охир аст. Он паём — паёми Нидои Нимашаб аст, ки дар таърихи миллеритҳо таҷассум ёфта, бар «лавҳаҳо»-е, ки дар як «китоб» зикр шудаанд, ба тасвир кашида шудааст. Рад кардани паёми Нидои Нимашаб аз ҷониби фарзандони дурӯғгӯ бо хоҳиши онҳо барои он ки «Қуддуси Исроилро аз пеши» худ дур созанд, ифода шудааст. Аввалин рӯъёи Эллен Уайт, ки Алфа ва Омега, албатта, барои ифода кардани анҷом ба кор мебурданд, роҳи одилонро муайян намуда, нурро дар оғози он нишон медиҳад ва ҳамчунин муайян месозад, ки кист, ки «ҳушмандон»-ро то анҷоми он роҳ роҳнамоӣ мекунад.

> “They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

> «Дар оғози роҳ дар паси онҳо нуре дурахшон барпо шуда буд, ки фаришта ба ман гуфт он «нидои нисфишаб» аст. Ин нур дар тамоми роҳ метобид ва барои пойҳои онҳо равшанӣ мебахшид, то мабодо пешпо хӯранд.

> “If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

> «Агар онҳо чашмони худро ба Исо, ки андаке пеши рӯи онҳо буд ва онҳоро ба сӯи шаҳр роҳнамоӣ мекард, устуворона медӯхтанд, онҳо дар амният буданд. Аммо ба зудӣ баъзеҳо хаста шуданд ва гуфтанд, ки шаҳр хеле дур аст ва онҳо интизор буданд, ки то ин вақт аллакай ба он дохил шуда бошанд. Пас Исо онҳоро бо боло бардоштани дасти рости пурҷалоли Худ рӯҳбаланд мекард, ва аз дасти Ӯ нуре мебаромад, ки бар болои гурӯҳи адвентӣ мавҷ мезад, ва онҳо нидо мекарданд: “Аллилуё!” Дигарон бошитоб он нуреро, ки пушти сарашон буд, инкор карданд ва гуфтанд, ки онҳоро то ин ҳадд Худо роҳнамоӣ накардааст. Нуре, ки пушти сарашон буд, хомӯш шуд ва пойҳои онҳоро дар торикии комил гузошт, ва онҳо пешпо хӯрданд ва нишонаро ва Исоро аз назар гум карданд, ва аз роҳ ба ҷаҳони торик ва шарири поён афтоданд». Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

It was the light of the Midnight Cry in the beginning and at the ending. It was Jesus (the Holy One of Israel) who they wished to cease from being in front of them. The light from Jesus’ glorious right arm was the light of the Midnight Cry as represented upon the “tables” that were noted in the “book”. The “lying children’s” rejection of the message of the Midnight Cry of Christ, and the path they were to walk upon, brought God’s judgment upon them as they fell off the path. The “high wall” that is broken suddenly, is the “wall” of the separation of church and state that is destroyed at the soon-coming Sunday law. That judgment comes “suddenly at an instant,” and it will be “as the breaking of the potter’s vessel that is broken in pieces.” It is the judgment that is associated with turning the satanic symbol of “the daily” upside down, and identifying it as a symbol of Christ.

Ин нури Нидои Нимашаб буд, ҳам дар оғоз ва ҳам дар анҷом. Ин Исо (Қуддуси Исроил) буд, ки онҳо мехостанд дигар дар пеши онҳо набошад. Нуре, ки аз бозуи рости пурҷалоли Исо меомад, ҳамон нури Нидои Нимашаб буд, чунон ки бар «лавҳаҳо», ки дар «китоб» зикр шудаанд, муаррифӣ гардидааст. Рад кардани паёми Нидои Нимашаби Масеҳ аз ҷониби «фарзандони дурӯғин» ва роҳе, ки бояд бар он қадам мезаданд, ҳукми Худоро бар онҳо овард, вақте ки онҳо аз роҳ афтоданд. «Девори баланд», ки ногаҳон шикаста мешавад, ҳамон «девор»-и ҷудоии калисо ва давлат аст, ки дар қонуни якшанбеи ба наздикӣ оянда вайрон карда мешавад. Он ҳукм «ногаҳон, дар як дам» меояд, ва он «мисли шикастани зарфи кулолгар, ки пора-пора мешавад» хоҳад буд. Ин ҳамон ҳукмест, ки бо чаппа гардондани рамзи шайтонӣِ «қурбонии доимӣ» ва муайян кардани он ҳамчун рамзи Масеҳ алоқаманд аст.

> Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:16.

> Ба яқин, вожгун сохтани чизҳо аз ҷониби шумо мисли гили кӯзагар ҳисоб карда хоҳад шуд; зеро оё офарида дар бораи Офаридгори худ хоҳад гуфт: «Ӯ маро наофарид»? ё оё чизе ки шакл дода шудааст, дар бораи шаклдиҳандаи худ хоҳад гуфт: «Ӯ фаҳм надошт»? Ишаъё 29:16.

The “daily” is the prophetic truth which ties together the four verses in Daniel twelve, that identify the distinction between the wicked and the wise. “The daily” is the truth that is hated by those who receive strong delusion in 2 Thessalonians. “The daily” represents the desire of the “lying children” to cause the Holy One of Israel to get out of their way. And their punishment is represented by the breaking of a potter’s vessel, and what remains is an illustration of the lost condition of the foolish virgins, for with the broken and remaining pieces of the shattered potter’s vessel there, “shall not be found” “a sherd to take fire from the hearth, or to take water withal out of the pit.”

«Ҳамарӯза» ҳамон ҳақиқати нубувватист, ки чаҳор оятро дар Дониёл боби дувоздаҳ ба ҳам мепайвандад, оятҳое ки фарқияти миёни шарирон ва хирадмандонро муайян мекунанд. «Ҳамарӯза» ҳамон ҳақиқатест, ки аз ҷониби онҳое нафрат карда мешавад, ки дар 2 Таслӯникиён фиреби сахтро мепазиранд. «Ҳамарӯза» хоҳиши «фарзандони дурӯғгӯ»-ро ифода мекунад, то Қуддуси Исроил аз пеши роҳи онҳо канор равад. Ва ҷазои онҳо бо шикастани зарфи кулолгар тасвир мегардад, ва он чи боқӣ мемонад, намунаи ҳолати ҳалокшудаи бокираҳои аблаҳ аст, зеро аз пораҳои шикаста ва боқимондаи он зарфи кулолгари дарҳамшуда «нахоҳад ёфт шуд» «порае барои гирифтани оташ аз оташдон, ё барои кашидани об аз чоҳ».

Both “fire” and “water” are symbols of the Holy Spirit, as is the oil in the parable of the ten virgins. When the Midnight Cry comes suddenly at an instant, as it did at the Exeter camp meeting in August of 1844, it will be impossible for the “lying children” to find any oil (water or fire). They were called to “return” after the first disappointment as was Jeremiah, but they refused.

Ҳам «оташ» ва ҳам «об» рамзҳои Рӯҳулқудс мебошанд, чунонки равған дар масали даҳ бокира низ чунин аст. Ҳангоме ки Нидои Нисфишаб ногаҳон, дар як лаҳза, фаро расад, чунонки он дар ҷамъомади хаймагии Эксетер дар моҳи августи соли 1844 рӯй дод, барои «фарзандони дурӯғгӯ» пайдо кардани ҳеҷ равғане (об ё оташ) ғайримумкин хоҳад буд. Онҳо пас аз ноумедии аввал, чунонки Ирмиё даъват шуда буд, ба «бозгашт» хонда шуданд, вале рад карданд.

> Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brazen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:16–21.

> Суханони Ту ёфт шуданд, ва ман онҳоро хӯрдам; ва каломи Ту барои ман шодмонӣ ва сурури дили ман гардид; зеро ман ба номи Ту хонда шудаам, эй Худованд Худои лашкарҳо. Ман дар маҷлиси масхаракунандагон нанишастам ва шодӣ накардам; ман ба сабаби дасти Ту танҳо нишастам, зеро Ту маро аз хашм пур кардаӣ. Чаро дарди ман доимист, ва ҷароҳати ман табобатнопазир аст, ки аз шифо ёфтан сар мепечад? Оё Ту барои ман тамоман мисли дурӯғ хоҳӣ буд, ва мисли обҳое ки қатъ мешаванд? Бинобар ин, чунин мегӯяд Худованд: Агар ту бозгардӣ, он гоҳ Ман туро боз хоҳам овард, ва ту пеши Ман хоҳӣ истод; ва агар ту гаронбаҳоро аз паст ҷудо кунӣ, ту мисли даҳони Ман хоҳӣ буд; бигзор онҳо ба сӯи ту бозгарданд, вале ту ба сӯи онҳо бознагард. Ва Ман туро барои ин халқ девори мустаҳками биринҷин хоҳам гардонд; ва онҳо бар зидди ту хоҳанд ҷангид, аммо бар ту ғолиб нахоҳанд шуд; зеро Ман бо ту ҳастам, то туро наҷот диҳам ва халос кунам, мегӯяд Худованд. Ва Ман туро аз дасти шарирон халос хоҳам кард, ва туро аз дасти золимон раҳонӣ хоҳам дод. Ирмиё 15:16–21.

Jeremiah represents those who returned after the first disappointment. Those who entered into the work of separating “the precious from the vile,” in order to “stand before” the Lord and be as the Lord’s “mouth”. They are those represented by Daniel in chapter nine, as understanding their scattered condition, and thereafter praying the Leviticus twenty-six prayer. They are those represented by Daniel, Jeremiah and Habakkuk’s watchmen who are contrasted with the “lying children.” The “lying children” were also called by “the Holy One of Israel” when He said, “in returning and rest shall ye be saved; in quietness and in confidence shall be your strength: and ye would not”.

Ирмиё он касонеро намояндагӣ мекунад, ки пас аз ноумедии аввал бозгаштанд; онҳое, ки ба кори ҷудо кардани «гаронбаҳо аз пасту разил» даромаданд, то «ба ҳузури» Худованд биистанд ва чун «даҳони» Худованд бошанд. Онҳо ҳамонҳоянд, ки дар боби нӯҳуми Дониёл ҳамчун касоне тасвир шудаанд, ки ҳолати парокандагии худро дарк карданд ва баъд аз он дуои Левизод 26-ро ба ҷо оварданд. Онҳо ҳамонҳоянд, ки аз ҷониби посбонони Дониёл, Ирмиё ва Ҳабаққуқ намояндагӣ мешаванд, ки дар муқобили «фарзандони дурӯғгӯ» қарор дода шудаанд. «Фарзандони дурӯғгӯ»-ро низ «Қуддуси Исроил» дар назар дошт, вақте ки Ӯ гуфт: «дар бозгаштан ва оромӣ наҷот хоҳед ёфт; қуввати шумо дар сукут ва эътимод хоҳад буд; вале шумо нахостед».

Miller’s jewels are the truths represented on Habakkuk’s tables that represent the test of the Midnight Cry message that produces two classes of worshippers. The symbol of the rebellion that is manifested against those jewels is “the daily.” Miller was accurate in his understanding of “the daily,” but his understanding was limited by the history he lived in, and the jewels he was used to place upon the table in the center of his room are now shining ten times brighter than they did when Miller first placed them upon his table. They are now in a casket that is larger, for the casket now represents not only the Bible, as it did for Miller’s time, but it now represents both the Bible and the Spirit of Prophecy.

Ҷавоҳироти Миллер ҳамон ҳақиқатҳоянд, ки бар лавҳаҳои Ҳабаққуқ тасвир ёфтаанд, ва онҳо озмоиши паёми Нидои Нимашабро ифода мекунанд, ки ду синфи парастандагонро ба вуҷуд меорад. Рамзи исёне, ки бар зидди он ҷавоҳирот зоҳир мегардад, «қурбонии доимӣ» аст. Миллер дар фаҳмиши худ аз «қурбонии доимӣ» дуруст буд, аммо фаҳмиши ӯ бо таърихе, ки дар он зиндагӣ мекард, маҳдуд гардида буд; ва он ҷавоҳироте, ки ӯ одат дошт бар мизе, ки дар маркази утоқаш қарор дошт, бигузорад, акнун даҳ маротиба равшантар аз он медурахшанд, ки ҳангоме Миллер онҳоро бори аввал бар мизи худ гузошта буд. Акнун онҳо дар як сандуқчаи калонтар қарор доранд, зеро он сандуқча ҳоло на танҳо Китоби Муқаддасро ифода мекунад, чунон ки дар замони Миллер мекард, балки акнун ҳам Китоби Муқаддас ва ҳам Рӯҳи Нубувватро ифода менамояд.

It is these two witnesses that produce the testing light in the last days, and it is these two witnesses that become a primary battleground in the last days. Miller saw the battle, for in his dream they took his casket (the Bible), and tore it up. John, representing “the wise” in the last days, “was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ.” John was being persecuted for believing the message of both the Bible and the writings of Ellen White.

Ин ду шоҳиданд, ки нури озмоишгарро дар рӯзҳои охир ба вуҷуд меоранд, ва ҳамин ду шоҳиданд, ки дар рӯзҳои охир ба як майдони асосии ҷанг мубаддал мегарданд. Миллер ҷангро дид, зеро дар хобаш онҳо сандуқчаи ӯро (Китоби Муқаддасро) гирифтанд ва онро пора-пора карданд. Юҳанно, ки «доноён»-ро дар рӯзҳои охир намояндагӣ мекунад, «дар ҷазирае, ки Патмос ном дорад, ба сабаби каломи Худо ва шаҳодати Исои Масеҳ буд». Юҳанно барои он таъқиб мешуд, ки ба паёми ҳам Китоби Муқаддас ва ҳам навиштаҳои Эллен Уайт имон дошт.

We will continue the consideration of the truths which are represented by the vision of the Ulai River that was unsealed in 1798, in the next article.

Мо дар мақолаи навбатӣ баррасии ҳақоиқеро, ки бо рӯъёи дарёи Улай, ки дар соли 1798 муҳр аз он бардошта шуд, ифода ёфтаанд, идома хоҳем дод.

> “We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history.” Life Sketches, 196.

> «Мо аз оянда ҳеҷ чизе барои тарсидан надорем, магар он ки роҳи роҳнамоии Худовандро нисбат ба мо ва таълими Ӯро дар таърихи гузаштаи худ фаромӯш кунем». Life Sketches, 196.

Back to Articles