Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seven

Китоби Дониёл — Яксаду Ҳафт

The Prophetic Narrative: From Jeroboam to Josiah and the Restoration of the Old Paths

Ривояти нубувватӣ: Аз Ёробъом то Ёшиё ва барқарорсозии роҳҳои қадимӣ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In 1844, the Protestants of the United States withdrew from the Millerite movement and took their prophetic position as a daughter of Babylon, as typified by Jeroboam instituting a counterfeit system of worship when his ten northern tribes separated from the southern kingdom of Judah. Jeroboam’s two golden calves, one in the city of Bethel (meaning “the house of God”/Church), and the other in Dan (meaning judgment/State) typified the false system of Church and State that typifies the United States. All the elements of Jeroboam’s counterfeit system of church and state were patterned after the very same structure set forth in the rebellion of Aaron. Thus, Jeroboam’s counterfeit system of worship was an image of Aaron’s counterfeit system of worship.

Соли 1844 протестантҳои Иёлоти Муттаҳида аз ҳаракати миллеритӣ дур шуданд ва мавқеи нубувватии худро ҳамчун духтари Бобил ишғол карданд, чунон ки инро Еробъом, ҳангоме ки даҳ қабилаи шимолии ӯ аз подшоҳии ҷанубии Яҳудо ҷудо шуданд, бо барқарор сохтани низоми қалбакии ибодат пешнамуна гардонид. Ду гӯсолаи тиллоии Еробъом, яке дар шаҳри Байт-Ил (ба маънои «хонаи Худо»/Калисо), ва дигаре дар Дон (ба маънои доварӣ/Давлат), намунаи он низоми дурӯғини Калисо ва Давлат буданд, ки худ намунаи Иёлоти Муттаҳида мебошад. Ҳамаи унсурҳои низоми қалбакии калисо ва давлати Еробъом аз рӯи ҳамон сохторе тарҳрезӣ шуда буданд, ки дар исёни Ҳорун баён гардида буд. Пас, низоми қалбакии ибодати Еробъом тасвири низоми қалбакии ибодати Ҳорун буд.

Jeroboam’s counterfeit system represented the system of worship that Protestantism upheld when it separated from the movement of the first angel and became a daughter, or an image of the Roman beast of the papacy. At the very institution of Jeroboam’s counterfeit system, a prophet from Judah confronted his altar and false system of worship. In 1844, at the very outset of the role of apostate Protestantism instituting a system of worship represented as the daughter of Rome, the Millerites, by faith, entered the Most Holy Place of the heavenly sanctuary and recognized the Sabbath, and thus represented a prophetic rebuke to the daughters of Rome, who chose to continue observing the mark of Rome’s authority—Sunday worship.

Системаи қалбакии Ёробъом он низоми ибодатро намояндагӣ мекард, ки протестантизм ҳангоми аз ҳаракати фариштаи аввал ҷудо шудан ва духтаре, ё сурате аз ҳайвони румии папагӣ гардидан, онро барқарор дошт. Ҳанӯз дар худи замони таъсиси низоми қалбакии Ёробъом, пайғамбаре аз Яҳудо қурбонгоҳи ӯ ва низоми дурӯғини ибодати ӯро муқобилат намуд. Дар соли 1844, маҳз дар оғози нақши протестантизми муртад дар барқарор кардани низоми ибодате, ки ҳамчун духтари Рум муаррифӣ шудааст, миллериён ба воситаи имон ба Қудси муқаддасоти осоишгоҳи осмонӣ даромаданд ва шанберо шинохтанд; ва ба ин тариқ, онҳо сарзаниши пайғамбаронае барои духтарони Румро намояндагӣ карданд, ки интихоб намуданд риояи нишони ҳокимияти Румро — ибодати якшанберо — идома диҳанд.

The prophet of Judah that confronted Jeroboam, there and then set forth a prophecy.

Паёмбари Яҳудо, ки бо Ёробъом рӯ ба рӯ шуд, ҳамон ҷо ва ҳамон дам нубувватеро баён кард.

> And he cried against the altar in the word of the Lord, and said, O altar, altar, thus saith the Lord; Behold, a child shall be born unto the house of David, Josiah by name; and upon thee shall he offer the priests of the high places that burn incense upon thee, and men’s bones shall be burnt upon thee. And he gave a sign the same day, saying, This is the sign which the Lord hath spoken; Behold, the altar shall be rent, and the ashes that are upon it shall be poured out. 1 Kings 13:2, 3.

> Ва ӯ бар зидди қурбонгоҳ бо каломи Худованд нидо карда, гуфт: «Эй қурбонгоҳ, қурбонгоҳ! Худованд чунин мегӯяд: инак, барои хонадони Довуд писаре таваллуд хоҳад шуд, ки номаш Юшиё аст; ва ӯ бар ту коҳинони баландиҳоро, ки бар ту бухур месӯзонанд, қурбон хоҳад кард, ва устухонҳои одамон бар ту сӯзонда хоҳанд шуд». Ва ҳамон рӯз ӯ аломате дод ва гуфт: «Ин аст аломате, ки Худованд гуфтааст: инак, қурбонгоҳ шикофта хоҳад шуд, ва хокистаре ки бар он аст, рехта хоҳад шуд». 3 Подшоҳон 13:2, 3.

The prophecy included the doubling of the word “altar.” A doubling of a word or phrase in prophecy represents a symbol of the second angel’s message, thus identifying the year 1844, when the second angel arrived and Protestantism fell, becoming a daughter of Babylon. At the same time the prophet provided a sign, just as the Millerites in 1844, recognized the sign of the Sabbath. As Jeroboam threatened the prophet in the following verses, his hand was paralyzed, thus referencing the mark of Babylon that is forced upon either the forehead or the hand, and which when received spiritually cripples a person for eternity.

Пешгӯӣ такрор шудани калимаи «қурбонгоҳ»-ро дар бар мегирифт. Такрори як калима ё ибора дар пешгӯӣ рамзи паёми фариштаи дуюмро ифода мекунад ва ба ин васила соли 1844-ро муайян месозад, вақте ки фариштаи дуюм омад ва протестантизм суқут карда, духтари Бобил гардид. Ҳамзамон, пайғамбар аломате пешниҳод намуд, ҳамон тавре ки миллеритҳо дар соли 1844 аломати шанберо шинохтанд. Чунон ки Еробъом дар оятҳои баъдӣ пайғамбарро таҳдид кард, дасти ӯ фалаҷ гардид; ба ин тарз ба нишони Бобил ишора мешавад, ки ё бар пешонӣ ё бар даст таҳмил мегардад ва ҳангоме ки ба таври рӯҳонӣ пазируфта шавад, инсонро барои абад маъюб месозад.

For the purposes of this study, we are considering the prediction the prophet set forth identifying that “a child shall be born unto the house of David, Josiah by name; and upon thee shall he offer the priests of the high places that burn incense upon thee, and men’s bones shall be burnt upon thee.” Josiah means “the foundation of God”, and represents the foundations of Adventism that were built in the very history typified by Jeroboam’s inauguration of his false system of worship. Upon the false system of worship instituted by Jeroboam, Josiah would punish the priests who led out in the counterfeit worship.

Барои мақсадҳои ин таҳқиқот, мо он пешгӯие را баррасӣ мекунем, ки набӣ онро баён намуда, нишон медиҳад, ки «писаре барои хонаи Довуд таваллуд хоҳад шуд, ки номаш Юшиёст; ва бар ту коҳинони баландиҳоро, ки бар ту бухур месӯзонанд, қурбон хоҳад кард, ва устухонҳои одамон бар ту сӯхта хоҳанд шуд». Юшиё маънои «бунёди Худо»-ро дорад ва бунёдҳои адвентизмро намояндагӣ мекунад, ки дар ҳамон таърихе барпо гардиданд, ки бо ифтитоҳи низоми дурӯғини ибодати Ёробъом намунавӣ гардонида шудааст. Бар он низоми дурӯғини ибодате, ки Ёробъом барпо намуд, Юшиё коҳинонеро, ки дар ибодати қалбакӣ пешсаф буданд, ҷазо хоҳад дод.

The prophet disobeyed the Lord’s command not to return the way he had come to Jeroboam’s inauguration, and not to eat or drink in Bethel. When he ate the food of the lying prophet of Bethel he was set forth as a symbol of the death that would be brought upon those who after 1844, would choose to return to and eat the doctrines and false prophetic methodologies of apostate Protestantism, as represented by the rebellion of 1863. The deathbed of those who rebelled in 1863, would be the same deathbed as the lying prophet of Bethel. The deathbed for apostate Protestantism was the history of August 11, 1840 through to 1844, when they; the former chosen people of God were passed by, and became the daughters of Rome. Laodicean Adventism’s deathbed will also be between the date when the mighty angel descended on September 11, 2001, as it had done in 1840, and the hour of the great earthquake, representing the soon coming Sunday law.

Пайғамбар ба амри Худованд итоат накард, ки ба роҳи омадани худ ба маросими ба тахт нишастани Ёробъом бознагардад, ва дар Байт-Ил нону об нахӯрад. Вақте ки ӯ таоми пайғамбари дурӯғини Байт-Илро хӯрд, ӯ ҳамчун рамзи марге пеш ниҳода шуд, ки бар онҳое меомад, ки баъд аз соли 1844 интихоб мекарданд бозгашта, таълимот ва усулҳои козиби пайғамбаронаи протестантизми муртадро бихӯранд, чунон ки инро исёни соли 1863 намояндагӣ мекунад. Бистари марги онҳое ки дар соли 1863 исён карданд, ҳамон бистари марги пайғамбари дурӯғини Байт-Ил мебуд. Бистари марги протестантизми муртад таърихи аз 11 августи 1840 то 1844 буд, вақте ки онҳо, яъне қавми пештараи баргузидаи Худо, канор гузошта шуданд ва духтарони Рум гардиданд. Бистари марги адвентизми лодиқиёӣ низ миёни таърихе хоҳад буд, ки фариштаи қавӣ дар 11 сентябри 2001 нозил шуд, чунон ки дар соли 1840 чунин карда буд, ва соати зилзилаи бузург, ки қонуни якшанбеи ба зудӣ ояндаро намояндагӣ мекунад.

On September 11, 2001, the sealing of the one hundred and forty-four thousand began and the angel began to move through Jerusalem placing a mark on the forehead of those who sigh and cry for the abominations done in the land (the United States), and the church (Laodicean Adventism). On September 11, 2001, the sins of the fathers represented by the four abominations of Ezekiel, became present testing truths in the sealing process that then began.

11 сентябри соли 2001 мӯҳргузории яксаду чиҳилу чор ҳазор оғоз ёфт, ва фаришта ба ҳаракат даромад, то дар миёни Ерусалим гузашта, бар пешонии онҳое, ки барои корҳои зиште, ки дар замин (Иёлоти Муттаҳида) ва дар калисо (Адвентизми Лоудиҷия) анҷом дода мешаванд, оҳу нола мекунанд, аломате гузорад. 11 сентябри соли 2001 гуноҳҳои падарон, ки бо чаҳор зиштии Ҳизқиёл ифода ёфтаанд, ба ҳақиқатҳои озмоишии ҳозира дар раванди мӯҳргузорӣ, ки ҳамон вақт оғоз ёфт, табдил ёфтанд.

The test of 1863, involved the foundations of the Millerite movement as represented by the “seven times,” of Leviticus twenty-six that had been rejected in 1863. The test involved a willingness or unwillingness to return to Jeremiah’s old paths in order to find the rest of the latter rain. The test of 1888, was the message to the Laodicean church as brought by Elders Jones and Waggoner, which was also the message of justification by faith.

Озмоиши соли 1863 ба пояҳои ҳаракати Миллерӣ, ки тавассути «ҳафт замон»-и Ибодат 26 ифода ёфта буданд ва дар соли 1863 рад карда шуданд, марбут буд. Ин озмоиш омодагӣ ё ноомодагиро барои бозгаштан ба роҳҳои қадимии Ирмиё дар бар мегирифт, то оромии борони охирро пайдо кунанд. Озмоиши соли 1888 паёме буд ба калисои Лаодикия, ки тавассути пирон Ҷонс ва Ваггонер оварда шуд, ва он ҳамчунин паёми сафедшавӣ ба василаи имон буд.

In 1856, the message to Laodicea first arrived in the movement of the Millerites, and it arrived with the increased light of the “seven times,” but both the experience represented by the remedies in the message to Laodicea, and the message of prophetic history were rejected in 1863. The experience was represented by the vision (mareh) of “the appearance”, and the vision of the (chazon) “prophetic history” that were both rejected. Both of those visions had found their fulfillment on October 22, 1844, and nineteen years later they were both rejected, for Jesus always identifies the end with the beginning.

Соли 1856 паём ба Лоудикия бори нахуст ба ҷунбиши миллерчиён расид, ва он бо нури афзудаи «ҳафт замон» расид, аммо ҳам таҷрибае, ки бо давоҳо дар паёми ба Лоудикия ифода ёфта буд, ва ҳам паёми таърихи нубувватӣ дар соли 1863 рад карда шуданд. Ин таҷриба бо рӯъёи (mareh)-и «зоҳирӣ» ифода ёфта буд, ва рӯъёи (chazon)-и «таърихи нубувватӣ», ки ҳар ду рад карда шуданд. Ҳар дуи ин рӯъёҳо иҷрои худро дар 22 октябри соли 1844 ёфта буданд, ва нуздаҳ сол баъд ҳар дуи онҳо рад карда шуданд, зеро Исо ҳамеша анҷомро бо ибтидо ҳамсон месозад.

On September 11, 2001, the test of the rebellions of 1863 and 1888, became again testing truth, for they were both connected to the old paths of Jeremiah. On that date the latter rain message arrived, and the test of 1919, also arrived, for in 1919, the false gospel of a Christ who is void of any prophetic relevance was set forth as a counterfeit “peace and safety” message. When the mighty angel of Revelation chapter eighteen descended on September 11, 2001, verses one through three were fulfilled, and verses one through three represent the message of the “first voice”.

Дар 11 сентябри соли 2001, озмоиши исёнҳои солҳои 1863 ва 1888 боз ба ҳақиқати озмоишкунанда табдил ёфт, зеро ҳардуи онҳо бо роҳҳои қадимии Ирмиё вобаста буданд. Дар он сана паёми борони охир низ расид, ва озмоиши соли 1919 низ фаро расид, зеро дар соли 1919 инҷили козиби Масеҳе, ки аз ҳар гуна аҳамияти набавӣ холист, ҳамчун паёми қалбакии «сулҳ ва амният» пешниҳод гардида буд. Вақте ки фариштаи қавии Ваҳй боби ҳаждаҳум дар 11 сентябри соли 2001 нозил шуд, оятҳои як то се иҷро шуданд, ва оятҳои як то се паёми «овози аввал»-ро ифода мекунанд.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> «Акнун оё он сухане меояд, ки ман эълон кардаам Ню-Йорк бояд бо мавҷи азими баҳр рӯфта шавад? Инро ман ҳаргиз нагуфтаам. Ман гуфтаам, ҳангоме ки ба биноҳои бузурге, ки дар он ҷо, табақа бар табақа, боло мерафтанд, менигаристам: “Чӣ манзараҳои даҳшатноке рӯй хоҳанд дод, вақте ки Худованд бархезад, то заминро ба шиддат ба ларза оварад! Он гоҳ суханони Ваҳй 18:1–3 иҷро хоҳанд шуд.” Тамоми боби ҳаждаҳуми Ваҳй ҳушдорест аз он чи бар замин хоҳад омад. Аммо ман ҳеҷ нуре махсусан дар бораи он чи бар Ню-Йорк хоҳад омад, надорам, ҷуз ин ки медонам, рӯзе биноҳои бузурги он ҷо бо гардиш ва вожгунсозии қудрати Худо фурӯ андохта хоҳанд шуд. Аз рӯи нуре, ки ба ман дода шудааст, медонам, ки ҳалокат дар ҷаҳон аст. Як сухан аз ҷониби Худованд, як ламс аз қудрати тавонои Ӯ, ва ин сохтмонҳои азим фурӯ хоҳанд афтод. Манзараҳое рӯй хоҳанд дод, ки даҳшатнокии онҳоро мо тасаввур карда наметавонем.» Review and Herald, 5 июли 1906.

With the arrival of the angel of Revelation eighteen, the latter rain began to sprinkle, and the “prophetic debate” represented in Habakkuk chapter two, began. The debate was over two methodologies for understanding Bible prophecy, and a false and a true latter rain message. The debate ends when the “second voice” of Revelation eighteen arrives and identifies the beginning of God’s executive judgment upon modern Babylon, and calls God’s other flock out of Babylon. The arrival of the second voice marks the end of the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is represented by the fourth abomination, that in turn represents the fourth and final generation of Laodicean Adventism as bowing down to the sun, at the soon-coming Sunday law.

Бо омадани фариштаи Ваҳй боби ҳаждаҳ, борони охирин ба пошидан оғоз кард, ва «муноқишаи нубувватӣ», ки дар Ҳабаққуқ боби ду тасвир ёфтааст, оғоз ёфт. Ин муноқиша дар бораи ду усули фаҳмидани нубуввати Китоби Муқаддас, ва як паёми бардурӯғу як паёми ҳақиқии борони охирин буд. Ин муноқиша он гоҳ поён меёбад, ки «овози дуюм»-и Ваҳй боби ҳаждаҳ фаро мерасад ва оғози доварии иҷроии Худоро бар Бобили муосир муайян месозад, ва рамаи дигари Худоро аз Бобил даъват мекунад, ки берун ояд. Омадани овози дуюм поёни таърихи муҳр задани яксаду чилу чаҳор ҳазорро нишон медиҳад, ки он бо нафратангезии чорум ифода ёфтааст, ва он бошад, дар навбати худ, насли чорум ва ниҳоии адвентизми Лаодикияро ҳамчун ба офтоб саҷдакунанда, ҳангоми қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда, муаррифӣ мекунад.

The deathbed of apostate Protestantism, between the descent of the angel and the closed door of 1844, typified the deathbed of Laodicean Adventism between the descent of the angel and the closed door of the soon-coming Sunday law. The prophet from Judah was buried in the same grave as the lying prophet of Bethel, and when king Josiah initiated his reform, he stood before that very grave. The reformation of king Josiah, whose name represents “the foundations of God”, began when God began to lead His last day people back to the foundations on September 11, 2001. His reform had begun when the work of restoring the temple was taken up.

Бистари марги протестантизми муртад, миёни нузули фаришта ва дари баста дар соли 1844, бистари марги адвентизми лӯдикиягиро миёни нузули фаришта ва дари бастаи қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда тимсол мекард. Пайғамбар аз Яҳудо дар ҳамон қабре дафн карда шуд, ки пайғамбари дурӯғини Байт-Ил дар он буд, ва ҳангоме ки подшоҳ Йӯшиё ислоҳоти худро оғоз намуд, ӯ дар пеши ҳамон қабр истода буд. Ислоҳоти подшоҳ Йӯшиё, ки номи ӯ «бунёдҳои Худо»-ро ифода мекунад, оғоз ёфт, вақте ки Худо дар 11 сентябри соли 2001 қавми рӯзҳои охирини Худро бозпас ба сӯи бунёдҳо раҳнамун шудан гирифт. Ислоҳоти ӯ он вақт оғоз ёфта буд, ки кори барқарор сохтани маъбад ба даст гирифта шуд.

> And it came to pass in the eighteenth year of king Josiah, that the king sent Shaphan the son of Azaliah, the son of Meshullam, the scribe, to the house of the Lord, saying, Go up to Hilkiah the high priest, that he may sum the silver which is brought into the house of the Lord, which the keepers of the door have gathered of the people: And let them deliver it into the hand of the doers of the work, that have the oversight of the house of the Lord: and let them give it to the doers of the work which is in the house of the Lord, to repair the breaches of the house, Unto carpenters, and builders, and masons, and to buy timber and hewn stone to repair the house. Howbeit there was no reckoning made with them of the money that was delivered into their hand, because they dealt faithfully. And Hilkiah the high priest said unto Shaphan the scribe, I have found the book of the law in the house of the Lord. And Hilkiah gave the book to Shaphan, and he read it. And Shaphan the scribe came to the king, and brought the king word again, and said, Thy servants have gathered the money that was found in the house, and have delivered it into the hand of them that do the work, that have the oversight of the house of the Lord. And Shaphan the scribe showed the king, saying, Hilkiah the priest hath delivered me a book. And Shaphan read it before the king. And it came to pass, when the king had heard the words of the book of the law, that he rent his clothes. And the king commanded Hilkiah the priest, and Ahikam the son of Shaphan, and Achbor the son of Michaiah, and Shaphan the scribe, and Asahiah a servant of the king’s, saying, Go ye, inquire of the Lord for me, and for the people, and for all Judah, concerning the words of this book that is found: for great is the wrath of the Lord that is kindled against us, because our fathers have not hearkened unto the words of this book, to do according unto all that which is written concerning us. 2 Kings 22:3–13.

> Ва дар соли ҳаждаҳуми подшоҳии Йӯшиё воқеъ шуд, ки подшоҳ Шофон ибни Асалё, ибни Машуллом, котибро ба хонаи Худованд фиристода, гуфт: «Назди Ҳилқиё, саркоҳин, бирав, то нуқраеро, ки ба хонаи Худованд оварда шудааст ва посбонони дар аз мардум ҷамъ кардаанд, ҳисоб кунад; ва бигзор онро ба дасти коргузороне, ки назорати хонаи Худовандро бар ӯҳда доранд, бисупоранд; ва бигзор онҳо онро ба коргароне, ки дар хонаи Худованданд, барои таъмири харобиҳои хона бидиҳанд: ба дуредгарон, бинокорон ва сангтарошон, ва барои харидани чӯб ва санги тарошида, то хона таъмир гардад. Аммо аз онҳо барои пуле, ки ба дасти онҳо супурда мешуд, ҳисоб талаб намекарданд, зеро онҳо бо амонатдорӣ рафтор мекарданд». Ва Ҳилқиё, саркоҳин, ба Шофон-котиб гуфт: «Китоби шариатро дар хонаи Худованд ёфтам». Ва Ҳилқиё китобро ба Шофон дод, ва ӯ онро хонд. Ва Шофон-котиб назди подшоҳ омад ва ба подшоҳ хабар расонда, гуфт: «Бандагони ту пулеро, ки дар хона ёфт шуд, ҷамъ карда, ба дасти коргузороне супурданд, ки кори хонаро ба ҷо меоваранд ва назорати хонаи Худовандро бар ӯҳда доранд». Ва Шофон-котиб ба подшоҳ хабар дода, гуфт: «Ҳилқиё-коҳин ба ман китобе додааст». Ва Шофон онро дар ҳузури подшоҳ хонд. Ва чунин воқеъ шуд, ки чун подшоҳ суханони китоби шариатро шунид, либосҳои худро чок кард. Ва подшоҳ ба Ҳилқиё-коҳин, ва Аҳиқом ибни Шофон, ва Ахбӯр ибни Микоё, ва Шофон-котиб, ва Асоё, хизматгори подшоҳ, фармуда, гуфт: «Биравед, аз ҷониби ман ва аз ҷониби қавм ва аз ҷониби тамоми Яҳудо дар бораи суханони ин китобе, ки ёфт шудааст, аз Худованд бипурсед; зеро хашми Худованд, ки бар мо аланга задааст, бузург аст, аз он сабаб ки падарони мо ба суханони ин китоб гӯш надодаанд, то мувофиқи ҳар он чи дар бораи мо навишта шудааст, амал намоянд». 4 Подшоҳон 22:3–13.

The prediction that a child would be born named Josiah, identifies September 11, 2001, when the mighty angel descended and led His last-day people back to the old paths. That descent had been typified by the descent of the same angel on August 11, 1840. Both descents marked a fulfillment of a prophecy of Islam. The historical figure whose name is associated with identifying in advance, and publishing the advance prediction of the fulfillment of the time prophecy of Islam found in Revelation chapter nine verse fifteen, was Josiah.

Пешгӯие, ки кӯдаке ба дунё хоҳад омад ва номи ӯ Юшиё хоҳад буд, 11 сентябри соли 2001-ро муайян мекунад, вақте ки фариштаи қудратманд нозил шуд ва қавми рӯзҳои охирини Худро боз ба роҳҳои қадимӣ раҳнамоӣ кард. Он нузул пешакӣ ба воситаи нузули ҳамон фаришта дар 11 августи соли 1840 намуна шуда буд. Ҳар ду нузул иҷрошавии як пешгӯии марбут ба Исломро нишон доданд. Шахсияти таърихие, ки номи ӯ бо пешакӣ муайян кардан ва нашр намудани пешгӯии пешакии иҷрошавии пешгӯии замонии Ислом, ки дар Ваҳй боби нӯҳ ояти понздаҳ омадааст, вобаста аст, Юшиё буд.

In both descents of the angel of Revelation chapter ten or eighteen, the name “Josiah” is marked. Josiah Litch presented the message of Islam that was fulfilled on August 11, 1840, and on September 11, 2001 the prophecy of the birth of a child named Josiah, that had been set forth by the disobedient prophet in the history of Jeroboam, was fulfilled in Laodicean Adventism as the angel led His last-day people back to the foundational history where the confrontation of the disobedient prophet and Jeroboam had met its fulfillment. The biblical testimony identified a prediction of a Josiah to come, and when the history typified by the disobedient prophet was repeated in 1844, his prediction of the name was once again placed into the prophetic narrative.

Дар ҳар ду нузули фариштаи Ваҳй, дар боби даҳ ё ҳаждаҳ, номи «Ёшиё» қайд шудааст. Ёшиё Литч паёми Исломро пешниҳод намуд, ки 11 августи соли 1840 ба иҷро расид; ва 11 сентябри соли 2001 пешгӯии таваллуди кӯдаке ба номи Ёшиё, ки аз ҷониби пайғамбари итоатнопазир дар таърихи Ёробъом баён шуда буд, дар адвентизми Лоудикиёӣ ба иҷро расид, ҳангоме ки фаришта қавми охирзамонии Худро боз ба он таърихи асосӣ баргардонд, ки дар он муқобила миёни пайғамбари итоатнопазир ва Ёробъом ба иҷрои худ расида буд. Шаҳодати Китоби Муқаддас пешгӯии омадани Ёшиёеро муайян намуда буд, ва вақте ки таърихе, ки аз ҷониби пайғамбари итоатнопазир намунасозӣ шуда буд, дар соли 1844 такрор гардид, пешгӯии ӯ дар бораи ин ном бори дигар ба ривояти пешгӯӣ ворид карда шуд.

On September 11, 2001, the Lion of the tribe of Judah led His last-day people back to Jeremiah’s old paths, which represented the forty-six years in which the Messenger of the Covenant had erected a temple to suddenly come to on October 22, 1844. Josiah had discovered the curse of Moses as he initiated the work of repairing the temple. The work of the one hundred and forty-four thousand is represented by Isaiah as a work of restoration.

11 сентябри соли 2001 Шери қабилаи Яҳудо қавми айёми охири Худро бозпас ба роҳҳои қадимаи Ирмиё ҳидоят кард, ки он чиҳилу шаш солеро ифода мекарданд, ки дар онҳо Фиристодаи Аҳд маъбадеро бино намуда буд, то ки ногаҳон ба он дар 22 октябри соли 1844 биёяд. Юшиё, ҳангоме ки кори таъмири маъбадро оғоз намуд, лаънати Мӯсоро кашф кард. Кори яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор, аз ҷониби Ишаъё ҳамчун кори барқарорсозӣ тасвир шудааст.

> And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. Isaiah 61:4.

> Ва онҳо харобаҳои қадимиро бино хоҳанд кард, вайрониҳои пешинаро барпо хоҳанд намуд, ва шаҳрҳои вайроншударо, яъне харобаҳои наслҳои бисёрро, аз нав обод хоҳанд сохт. Ишаъё 61:4.

The work of Josiah in repairing and restoring the temple, is the work Isaiah identifies is accomplished by God’s last-day people, for all the prophets speak more of the last days than the days in which they lived. That work was also typified by those who came out of Babylon in the time of Ezra.

Коре, ки Юшиё дар таъмир ва барқарор сохтани маъбад анҷом дод, ҳамон корест, ки Ишаъё муайян мекунад, ки аз ҷониби қавми Худо дар рӯзҳои охир иҷро мегардад, зеро ҳамаи анбиё бештар дар бораи рӯзҳои охир сухан мегӯянд, назар ба рӯзҳое ки худ дар онҳо зиндагӣ мекарданд. Он кор инчунин ба воситаи касоне, ки дар замони Эзро аз Бобил берун омаданд, тимсолан нишон дода шуда буд.

> For we were bondmen; yet our God hath not forsaken us in our bondage, but hath extended mercy unto us in the sight of the kings of Persia, to give us a reviving, to set up the house of our God, and to repair the desolations thereof, and to give us a wall in Judah and in Jerusalem. Ezra 9:9.

> Зеро мо ғулом будем; вале Худои мо моро дар ғуломии мо тарк нанамуд, балки дар назари подшоҳони Форс ба мо марҳамат дароз кард, то ба мо эҳё бахшад, хонаи Худои моро барпо намояд, вайрониҳои онро таъмир кунад ва дар Яҳудо ва дар Ерусалим ба мо деворе ато фармояд. Эзро 9:9.

The work carried on by Ezra was accomplished when they had come out of Babylon, and it represents the work of temple restoration Josiah was doing, the work identified by Isaiah of God’s last-day people, and it began on September 11, 2001. In the Revelation John also identifies that work.

Коре, ки аз ҷониби Эзро анҷом дода шуд, ҳангоме ба иҷро расид, ки онҳо аз Бобил берун омада буданд; ва он кори барқарорсозии маъбадро, ки Йӯшиё анҷом медод, таҷассум менамояд — ҳамон коре, ки Ишаъё онро ба халқи рӯзҳои охири Худо нисбат медиҳад; ва он 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт. Дар Ваҳй, Юҳанно низ он корро муайян мекунад.

> And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth. And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 10:8–11:3.

> Ва овозе, ки аз осмон шунида будам, боз бо ман сухан гуфт ва гуфт: «Бирав ва китобчаи кушодаро аз дасти фариштае, ки бар баҳр ва бар замин истодааст, бигир». Ва ман назди фаришта рафтам ва ба ӯ гуфтам: «Китобчаро ба ман деҳ». Ва ӯ ба ман гуфт: «Онро бигир ва бихӯр; ва он шиками туро талх хоҳад кард, аммо дар даҳонат мисли асал ширин хоҳад буд». Ва ман китобчаро аз дасти фаришта гирифтам ва онро хӯрдам; ва дар даҳонам мисли асал ширин буд; ва ҳамин ки онро хӯрдам, шиками ман талх шуд. Ва ӯ ба ман гуфт: «Ту бояд боз дар бораи халқҳои бисёр ва миллатҳо ва забонҳо ва подшоҳон нубувват кунӣ». Ва ба ман найе, монанди асое, дода шуд; ва фаришта истода, мегуфт: «Бархез ва маъбади Худоро, ва қурбонгоҳро, ва онҳоеро, ки дар он ибодат мекунанд, чен кун. Аммо саҳни берунии маъбадро берун гузор ва онро чен макун; зеро он ба ғайрияҳудиён дода шудааст; ва онҳо шаҳри муқаддасро чиҳилу ду моҳ поймол хоҳанд кард. Ва Ман ба ду шоҳиди Худ қудрат хоҳам дод, ва онҳо як ҳазору дусаду шаст рӯз, дар палос печида, нубувват хоҳанд кард». Ваҳй 10:8–11:3.

In this passage John represents the Millerites who had eaten the message that was in the angel’s hand when He descended on August 11, 1840, but who had also suffered the bitter disappointment of October 22, 1844. Standing at the bitter disappointment of 1844, John was told that he, as a symbol of God’s last-day people, must repeat the experience represented by 1840 to 1844, thus pointing forward to September 11, 2001, and unto the soon coming Sunday law. He was told “Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings,” representing the whole world being lightened when the angel descends in Revelation eighteen, when the history of Revelation chapter ten is repeated—“line upon line.”

Дар ин порча Юҳанно намояндагии миллерчиёнро мекунад, ки паёмеро, ки дар дасти фаришта буд, ҳангоми фурӯд омадани Ӯ дар 11 августи соли 1840 хӯрда буданд, аммо ҳамчунин ноумедии талхи 22 октябри соли 1844-ро аз сар гузаронида буданд. Дар ҳолати ноумедии талхи соли 1844 истода, ба Юҳанно гуфта шуд, ки ӯ, ҳамчун рамзи қавми рӯзҳои охири Худо, бояд таҷрибаи бо солҳои 1840 то 1844 ифодаёфтаро такрор намояд, ва ба ин васила ба 11 сентябри соли 2001 ва ба қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда ишора кунад. Ба ӯ гуфта шуд: «Ту бояд боз дар пеши халқҳои бисёр, ва миллатҳо, ва забонҳо, ва подшоҳон нубувват кунӣ», ки ин равшан шудани тамоми ҷаҳонро ҳангоми фурӯд омадани фаришта дар Ваҳй боби ҳаждаҳум ифода мекунад, вақте ки таърихи Ваҳй боби даҳум такрор мешавад — «сатр бар сатр».

In connection with identifying the history that would be repeated when God’s last day people prophesied again, John was told to “rise and measure” the temple of God. His “measuring” was specifically identified, for he had been placed in the year of 1844, where his stomach was made bitter by the disappointment of October, 22. He was told to measure the temple, but to leave off the courtyard, which he was informed represented the time of the Gentiles, when they would trample down the courtyard for twelve hundred and sixty years. The twelve hundred and sixty years ended in 1798. John was to begin his measuring in 1798, and leave off the previous twelve hundred and sixty years, where the spiritual temple and spiritual Jerusalem had been trodden down. He was standing at the disappointment of 1844, so from 1798 to 1844, is forty-six years. Those forty-six years represent the temple.

Дар иртибот ба муайян кардани он таърихе, ки ҳангоми бори дигар нубувват гуфтани қавми рӯзҳои охири Худо такрор мешуд, ба Юҳанно гуфта шуд, ки «бархез ва маъбади Худоро чен кун». «Чен кардани» ӯ ба таври мушаххас муайян карда шуд, зеро ӯ дар соли 1844 қарор дода шуда буд, он ҷо ки меъдааш аз ноумедии 22 октябр талх гардонида шуд. Ба ӯ гуфта шуд, ки маъбадро чен кунад, аммо саҳнро канор гузорад, ки ба ӯ фаҳмонда шуд, ки он замони халқҳо мебошад, ҳангоме ки онҳо саҳнро барои як ҳазору дусаду шаст сол поймол хоҳанд кард. Як ҳазору дусаду шаст сол дар соли 1798 ба анҷом расид. Юҳанно мебоист чен кардани худро аз соли 1798 оғоз кунад ва як ҳазору дусаду шаст соли пешинаро, ки дар он маъбади рӯҳонӣ ва Ерусалими рӯҳонӣ поймол карда шуда буданд, канор гузорад. Ӯ дар ноумедии соли 1844 истода буд, бинобар ин аз соли 1798 то соли 1844 чилу шаш сол аст. Он чилу шаш сол намояндаи маъбад мебошанд.

When John, as God’s last-day people were to prophesy again, as they had done from 1840 to 1844, they would begin when the angel descended at the fulfillment of a prophecy of Islam. Their work of prophesying again would require a work of measuring the temple, and that work would represent an investigation of the “old paths”, which was the history represented by the “temple”, which began at the time of the end in 1798, and ended with the great disappointment of 1844. As they began their work of investigating Jeremiah’s old paths, which is John’s “temple of forty-six years”, the curse of Moses was found in the rubbish scattered all over the temple, and the prediction of the Josiah to come was fulfilled. The work of Josiah is also identified again by Isaiah:

Ҳангоме ки Юҳанно, чунон ки қавми рӯзҳои охири Худо мебоист боз нубувват кунанд, ҳамон тавре ки аз соли 1840 то 1844 карда буданд, онҳо кори худро замоне оғоз менамуданд, ки фаришта ҳангоми иҷрошавии нубуввате дар бораи Ислом нозил мегардид. Кори боз нубувват кардани онҳо иҷрои кори чен кардани маъбадро талаб менамуд, ва он кор таҳқиқи «роҳҳои қадим»-ро ифода мекард, ки ҳамон таърихе буд, ки аз ҷониби «маъбад» намояндагӣ мешуд; таърихе, ки дар замони интиҳо дар соли 1798 оғоз ёфта, бо ноумедии бузурги соли 1844 поён ёфт. Ҳангоме ки онҳо ба кори таҳқиқи роҳҳои қадими Ирмиё, ки ҳамон «маъбади чилу шашсола»-и Юҳанно аст, оғоз намуданд, лаънати Мӯсо дар миёни харобае, ки дар саросари маъбад пароканда буд, ошкор гардид, ва пешгӯии марбут ба Йӯшиёи оянда ба иҷро расид. Кори Йӯшиё низ боз аз ҷониби Ишаъё муайян карда мешавад:

> And they that shall be of thee shall build the old waste places: thou shalt raise up the foundations of many generations; and thou shalt be called, The repairer of the breach, The restorer of paths to dwell in. Isaiah 58:12.

> Ва онҳое ки аз ту хоҳанд буд, харобаҳои қадимиро бино хоҳанд кард; ту бунёдҳои наслҳои бисёрро барпо хоҳӣ намуд; ва туро чунин хоҳанд номид: Таъмиркунандаи рахна, Барқароркунандаи роҳҳо барои сукунат. Ишаъё 58:12.

God’s last-day people were to restore the “paths to dwell in,” which are Jeremiah’s “old paths”. They were to rebuild the old waste places, as the workers in Josiah and Ezra’s histories were accomplishing. They were to employ the methodology of “line upon line,” for they would not simply “raise up” the foundational history of Adventism, that is represented by the temple of forty-six years, but in doing so they were to “raise up the foundations of many generations.” They were to identify that every reform movement represents a foundational work, that “line upon line,” identifies the last-day foundations of 1798 to 1844. They were to repair “the breach,” and the breach represents the initial break in a vessel or a wall that opens the way for further disaster. The “breach” that was to be repaired was the rebellion of 1863.

Халқи Худо дар охири замон бояд «роҳҳои барои зист»-ро барқарор менамуданд, ки ҳамон «роҳҳои қадим»-и Ирмиё мебошанд. Онҳо мебоист харобазорҳои деринаро аз нав бино мекарданд, чунон ки коргарон дар таърихи Юшиё ва Эзро анҷом медоданд. Онҳо мебоист аз усули «қатор бар қатор» истифода мебурданд, зеро на танҳо бояд таърихи бунёдии адвентизмро, ки ба воситаи маъбади чиҳилу шашсола ифода ёфтааст, «барпо» мекарданд, балки бо ин амал мебоист «таҳкурсии наслҳои бисёр»-ро низ барпо менамуданд. Онҳо мебоист муайян мекарданд, ки ҳар як ҳаракати ислоҳотӣ кори таҳкурсӣ аст ва «қатор бар қатор» таҳкурсҳои охирзамонии солҳои 1798 то 1844-ро муайян мекунад. Онҳо мебоист «шикастро» таъмир мекарданд, ва ин шикоф маънои рахнаи ибтидоиро дар зарф ё девор дорад, ки роҳи офати минбаъдаро мекушояд. «Шикасте», ки бояд таъмир карда мешуд, исёни соли 1863 буд.

When Josiah arrived on September 11, 2001 God’s last-day people returned to Jeremiah’s old paths and began to measure Millerite history. They discovered the “breach.” They identified the truth of the jewels of Miller’s dream as they built “the old waste places.” They discovered the “seven times,” as had Josiah, and they restored the truth of Leviticus twenty-six, and thus raised “up the former desolations.” When they restored the “first” and the “last” desolations of Leviticus twenty-six they then recognized that one finished in 1798 and the other in 1844. Thus their work of raising up the former desolations, was the very “rod” that was given to John that allowed him to measure the temple.

Вақте ки Юшиё дар 11 сентябри соли 2001 расид, қавми охирзамонии Худо ба роҳҳои қадимии Ирмиё бозгаштанд ва ба чен кардани таърихи миллеритӣ оғоз намуданд. Онҳо «шикаст»-ро кашф карданд. Онҳо, ҳангоме ки «харобаҳои қадимиро» бино мекарданд, ҳақиқати гавҳарҳои хоби Миллерро муайян намуданд. Онҳо «ҳафт замон»-ро, чунон ки Юшиё низ карда буд, кашф карданд ва ҳақиқати Ибодатнома бисту шашумро барқарор намуданд ва ба ин васила «вайрониҳои пешинаро» барпо карданд. Вақте ки онҳо вайрониҳои «аввал» ва «охир»-и Ибодатнома бисту шашумро барқарор карданд, он гоҳ дарк намуданд, ки яке дар соли 1798 ва дигаре дар соли 1844 анҷом ёфтааст. Пас, кори онҳо дар барпо кардани вайрониҳои пешина, ҳамон «асо» буд, ки ба Юҳанно дода шуд, то ки маъбадро чен кунад.

The Lion of the tribe of Judah led His people back to the old paths, so they could find the latter rain message, and the latter rain message is the message of Islam of the third woe. When they ultimately discovered the two sacred tables of Habakkuk, as represented by the 1843 and 1850 pioneer charts, they saw that the foundation included the “three woes” of Revelation chapter eight, and that the second woe had concluded in the foundational history where the Millerite temple had been erected. They then recognized that the understanding of the rule of triple application of prophecies had been previously put in place by the Lion of the tribe of Judah, in order that when they returned to Jeremiah’s old paths, they could recognize “the rest and the refreshing”, which is the latter rain message of the third woe, that is identified and established with the two witnesses of the first and second woes.

Шери қабилаи Яҳудо қавми Худро ба роҳҳои қадимӣ бозгардонд, то ки онҳо паёми борони охирро биёбанд; ва паёми борони охир ҳамон паёми Ислом аз вои сеюм аст. Вақте ки онҳо дар ниҳоят ду лавҳи муқаддаси Ҳабаққуқро, чунон ки дар ҷадвалҳои пешоҳангони солҳои 1843 ва 1850 муаррифӣ шудаанд, кашф карданд, диданд, ки таҳкурсӣ «се вой»-и Ваҳй, боби ҳаштро дар бар мегирад ва вои дуюм дар таърихи таҳкурсӣ, ки дар он маъбади Миллерӣ бино шуда буд, ба анҷом расида буд. Сипас онҳо дарк карданд, ки фаҳмиши қоидаи татбиқи сегонаи пешгӯиҳо пештар аз ҷониби Шери қабилаи Яҳудо муқаррар гардида буд, то ҳангоме ки онҳо ба роҳҳои қадимии Ирмиё бармегарданд, битавонанд «оромӣ ва тароват»-ро бишносанд, ки он паёми борони охири вои сеюм аст ва бо ду шоҳиди вои якум ва дуюм муайян ва муқаррар карда мешавад.

We will continue this study in the next article.

Мо ин таҳқиқро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “The enemy is seeking to divert the minds of our brethren and sisters from the work of preparing a people to stand in these last days. His sophistries are designed to lead minds away from the perils and duties of the hour. They estimate as nothing the light that Christ came from heaven to give to John for His people. They teach that the scenes just before us are not of sufficient importance to receive special attention. They make of no effect the truth of heavenly origin and rob the people of God of their past experience, giving them instead a false science.

> «Душман мекӯшад фикру зеҳни бародарону хоҳарони моро аз кори тайёр сохтани қавме, ки дар ин айёми охир устувор биистанд, дур гардонад. Мухотилоти ӯ барои он тарҳрезӣ шудаанд, ки зеҳнҳоро аз хатарҳо ва вазифаҳои ин соат дур созанд. Онҳо он нуреро, ки Масеҳ аз осмон овард, то ба Юҳанно барои қавми Худ диҳад, ҳеҷ мешуморанд. Онҳо таълим медиҳанд, ки манзараҳое, ки ҳоло пешорӯи мо қарор доранд, ба андозае муҳим нестанд, ки таваҷҷуҳи махсусро талаб намоянд. Онҳо ҳақиқатеро, ки сарчашмаи осмонӣ дорад, беасар мегардонанд ва қавми Худоро аз таҷрибаи гузаштаашон маҳрум сохта, ба ҷойи он ба онҳо илми козиб медиҳанд.

> “‘Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ Jeremiah 6:16.

> «Ҳамин тавр мегӯяд Худованд: Дар роҳҳо биистед, ва бубинед, ва дар бораи роҳҳои куҳан пурсед, ки роҳи нек куҷост, ва дар он роҳ равед». Ирмиё 6:16.

> “Let none seek to tear away the foundations of our faith—the foundations that were laid at the beginning of our work by prayerful study of the word and by revelation. Upon these foundations we have been building for the last fifty years. Men may suppose that they have found a new way and that they can lay a stronger foundation than that which has been laid. But this is a great deception. Other foundation can no man lay than that which has been laid.

> «Бигзор ҳеҷ кас саъй накунад, ки асосҳои имони моро—он асосҳоеро, ки дар оғози кори мо бо омӯзиши дуогӯёнаи Калом ва бо ваҳй гузошта шуданд,—канда дур созад. Бар ин асосҳо мо дар тӯли панҷоҳ соли охир бино карда истодаем. Одамон метавонанд гумон кунанд, ки роҳи наверо ёфтаанд ва метавонанд аз он чи гузошта шудааст, асоси мустаҳкамтаре бино намоянд. Аммо ин фиреби бузург аст. Ҳеҷ кас наметавонад ҷуз он асосе, ки гузошта шудааст, асоси дигаре бинад.»

> “In the past many have undertaken the building of a new faith, the establishment of new principles. But how long did their building stand? It soon fell, for it was not founded upon the Rock.

> «Дар гузашта бисёриҳо ба бино кардани имони нав, ба барқарор намудани усулҳои нав даст задаанд. Аммо бинои онҳо то кай пойдор монд? Он ба зудӣ фурӯ рехт, зеро бар он Санг бунёд наёфта буд.

> “Did not the first disciples have to meet the sayings of men? Did they not have to listen to false theories, and then, having done all, to stand firm, saying: ‘Other foundation can no man lay than that is laid’? 1 Corinthians 3:11.

> «Магар шогирдони аввалин набояд бо суханони одамон рӯ ба рӯ мешуданд? Магар онҳо набояд ба назарияҳои бардурӯғ гӯш медоданд ва сипас, баъд аз он ки ҳама корро анҷом доданд, устувор меистоданд ва мегуфтанд: “Зеро ҳеҷ кас наметавонад таҳкурсии дигаре бинад аз он ки гузошта шудааст”? 1 Corinthians 3:11.»

> “So we are to hold the beginning of our confidence steadfast unto the end. Words of power have been sent by God and by Christ to this people, bringing them out from the world, point by point, into the clear light of present truth. With lips touched with holy fire, God’s servants have proclaimed the message. The divine utterance has set its seal to the genuineness of the truth proclaimed.” Testimonies, volume 8, 296, 297.

> «Пас мо бояд оғози эътимоди худро то ба анҷом устувор нигоҳ дорем. Калимоти пурқувват аз ҷониби Худо ва аз ҷониби Масеҳ ба ин қавм фиристода шудаанд, ки онҳоро нуқта ба нуқта аз ҷаҳон берун оварда, ба нури равшани ҳақиқати ҳозира дохил мекунанд. Бо лабоне ки ба оташи муқаддас расидаанд, хизматгорони Худо ин паёмро эълон кардаанд. Каломи илоҳӣ ба асолати ҳақиқати эълоншуда мӯҳри худро ниҳодааст». Testimonies, volume 8, 296, 297.

Back to Articles