Article

# Ваҳйи Исои Масеҳ — Рақами Сездаҳ

Ҷанг дар Осмон ва Рӯзҳои Охир: Ошкор сохтани ҷадвали нубувватӣ аз Ваҳй 12 ва 13

Author

Jeff Pippenger

Published

November 9, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Мо ҷанги дар осмонро, ки дар боби дувоздаҳуми китоби Ваҳй тасвир шудааст, муайян карда истодаем. Бо истифода аз асли хислати Масеҳ, ки Алфа ва Омега аст, мо ба ҷанги дар осмони боби дувоздаҳум ҳамчун намунае аз ҷанги дар осмон, ки дар «рӯзҳои охир» воқеъ мегардад, назар кардаем. Ибораи «рӯзҳои охир» дар Китоби Муқаддас ва Рӯҳи Нубувват маънои рӯзҳои охири доварии таҳқиқиро дорад.

Мо се қувваи шайтонӣ‑и бобҳои дувоздаҳ ва сездаҳро муайян кардаем, на ҳамчун қувваҳое ки иҷроёбии худро дар таърихи гузашта меёбанд, балки ҳамчун иҷроёбии муосири он қувваҳое, ки ҷаҳонро ба Армагеддон мебаранд. Аждаҳои боби дувоздаҳ Созмони Милали Муттаҳид аст; калисои католикӣ, ки бояд дар ҳангоми қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида эҳё гардад, ҳайвони баҳрии боби сездаҳ аст; ва ҳайвони заминӣ бо ду шох Иёлоти Муттаҳида мебошад.

Мо муайян сохта истодаем, ки набардест, ки одатан дар боби дувоздаҳ танҳо ҳамчун ифодаи исёни Люсифер дар осмон фаҳмида мешавад, дар асл ҷангеро тасвир менамояд, ки дар осмонҳои заминӣ ба вуқӯъ пайвастанист ва аз қонуни якшанбеи наздикшаванда дар Иёлоти Муттаҳида оғоз меёбад. Мо вақт ҷудо кардем, то муайян созем, ки аз Ваҳй боби сездаҳ, оятҳои ёздаҳ то ҳабдаҳ, раванди имтиҳоне ба тасвир кашида шудааст, ки шинохтани ташаккули сурати ҳайвонро дар бар мегирад. Сурати ҳайвон иттиҳоди калисо ва давлатро ифода мекунад, ки дар он калисо бар ин муносибат ҳукмрон аст. Вақте ки калисо дар идора аст, он гоҳ давлатро барои таҳмили таълимоти худ ва таъқиби онҳое, ки онҳоро бидъаткор муайян мекунад, ба кор мебарад. Раванди умумиҷаҳонии имтиҳон, ки бо ташаккули сурати ҳайвон алоқаманд аст, аввал дар дохили Иёлоти Муттаҳида анҷом меёбад. Хусусиятҳои нубувватии ҳар яке аз ин ду раванди имтиҳон, чи дар Иёлоти Муттаҳида ва чи дар ҷаҳон, моҳиятан яксон мебошанд.

Мо ба ду давраи яксони ҳазору дусаду шастрӯза, ки пеш ва пас аз салиб қарор доштанд, ҳамчун шоҳиди дувум барои муайян кардани ду раванди пайдарпайи озмоиши сурати ҳайвони ваҳшӣ дар охири ҷаҳон ишора кардем. Ташаккули сурати ҳайвони ваҳшӣ дар Иёлоти Муттаҳида байни 11 сентябри соли 2001 ва қонуни якшанбеи наздикоянда, пеш аз ташаккули сурати ҳайвони ваҳшӣ дар Созмони Милали Муттаҳид пас аз қонуни якшанбеи наздикоянда сурат мегирад. Ҳазору дусаду шаст рӯзи хизмати Масеҳ аз таъмиди Ӯ то салиб, пеш аз ҳазору дусаду шаст рӯзи хизмати шогирдонаш, ки пас аз салиб омад, қарор дошт. Ин ду хат, ки ҳар ду дорои ду давраанд ва дар ҳар давра озмоишҳои яксонро ифода мекунанд, мавзӯи ё сурати Масеҳ ва ё сурати зиддимасеҳро ифода менамоянд.

Ҳазору дусаду шаст рӯзи хизмати Масеҳ, ки дар салиб ба анҷом расид, аз он вақт оғоз ёфт, ки Рӯҳулқудс ҳангоми таъмиди Ӯ нозил шуд, ва ин бо фуруд омадани фариштаи қавии Ваҳй боби ҳаждаҳум дар 11 сентябри соли 2001 мутобиқат мекунад.

> «Оё ҳоло ин сухан меояд, ки ман эълон кардаам, ки Ню-Йорк бояд бо мавҷи азими баҳр рӯфта шавад? Инро ман ҳаргиз нагуфтаам. Ман гуфтаам, ҳангоме ки ба биноҳои бузурге, ки дар он ҷо, ошёна бар ошёна, бардошта мешуданд, менигаристам: “Чӣ манзараҳои даҳшатноке рӯй хоҳанд дод, вақте ки Худованд бархезад, то заминро ба сахтӣ биларзонад! Он гоҳ суханони Ваҳй 18:1–3 иҷро хоҳанд шуд”. Тамоми боби ҳаждаҳуми Ваҳй огоҳиест аз он чи бар замин хоҳад омад. Аммо ман дар хусуси он чи бар Ню-Йорк хоҳад омад, ба таври махсус нуре надорам, ҷуз ин ки медонам, ки рӯзе биноҳои бузурги он ҷо ба воситаи гардиш ва вожгунсозии қудрати Худо фурӯ хоҳанд рехт. Аз рӯшноие ки ба ман дода шудааст, ман медонам, ки вайронӣ дар ҷаҳон аст. Як калима аз ҷониби Худованд, як ламси қудрати азими Ӯ, ва ин сохтмонҳои азим фурӯ хоҳанд афтод. Манзараҳое рӯй хоҳанд дод, ки даҳшати онҳоро мо тасаввур карда наметавонем». Review and Herald, 5 июли 1906.

Давраи як ҳазору дусаду шастрӯза дар таърихи Масеҳ, ки ба салиб анҷомид, давраи замонеро ифода мекунад, ки ба қонуни якшанбеи наздикомада анҷом меёбад. Салиб намунаи пешакии қонуни якшанбе аст. Ҳар ду рамзҳои доварӣ мебошанд. Ҳар ду омадани харобии миллиро барои миллате ифода мекунанд, ки дар он ҳодисаи доварӣ ба вуқӯъ меояд. Ҳар ду дар замини ҷалолманди Яҳудо ба вуқӯъ омаданд. Дар таърихи Масеҳ он замини ҷалолманди воқеии Яҳудо буд, ва ҳангоми қонуни якшанбе он замини ҷалолманди рӯҳонии Яҳудо, Иёлоти Муттаҳидаи Амрико, мебошад. Дар салиб, Масеҳ боло бардошта шуд, то ҳамаи одамонро ба сӯи Худ ҷалб намояд.

> Ва Ман, агар аз замин боло бардошта шавам, ҳамаро назди Худ хоҳам кашид. Ин суханро гуфт, то нишон диҳад, ки бо чӣ гуна марг хоҳад мурд. Юҳанно 12:32, 33.

Дар вақти қонуни рӯзи якшанбе, парчами он яксаду чилу чаҳор ҳазор барафрохта мешавад, то ки ҳамаи мардумро назди Масеҳ ҷалб намояд.

> Ва Ӯ барои халқҳо аз дур алам бармедорад, ва онҳоро аз канори замин бо ишора фаро мехонад; ва инак, онҳо бо шитоб, ба зудӣ хоҳанд омад. Ишаъё 5:26.

Давраи як ҳазору дусаду шастрӯза дар таърихи Масеҳ, ки пас аз салиб меояд, бо бархостани Микоил ҳангоми сангсор кардани Истефанус ба анҷом мерасад.

> Аммо ӯ, ки пур аз Рӯҳи Муқаддас буд, бо диққати тамом ба осмон нигарист ва ҷалоли Худоро дид, ва Исоро, ки дар дасти рости Худо истода буд, Ва гуфт: «Инак, мебинам, ки осмонҳо кушода шудаанд, ва Писари Одам дар дасти рости Худо истодааст». Аъмол 7:55, 56.

Чиҳилу ду моҳи рамзии давраи озмоиши ҳайвони ваҳшии охирин, бо бархостани Микоил ба поён мерасад ва анҷоми муҳлати имтиҳони инсониятро нишон медиҳад.

> Ва дар он замон Микоил, он мири бузурге ки барои фарзандони қавми ту меистад, бархоҳад хост; ва замони тангие хоҳад буд, ки аз вақти пайдо шудани миллате то ҳамон замон ҳеҷ гоҳ монанди он набудааст; ва дар он замон қавми ту наҷот хоҳад ёфт, ҳар яке ки дар китоб навишта ёфт шавад. Донёл 12:1.

Таърихи пурраи ҳар ду раванди озмоиши сурати ҳайвон шоҳидони дигари дохилии набавиро дар бар мегирад. Агар он дуруст фаҳмида шавад — ва ман эътироф мекунам, ки кам касон ин ҳақиқатро дарк мекунанд, — пас нахустин раванди озмоиши сурати ҳайвон, ки дар Иёлоти Муттаҳида иҷро мешавад, 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, вақте ки вои сеюм ба ҷараёни таърих ворид гардид. Қонуни якшанбе, ки дар он ҳамон нахустин раванди озмоиши сурати ҳайвон ба анҷом мерасад, расидани вои сеюмро ҳамчун доварӣ бар зидди Иёлоти Муттаҳида барои қабули қонуни якшанбе нишон медиҳад. Дар он вақт расидани вои сеюм ба хашм омадани халқҳоро ба иҷро мерасонад, мувофиқи Ишкоф ёздаҳ, ояти ҳаждаҳ, ва нахустин зикри нақши Исломро дар ба хашм овардани халқҳо дар набавати Китоби Муқаддас.

> Ва ӯ марди ваҳшӣ хоҳад буд; дасти ӯ бар зидди ҳар кас хоҳад буд, ва дасти ҳар кас бар зидди ӯ; ва ӯ дар ҳузури ҳамаи бародарони худ сокин хоҳад шуд. Ҳастӣ 16:12.

Қонуни якшанбе, ки ба зудӣ меояд, поёни давраи аввали имтиҳон, ва ҳамчунин оғози давраи охирини имтиҳон аст. Давраи охирини имтиҳон он гоҳ ба анҷом мерасад, ки муҳлати имтиҳони инсонӣ баста мешавад, ва дар ҳамон вақт чор бод, ки рамзи вои сеюм мебошанд, ба таври комил раҳо карда мешаванд.

> «Вақте ки Наҷотдиҳанда дар қавми яҳудӣ миллатеро дид, ки аз Худо ҷудо шуда буд, Ӯ ҳамчунин Калисои эътирофкунандаи масеҳиро дид, ки бо ҷаҳон ва папагӣ муттаҳид гардидааст. Ва чунон ки Ӯ бар кӯҳи Зайтун истода, бар Ерусалим гиря мекард, то даме ки офтоб паси теппаҳои ғарбӣ фурӯ рафт, ҳамон тавр Ӯ дар ин лаҳзаҳои охирини замон бар гуноҳкорон гиря мекунад ва ба онҳо илтиҷо менамояд. Ба зудӣ Ӯ ба фариштагон, ки чор бодро нигоҳ медоранд, хоҳад гуфт: “Балоҳоро раҳо кунед; бигзор торикӣ, ҳалокат ва марг бар вайронкунандагони шариати Ман фурӯ ояд.” Оё Ӯ маҷбур хоҳад шуд ба онҳое, ки нури бузург ва дониш доштаанд, ҳамон суханонро бигӯяд, ки ба яҳудиён гуфт: “Эй кош ту низ, ақаллан дар ҳамин рӯзи худ, он чиро, ки ба осоиштагии ту тааллуқ дорад, мешинохтӣ! аммо ҳоло он аз чашмони ту пинҳон шудааст”?» Review and Herald, 8 октябри 1901.

Дар таърихи Масеҳ, нахустин аломати роҳии давраи якуми ҳазору дусаду шаст рӯз аз таъмиди Ӯ оғоз ёфт, ки он рамзи марг ва эҳёи Ӯ буд. Он давра бо марг ва эҳёи Ӯ ба анҷом расид, ки ҳамзамон давраи охирини ҳазору дусаду шаст рӯзро оғоз бахшид. Он давра бо марг ва эҳёи ваъдашудаи Истефанус ба анҷом расид.

Хати таърихе, ки сурати Масеҳро муаррифӣ мекунад, ҳамон сохтори нубувватии айниро дорад, ки хати таърихе, ки сурати зиддимасеҳро муаррифӣ мекунад.

Дар Навиштаҳо Масеҳ Подшоҳи ҳақиқии шимол аст, ва ҳамеша мақсади Шайтон ин буд, ки ҳокимияти шоҳонаи Масеҳро сарнагун созад ва тақлид намояд.

> Чӣ гуна ту аз осмон фурӯ афтодӣ, эй Люсифер, эй писари субҳ! Чӣ гуна ту ба замин сарнагун карда шудӣ, ту, ки халқҳоро нотавон мегардондӣ! Зеро ту дар дили худ гуфта будӣ: «Ба осмон сууд хоҳам кард, тахти худро болотар аз ситорагони Худо хоҳам бардошт; ва бар кӯҳи ҷамоат, дар ақсои шимол, хоҳам нишаст; аз баландиҳои абрҳо болотар хоҳам баромад; ва мисли Ҳаққи Таоло хоҳам шуд». Ишаъё 14:12–14.

«Паҳлуҳои шимол» Ерусалим аст, шаҳри Подшоҳи бузург, ки муқаддасгоҳи Ӯ дар он ҷост.

> Суруд ва Забур барои писарони Қӯраҳ. Бузург аст Худованд ва сазовори ситоиши бисёр аст дар шаҳри Худои мо, бар кӯҳи қудсияти Ӯ. Кӯҳи Сион, ки дар канораҳои шимол воқеъ аст, шаҳри Подшоҳи бузург, бо мавқеи зебои худ шодии тамоми замин аст. Забур 48:1, 2.

Дар Навиштаҳо «подшоҳони шимол»-и заминӣ ҳамеша ҳамчун душманони қавми Худо муаррифӣ мешаванд. Онҳо кӯшиши Шайтонро барои тақаллуб кардани Подшоҳи ҳақиқии шимол ифода мекунанд, ки бар тахти Худ дар Ерусалим, ки канораҳои шимол аст, нишастааст. Хате, ки ду раванди озмоиши сурати ҳайвонро тасвир мекунад ва ба хатти ду раванди озмоиши сурати Масеҳ мувозӣ меравад, шоҳиди саввуме дар мавзӯи кӯшиши Шайтон аст, ки подшоҳи шимол бошад ва бар қавми Худо ҳукмронӣ кунад.

Дар соли 723 то милод, подшоҳи шимол, ки бо Ашшур намояндагӣ мешуд, даҳ қабилаи шимолии Исроилро ба ғуломӣ бурд, дар иҷрои «ҳафт маротиба»-и Ловиён бисту шаш. Пас аз як ҳазору дусаду шаст сол, дар соли 538, подшоҳи шимол, ки дар он марҳалаи таърихӣ бо Руми бутпарасти воқеӣ намояндагӣ мешуд, тахтро ба Руми папавӣ вогузошт, ва он гоҳ Руми папавӣ барои ҳазор дусаду шасти соли дигар подшоҳи рӯҳонии шимол гардид. Он давраи дуюми ҳазор дусаду шастсола дар соли 1798 ба поён расид, вақте ки подшоҳи рӯҳонии румии шимол захми марговар гирифт. Вақте ки папагӣ дар соли 1798 захми марговари худро гирифт, он анҷоми муҳлати имтиҳони инсонро тимсол мекард, замоне ки папагии эҳёшуда ниҳоят ва то абад ба анҷоми худ мерасад, ва ҳеҷ касе нест, ки ба ӯ ёрӣ расонад.

> Ва ӯ хаймаҳои қасри худро дар миёни баҳрҳо, бар кӯҳи муқаддаси ҷалол, хоҳад шинонд; вале ба анҷоми худ хоҳад расид, ва ҳеҷ кас ба ӯ мадад нахоҳад кард. Ва дар он вақт Микоил, он мири бузурге ки барои фарзандони қавми ту меистад, бархоҳад хост; ва замони тангие хоҳад буд, чунон ки аз замоне ки миллате ба вуҷуд омадааст то ҳамон вақт ҳеҷ гоҳ набудааст; ва дар он вақт қавми ту наҷот хоҳад ёфт, ҳар касе ки дар китоб навишта ёфт шавад. Дониёл 11:45; 12:1.

«Ҳафт замон»-и Ибодатиён боби бисту шаш, ки ба ду ҳазору панҷсаду бист сол баробар аст, Ашшурро ҳамчун подшоҳи шимол дар соли 723 то милод муайян мекунад; ва ӯ, ҳамчун подшоҳи шимол, подшоҳии «шимолӣ»-и Исроили қадимро фатҳ намуд. Аз ҳамон вақт сар карда, бутпарастӣ, ки аз Ашшур оғоз ёфта то ба Руми бутпараст мерасад, қавми Худоро — «лашкар»-и Дониёл 8:13 — ба муддати ҳазору дусаду шаст сол поймол кард. Дар соли 538 подшоҳи шимолии воқеии Рум, ба таври нубувватӣ, аз ҷониби подшоҳи шимолии рӯҳонии Рум мағлуб гардид, ки ӯ Исроили рӯҳонии Худоро барои боз ҳазору дусаду шаст соли дигар поймол намуд. Давраи дуюми поймолкунӣ бо он анҷом ёфт, ки подшоҳи шимолии рӯҳонии Рум дар соли 1798 захми марговари худро гирифт.

Дар хати тасвири Масеҳ, нуқтаи марказӣ салиб аст, ки дар он ҷо марг муайян карда мешавад. Дар ду давраи озмоиши ташаккули сурати ваҳшӣ, нуқтаи марказӣ марги ваҳшии заминӣ аст. Дар хати подшоҳи шимоли қалбакӣ, нуқтаи марказӣ марги подшоҳи воқеии румии шимол аст.

Ин хатҳо се шоҳиди Китоби Муқаддасро ифода мекунанд, ки ҳар яке аз онҳо дар дохили як давраи вақт ду фосилаи пайдарпайи вақтро дар бар мегирад. Ҳар нуқтаи марказӣ бо марги ҷисмонӣ, ё бо марги як подшоҳии нубуввати Китоби Муқаддас, нишон дода шудааст. Дар мавриди Масеҳ, нуқтаи марказӣ марг ва эҳёи Ӯ буд. Дар мавриди ҳайкали ваҳшӣ, нуқтаи марказӣ марги ваҳшии заминӣ, яъне подшоҳии шашуми нубуввати Китоби Муқаддас, ҳангоми қонуни якшанбе мебошад. Дар мавриди хати подшоҳи шимоли қалбакӣ, нуқтаи марказӣ марги подшоҳи воқеии румии шимолро, ки подшоҳии чоруми нубуввати Китоби Муқаддас аст, ифода мекунад.

Ду шоҳиди Ваҳй боби ёздаҳ, мувофиқи гуфтаи хоҳар Уайт дар «Муборизаи Бузург», Каломи Худоро намояндагӣ мекунанд. Масеҳ Каломи Худост. Ба он ду шоҳид қудрат дода шуд, ки ҳазор дусаду шаст рӯз, дар палоси мотам пӯшида, нубувват кунанд. Сипас онҳо дар кӯча кушта шуданд ва дар давоми се рӯз ва ним барнахостанд. «Ҳазор дусаду шаст рӯз» ва «се рӯз ва ним» ҳар ду рамзҳои давраи биёбонанд, яъне ҳазору дусаду шаст сол. Онҳо бо як қудратёбӣ оғоз ёфтанд, ки дар он давра онҳо дар палоси мотам пӯшида нубувват мекарданд, ва он ба марг анҷомид. Сипас, дар ҳамон давраи нубувватӣ, онҳо хомӯш буданд ва бо марг пӯшида, то он даме ки эҳё шуданд, то огоҳии фариштаи сеюмро, ки анҷоми муҳлати имтиёзро эълон мекунад, пешниҳод намоянд.

Ин чор хатти нубувватӣ ба чор шоҳид баробар мебошанд. Сохтори нубувватии ҳар яке аз ин чор шоҳид яксон аст. Давраҳои вақти ҳар яке аз ин ҳашт давра, ба истиснои давраи аз 11 сентябри соли 2001 то қонуни якшанбеи ба наздикӣ оянда, ки дар ин чор хатт ёфт мешавад, аз лиҳози нубувватӣ яксонанд. Ҳар як нуқтаи марказӣ навъе аз маргро ифода мекунад. Ду хатт ба Масеҳ дахл доранд, ё ҳамчун сурати Ӯ, ё ҳамчун Каломи Худо. Ду хатти дигар зиддимасеҳро намояндагӣ мекунанд, ё ҳамчун хоҳиши ӯ барои қалбакӣ сохтани Масеҳ ҳамчун подшоҳи шимол, ё барои қалбакӣ сохтани низоми ҳукумати Масеҳ.

Мо дар мақолаи навбатии худ кӯшиш хоҳем кард, ки он яксаду чиҳилу чор ҳазорро бо ҷанг дар осмони аввал ба ҳам пайванд диҳем. Хонандаи азиз, ё шунавандаи азиз: Новобаста аз он ки шумо дидани ин ҳақиқатҳоро рад мекунед, ё онҳоро мебинед, бояд таъкид карда шавад, ки маълумоте, ки дар ҳамаи ин мақолаҳо пешниҳод мегардад, бо ба кор бурдани усули истифодаи ибтидои чизе барои муайян кардани анҷоми ҳамон чиз шиносоӣ шуда, баъдан тасдиқ ва пуштибонӣ мегардад. Ин имзои нубувватии Алфа ва Омега аст, ва ҷузъи бузурге аз Ваҳйи Исои Масеҳ мебошад, ки ҳоло мӯҳраш кушода мешавад.

> Чизҳои махфӣ аз они Худованд Худои мо мебошанд; вале он чизҳое ки ошкор шудаанд, аз они мо ва фарзандони мо то абад мебошанд, то ҳамаи суханони ин шариатро ба ҷо оварем. Такрори Шариат 29:29.

Back to Articles