Article

# The Book of Daniel - Number Nineteen

Китоби Дониёл — Рақами Нуздаҳ

The Prophetic Significance of the Word ‘Hour’ in the Book of Daniel

Аҳамияти нубувватии калимаи «соат» дар Китоби Дониёл

Author

Jeff Pippenger

Published

December 14, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The word “hour” that is only found in the Old Testament in the book of Daniel, is always associated with some type of judgment. In chapter three it represents the Sunday law, with the emphasis upon the ensign represented by Shadrach, Meshach and Abednego.

Калимаи «соат», ки дар Аҳди Қадим танҳо дар китоби Дониёл ёфт мешавад, ҳамеша бо навъе аз доварӣ алоқаманд аст. Дар боби сеюм он қонуни якшанберо ифода мекунад, бо таъкид бар нишоне, ки аз ҷониби Шадрах, Мешах ва Абеднего намояндагӣ мешавад.

In chapter four it represents the arrival of the warning of the first angel’s message in 1798. When used the second time in chapter four, it represented the opening of the investigative judgment on October 22, 1844. In chapter four, the two usages of the word “hour” represent the history of the first and second angels’ messages from 1798 until 1844. That history is the history of the seven thunders of Revelation ten. The seven thunders are represented by the two times the word “hour” is employed in chapter four, and therefore also represents the history of the third angel from 1989, until the soon-coming Sunday law.

Дар боби чорум он омадани огоҳии паёми фариштаи аввалро дар соли 1798 ифода мекунад. Вақте ки он бори дуюм дар боби чорум истифода шудааст, он кушода шудани доварии таҳқиқиро дар 22 октябри соли 1844 ифода менамуд. Дар боби чорум, ду мавриди истифодаи калимаи «соат» таърихи паёмҳои фариштагони якум ва дуюмро аз соли 1798 то соли 1844 ифода мекунанд. Он таърих, таърихи ҳафт раъдҳои Ваҳй боби даҳ аст. Ҳафт раъд бо ду бор истифода шудани калимаи «соат» дар боби чорум ифода шудаанд ва бинобар ин, ҳамчунин таърихи фариштаи сеюмро аз соли 1989 то қонуни якшанбеи наздикшаванда ифода мекунанд.

In chapter five, the word “hour” also represents the Sunday law, but the emphasis there is upon the end of the sixth kingdom of Bible prophecy, the United States, as typified by the end of the first kingdom of Bible prophecy, Babylon. In chapter three, the emphasis was upon the ensign in the furnace, but in chapter five the emphasis is on the fate of Belshazzar and his particular judgment, although Daniel does ultimately arrive into the story typifying the ensign.

Дар боби панҷум калимаи «соат» низ қонуни якшанберо ифода мекунад, аммо таъкид дар он ҷо бар анҷоми подшоҳии шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас, Иёлоти Муттаҳида, аст, чунон ки инро анҷоми подшоҳии якуми пешгӯии Китоби Муқаддас, яъне Бобил, намунавӣ месозад. Дар боби сеюм таъкид бар нишона дар кӯраи оташин буд, вале дар боби панҷум таъкид бар сарнавишти Белшасар ва доварии вижаи ӯст, ҳарчанд Дониёл дар ниҳоят ба воқеа ворид мегардад ва нишона را намунавӣ месозад.

At the Sunday law, the “hour” of Nebuchadnezzar’s dedication and the death of Belshazzar are represented. The “hour” represented as the opening of the judgment in chapter four identifies the opening of the investigative judgment on October 22, 1844, and it also identifies the opening of the executive judgment at the Sunday law. Whether the opening of the books of judgment in the heavenly sanctuary on October 22, 1844, or the beginning of the judgment of God brought upon those who have rejected salvation, at the beginning of the executive judgment at the Sunday law the warning for either approaching judgment is represented in Daniel chapter four by the first use of the word “hour,” and the actual beginning of either of the two types of judgment is represented by the second time the word “hour” is used in chapter four.

Дар қонуни якшанбе, «соат»-и тақдисгузории Набукаднесар ва марги Белшасар таҷассум ёфтааст. «Соат», ки дар боби чаҳорум ҳамчун ифтитоҳи доварӣ муаррифӣ шудааст, ифтитоҳи доварии тафтишотиро дар 22 октябри соли 1844 муайян мекунад, ва ҳамчунин ифтитоҳи доварии иҷроиро дар қонуни якшанбе муайян месозад. Хоҳ ифтитоҳи китобҳои доварӣ дар муқаддасгоҳи осмонӣ дар 22 октябри соли 1844 бошад, хоҳ оғози доварии Худо, ки бар онҳое оварда мешавад, ки наҷотро рад кардаанд, дар оғози доварии иҷроӣ дар қонуни якшанбе огоҳӣ барои ҳар кадоме аз ин ду доварии наздикшаванда дар боби чаҳоруми Дониёл бо истифодаи нахустини калимаи «соат» таҷассум ёфтааст, ва оғози воқеии ҳар кадоме аз ин ду навъи доварӣ бо дафъаи дуюме, ки калимаи «соат» дар боби чаҳорум истифода мешавад, таҷассум ёфтааст.

The grammatical term for the word “hour” as it is employed by Daniel is that it is a “polysemy”. A polysemy is a word that has various definitions that can all be grouped together under the same heading. The five times Daniel uses the word “hour,” all refer to judgment, but they each address different aspects of either God’s retributive judgment, which is called His executive judgment, or God’s investigative judgment where He is determining who will or will not be saved. Whether it is the investigative judgment that began on October 22, 1844, or the executive judgment that begins at the soon-coming Sunday law, both judgments are progressive in nature. God’s retributive, or executive judgment begins at the Sunday law and progressively escalates, ultimately reaching the close of human probation and the seven last plagues.

Истиҳлоҳи наҳвӣ барои калимаи «соат», чунон ки Дониёл онро ба кор мебарад, ин аст, ки он «бисёрмаъноӣ» мебошад. Бисёрмаъноӣ калимаест, ки таърифҳои гуногун дорад, ки ҳамаи онҳо метавонанд зери як унвони ягона гурӯҳбандӣ шаванд. Панҷ боре ки Дониёл калимаи «соат»-ро истифода мебарад, ҳамагӣ ба доварӣ ишора мекунанд, аммо ҳар яке онҳо ҷанбаҳои гуногуни ё доварии ҷазодиҳандаи Худо, ки доварии иҷроии Ӯ номида мешавад, ё доварии тафтишотии Худоро мавриди назар қарор медиҳанд, ки дар он Ӯ муайян мекунад, ки кӣ наҷот хоҳад ёфт ё нахоҳад ёфт. Хоҳ доварии тафтишотие бошад, ки 22 октябри соли 1844 оғоз ёфт, ё доварии иҷроие бошад, ки бо қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда оғоз меёбад, ҳар ду доварӣ аз лиҳози табиат тадриҷӣ мебошанд. Доварии ҷазодиҳандаи Худо, ё доварии иҷроии Ӯ, аз қонуни якшанбе оғоз меёбад ва тадриҷан шиддат мегирад ва дар ниҳоят ба анҷоми муҳлати озмоиши инсон ва ҳафт балои охирин мерасад.

Daniel chapter five uses the word “hour,” to illustrate God’s executive judgment as represented by the death of Belshazzar, and the end of the nation he ruled.

Боби панҷуми Дониёл калимаи «соат»-ро ба кор мебарад, то доварии иҷроиявии Худоро, ки бо марги Белшазар ва анҷоми миллате, ки ӯ бар он ҳукм меронд, таҷассум меёбад, нишон диҳад.

> In the same hour came forth fingers of a man’s hand, and wrote over against the candlestick upon the plaster of the wall of the king’s palace: and the king saw the part of the hand that wrote. Daniel 5:5.

> Дар ҳамон соат ангуштони дасти одаме падид омада, бар рӯи гаҷи девори қасри подшоҳ, рӯ ба рӯи чароғдон, менавиштанд; ва подшоҳ қисми он дастеро, ки менавишт, дид. Дониёл 5:5.

The executive judgment begins at the Sunday law, which is also represented by Nebuchadnezzar’s dedication of the golden image, but that “hour” is more about the deliverance of God’s people in the crisis that is brought about at the Sunday law. The executive judgment of the whore of Tyre, and also of the United States begins at the Sunday law, which is the “hour” that is a symbol of judgment in the book of Daniel.

Ҳукми иҷрошаванда аз қонуни якшанбе оғоз меёбад, ки ҳамчунин бо бахшидани ҳайкали тиллоӣ аз ҷониби Набукаднесар намояндагӣ мешавад, аммо он «соат» бештар ба раҳоии қавми Худо дар буҳроне марбут аст, ки ҳангоми қонуни якшанбе ба вуҷуд оварда мешавад. Ҳукми иҷрошавандаи фоҳишаи Сур ва инчунин Иёлоти Муттаҳида аз қонуни якшанбе оғоз меёбад, ки ҳамон «соат»-ест, ки дар китоби Дониёл рамзи доварӣ мебошад.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. How much she hath glorified herself, and lived deliciously, so much torment and sorrow give her: for she saith in her heart, I sit a queen, and am no widow, and shall see no sorrow. Therefore shall her plagues come in one day, death, and mourning, and famine; and she shall be utterly burned with fire: for strong is the Lord God who judgeth her. And the kings of the earth, who have committed fornication and lived deliciously with her, shall bewail her, and lament for her, when they shall see the smoke of her burning, Standing afar off for the fear of her torment, saying, Alas, alas that great city Babylon, that mighty city! for in one hour is thy judgment come. Revelation 18:4–10.

> Ва овози дигареро аз осмон шунидам, ки мегуфт: «Аз миёни вай берун оед, эй қавми Ман, то дар гуноҳҳои вай шарик нагардед ва аз балоҳои вай насиб наёбед. Зеро гуноҳҳои вай то ба осмон расидаанд, ва Худо шароратҳои вайро ба ёд овардааст. Ба вай ҳамон гуна подош диҳед, чунон ки вай ба шумо подош дод; ва мувофиқи аъмолаш дубора барояш дучандон диҳед: дар ҳамон ҷом, ки вай пур кардааст, барояш дучандон пур кунед. Чӣ қадаре ки вай худро ҷалол додааст ва бо айшу ноз зистааст, ҳамон қадар ба вай азоб ва ғам диҳед; зеро дар дили худ мегӯяд: “Ман ҳамчун малика нишастаам, бева нестам, ва ҳаргиз ғам нахоҳам дид”. Бинобар ин, балоҳои вай дар як рӯз хоҳад омад: марг, нола ва қаҳтӣ; ва вай ба оташ комилан сӯхта хоҳад шуд; зеро неруманд аст Худованд Худо, ки бар вай ҳукм мекунад. Ва подшоҳони замин, ки бо вай зино кардаанд ва дар айшу ноз бо вай зистаанд, ҳангоме ки дуди сӯхтани вайро бубинанд, бар вай гиря хоҳанд кард ва нола хоҳанд намуд, Аз дур, аз тарси азоби вай истода, хоҳанд гуфт: “Вой, вой бар ту, эй Бобили шаҳри бузург, эй шаҳри пуриқтидор! Зеро ки дар як соат ҳукми ту фаро расид”. Ваҳй 18:4–10.»

The Sunday law in the United States, which is the beginning of the executive judgment, which is also progressive, begins in the “hour” that God’s children who are still in Babylon are called out by the ensign. It is the “hour” that the judgment comes upon “that Great city, Babylon”. Her judgment, represented by the word “hour,” covers the period when God’s other flock are called out of Babylon.

Қонуни рӯзи якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида, ки оғози доварии иҷроия мебошад ва он низ тадриҷӣ аст, дар он «соат» оғоз меёбад, ки фарзандони Худо, ки ҳанӯз дар Бобил ҳастанд, ба воситаи нишона даъват карда мешаванд, то берун оянд. Ин ҳамон «соат» аст, ки доварӣ бар «он шаҳри бузург, Бобил» меояд. Доварии вай, ки бо калимаи «соат» ифода шудааст, тамоми он давраеро фаро мегирад, ки дар он рамаи дигари Худо аз Бобил даъват карда мешаванд, то берун оянд.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:10–12.

> Ва дар он рӯз решае аз Йисой хоҳад буд, ки чун парчаме барои қавмҳо хоҳад истод; халқҳо онро хоҳанд ҷуст, ва оромгоҳи Ӯ ҷалоломез хоҳад буд. Ва дар он рӯз чунин хоҳад шуд, ки Худованд бори дуюм дасти Худро дароз хоҳад кард, то бақияи қавми Худро, ки боқӣ мондаанд, аз Ашшур, аз Миср, аз Патрус, аз Куш, аз Элом, аз Шинор, аз Ҳамот ва аз ҷазираҳои баҳр бозёфт намояд. Ва Ӯ барои халқҳо парчаме хоҳад барафрошт, ва рондашудагони Исроилро ҷамъ хоҳад овард, ва парокандагони Яҳудоро аз чор гӯшаи замин гирд хоҳад овард. Ишаъё 11:10–12.

The Lord called people out of Babylon in the movement of the first angel in 1844, and the second angel of that history is to be repeated in the last days, when “the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people.” The remnant of the people He is “again” calling out, is not the ensign, for the ensign are the “root of Jesse,” which stand up as the “ensign” whom the “Gentiles seek”. For a second time, God will call the nations out of Babylon.

Худованд мардумро дар ҳаракати фариштаи аввал дар соли 1844 аз Бобил даъват намуда берун овард, ва фариштаи дуюми он таърих бояд дар рӯзҳои охир такрор шавад, вақте ки «Худованд боз бори дуюм дасти Худро дароз хоҳад кард, то бақияи қавми Худро барқарор намояд». Бақияи қавме, ки Ӯ онҳоро «боз» даъват намуда берун меорад, он аломат нест, зеро аломат «решаи Йисой» аст, ки ҳамчун «аломат» бармехезад, ва онро «ғайрияҳудиён меҷӯянд». Бори дуюм, Худо миллатҳоро аз Бобил даъват намуда берун хоҳад овард.

He will do so by first assembling “the outcasts of Israel,” who are “the dispersed of Judah,” and who come “from the four corners of the earth,” when they are gathered together at the end of three and a half days of laying dead in the street of Revelation chapter eleven, that runs through Ezekiel’s valley of dead and dry bones.

Ӯ инро нахуст бо ҷамъ овардани «рондашудагони Исроил», ки «парокандагони Яҳудо» мебошанд ва аз «чор гӯшаи замин» меоянд, ба ҷо хоҳад овард, ҳангоме ки онҳо дар анҷоми се рӯзу ним, пас аз он ки дар кӯчаи Ваҳй боби ёздаҳ хобидаи мурда буданд, ҷамъ оварда мешаванд, кӯчае ки аз миёни водии устухонҳои мурда ва хушки Ҳизқиёл мегузарад.

The “hour” when the executive judgment begins for “Babylon” that “mighty city,” is the same “hour” of the “great earthquake” of Revelation eleven. God’s executive judgment begins at that “hour,” for in Revelation chapter eleven, there are seven thousand that are slain in the “hour” of the earthquake. Those seven thousand were represented by the “most mighty men” of Nebuchadnezzar, who died throwing Shadrach, Meshach and Abednego into the furnace that had been heated “seven times” above normal. In the French Revolution the “seven thousand” represented the royalty of France, or its mighty men. Not only was Belshazzar slain in chapter five, but his army was destroyed. The “hour” of the Sunday law begins the persecution represented by God’s people being thrown into the furnace, but it also marks the beginning of God’s executive judgment upon the great city Babylon.

«Соат»-е, ки дар он доварии иҷрошаванда барои «Бобил», он «шаҳри азим», оғоз меёбад, ҳамон «соат»-и «заминларзаи бузург»-и Ваҳйи боби ёздаҳ аст. Доварии иҷрошавандаи Худо дар ҳамон «соат» оғоз меёбад, зеро дар Ваҳй, боби ёздаҳ, дар «соат»-и заминларза ҳафт ҳазор нафар кушта мешаванд. Он ҳафт ҳазор бо «паҳлавонони пурзӯртарин»-и Набукаднесар ифода ёфта буданд, ки ҳангоми ба кӯра андохтани Шадрах, Мешах ва Абеднего — ба кӯрае, ки «ҳафт карат» бештар аз одӣ тафсонда шуда буд, — ҳалок шуданд. Дар Инқилоби Фаронса он «ҳафт ҳазор» намояндаи ашрофу подшоҳии Фаронса, ё мардони пурқудрати он буданд. На танҳо Белшазар дар боби панҷум кушта шуд, балки лашкари ӯ низ нобуд гардид. «Соат»-и қонуни якшанбе таъқиботеро оғоз мекунад, ки бо ба кӯра андохта шудани қавми Худо ифода шудааст, аммо ҳамчунин оғози доварии иҷрошавандаи Худо бар шаҳри бузурги Бобилро низ нишон медиҳад.

It is also the “hour” of the great earthquake in Revelation chapter eleven’s great earthquake, when the formerly dead bones that were slain in the street by the beast from the bottomless pit are lifted up into heaven as an ensign. There it is also the same “hour” that the third Woe, which is also the seventh trumpet is sounded. The seventh trumpet is the third Woe, and the purpose of that final Woe trumpet is not only to bring judgment upon those that enforce Sunday worship, but also to anger the nations. The third Woe, the seventh trumpet, and the angering of the nations, are all symbols that address the prophetic role of Islam, and they are all placed in the “hour” of the great earthquake.

Он инчунин ҳамон «соат»-и заминларзаи бузурги боби ёздаҳуми Ваҳй аст, вақте ки устухонҳои пештар мурда, ки аз ҷониби ҳайвони аз вартаи беҳад дар кӯча кушта шуда буданд, ҳамчун аломат ба осмон бардошта мешаванд. Дар он ҷо инчунин ҳамон «соат» аст, ки дар он войи сеюм, ки ҳамчунин карнаи ҳафтум аст, садо медиҳад. Карнаи ҳафтум войи сеюм аст, ва мақсади он карнаи ниҳоии вой на танҳо овардани доварӣ бар онҳост, ки ибодати якшанберо ҷорӣ мекунанд, балки ҳамчунин ба хашм овардани халқҳост. Войи сеюм, карнаи ҳафтум ва ба хашм овардани халқҳо — ҳама рамзҳое ҳастанд, ки ба нақши нубувватии Ислом муроҷиат мекунанд, ва ҳамаи онҳо дар «соат»-и заминларзаи бузург ҷой дода шудаанд.

> And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. And the same hour was there a great earthquake, and the tenth part of the city fell, and in the earthquake were slain of men seven thousand: and the remnant were affrighted, and gave glory to the God of heaven. The second woe is past; and, behold, the third woe cometh quickly. And the seventh angel sounded; and there were great voices in heaven, saying, The kingdoms of this world are become the kingdoms of our Lord, and of his Christ; and he shall reign for ever and ever. And the four and twenty elders, which sat before God on their seats, fell upon their faces, and worshipped God, Saying, We give thee thanks, O Lord God Almighty, which art, and wast, and art to come; because thou hast taken to thee thy great power, and hast reigned. And the nations were angry, and thy wrath is come, and the time of the dead, that they should be judged, and that thou shouldest give reward unto thy servants the prophets, and to the saints, and them that fear thy name, small and great; and shouldest destroy them which destroy the earth. Revelation 11:12–18.

> Ва онҳо овози бузургеро аз осмон шуниданд, ки ба онҳо мегуфт: «Ба ин ҷо боло оед». Ва онҳо дар абре ба осмон сууд карданд; ва душманонашон онҳоро диданд. Ва дар ҳамон соат зилзилаи азиме ба амал омад, ва даҳяки шаҳр фурӯ рехт, ва дар он зилзила аз мардум ҳафт ҳазор нафар кушта шуданд; ва боқимондагон ба ҳарос афтода, Худои осмонро ҳамду сано гуфтанд. Войи дуюм гузашт; ва инак, войи сеюм ба зудӣ меояд. Ва фариштаи ҳафтум дамид; ва дар осмон овозҳои бузурге бархост, ки мегуфтанд: «Подшоҳиҳои ин ҷаҳон Подшоҳии Худованди мо ва Масеҳи Ӯ гардиданд; ва Ӯ то абадулобод салтанат хоҳад кард». Ва он бисту чор пир, ки пеши Худо бар тахтҳои худ нишаста буданд, бар рӯйҳои худ афтода, ба Худо саҷда карданд, Ва гуфтанд: «Туро шукр мегӯем, эй Худованд Худои Қодири Мутлақ, ки ҳастӣ, ва будӣ, ва хоҳӣ омад; зеро Ту қудрати бузурги Худро ба даст гирифтаӣ ва салтанат рондаӣ. Ва халқҳо ба ғазаб омаданд, ва ғазаби Ту фаро расид, ва вақти мурдагон, то ки доварӣ карда шаванд, ва то ки ба бандагони Худ — анбиё ва муқаддасон ва онҳое ки аз номи Ту метарсанд, хурду бузург, подош диҳӣ; ва онҳоеро, ки заминро ҳалок месозанд, ҳалок гардонӣ». Ваҳй 11:12–18.

Ezekiel’s dead bones ascend “up to heaven in a cloud; and their enemies” behold “them” in the “hour” when Nebuchadnezzar’s music begins to play, and the whore of Tyre begins to sing, and apostate Israel begins to dance. Apostate Israel is representing the false prophet, king Nebuchadnezzar is the dragon and the whore of Tyre is the beast. The dance is illustrated by the prophets of Baal and the prophets of the grove in the story of Elijah. It was also illustrated by the dance of Salome, the daughter of Herodias. Baal is the false male deity and Ashtaroth is the prophets of the grove which is a female deity. Together they represent the combination of church (the woman) and state (the man). Together they represent the false prophet of the United States. Salome identifies that the false prophet is the daughter of Rome, whose image is the combination of church and state in the United States.

Устухонҳои хушки Ҳизқиёл «дар абре то ба осмон» сууд мекунанд; ва «душманони онҳо» «онҳоро» дар ҳамон «соат» мебинанд, ки мусиқии Набукаднесар ба навохтан оғоз мекунад, ва фоҳишаи Сур ба сурудхонӣ оғоз менамояд, ва Исроили муртад ба рақс оғоз мекунад. Исроили муртад намояндаи пайғамбари козиб аст, подшоҳ Набукаднесар аждаҳост ва фоҳишаи Сур ҳайвон аст. Рақс ба воситаи пайғамбарони Баал ва пайғамбарони бутзор дар қиссаи Илёс тасвир шудааст. Он ҳамчунин ба воситаи рақси Саломе, духтари Ҳиродия, тасвир гардидааст. Баал худои козиби мардона аст ва Ашторот ҳамон пайғамбарони бутзор аст, ки илоҳаи занона мебошад. Якҷо онҳо иттиҳоди калисо (зан) ва давлат (мард)-ро намояндагӣ мекунанд. Якҷо онҳо пайғамбари козиби Иёлоти Муттаҳидаро намояндагӣ мекунанд. Саломе нишон медиҳад, ки пайғамбари козиб духтари Рум аст, ки сурати ӯ ҳамон иттиҳоди калисо ва давлат дар Иёлоти Муттаҳида мебошад.

> Wherefore at that time certain Chaldeans came near, and accused the Jews. They spake and said to the king Nebuchadnezzar, O king, live forever. Thou, O king, hast made a decree, that every man that shall hear the sound of the cornet, flute, harp, sackbut, psaltery, and dulcimer, and all kinds of musick, shall fall down and worship the golden image: And whoso falleth not down and worshippeth, that he should be cast into the midst of a burning fiery furnace. There are certain Jews whom thou hast set over the affairs of the province of Babylon, Shadrach, Meshach, and Abednego; these men, O king, have not regarded thee: they serve not thy gods, nor worship the golden image which thou hast set up. Daniel 3:8–12.

> Бинобар, дар он вақт баъзе аз калдониён наздик омада, яҳудиёнро айбдор карданд. Онҳо сухан ронда, ба подшоҳ Набукаднесар гуфтанд: «Эй подшоҳ, то абад зинда бош. Ту, эй подшоҳ, фармоне содир кардаӣ, ки ҳар касе овози карнай, най, барбат, самбук, псалтерион ва дулсимер, ва ҳар гуна мусиқиро бишнавад, бояд ба замин афтода, ҳайкали тиллоиро саҷда кунад; ва ҳар кӣ ба замин наафтад ва саҷда накунад, бояд ба миёни кӯраи оташини сӯзон андохта шавад. Яҳудиёне ҳастанд, ки онҳоро ту бар корҳои вилояти Бобил таъйин кардаӣ, яъне Шадрах, Мешах ва Абед-Нағӯ; ин мардон, эй подшоҳ, ба ту эътино накардаанд: онҳо худоёни туро ибодат намекунанд ва ба ҳайкали тиллоие, ки ту барпо кардаӣ, саҷда намекунанд». Дониёл 3:8–12.

In that “hour,” the enemies of Shadrach, Meshach and Abednego saw that they refused the mark of the beast, and they then petitioned the king to execute the prescribed judgment. In that “hour,” the Sunday law, which is the shaking that confronts the earth beast (the earthquake), Nebuchadnezzar’s rage and fury is manifested.

Дар он «соат» душманони Шадрах, Мешах ва Абеднаго диданд, ки онҳо нишони ҳайвонро қабул накарданд, ва он гоҳ ба подшоҳ муроҷиат карданд, то ҳукми муқарраршударо иҷро намояд. Дар он «соат» қонуни якшанбе, ки ҳамон таконест, ки ба ҳайвони заминӣ рӯ ба рӯ мешавад (зилзила), хашм ва ғазаби Набукаднасар зоҳир мегардад.

> Then Nebuchadnezzar in his rage and fury commanded to bring Shadrach, Meshach, and Abednego. Then they brought these men before the king. Daniel 3:13.

> Пас Набукаднесар дар хашму ғазаби худ фармон дод, ки Шадрак, Мешак ва Абеднагуро биёранд. Он гоҳ ин мардонро пеши подшоҳ оварданд. Дониёл 3:13.

The persecution that is carried out against God’s two witnesses (Shadrach, Meshach and Abednego), is carried out when they refuse to bow, or as Revelation eleven identifies—they stand upon their feet.

Таъқиботе ки бар зидди ду шоҳиди Худо (Шадрах, Мешах ва Абеднего) анҷом дода мешавад, замоне сурат мегирад, ки онҳо аз саҷда кардан сарпечӣ мекунанд, ё чунон ки Ваҳй боби ёздаҳ муайян мекунад — онҳо бар пойҳои худ меистанд.

> And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. Revelation 11:11, 12.

> Ва баъд аз се рӯзю ним рӯҳи ҳаёт аз ҷониби Худо ба онҳо даромад, ва онҳо бар пойҳои худ истоданд; ва тарси азиме бар касоне афтод, ки онҳоро диданд. Ва онҳо овози баланде аз осмон шуниданд, ки ба онҳо мегуфт: «Ба ин ҷо боло оед». Ва онҳо дар абре ба осмон сууд карданд; ва душманонашон онҳоро диданд. Ваҳй 11:11, 12.

Refusing to bow, they stand upon their feet as Ezekiel’s mighty army. They stand when they receive and then proclaim the sealing message that protests the formation of the union of church and state in the United States, and warns of the soon-coming Sunday law, and identifies that God’s retributive judgment is about to be accomplished by Islam of the third Woe. The Midnight Cry message is represented by the “secret” that was revealed to Daniel in chapter two, and when God’s last day people settle into that “truth,” they cannot and will not be shaken by the imminent earthquake.

Онҳо аз саҷда кардан сарпечӣ намуда, мисли лашкари қудратманди Ҳизқиёл бар пойҳои худ меистанд. Онҳо он гоҳ меистанд, ки паёми муҳргузориро қабул мекунанд ва сипас онро эълон менамоянд, паёме ки ба муқобили ташаккули иттиҳоди калисо ва давлат дар Иёлоти Муттаҳида эътироз мекунад, аз қонуни якшанбеи наздикомада ҳушдор медиҳад, ва муайян месозад, ки доварии интиқомгирандаи Худо наздик аст, ки ба воситаи Ислом, аз войи сеюм, ба иҷро расонида шавад. Паёми Нидои Нимашаб бо он «сирре» муаррифӣ шудааст, ки дар боби дуюм ба Дониёл ошкор карда шуд; ва ҳангоме ки қавми Худо дар рӯзҳои охир дар он «ҳақиқат» устувор мешаванд, онҳо наметавонанд ва нахоҳанд тавонист аз заминларзаи наздик ба ларза оварда шаванд.

> “The work in Battle Creek is after the same order. The leaders in the sanitarium have mingled with unbelievers, admitting them to their councils, more or less, but it is like going to work with their eyes shut. They lack the discernment to see what is going to break upon us at any time. There is a spirit of desperation, of war and bloodshed, and that spirit will increase until the very close of time. Just as soon as the people of God are sealed in their foreheads—it is not any seal or mark that can be seen, but a settling into the truth, both intellectually and spiritually, so they cannot be moved—just as soon as God’s people are sealed and prepared for the shaking, it will come. Indeed, it has begun already. The judgments of God are now upon the land, to give us warning, that we may know what is coming.” Manuscript Releases, volume 10, 252.

> «Кор дар Батл-Крик аз ҳамон тартиб аст. Роҳбарон дар шифохона бо беимонон омезиш ёфтаанд ва онҳоро, то андозае, ба машваратҳои худ роҳ додаанд, аммо ин мисли он аст, ки бо чашмони баста ба кор пардозанд. Ба онҳо тамйиз намерасад, то бубинанд, ки дар ҳар лаҳза чӣ метавонад бар сари мо фурӯ резад. Рӯҳе аз ноумедии шадид, аз ҷанг ва хунрезӣ вуҷуд дорад, ва он рӯҳ то худи анҷоми замон бештар хоҳад шуд. Ҳамин ки халқи Худо бар пешониҳои худ мӯҳр карда шаванд, — ин на ягон мӯҳр ё нишоне аст, ки дида шавад, балки устувор шудан дар ҳақиқат, ҳам аз ҷиҳати ақлонӣ ва ҳам рӯҳонӣ, ба тавре ки онҳоро ҷунбонидан натавонанд, — ҳамин ки халқи Худо мӯҳр шуда, барои такон додан омода гарданд, он фаро хоҳад расид. Дар ҳақиқат, он аллакай оғоз ёфтааст. Доварии Худо акнун бар замин аст, то ба мо ҳушдор диҳад, то бидонем, ки чӣ дар пеш аст». Manuscript Releases, ҷилди 10, 252.

The sealing represents a mark that at first cannot be seen by humans, but is thereafter seen by everyone. When God’s people accept the message of the Midnight Cry, that has been represented by the “secret” that was revealed to Daniel in chapter two, they have accepted the “secret” of the image of the beast that leads to the mark of the beast, which brings the judgment of God, which is accomplished through Islam. This takes place at a time where a “spirit of desperation, of war and bloodshed” is increasing. That time is now. It takes place when the leaders of Adventism cannot see due to Laodicean blindness. During the sealing process that is finalized at the Midnight Cry, the seal is impressed upon the foreheads of the wise virgins, but it is unseen. Shadrach, Meshach and Abednego represent those who have settled into the truth as illustrated through their dialogue with Nebuchadnezzar.

Мӯҳргузорӣ нишонаеро ифода мекунад, ки дар оғоз барои одамон дида намешавад, аммо баъд аз он барои ҳама намоён мегардад. Вақте ки қавми Худо паёми Нидои Нимашабро мепазиранд, ки он ба воситаи «сирре», ки дар боби дуюм ба Дониёл ошкор карда шуд, муаррифӣ гардидааст, онҳо «сирри» ҳайвони ваҳширо, ки ба нишони ҳайвони ваҳшӣ меоварад, пазируфтаанд; ва он нишони ҳайвони ваҳшӣ доварии Худоро меоварад, ки ба воситаи Ислом ба анҷом мерасад. Ин дар замоне рух медиҳад, ки «рӯҳи ноумедӣ, ҷанг ва хунрезӣ» меафзояд. Он замон ҳоло аст. Ин дар вақте ба амал меояд, ки роҳбарони адвентизм ба сабаби кӯрии Лаодикия дида наметавонанд. Дар ҷараёни мӯҳргузорӣ, ки дар Нидои Нимашаб ба анҷоми ниҳоӣ мерасад, мӯҳр бар пешониҳои бокирагони хирадманд нақш мешавад, аммо дида намешавад. Шадрак, Мешак ва Абеднағӯ онҳоеро намояндагӣ мекунанд, ки, чунон ки дар муколамаи онҳо бо Набукаднесар нишон дода шудааст, дар ҳақиқат устувор гардидаанд.

> Nebuchadnezzar spake and said unto them, Is it true, O Shadrach, Meshach, and Abednego, do not ye serve my gods, nor worship the golden image which I have set up? Now if ye be ready that at what time ye hear the sound of the cornet, flute, harp, sackbut, psaltery, and dulcimer, and all kinds of musick, ye fall down and worship the image which I have made; well: but if ye worship not, ye shall be cast the same hour into the midst of a burning fiery furnace; and who is that God that shall deliver you out of my hands? Shadrach, Meshach, and Abednego, answered and said to the king, O Nebuchadnezzar, we are not careful to answer thee in this matter. If it be so, our God whom we serve is able to deliver us from the burning fiery furnace, and he will deliver us out of thine hand, O king. But if not, be it known unto thee, O king, that we will not serve thy gods, nor worship the golden image which thou hast set up. Daniel 3:14–18.

> Набукаднесар сухан ронда, ба онҳо гуфт: «Оё рост аст, эй Шадрак, Мешак ва Абеднаҷӯ, ки шумо худоёни маро хизмат намекунед ва ба ҳайкали тиллоие, ки ман барпо кардаам, саҷда намеоваред? Акнун, агар шумо омода бошед, ки ҳар гоҳ овози карнай, най, барбат, самбук, забур, дулсимар ва ҳар гуна созу мусиқиро бишнавед, афтода, ба ҳайкале ки ман сохтаам, саҷда кунед, хуб; аммо агар саҷда накунед, ҳамон соат ба миёни кӯраи оташини сӯзон андохта хоҳед шуд; ва кист он Худое ки шуморо аз дасти ман раҳо хоҳад кард?» Шадрак, Мешак ва Абеднаҷӯ ҷавоб дода, ба подшоҳ гуфтанд: «Эй Набукаднесар, дар ин бобат моро лозим нест, ки ба ту посух диҳем. Агар чунин бошад, Худои мо, ки Ӯро хизмат мекунем, қодир аст моро аз кӯраи оташини сӯзон раҳо кунад, ва Ӯ моро аз дасти ту, эй подшоҳ, раҳо хоҳад кард. Аммо агар не ҳам бошад, бар ту маълум бод, эй подшоҳ, ки мо худоёни туро хизмат нахоҳем кард ва ба ҳайкали тиллоие, ки ту барпо кардаӣ, саҷда нахоҳем овард». Дониёл 3:14–18.

Thereafter the three worthies will manifest the seal of God that can be seen. Only those who first have the seal within that cannot be seen, will be involved with manifesting the seal of God in the time when it must be seen.

Баъд аз он, се шахси арҷманд муҳри Худоро, ки дида мешавад, зоҳир хоҳанд кард. Фақат онҳое, ки аввал дар ботин муҳре доранд, ки дида намешавад, дар зоҳир намудани муҳри Худо дар замоне ки он бояд дида шавад, иштирок хоҳанд дошт.

> Then was Nebuchadnezzar full of fury, and the form of his visage was changed against Shadrach, Meshach, and Abednego: therefore he spake, and commanded that they should heat the furnace one seven times more than it was wont to be heated. And he commanded the most mighty men that were in his army to bind Shadrach, Meshach, and Abednego, and to cast them into the burning fiery furnace. Then these men were bound in their coats, their hosen, and their hats, and their other garments, and were cast into the midst of the burning fiery furnace. Therefore because the king’s commandment was urgent, and the furnace exceeding hot, the flame of the fire slew those men that took up Shadrach, Meshach, and Abednego. And these three men, Shadrach, Meshach, and Abednego, fell down bound into the midst of the burning fiery furnace. Then Nebuchadnezzar the king was astonied, and rose up in haste, and spake, and said unto his counsellors, Did not we cast three men bound into the midst of the fire? They answered and said unto the king, True, O king. He answered and said, Lo, I see four men loose, walking in the midst of the fire, and they have no hurt; and the form of the fourth is like the Son of God. Daniel 3:19–25.

> Пас Навухадназар аз ғазаб пур шуд, ва қиёфаи рӯяш бар зидди Шадрак, Мешак ва Абеднаҷӯ дигаргун гашт; бинобар ин сухан ронда, фармон дод, ки кӯраро ҳафт баробар бештар аз он ки одат буд гарм кунанд. Ва ба нерӯмандтарин мардоне ки дар лашкараш буданд, фармон дод, ки Шадрак, Мешак ва Абеднаҷӯро бибанданд ва ба кӯраи оташини сӯзон бияндозанд. Он гоҳ ин мардон дар ҷомаҳои худ, шалворҳояшон, кулоҳҳояшон ва дигар либосҳояшон баста шуда, ба миёни кӯраи оташини сӯзон андохта шуданд. Бинобар ин, азбаски фармони подшоҳ қатъӣ буд ва кӯра бағоят тафсон, шӯълаи оташ он мардонеро, ки Шадрак, Мешак ва Абеднаҷӯро боло мебурданд, кушт. Ва ин се мард, Шадрак, Мешак ва Абеднаҷӯ, баста ба миёни кӯраи оташини сӯзон афтоданд. Он гоҳ Навухадназар-подшоҳ ба ҳайрат афтод ва шитобон бархеста, ба мушовирони худ сухан ронда, гуфт: «Оё мо се марди бастаро ба миёни оташ наандохтем?» Онҳо ҷавоб дода, ба подшоҳ гуфтанд: «Рост аст, эй подшоҳ». Ӯ ҷавоб дода, гуфт: «Инак, ман чор марди озодро мебинам, ки дар миёни оташ қадам мезананд, ва ба онҳо ҳеҷ осебе нест; ва сурати чорумӣ монанди Писари Худост». Дониёл 3:19–25.

The two witnesses, represented by Shadrach, Meshach and Abednego are then lifted up as an ensign, and then the seal will be seen.

Он гоҳ ду шоҳид, ки бо Шадрак, Мешак ва Абеднаго ифода ёфтаанд, ҳамчун парчам боло бардошта мешаванд, ва он гоҳ мӯҳр дида хоҳад шуд.

> “The work of the Holy Spirit is to convince the world of sin, of righteousness and of judgment. The world can only be warned by seeing those who believe the truth sanctified through the truth, acting upon high and holy principles, showing in a high, elevated sense, the line of demarcation between those who keep the commandments of God, and those who trample them under their feet. The sanctification of the Spirit signalizes the difference between those who have the seal of God, and those who keep a spurious rest-day. When the test comes, it will be clearly shown what the mark of the beast is. It is the keeping of Sunday. Those who after having heard the truth, continue to regard this day as holy, bear the signature of the man of sin, who thought to change times and laws. Bible Training School, December 1, 1903.

> «Кори Рӯҳулқудс ин аст, ки ҷаҳонро дар бораи гуноҳ, дар бораи адолат ва дар бораи доварӣ мутақоид созад. Ба ҷаҳон танҳо дар он сурат метавон ҳушдор дод, ки касоне, ки ба ҳақиқат имон доранд, ба воситаи ҳақиқат муқаддас гардонида шудаанд ва бар асоси усулҳои воло ва муқаддас амал мекунанд, ва ба таври равшан ва баланд он хатти ҷудоиро миёни онҳое, ки аҳкоми Худоро нигоҳ медоранд, ва онҳое, ки онҳоро зери пои худ поймол мекунанд, нишон медиҳанд. Муқаддасгардонии Рӯҳ фарқиятро миёни онҳое, ки мӯҳри Худоро доранд, ва онҳое, ки рӯзи истироҳати қалбакиро нигоҳ медоранд, маълум месозад. Вақте ки имтиҳон фаро расад, ба таври ошкоро нишон дода хоҳад шуд, ки нишони ҳайвон чист. Он риояи рӯзи якшанбе аст. Онҳое ки, пас аз шунидани ҳақиқат, ҳамоно ин рӯзро муқаддас мешуморанд, имзои он марди гуноҳро бар худ доранд, ки гумон дошт замонҳо ва шариатро тағйир диҳад. Bible Training School, December 1, 1903.»

At the Sunday law, the United States will turn to the United Nations in order to accomplish her prophetic work. She is to deceive the world by those miracles she performs, as represented by the dance of Salome. As she does her dance of deception, the whore of Tyre will be singing her songs, and Nebuchadnezzar’s orchestra will play the music. The United States takes the lead in forcing the world to accept the song, and bow down before the image.

Дар замони қонуни якшанбе, Иёлоти Муттаҳида ба Созмони Милали Муттаҳид рӯ хоҳад овард, то кори нубувватии худро ба анҷом расонад. Ӯ бояд ҷаҳонро ба воситаи он мӯъҷизоте, ки ба амал меоварад, фиреб диҳад, чунон ки ин бо рақси Саломе тасвир шудааст. Ҳангоме ки ӯ рақси фиреби худро ба ҷо меоварад, фоҳишаи Сур сурудҳои худро хоҳад суруд, ва оркестри Бухтуннаср мусиқиро хоҳад навохт. Иёлоти Муттаҳида дар маҷбур сохтани ҷаҳон ба пазируфтани он суруд ва саҷда кардан пеши ҳайкал пешсафӣ мекунад.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. And he doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men, And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. And he had power to give life unto the image of the beast, that the image of the beast should both speak, and cause that as many as would not worship the image of the beast should be killed. And he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads: And that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name. Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:11–18.

> Ва ҳайвони дигареро дидам, ки аз замин бармеомад; ва ӯ ду шох мисли барра дошт, ва мисли аждаҳо сухан мегуфт. Ва тамоми қудрати ҳайвони аввалро пеши ӯ ба кор мебурд, ва замин ва сокинони онро водор мекард, ки ба ҳайвони аввал саҷда кунанд, ки захми марговараш шифо ёфта буд. Ва мӯъҷизаҳои бузург ба амал меовард, ба дараҷае ки оташро аз осмон бар замин дар пеши назари мардум фуруд меовард, ва сокинони заминро ба василаи он мӯъҷизаҳое ки ба ӯ қудрат дода шуда буд, то дар пеши назари ҳайвон ба амал оварад, фиреб медод; ва ба сокинони замин мегуфт, ки барои он ҳайвоне ки аз шамшер захм хӯрда буд ва зинда монд, сурате бисозанд. Ва ба ӯ қудрат дода шуда буд, ки ба сурати ҳайвон рӯҳ бахшад, то ки сурати ҳайвон ҳам сухан гӯяд ва ҳам сабаб шавад, ки ҳар кӣ ба сурати ҳайвон саҷда накунад, кушта шавад. Ва ҳамаро, хурду бузург, сарватманду камбағал, озоду ғуломро водор мекунад, ки бар дасти рости худ ё бар пешонии худ нишоне бигиранд; ва ҳеҷ кас натавонад бихарад ё бифурӯшад, ҷуз касе ки нишон, ё номи ҳайвон, ё шумораи номи ӯро дорад. Дар ин ҷо ҳикмат аст. Ҳар кӣ фаҳм дорад, шумораи ҳайвонро ҳисоб кунад; зеро он шумораи инсон аст; ва шумораи ӯ шашсаду шасту шаш аст. Ваҳй 13:11–18.

Egypt in the last days represents the world (then governed by the United Nations), but there is a “Woe” (a symbol of Islam), that has been pronounced against those (the United States) that turn to Egypt for help. When the three worthies are thrown into the furnace and become the ensign for the world, the furnace is not actually Nebuchadnezzar’s furnace.

Миср дар рӯзҳои охир ҷаҳонро ифода мекунад (ки он замон аз ҷониби Созмони Милали Муттаҳид идора мешавад), аммо «Вой» вуҷуд дорад (рамзи Ислом), ки бар зидди онҳое (Иёлоти Муттаҳида), ки барои ёрӣ ба Миср рӯ меоваранд, эълон шудааст. Вақте ки он се марди солеҳ ба оташдон андохта мешаванд ва барои ҷаҳон ба нишона табдил меёбанд, он оташдон дар асл оташдони Набукаднесар нест.

> Woe to them that go down to Egypt for help; and stay on horses, and trust in chariots, because they are many; and in horsemen, because they are very strong; but they look not unto the Holy One of Israel, neither seek the Lord! Yet he also is wise, and will bring evil, and will not call back his words: but will arise against the house of the evildoers, and against the help of them that work iniquity. Now the Egyptians are men, and not God; and their horses flesh, and not spirit. When the Lord shall stretch out his hand, both he that helpeth shall fall, and he that is holpen shall fall down, and they all shall fail together. For thus hath the Lord spoken unto me, Like as the lion and the young lion roaring on his prey, when a multitude of shepherds is called forth against him, he will not be afraid of their voice, nor abase himself for the noise of them: so shall the Lord of hosts come down to fight for mount Zion, and for the hill thereof. As birds flying, so will the Lord of hosts defend Jerusalem; defending also he will deliver it; and passing over he will preserve it. Turn ye unto him from whom the children of Israel have deeply revolted. For in that day every man shall cast away his idols of silver, and his idols of gold, which your own hands have made unto you for a sin. Then shall the Assyrian fall with the sword, not of a mighty man; and the sword, not of a mean man, shall devour him: but he shall flee from the sword, and his young men shall be discomfited. And he shall pass over to his strong hold for fear, and his princes shall be afraid of the ensign, saith the Lord, whose fire is in Zion, and his furnace in Jerusalem. Isaiah 31:1–9.

> Вой бар онҳо, ки ба Миср барои ёрӣ фуруд меоянд; ва бар аспон такя мекунанд, ва ба аробаҳо эътимод мебанданд, зеро ки бисёранд; ва ба саворагон, зеро ки хеле пурзӯранд; вале ба Қуддуси Исроил назар намекунанд, ва Худовандро намеҷӯянд! Аммо Ӯ низ ҳаким аст, ва бало хоҳад овард, ва суханони Худро боз нахоҳад гирифт; балки бар хонадони бадкирдорон ва бар мадади бадкорон бархоҳад хост. Ва мисриён одаманд, на Худо; ва аспонашон ҷисманд, на рӯҳ. Вақте ки Худованд дасти Худро дароз кунад, ҳам ёридиҳанда пешпо хоҳад хӯрд, ва ҳам он ки ёрӣ меёбад хоҳад афтод, ва ҳамаашон якҷоя талаф хоҳанд шуд. Зеро ки чунин Худованд ба ман гуфтааст: мисли он ки шер ва шери ҷавон бар тӯъмаи худ наъра мезананд, ва чун анбӯҳи чӯпонон бар зидди ӯ даъват карда шаванд, аз овози онҳо наметарсад ва аз ғалоғулаи онҳо худро паст намекунад, ҳамон тавр Худованди лашкарҳо фуруд хоҳад омад, то барои кӯҳи Сион ва барои теппаи он биҷангад. Мисли мурғони парвозкунанда, ҳамон тавр Худованди лашкарҳо Ерусалимро ҳимоят хоҳад кард; ҳимоят карда, онро халос хоҳад кард; ва гузашта, онро нигоҳ хоҳад дошт. Ба сӯи Ӯ бозгардед, аз Касе ки банӣ-Исроил аз Ӯ сахт исён кардаанд. Зеро ки дар он рӯз ҳар кас бутҳои нуқрагин ва бутҳои заррини худро, ки дастҳои худи шумо барои шумо барои гуноҳ сохтаанд, хоҳад партофт. Он гоҳ Ашшур бо шамшер хоҳад афтод, вале на аз дасти марди пуриқтидор; ва шамшер, на шамшери марди одӣ, ӯро хоҳад хӯрд; ва ӯ аз шамшер хоҳад гурехт, ва ҷавононаш мағлуб хоҳанд шуд. Ва ӯ аз тарс ба қалъаи мустаҳками худ хоҳад гузашт, ва миронаш аз парчам ба ҳарос хоҳанд афтод, мегӯяд Худованд, ки оташи Ӯ дар Сион аст, ва кӯраи Ӯ дар Ерусалим. Ишаъё 31:1–9.

Jerusalem is the furnace the world will look to, and they will see four men walking therein.

Ерусалим ҳамон кӯраи оташинест, ки ҷаҳон ба он хоҳад нигарист, ва онҳо хоҳанд дид, ки чор мард дар миёни он қадам мезананд.

> Then Nebuchadnezzar came near to the mouth of the burning fiery furnace, and spake, and said, Shadrach, Meshach, and Abednego, ye servants of the most high God, come forth, and come hither. Then Shadrach, Meshach, and Abednego, came forth of the midst of the fire. And the princes, governors, and captains, and the king’s counsellors, being gathered together, saw these men, upon whose bodies the fire had no power, nor was an hair of their head singed, neither were their coats changed, nor the smell of fire had passed on them. Then Nebuchadnezzar spake, and said, Blessed be the God of Shadrach, Meshach, and Abednego, who hath sent his angel, and delivered his servants that trusted in him, and have changed the king’s word, and yielded their bodies, that they might not serve nor worship any god, except their own God. Daniel 3:26–28.

> Пас Навуходоносор ба даҳонаи кӯраи оташафрӯхта наздик омада, сухан ронда, гуфт: «Эй Шадрак, Мешак ва Абеднаҷӯ, эй бандагони Худои Таолӣ, берун оед ва ба ин ҷо биёед». Он гоҳ Шадрак, Мешак ва Абеднаҷӯ аз миёни оташ берун омаданд. Ва сатрапҳо, ҳокимон, сардорон ва мушовирони подшоҳ, чун гирд омаданд, диданд, ки оташ бар бадани ин мардон ҳеҷ қудрате надоштааст; на мӯе аз сари онҳо сӯхта буд, на либосҳошон тағйир ёфта буд, ва ҳатто бӯи оташ ба онҳо нарасида буд. Он гоҳ Навуходоносор сухан ронда, гуфт: «Муборак бод Худои Шадрак, Мешак ва Абеднаҷӯ, ки фариштаи Худро фиристод ва бандагони Худро, ки ба Ӯ таваккал карданд, раҳоӣ бахшид, ва онҳо фармони подшоҳро дигаргун карданд ва ҷисмҳои худро таслим намуданд, то ки ғайр аз Худои худ ба ҳеҷ худое хизмат накунанд ва саҷда набаранд». Дониёл 3:26–28.

Nebuchadnezzar then made another decree. That decree symbolizes the final decree in the last days. He issues a death decree, which in his feeble attempt to lift up the God of heaven, is in actuality the prophetic symbolism of the death decree at the end of the world. Nebuchadnezzar, representing a king at the end of the world, is a symbol of the dragon’s ten kings that commit fornication with the whore of Rome. The next decree in the prophetic scenario is the death decree, and even though Nebuchadnezzar is making a proclamation for his time, he is in actuality representing the last decree of the three-fold union in the last days. That decree is the death decree that is put in force after probation closes, but is never carried out against God’s people.

Пас аз он Набукаднесар як фармони дигар баровард. Он фармон рамзи фармони ниҳоӣ дар айёми охир аст. Ӯ фармони қатл содир мекунад, ки дар кӯшиши заифи ӯ барои боло бурдани Худои осмон, дар асл рамзи пешгӯёнаи фармони қатл дар поёни ҷаҳон мебошад. Набукаднесар, ки подшоҳеро дар поёни ҷаҳон намояндагӣ мекунад, рамзи даҳ подшоҳи аждаҳост, ки бо фоҳишаи Рум зино мекунанд. Фармони баъдӣ дар саҳнаи пешгӯёна фармони қатл аст, ва гарчанде Набукаднесар барои замони худ эълон содир менамояд, ӯ дар асл фармони охирини иттиҳоди сегона дар айёми охирро намояндагӣ мекунад. Он фармон ҳамон фармони қатл аст, ки пас аз баста шудани муҳлати озмоиш ба иҷро гузошта мешавад, вале ҳаргиз бар зидди қавми Худо амалӣ намегардад.

> Therefore I make a decree, That every people, nation, and language, which speak anything amiss against the God of Shadrach, Meshach, and Abednego, shall be cut in pieces, and their houses shall be made a dunghill: because there is no other God that can deliver after this sort. Then the king promoted Shadrach, Meshach, and Abednego, in the province of Babylon. Daniel 3:29, 30.

> Бинобар ин, ман чунин фармон медиҳам, ки ҳар қавм, миллат ва забон, ки бар зидди Худои Шадрак, Мешак ва Абеднаҷӯ ҳарфи носазое гӯяд, пора-пора карда шавад, ва хонаҳои онҳо ба мазбала табдил дода шаванд; зеро ҳеҷ Худои дигаре нест, ки битавонад ба чунин тарз наҷот диҳад. Пас подшоҳ Шадрак, Мешак ва Абеднаҷӯро дар вилояти Бобил сарафроз гардонид. Дониёл 3:29, 30.

We have now put enough of the first three chapters of Daniel into the record to begin our consideration of the fourth and fifth chapters, which are governed by the prophetic principle of “repeat and enlarge”. Daniel chapter four identifies 1798 and the beginning of the earth beast, and Daniel chapter five identifies the Sunday law, and the end of the earth beast as it speaks as a dragon. The two chapters are to be brought together “line upon line” with the first three chapters in order to build upon the structure of the three angels’ messages. Because of this fact, we will first carefully define the principle of “line upon line”.

Акнун мо аз се боби аввали китоби Дониёл ба қадри кофӣ ба сабт ворид кардаем, то баррасии худро оид ба бобҳои чорум ва панҷум оғоз намоем, ки онҳо таҳти принсипи нубувватии «такрор ва тавсеа» идора мешаванд. Боби чоруми Дониёл соли 1798 ва оғози ҳайвони заминро муайян мекунад, ва боби панҷуми Дониёл қонуни якшанберо, инчунин анҷоми ҳайвони заминро, ҳангоме ки мисли аждаҳо сухан мегӯяд, муайян менамояд. Ин ду боб бояд «сатр бар сатр» бо се боби аввал якҷо карда шаванд, то бар сохтори паёмҳои се фаришта бино карда шавад. Бинобар ин воқеият, мо аввал принсипи «сатр бар сатр»-ро бо диққат муайян хоҳем кард.

We will continue in the next article.

Мо дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “Belshazzar had been given many opportunities for knowing and doing the will of God. He had seen his grandfather Nebuchadnezzar banished from the society of men. He had seen the intellect in which the proud monarch gloried taken away by the One who gave it. He had seen the king driven from his kingdom, and made the companion of the beasts of the field. But Belshazzar’s love of amusement and self-glorification effaced the lessons he should never have forgotten; and he committed sins similar to those that brought signal judgments on Nebuchadnezzar. He wasted the opportunities graciously granted him, neglecting to use the opportunities within his reach for becoming acquainted with truth. ‘What must I do to be saved?’ was a question that the great but foolish king passed by indifferently.” Bible Echo, April 25, 1898.

> «Белшасар барои донистан ва ба ҷо овардани иродаи Худо фурсатҳои бисёре дода шуда буд. Ӯ дида буд, ки чӣ гуна бобояш Набукаднесар аз ҷомеаи одамон ронда шуд. Ӯ дида буд, ки чӣ гуна Он Касе ки ақлро ба ӯ дода буд, ҳамон ақлеро, ки подшоҳи мағрур бо он фахр мекард, аз ӯ гирифт. Ӯ дида буд, ки подшоҳ аз салтанати худ ронда шуда, ҳамнишини ҳайвоноти саҳро гардид. Аммо ишқи Белшасар ба айшу ишрат ва худҷалолдиҳӣ он дарсҳоеро, ки ҳаргиз набояд фаромӯш мекард, аз хотирааш маҳв сохт; ва ӯ гуноҳҳое содир кард, ки монанди ҳамон гуноҳҳое буданд, ки бар Набукаднесар довариҳои ошкор оварда буданд. Ӯ фурсатҳоеро, ки бо меҳрубонӣ ба ӯ дода шуда буданд, беҳуда сарф кард ва аз истифода бурдани имкониятҳое, ки дар дастрасаш буданд, барои ошно шудан бо ҳақиқат, ғафлат варзид. «Чӣ бояд кунам, то наҷот ёбам?» — ин саволе буд, ки он подшоҳи бузург, вале аблаҳона, бо бепарвоӣ аз канораш гузашт». Bible Echo, April 25, 1898.

Back to Articles