Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-Two

Китоби Дониёл — Яксаду ҳафтоду дуюм

Fatima’s Shadow: Unraveling the Satanic Influence Behind the Catholic Church’s Prophetic Visions

Сояи Фотима: кушодани таъсири шайтонӣ дар паси рӯъёҳои нубувватии Калисои Католикӣ

Author

Jeff Pippenger

Published

April 2, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The prophecy of Fatima was Satan’s work of preparation in preparing the Catholic Church to surrender their organization unto him when he personates Christ, for it is the “masterpiece of Satan’s power—a monument of his efforts to seat himself upon the throne to rule the earth according to his will.” Those who will not be benefitted by the prophetic testimony identifying the role of Fatima in directing Catholicism, due to their unwillingness to believe in Satan’s ability to accomplish miracles, are setting themselves up to be deceived. Fatima’s prophecy addressed the internal struggle within Catholicism, and Catholicism’s war against atheism.

Пешгӯии Фотима кори омодасозии Шайтон буд, то Калисои Католикиро ба таслим кардани ташкилоти худ ба ӯ омода созад, вақте ки ӯ худро ба ҳайси Масеҳ вонамуд мекунад, зеро он «шоҳкори қудрати Шайтон — ёдгории талошҳои ӯст, то бар тахт нишинад ва заминро мувофиқи иродаи худ ҳукмронӣ намояд». Онҳое, ки аз шаҳодати нубувватӣ, ки нақши Фотимаро дар роҳнамоии католикизм муайян мекунад, баҳра нахоҳанд бурд, ба сабаби он ки намехоҳанд ба қобилияти Шайтон барои ба амал овардани мӯъҷизаҳо имон оваранд, худро дар роҳи фирефта шудан қарор медиҳанд. Пешгӯии Фотима ба муборизаи дохилӣ дар дохили католикизм ва ба ҷанги католикизм бар зидди атеизм муроҷиат мекард.

Catholicism’s war with atheism is the subject of verse forty of Daniel eleven. The illustration of that struggle began in 1798, in verse forty. It began with the battle in which Napoleon, the king of the south took the pope captive in 1798, and the testimony within the verse then ends with the king of the north sweeping away the king of the south in 1989. Within that history (1798 to 1989), the two antagonists in 1917 and 1918, are each marked with prophetic symbolism, that ties both their testimonies together, while retaining the overall theme of the verse. The prophecy of Fatima is no doubt a satanic prophecy, but it is a subject of God’s prophetic Word, and is therefore history that is to be correctly understood.

Ҷанги католикизм бо атеизм мавзӯи ояти чиҳилуми Дониёл ёздаҳ аст. Тасвири он мубориза дар соли 1798, дар ояти чиҳилум, оғоз ёфт. Он бо ҷанге оғоз ёфт, ки дар он Наполеон, подшоҳи ҷануб, папаро дар соли 1798 асир гирифт, ва сипас шаҳодате, ки дар дохили ин оят омадааст, бо он ба анҷом мерасад, ки подшоҳи шимол подшоҳи ҷанубро дар соли 1989 рӯфта мебарад. Дар дохили он таърих (аз 1798 то 1989), он ду мухолиф дар солҳои 1917 ва 1918 ҳар яке бо рамзгузории нубувватӣ ишора шудаанд, ки ҳар ду шаҳодати онҳоро ба ҳам мепайвандад, дар айни замон мавзӯи умумии оятро нигоҳ медорад. Пешгӯии Фотима, бешак, пешгӯии шайтонӣ аст, аммо он мавзӯе аз Каломи нубувватии Худост, ва аз ин рӯ таърихест, ки бояд дуруст фаҳмида шавад.

> “The only safety for the soul at this time is to inquire at every step, What saith the Lord to his servant? The word of the Lord endureth forever. The Bible is to be our guidebook, and instead of consulting the wisdom of men, and accepting as divine truth the assertions of finite mortals, we should search the sure word of prophecy. God has spoken, and his word is reliable, and we must rest our faith upon a ‘Thus saith the Lord.’ God would have us study the events that are taking place around us, and compare them with the predictions of his word, in order that we may understand that we are living in the last days. We want our Bibles, and we want to know what is written therein. The diligent student of prophecy will be rewarded with clear revelations of truth, for Jesus said, ‘Thy word is truth.’” Signs of the Times, October 1, 1894.

> «Ягона амният барои ҷон дар ин замон он аст, ки дар ҳар қадам бипурсад: Худованд ба бандаи Худ чӣ мегӯяд? Каломи Худованд то абад боқӣ мемонад. Китоби Муқаддас бояд роҳнамои мо бошад, ва ба ҷойи он ки бо ҳикмати одамон машварат кунем ва иддаоҳои инсони фонӣро ҳамчун ҳақиқати илоҳӣ бипазирем, мо бояд каломи мустаҳками нубувватро ҷустуҷӯ намоем. Худо сухан гуфтааст, ва каломи Ӯ боэътимод аст, ва мо бояд имони худро бар «Ҳамин тавр мегӯяд Худованд» бино намоем. Худо мехоҳад, ки мо воқеаҳое, ки дар гирду атрофи мо ба амал меоянд, омӯзем ва онҳоро бо пешгӯиҳои каломи Ӯ муқоиса кунем, то дарк намоем, ки мо дар айёми охир зиндагӣ мекунем. Мо Китобҳои Муқаддаси худро мехоҳем, ва мехоҳем бидонем, ки дар онҳо чӣ навишта шудааст. Толиби ҷиддии нубувват бо ошкорсозиҳои равшани ҳақиқат мукофот хоҳад ёфт, зеро Исо гуфт: «Каломи Ту ростӣ аст».» Signs of the Times, October 1, 1894.

In the third proxy war, as represented in verses thirteen through fifteen of Daniel eleven, the power who exalts itself to establish the vision is introduced. That verse was fulfilled in the year 200 BC, when “the Romans interfered in behalf of the young king of Egypt,” and “determined that he should be protected from the ruin devised by Antiochus and Philip.” The verse and the history of 200 BC, identify that just before the Sunday law, upon the premise of defending the weakened replacement of Putin, during the time when the United States and the United Nations (Seleucus and Philip of Macedon), have determined to take the Russian territories and divide them up for their mutual benefit, papal Rome (the whore of Tyre) will begin to play her music, as she begins to go forth to commit fornication with the kings of the earth.

Дар ҷанги сеюми ниёбатӣ, чунон ки дар оятҳои сездаҳ то понздаҳи Дониёл ёздаҳ тасвир шудааст, қудрате муаррифӣ мегардад, ки худро барои барқарор сохтани рӯъё баланд мекунад. Он оят дар соли 200 то милод иҷро шуд, вақте ки «румиён ба ҷонибдории подшоҳи ҷавони Миср дахолат карданд» ва «қарор доданд, ки ӯ аз ҳалокате, ки Антиохус ва Филипп тадбир карда буданд, муҳофизат карда шавад». Оят ва таърихи соли 200 то милод нишон медиҳанд, ки андаке пеш аз қонуни якшанбе, бар асоси даъвои дифоъ аз ҷойгузини заифшудаи Путин, дар замоне ки Иёлоти Муттаҳида ва Созмони Милали Муттаҳид (Селевкус ва Филиппи Мақдуния) тасмим гирифтаанд қаламравҳои Русияро бигиранд ва онҳоро ба манфиати муштараки худ тақсим кунанд, Руми папавӣ (фоҳишаи Сур) ба навохтани мусиқии худ оғоз хоҳад кард, ҳамзамон ки ба пеш хоҳад рафт, то бо подшоҳони замин зино кунад.

The year 533, and the decree of Justinian will then be repeated as prophetically represented in Revelation chapter thirteen, verse two, which identifies that the dragon (pagan Rome), would provide three things for the papacy.

Соли 533 ва фармони Юстиниён он гоҳ такроран ба амал хоҳад омад, чунон ки ба таври пешгӯёна дар боби сездаҳуми китоби Ваҳй, ояти ду, тасвир ёфтааст, ки нишон медиҳад аждаҳо (Руми бутпараст) ба папагӣ се чизро фароҳам хоҳад овард.

> And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.

> Ва ҳайвоне ки дидам, ба паланг монанд буд, ва пойҳояш мисли пойҳои хирс, ва даҳонаш мисли даҳони шер буд; ва аждаҳо қудрати худро, ва тахти худро, ва ҳокимияти бузург ба вай дод. Ваҳй 13:2.

The dragon of pagan Rome gave its “seat,” (the city of Rome) to the papacy in the year 330, when Constantine moved his capital to Constantinople. Clovis gave his military “power” to the papacy beginning in 496, and in 533 Justinian gave the civil “authority” unto the papacy. Five years later pagan Rome placed the papacy on the throne, as represented in verses sixteen, thirty-one and forty-one of Daniel eleven. When the United States wins the third proxy war, the papacy will have defeated the Communistic power of Russia which is the subject of the Fatima prophecy. The proxy wars bear the signature of truth, for all three battles are accomplished by a papal proxy army.

Аждаҳои Руми бутпараст «тахти» худ, (шаҳри Рум)-ро, дар соли 330 ба папагӣ дод, ҳангоме ки Константин пойтахти худро ба Константинопол кӯчонд. Кловис аз соли 496 оғоз намуда, «қудрати» низомии худро ба папагӣ дод, ва дар соли 533 Юстиниан «ҳокимияти» шаҳрвандиро ба папагӣ супурд. Панҷ сол баъд, Руми бутпараст папагиро бар тахт нишонд, чунон ки дар оятҳои шонздаҳ, сию як ва чилу яки Дониёл ёздаҳ тасвир шудааст. Вақте ки Иёлоти Муттаҳида дар ҷанги сеюми ниёбатӣ пирӯз мегардад, папагӣ бар қудрати коммунистии Русия, ки мавзӯи пешгӯии Фотима аст, ғолиб хоҳад омад. Ҷангҳои ниёбатӣ имзои ҳақиқатро доранд, зеро ҳар се набард ба воситаи артиши ниёбатии папагӣ анҷом меёбанд.

The first and last papal proxy army is the United States (apostate Protestantism). The middle proxy army is the Nazi’s of the Ukraine, who were also the Catholic proxy army against Communist Russia in the second world war. There are three world wars, and there are three proxy wars. The second war of both the world wars and proxy wars was Nazism. The current war in the Ukraine is the war of the borderline that first fulfilled verses eleven and twelve at the battle of Raphia. The war in the Ukraine is now being accomplished during the time of the second of three strikes of Islam of the third woe though Islam is not involved in that particular war.

Аввалин ва охирин лашкари ниёбатии папа Иёлоти Муттаҳида мебошад (протестантизми муртад). Лашкари миёнаи ниёбатӣ нозиҳои Украина мебошанд, ки ҳамчунин дар Ҷанги дуюми ҷаҳон лашкари ниёбатии католикӣ бар зидди Русия коммунистӣ буданд. Се ҷанги ҷаҳонӣ ҳастанд, ва се ҷанги ниёбатӣ низ ҳастанд. Ҷанги дуюми ҳам ҷангҳои ҷаҳонӣ ва ҳам ҷангҳои ниёбатӣ нозизм буд. Ҷанги кунунӣ дар Украина ҷанги сарҳад аст, ки аввалин бор оятҳои ёздаҳ ва дувоздаҳро дар ҷанги Рофиё иҷро намуд. Ҷанг дар Украина ҳоло дар замони дувуми се зарбаи Ислом аз войи сеюм ба анҷом расонида мешавад, ҳарчанд Ислом дар ҳамон ҷанги мушаххас иштирок надорад.

The first strike was against the spiritual glorious land on September 11, 2001, and the last of the three strikes is at the Sunday law, and is against the spiritual glorious land again. The second of the three strikes of Islam of the third woe was against the literal ancient glorious land on October 7, 2023. That war is taking place in the identical area that Ptolemy was victorious in the battle of Raphia. Jesus stated that in the last days there would be wars and rumors of wars.

Зарбаи аввал бар зидди замини рӯҳонии ҷалолманд 11 сентябри соли 2001 буд, ва охирини он се зарба дар замони қонуни якшанбе хоҳад буд, ва боз бар зидди ҳамон замини рӯҳонии ҷалолманд хоҳад буд. Зарбаи дуюми он се зарбаи ислом аз войи сеюм бар зидди замини аслии қадимии ҷалолманд 7 октябри соли 2023 буд. Он ҷанг дар айни ҳамон минтақае ҷараён дорад, ки Птолемей дар ҷанги Рафия дар он ҷо пирӯз шуда буд. Исо баён намуд, ки дар айёми охир ҷангҳо ва овозаҳои ҷангҳо хоҳанд буд.

The wars Jesus referred to, happen in the history when the effect of every vision is fulfilled, and it was Ezekiel that recorded that fact. In that history, the arrival of the third woe of Islam, the second and third battle of the proxy wars, the repeat of the American Civil War, the repeat of the American Revolutionary war are represented. These wars are accomplished during the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and at the soon coming Sunday law the Lord will raise up His army as an ensign as the final, third world war begins, and as Islam of the third woe escalates its angering of the nations.

Ҷангҳое ки Исо ба онҳо ишора кард, дар таърих ба вуқӯъ меоянд, дар он замоне ки таъсири ҳар рӯъё ба иҷро мерасад, ва ин воқеиятро Ҳизқиёл сабт намудааст. Дар он таърих омадани войи сеюми Ислом, ҷанги дуюм ва сеюми ҷангҳои ниёбатӣ, такрори Ҷанги шаҳрвандии Амрико ва такрори Ҷанги Инқилобии Амрико муаррифӣ шудаанд. Ин ҷангҳо дар давраи таърихи муҳргузории саду чилу чор ҳазор ба анҷом мерасанд, ва ҳангоми қонуни якшанбеи наздик Худованд лашкари Худро ҳамчун аломат бармехезонад, ҳамзамон ки ҷанги ниҳоӣ, сеюми ҷаҳонӣ оғоз меёбад, ва ҳамзамон ки Исломи войи сеюм хашми худро бар халқҳо шиддат мебахшад.

> And ye shall hear of wars and rumours of wars: see that ye be not troubled: for all these things must come to pass, but the end is not yet. For nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places. All these are the beginning of sorrows. Matthew 24:6–8.

> Ва шумо аз ҷангҳо ва овозаҳои ҷангҳо хоҳед шунид; нигоҳ кунед, ки ошуфта нашавед; зеро ҳамаи ин чизҳо бояд воқеъ шаванд, лекин анҷом ҳанӯз нарасидааст. Зеро халқе бар зидди халқе ва подшоҳие бар зидди подшоҳие бармехезад; ва дар ҷойҳои гуногун гуруснагиҳо, вабоҳо ва заминларзаҳо хоҳад буд. Ҳамаи инҳо оғози дардҳост. Матто 24:6–8.

In the sealing time of the one hundred and forty-four thousand two classes of God’s people are defined by their ability to see and hear.

Дар вақти муҳргузории саду чилу чор ҳазор, ду гурӯҳи халқи Худо аз рӯи қобилияти дидан ва шуниданашон муайян мегарданд.

> Therefore speak I to them in parables: because they seeing see not; and hearing they hear not, neither do they understand. And in them is fulfilled the prophecy of Esaias, which saith, By hearing ye shall hear, and shall not understand; and seeing ye shall see, and shall not perceive: For this people’s heart is waxed gross, and their ears are dull of hearing, and their eyes they have closed; lest at any time they should see with their eyes and hear with their ears, and should understand with their heart, and should be converted, and I should heal them. But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. Matthew 13:13–16.

> Пас, Ман бо онҳо бо масалҳо сухан мегӯям, зеро дида, намебинанд; ва шунида, намешунаванд ва намефаҳманд. Ва бар онҳо пешгӯии Ишаъё ба амал меояд, ки мегӯяд: «Бо шунидан хоҳед шунид, вале нахоҳед фаҳмид; ва бо дидан хоҳед дид, вале нахоҳед дарк кард; зеро дили ин қавм ғафс шудааст, ва гӯшҳошон дар шунидан кунд гардидааст, ва чашмони худро бастаанд; мабодо бо чашмони худ бинанд, ва бо гӯшҳои худ бишнаванд, ва бо дили худ бифаҳманд, ва бозгашт кунанд, ва Ман онҳоро шифо диҳам». Аммо хушо чашмони шумо, зеро мебинанд; ва гӯшҳои шумо, зеро мешунаванд. Матто 13:13–16.

In that time period, which began on September 11, 2001, Jesus said “ye shall hear of wars and rumors of wars.” In the book of Revelation, John represents those who hear the voice of Christ.

Дар он давраи замон, ки 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, Исо гуфт: «шумо овозаи ҷангҳо ва хабарҳои ҷангҳоро хоҳед шунид». Дар китоби Ваҳй, Юҳанно намояндаи онҳост, ки овози Масеҳро мешунаванд.

> I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet. Revelation 1:10.

> Ман дар рӯзи Худованд дар Рӯҳ будам, ва аз паси худ овози бузургеро шунидам, мисли карна. Ваҳй 1:10.

The “voice” he heard was “as a trumpet,” and a trumpet is a symbol of warfare, and he heard the voice behind him. He then turned to see the voice.

«овозе», ки ӯ шунид, «мисли карнай» буд, ва карнай рамзи ҷанг аст, ва ӯ овозро аз пушти сар шунид. Пас ӯ баргашт, то овозро бубинад.

> And I turned to see the voice that spake with me. And being turned, I saw seven golden candlesticks; And in the midst of the seven candlesticks one like unto the Son of man, clothed with a garment down to the foot, and girt about the paps with a golden girdle. His head and his hairs were white like wool, as white as snow; and his eyes were as a flame of fire; And his feet like unto fine brass, as if they burned in a furnace; and his voice as the sound of many waters. And he had in his right hand seven stars: and out of his mouth went a sharp twoedged sword: and his countenance was as the sun shineth in his strength. And when I saw him, I fell at his feet as dead. And he laid his right hand upon me, saying unto me, Fear not; I am the first and the last. Revelation 1:12–17.

> Ва ман баргаштам, то овозеро, ки бо ман сухан мегуфт, бубинам. Ва чун баргаштам, ҳафт шамъдони тиллоиро дидам; ва дар миёни ҳафт шамъдон шахсе монанди Писари Одам буд, ки либосе дар бар дошт, то ба по мерасид, ва бар сина бо камарбанди тиллоӣ баста шуда буд. Сар ва мӯйҳои Ӯ мисли пашм сафед буданд, мисли барф сафед; ва чашмонаш мисли шӯълаи оташ; ва пойҳояш монанди миси соф, чунон ки дар кӯра тафсонда шуда бошад; ва овозаш мисли садои обҳои бисёр. Ва дар дасти рости Худ ҳафт ситора буд; ва аз даҳонаш шамшери тезу дудама мебаромад; ва чеҳрааш мисли офтоб буд, вақте ки дар қуввати худ медурахшад. Ва чун Ӯро дидам, назди пойҳояш мисли мурда афтодам. Ва Ӯ дасти рости Худро бар ман гузошта, ба ман гуфт: Натарс; Ман Аввал ва Охирам. Ваҳй 1:12–17.

The vision of Christ which John saw when he turned to see the voice, was the same vision Daniel saw in chapter ten, the same vision Isaiah saw in chapter six, and the same vision which Paul saw, when he saw the history of the seven thunders.

Рӯъёи Масеҳ, ки Юҳанно ҳангоме ки баргашт, то овозро бубинад, дид, ҳамон рӯъёе буд, ки Дониёл дар боби даҳум дид; ҳамон рӯъёе, ки Ишаъё дар боби шашум дид; ва ҳамон рӯъёе, ки Павлус дид, вақте ки таърихи ҳафт раъдро дид.

> “Humility is inseparable from holiness of heart. The nearer the soul comes to God, the more completely is it humbled and subdued. When Job heard the voice of the Lord out of the whirlwind, he exclaimed, ‘I abhor myself, and repent in dust and ashes.’ It was when Isaiah saw the glory of the Lord, and heard the cherubim crying, ‘Holy, holy, holy is the Lord of hosts,’ that he cried out, ‘Woe is me, for I am undone!’ Daniel, when visited by the holy messenger, says, ‘My comeliness was turned in me to corruption.’ Paul, after he had been caught up into the third Heaven, and heard things that it was not lawful for a man to utter, spoke of himself as ‘less than the least of all saints.’ It was the beloved John, that leaned on Jesus’s breast, and beheld his glory, who fell before the angels as one dead. The more closely and continuously we behold our Savior the less we shall see to approve in ourselves.” Signs of the Times, April 7, 1887.

> «Фурӯтанӣ аз қудсияти дил ҷудонопазир аст. Ҳар қадаре ки ҷон ба Худо наздиктар шавад, ҳамон қадар пурратар фурӯтан ва мутеъ мегардад. Вақте ки Айюб овози Худовандро аз миёни гирдбод шунид, нидо кард: “Аз худам нафрат дорам, ва дар хокистар ва чанг тавба менамоям.” Маҳз ҳангоме ки Ишаъё ҷалоли Худовандро дид ва каррубиёнро шунид, ки нидо мекарданд: “Қуддус, қуддус, қуддус аст Худованди лашкарҳо,” ӯ фарьёд зад: “Вой бар ман, зеро ки ман ҳалок шудаам!” Дониёл, вақте ки фиристодаи муқаддас ба наздаш омад, мегӯяд: “Ҳусни ман дар даруни ман ба фасод табдил ёфт.” Павлус, баъд аз он ки ба осмони сеюм бурда шуд ва суханонеро шунид, ки ба инсон ҷоиз нест ба забон оварад, дар бораи худ чунин гуфт: “Камтар аз хурдтарини ҳамаи муқаддасон.” Маҳз Юҳаннои маҳбуб, ки бар синаи Исо такья мекард ва ҷалоли Ӯро дида буд, пеши фариштагон чун мурдае афтод. Ҳар қадаре ки мо Наҷотдиҳандаи худро наздиктар ва пайвастатар мушоҳида намоем, ҳамон қадар камтар дар худ чизе хоҳем дид, ки онро маъқул шуморем». Signs of the Times, April 7, 1887.

When Gabriel interpreted the vision for Daniel, he set forth the prophetic events of chapter eleven. Those events are the description of warfare, and in the representation of those wars the causative vision of the feminine “mareh,” expressed as “marah,” caused Daniel to be changed into the image of Christ. When Christ says you will hear of wars, and rumors of wars, He is identifying the wars that are set forth in Daniel chapter eleven. He further identifies that to see the vision that causes a beholder to be changed into His image, you must turn around, for the voice is behind you. The wars represented in Daniel eleven are descriptions of wars that have occurred in past history. By hearing of those wars in the past, a person is instructed about the history that is now occurring, but only if the person has eyes to see and ears to hear.

Ҳангоме ки Ҷабраил рӯъёро барои Дониёл таъбир кард, ӯ воқеаҳои набувватии боби ёздаҳумро баён намуд. Он воқеаҳо тавсифи ҷангҳоянд, ва дар бознамоии он ҷангҳо рӯъёи сабабгор, яъне «маръаи» занона, ки ба сурати «мараҳ» ифода шудааст, боис гардид, ки Дониёл ба сурати Масеҳ дигаргун шавад. Вақте ки Масеҳ мегӯяд: «Дар бораи ҷангҳо ва овозаҳои ҷангҳо хоҳед шунид», Ӯ ҳамон ҷангҳоеро муайян месозад, ки дар боби ёздаҳуми Дониёл баён шудаанд. Ӯ ҳамчунин равшан месозад, ки барои дидани он рӯъёе, ки боиси он мегардад, ки бинанда ба сурати Ӯ дигаргун шавад, бояд ба ақиб баргардед, зеро овоз аз паси шумост. Ҷангҳое, ки дар Дониёл 11 бознамоӣ шудаанд, тавсифҳои ҷангҳое мебошанд, ки дар таърихи гузашта рух додаанд. Бо шунидани он ҷангҳо дар гузашта, шахс дар бораи таърихе, ки ҳоло ҷараён дорад, таълим мегирад, аммо фақат агар он шахс чашмҳо барои дидан ва гӯшҳо барои шунидан дошта бошад.

When Ezekiel recorded that there would come a point in time when the vision would no longer be prolonged, it was in connection with Ezekiel’s vision of the heavenly sanctuary where among other things Ezekiel saw “wheels within wheels”, which Sister White identifies as the complex interplay of human events.

Ҳангоме ки Ҳизқиёл навишт, ки замоне фаро хоҳад расид, ки рӯъё дигар ба таъхир андохта нахоҳад шуд, ин ба рӯъёи ӯ дар бораи муқаддасгоҳи осмонӣ марбут буд, ки дар он Ҳизқиёл, аз ҷумла, «чархҳо андаруни чархҳо»-ро дид, ки Хоҳар Уайт онҳоро ҳамчун ҳамкории печидаи рӯйдодҳои инсонӣ муайян мекунад.

> “Upon the banks of the river Chebar, Ezekiel beheld a whirlwind seeming to come from the north, ‘a great cloud, and a fire infolding itself, and a brightness was about it, and out of the midst thereof as the color of amber.’ A number of wheels, intersecting one another, were moved by four living beings. High above all these ‘was the likeness of a throne, as the appearance of a sapphire stone: and upon the likeness of the throne was the likeness as the appearance of a man above upon it.’ ‘And there appeared in the cherubims the form of a man’s hand under their wings.’ Ezekiel 1:4, 26; 10:8. The wheels were so complicated in arrangement that at first sight they appeared to be in confusion; but they moved in perfect harmony. Heavenly beings, sustained and guided by the hand beneath the wings of the cherubim, were impelling these wheels; above them, upon the sapphire throne, was the Eternal One; and round about the throne a rainbow, the emblem of divine mercy.

> «Дар соҳили дарёи Кебор, Ҳизқиёл гирдбодеро дид, ки гӯё аз шимол меомад, “абри азиме ва оташе, ки дар худ мепечид, ва гирди он дурахшише буд, ва аз миёни он чизе монанди ранги каҳрабо.” Як қатор чархҳо, ки ба ҳамдигар бурида медаромаданд, аз ҷониби чор мавҷуди зинда ба ҳаракат оварда мешуданд. Болотар аз ҳамаи инҳо “шабоҳати тахте буд, мисли намуди санги ёқути кабуд; ва бар шабоҳати тахт чизе буд, ки ба намуди одаме бар болои он монандӣ дошт.” “Ва дар каррубиён шакли дасти одаме зери болҳояшон намоён буд.” Ҳизқиёл 1:4, 26; 10:8. Тартиби ҷойгиршавии чархҳо чунон печида буд, ки дар назари аввал онҳо гӯё дар бесарусомонӣ менамуданд; аммо онҳо дар камоли ҳамоҳангӣ ҳаракат мекарданд. Мавҷудоти осмонӣ, ки аз ҷониби дасте зери болҳои каррубиён нигоҳ дошта ва ҳидоят карда мешуданд, ин чархҳоро ба пеш меронданд; болотар аз онҳо, бар тахти ёқути кабуд, Зоти Азалӣ қарор дошт; ва гирди тахт рангинкамон буд, ки рамзи раҳмати илоҳӣ мебошад.»

> “As the wheel like complications were under the guidance of the hand beneath the wings of the cherubim, so the complicated play of human events is under divine control. Amidst the strife and tumult of nations, He that sitteth above the cherubim still guides the affairs of the earth.

> «Чунон ки он печидагиҳои монанди чарх зери роҳнамоии дасте буданд, ки дар зери болҳои каррубиён қарор дошт, ҳамон тавр бозии печидаи воқеаҳои башарӣ зери назорати илоҳӣ мебошад. Дар миёни низоъ ва ошӯби халқҳо, Ӯ, ки бар фарози каррубиён нишастааст, ҳанӯз ҳам корҳои заминро ҳидоят мекунад.

> “The history of nations that one after another have occupied their allotted time and place, unconsciously witnessing to the truth of which they themselves knew not the meaning, speaks to us. To every nation and to every individual of today God has assigned a place in His great plan. Today men and nations are being measured by the plummet in the hand of Him who makes no mistake. All are by their own choice deciding their destiny, and God is overruling all for the accomplishment of His purposes.

> Таърихи халқҳо, ки яке пас аз дигаре замону ҷойи барои онҳо муқарраршударо ишғол намудаанд ва ноогоҳона ба он ростие шаҳодат додаанд, ки худи онҳо маънои онро намедонистанд, ба мо сухан мегӯяд. Ба ҳар халқ ва ба ҳар фарди имрӯз Худо дар нақшаи бузурги Худ ҷойе муайян кардааст. Имрӯз одамон ва халқҳо бо шоқули дар дасти Ӯ, ки ҳеҷ гоҳ иштибоҳ намекунад, андоза карда мешаванд. Ҳама бо интихоби худ тақдири худро муайян мекунанд, ва Худо бар ҳама ҳукмронӣ мекунад, то мақсадҳои Худро ба анҷом расонад.

> “The history which the great I AM has marked out in His word, uniting link after link in the prophetic chain, from eternity in the past to eternity in the future, tells us where we are today in the procession of the ages, and what may be expected in the time to come. All that prophecy has foretold as coming to pass, until the present time, has been traced on the pages of history, and we may be assured that all which is yet to come will be fulfilled in its order.

> «Таърихе ки АЗАЛӢ-ҲАСТӢИ бузург дар Каломи Худ муайян намудааст, ҳалқа пас аз ҳалқаро дар занҷири нубувват ба ҳам пайваста, аз абадияти гузашта то абадияти оянда, ба мо мегӯяд, ки имрӯз мо дар кадом ҷойгоҳи ҷараёни асрҳо қарор дорем ва дар замони оянда аз чӣ метавон интизор буд. Ҳар он чи нубувват пешгӯӣ кардааст, ки то замони ҳозира бояд ба вуқӯъ пайвандад, дар саҳифаҳои таърих инъикос ёфтааст, ва мо метавонем мутмаин бошем, ки ҳар он чи ҳанӯз дар пеш аст, ба тартиби худ иҷро хоҳад шуд.»

> “The final overthrow of all earthly dominions is plainly foretold in the word of truth. In the prophecy uttered when sentence from God was pronounced upon the last king of Israel is given the message.” Education, 178, 179.

> «Вожгӯнии ниҳоии ҳамаи ҳукмрониҳои заминӣ дар каломи ростӣ ба таври равшан пешгӯӣ шудааст. Дар он нубуввате, ки ҳангоми эълон шудани ҳукми Худо бар подшоҳи охирини Исроил гуфта шуд, ин паём дода шудааст». Education, 178, 179.

The complicated wheels that appear at first sight to be in confusion are the complicated play of human events as represented in the strife and tumult of nations. The history that Christ has marked out in His Word tells us where we are, and in so doing it identifies the final overthrow of all earthly dominions. The sealing time of the one hundred and forty-four thousand is where the effect of every vision is fulfilled, and within that history the wheels represent the wars and rumors of wars that Christ identified as the “beginning of sorrows”. The beginning of sorrows began on September 11, 2001, for that is when the sealing time of the one hundred and forty-four thousand began, and the sealing angel places His mark upon those who sigh and cry for the abominations that are done within the church and the land.

Чархҳои мураккабе, ки дар назари аввал гӯё дар ошуфтагӣ менамоянд, ҳамон бозии мураккаби рӯйдодҳои инсонӣ мебошанд, ки дар кашмакаш ва ғавғои халқҳо таҷассум ёфтаанд. Таърихе, ки Масеҳ дар Каломи Худ муайян намудааст, ба мо мегӯяд, ки мо дар куҷо қарор дорем, ва бо ҳамин суқути ниҳоии ҳамаи салтанатҳои заминиро муайян месозад. Замони муҳргузории яксаду чилу чор ҳазор он ҷое аст, ки таъсири ҳар як рӯъё ба иҷро мерасад, ва дар доираи он таърих чархҳо ҷангҳо ва овозаҳои ҷангҳоро намояндагӣ мекунанд, ки Масеҳ онҳоро «оғози ғамҳо» номидааст. Оғози ғамҳо 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, зеро ҳамон вақт замони муҳргузории яксаду чилу чор ҳазор оғоз ёфт, ва фариштаи муҳргузор муҳри Худро бар онҳое мегузорад, ки барои қабоҳатҳое, ки дар дохили калисо ва дар замин ба амал оварда мешаванд, нола ва фиғон мекунанд.

The wars in the land, produce sorrow for those who see and hear what those wars represent. The history of the sealing is identifying the final overthrow of all earthly kingdoms, and the overthrowing of those kingdoms has been traced in the prophetic history of the past. When Isaiah, in chapter six, saw the same vision as John, Daniel, Ezekiel, Job and Paul he volunteered to present the message for that time, but he asked how long he would need to present the message?

Ҷангҳо дар замин барои онҳое, ки он чиро, ки ин ҷангҳо ифода мекунанд, мебинанд ва мешунаванд, андӯҳ меоваранд. Таърихи муҳргузорӣ суқути ниҳоии ҳамаи салтанатҳои заминиро муайян месозад, ва сарнагун шудани он салтанатҳо дар таърихи нубувватии гузашта пайгирӣ гардидааст. Ҳангоме ки Ишаъё, дар боби шашум, ҳамон рӯъёеро дид, ки Юҳанно, Дониёл, Ҳизқиёл, Айюб ва Павлус дида буданд, ӯ ихтиёран розӣ шуд, ки барои он замон ин паёмро расонад, аммо ӯ пурсид, ки то кай бояд ин паёмро расонад?

> Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me. And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Then said I, Lord, how long? And he answered, Until the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land. Isaiah 6:8–12.

> Ва овози Худовандро шунидам, ки мегуфт: «Киро бифиристам, ва кист, ки барои Мо биравад?» Он гоҳ ман гуфтам: «Инак ман; маро бифирист». Ва Ӯ гуфт: «Бирав ва ба ин қавм бигӯ: “Шунидан — бишнавед, вале нафаҳмед; дидан — бубинед, вале дарк накунед”. Дили ин қавмро фарбеҳ гардон, ва гӯшҳошонро гарон кун, ва чашмҳошонро бибанд; мабодо бо чашмҳои худ бубинанд, ва бо гӯшҳои худ бишнаванд, ва бо дили худ бифаҳманд, ва руҷӯъ намоянд, ва шифо ёбанд». Он гоҳ ман гуфтам: «Худовандо, то ба кай?» Ва Ӯ ҷавоб дод: «То он даме ки шаҳрҳо бе сокин вайрон шаванд, ва хонаҳо бе одам монанд, ва замин тамоман хароб гардад, ва Худованд одамонро дур барад, ва дар миёни замин таркшавии бузурге падид ояд». Ишаъё 6:8–12.

The answer Isaiah was given was that he would need to present the message until “the land be utterly destroyed.” The message of the sealing is given in the time of warfare, and the warfare is specifically identified as the interpretation of the “marah” vision that the prophets all beheld. The external message is designed to produce an internal experience, but only for those who “will hear”.

Ҷавобе, ки ба Ишаъё дода шуд, ин буд, ки ӯ бояд паёмро то замоне баён кунад, ки «замин тамоман вайрон гардад». Паёми муҳргузорӣ дар замони ҷанг дода мешавад, ва ин ҷанг ба таври мушаххас ҳамчун таъбири рӯъёи «мараҳ», ки ҳамаи анбиё онро дида буданд, муайян карда шудааст. Паёми зоҳирӣ барои ба вуҷуд овардани як таҷрибаи ботинӣ тарҳрезӣ шудааст, аммо танҳо барои онҳое ки «хоҳанд шунид».

The connection of the papal proxy army of Nazi’s in the second world war, aligns, line upon line, with the second proxy army in the second proxy war, and the second world war itself aligns with the second proxy war. The connection of the second proxy war with the borderline war of Raphia that is now being repeated in the Ukraine, is geographically connected with the second strike of Islam of the third woe, that began in October 7, 2023, and represents prophetic wheels within wheels.

Пайванди лашкари вакилии папавии нозиҳо дар Ҷанги дуюми ҷаҳон, сатр бар сатр, бо лашкари дувуми вакилӣ дар ҷанги дувуми вакилӣ мутобиқат мекунад, ва худи Ҷанги дуюми ҷаҳон низ бо ҷанги дувуми вакилӣ мутобиқат дорад. Пайванди ҷанги дувуми вакилӣ бо ҷанги марзии Рафия, ки ҳоло дар Украина такрор шуда истодааст, аз лиҳози ҷуғрофӣ бо зарбаи дувуми Ислом аз войи сеюм, ки 7 октябри соли 2023 оғоз ёфт, пайваст аст ва чархҳои нубувватиро даруни чархҳо ифода мекунад.

In 1999, a book was published that had been written by John Cornwell. John Cornwell at that time was a Senior Research Fellow at Jesus College, at Cambridge in England, and was an award-winning journalist and author. The book addressed the role of the pope of Rome who reigned during World War Two. The book begins with the future pope’s grandfather who was the right-hand man of Pope Pius IX, known as Pio Nono. In 1849 a Republican mob attacked the Vatican compounds and Pope Pius IX fled the city of Rome. The man he took with him into exile was Eugenio Pacelli’s grandfather. Eugenio Pacelli was the grandson of Pope Pius IX’s right hand man, and he later became Pius XII, and the book about Eugenio Pacelli was named Hitler’s Pope, The Secret History of Pius XII.

Соли 1999 китобе ба нашр расид, ки онро Ҷон Корнвелл навишта буд. Ҷон Корнвелл дар он замон пажӯҳишгари аршади Коллеҷи Исо дар Кембриҷи Англия буд ва рӯзноманигор ва муаллифи соҳиби ҷоиза ба шумор мерафт. Ин китоб ба нақши попи Рум, ки дар давраи Ҷанги Дуюми Ҷаҳон ҳукмронӣ мекард, мепардохт. Китоб аз бобои попи оянда оғоз меёбад, ки дасти рости Поп Пий IX, маъруф ба Пио Ноно, буд. Дар соли 1849 издиҳоми ҷумҳурихоҳ ба маҷмааҳои Ватикан ҳамла кард ва Поп Пий IX аз шаҳри Рум гурехт. Марде, ки ӯ бо худ ба бадарға бурд, бобои Эудженио Пачелли буд. Эудженио Пачелли набераи дасти рости Поп Пий IX буд ва баъдтар худи ӯ Пий XII шуд; ва китобе, ки дар бораи Эудженио Пачелли навишта шуда буд, «Попи Ҳитлер: Таърихи махфии Пий XII» ном дошт.

In the book Cornwell explores the extent to which Pope Pius XII, formerly Cardinal Eugenio Pacelli, was aware of and responded to the persecution of Jews by the Nazi regime during World War II. He demonstrates that Pius XII’s public silence and lack of action in condemning the Holocaust illustrated his immoral leadership during the war.

Дар ин китоб Корнуэлл таҳқиқ мекунад, ки Попи Пий XII, ки пештар кардинал Эудженио Пачелли буд, то чӣ андоза аз таъқиби яҳудиён аз ҷониби режими нозӣ дар ҷараёни Ҷанги дуюми ҷаҳон огоҳ буд ва ба он чӣ гуна вокуниш нишон дод. Ӯ нишон медиҳад, ки хомӯшии оммавии Пий XII ва набудани иқдоми ӯ дар маҳкум кардани Ҳолокост роҳбарии ғайриахлоқии ӯро дар давраи ҷанг ошкор месохт.

Cornwell provides historical context for Pius XII’s papacy, including his diplomatic background and the complex political dynamics of the time. He examines the Vatican’s approach to dealing with Nazi Germany. Cornwell identifies that Pius XII failed to speak out against the Holocaust and intervene on behalf of persecuted Jews, for he, as Cardinal in 1933, had brought about a concordat with Hitler that promised Catholic submission to the work of Hitler.

Корнвелл барои папагии Пий XII заминаи таърихӣ фароҳам меоварад, аз ҷумла собиқаи дипломатии ӯ ва печидагиҳои равандҳои сиёсии он замонро. Ӯ равиши Ватиканро дар муносибат бо Олмони фашистӣ баррасӣ мекунад. Корнвелл муайян месозад, ки Пий XII аз маҳкум кардани Ҳолокост ва аз дахолат ба нафъи яҳудиёни таъқибшуда худдорӣ кард, зеро ӯ, ҳангоме ки дар соли 1933 кардинал буд, бо Гитлер конкордате ба миён оварда буд, ки итоати католикиро ба фаъолияти Гитлер ваъда медод.

We will continue this study in the next article.

Мо ин таҳқиқотро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

> After World War II, some Nazi war criminals managed to escape justice by fleeing to various countries, including several in South America. The primary methods they used to escape and reach South America included:

> Баъд аз Ҷанги дуюми ҷаҳон, баъзе ҷинояткорони ҷангии фашистӣ тавонистанд бо фирор ба кишварҳои гуногун, аз ҷумла ба чандин кишвари Амрикои Ҷанубӣ, аз адолат бигурезанд. Роҳҳои асосие, ки онҳо барои фирор ва расидан ба Амрикои Ҷанубӣ истифода мебурданд, инҳо буданд:

> Ratlines: Ratlines were clandestine escape routes established by various organizations, including the Catholic Church and sympathetic intelligence agencies, to help Nazis and other fugitives escape Europe. These routes often involved the use of false identities, forged documents, and smuggling networks to facilitate their passage to safe havens, including South America.

> Ратлайнҳо: Ратлайнҳо роҳҳои пинҳонии фирор буданд, ки аз ҷониби созмонҳои гуногун, аз ҷумла Калисои католикӣ ва идораҳои истихборотии ҳамдард, барои кӯмак ба фашистон ва дигар фирориён ҷиҳати гурехтан аз Аврупо ташкил карда шуда буданд. Ин роҳҳо бисёр вақт истифодаи шахсиятҳои бардурӯғ, ҳуҷҷатҳои сохтакорӣ ва шабакаҳои қочоқиро дар бар мегирифтанд, то гузариши онҳо ба паноҳгоҳҳои амн, аз ҷумла Амрикои Ҷанубӣ, осон гардонида шавад.

> Forged Documents: Many Nazi fugitives obtained forged passports, visas, and other travel documents to conceal their true identities and evade capture. They used these documents to travel through neutral or sympathetic countries before reaching South America.

> Ҳуҷҷатҳои сохтакоришуда: Бисёр фирориёни нозӣ шиносномаҳо, раводидҳо ва дигар ҳуҷҷатҳои сафарии сохтакоришударо ба даст оварданд, то ҳувияти воқеии худро пинҳон намуда, аз боздошт гурезанд. Онҳо ин ҳуҷҷатҳоро истифода мебурданд, то пеш аз расидан ба Амрикои Ҷанубӣ аз тариқи кишварҳои бетараф ё ҳамдард сафар кунанд.

> Complicity of Authorities: In some cases, sympathetic officials in South American countries turned a blind eye to the presence of Nazi fugitives or actively assisted them in evading capture. Some governments, particularly those with authoritarian regimes sympathetic to Nazi ideology, provided refuge to these individuals.

> Ҳамдастии мақомот: Дар баъзе мавридҳо, мансабдорони ҳамдард дар кишварҳои Амрикои Ҷанубӣ нисбат ба ҳузури фирориёни нозӣ чашм мепӯшиданд ё ба таври фаъолона ба онҳо дар гурез аз боздошт кӯмак мерасониданд. Баъзе ҳукуматҳо, ба вижа онҳое, ки дорои низомҳои худкомае буданд, ки ба идеологияи нозӣ ҳамдардӣ доштанд, ба ин афрод паноҳ медоданд.

> Legal Loopholes: Some Nazi war criminals exploited legal loopholes or lax extradition laws in South American countries to avoid extradition to Europe, where they would face prosecution for their crimes.

> Ҳиллаҳои ҳуқуқӣ: Бархе аз ҷинояткорони ҷангии нозӣ аз холигоҳҳои ҳуқуқӣ ё аз қонунҳои сусти истирдод дар кишварҳои Амрикои Ҷанубӣ истифода бурданд, то аз истирдод ба Аврупо, ки дар он ҷо барои ҷиноятҳои худ ба ҷавобгарии судӣ кашида мешуданд, канорагирӣ намоянд.

> Overall, the combination of ratlines, forged documents, complicity of authorities, and legal loopholes enabled Nazi war criminals to escape to South America and evade justice for many years after the end of World War II. ChatGPT, March, 2024.

> Дар маҷмӯъ, маҷмӯи роҳҳои махфии фирор, ҳуҷҷатҳои қалбакӣ, шарикӣ ва ҳамдастии мақомот, ва холигиҳои ҳуқуқӣ ба ҷинояткорони ҷангии фашистӣ имкон дод, ки ба Амрикои Ҷанубӣ фирор кунанд ва солҳои зиёд пас аз анҷоми Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ аз адолат бигурезанд. ChatGPT, March, 2024.

Back to Articles