Article

# The Book of Daniel - Number Ninety-Three

Китоби Дониёл — Шумораи наваду сеюм

Unveiling Rome’s Prophetic Trilogy: From Ancient Paganism to Modern Deception

Ошкор сохтани сегонаи пешгӯёнаи Рум: аз бутпарастии қадим то фиреби муосир

Author

Jeff Pippenger

Published

February 26, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The book of Daniel identifies that it is Rome that establishes the vision, and that understanding was opposed by the Protestants of Millerite history when William Miller identified this fact. In the last days, it is still Rome that establishes the vision, and today Laodicean Adventism now upholds the fallen Protestant view that the robbers of thy people are Antiochus Epiphanes. The covenant people that were being passed by in Millerite history resisted the very same truth, that is now resisted by the covenant people of the last days that are now being passed by. Solomon said it well:

Китоби Дониёл муайян месозад, ки ин Рум аст, ки рӯъёро барқарор менамояд, ва ҳамин фаҳмиш аз ҷониби протестантҳои таърихи миллерӣ мухолифат карда шуд, вақте ки Вилям Миллер ин воқеиятро муайян сохт. Дар рӯзҳои охир низ ҳамоно Рум аст, ки рӯъёро барқарор менамояд, ва имрӯз адвентизми Лаодикия акнун назари протестантии суқуткардаро нигоҳ медорад, ки тибқи он роҳзанони қавми ту Антиох Эпифан мебошанд. Қавми аҳде, ки дар таърихи миллерӣ аз канор гузаронида мешуданд, ба айнан ҳамон ҳақиқат муқовимат карданд; ҳамин ҳақиқат ҳоло аз ҷониби қавми аҳди рӯзҳои охир, ки акнун онҳо низ аз канор гузаронида мешаванд, муқовимат карда мешавад. Сулаймон инро некӯ баён кардааст:

> The thing that hath been, it is that which shall be; and that which is done is that which shall be done: and there is no new thing under the sun. Is there anything whereof it may be said, See, this is new? it hath been already of old time, which was before us. Ecclesiastes 1:9, 10.

> Он чизе ки будааст, ҳамон аст ки хоҳад буд; ва он чи шудааст, ҳамон аст ки хоҳад шуд; ва дар зери офтоб ҳеҷ чизи наве нест. Оё чизе ҳаст, ки дар бораи он гуфта шавад: «Инак, ин нав аст»? Он аллакай дар замонҳои қадим будааст, пеш аз мо. Воиз 1:9, 10.

Prophetically there are three manifestations of Rome, and the first two manifestations identify the characteristics of the third, for truth is established upon the testimony of two.

Ба таври нубувватӣ се зуҳури Рум вуҷуд дорад, ва ду зуҳури аввал хусусиятҳои сеюмро муайян мекунанд, зеро ҳақиқат бар шаҳодати ду нафар устувор мегардад.

> But if he will not hear thee, then take with thee one or two more, that in the mouth of two or three witnesses every word may be established. Matthew 18:16.

> Аммо агар вай ба ту гӯш надиҳад, пас бо худ боз як ё ду нафари дигарро бигир, то ки бо даҳони ду ё се шоҳид ҳар сухан собит гардад. Матто 18:16.

The religion of pagan Rome was paganism, and paganism is a counterfeit of true religion. It is not so much a counterfeit in the sense that counterfeit currency is understood, for paganism actually looks nothing like true religion. But prophetically it has counterfeit characteristics. The City of Rome is a counterfeit of Jerusalem, and it has a temple (the Pantheon) that was a counterfeit of the temple in Jerusalem. The religious practices of paganism are unsanctified and devilish, but they represent Satan’s counterfeit religious practices. The head of pagan Rome’s religion was titled Pontifex Maximus. “Pontifex Maximus” originally referred to the chief priest of the Roman state religion in ancient Rome, with its origins dating back to the early Roman Republic. Over time, it became associated with political and religious authority and eventually evolved into the title used by the Pope in the Roman Catholic Church today.

Дини Руми бутпараст бутпарастӣ буд, ва бутпарастӣ тақаллуби дини ҳақиқист. Ин на он қадар тақаллуб аст ба он маъное, ки пули қалбакӣ фаҳмида мешавад, зеро бутпарастӣ дар асл ҳеҷ шабоҳате ба дини ҳақиқӣ надорад. Аммо аз нигоҳи пешгӯйӣ он хусусиятҳои тақаллубӣ дорад. Шаҳри Рум тақаллуби Ерусалим аст, ва он маъбаде дорад (Пантеон), ки тақаллуби маъбади Ерусалим буд. Амалҳои динии бутпарастӣ муқаддаснашуда ва шайтонӣ мебошанд, аммо онҳо амалҳои динии тақаллубии Шайтонро ифода мекунанд. Сардори дини Руми бутпараст унвони Pontifex Maximus-ро дошт. «Pontifex Maximus» аслан ба коҳини олитарини дини давлатии Рум дар Руми қадим ишора мекард, ва пайдоиши он ба давраҳои аввали Ҷумҳурии Рум мерасад. Бо гузашти вақт, он бо ҳокимияти сиёсӣ ва динӣ вобаста гардид ва дар ниҳоят ба унвоне табдил ёфт, ки имрӯз Папа дар Калисои Католикии Румӣ истифода мекунад.

The title of the chief priest of pagan Rome was Pontifex Maximus, and it was also the title of the chief priest of papal Rome and it is a Latin term that means the “Greatest of Supreme Pontiff.” He was the chief priest of the Roman state religion, particularly the cult of the god Jupiter. The Pontifex Maximus had significant religious authority and responsibilities, including overseeing various religious rites and ensuring the proper functioning of the Roman religious calendar. The Pontifex Maximus was the head of the College of Pontiffs (Collegium Pontificum), a group of priests responsible for interpreting and maintaining the rituals of Roman religion.

Унвони саркоҳини Рими бутпараст Pontifex Maximus буд, ва он ҳамчунин унвони саркоҳини Рими папавӣ буд, ва ин истилоҳи лотинӣ аст, ки маънояш «Бузургтарини Олии Понтифик» мебошад. Ӯ саркоҳини дини давлатии Рим буд, хусусан парастиши худои Юпитер. Pontifex Maximus дорои салоҳият ва масъулиятҳои муҳими динӣ буд, аз ҷумла назорат бар ойинҳои гуногуни динӣ ва таъмини кори дурусти тақвими динии Рим. Pontifex Maximus сарвари Коллегияи Понтификҳо (Collegium Pontificum) буд, ки гурӯҳе аз коҳинон буданд ва барои тафсир ва нигоҳдории расму ойинҳои дини Рим масъул буданд.

The chief priest of both pagan and papal Rome was Pontifex Maximus, therefore the title of the head of modern Rome will naturally also be Pontifex Maximus. The religion of pagan Rome was paganism, and the religion of papal Rome was, and still is, paganism, but cloaked by a profession of Christianity, and the religion of last-day modern Rome will be paganism, cloaked by a profession of Christianity.

Саркоҳини ҳам Рими бутпарастӣ ва ҳам Рими папавӣ Pontifex Maximus буд; бинобар ин, унвони сардори Рими муосир низ табиатан Pontifex Maximus хоҳад буд. Дини Рими бутпарастӣ бутпарастӣ буд, ва дини Рими папавӣ бутпарастӣ буд ва ҳанӯз ҳам ҳаст, аммо бо эътирофи зоҳирии масеҳият пӯшида; ва дини Рими муосири айёми охир бутпарастӣ хоҳад буд, ки бо эътирофи зоҳирии масеҳият пӯшонида шудааст.

Both pagan and papal Rome had a specific period of time that they would rule supremely. Pagan Rome was to rule supremely for three hundred and sixty years in fulfillment of the time prophecy of Daniel chapter eleven, verse twenty-four.

Ҳам Руми бутпарастӣ ва ҳам Руми папавӣ давраи муайяни замоне доштанд, ки дар он ба таври олиҷаноб ҳукмронӣ мекарданд. Руми бутпарастӣ мебоист сесаду шаст сол ба таври олиҷаноб ҳукмронӣ кунад, дар иҷросозии пешгӯии замон дар Дониёл, боби ёздаҳ, ояти бисту чор.

> He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:24.

> Ӯ ба фаровонтарин ҷойҳои вилоят осоишта ворид хоҳад шуд; ва он чиро ба ҷо хоҳад овард, ки падаронаш накарда буданд, ва на падарони падаронаш; ғанимат, тороҷ ва сарватро дар миёни онҳо тақсим хоҳад кард; бале, тадбирҳои худро бар зидди қалъаҳои мустаҳкам андеша хоҳад кард, аммо то замоне. Дониёл 11:24.

The subject of verse twenty-four is pagan Rome, for they became the subject in verse sixteen, and continue as the subject until verse thirty-one. We will address these verses specifically in coming articles, but here we are simply pointing out that prophecy identified that pagan Rome would rule supremely for three hundred and sixty years, as represented by Rome “forecasting” their “devices against the strong holds, even for a time.” The word translated “against” actually means “from,” and the verse is saying that Rome would direct the world “from” the “strong holds,” which was the City of Rome, and it would do so for a “time”, which is three hundred and sixty years.

Мавзуи ояти бисту чорум Руми бутпараст аст, зеро онҳо дар ояти шонздаҳум мавзӯъ гардиданд ва то ояти сию якум ҳамчунон мавзӯъ боқӣ мемонанд. Мо дар мақолаҳои оянда ба ин оятҳо ба таври мушаххас хоҳем пардохт, вале дар ин ҷо танҳо ба он ишора мекунем, ки нубувват муайян кардааст, ки Руми бутпараст се саду шаст сол бо ҳукмронии мутлақ ҳукмронӣ хоҳад кард, чунон ки инро Рум «тадбирҳои» худро «бар зидди қалъаҳои мустаҳкам, ҳатто барои як замон» пешбинӣ кардан муаррифӣ менамояд. Калимае, ки «бар зидди» тарҷума шудааст, дар асл маънои «аз»-ро дорад, ва оят мегӯяд, ки Рум ҷаҳонро «аз» «қалъаҳои мустаҳкам», ки он Шаҳри Рум буд, роҳбарӣ хоҳад кард, ва ин корро барои як «замон» анҷом хоҳад дод, ки се саду шаст сол аст.

Pagan Rome began to rule supremely at the Battle of Actium, in 31 BC, and continued to rule supremely until the year 330 AD, when Constantine moved the capital of the empire from the stronghold of the City of Rome, to the City of Constantinople. Then the empire began its infamous decline. The City of Rome was the prophetic “strong hold” for pagan Rome, and when it ruled from that city it was invincible. In the warfare that followed Constantine’s transfer of power, the City of Rome became the target of attack for Genseric and the invading barbarian tribes, who are represented by the first four Trumpets of Revelation chapter eight.

Руми бутпараст ҳукмронии мутлақи худро аз Ҷанги Актиум, дар соли 31 то милод, оғоз кард ва то соли 330 милодӣ чунин ҳукмронии мутлақро идома дод, вақте ки Константин пойтахти империяро аз қалъаи шаҳри Рум ба шаҳри Константинопол кӯчонд. Пас аз он, империя ба таназзули нангини худ оғоз намуд. Шаҳри Рум барои Руми бутпараст «қалъаи мустаҳкам»-и нубувватӣ буд, ва ҳангоме ки он аз он шаҳр ҳукмронӣ мекард, мағлубнопазир буд. Дар ҷангҳое, ки баъд аз интиқоли қудрат аз ҷониби Константин ба вуқӯъ пайвастанд, шаҳри Рум ҳадафи ҳамлаи Генсерик ва қабилаҳои барбарии ҳуҷумкунанда гардид, ки онҳо дар чор Карнаи аввали Ваҳй, боби ҳашт, намояндагӣ шудаанд.

For this reason in Daniel chapter eleven, verse thirty-one, the “arms” (pagan Rome) that stood up for the papacy, first polluted the “sanctuary of strength.” The City of Rome is the prophetic “sanctuary of strength” for both pagan and papal Rome, for in the year 330, with the transfer of pagan authority to Constantinople, the City of Rome was left to papal Rome that was on the rise. For this reason, Revelation chapter thirteen, verse two says the dragon (pagan Rome), gave papal Rome its “seat.” A “seat” is where a power rules from, and from the year 538 through to 1798, papal Rome ruled supremely as had pagan Rome ruled supremely for “a time”.

Ба ин сабаб дар Дониёл боби ёздаҳ, ояти сию як, «бозуҳо» (Руми бутпараст), ки ба ҷонибдории папагӣ бархостанд, нахуст «муқаддасгоҳи қувват»-ро палид сохтанд. Шаҳри Рум «муқаддасгоҳи қувват»-и нубувватӣ ҳам барои Руми бутпараст ва ҳам барои Руми папагӣ аст, зеро дар соли 330, бо интиқоли ҳокимияти бутпарастӣ ба Қустантиния, Шаҳри Рум ба Руми папагӣ, ки дар ҳоли боло омадан буд, вогузор карда шуд. Ба ин сабаб, Ваҳй боби сездаҳ, ояти ду мегӯяд, ки аждаҳо (Руми бутпараст) ба Руми папагӣ «тахт»-и худро дод. «Тахт» он ҷое аст, ки қудрате аз он ҷо ҳукм меронад, ва аз соли 538 то 1798, Руми папагӣ бо бартарии мутлақ ҳукм ронд, ҳамчунон ки Руми бутпараст барои «як замон» бо бартарии мутлақ ҳукм ронда буд.

Prophecy identifies a specific period of time when both pagan and papal Rome would rule supremely, and when they did so it would be from their seat of authority, which was the City of Rome. Pagan Rome’s invincibility ended when they left the City of Rome, marking the end of the three hundred and sixty years, represented as a “time” in verse twenty-four, and when the twelve hundred and sixty years of papal rule ended in 1798, Napoleon had the pope taken out of the City of Rome and he died in exile.

Пешгӯӣ як давраи муайяни вақтро муайян мекунад, ки дар он ҳам Руми бутпараст ва ҳам Руми папавӣ ба таври олӣ ҳукмронӣ мекарданд; ва вақте ки онҳо чунин мекарданд, ин ҳукмронӣ аз курсии ҳокимияти онҳо, яъне аз Шаҳри Рум, сурат мегирифт. Мағлубнопазирии Руми бутпараст ҳангоме ба поён расид, ки онҳо Шаҳри Румро тарк карданд, ва ҳамин анҷоми сесаду шаст сол буд, ки дар ояти бисту чорум ҳамчун «замон» тасвир шудааст; ва вақте ки ҳазору дусаду шаст соли ҳукмронии папавӣ дар соли 1798 ба анҷом расид, Наполеон амр кард, ки папаро аз Шаҳри Рум берун баранд, ва ӯ дар бадарға даргузашт.

Pagan Rome and Papal Rome establish that modern Rome will rule supremely for a specific prophetic period in the last days. “Time is no longer”, but the period of papal persecution of the last days is a specific period that begins at the soon-coming Sunday law in the United States and continues until human probation closes, when Michael stands up and pronounces, “He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still.”

Руми бутпараст ва Руми папавӣ собит месозанд, ки Руми муосир дар айёми охир барои як давраи мушаххаси набувватӣ ба таври олӣ ҳукмронӣ хоҳад кард. «Дигар вақт нахоҳад буд», аммо давраи таъқиботи папавӣ дар айёми охир як давраи муайян аст, ки аз қонуни якшанбеи наздикшаванда дар Иёлоти Муттаҳида оғоз ёфта, то баста шудани муҳлати имтиҳони инсон идома меёбад, ҳангоме ки Микоил бармехезад ва чунин эълон мекунад: «Ҳар кӣ золим аст, бигзор ҳанӯз золим бимонад; ва ҳар кӣ палид аст, бигзор ҳанӯз палид бимонад; ва ҳар кӣ одил аст, бигзор ҳанӯз одил бимонад; ва ҳар кӣ муқаддас аст, бигзор ҳанӯз муқаддас бимонад.»

Pagan Rome persecuted Christians in the Colosseum in the City of Rome during its bloody history, and Christian historians have estimated that during the Dark Ages of papal rule one hundred million martyrs were murdered by the papacy, but the papacy denies that claim and sets the estimate at about fifty million. Pagan and papal Rome both persecuted God’s faithful, and modern Rome will also persecute God’s faithful people in the last days.

Рими бутпараст масеҳиёнро дар Колизей дар шаҳри Рим дар тӯли таърихи хунини худ таъқиб мекард, ва таърихнигорони масеҳӣ тахмин кардаанд, ки дар давраи асрҳои торики ҳукмронии папагӣ сад миллион шаҳид аз ҷониби папагӣ ба қатл расонида шуданд, аммо папагӣ ин иддаоро рад мекунад ва шумораи тахминиро тақрибан панҷоҳ миллион муайян месозад. Рими бутпараст ва Рими папагӣ ҳар ду мӯъминони вафодори Худоро таъқиб карданд, ва Рими муосир низ дар рӯзҳои охир қавми вафодори Худоро таъқиб хоҳад кард.

> “Many will be imprisoned, many will flee for their lives from cities and towns, and many will be martyrs for Christ’s sake in standing in defense of the truth.” Selected Messages, book 3, 397.

> «Бисёриҳо ба зиндон андохта хоҳанд шуд, бисёриҳо барои наҷот додани ҷонашон аз шаҳрҳо ва шаҳракҳо хоҳанд гурехт, ва бисёриҳо, ҳангоми ба ҳимояи ростӣ бархостан, ба хотири Масеҳ шаҳид хоҳанд шуд». Selected Messages, book 3, 397.

Pagan Rome overcame three geographical obstacles as it took control of the world. Papal Rome overcame three geographical obstacles as it took control of the world. Modern Rome overcame the King of the South (the atheistic Soviet Union) in 1989, and will next overthrow the glorious land (the United States) at the soon coming Sunday law. It will then overcome Egypt (the entire world).

Рими бутпараст се монеаи ҷуғрофиро ҳангоми ба даст гирифтани ҳукмронии ҷаҳон бартараф намуд. Рими папавӣ се монеаи ҷуғрофиро ҳангоми ба даст гирифтани ҳукмронии ҷаҳон бартараф намуд. Рими муосир дар соли 1989 Подшоҳи Ҷанубро (Иттиҳоди Шӯравии бехудо)-ро мағлуб кард, ва баъдан дар қонуни рӯзи якшанбеи наздикулвуқӯъ замини ҷалолро (Иёлоти Муттаҳида)-ро сарнагун хоҳад кард. Сипас Мисрро (тамоми ҷаҳонро) мағлуб хоҳад сохт.

> “All society is ranging into two great classes, the obedient and the disobedient. Among which class shall we be found?

> «Тамоми ҷомеа ба ду табақаи бузург ҷудо мешавад: итоаткунандагон ва беитоатон. Мо дар миёни кадом табақа ёфт хоҳем шуд?»

> “Those who keep God’s commandments, those who live not by bread alone, but by every word that proceedeth out of the mouth of God, compose the church of the living God. Those who choose to follow Antichrist are subjects of the great apostate. Ranged under the banner of Satan, they break God’s law, and lead others to break it. They endeavor so to frame the laws of nations that men shall show their loyalty to earthly governments by trampling upon the laws of God’s kingdom.

> «Онҳое ки аҳкоми Худоро риоя мекунанд, онҳое ки на танҳо бо нон, балки бо ҳар каломе ки аз даҳони Худо содир мешавад, зиндагӣ мекунанд, калисои Худои Ҳайро ташкил медиҳанд. Онҳое ки интихоб мекунанд, ки ба зиддимасеҳ пайравӣ намоянд, тобеони он муртадии бузург мебошанд. Дар зери парчами Шайтон саф ороста, онҳо шариати Худоро мешикананд ва дигаронро низ ба шикастани он мебаранд. Онҳо мекӯшанд қонунҳои миллатҳоро ба гунае тарҳрезӣ намоянд, ки одамон бо поймол кардани қонунҳои Малакути Худо садоқати худро ба ҳукуматҳои заминӣ нишон диҳанд.

> “Satan is diverting minds with unimportant questions, in order that they shall not with clear and distinct vision see matters of vast importance. The enemy is planning to ensnare the world.

> «Шайтон бо масъалаҳои камаҳамият андешаҳоро аз роҳ мебарорад, то ки онҳо бо диди равшан ва возеҳ масъалаҳои аҳамияти бузургдоштаро набинанд. Душман нақша мекашад, то ҷаҳонро ба дом андозад.»

> “The so-called Christian world is to be the theater of great and decisive actions. Men in authority will enact laws controlling the conscience, after the example of the Papacy. Babylon will make all nations drink of the wine of the wrath of her fornication. Every nation will be involved.” Manuscript Releases, volume 1, 296.

> «Ҷаҳоне, ки ба ном масеҳӣ аст, саҳнаи амалҳои бузург ва ҳалкунанда хоҳад буд. Одамоне, ки дар мақоми ҳокимият қарор доранд, ба пайравӣ аз намунаи Папагӣ, қонунҳое ҷорӣ хоҳанд кард, ки виҷдонро зери назорат мегиранд. Бобил ҳамаи халқҳоро аз шароби ғазаби зинокории худ хоҳад нӯшонид. Ҳар як миллат дар ин кор ҷалб хоҳад шуд». Manuscript Releases, volume 1, 296.

In order to defend the truth that identifies the “glorious land” of Daniel eleven verse forty-one as a symbol of the United States, the Lion of the tribe of Judah opened to the students of prophecy of the last days the principle of the triple application of prophecy. The light from those last six verses, have been established by applying the history represented by “the daily” in the book of Daniel, as set forth in verse thirty-one of Daniel eleven, unto the last six verses of the chapter. The same bedrock truth (“the daily”), that became the key of Miller’s prophetic framework, also produced the prophetic framework of the last days. Miller’s framework was based upon the two desolating powers of paganism and papalism that persecuted God’s people, and the framework of the last days is based upon the three desolating powers that persecute God’s people in the last days.

Барои ҳимоя кардани ҳақиқате ки «замини ҷалол»-и Дониёл ёздаҳ, ояти чиҳилу якро ҳамчун рамзи Иёлоти Муттаҳида муайян месозад, Шери қабилаи Яҳудо барои шогирдони нубуввати айёми охир усули татбиқи сегонаи нубувватро кушод. Нуре ки аз он шаш ояти охирин меояд, бо татбиқ кардани таърихе ки тавассути «доимӣ» дар китоби Дониёл ифода шудааст, чунон ки дар ояти сию яки Дониёл ёздаҳ баён гардидааст, бар шаш ояти охири боб устувор карда шудааст. Ҳамон ҳақиқати бунёдӣ («доимӣ»), ки калиди чорчӯби нубувватии Миллер гардид, ҳамчунин чорчӯби нубувватии айёми охирро низ ба вуҷуд овард. Чорчӯби Миллер бар ду қудрати харобкунанда — бутпарастӣ ва папизм — ки қавми Худоро таъқиб мекарданд, асос ёфта буд; ва чорчӯби айёми охир бар се қудрати харобкунандае асос ёфтааст, ки дар айёми охир қавми Худоро таъқиб мекунанд.

The increase of knowledge represented in the last six verses of Daniel eleven, that represent the increase of knowledge that arrived in 1989, and that are represented by the Hiddekel River, was resisted by the enemies of truth. That resistance led to an understanding of the principle of the triple application of prophecy, which was first recognized as a triple application of Rome, which is the subject that establishes the vision of prophetic history.

Афзоиши дониш, ки дар шаш ояти охирини Дониёл ёздаҳ тасвир ёфтааст, ва афзоиши донише, ки соли 1989 фаро расид, ва ки онро дарёи Ҳиддеқел намояндагӣ мекунад, аз ҷониби душманони ҳақиқат муқовимат карда шуд. Он муқовимат ба фаҳмиши принсипи татбиқи сегонаи нубувват оварда расонд, ки нахуст ҳамчун татбиқи сегонаи Рум шинохта шуд, ва ҳамин мавзӯъест, ки рӯъёи таърихи нубувватиро устувор месозад.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> Дар он ҷо ки рӯъё нест, қавм ҳалок мегардад; аммо ҳар кӣ шариатро нигоҳ дорад, саодатманд аст. Масалҳо 29:18.

The triple application of the three manifestations of Rome identifies that pagan and papal Rome’s religion is paganism, and that their religion is governed by a man titled Pontifex Maximus. Those two manifestations of Rome identify that three geographical powers are removed in advance of them ruling supremely for a specified period of time, and that they will rule from the seven-hilled city of Rome, which is their sanctuary of strength. They both witnessed to the fact that they persecuted God’s faithful people. Therefore, based upon these two witnesses we know that modern Rome’s religion will be paganism, and that she will be directed by the pope of Rome whose title is Pontifex Maximus.

Татбиқи сегонаи се зуҳуроти Рум муайян месозад, ки дини Руми бутпараст ва папавӣ бутпарастист, ва дини онҳо аз ҷониби марде идора мешавад, ки унвони Pontifex Maximus дорад. Ин ду зуҳуроти Рум нишон медиҳанд, ки се қудрати ҷуғрофиёӣ пеш аз он ки онҳо барои муддати муайяни вақт ба таври олии ҳукмронӣ намоянд, бардошта мешаванд, ва онҳо аз шаҳри ҳафттеппаи Рум, ки муқаддасгоҳи қуввати онҳост, ҳукмронӣ хоҳанд кард. Ҳар дуи онҳо бар он ҳақиқат шаҳодат доданд, ки онҳо мардуми вафодори Худоро таъқиб мекарданд. Бинобар ин, бар асоси ин ду шоҳид мо медонем, ки дини Руми муосир бутпарастӣ хоҳад буд, ва ӯро папаи Рум, ки унвонаш Pontifex Maximus аст, роҳнамоӣ хоҳад кард.

Before the great whore takes control and rules supremely modern Rome will need to overcome three obstacles, and the first obstacle is past history with the demise of the Soviet Union in 1989, Rome’s atheistic enemy that resisted Rome’s power in Europe. The next obstacle is overthrown at the soon coming Sunday law in the United States, and then the United Nations will give its authority unto modern Rome for a short space. Once it is fully enthroned the persecution of the last days will take place.

Пеш аз он ки фоҳишаи бузург ҳокимиятро ба даст оварда, ба таври олии мутлақ ҳукмронӣ кунад, Руми муосир бояд се монеаро паси сар намояд, ва монеаи аввал таърихи гузашта аст: бо суқути Иттиҳоди Шӯравӣ дар соли 1989 — душмани атеистии Рум, ки ба қудрати Рум дар Аврупо муқовимат мекард. Монеаи баъдӣ дар қонуни наздики якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида сарнагун хоҳад шуд, ва он гоҳ Созмони Милали Муттаҳид ҳокимияти худро барои муддати кӯтоҳ ба Руми муосир хоҳад дод. Ҳангоме ки он ба таври комил бар тахт нишинад, таъқиботи рӯзҳои охир ба вуқӯъ хоҳад пайваст.

The book of Daniel, and especially Revelation chapter eight, provide the prophetic characteristics of Rome, which contribute to the correct understanding of modern Rome. One of those characteristics was the division of the Roman Empire into East and West as accomplished by Constantine in the year 330. Pagan Rome and papal Rome, when considered together, also speak to the twofold nature of Rome. Constantine’s division that produced western and eastern Rome is a second witness to pagan and papal Rome. Constantine set up the civil authority in the east, and left the ecclesiastical authority in the west. Pagan Rome represented statecraft and papal Rome represented churchcraft. The east was statecraft, the west was churchcraft as typified by the iron and clay of Daniel two, or the masculine horn and feminine horn of Daniel eight, or the beasts of prey of Daniel seven, and the sanctuary beasts of Daniel eight.

Китоби Дониёл, ва махсусан боби ҳаштуми Ваҳй, хусусиятҳои нубувватии Румро пешкаш мекунанд, ки ба фаҳмиши дурусти Руми муосир мусоидат менамоянд. Яке аз он хусусиятҳо тақсим шудани Империяи Рум ба Шарқ ва Ғарб буд, ки онро Константин дар соли 330 амалӣ кард. Руми бутпараст ва Руми папавӣ, вақте якҷо баррасӣ карда мешаванд, ҳамчунин дар бораи табиати дуҷонибаи Рум сухан мегӯянд. Тақсимоти Константин, ки Руми ғарбӣ ва шарқиро ба вуҷуд овард, гувоҳи дуюми Руми бутпараст ва Руми папавӣ мебошад. Константин ҳокимияти шаҳрвандиро дар шарқ барпо кард ва ҳокимияти калисоиро дар ғарб боқӣ гузошт. Руми бутпараст давлатдориро намояндагӣ мекард ва Руми папавӣ калисодориро намояндагӣ менамуд. Шарқ давлатдорӣ буд, Ғарб калисодорӣ, чунонки инро оҳан ва гили Дониёл 2, ё шохи мардона ва шохи занонаи Дониёл 8, ё даррандагони Дониёл 7 ва ҳайвоноти муқаддасгоҳи Дониёл 8 рамзӣ месозанд.

Modern Rome will also be twofold in nature, consisting of a combination of church and state, of iron and clay, and of churchcraft and statecraft, but Modern Rome is also threefold in nature. In Revelation chapter eight both western and eastern Rome were literally and symbolically divided into three. Constantine ruling from eastern Rome literally divided his kingdom to his three sons, and western Rome was symbolically represented by the sun, moon and stars that represented the threefold form of government that was employed by the Roman Empire. Thus, Modern Rome, though being twofold of churchcraft and statecraft, would also represent a threefold union represented by the dragon, the beast and the false prophet.

Руми муосир низ аз лиҳози табиат дучанд хоҳад буд, ки аз омезиши калисо ва давлат, оҳан ва гил, ва ҳилагарии калисоӣ ва ҳилагарии давлатӣ иборат аст; вале Руми муосир ҳамчунин аз лиҳози табиат сечанд аст. Дар боби ҳаштуми Ваҳй ҳам Руми ғарбӣ ва ҳам Руми шарқӣ ҳам ба маънои аслӣ ва ҳам ба таври рамзӣ ба се қисмат ҷудо шуданд. Константин, ки аз Руми шарқӣ ҳукмронӣ мекард, салтанати худро ба таври воқеӣ миёни се писари худ тақсим намуд, ва Руми ғарбӣ ба таври рамзӣ тавассути офтоб, моҳ ва ситорагон нишон дода шуд, ки шакли сечандаи ҳукуматро, ки Империяи Рум ба кор мебурд, ифода мекарданд. Пас, Руми муосир, гарчанде ки аз ду ҷиҳат — ҳилагарии калисоӣ ва ҳилагарии давлатӣ — дучанд бошад ҳам, ҳамчунин иттиҳоди сечандеро ифода хоҳад кард, ки тавассути аждаҳо, ҳайвон ва пайғамбари козиб намояндагӣ мешавад.

The manifestations of pagan and papal Rome identify the complex prophetic makeup of the final Modern Rome. It is the threefold union that takes place at the soon coming Sunday law that leads the world to Armageddon. It is the worldwide “Image of the Beast” which is a symbol of the combination of Church and State. Its head is Pontifex Maximus, who rules from the City of Rome, which is the seat of his power. The man of sin’s civil authority will be provided by the United Nations, and the world will be forced to accept the threefold, yet dual system of the antichrist, by the coercive power of the United States. Thus, just as pagan Rome (the dragon) in Revelation thirteen, verse two, gave the papacy “his power, his seat and great authority”, the United States, as typified by pagan Rome, accomplishes the same three works for modern Rome. The seat is Vatican City in the seven-hilled city of Rome, the authority is the United Nations, and the power is the United States. Together they lead the world to a place where the papacy “shall come to his end, and none shall help him”.

Зуҳуроти Руми бутпараст ва папавӣ таркиби мураккаби нубувватии Руми ниҳоии муосирро муайян месозанд. Ин ҳамон иттиҳоди сеҷонибаест, ки ҳангоми қонуни наздикшавандаи якшанбе ба вуқӯъ пайваста, ҷаҳонро ба Армагеддон мебарад. Он ҳамон «Сурати Ҳайвон»-и умумиҷаҳонист, ки рамзи пайвастагии Калисо ва Давлат мебошад. Сари он Pontifex Maximus аст, ки аз Шаҳри Рум ҳукмронӣ мекунад, ва он курсии қудрати ӯст. Иқтидори шаҳрвандии марди гуноҳ аз ҷониби Созмони Милали Муттаҳид таъмин хоҳад шуд, ва ҷаҳон ба воситаи қудрати маҷбуркунандаи Иёлоти Муттаҳида водор карда хоҳад шуд, ки низоми сеҷониба, вале дугонаи зиддимасеҳро бипазирад. Пас, ҳамон тавре ки Руми бутпараст (аждаҳо) дар Ваҳй, боби сездаҳ, ояти ду, ба папагӣ «қудрати худ, курсии худ ва ихтиёри бузург»-ро дод, Иёлоти Муттаҳида низ, ҳамчун намунаи Руми бутпараст, ҳамин се амалро барои Руми муосир анҷом медиҳад. Курсӣ Ватикан-Ситӣ дар шаҳри ҳафттеппаи Рум аст, ихтиёр Созмони Милали Муттаҳид аст, ва қудрат Иёлоти Муттаҳида аст. Якҷоя онҳо ҷаҳонро ба он ҷое мебаранд, ки папагӣ «ба анҷоми худ хоҳад расид, ва ҳеҷ кас ба вай ёрӣ нахоҳад кард».

We will continue this study in the next article.

Мо ин тадқиқотро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> And the sixth angel poured out his vial upon the great river Euphrates; and the water thereof was dried up, that the way of the kings of the east might be prepared. And I saw three unclean spirits like frogs come out of the mouth of the dragon, and out of the mouth of the beast, and out of the mouth of the false prophet. For they are the spirits of devils, working miracles, which go forth unto the kings of the earth and of the whole world, to gather them to the battle of that great day of God Almighty. Behold, I come as a thief. Blessed is he that watcheth, and keepeth his garments, lest he walk naked, and they see his shame. And he gathered them together into a place called in the Hebrew tongue Armageddon. And the seventh angel poured out his vial into the air; and there came a great voice out of the temple of heaven, from the throne, saying, It is done. Revelation 16:12–17.

> Ва фариштаи шашум косаи худро бар дарёи бузурги Фурот рехт; ва оби он хушк шуд, то роҳи подшоҳоне ки аз шарқ ҳастанд, муҳайё гардад. Ва ман се рӯҳи нопокро, ки мисли қурбоққаҳо буданд, дидам, ки аз даҳони аждаҳо, ва аз даҳони ҳайвон, ва аз даҳони набии козиб берун меомаданд. Зеро онҳо рӯҳҳои девҳо ҳастанд, ки мӯъҷизаҳо ба амал меоваранд ва назди подшоҳони замин ва тамоми ҷаҳон мебароянд, то онҳоро барои ҷанги он рӯзи бузурги Худои Қодири Мутлақ ҷамъ оваранд. Инак, Ман мисли дузд меоям. Хушо касе ки бедор мемонад ва либосҳои худро нигоҳ медорад, мабодо урён гашта роҳ равад ва расвоии ӯро бубинанд. Ва онҳоро дар ҷое ки ба забони ибронӣ Армагеддӯн ном дорад, ҷамъ овард. Ва фариштаи ҳафтум косаи худро ба ҳаво рехт; ва аз маъбади осмон, аз тахт, овози баланде баромад, ки мегуфт: «Иҷро шуд». Ваҳй 16:12–17.

Back to Articles