Article

# Китоби Дониёл — Шумораи бисту шаш

Ҳафт замони Набукаднесар: як қолини нубувватӣ, ки бутпарастӣ, папизм ва Иёлоти Муттаҳидаро ошкор месозад

Author

Jeff Pippenger

Published

December 21, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Рамзи Набукаднесар дар боби чор аҷоиб аст. «Ҳафт вақт»-и ӯ давраҳои замонеро пешнамоӣ мекард, ки дар онҳо бутпарастӣ («рӯзона»), ва папизм («гуноҳи вайронӣ») муқаддасгоҳ ва лашкарро поймол намуданд.

> Пас шунидам, ки як муқаддас сухан мегуфт, ва муқаддаси дигар ба он муқаддасе ки сухан мегуфт, гуфт: «То ба кай ин рӯъё дар бораи қурбонии доимӣ ва гуноҳи вайронӣ хоҳад буд, то ҳам покгоҳ ва ҳам лашкар зери по поймол карда шаванд?» Дониёл 8:13.

Поймол гардидани «ҳам маъбад ва ҳам лашкар», ки дар ояти сездаҳ зикр шудааст, «ҳафт замон»-ро ифода мекунад, ки охирини ду хашми Худо буд; ва «ҳафт замон»-и Набукаднесар «ҳафт замон»-еро ифода мекунад, ки нахустини хашмҳои Худо буд, аммо ҳар ду аз лиҳози нубувватӣ ҳамчун як хатти ягона тасвир шудаанд.

> Ва бар Ерусалим ресмони Сомария ва шоқули хонаи Аҳъобро хоҳам кашид; ва Ерусалимро чунон пок хоҳам кард, ки одам табақеро пок мекунад: онро пок карда, чаппа мегардонад. 4 Подшоҳон 21:13.

Боби ҳаштуми китоби Дониёл ва ояти сездаҳум ба хатти дуюми ғазабҳои Худо ишора мекунад, ки бар подшоҳии ҷанубӣ, яъне Яҳудо, фуруд оварда шуд ва аз соли 677 то милод оғоз ёфт. «Ҳафт замон»-и Набукаднесар хатти ғазаби якуми Худоро ифода мекунад, ки бар подшоҳии шимолӣ, яъне Исроил, фуруд оварда шуд ва аз соли 723 то милод оғоз ёфт. «Ҳафт замон»-и Набукаднесар як ҳазору дусаду шаст солро ифода мекунад, ки дар он бутпарастӣ маъбад ва лашкарро поймол намуд, ва баъд аз он як ҳазору дусаду шаст соли дигарро, ки дар он папагароӣ маъбад ва лашкарро поймол намуд.

Папизм, дар ҳақиқат, ҷуз бутпарастие нест, ки бо эътирофи масеҳият пӯшида шудааст, ба гунае ки метавон онро «бутпарастии таъмидёфта» номид. Дар католикизм ҳеҷ чизе нест, ки Масеҳ ё масеҳиятро намояндагӣ кунад. Ҷаҳон ин ҳақиқатро дар таърихи асрҳои торик омӯхта буд, аммо аз соли 1798 инҷониб ҷаҳон онро фаромӯш кардааст. Папагӣ ҳамон дилеро дорад, ки бутпарастӣ дорад. Дин ва маросимҳои ин динҳо яксонанд. Ҳукми «ҳафт замон»-и Набукаднесар аз он иборат буд, ки ба ӯ дили ҳайвон дода шуд. Дили ҳайвоне, ки ба ӯ дода шуд, ҳамон дил буд, ки дини бутпарастиро намояндагӣ мекард, хоҳ бутпарастии ошкоро бошад ва хоҳ бутпарастии пинҳоншуда дар қолаби католикизм. Хоҳар Уайт муайян месозад, ки аждаҳо дар Ваҳйи дувоздаҳум Шайтон аст, аммо ба маънои дувум он Руми бутпараст мебошад.

> «Ҳамин тавр, дар ҳоле ки аждаҳо, пеш аз ҳама, Шайтонро ифода мекунад, он ҳамчунин, ба маънои дувумдараҷа, рамзи Рими бутпараст аст». «Муборизаи Бузург», 439.

Он ҳайвоне, ки Набукаднесар дар тӯли «ҳафт замон» намояндагӣ мекард, ҳайвони аждаҳо барои ҳазору дусаду шаст рӯз буд, ва сипас ҳайвони католикият барои ҳазору дусаду шаст рӯзи дигар. Дар анҷоми он рӯзҳо Набукаднесар рамзи Иёлоти Муттаҳида мебошад, ки дар ниҳоят пайғамбари козиб аст. Аз лиҳози пешгӯёна, Набукаднесар аждаҳо, ҳайвон ва пайғамбари козибро намояндагӣ мекард, ки се қудрати таркибӣ мебошанд, ки Бобили рӯҳониро ташкил медиҳанд ва ҷаҳонро ба Армагеддон мебаранд. Набукаднесар Бобили воқеиро намояндагӣ мекунад ва ба ин васила ӯ ҳамчун рамзи ҳар се қудрате ба кор гирифта шуд, ки Бобили рӯҳонии рӯзҳои охирро ташкил медиҳанд.

Барои шинохтани рамзие, ки тоза муайян гардид, муҳим аст, ки нахуст Навуходоносорро дар соли 1798 ҷой диҳем, вақте ки подшоҳии ӯ дар анҷоми «ҳафт вақт» барқарор мешавад. Мо ин нишонаи роҳро дар боби чоруми китоби Дониёл муайян хоҳем кард, пеш аз он ки ба тарзи низоммандтар ба баррасии ин боб шурӯъ намоем.

Дар «вақти охир» дар соли 1798, китоби Дониёл кушода шуд, ва он китоб он гоҳ мақсади худро ба ҷо овард, яъне нури афзояндаеро пешкаш намуд, ки ду синфи ибодаткунандагонро имтиҳон, пок ва падид меовард. Кушода шудани китоби Дониёл оғози раванди сеқадамаи имтиҳонро нишон медиҳад, ки бар ҳақиқатҳое асос ёфтааст, ки дар он вақт ошкор гардида буданд.

> Ва ӯ гуфт: «Бирав, эй Дониёл, зеро ин суханон то вақти анҷом баста ва мӯҳр шудаанд. Бисёре пок карда хоҳанд шуд, ва сафед гардонида хоҳанд шуд, ва озмуда хоҳанд шуд; аммо шарирон ба шарорат амал хоҳанд кард; ва ҳеҷ яке аз шарирон нахоҳад фаҳмид; аммо хирадмандон хоҳанд фаҳмид». Дониёл 12:9, 10.

Мақсади нубувватии кушода шудани китобе, ки аз китоби Дониёл ва китоби Ваҳй иборат аст, ин аст, ки насли зинда дар давраи таърихе, ки он китоб кушода мешавад, имтиҳон гардад. Дар Дониёл боби дувоздаҳ се пешгӯии замонӣ муайян карда шудаанд. Нахустин, як ҳазору дусаду шаст сол аст, ки дар он қудрати қавми муқаддас бояд пароканда карда мешуд.

> Аммо ту, эй Дониёл, ин суханонро маҳкам дор ва китобро то вақти охир мӯҳр намо; бисёре ба ҳар сӯ шитобон хоҳанд гашт, ва дониш афзун хоҳад шуд. Он гоҳ ман, Дониёл, нигаристам, ва инак, ду тани дигар истода буданд: яке дар ин ҷониби соҳили дарё, ва дигаре дар он ҷониби соҳили дарё. Ва яке ба он марди либоси катонӣ дар бардошта, ки бар обҳои дарё буд, гуфт: «То анҷоми ин аҷоибот чӣ қадар хоҳад буд?» Ва ман он марди либоси катонӣ дар бардоштаро, ки бар обҳои дарё буд, шунидам, ҳангоме ки дасти рости худ ва дасти чапи худро сӯи осмон боло бурда, ба Он ки то абад зинда аст, қасам хӯрд, ки ин барои замоне, замонҳо ва ниме аз замон хоҳад буд; ва ҳангоме ки вай пароканда сохтани қудрати қавми муқаддасро ба анҷом расонад, ҳамаи ин чизҳо ба анҷом хоҳанд расид. Дониёл 12:4–7.

Ду давраи дигари нубувватӣ дар боби дувоздаҳум ҳазору дусаду навад рӯз ва ҳазору сесаду сию панҷ рӯз мебошанд.

> Ва ман шунидам, вале нафаҳмидам; пас гуфтам: «Эй оғоям, анҷоми ин чизҳо чӣ хоҳад буд?» Ва ӯ гуфт: «Роҳи худро пеш гир, эй Дониёл; зеро ин суханон то вақти анҷом баста ва мӯҳр карда шудаанд. Бисёре пок карда хоҳанд шуд, сафед гардонда хоҳанд шуд ва озмуда хоҳанд шуд; вале шарирон ба шарорат амал хоҳанд кард; ва ҳеҷ яке аз шарирон нахоҳад фаҳмид, аммо доноён хоҳанд фаҳмид. Ва аз замоне ки қурбонии ҳамешагӣ бардошта шавад ва макрӯҳоте, ки вайронӣ меоварад, барпо гардад, як ҳазору дусаду навад рӯз хоҳад буд. Хушо касе ки интизорӣ кашад ва ба ҳазору сесаду сию панҷ рӯз бирасад». Дониёл 12:8–12.

Дар ин оятҳо «замони охир» ду бор зикр шуда, ҳамчун он нуқта муайян карда мешавад, ки дар он суханони Дониёл кушода хоҳанд шуд. Суханоне, ки мавзӯи кушода шудан дар «замони охир» мебошанд, се давраи нубувватӣ мебошанд: ҳазору дусаду шаст (замон, замонҳо ва ниме), ҳазору дусаду навад, ва ҳазору сесаду сию панҷ. Аз ин се давра, дутояш ҳамчун «рӯзҳо» муайян шудаанд. Аз ин се, дутояш дар соли 1798 ба анҷом расиданд, ва савумӣ дар худи охири соли 1843 ба анҷом расид. Маҳз дар худи охири соли 1843 аст, зеро оят мегӯяд: «хушо касе ки интизор мешавад, ва мерасад ба…»

Калимаи «меояд» маънои «мерасад»-ро дорад. Пас, хушо ҳоли касе ки интизорӣ мекашад, ва низ ба рӯзи аввали соли 1844 мерасад. Замони таъхири масали даҳ бокира аз ноумедии аввал дар таърихи миллерӣ оғоз ёфт, ва он ноумедӣ маҳз дар рӯзи охирини соли 1843 фаро расид, ва рӯзи охирини соли 1843 маҳз ба рӯзи аввали соли 1844 мерасад. Баракати интизорӣ аз ҳамон вақт оғоз ёфт, ки замони таъхир бо ноумедии аввал оғоз гардид.

Дар ин оятҳо боз бисёр чизҳои дигаре ҳастанд, ки бояд баррасӣ шаванд, аммо нуктае, ки мо дар ин ҷо мавриди назар қарор медиҳем, нақши нубувватии Дониёл аст. Мақсади китоби Дониёл, ки Дониёл дар ин порча онро намояндагӣ мекунад, ин аст, ки ҳангоми кушода шудани муҳрҳои китоб раванди санҷиши сесаҳҳилавӣ ба вуҷуд ояд. Ба Дониёл гуфта шуд, ки роҳи худро идома диҳад то вақти охир, вақте ки китоб бояд аз муҳр кушода шавад. Хулосаи боб таъкид мекунад, ки ҳангоме ки вақти охир фаро расад, чӣ воқеъ хоҳад шуд.

> Аммо ту то интиҳо роҳи худро идома деҳ; зеро ту ором хоҳӣ ёфт, ва дар охири айём дар насиби худ барпо хоҳӣ истод. Дониёл 12:13.

Китоби Дониёл бояд дар қисмати худ дар охири айёми нубувватии Дониёл биистад.

> «Вақте ки Худо ба касе кори махсусе месупорад, ӯ бояд, мисли Дониёл, дар қисмат ва мавқеи худ устувор биистад, омода бошад, ки ба даъвати Худо ҷавоб диҳад, омода бошад, ки иродаи Ӯро ба ҷо оварад». Manuscript Releases, ҷилди 6, 108.

Дар вақти поён, дар соли 1798, Дониёл дар ҳиссаи худ истод, ки ин дар ояти сездаҳум бо ибораи «дар охири рӯзҳо» баён шудааст. Анҷоми бадарғаи Набукаднесар, ки «ҳафт вақт» буд, соли 1798-ро муайян месозад, зеро он «дар охири рӯзҳо» ба поён расид.

> Ва дар охири рӯзҳо, ман, Набукаднесар, чашмони худро сӯи осмон бардоштам, ва ақлу хирадам ба ман бозгашт; ва Ҳаққи Таолоро муборак хондам, ва Ӯро, ки то абад зинда аст, ситоиш ва эҳтиром намудам, ки салтанаташ салтанати абадист, ва подшоҳияш аз насл ба насл мебошад; ва ҳамаи сокинони замин ҳамчун ҳеҷ шумурда мешаванд; ва Ӯ мувофиқи иродаи Худ дар лашкари осмон ва дар миёни сокинони замин амал мекунад; ва ҳеҷ кас дасти Ӯро боздошта наметавонад, ё ба Ӯ бигӯяд: «Чӣ мекунӣ?» Дар ҳамон вақт ақли ман ба ман бозгашт; ва барои ҷалоли подшоҳии ман, иззат ва шукуҳи ман ба ман бозгашт; ва мушовирон ва бузургони ман маро ҷустуҷӯ карданд; ва ман дар подшоҳии худ барқарор шудам, ва азамат ва ҷалоли бештаре ба ман афзуда шуд. Акнун ман, Набукаднесар, Подшоҳи осмонро ҳамду сано мегӯям ва бузург мешуморам ва эҳтиром менамоям, ки ҳамаи аъмолаш ростӣ аст, ва роҳҳояш адолат; ва онҳоеро, ки дар такаббур роҳ мераванд, Ӯ қодир аст паст гардонад. Дониёл 4:34–37.

Ибораи «охири айём» вақти анҷомро дар соли 1798 ифода мекунад. Дар он вақт Набукаднесар дар салтанати худ барқарор гардида буд, ки он дигар таърихи ҳайвоноти бутпарастӣ ва папизм набуд. Дар он нуқта, Набукаднесар марди комилан имонёфтаро намояндагӣ мекард, ва ба ин васила ҳайвони заминии пешгӯии Китоби Муқаддасро намояндагӣ менамуд, ки дар соли 1798 ба ҳукмронӣ оғоз кард; ва он ҳамчун барра оғоз ёфт, ҳарчанд таъин шуда буд, ки ниҳоят чун аждаҳо сухан гӯяд. Ӯ ҳайвони заминиеро намояндагӣ мекунад, ки мувофиқи иҷрои Ишаъё бисту се, барои ҳафтод соли рамзӣ ҳукмронӣ менамуд, ҳамон тавре ки салтанати воқеии ӯ барои ҳафтод соли воқеӣ ҳукмронӣ кард. Ин рамзшиносӣ «комилан маҳкам» аст.

Набукаднесар пайванди нубувватӣ миёни се қудратеро, ки дар Ваҳй бобҳои дувоздаҳ ва сездаҳ тасвир шудаанд, намояндагӣ мекунад. Дар он ҷо онҳо ҳамчун аждаҳо, ҳайвони баҳрӣ ва ҳайвони заминӣ шинохта мешаванд. Дар Ваҳйи шонздаҳ онҳо ҳамчун он се қудрате шинохта мешаванд, ки ҷаҳонро ба Армагеддон мебаранд. «Ҳафт замон»-и Набукаднесар ҳамаи он се ҳайвонро ба ҳам мепайвандад, зеро Бобили аслӣ Бобили рӯҳониро тасвир мекунад, ва ҳамон хатти нубуввате, ки дар китоби Дониёл ҷой гирифтааст, дар китоби Ваҳй низ идома меёбад, зеро ин ду китоб якдигарро ба камол мерасонанд.

Набукаднесар соли 1798-ро ҳамчун пайванди нубувватӣ миёни аждаҳо, ҳайвон ва пайғамбари дурӯғин муаррифӣ менамояд. Соли 1798 барои паёми фариштаи аввал ва таърихи миллеритӣ «замони охир» буд. Вилям Миллер роҳнамоӣ ёфт, ки тамоми сохтори нубувватии худро бар шинохти аждаҳои бутпарастӣ ва ҳайвони католикизм бино намояд, аммо ӯ Иёлоти Муттаҳидаро ҳамчун ҳайвони замин ва пайғамбари дурӯғин надид. Ӯ метавонист таърихи пеш аз «замони охир»-ро дар соли 1798 бубинад, аммо оянда ҳанӯз дар пеш буд. Дар «замони охир» дар соли 1989, он гоҳ ҳар се қудрат шинохта мешуданд.

Кушода шудани шинохти нубувватии аждаҳо ва ҳайвони ваҳшӣ дар соли 1798, бо дарёи Ӯлойи бобҳои ҳафт, ҳашт ва нӯҳ ифода шудааст. Кушода шудани шинохти нубувватии аждаҳо, ҳайвони ваҳшӣ ва набии козиб дар соли 1989, бо дарёи Ҳиддакал-и бобҳои даҳ, ёздаҳ ва дувоздаҳ ифода шудааст. Набукаднесар ҳаракати фариштаи якумро, ки дар соли 1798 расид, намояндагӣ мекунад ва ӯ намунаи Белшасар аст, ки ҳаракати фариштаи сеюмро, ки дар соли 1989 расид, намояндагӣ мекунад. Аз ин сабаб, хоби дуюми Набукаднесар, дар боби чорум, паёми фариштаи якумро ифода мекунад.

«ҳафт замон»-и Набукаднесар дар «замони охир» соли 1798, бо фаро расидани паёми огоҳкунандаи доварии оянда, ба анҷом расид. Дар «охири айём» ӯ марди навимон аст; бинобар ин, ӯ шохи ҷумҳуриявии ҳайвони заминро намояндагӣ мекунад, вақте ки он мисли барра буд. Ҳамзамон ӯ шохи протестантии филаделфиягии ҳайвони заминро низ намояндагӣ мекунад.

Ҳамчун нахустин подшоҳи Бобил, ӯ Балшасарро, охирин подшоҳи Бобил, пешнамун месозад. Доварии ӯ ба воситаи доварии Намруд пешнамун гардида буд ва, дар навбати худ, доварии Балшасарро пешнамун сохт. Доварии ӯ оғози доварии таҳқиқиро дар 22 октябри соли 1844 ифода мекард.

> Подшоҳ Набукаднесар ба ҳамаи қавмҳо, миллатҳо ва забонҳо, ки дар тамоми замин сокинанд: осоиштагӣ бар шумо афзун бод. Ман салоҳ донистам, ки аломатҳо ва мӯъҷизотеро, ки Худои Таоло нисбат ба ман ба амал овардааст, баён намоям. Чӣ қадар бузурганд аломатҳои Ӯ! ва чӣ қадар пурқудратанд мӯъҷизоти Ӯ! Малакути Ӯ малакути ҷовидонист, ва салтанати Ӯ аз насл ба насл аст. Ман, Набукаднесар, дар хонаи худ осуда будам ва дар қасри худ комрон; хобе дидам, ки маро тарсонд, ва андешаҳо бар бистари ман ва рӯъёҳои сари ман маро ба изтироб андохтанд. Дониёл 4:1–5.

Хоб Набукаднесарро тарсонд, ва рамзҳои он хоб башорати ҷовидонаи фариштаи аввалро ифода мекунад, ки ба одамон амр мекунад: «Аз Худо битарсед».

> Ва ман фариштаи дигареро дидам, ки дар миёни осмон парвоз мекард ва Инҷили ҷовидонаро дошт, то онро ба сокинони замин, ва ба ҳар миллат, ва қабила, ва забон, ва қавм мавъиза намояд, ва бо овози баланд мегуфт: «Аз Худо битарсед ва Ӯро ҷалол диҳед, зеро соати доварии Ӯ фаро расидааст; ва ба Ӯ, ки осмон ва замин ва баҳр ва чашмаҳои обҳоро офарид, саҷда кунед». Ваҳй 14:6, 7.

Хабари абадӣ паёмест иборат аз се қадам: қадами аввал, чунон ки дар фариштаи якум ифода ёфтааст, тарсидан аз Худост; қадами дуюм — ба Ӯ ҷалол додан; ва қадами сеюм бо соати доварии Ӯ ифода мегардад. «Ҷалол» намояндаи хислат аст, ва дуюмин «биравем» дар саргузашти исёни Нимруд он ҷое аст, ки хислати шаҳр ва бурҷ мавриди тафтиш қарор гирифт. Он доварии таҳқиқӣ буд. Иттиҳоди калисо ва давлат сурати ҳайвон аст, ва қадами дуюми Нимруд дар зоҳир сохтани сурати ҳайвон буд, аммо қадами дуюми хабари абадӣ ҷалолёбии хислати Худоро ба вуҷуд меоварад, на хислати Нимрудро.

Тарси Набукаднесар рамзи имтиҳони аввал аст, ҳамон тавре ки интихоби Дониёл барои нахӯрдани таъоми Бобил чунин буд, зеро Дониёл аз Худо метарсид. Фариштаи аввал дар таърих соли 1798 омад ва баъд аз он, 11 августи соли 1840, қудрат ёфт. Хоби Набукаднесар омадани паёми аввалро дар замони охир, дар соли 1798, муайян мекунад.

> Ман хобе дидам, ки маро тарсонд; ва андешаҳои бар бистарам ва рӯъёҳои сарам маро ба изтироб оварданд. Бинобар ин ман фармоне содир кардам, то ҳамаи ҳикматмандони Бобилро ба ҳузури ман оваранд, то таъбири хобро ба ман маълум созанд. Он гоҳ ҷодугарон, мунаҷҷимон, калдониён ва фолбинон даромаданд; ва ман хобро пеши онҳо баён кардам, вале онҳо таъбири онро ба ман маълум насохтанд. Аммо дар охир Дониёл ба ҳузури ман даромад, ки номаш Белтешатсар аст, мувофиқи номи худои ман, ва дар ӯ рӯҳи худоёни муқаддас аст; ва ман пеши ӯ хобро баён карда, гуфтам: «Эй Белтешатсар, сарвари ҷодугарон, азбаски ман медонам, ки рӯҳи худоёни муқаддас дар туст, ва ҳеҷ сирре туро ба ташвиш намеоварад, рӯъёҳои хоберо, ки дидаам, ва таъбири онро ба ман бигӯй». Дониёл 4:5–9.

Фарорасии паёми аввал дар вақти охир, дар соли 1798, ки бо тарси Набукаднасар таҷассум ёфтааст, он нуқтаеро муайян мекунад, ки дар он китоби Дониёл бояд муҳркушоӣ мегардид.

> Аммо ту, эй Дониёл, ин суханонро маҳкам дор ва китобро то замони охир мӯҳр намо: бисьёре ба ҳар сӯ шитофт хоҳанд кард, ва дониш афзун хоҳад шуд. … Ва ӯ гуфт: Роҳи худро бигир, эй Дониёл, зеро ки ин суханон то замони охир баста ва мӯҳр шудаанд. Бисьёре пок хоҳанд шуд, сафед гардонда хоҳанд шуд ва озмуда хоҳанд шуд; аммо шарирон ба бадӣ амал хоҳанд кард: ва ҳеҷ яке аз шарирон нахоҳад фаҳмид; лекин хирадмандон хоҳанд фаҳмид. Дониёл 12:4, 9, 10.

Ҳангоме ки китоби Дониёл дар «вақти охир» кушода шуд, одамон даъват карда шуданд, ки биёянд ва афзоиши донишро таҳқиқ намоянд, ва он даъват дар ниҳоят ду гурӯҳи ибодаткунандагонро ба вуҷуд овард. Як гурӯҳ наметавонист бифаҳмад ва гурӯҳи дигар метавонист. Ҳакимони Бобил, ки ҳамчун «ҷодугарон, мунаҷҷимон, калдониён ва фолбинон» муаррифӣ шудаанд, наметавонистанд бифаҳманд, аммо Дониёл мефаҳмид. «Ҳакимони» бобилӣ наметавонистанд бифаҳманд, ва бинобар ин шариронро намояндагӣ мекунанд. Дониёл ҳикимонро намояндагӣ мекард.

Мо дар мақолаи навбатӣ фасли чоруми китоби Дониёлро идома хоҳем дод.

> «Онон ки ба кори Худо бевафоанд, аз усул маҳруманд; ангезаҳои онҳо чунон хислате надоранд, ки онҳоро водор созанд дар ҳар гуна шароит дурустро интихоб намоянд. Бандагони Худо бояд ҳамеша эҳсос кунанд, ки зери назари Корфармои худ қарор доранд. Он Касе ки базми муқаддасотшиканонаи Белшасарро назорат мекард, дар ҳамаи муассисаҳои мо, дар утоқи ҳисобдории тоҷир, дар коргоҳи хусусӣ ҳозир аст; ва дасти беҳун ҳамон тавр яқин беэътиноии шуморо сабт мекунад, чунон ки доварии даҳшатноки он подшоҳи кофиргӯро сабт карда буд. Маҳкумияти Белшасар бо суханони оташин навишта шуда буд: “Ту дар тарозуҳо баркашида шудӣ ва ноқис ёфт шудӣ”; ва агар шумо аз иҷрои ӯҳдадориҳои аз ҷониби Худо ба шумо вогузоршуда қафо монед, маҳкумияти шумо низ ҳамон хоҳад буд». Messages to Young People, 229.

Back to Articles