Article

# The Book of Daniel - Number Sixty-Five

Китоби Дониёл — Шасту панҷум

The Prophetic Unveiling: Understanding the July 18, 2020 Disappointment and the Unfolding Message of the Midnight Cry in the Last Days

Ошкорсозии нубувватӣ: фаҳмиши ноумедии 18 июли соли 2020 ва паёми тадриҷан ошкоршавандаи Нидои Нисфи Шаб дар рӯзҳои охир

Author

Jeff Pippenger

Published

January 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

On July 18, 2020, the first disappointment for God’s last-day reformatory movement arrived. It marked a waymark in the history of the third Woe, which is the history of the latter rain, and also the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That history has been represented by every reformatory movement of sacred history, and it was more specifically represented by the history of the Millerite movement, and illustrated by the parable of the ten virgins, and it represents the prophetic history which every prophet identified.

Дар 18 июли соли 2020, нахустин ноумедӣ барои ҳаракати ислоҳотии охирзамонии Худо фаро расид. Он як аломати роҳ дар таърихи Войи сеюмро нишон дод, ки он таърихи борони охир ва ҳамчунин таърихи муҳргузории саду чиҳилу чаҳор ҳазор мебошад. Ин таърих тавассути ҳар як ҳаракати ислоҳотии таърихи муқаддас намояндагӣ шудааст, ва ба таври мушаххастар тавассути таърихи ҳаракати Миллерӣ намояндагӣ гардидааст, ва бо масали даҳ бокира ба тасвир кашида шудааст, ва он таърихи нубувватиро намояндагӣ мекунад, ки ҳар як набӣ онро муайян кардааст.

July 18, 2020, represents the first disappointment of the movement, and as such it marks the arrival of the tarrying time in the parable of the ten virgins and Habakkuk. In the Millerite history the same evidence that led to their erroneous proclamation was seen to identify the true date. The tarrying time of the parable of the ten virgins was then seen as present truth, and that tarrying time was the same tarrying time in Habakkuk two. The parable of the ten virgins is repeated to the very letter, and that reality identifies that only those who were involved with the disappointment are candidates to either be a wise or foolish virgin.

18 июли соли 2020 ноумедии аввали ҳаракатро ифода мекунад, ва аз ин рӯ он фаро расидани вақти таъхирро дар масали даҳ бокира ва дар Ҳабаққуқ нишон медиҳад. Дар таърихи миллерӣ ҳамон далелҳое, ки онҳоро ба эълони иштибоҳомезашон оварда буданд, маълум гаштанд, ки санаи ҳақиқиро муайян мекунанд. Он гоҳ вақти таъхир дар масали даҳ бокира ҳамчун ҳақиқати ҳозира шинохта шуд, ва он вақти таъхир ҳамон вақти таъхир дар Ҳабаққуқ боби ду буд. Масали даҳ бокира айнан, ҳарф ба ҳарф, такрор мешавад, ва ҳамин воқеият муайян месозад, ки танҳо онҳое, ки дар ноумедӣ иштирок доштанд, номзад ҳастанд, ки ё бокираи доно бошанд ё бокираи ҷоҳил.

The great body of Laodicean Adventism was tested by the arrival of the third Woe on September 11, 2001, and when the failed prediction of July 18, 2020 passed, Laodicean Adventism was left behind to drift aimlessly back toward Rome, as were the Protestants in Millerite history.

Ҷисми бузурги адвентизми Лоадикия бо фаро расидани Войи сеюм дар 11 сентябри соли 2001 санҷида шуд, ва ҳангоме ки пешгӯии нокомшудаи 18 июли соли 2020 сипарӣ гардид, адвентизми Лоадикия дар ақиб монда шуд, то бемаќсадона ба сӯи Рум бозпас саргардон шавад, чунон ки протестантҳо дар таърихи миллеритӣ чунин шуда буданд.

Not only did the Millerites identify the tarrying time as the fulfillment of the parable of the ten virgins, but they saw that in Habakkuk the command to wait for the vision, though it tarried, was the same prophetic waymark. Habakkuk then confirms that the vision that had been erroneously presented and which had produced the first disappointment was the vision that would “speak” at the end.

На танҳо миллериён замони таъхирро ҳамчун иҷрои масали даҳ бокира шинохтанд, балки онҳо диданд, ки дар Ҳабаққуқ амр ба интизор шудан барои рӯъё, ҳарчанд он таъхир мекард, ҳамон нишонаи роҳнамои нубувватист. Пас Ҳабаққуқ тасдиқ мекунад, ки он рӯъёе, ки ба таври иштибоҳӣ пешниҳод шуда буд ва ноумедии аввалро ба вуҷуд оварда буд, ҳамон рӯъёест, ки дар анҷом «сухан хоҳад гуфт».

> For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:3.

> Зеро ин рӯъё ҳанӯз барои вақти муайян аст, вале дар интиҳо сухан хоҳад гуфт ва дурӯғ нахоҳад гуфт; агарчи таъхир намояд, онро интизор бош; зеро ки он ҳатман хоҳад омад, дер нахоҳад кард. Ҳабаққуқ 2:3.

The message that produced the first disappointment was the same message that was to be recognized as being fulfilled in the near future, but it was a message that was still based upon the previous prophetic arguments that were employed in the first erroneous proclamation.

Паёме, ки ноумедии аввалро ба вуҷуд овард, ҳамон паём буд, ки бояд чун дар ояндаи наздик иҷрошаванда шинохта мешуд, вале он ҳанӯз паёме буд, ки бар пояи далелҳои пешинаи нубувватӣ, ки дар эълони нахустини иштибоҳомез ба кор бурда шуда буданд, асос ёфта буд.

In the Millerite history the former covenant people were first tested, thereafter the new covenant people were tested. The test began for the Protestants when the first angel of Revelation ten and the first angel of Revelation fourteen (for they are the same angel), descended on August 11, 1840. Their test concluded with the first disappointment and arrival of the second angel of Revelation fourteen.

Дар таърихи Миллерӣ, қавми аҳди пешин аввал санҷида шуданд; баъд аз он қавми аҳди нав санҷида шуданд. Санҷиш барои протестантҳо он гоҳ оғоз ёфт, ки фариштаи якуми Ваҳйи даҳ ва фариштаи якуми Ваҳйи чордаҳум (зеро онҳо ҳамон як фариштаанд) дар 11 августи соли 1840 нозил шуд. Санҷиши онҳо бо ноумедии аввал ва бо омадани фариштаи дуюми Ваҳйи чордаҳум ба анҷом расид.

In Millerite history the test for the Millerites began with the arrival of the second angel at the first disappointment and concluded with the arrival of the Midnight Cry, which Sister White portrays as a multitude of angels, who join the second angel. Under the power of the Holy Spirit, the Millerites who recognized and accepted the message of the Midnight Cry, were then separated from the Millerites who did not recognize the message that was falling all around them. On October 22, 1844, the third angel arrived and the vision that had tarried then spoke.

Дар таърихи миллерӣ имтиҳон барои миллериён бо омадани фариштаи дуюм ҳангоми ноумедии аввал оғоз ёфт ва бо омадани Нидои Нисфишаб анҷом пазируфт, ки Хоҳар Уайт онро ҳамчун анбӯҳи фариштагон тасвир мекунад, ки ба фариштаи дуюм ҳамроҳ мешаванд. Зери қудрати Рӯҳулқудс, миллериёне, ки паёми Нидои Нисфишабро шинохтанд ва пазируфтанд, пас аз он аз миллериёне ҷудо карда шуданд, ки паёмеро, ки дар ҳама атрофашон фурӯ мерехт, нашинохтанд. Дар 22 октябри соли 1844, фариштаи сеюм омад ва рӯъёе, ки ба таъхир афтода буд, он гоҳ ба сухан даромад.

In the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, the former covenant people were first tested, then the new covenant people. The test began for Laodicean Adventism when the first voice of the angel of Revelation eighteen and the third angel of Revelation fourteen (for they are the same angel), descended on September 11, 2001. Their test concluded with the disappointment of July 18, 2020.

Дар таърихи муҳр задани яксаду чилу чор ҳазор, қавми аҳди пешин аввал озмуда шуданд, сипас қавми аҳди нав. Озмоиш барои адвентизми Лоодикия он гоҳ оғоз ёфт, ки овози аввали фариштаи Ваҳйи ҳаждаҳ ва фариштаи сеюми Ваҳйи чордаҳ (зеро онҳо ҳамон як фариштаанд) 11 сентябри соли 2001 нозил шуд. Озмоиши онҳо бо ноумедии 18 июли соли 2020 ба анҷом расид.

In the movement of the third angel, the test for the one hundred and forty-four thousand began with the arrival of the first disappointment, and will conclude with the arrival of the message of the Midnight Cry. Under the power of the Holy Spirit those who now recognize and accept the message of the Midnight Cry, are then separated from the foolish and wicked who did not recognize the multifaceted message that is now falling all around them.

Дар ҷараёни ҳаракати фариштаи сеюм, имтиҳони яксаду чилу чаҳор ҳазор бо фаро расидани нахустин ноумедӣ оғоз ёфт ва бо фаро расидани паёми Нидои Нимашаб ба анҷом хоҳад расид. Зери қудрати Рӯҳулқудс онҳое ки ҳоло паёми Нидои Нимашабро мешиносанд ва қабул мекунанд, пас аз аҳмақон ва шарироне ҷудо карда мешаванд, ки паёми бисёрҷанбаро, ки ҳоло аз ҳар тараф бар гирди онҳо фуруд меояд, нашинохтанд.

At the soon-coming Sunday law, the second “voice” of the angel of Revelation eighteen speaks, which is also the vision that “tarried” speaking. It also represents the third angel’s message that “swells” to the loud cry.

Дар қонуни якшанбеи наздикоянда, «овози» дувуми фариштаи Ваҳйи ҳаждаҳ сухан мегӯяд, ки ҳамчунин ҳамон рӯъёест, ки дар ҳоли «таъхир» сухан мегуфт. Он ҳамчунин паёми фариштаи сеюмро намояндагӣ мекунад, ки то нидои баланд «қувват мегирад».

The Midnight Cry is represented as many angels that join with the previous angel. The message of the Midnight Cry has several elements that contribute to the entire message, and angels are symbols of messages. In Millerite history the pioneer identified as leading out in bringing the message of the true Midnight Cry together was Samuel S. Snow. In that history it is well documented that Snow’s understanding of the message of the Midnight Cry developed over a period of time.

Фарёди нисфи шаб ҳамчун фариштагони бисёре тасвир шудааст, ки бо фариштаи пешин ҳамроҳ мешаванд. Паёми Фарёди нисфи шаб чандин унсур дорад, ки ба тамоми паём саҳм мегузоранд, ва фариштагон рамзҳои паёмҳо мебошанд. Дар таърихи миллеритӣ, пешқадаме, ки ҳамчун раҳбар дар ба ҳам овардани паёми Фарёди ҳақиқии нисфи шаб шинохта шудааст, Самуил С. Сноу буд. Дар он таърих ба таври хуб ҳуҷҷатгузорӣ шудааст, ки фаҳмиши Сноу дар бораи паёми Фарёди нисфи шаб дар тӯли як давраи вақт рушд кардааст.

That history is repeated to the very letter, and the message of the final Midnight Cry has been publicly developing since the end of July, 2023. It is not simply the message of Islam, but it also includes the message of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. It includes the revelation that the two horns of the earth beast, both go through a “death and resurrection”, as they parallel the image of the beast, that in the same history fulfills the prophetic riddle that “the eighth is of the seven”. It includes the revelations associated with the “hidden history” of the Seven Thunders, and it fulfills the prophetic riddle of the “stone” that was rejected becoming “the head of the corner”, as the “seven times” of Leviticus twenty-six is revealed to be the thread that weaves all the truths of Miller’s history together, with the truths that were unsealed at the time of the end in 1989. The Psalmist says it this way:

Ин таърих то ба ҳарф такрор мешавад, ва паёми Ни дои Нимашаби ниҳоӣ аз охири моҳи июли соли 2023 ба таври оммавӣ рушд ёфта истодааст. Он фақат паёми Ислом нест, балки инчунин паёми мӯҳр задани яксаду чилу чаҳор ҳазорро дар бар мегирад. Он инчунин ошкоршавии онро дар бар мегирад, ки ду шохи ҳайвони заминӣ ҳар ду аз «марг ва эҳё» мегузаранд, зеро онҳо сурати ҳайвонро мувозӣ мекунанд, ки дар ҳамон таърих муаммои нубувватиро иҷро менамояд, ки «ҳаштум аз ҳафт аст». Он инчунин ваҳйҳоеро дар бар мегирад, ки бо «таърихи пинҳонӣ»-и Ҳафт Раъд вобастаанд, ва муаммои нубувватии «санг»-ро иҷро менамояд, ки рад шуда буд, вале «сари гӯша» гардид, зеро «ҳафт замон»-и Ибодат 26 ошкор мегардад, ки он риштаест, ки ҳамаи ҳақиқатҳоеро, ки ба таърихи Миллер тааллуқ доранд, бо ҳақиқатҳое, ки дар вақти охир дар соли 1989 мӯҳркушоӣ шуданд, ба ҳам мебофад. Забурнавис онро чунин мегӯяд:

> The stone which the builders refused is become the head stone of the corner. This is the Lord’s doing; it is marvellous in our eyes. This is the day which the Lord hath made; we will rejoice and be glad in it. Psalms 118:22–24.

> Санге ки бинокорон рад карданд, сари гӯшаи бино гардид. Ин аз ҷониби Худованд аст; ва дар назари мо аҷоиб аст. Ин аст рӯзе ки Худованд офаридааст; дар он шодӣ хоҳем кард ва хурсанд хоҳем шуд. Забур 118:22–24.

The “stone”, which was the first “jewel” William Miller discovered (and jewels are stones), is the “day which the Lord hath made.” It has been shown in previous articles that the structure, and the words of the Sabbath commandment are identical to the structure to the sacred cycle of seven, as set forth in Leviticus chapter twenty-five. Resting on the seventh day typified the land resting on the seventh year, and when the two commandments are considered in this fashion, they provide a witness that a day represents a year in Bible prophecy.

«Санг», ки нахустин «гавҳаре» буд, ки Вилям Миллер кашф намуд (ва гавҳарҳо санганд), ҳамон «рӯзест, ки Худованд онро офаридааст». Дар мақолаҳои пешин нишон дода шудааст, ки сохтор ва вожаҳои аҳкоми шанбе бо сохтори давраи муқаддаси ҳафтгона, чунон ки дар боби бисту панҷуми китоби Левӣ баён шудааст, яксонанд. Орому осуда будан дар рӯзи ҳафтум намунаи орому осуда будани замин дар соли ҳафтум буд; ва ҳангоме ки ин ду аҳком ба ин тарз баррасӣ карда мешаванд, онҳо шаҳодат медиҳанд, ки дар нубуввати Китоби Муқаддас як рӯз намояндаи як сол аст.

They also show that the understanding that Miller proclaimed concerning God’s indignation of “seven times,” in Leviticus twenty-six is represented as “a day”, for the Lord made the sacred cycle of seven years, as certainly as He made the heavens and earth in six days, and rested the seventh.

Онҳо ҳамчунин нишон медиҳанд, ки фаҳмише, ки Миллер дар бораи ғазаби Худо аз «ҳафт замон», дар Левизод 26 эълон мекард, ҳамчун «як рӯз» ифода шудааст; зеро Худованд давраи муқаддаси ҳафтсоларо муқаррар намуд, ҳамон тавре ки яқин аст, ки Ӯ осмонҳо ва заминро дар шаш рӯз офарид ва дар рӯзи ҳафтум ором гирифт.

When Jesus concluded the parable of the vineyard He asked a question to the Pharisees.

Ҳангоме ки Исо масали токзорро ба поён расонд, Ӯ ба фарисиён саволе дод.

> When the lord therefore of the vineyard cometh, what will he do unto those husbandmen? They say unto him, He will miserably destroy those wicked men, and will let out his vineyard unto other husbandmen, which shall render him the fruits in their seasons. Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. And when the chief priests and Pharisees had heard his parables, they perceived that he spake of them. Matthew 21:40–45.

> Пас, чун соҳиби токзор ояд, бо он боғдорон чӣ хоҳад кард? Ба Ӯ гуфтанд: Он бадкоронро ба шиддат ҳалок хоҳад кард, ва токзори худро ба боғдорони дигар хоҳад супурд, ки меваҳои онро дар мавсимҳои худ ба ӯ хоҳанд дод. Исо ба онҳо гуфт: Оё ҳаргиз дар Навиштаҳо нахондаед: «Санге ки бинокорон рад карданд, ҳамон санги гӯшаи асосӣ гардид; ин аз ҷониби Худованд аст, ва дар назари мо аҷиб аст»? Бинобар ин ба шумо мегӯям: Подшоҳии Худо аз шумо гирифта шуда, ба қавме дода хоҳад шуд, ки меваҳои онро ба бор меоварад. Ва ҳар кӣ бар ин санг афтад, шикаста хоҳад шуд; аммо бар ҳар кӣ он афтад, ӯро маҳв карда, чун хок хоҳад сохт. Ва чун саркоҳинон ва фарисиён масалҳои Ӯро шуниданд, дарёфтанд, ки Ӯ дар бораи онҳо сухан мегӯяд. Матто 21:40–45.

The parable of the vineyard is the parable of the former chosen people being passed by, and the kingdom being given to a new chosen people. The “stone” which was rejected according to Jesus, is the “stone” that either saves or destroys, based upon how it is received. The “stone” must be a biblical truth in the context employed by Jesus, for it has the ability to bring forth righteous fruit, and the righteousness of Christ is only produced in men and women when they receive His Word of truth.

Масали токзор — ин масали он аст, ки қавми пешинаи баргузида канор гузошта мешавад, ва подшоҳӣ ба қавми нави баргузида дода мешавад. «Санг»-е ки, ба гуфтаи Исо, рад карда шуд, ҳамон «санг»-ест, ки вобаста ба он ки чӣ гуна пазируфта мешавад, ё наҷот медиҳад ё нобуд месозад. «Санг» дар заминае ки Исо онро ба кор бурдааст, ҳатман бояд як ҳақиқати китобӣ бошад, зеро он қудрат дорад самари одилона ба вуҷуд оварад, ва адолати Масеҳ танҳо дар мардон ва занон ҳосил мешавад, ҳангоме ки онҳо Каломи ҳақиқати Ӯро қабул мекунанд.

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> Онҳоро ба ростии Худ тақдис намо; каломи Ту ростист. Юҳанно 17:17.

The “stone” is a doctrine that is either accepted or rejected, and Jesus is the Word, and in the book of Acts, Peter identifies the “stone” as Christ.

«Санг» таълимест, ки ё пазируфта мешавад ё рад мегардад, ва Исо Калом аст, ва дар китоби Аъмол, Петрус «санг»-ро ҳамчун Масеҳ муаррифӣ мекунад.

> Be it known unto you all, and to all the people of Israel, that by the name of Jesus Christ of Nazareth, whom ye crucified, whom God raised from the dead, even by him doth this man stand here before you whole. This is the stone which was set at nought of you builders, which is become the head of the corner. Neither is there salvation in any other: for there is none other name under heaven given among men, whereby we must be saved. Acts 4:10–12.

> Пас бар шумоён ҳама ва бар тамоми қавми Исроил маълум бод, ки ба номи Исои Масеҳи Носирӣ, ки шумо Ӯро маслуб кардед ва Худо Ӯро аз мурдагон эҳё намуд, маҳз ба воситаи Ӯ ин мард дар пеши шумо тандуруст истодааст. Ӯ ҳамон сангест, ки шумо, бинокорон, онро хор шумурда рад кардед, вале он санг сари гӯша гардид. Ва дар ҳеҷ каси дигар наҷот нест; зеро зери осмон ба одамон номи дигаре дода нашудааст, ки ба воситаи он мо бояд наҷот ёбем. Аъмол 4:10–12.

And then in first Peter, he takes the symbolism of the “stone,” even further, but he keeps it in the same context of the passing-by of a former covenant people and the selection of a new chosen people, who as he states, “in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy.”

Ва он гоҳ дар Номаи якуми Петрус ӯ рамзияти «санг»-ро боз ҳам бештар густариш медиҳад, вале онро дар ҳамон заминаи канор рафтани қавми аҳди пешин ва баргузида шудани қавми нави интихобшуда нигоҳ медорад, ки, чунон ки ӯ мегӯяд, «як вақтҳо қавме набудед, аммо акнун қавми Худо ҳастед; бар шумо раҳм карда нашуда буд, аммо акнун раҳм ёфтаед».

> To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded. Unto you therefore which believe he is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed. 1 Peter 2:4–8.

> Ба назди Ӯ омада, ки санги зинда аст, гарчанде ки аз ҷониби одамон рад карда шудааст, вале аз ҷониби Худо баргузида ва гаронбаҳост, шумо низ, мисли сангҳои зинда, бино карда мешавед, то хонаи рӯҳонӣ ва коҳиноти муқаддас бошед, то қурбониҳои рӯҳоние тақдим намоед, ки ба воситаи Исои Масеҳ назди Худо мақбуланд. Зеро дар Навиштаҳо низ омадааст: «Инак, Ман дар Сион санги гӯшаи асосӣ, баргузида ва гаронбаҳоро мегузорам; ва ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, ҳаргиз шарманда нахоҳад шуд». Пас, барои шумо, ки имон доред, Ӯ гаронбаҳост; аммо барои нофармонон, «санге ки бинокорон рад карданд, ҳамон сарсанги гӯша гардид», ва «санги пешпоӣ ва сахраи васваса», яъне барои онҳое ки ба калом пешпо мехӯранд ва нофармонанд; ки барои ҳамин низ таъйин шуда буданд. 1 Петрус 2:4–8.

Peter says of the former chosen people, “unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed.”

Петрус дар бораи қавми пешинаи баргузида мегӯяд: «Барои онҳое ки итоат намекунанд, ҳамон санге ки бинокорон рад карданд, сарсанги кунҷ гардид, ва санги пешпоӣ ва сахраи васваса, яъне барои онҳое ки аз калом пешпо мехӯранд, чун нофармонанд; ки барои ҳамин низ таъйин шуда буданд».

Jesus is represented by every sacred illustration of the foundation.

Исо дар ҳар як тасвири муқаддаси таҳкурсӣ ифода шудааст.

> For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. 1 Corinthians 3:11.

> Зеро ҳеҷ кас наметавонад таҳкурсии дигаре бино намояд, ғайр аз он ки гузошта шудааст, ва он Исои Масеҳ аст. 1 Қӯринтиён 3:11.

The foundation the Millerites built was the Rock of Ages (the Stone).

Таҳкурсии бинонамудаи миллериён Санги Абадӣ буд (Санг).

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

> «Огоҳӣ омадааст: Ба ҳеҷ чиз иҷозат дода нашавад, ки дохил гардад ва таҳкурсии имонеро, ки мо бар он аз замоне ки паём дар солҳои 1842, 1843 ва 1844 омад, бино карда истодаем, халалдор созад. Ман дар ин паём будам, ва аз ҳамон вақт то имрӯз дар пеши ҷаҳон истодаам ва ба нуре, ки Худо ба мо додааст, вафодор мондаам. Мо ният надорем, ки пойҳои худро аз он минбаре бардорем, ки бар он гузошта шуда буданд, дар ҳоле ки рӯз ба рӯз бо дуои ҷиддӣ Худовандро меҷустем ва дар ҷустуҷӯи нур будем. Оё гумон мекунед, ки ман метавонам аз нуре, ки Худо ба ман додааст, даст кашам? Он бояд мисли Санги Асрҳо бошад. Он аз ҳамон вақте ки дода шуд, маро роҳнамоӣ карда истодааст». Review and Herald, 14 апрели 1903.

The first jewel Miller discovered that became part of the Millerite foundation, which is as the Rock of Ages, was the “seven times” of Leviticus twenty-six, and the “seven times,” was the first foundational truth to be set aside by those Millerite pioneers who had just built the Millerite foundation. It was the builders that were to reject the foundational stone. That “stone,” which typifies Christ, is also the day which the Lord made, for he made the seventh day as a day of rest, and the seventh year as a year the land would rest. In 1863, the foundation stone was rejected, but it is to be made the “head of the corner” and the “stone of stumbling” for the disobedient.

Аввалин гавҳаре, ки Миллер кашф намуд ва он ҷузъи таҳкурсии Миллерия гардид, ки мисли Санги Абадҳост, «ҳафт замон»-и Ибодат 26 буд; ва ҳамин «ҳафт замон» аввалин ҳақиқати асосие буд, ки аз ҷониби он пешвоёни Миллерия, ки тоза таҳкурсии Миллерияро бино карда буданд, канор гузошта шуд. Ин бинокорон буданд, ки бояд санги асосиро рад менамуданд. Он «санг», ки Масеҳро рамзӣ мекунад, ҳамчунин он рӯзе мебошад, ки Худованд офарид; зеро Ӯ рӯзи ҳафтумро ҳамчун рӯзи оромӣ офарид, ва соли ҳафтумро ҳамчун соле, ки замин ором мегирифт. Дар соли 1863 санги таҳкурсӣ рад карда шуд, аммо он бояд «сари гӯша» ва «санги пешпо» барои нофармонон гардонида шавад.

The message of Islam of the third woe is the theme for the reform movement of the one hundred and forty-four thousand, and the testing process began when the angel of Revelation eighteen descended, as the great buildings of New York City were thrown down on September 11, 2001. Adventism was silent concerning the prophetic identification that September 11, 2001, was the arrival of the “day of the east wind.” On July 18, 2020, they were left behind as the two witnesses of Revelation chapter eleven, were slain in the streets of that great city. The test of Adventism was over, and the test for those who had professed to recognize the message of Islam was under way.

Паёми Ислом дар войи сеюм мавзӯи ҳаракати ислоҳии як саду чилу чор ҳазор аст, ва раванди озмоиш аз он вақт оғоз ёфт, ки фариштаи Ваҳйи ҳаждаҳум нозил шуд, ҳангоме ки биноҳои бузурги шаҳри Ню-Йорк дар 11 сентябри соли 2001 фурӯ андохта шуданд. Адвентизм дар бораи шинохти нубувватӣ, ки 11 сентябри соли 2001 расидани «рӯзи боди шарқӣ» буд, хомӯш монд. Дар 18 июли соли 2020, онҳо ақиб монда шуданд, ҳангоме ки ду шоҳиди боби ёздаҳуми Ваҳй дар кӯчаҳои он шаҳри бузург кушта шуданд. Озмоиши Адвентизм ба поён расида буд, ва озмоиш барои онҳое, ки даъвои шинохтани паёми Исломро доштанд, оғоз ёфта буд.

After laying dead in the streets until the end of July, 2023, the dead dry bones were then aroused by the first message of Ezekiel. The second message of Ezekiel is the message of the four winds of Islam of the third Woe, representing the progressive unsealing of the message of the Midnight Cry, which is the vision that tarried, and the theme of the entire period of the movement. Various truths were then unsealed, for the message of the Midnight Cry represents a multifaceted message. The first truth that confronted the dead dry bones was the first truth rejected by Laodicean Adventism, and it represents the truth that marks the transition of Laodicea unto Philadelphia.

Пас аз он ки то охири моҳи июли соли 2023 дар кӯчаҳо мурда хобида буданд, устухонҳои хушки мурда баъдан ба воситаи паёми аввали Ҳизқиёл бедор карда шуданд. Паёми дуюми Ҳизқиёл — паёми чор бодҳои исломии Вои сеюм аст, ки кушода шудани тадриҷии паёми Нидои Нимашабро ифода мекунад, ки он рӯъёи таъхиркарда буд ва мавзӯи тамоми давраи ин ҳаракат мебошад. Баъдан ҳақоиқи гуногун кушода шуданд, зеро паёми Нидои Нимашаб паёмест бисёрҷанба. Аввалин ҳақиқате, ки бо устухонҳои хушки мурда рӯ ба рӯ гардид, ҳамон аввалин ҳақиқате буд, ки Адвентизми Лоадикиягӣ рад намуда буд, ва он ҳақиқатеро ифода мекунад, ки гузариши Лоадикияро ба Филаделфия нишон медиҳад.

The truth is the sealing message, and therefore needs to be settled into both intellectually and also spiritually. It is not enough to recognize the period the two witnesses were dead in the street is a symbol of the scattering of the “seven times,” it also requires an experiential acceptance of the truth.

Ҳақиқат паёми муҳргузорист, ва бинобар ин бояд ҳам аз лиҳози зеҳнӣ ва ҳам аз лиҳози рӯҳонӣ устуворона пазируфта шавад. Кифоя нест, ки эътироф кунем даврае, ки ду шоҳид дар кӯча мурда буданд, рамзи парокандагии «ҳафт замон» аст; инчунин қабули таҷрибавии ҳақиқат низ талаб карда мешавад.

Miller’s jewels, which represents the truths unsealed at the time of the end in 1798, become a test for the virgins of the last days. The experience of settling into the truth “spiritually” is represented by Miller’s first jewel, and the “intellectual” settling into the truth is represented by the message of Islam of the third woe. The calling for repentance and confession represented by the “seven times,” identifies a work that is carried out in conjunction with Christ in the Most Holy Place, and is represented by the “mareh” vision.

Ҷавоҳироти Миллер, ки ҳақиқатҳое мебошанд, ки дар замони охир, дар соли 1798, муҳркушода гардиданд, барои бокирагони рӯзҳои охир озмоиш мегарданд. Таҷрибаи дар ҳақиқат «рӯҳонӣ» устувор шуданро ҷавоҳири аввали Миллер ифода мекунад, ва дар ҳақиқат «ақлонӣ» устувор шуданро паёми Ислом, аз войи сеюм, ифода менамояд. Даъват ба тавба ва эътироф, ки бо «ҳафт маротиба» ифода шудааст, кореро муайян месозад, ки дар ҳамкорӣ бо Масеҳ дар Ҷои Қуддусулқудс анҷом дода мешавад, ва бо рӯъёи «mareh» ифода мегардад.

The “intellectual” understanding of Islam of the third Woe is represented by the “chazon” vision, and both are required for those who will be sealed. In 1863, Laodicean Adventism chose to rebuild Jericho, and left its work of restoring Jerusalem. Jericho is a symbol of affluence as also represented by the Laodicean blindness.

Фаҳмиши «ақлонии» Ислом, ки ба Войи сеюм тааллуқ дорад, ба воситаи рӯъёи «chazon» ифода меёбад, ва ҳар ду барои онҳое, ки муҳр хоҳанд шуд, заруранд. Дар соли 1863, адвентизми Лоудиқия қарор дод, ки Ериҳӯро аз нав бино намояд, ва кори худро оид ба барқарор сохтани Ерусалим тарк кард. Ериҳӯ рамзи фаровонӣ аст, чунонки ин низ ба воситаи кӯрии Лоудиқия ифода меёбад.

> “One of the strongest fortresses in the land—the large and wealthy city of Jericho—lay just before them, but a little distance from their camp at Gilgal. On the border of a fertile plain abounding with the rich and varied productions of the tropics, its palaces and temples the abode of luxury and vice, this proud city, behind its massive battlements, offered defiance to the God of Israel. Jericho was one of the principal seats of idol worship, being especially devoted to Ashtaroth, the goddess of the moon. Here centered all that was vilest and most degrading in the religion of the Canaanites. The people of Israel, in whose minds were fresh the fearful results of their sin at Beth-peor, could look upon this heathen city only with disgust and horror.” Patriarchs and Prophets, 487.

> «Яке аз мустаҳкамтарин қалъаҳои он сарзамин — шаҳри бузургу сарватманди Ериҳӯ — рост пеши онҳо, андаке дуртар аз урдугоҳи онҳо дар Ҷилҷол, воқеъ буд. Дар канори ҳамвории ҳосилхезе, ки аз маҳсулоти фаровону гуногуни тропикӣ ғанӣ буд, қасрҳо ва маъбадҳои он — макони айшу нӯш ва фисқу фуҷур — ҷой гирифта буданд; ва ин шаҳри мағрур, пушти деворҳои азими истеҳкомии худ, ба Худои Исроил муқовимат ва саркашӣ нишон медод. Ериҳӯ яке аз марказҳои асосии бутпарастӣ буд ва махсусан ба Ашторот, олиҳаи моҳ, ихтисос ёфта буд. Дар ин ҷо ҳар он чи дар дини канъониён пасттарин ва хортарин буд, ҷамъ омада буд. Қавми Исроил, ки дар зеҳнашон натиҷаҳои даҳшатбори гуноҳи худ дар Байт-Фаӯр ҳанӯз тоза буд, метавонистанд ба ин шаҳри бутпарастон танҳо бо нафрат ва ваҳшат назар афкананд». «Патриархҳо ва пайғамбарон», 487.

The “stone” the builders rejected in 1863, as they rebuilt Jericho, was the “seven times” that in the last days would become the truth (jewel), that becomes “the head of the corner”, for it is the truth that weaves together the beginning of Adventism in the movement of the Millerites, with the end of Adventism in the movement of the one hundred and forty-four thousand. That jewel, which is the “seven times,” is also “the day which the Lord made”, and it is Christ himself, for He is the Word, and He is “Truth.” The subject of Islam is the theme which produces the cleansing of both the former and new chosen people, and the two-fold cleansing began on September 11, 2001, which was “the day of the east wind”. In that day the watchmen were to sing the very same song Christ sang, when He proclaimed the parable of the vineyard. The one hundred and forty-four thousand sing the song of Moses (the “seven times”), and the song of the Lamb.

«Санге», ки бинокорон ҳангоми аз нав бино кардани Ериҳӯ дар соли 1863 рад карданд, ҳамон «ҳафт замон» буд, ки дар айёми охир ба ҳақиқат (гавҳар) мубаддал мегардад, ва «сари гӯша» мешавад; зеро он ҳамон ҳақиқатест, ки оғози адвентизмро дар ҳаракати миллеритҳо бо анҷоми адвентизм дар ҳаракати яксаду чилу чор ҳазор ба ҳам мепайвандад. Он гавҳар, ки ҳамон «ҳафт замон» аст, инчунин «рӯзест, ки Худованд офарид», ва он худи Масеҳ аст, зеро Ӯ Калима аст, ва Ӯ «Ҳақиқат» аст. Мавзӯи Ислом он мавзӯъест, ки поксозии ҳам қавми баргузидаи пешин ва ҳам қавми баргузидаи навро ба вуҷуд меоварад, ва ин поксозии дуҷониба 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, ки он «рӯзи боди шарқӣ» буд. Дар он рӯз посбонон мебоист айнан ҳамон сурудеро бихонанд, ки Масеҳ хонда буд, вақте ки Ӯ масали токзорро эълон намуд. Яксаду чилу чор ҳазор суруди Мӯсо («ҳафт замон») ва суруди Барраро месароянд.

> And I saw as it were a sea of glass mingled with fire: and them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God. And they sing the song of Moses the servant of God, and the song of the Lamb, saying, Great and marvellous are thy works, Lord God Almighty; just and true are thy ways, thou King of saints. Revelation 15:2, 3.

> Ва ман дидам, ки гӯё баҳре аз шиша буд, ки бо оташ омехта шудааст; ва онҳо, ки бар ҳайвон, ва бар сурати вай, ва бар нишони вай, ва бар шумораи номи вай ғалаба ёфта буданд, бар он баҳри шиша истода буданд ва барбатҳои Худоро доштанд. Ва онҳо суруди Мусо, бандаи Худо, ва суруди Барраро месароянд ва мегӯянд: Бузург ва ҳайратангезанд корҳои Ту, эй Худованд Худои Қодири Мутлақ; одилона ва ҳаққониянд роҳҳои Ту, эй Подшоҳи муқаддасон. Ваҳй 15:2, 3.

The “Lamb” is Christ who was slain, and He was slain in the midst of twenty-five hundred and twenty days, thus threading together the sacrifice of His life and blood (where He confirmed the covenant), together with Moses’ “quarrel of His covenant,” in Leviticus twenty-six. The song of Moses and the Lamb is the song of the chazon of prophetic history and the song of the mareh of His “appearance”. It is the song of an intellectual and spiritual understanding as represented by the two visions of Daniel chapter eight. It is the song of a covenant people being judged and passed by, while a new chosen people are selected. The selection process, and therefore the song began on September 11, 2001.

«Барра» — Масеҳест, ки забҳ карда шуд; ва Ӯ дар миёни ду ҳазору панҷсаду бист рӯз забҳ карда шуд, ва ба ин васила қурбонии ҳаёт ва хуни Худро (он ҷо ки Ӯ аҳдро устувор гардонд) бо «низои аҳди Ӯ»-и Мусо, дар Ибодатиён бисту шаш, ба ҳам мепайвандад. Суруди Мусо ва Барра — суруди chazon-и таърихи нубувватӣ ва суруди mareh-и «зуҳур»-и Ӯст. Ин суруди фаҳмиши зеҳнӣ ва рӯҳониест, чунон ки бо ду рӯъёи боби ҳаштуми Дониёл ифода ёфтааст. Ин суруди қавми аҳд аст, ки бар он доварӣ мешавад ва аз назди он мегузаранд, дар ҳоле ки қавми нави баргузида интихоб карда мешавад. Раванди интихоб, ва аз ин рӯ суруд, 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт.

> He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him? In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Yet the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will show them no favour. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall beat off from the channel of the river unto the stream of Egypt, and ye shall be gathered one by one, O ye children of Israel. And it shall come to pass in that day, that the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria, and the outcasts in the land of Egypt, and shall worship the Lord in the holy mount at Jerusalem. Isaiah 27:6–13.

> Ӯ касонеро, ки аз Яъқубанд, реша давон хоҳад кард; Исроил гул хоҳад кард ва навда хоҳад баровард, ва рӯйи ҷаҳонро аз мева пур хоҳад сохт. Оё Ӯ ӯро задааст, чунон ки занандагони ӯро зада буд? Ё ӯ кушта шудааст, мувофиқи қатли онҳое ки ба дасти ӯ кушта шуданд? Ба андоза, ҳангоме ки он сабзида берун ояд, Ту бо он муҳокима хоҳӣ кард; Ӯ боди сахти Худро дар рӯзи боди шарқӣ нигоҳ медорад. Пас, ба ин васила гуноҳи Яъқуб пок хоҳад шуд; ва тамоми самари ин он аст, ки гуноҳи ӯ бардошта шавад; ҳангоме ки ӯ ҳамаи сангҳои қурбонгоҳро мисли сангҳои оҳак, ки пора-пора куфта шудаанд, хоҳад сохт, бешаҳои бутпарастӣ ва суратҳо барпо нахоҳанд монд. Аммо шаҳри истеҳкомёфта вайрон хоҳад шуд, ва маскан тарк хоҳад гардид, ва мисли биёбон гузошта хоҳад шуд; дар он ҷо гӯсола хоҳад чарид, ва дар он ҷо хоҳад хобид, ва шохаҳои онро хоҳад хӯрд. Вақте ки шохаҳои он хушк шаванд, онҳо шикаста хоҳанд шуд; занон меоянд ва онҳоро оташ мезананд; зеро ин қавмест бефаҳм: бинобар ин Офаридгори онҳо бар онҳо раҳм нахоҳад кард, ва Он ки онҳоро сурат додааст, ба онҳо иноят нахоҳад намуд. Ва дар он рӯз чунин хоҳад шуд, ки Худованд аз маҷрои дарё то наҳри Миср хоҳад кӯфт, ва шумо, эй банӣ-Исроил, як ба як ҷамъ оварда хоҳед шуд. Ва дар он рӯз чунин хоҳад шуд, ки карнаи бузург навохта хоҳад шуд, ва онҳое ки дар замини Ашшур наздик ба ҳалокат буданд, ва рондашудагон дар замини Миср хоҳанд омад, ва Худовандро бар кӯҳи муқаддас дар Ерусалим саҷда хоҳанд кард. Ишаъё 27:6–13.

Rightly understood these verses are identifying September 11, 2001, until the soon-coming Sunday law. Verse six identifies the entire history, by identifying the beginning of the plant which takes root, then blossoms and buds, and eventually fills the earth with fruit. The fruit that fills the earth does so during the “hour,” which is the Sunday law crisis. While Christ is then gathering his fruit into his garner, he is also bringing judgment upon Babylon. The judgment that occurs during the time when the earth is filled with fruit is represented in verse seven, when the two questions are asked, “Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him?”

Ин оятҳо, агар дуруст фаҳмида шаванд, давраи аз 11 сентябри соли 2001 то қонуни якшанбеи наздикояндаро муайян мекунанд. Ояти шашум тамоми таърихро муайян месозад, бо нишон додани ибтидои он ниҳоле, ки реша медавонад, сипас мешукуфад ва ғунча мебарорад, ва дар ниҳоят заминро аз мева пур месозад. Мевае, ки заминро пур мекунад, инро дар давоми «соат» ба амал меорад, ки ҳамон буҳрони қонуни якшанбе аст. Дар он вақт, ҳангоме ки Масеҳ меваи Худро ба анбори Худ ҷамъ меоварад, Ӯ ҳамчунин довариро бар Бобил меоварад. Доварие, ки дар замоне ба вуқӯъ меояд, ки замин аз мева пур мешавад, дар ояти ҳафтум тасвир шудааст, он ҷо ки ду савол дода мешаванд: «Оё Ӯ вайро задааст, чунон ки занандагони вайро зада буд? Ё вай кушта шудааст мувофиқи куштори онҳое ки ба дасти ӯ кушта шудаанд?»

Then in verse eight, the sprinkling of the latter rain is marked with the expression, “In measure.” What causes the plants to shoot forth is the rain, and when the beginning of the latter rain is marked, it is marked as beginning “in measure, when it shooteth forth.” When the latter rain begins, it is poured out “in measure”, for it is not poured out without measure if the harvest is a mixture of true and false.

Пас дар ояти ҳаштум пошидани борони охир бо ибораи «ба андоза» ишорат шудааст. Он чи боиси сабзидани растаниҳо мегардад, борон аст; ва ҳангоме ки оғози борони охир ишорат мешавад, он ҳамчун оғозёбанда «ба андоза, вақте ки он мерӯёнад» ишорат мегардад. Вақте ки борони охир оғоз меёбад, он «ба андоза» рехта мешавад, зеро агар ҳосил омехтае аз ҳақиқӣ ва дурӯғин бошад, он беандоза рехта намешавад.

> “Every truly converted soul will be intensely desirous to bring others from the darkness of error into the marvelous light of the righteousness of Jesus Christ. The great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory, will not come until we have an enlightened people, that know by experience what it means to be laborers together with God. When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God. God cannot pour out his Spirit when selfishness and self-indulgence are so manifest; when a spirit prevails that, if put into words, would express that answer of Cain,—‘Am I my brother’s keeper?’ If the truth for this time, if the signs that are thickening on every hand, that testify that the end of all things is at hand, are not-sufficient to arouse the sleeping energy of those who profess to know the truth, then darkness proportionate to the light which has been shining will overtake these souls. There is not the semblance of an excuse for their indifference that they will be able to present to God in the great day of final reckoning. There will be no reason to offer as to why they did not live and walk and work in the light of the sacred truth of the word of God, and thus reveal to a sin-darkened world, through their conduct, their sympathy, and their zeal, that the power and reality of the gospel could not be controverted.” Review and Herald, July 21, 1896.

> «Ҳар як ҷоне, ки воқеан ба имон оварда, дигаргун шудааст, бо шиддати том хоҳиш хоҳад дошт, ки дигаронро аз торикии гумроҳӣ ба нури аҷоиби адолати Исои Масеҳ биёрад. Рехтани бузурги Рӯҳи Худо, ки тамоми заминро бо ҷалоли Ӯ мунаввар месозад, то он вақт нахоҳад омад, ки мо қавме равшаншуда дошта бошем, ки аз таҷрибаи шахсӣ донанд, ки ҳамкорони Худо будан чӣ маъно дорад. Вақте ки мо худро ба хизмати Масеҳ комилан ва аз таҳти дил тақдис кунем, Худо ин воқеиятро бо рехтани Рӯҳи Худ бе андоза эътироф хоҳад кард; аммо ин дар ҳоле нахоҳад буд, ки қисми бузургтарини калисо ҳамкорони Худо нестанд. Худо наметавонад Рӯҳи Худро бирезад, вақте ки худхоҳӣ ва худписандӣ ба ин дараҷа ошкор аст; вақте ки рӯҳияе ҳукмфармост, ки агар ба сухан дароварда шавад, ҳамон ҷавоби Қобилро баён мекард, — “Оё ман посбони бародари худ ҳастам?” Агар ҳақиқати барои ин замон таъиншуда, агар аломатҳое, ки аз ҳар тараф бештару бештар зоҳир шуда, шаҳодат медиҳанд, ки анҷоми ҳамаи чизҳо наздик аст, барои бедор сохтани қувваи хуфтаи онҳое, ки худро донандагони ҳақиқат меноманд, кофӣ набошанд, он гоҳ торикӣ ба андозаи нуре, ки бар онҳо медурахшид, ин ҷонҳоро фаро хоҳад гирифт. Барои бепарвоии онҳо ҳеҷ ҳатто зоҳири узре вуҷуд надорад, ки онро дар рӯзи бузурги ҳисоботи ниҳоӣ пеши Худо оварда тавонанд. Ҳеҷ далеле пешкаш карда нахоҳад шуд, ки чаро онҳо дар нури ҳақиқати муқаддаси Каломи Худо зиндагӣ накарданд, роҳ нарафтанд ва меҳнат нанамуданд ва ба ин васила ба ҷаҳоне, ки аз гуноҳ торик шудааст, ба воситаи рафтори худ, ҳамдардӣ ва ғайрати худро нишон надоданд, то ошкор гардад, ки қудрат ва воқеияти Инҷил раднопазир аст». Review and Herald, July 21, 1896.

Sister White identifies the passage as the point when the angel of Revelation descends, for she says, “the great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory.” In another passage we have often cited in these articles, she identified that when “the great buildings of New York” “are thrown down,” “Revelation chapter eighteen, verses one through three will be fulfilled.”

Ҳоҳар Уайт ин порчаро ҳамчун он лаҳза муайян мекунад, ки фариштаи Ваҳй нузул менамояд, зеро ӯ мегӯяд: «он рехтани бузурги Рӯҳи Худо, ки тамоми заминро бо ҷалоли Ӯ мунаввар месозад». Дар порчаи дигаре, ки мо дар ин мақолаҳо борҳо иқтибос овардаем, ӯ муайян кардааст, ки ҳангоме ки «биноҳои бузурги Ню-Йорк» «фурӯ андохта мешаванд», «Ваҳй, боби ҳаждаҳум, оятҳои як то се, ба иҷро хоҳад расид».

We will continue these thoughts in the next article.

Мо ин андешаҳоро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> Now will I sing to my wellbeloved a song of my beloved touching his vineyard. My wellbeloved hath a vineyard in a very fruitful hill: And he fenced it, and gathered out the stones thereof, and planted it with the choicest vine, and built a tower in the midst of it, and also made a winepress therein: and he looked that it should bring forth grapes, and it brought forth wild grapes. And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt me and my vineyard. What could have been done more to my vineyard, that I have not done in it? wherefore, when I looked that it should bring forth grapes, brought it forth wild grapes? And now go to; I will tell you what I will do to my vineyard: I will take away the hedge thereof, and it shall be eaten up; and break down the wall thereof, and it shall be trodden down: And I will lay it waste: it shall not be pruned, nor digged; but there shall come up briers and thorns: I will also command the clouds that they rain no rain upon it. For the vineyard of the Lord of hosts is the house of Israel, and the men of Judah his pleasant plant: and he looked for judgment, but behold oppression; for righteousness, but behold a cry. Isaiah 5:1–7.

> Акнун барои Маҳбуби худ суруде хоҳам сароид, суруди Маҳбуби ман дар бораи токзори Ӯ. Маҳбуби ман бар теппаи бисёр ҳосилхез токзоре дошт; ва онро гирдогирд паноҳ дод, ва сангҳояшро аз он берун овард, ва онро бо беҳтарин ток шинонд, ва дар миёни он бурҷе бино кард, ва ҳамчунин дар он чархи шароб сохт; ва интизор буд, ки ангур оварад, аммо он ангури ваҳшӣ овард. Ва алҳол, эй сокинони Ерусалим ва эй мардони Яҳудо, илтимос, миёни ман ва токзори ман доварӣ кунед. Ба токзори ман боз чӣ метавонист карда шавад, ки ман дар он накарда бошам? Пас чаро, ҳангоме ки интизор будам ангур оварад, ангури ваҳшӣ овард? Ва акнун биёед, ман ба шумо хоҳам гуфт, ки бо токзори худ чӣ хоҳам кард: паноҳи онро дур хоҳам кард, ва он хӯрда хоҳад шуд; девори онро вайрон хоҳам кард, ва он поймол хоҳад гардид. Ва онро вайрона хоҳам гардонид: на бурида хоҳад шуд ва на кандакорӣ; балки хорбутта ва хасу хорӣ дар он мерӯяд; ва ба абрҳо низ амр хоҳам дод, ки бар он борон наборонанд. Зеро токзори Худованди лашкарҳо хонаи Исроил аст, ва мардони Яҳудо ниҳоли дилписанди Ӯянд; ва Ӯ мунтазири адолат буд, вале инак, ситам; мунтазири росткорӣ буд, вале инак, фарёд. Ишаъё 5:1–7.

Back to Articles