Article

# Китоби Дониёл — Рақами Яксаду Бист

Кушодани нишонаҳои нубувватӣ: дарки амалишавии пешгӯйиҳои Китоби Муқаддас

Author

Jeff Pippenger

Published

March 6, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Иҷрои аломатҳое, ки аз ҷониби офтоб, моҳ ва ситорагон ифода шудаанд, аз ҷониби муаррихон, пешқадамони адвентизм ва тавассути навиштаҳои Хоҳар Уайт ба таври фаровон баррасӣ шудаанд. Баъзе аз аломатҳое, ки Исо ба онҳо ишора кард, ба андозаи дигарон маъруф нестанд. Кам касон эътироф мекунанд, ки «изтироби халқҳо» бар «замин» иҷроиши мушаххасе дошт. Онҳо ба таври равшан дарк намекунанд, ки рамзи такон хӯрдани «қувваҳои осмон» чӣ маъно дорад, дар муқобили такон хӯрдане ки қувваҳои заминро ифода мекунад. Ва андаке аз адвентистони Лоодикия дарк мекунанд, ки «омадани» «Писари одам, ки дар абре меояд» дар таърихи миллеритӣ иҷро шудааст.

> «Рӯзи дақиқ ва соати омадани Масеҳ ошкор карда нашудааст. Наҷотдиҳанда ба шогирдони Худ гуфт, ки Ӯ Худаш низ соати зуҳури дуюми Худро маълум карда наметавонад. Аммо Ӯ баъзе воқеаҳоро зикр намуд, ки ба воситаи онҳо онҳо метавонистанд бидонанд, ки омадани Ӯ наздик аст. “Аломатҳое хоҳанд буд”, гуфт Ӯ, “дар офтоб, ва дар моҳ, ва дар ситорагон”. “Офтоб торик хоҳад шуд, ва моҳ равшании худро нахоҳад дод, ва ситорагони осмон фурӯ хоҳанд афтод”. Бар замин, гуфт Ӯ, “тангии халқҳо, бо ҳайрату саргардонӣ; баҳр ва мавҷҳо ғавғо хоҳанд кард; дилҳои одамон аз тарс ва аз интизори он чизҳое ки бар замин меоянд, беҳол хоҳанд шуд.”»

> «Ва Писари Одамро хоҳанд дид, ки бар абрҳои осмон бо қудрат ва ҷалоли бузург меояд. Ва Ӯ фариштагони Худро бо садои баланди карнай хоҳад фиристод, ва онҳо баргузидагони Ӯро аз чор бод, аз як канори осмон то канори дигари он, ҷамъ хоҳанд овард.»

> «Нишонаҳо дар офтоб, моҳ ва ситорагон ба амал омадаанд. Аз ҳамон вақт инҷониб заминларзаҳо, тӯфонҳо, мавҷҳои азими баҳр, вабо ва қаҳтӣ афзун гардидаанд. Харобиҳои даҳшатноктарин, аз оташ ва обхезӣ, пайи ҳам бо суръати зиёд рӯй медиҳанд. Фоҷиаҳои мудҳише, ки ҳафта ба ҳафта ба амал меоянд, бо оҳангҳои ҷиддии ҳушдор ба мо сухан мегӯянд ва эълон менамоянд, ки интиҳо наздик аст ва ба зудӣ, ба зарурат, воқеаи бузург ва ҳалкунандае ба амал хоҳад омад.»

> «Вақти имтиҳон дигар бисёр тӯл нахоҳад кашид. Ҳоло Худо дасти боздорандаи Худро аз замин пас мегирад. Муддати дароз Ӯ ба мардон ва занон ба василаи Рӯҳи Муқаддаси Худ сухан гуфтааст; аммо онҳо ба ин даъват гӯш надоданд. Акнун Ӯ ба қавми Худ ва ба ҷаҳон ба воситаи довариҳои Худ сухан мегӯяд. Замони ин довариҳо барои онҳое, ки то ҳол фурсате наёфтаанд, то биомӯзанд, ки ростӣ чист, замони раҳмат аст. Худованд бо меҳрубонӣ ба онҳо назар хоҳад кард. Дили пур аз раҳмати Ӯ ба эҳсос меояд; дасти Ӯ ҳанӯз барои наҷот додан дароз аст. Шумораи зиёде ба рамаи амният пазируфта хоҳанд шуд, ки дар ин рӯзҳои охир бори аввал ростиро хоҳанд шунид». Review and Herald, November 22, 1906.

Таърихи миллериён дар рӯзҳои охир то ба ҳарфи охирин такрор мешавад. «Аломатҳое», ки омадан ва таърихи фариштаи аввалро муайян карда буданд, «аломатҳоеро» таҷассум мекунанд, ки омадан ва таърихи фариштаи сеюмро муайян месозанд. Ҳамаи ҳаракатҳои муқаддаси ислоҳотӣ бо ҳаракати фариштаи сеюм дар рӯзҳои охир ба таври мувозӣ ҷараён мегиранд.

> «Кори Худо дар рӯи замин, аз аср ба аср, дар ҳар як ислоҳоти бузург ё ҳаракати динӣ, монандии шигифтангезеро ошкор месозад. Усулҳои муносибати Худо бо одамон ҳамеша яксонанд. Ҳаракатҳои муҳими замони ҳозира дар ҳаракатҳои гузашта ҳамтои худро доранд, ва таҷрибаи калисо дар асрҳои пешин барои замони мо дарсҳои бисёр арзишманд дорад». «Ҷанги Бузург», 343.

Таърихе, ки фариштаи пурқудрати Ваҳй боби ҳаждаҳ онро ифода мекунад, ҳамон фариштаи сеюм аст; ва таърихе, ки фариштаи сеюм онро ифода мекунад, ба таври мувозӣ бо таърихи фариштагони якум ва дуюми таърихи миллерӣ ҷараён меёбад.

> «Худо паёмҳои Ваҳйи 14-ро ҷои онҳо дар силсилаи нубувват додааст, ва кори онҳо то поёни таърихи ин замин набояд қатъ гардад. Паёмҳои фариштаи якум ва дуюм ҳанӯз ҳам барои ин замон ҳақиқат мебошанд ва бояд бо ин паёме, ки баъд аз онҳо меояд, ҳамзамон пеш раванд. Фариштаи сеюм огоҳии худро бо овози баланд эълон мекунад. “Баъд аз ин чизҳо,” гуфт Юҳанно, “дидам, ки фариштаи дигаре аз осмон нозил мешуд, ки қудрати азим дошт, ва замин аз ҷалоли ӯ мунаввар гардид.” Дар ин мунавваршавӣ нури ҳар се паём ба ҳам омехта шудааст». The 1888 Materials, 803, 804.

Кори фариштаи якум ва дуюм, ки бо кори фариштаи сеюм ҳамоҳанг аст, ҳамчунин дар масали даҳ бокира низ тасвир ёфтааст.

> «Манро бисёр вақт ба масали даҳ бокира ишора мекунанд, ки панҷ нафари онҳо доно буданд ва панҷ нафар нодон. Ин масал то ба ҳарфи охир иҷро шудааст ва хоҳад шуд, зеро он ба ҳамин замон татбиқи махсус дорад ва, мисли паёми фариштаи сеюм, иҷро шудааст ва то анҷоми замон ҳақиқати ҳозира боқӣ хоҳад монд». Review and Herald, August 19, 1890.

Таърихе, ки дар боби даҳуми китоби Ваҳй тасвир шудааст, ҳамчун ҳафт раъд нишон дода мешавад, ва ҳафт раъд воқеаҳоро ифода мекунанд, ки дар ҷараёни таърихи миллериён ба амал омаданд, ки он таърихи паёмҳои фариштаи якум ва дуюм буд. Ҳафт раъд ҳамчунин «рӯйдодҳои оянда»-ро ифода мекунанд, ки дар рӯзҳои охир ба вуқӯъ меоянд, ва онҳо дар ҳамон «тартиб»-е иҷро мешаванд, ки дар таърихи миллериён буданд.

> «Нури махсусе, ки ба Юҳанно дода шуд ва дар ҳафт раъд баён гардид, тасвири воқеаҳое буд, ки зери паёмҳои фариштаи якум ва дуюм ба вуқӯъ мепайвастанд. …»

> «Пас аз он ки ин ҳафт раъд овозҳои худро баён карданд, ба Юҳанно амре меояд, чунон ки ба Дониёл дар бораи китоби кӯчак омада буд: “Он чизҳоеро, ки ҳафт раъд баён карданд, мӯҳр намо”. Инҳо ба воқеаҳои оянда тааллуқ доранд, ки дар навбати худ ошкор хоҳанд шуд». The Seventh-day Adventist Bible Commentary, ҷилди 7, 971.

Ҳамаи ҳаракатҳои ислоҳотӣ бо ҳам мувозӣ мебошанд, ва онҳо бояд «қатор бар қатор» ба ҳам оварда шаванд, то ки ҳаракати ниҳоии ислоҳотии саду чиҳилу чор ҳазорро равшан созанд. Масали даҳ бокира таҷрибаи ботинии қавми Худоро дар ҳаракати Миллерӣ ва дар ҳаракати саду чиҳилу чор ҳазор нишон медиҳад.

> «Масали даҳ духтари бокираи Матто 25 низ таҷрибаи халқи Адвентистро тасвир мекунад». «Муборизаи Бузург», 393.

Кор ва паёми ҳам миллерчиён ва ҳам яксаду чилу чор ҳазор бо се фариштаи Ваҳйи бобии чордаҳум ифода шудааст.

> «Ман фурсатҳои гаронбаҳое барои ба даст овардани таҷриба доштаам. Ман дар паёмҳои фариштаи якум, дуюм ва сеюм таҷриба доштаам. Фариштагон ба тавре тасвир шудаанд, ки дар миёни осмон парвоз мекунанд, ба ҷаҳон паёми огоҳиро эълон менамоянд ва ба мардумоне, ки дар рӯзҳои охири таърихи ин замин зиндагӣ мекунанд, бевосита тааллуқ доранд. Ҳеҷ кас овози ин фариштагонро намешунавад, зеро онҳо рамзе мебошанд, ки халқи Худоро, ки дар ҳамоҳангӣ бо коиноти осмонӣ фаъолият мекунанд, намояндагӣ мекунанд. Мардон ва занон, ки аз ҷониби Рӯҳи Худо мунаввар гардидаанд ва ба воситаи ростӣ тақдис ёфтаанд, ин се паёмро ба тартиби онҳо эълон менамоянд». Life Sketches, 429.

Воқеаҳои нубувватие, ки дар боби даҳуми Ваҳй ифода ёфтаанд, ба воситаи ҳафт раъд ифода шудаанд. Он воқеаҳо он ҷое را нишон медиҳанд, ки илоҳӣ бо инсонӣ пайваст мешавад. «Нишонаҳо»-е, ки Масеҳ дар боби бисту чоруми Матто, сездаҳуми Марқӯс ва бисту якуми Луқо муайян кардааст, ҳамон «нишонаҳо»-еро ифода менамоянд, ки ҳаракати Миллериро оғоз бахшиданд ва шаҳодати мувозие барои ҳаракати саду чилу чаҳор ҳазор мебошанд. Саду чилу чаҳор ҳазор маргро намечашанд, чунон ки Ҳанӯх ва Илёс ифода менамоянд. 11 сентябри соли 2001, «нишона»-е ки Масеҳ онро ҳамчун аломати расидани насли охирини таърихи замин муайян кардааст, дар боби бисту якуми Луқо муайян шудааст. Барои дар миёни он гурӯҳе будан, ки ба воситаи Ҳанӯх ва Илёс ифода ёфтааст ва саду чилу чаҳор ҳазор номида мешавад, лозим аст, ки «нишона» ва ҳар он чи онро ифода менамояд, шинохта шавад.

Баъд аз он ки Исо шогирдони Худро аз тариқи таърихи «аломатҳо», ки оғози ҳаракати миллериро ба миён оварданд, раҳнамунӣ кард, Ӯ сипас шаҳодати таърихии Худро такрор намуда, онро тавсеа дод, бо дохил кардани як масале, ки ҳамон таърихро ифода мекард.

> Ва ба онҳо масале гуфт: «Ба дарахти анҷир ва ҳамаи дарахтон нигоҳ кунед; ҳангоме ки онҳо акнун навда мезананд, худатон дида медонед, ки тобистон наздик аст. Ҳамчунин шумо низ, вақте ин чизҳоро рӯйдода мебинед, бидонед, ки Малакути Худо наздик аст. Ба ростӣ ба шумо мегӯям: ин насл аз миён нахоҳад рафт, то даме ки ҳама чиз ба амал ояд. Осмон ва замин аз миён хоҳанд рафт, аммо суханони Ман ҳаргиз аз миён нахоҳанд рафт». Луқо 21:29–33.

Исои Масеҳ масалро бо нишон додани фарқе миёни «дарахти анҷир» ба шакли танҳо ва «ҳамаи дарахтон» оғоз мекунад. «Дарахти анҷир» қавми аҳд аст, ки дар айёми охир Адвентизми Лоадикия мебошад, ки даъво дорад қавми бақияи Худо бошад. Дарахтони дигар ғайрияҳудиён буданд.

> «Ба дарахти анҷир, ки миллати яҳудиро намояндагӣ мекунад, назар андозед: он бо баргҳои эътирофи зоҳирӣ пӯшида буд, вале дар он ҳеҷ мева ёфт намешуд. Лаънат бар дарахти анҷир эълон карда мешавад, ки он намояндаи мавҷуди ахлоқӣ, андешаманд ва зинда аст, ки аз ҷониби Худо лаънат шудааст ва, чунон ки яҳудиён пас аз ин воқеа чиҳил сол зиндагӣ карданд, зиндагӣ мекард, вале мурда буд. Ба дарахтони дигар низ назар андозед, ки халқҳои ғайрияҳудиро намояндагӣ мекунанд; онҳо пӯшида набуданд. Онҳо бебарг буданд ва ҳеҷ даъвое надоштанд, ки гӯё дониши Худоро доранд. Вақти мева овардани онҳо ҳанӯз нарасида буд». Special Testimonies for Ministers and Workers, number 7, 59–61.

Адвентизми Лоудиқия дар рӯзҳои охир зери лаънат аст, зеро, гарчанде ки худро қавми бақияи Худо эътироф мекунад, ин эътирофи он бе самар аст. Исо дар ин порча ду нуктаи ба ҳам алоқаманд, вале гуногунро баён мекунад. Ӯ фарқиятро миёни қавми эътирофшудаи Худо ва ғайрияҳудиён муайян месозад, ки онҳо на даъвои нигоҳ доштани шариати Худоро доранд ва на Рӯҳи Нубувватро доро мебошанд, ки инҳо нишонаҳои бақияи рӯзҳои охир мебошанд, ва Адвентизми Лоудиқия даъво мекунад, ки онҳоро ҳифз менамояд. Баргҳо дар рӯзҳои охир рамзи эътирофи даъвошудаи бақия будан мебошанд, он бақияе ки Юҳанно дар китоби Ваҳй муайян кардааст.

> Ҷаҳони ғайрияҳудиён бо дарахтони анҷири бебарг ва бесамар намояндагӣ карда мешуд. Ғайрияҳудиён, чунон ки яҳудиён низ, аз худотарсӣ маҳрум буданд, вале онҳо даъво намекарданд, ки дар назари Худо мақбуланд. Онҳо аз рӯҳонияти воло ҳеҷ фахре намекарданд. Онҳо аз ҳар ҷиҳат нисбат ба роҳҳо ва аъмоли Худо кӯр буданд. Барои онҳо ҳанӯз вақти анҷир нарасида буд. Онҳо ҳанӯз ба рӯзе менигаристанд, ки барои онҳо нур ва умед меовард.» Signs of the Times, February 15, 1899.

Фарқ миёни дарахти анҷир ва дигар дарахтон аз ҷониби Масеҳ бо як фарқияти дигар низ муайян карда шуд. Замоне ки дарахтон, яъне барои анҷирҳо, шукуфтанро оғоз мекарданд, аз замоне ки дарахтони халқҳои ғайрияҳудӣ шукуфтанро оғоз мекарданд, фарқ дошт. Дар рӯзҳои охир «ду даъвати ҷудогона ба калисоҳо дода мешаванд», ва овози нахустин аз фариштаи Ваҳй, боби ҳаждаҳум, замонеро муайян мекунад, ки шукуфтани яксаду чилу чаҳор ҳазор бояд дар он ба вуқӯъ меомад. «Овози дуввум»-и Ваҳйи ҳаждаҳум намояндаи он аст, ки кай дигар дарахтон бояд шукуфтанро оғоз мекарданд.

Дар айёми Масеҳ яҳудиён дарахти анҷир буданд, ғайрияҳудиён бошанд дигар дарахтон. Дар таърихи миллеритӣ протестантҳо дарахти анҷир буданд, ва миллеритҳо дигар дарахтон. Дар рӯзҳои охир, адвентизми лаодикиягӣ ҳамон дарахти анҷири бемева аст, ки аз Ерусалим (токзор) гирифта мешавад, ва яксаду чилу чор ҳазор дарахтони анҷире мебошанд, ки мева меоранд. Дигар фарзандони Худо, ки ҳанӯз дар Бобил ҳастанд, ҳамчун ғайрияҳудиён муаррифӣ шудаанд.

«Ғайрияҳудӣ», мувофиқи таъриф, «бегона» аст. Дарахтони ғайрияҳудиён дар ҳоли хобидаанд (мурдаанд) ва дар он замоне ки дарахти анҷир навда мекунад ва зинда мегардад, ҳеҷ навда ё мевае намеоваранд. Дарахти хобида дарахти хушк аст, ва ҳангоме ки ғайрияҳудиён бо овози дуввуми Ваҳй боби ҳаждаҳум даъват мешаванд, то аз Бобил берун оянд, он гоҳ интихоб хоҳанд кард, ки Шанбеи рӯзи ҳафтумро риоя намоянд ва ба аҳд бо Худованд дохил шаванд.

> Ва набояд писари аҷнабӣ, ки худро ба Худованд пайвастааст, сухан ронда, бигӯяд: «Худованд маро ба куллӣ аз қавми Худ ҷудо кардааст»; ва хоҷасаро низ набояд бигӯяд: «Инак, ман дарахти хушкидае ҳастам». Зеро Худованд ба хоҷасароҳое, ки шанбеҳои Маро нигоҳ медоранд, ва он чиро, ки ба Ман писанд аст, интихоб мекунанд, ва ба аҳди Ман мечаспанд, чунин мегӯяд: «Ба онҳо низ дар хонаи Худ ва андаруни деворҳои Худ ҷой ва номе хоҳам дод, ки аз писарон ва духтарон беҳтар аст; ба онҳо номи ҷовидонӣ хоҳам дод, ки ҳаргиз нобуд нахоҳад шуд. Ва ҳамчунин писарони аҷнабӣ, ки худро ба Худованд мепайванданд, то Ӯро хизмат намоянд, ва исми Худовандро дӯст доранд, ва бандагони Ӯ бошанд, ҳар яке ки шанберо аз палид сохтани он нигоҳ медорад ва ба аҳди Ман мечаспад, онҳоро низ ба кӯҳи муқаддаси Худ хоҳам овард, ва дар хонаи ибодати Худ шод хоҳам гардонид; қурбониҳои сӯхтанӣ ва забҳҳои онҳо бар қурбонгоҳи Ман мақбул хоҳад шуд; зеро хонаи Ман хонаи ибодат барои ҳамаи қавмҳо номида хоҳад шуд». Ишаъё 56:3–7.

Ғариб — «ғайрияҳудӣ» аст, ва «овози дуюм» онҳоро даъват мекунад, ки аз Бобил берун оянд, ва онҳо ба кӯҳи муқаддаси Худо оварда мешаванд; он гоҳ он кӯҳи «муқаддаси» Ӯ хоҳад буд, зеро гандум ва хасу хошок ба воситаи раванди озмоише, ки дар таърихи «овози аввал» ифода ёфтааст, аз ҳам ҷудо карда шудаанд. Вақте ки онҳо дар айёми охир ба кӯҳи Худованд меоянд, ғайрияҳудиён дигар на ғариб хоҳанд буд ва на дарахтони хушк.

> Офтоб ва моҳ торик хоҳанд шуд, ва ситорагон дурахши худро бозмедоранд. Ва Худованд низ аз Сион нидо хоҳад кард, ва овози Худро аз Уршалим хоҳад баровард; ва осмонҳо ва замин хоҳад ларзид; лекин Худованд умеди қавми Худ ва қуввати фарзандони Исроил хоҳад буд. Пас хоҳед донист, ки Ман Худованд Худои шумо ҳастам, ки дар Сион, кӯҳи муқаддаси Ман, сокин ҳастам; он гоҳ Уршалим муқаддас хоҳад буд, ва дигар ҳеҷ бегонае аз миёни вай нахоҳад гузашт. Юил 3:15–17.

Оғози он таърихе, ки дар он «овози дуюм» гӯсфандони дигари Худоро аз Бобил берун мехонад, дорои «аломатҳо»ест, ки ба воситаи аломатҳои ҳаракати Миллерӣ ба таври намунавӣ пешакӣ нишон дода шуда буданд. Дар боби бисту чоруми Матто, боби сездаҳуми Марқӯс ва боби бисту якуми Луқо шаҳодати Масеҳ, ки мо онро баррасӣ мекунем, баён гардидааст. Дар ҳар яке аз он се шоҳид яке аз «аломатҳои» муайяншуда ин аст, ки қувваҳои осмон ба ларза хоҳанд омад, аммо дар баёни Юил дар бораи «аломатҳое», ки замони «муқаддас» гардидани Ерусалимро муайян мекунанд, ҳам «осмонҳо» ва ҳам «замин» ба ларза хоҳанд омад.

Юил иҷрошавии комили «аломатҳо»-и пешгӯишударо, ки ҳангоми муқаддас будани Ерусалим ба вуқӯъ меоянд, муайян месозад. Он замонест, ки Худованд гуноҳҳоро аз яксаду чиҳилу чор ҳазор дур кардааст, ва калисои Лӯдикия ба ҳаракати Филаделфия гузаштааст. Он гоҳ ҳаракати шашум (Филаделфия) ба ҳаракати ҳаштум (Филаделфия), ки аз ҳафт калисо мебошад, табдил меёбад. Он гоҳ Калисои Муҷоҳид ба Калисои Зафарманд табдил меёбад. Калисои Муҷоҳид унвоне барои калисои Худост, ки аз гандум ва коҳдон иборат аст. Калисои Зафарманд кӯҳи муқаддаси Худост, ки «муқаддас» аст, ва «дигар ҳеҷ бегонае аз миёни вай нахоҳад гузашт».

Пешбарӣ гардидани парчами барафрошташуда, ки Калисои Ғолиб аст, ки «ҳаштуме, ки аз ҳафт аст», ки ҳамон замонест, ки Ерусалим «муқаддас» аст, бо «аломатҳо» ҳамроҳ мебошад. То Исо барои қавми Худ нуқтаи истинодеро фароҳам оварад, то «аломати» ҳаёт ё маргро, ки мӯҳр зада шудани яксаду чиҳилу чаҳор ҳазорро муайян мекунад, бишносанд, Ӯ дарахтон ва давраи табиии ҳаёти дарахтро ба кор бурд, то ин дарси бисёр муҳимро таълим диҳад.

> «Масеҳ ба қавми Худ амр фармуда буд, ки нишонаҳои омадани Ӯро пос доранд ва ҳангоме ки аломатҳои Подшоҳи ояндаи худро бинанд, шодӣ намоянд. Ӯ гуфта буд: “Вақте ки ин чизҳо ба оғоз оянд, пас ба боло нигоҳ кунед ва сарҳои худро баланд бардоред; зеро наҷоти шумо наздик мешавад.” Ӯ ба пайравони Худ дарахтони шукуфтаи баҳорро нишон дода, гуфт: “Вақте ки онҳо акнун навда бароранд, шумо худ аз худ мебинед ва мефаҳмед, ки тобистон аллакай наздик аст. Ҳамчунин шумо низ, вақте ки ин чизҳоро ба вуқӯъ омада бинед, бидонед, ки Малакути Худо наздик аст.” Луқо 21:28, 30, 31.» Муборизаи Бузург, 308.

Ҳангоме ки дарахтони баҳор ба ғунча задан оғоз мекунанд, тобистон наздик аст.

> Дарав гузаштааст, тобистон ба анҷом расидааст, ва мо наҷот наёфтаем. Ирмиё 8:20.

Дарахтони шукуфта нишон медиҳанд, ки баҳор аст, ва он гоҳ мо медонем, ки тобистон наздик аст; ва маҳз дар тобистон ҳосил ҷамъоварӣ мешавад.

> Душмане, ки онҳоро коштааст, иблис аст; дарав анҷоми ҷаҳон аст; ва даравгарон фариштагонанд. Матто 13:39.

Ҳосилғундорӣ дар анҷоми ҷаҳон аст. Ҳангоме ки дарахтон ба навда задан оғоз мекунанд, шумо вазифадоред бидонед, ки анҷоми ҷаҳон наздик аст.

> «Набояд чунин кард, ки як гуфтаи Наҷотдиҳанда дигареро бекор созад. Ҳарчанд ҳеҷ кас рӯз ва соати омадани Ӯро намедонад, ба мо таълим дода шудааст ва аз мо талаб карда мешавад, ки бидонем кай он наздик аст. Илова бар ин, ба мо омӯзонида мешавад, ки нодида гирифтани ҳушдори Ӯ ва саркашӣ ё бепарвоӣ нисбат ба донистани он ки кай зуҳури Ӯ наздик аст, барои мо ҳамон қадар ҳалокатовар хоҳад буд, чунон ки барои онҳое ки дар рӯзҳои Нӯҳ зиндагӣ мекарданд, надонистани он ки кай тӯфон меомад, ҳалокатовар буд». Ихтилофи Бузург, 371.

Мо тадқиқоти худро оид ба боби бисту якуми Инҷили Луқо дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

> «Ман дидам, ки қудратҳои замин ҳоло ба ларза оварда мешаванд ва воқеаҳо пай дар пай меоянд. Ҷанг ва овозаҳои ҷанг, шамшер, қаҳтӣ ва вабо нахуст қудратҳои заминро ба ларза меоранд; сипас овози Худо офтоб, моҳ ва ситорагон, ва ин заминро низ ба ларза хоҳад овард. Ман дидам, ки ларзиши қудратҳо дар Аврупо, чунон ки баъзеҳо таълим медиҳанд, ларзиши қудратҳои осмон нест, балки он ларзиши халқҳои хашмгин аст». Early Writings, 41.

Back to Articles