Article

# Panium - Number Nine

Паниум — Рақами нӯҳ

Fourth Line

Хати чорум

Author

Jeff Pippenger

Published

April 1, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

> And the king of the south shall be moved with choler, and shall come forth and fight with him, even with the king of the north: and he shall set forth a great multitude; but the multitude shall be given into his hand. And when he hath taken away the multitude, his heart shall be lifted up; and he shall cast down many ten thousands: but he shall not be strengthened by it. Daniel 11:11, 12.

> Ва подшоҳи ҷануб ба хашм омада, берун хоҳад шуд ва бо ӯ, яъне бо подшоҳи шимол, ҷанг хоҳад кард; ва ӯ лашкари бузургеро ба майдон хоҳад овард; аммо он лашкар ба дасти вай супурда хоҳад шуд. Ва ҳангоме ки ӯ он лашкарро несту нобуд кунад, дилаш мағрур хоҳад шуд; ва даҳҳо ҳазор касро сарнагун хоҳад кард; аммо аз ин қувват нахоҳад гирифт. Дониёл 11:11, 12.

Verses eleven and twelve identifies the victory of Putin over the Ukraine and the European Union and the aftermath and fallout for Putin after his victory in the Ukrainian War as represented by Ptolemy in his victory at Raphia in 217 BC and his demise in verse twelve. The theme in the verses is the rise and fall of the king of the south.

Оятҳои ёздаҳум ва дувоздаҳум пирӯзии Путинро бар Украина ва Иттиҳоди Аврупо, инчунин оқибат ва паёмадҳои барои Путин баъд аз пирӯзии ӯ дар ҷанги Украина нишон медиҳанд, чунон ки ин бо Птолемей дар пирӯзии ӯ дар Рафия дар соли 217 то милод ва ҳалокати ӯ дар ояти дувоздаҳум таҷассум ёфтааст. Мавзӯи ин оятҳо бархостан ва суқути подшоҳи ҷануб аст.

Up to this point the articles have been identifying the basic themes of the prophetic lines of chapter eleven. Verse eleven needs a little more time before we move forward in the chapter. Daniel eleven, verse eleven aligns with Revelation eleven verse eleven.

То ин ҷо мақолаҳо мавзӯъҳои асосии хатҳои нубувватии боби ёздаҳумро муайян мекарданд. Пеш аз он ки мо дар боб ба пеш равем, ояти ёздаҳум ба андаке вақти бештар ниёз дорад. Дониёл 11:11 бо Ваҳй 11:11 мутобиқат мекунад.

> And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. Revelation 11:11.

> Ва баъд аз се рӯз ва ним Рӯҳи ҳаёт аз ҷониби Худо ба онҳо дохил шуд, ва онҳо бар поҳои худ истоданд; ва тарси бузург бар онҳое афтод, ки онҳоро медиданд. Ваҳй 11:11.

In 2023, the two witnesses who had been slain by the beast from the bottomless pit stood upon their feet. The witness of the Republican horn had begun in 2015 with Donald Trump’s announcement to run for the presidency and in 2020 the dragon, represented by the globalists in the world, and the globalists that are the Democratic party in conjunction with the globalists of the Republican party (RINO’s) stole the election and installed Joe Biden, thus slaying Donald Trump in the street. The Protestant horn represented by the ministry Future for America was slain through propagating an erroneous prediction describing an attack by Islam against Nashville. In 2023, both the Republican and Protestant horns were resurrected. Verse eleven identifies the beginning of the Ukrainian War in 2014 onward through the ultimate victory of Putin and Russia.

Соли 2023 ду шоҳиде, ки ҳайвони аз чоҳи беҳад баромада онҳоро кушта буд, бар пойҳои худ истоданд. Шаҳодати шохи ҷумҳурихоҳ аз соли 2015, бо эълони Доналд Трамп дар бораи номзад шудан ба мақоми президентӣ, оғоз ёфта буд; ва дар соли 2020 аждаҳо, ки дар ҷаҳон аз ҷониби глобалистҳо намояндагӣ мешуд, ва глобалистҳое, ки ҳизби демократ ҳастанд, дар якҷоягӣ бо глобалистҳои ҳизби ҷумҳурихоҳ (RINO’s), интихоботро дуздида, Ҷо Байденро барқарор карданд; ва ба ин тарз, Доналд Трампро дар кӯча куштанд. Шохи протестантӣ, ки аз ҷониби хизмати Future for America намояндагӣ мешуд, ба воситаи паҳн кардани пешгӯии ғалате, ки ҳамлаи Исломро бар зидди Нашвилл тавсиф мекард, кушта шуд. Соли 2023 ҳам шохи ҷумҳурихоҳ ва ҳам шохи протестантӣ эҳё гардиданд. Ояти ёздаҳум оғози ҷанги Украина аз соли 2014 ва баъд аз он то пирӯзии ниҳоии Путин ва Русияро муайян мекунад.

Verse eleven is the visual test which culminates at judgment for Adventism in general, but also for those who have accepted the light of 9/11 and the arrival of the third woe, but primarily it is for those who will be held accountable to the light of prophecy that was unsealed progressively since July of 2023.

Ояти ёздаҳум санҷиши аёнӣ аст, ки барои адвентизм дар маҷмӯъ дар доварӣ ба авҷи худ мерасад, инчунин барои онҳое низ, ки нури 9/11 ва фаро расидани войи сеюмро пазируфтаанд; аммо пеш аз ҳама он барои касонест, ки дар назди нури нубуввате, ки аз моҳи июли соли 2023 ба таври тадриҷӣ кушода шуда буд, масъул дониста хоҳанд шуд.

The leadership of Adventism was passed by in 1989, as typified by the birth of Christ in that prophetic period. At Christ’s baptism He began to call the disciples who were “the foundation” of the Christian Church, thus typifying 9/11, when with the arrival of Islam of the third woe the Lord led His people back to Jeremiah’s old paths, which represent the foundations of Adventism. On 9/11 the judgment of the living began with the house of God, and Adventism rejected the light of the angel of Revelation eighteen as certainly as the Jews rejected Jesus as the Messiah. Those who accepted the light of the angel of Revelation eighteen were then tested by the disappointment of July 18, 2020.

Роҳбарии Адвентизм дар соли 1989 аз назар гузаронида шуд, чунон ки инро таваллуди Масеҳ дар он давраи нубувватӣ рамзӣ нишон медиҳад. Ҳангоми таъмиди Масеҳ Ӯ ба даъват кардани шогирдон оғоз намуд, ки онҳо «асос»-и Калисои Масеҳӣ буданд; ҳамин тавр 9/11-ро рамзӣ нишон дода, вақте ки бо омадани Ислом, войи сеюм, Худованд қавми Худро боз ба роҳҳои куҳани Ирмиё ҳидоят кард, ки онҳо асосҳои Адвентизмро ифода мекунанд. Дар 9/11 доварии зиндаҳо аз хонаи Худо оғоз ёфт, ва Адвентизм нури фариштаи Ваҳй боби ҳаждаҳро ҳамон андоза яқин рад кард, ки яҳудиён Исоро ҳамчун Масеҳ рад карданд. Онҳое ки нури фариштаи Ваҳй боби ҳаждаҳро қабул карданд, баъдан ба воситаи ноумедии 18 июли соли 2020 озмуда шуданд.

In July of 2023, the light of Daniel eleven, verse eleven identifies the external line of present truth. That light of external prophetic fulfillment found in verse eleven of Daniel eleven was opened up to the resurrected virgins in verse eleven of Revelation chapter eleven. Revelation identifies the internal history that Daniel opens up as the external history.

Дар моҳи июли соли 2023, нури Дониёл боби ёздаҳ, ояти ёздаҳ, хати берунаи ҳақиқати ҳозираро муайян мекунад. Он нур оид ба иҷрошавии берунии пешгӯёна, ки дар ояти ёздаҳи Дониёл боби ёздаҳ ёфт мешавад, ба бокирагони эҳёшуда дар ояти ёздаҳи Ваҳй боби ёздаҳ кушода гардид. Ваҳй таърихи дохилиро муайян мекунад, ки Дониёл онро ҳамчун таърихи беруна мекушояд.

Those who have considered the light that was opened up beginning in July of 2023 represent two distinct classes, for there have already been those who once walked together after July, 2023 who no longer walk together. The judgment is progressive and beginning at 9/11 the Seventh-day Adventist church was given “time to repent” of her rejection of the “rules of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates,” which they have progressively rejected beginning in 1863. Beginning at 9/11 until July 18, 2020 the Seventh-day Adventist church was given its final opportunity to repent, and at that point those who had participated in the 2020 Nashville proclamation were tested. In July, the final phase of purification is represented by verses eleven of chapters eleven in the books of Daniel and the Revelation.

Онҳое ки нуреро, ки аз моҳи июли соли 2023 оғоз ёфта буд, баррасӣ кардаанд, ду синфи ҷудогонаеро намояндагӣ мекунанд, зеро аллакай касоне буданд, ки пас аз июли соли 2023 замоне якҷоя роҳ мерафтанд, вале акнун дигар якҷоя роҳ намераванд. Доварӣ тадриҷӣ аст, ва аз 9/11 оғоз намуда, ба калисои Адвентистони Рӯзи Ҳафтум «вақт барои тавба» дода шуд, то аз рад кардани «қоидаҳои тафсири нубувват, ки аз ҷониби Миллер ва ҳамкоронаш пазируфта шуда буданд», тавба кунад, ки онҳоро аз соли 1863 сар карда ба таври тадриҷӣ рад кардаанд. Аз 9/11 то 18 июли соли 2020 ба калисои Адвентистони Рӯзи Ҳафтум охирин фурсати вай барои тавба дода шуд, ва дар он лаҳза онҳое ки дар эъломияи Нашвилли соли 2020 иштирок карда буданд, озмуда шуданд. Дар моҳи июл, марҳилаи ниҳоии поксозӣ бо ояти ёздаҳуми боби ёздаҳум дар китобҳои Дониёл ва Ваҳй тасвир шудааст.

It is in this testing process that the second of three tests is accomplished. The second test is a visual test, that is preceded by a test of appetite and that concludes with the third test, which unlike the prior two tests is a litmus test. When the virgins awake at Midnight to the call “Behold the Bridegroom cometh,” one class has the necessary oil and the other is lost. The Millerites fulfilled this very experience and in so doing they manifested an understanding of both an external and internal line of prophecy.

Дар ҳамин раванди имтиҳон санҷиши дуввуми се санҷиш ба анҷом мерасад. Санҷиши дуввум санҷиши биноист, ки пеш аз он санҷиши иштиҳо меояд ва он бо санҷиши сеюм анҷом меёбад, ки бар хилофи ду санҷиши пешин, як санҷиши муҳак мебошад. Вақте ки бокирагон дар нисфи шаб аз даъвати «Инак, Домод меояд» бедор мешаванд, як гурӯҳ равғани заруриро дорад ва гурӯҳи дигар талаф меёбад. Миллериён айни ҳамин таҷрибаро ба ҷо оварданд ва бо ин онҳо фаҳмише ҳам аз хатти берунии нубувват ва ҳам аз хатти дохилии нубувват зоҳир намуданд.

When they proclaimed the second angel’s message by identifying the fallen Protestant churches as the daughters of Babylon, they were proclaiming a message that was external to their experience. In order to proclaim the message of the Midnight Cry they first needed to see themselves as the virgins who had been in a tarrying time. In verse eleven of both Daniel and the Revelation chapter eleven the internal and external messages were opened up as present truth since July of 2023.

Вақте ки онҳо паёми фариштаи дуюмро бо шинохтани калисоҳои афтодаи протестантӣ ҳамчун духтарони Бобил эълон мекарданд, онҳо паёме эълон мекарданд, ки берун аз таҷрибаи худи онҳо буд. Барои он ки паёми Нидои Нисфишабро эълон намоянд, аввал мебоист худро ҳамчун он бокирагоне бубинанд, ки дар замони таъхир қарор доштанд. Дар ояти ёздаҳи ҳам Дониёл ва ҳам Ваҳй, боби ёздаҳ, паёмҳои дохилӣ ва берунӣ ҳамчун ҳақиқати ҳозира аз моҳи июли соли 2023 ошкор карда шуданд.

In chapter one of Daniel, the second and visual test was when they found Daniel and the three worthies countenances fairer and fatter in “appearance” than those who ate the Babylonian fare. In chapter two the visual test is represented as a prophetic test that demands to correctly interpret a hidden message that is ultimately shown to be the image of the kingdoms of Bible prophecy. Chapters one, two and three of Daniel represent the first, second and third angels of Revelation fourteen.

Дар боби якуми Дониёл, санҷиши дуюм ва аён он буд, ки онҳо чеҳраҳои Дониёл ва се ҷавонмарди шоистаро аз ҷиҳати «намуд» зеботар ва фарбеҳтар аз онҳое ёфтанд, ки аз таъоми Бобил мехӯрданд. Дар боби дуюм, санҷиши аён ҳамчун як санҷиши нубувватӣ тасвир мегардад, ки талаб мекунад паёми ниҳон ба дурустӣ тафсир шавад, ки дар ниҳоят маълум мегардад ҳамон ҳайкали подшоҳиҳое мебошад, ки дар нубуввати Китоби Муқаддас омадаанд. Бобҳои якум, дуюм ва сеюми Дониёл фариштаи якум, дуюм ва сеюми Ваҳй боби чордаҳумро намояндагӣ мекунанд.

The second angel of Revelation fourteen addresses the external message of the Millerite history, and chapter two of Daniel also addresses the external line with the image of the beasts of prophetic history. The visual test in chapter one was based upon Daniel and the three worthies, and is therefore the internal line. The external and internal lines of prophecy represented with the parallel of Daniel chapters one through three with the three angels of Revelation fourteen, produce another witness to the second angels’ message as fulfilled by the Millerites.

Фариштаи дуюми Ваҳй боби чордаҳум ба паёми берунии таърихи миллерӣ муроҷиат мекунад, ва боби дуюми Дониёл низ ба хати берунӣ бо ҳайкали даррандагони таърихи нубувватӣ муроҷиат менамояд. Озмоиши визуалӣ дар боби якум бар Дониёл ва се ҷавонмарди шоиста асос ёфта буд, ва бинобар ин хати дохилӣ мебошад. Хатҳои беруниву дохилии нубувват, ки бо ҳаммонандии бобҳои якум то сеюми Дониёл бо се фариштаи Ваҳй боби чордаҳум муаррифӣ шудаанд, боз як шоҳидеро ба вуҷуд меоранд, ки паёми фариштаи дуюм дар миёни миллериён иҷро гардидааст.

The Millerites proclaimed both an external and internal message when they fulfilled the proclamation of the Midnight Cry. Their external message was the second angel of Revelation fourteen, thus directly tying the Millerite’s message with the second angel and the image of Daniel two. The image represents the external kingdoms of Bible prophecy from literal Babylon unto modern Babylon that comes to its end at the close of human probation. The Millerites connect again with the external message of Babylon. Daniel’s visual test was based upon the diet which he chose to eat, and the first angel of Revelation ten who came down and placed one foot on the earth and the other on the sea had a little book open, which John was commanded to eat. The first angel is represented by appetite and is followed by a visual test. The visual test includes and internal and external line of truth.

Миллеритҳо ҳангоми иҷрои эълони Нидои Нимашаб ҳам паёми зоҳирӣ ва ҳам паёми ботиниро мавъиза карданд. Паёми зоҳирии онҳо фариштаи дуюми Ваҳйи боби чордаҳ буд, ва ба ин тарз паёми миллеритҳо бевосита бо фариштаи дуюм ва ҳайкали Дониёл боби ду пайванд меёбад. Он ҳайкал салтанатҳои зоҳирии пешгӯии Китоби Муқаддасро аз Бобили воқеӣ то Бобили муосир, ки дар поёни замони муҳлати имтиҳони инсон ба анҷоми худ мерасад, намояндагӣ мекунад. Миллеритҳо боз бо паёми зоҳирии Бобил пайваст мешаванд. Имтиҳони рӯъёии Дониёл бар ғизое асос ёфта буд, ки ӯ интихоб кард бихӯрад, ва фариштаи аввали Ваҳйи боби даҳ, ки нозил шуда, як пои худро бар замин ва пои дигарашро бар баҳр гузошт, китобчаи кушодае дошт, ки ба Юҳанно амр карда шуд онро бихӯрад. Фариштаи аввал бо иштиҳо ифода мешавад ва аз паси он як имтиҳони рӯъёӣ меояд. Имтиҳони рӯъёӣ ҳам хати ботинӣ ва ҳам хати зоҳирии ҳақиқатро дар бар мегирад.

Verse eleven of Daniel eleven, in parallel with verse eleven of Revelation eleven represents the two-fold visual test. The test concludes at the litmus test, when the virgins manifest whether they have the oil or not. That manifestation occurs just before the close of probation at the Sunday law in the United States. The close of probation at the Sunday law was typified by October 22, 1844. Just before October 22, 1844 on August 17, 1844 the Millerites carried the message like a tidal wave across the eastern seaboard of the United States.

Ояти ёздаҳуми Дониёл ёздаҳ, дар баробари ояти ёздаҳуми Ваҳй ёздаҳ, озмоиши дугонаи биниширо намояндагӣ мекунад. Ин озмоиш ба озмоиши ҳалкунанда анҷом меёбад, вақте ки бокирагон ошкор месозанд, ки оё равған доранд ё не. Он зоҳиршавӣ андаке пеш аз баста шудани давраи муҳлат дар қонуни якшанбегӣ дар Иёлоти Муттаҳида рух медиҳад. Баста шудани давраи муҳлат дар қонуни якшанбегӣ ба воситаи 22 октябри 1844 тимсол шуда буд. Каме пеш аз 22 октябри 1844, дар 17 августи 1844, миллериён паёмро чун мавҷи азими обӣ дар саросари соҳили шарқии Иёлоти Муттаҳида паҳн карданд.

1989 is the time of the end when the book of Daniel was unsealed and when the book of Daniel is unsealed there is always an increase of knowledge which produces two classes of worshippers. 1989 is the first of those three testing waymarks as typified by the arrival of the first angel in 1798. When the first angel descended on August 11, 1840 he typified the angel of Revelation eighteen descending on 9/11. The first disappointment of Millerite history marked the arrival of the second angel and typified July 18, 2020, and the beginning of the tarrying time. The Millerites progressively awakened to the message of the second angel and that they were the virgins in the parable of the ten virgins. They were fully awakened at the Exeter camp meeting in August of 1844. The one hundred and forty-four thousand were awakened in July 2023 when the message of the Midnight Cry began to be progressively unsealed.

Соли 1989 вақти охир аст, вақте ки китоби Дониёл кушода шуд; ва ҳангоме ки китоби Дониёл кушода мешавад, ҳамеша афзоиши дониш ба вуҷуд меояд, ки ду табақаи парастишкунандагонро ба вуҷуд меоварад. Соли 1989 нахустини он се аломати санҷишист, чунон ки бо омадани фариштаи аввал дар соли 1798 рамзӣ нишон дода шудааст. Вақте ки фариштаи аввал 11 августи соли 1840 нозил шуд, ӯ фурӯд омадани фариштаи Ваҳйи боб 18-ро дар 9/11 рамзӣ нишон дод. Ноумедии аввали таърихи миллериён омадани фариштаи дуюмро нишон дод ва 18 июли соли 2020 ва оғози вақти таъхирро рамзӣ пешнамоӣ намуд. Миллериён тадриҷан ба паёми фариштаи дуюм ва ба он ки худи онҳо бокирагони масали даҳ бокира буданд, бедор шуданд. Онҳо дар ҷамъомади хаймавии Эксетер дар моҳи августи соли 1844 комилан бедор гардиданд. Яксаду чилу чор ҳазор нафар дар моҳи июли соли 2023 бедор шуданд, вақте ки паёми Нидои Нисфи Шаб ба таври тадриҷӣ кушода шуд.

The tarrying time ended for the Millerites at Exeter, just as it ended for the family of Lazarus when Jesus resurrected Lazarus to become the crowning act of Christ ministry, when Lazarus became the “seal” of His ministry. Lazarus resurrection marks the end of the tarrying time, and the sealing of God’s people. The Triumphal Entry that followed typified the proclamation of the Midnight Cry message in Millerite history. The theme of verse eleven of Daniel chapter eleven is the rise and fall of the king of the south and it leads to the battle of Panium in verses thirteen to fifteen. Those verses are the litmus test where the seal is placed upon the foreheads of the men and women who are to be lifted up as an ensign in verse sixteen.

Вақти таваққуф барои миллерчиён дар Эксетер ба анҷом расид, ҳамон тавре ки он барои хонаводаи Лаъзор ба поён расид, вақте ки Исо Лаъзорро эҳё кард, то ин амал тоҷгузори хизмати Масеҳ гардад, вақте ки Лаъзор «мӯҳр»-и хизмати Ӯ шуд. Эҳёи Лаъзор анҷоми вақти таваққуф ва мӯҳргузории қавми Худоро нишон медиҳад. Вуруди Зафармандонае, ки баъд аз он омад, муждарасонии паёми Нидои Нисфи Шабро дар таърихи миллерчиён тимсол намуд. Мавзӯи ояти ёздаҳуми боби ёздаҳуми Дониёл болоравӣ ва суқути подшоҳи ҷануб аст ва он ба ҷанги Паниюм дар оятҳои сездаҳ то понздаҳ мерасонад. Он оятҳо санги маҳак мебошанд, ки дар он ҷо мӯҳр бар пешониҳои мардону заноне гузошта мешавад, ки бояд дар ояти шонздаҳум ҳамчун парчам боло бардошта шаванд.

Verse fifteen was fulfilled at the Battle of Panium which aligns with Christ’s visit to Caesarea Philippi. There at Caesarea Philippi Christ turned Simon Barjonah’s name unto Peter marking the sealing of the one hundred and forty-four thousand. From then on the light of the soon-coming cross was opened up to the disciples. When Christ changed Simon’s name to Peter just before the cross, it aligned with the litmus test of Exeter and Lazarus leading the Triumphal Entry into Jerusalem. The Exeter camp meeting from the 12th to the 17th of August represents the final settling into the truth before the shaking that is the earthquake of the Sunday law in chapters eleven of Daniel and Revelation.

Ояти понздаҳум дар Ҷанги Паниум иҷро гардид, ки бо сафари Масеҳ ба Қайсарияи Филиппӣ мувофиқат мекунад. Дар он ҷо, дар Қайсарияи Филиппӣ, Масеҳ номи Шимъӯн Барюноҳро ба Петрус табдил дод, ва ин нишонаи муҳргузории саду чиҳилу чор ҳазор буд. Аз ҳамон вақт нурии салиби ба зудӣ оянда бар шогирдон кушода шуд. Вақте ки Масеҳ номи Шимъӯнро ба Петрус иваз кард, андаке пеш аз салиб, ин бо санҷиши лакмусии Экзетер ва Лаъзор, ки ба Вуруди Зафармандона ба Ерусалим мебурд, мувофиқат дошт. Ҷаласаи урдугоҳии Экзетер аз 12-ум то 17-уми август истиқрори ниҳоӣ дар ҳақиқатро пеш аз ҷунбише муаррифӣ мекунад, ки ҳамон заминларзаи қонуни якшанбе дар бобҳои ёздаҳуми Дониёл ва Ваҳй аст.

> “The work in Battle Creek is after the same order. The leaders in the sanitarium have mingled with unbelievers, admitting them to their councils, more or less, but it is like going to work with their eyes shut. They lack the discernment to see what is going to break upon us at any time. There is a spirit of desperation, of war and bloodshed, and that spirit will increase until the very close of time. Just as soon as the people of God are sealed in their foreheads—it is not any seal or mark that can be seen, but a settling into the truth, both intellectually and spiritually, so they cannot be moved—just as soon as God’s people are sealed and prepared for the shaking, it will come. Indeed, it has begun already. The judgments of God are now upon the land, to give us warning, that we may know what is coming.” Manuscript Releases, volume 10, 252.

> «Кор дар Батл-Крик тибқи ҳамон тартиб аст. Роҳбарони осоишгоҳ бо беимонон омехта шудаанд ва онҳоро, кам ё зиёд, ба машваратҳои худ роҳ додаанд; аммо ин монанди он аст, ки бо чашмони баста ба кор пардозанд. Онҳо фаросат надоранд, то бубинанд, ки ҳар вақт чӣ чизе бар сари мо фуруд омаданист. Рӯҳи ноумедӣ, ҷанг ва хунрезӣ вуҷуд дорад, ва он рӯҳ то ба худи охири замон афзоиш хоҳад ёфт. Ҳамин ки халқи Худо бар пешониҳои худ муҳр карда шаванд,—ин на он гуна муҳр ё нишонаест, ки дида шавад, балки устувор гардидане дар ҳақиқат, ҳам аз ҷиҳати ақлонӣ ва ҳам рӯҳонӣ, ба тавре ки дигар онҳоро наметавон ҷунбонд,—ҳамин ки халқи Худо муҳр карда шуда, барои такон омода гарданд, он хоҳад омад. Дар ҳақиқат, он аллакай оғоз ёфтааст. Доварии Худо ҳоло бар замин ҳастанд, то ба мо ҳушдор диҳанд, то бидонем, ки чӣ дар пеш аст». Manuscript Releases, ҷилди 10, 252.

The sealing of the one hundred and forty-four thousand was represented by the Exeter camp meeting, Christ changing Simon’s name to Peter and the resurrection of Lazarus. That resurrection typifies the resurrection of the two witnesses in Revelation chapter eleven. Verses ten through sixteen represent the hidden history of verse forty. The unsealing of the hidden history of verse forty began within the historical fulfillment of verse eleven and the Ukrainian war. From July of 2023 that hidden history has been in the process of being unsealed by the Lion of the tribe of Judah.

Мӯҳр зада шудани яксаду чилу чаҳор ҳазор бо анҷумани хаймавии Экзетер, бо он ки Масеҳ номи Шимъӯнро ба Петрус иваз кард, ва бо эҳёи Лаъзор намояндагӣ карда шуд. Он эҳё намунаи эҳёи ду шоҳид дар боби ёздаҳуми Ваҳй мебошад. Оятҳои даҳ то шонздаҳ таърихи пинҳони ояти чилро намояндагӣ мекунанд. Кушода шудани таърихи пинҳони ояти чил дар дохили иҷрои таърихии ояти ёздаҳ ва ҷанги Украина оғоз ёфт. Аз моҳи июли соли 2023 ин таърихи пинҳон дар ҷараёни кушода шудан аз ҷониби Шери қабилаи Яҳудо қарор дорад.

When the candidates to be among the one hundred and forty-four thousand were resurrected in verse eleven of Revelation chapter eleven the visual prophetic test that must be passed before probation closes at the Sunday law, which Sister White identifies as the test of the image of the beast, began.

Вақте ки номзадҳо барои дохил шудан ба шумори яксаду чилу чор ҳазор дар ояти ёздаҳуми боби ёздаҳи Ваҳй эҳё шуданд, озмоиши аёнии нубувватӣ, ки бояд пеш аз баста шудани давраи имтиёз дар қонуни якшанбе гузаронида шавад ва хоҳар Уайт онро ҳамчун озмоиши сурати ҳайвон муайян мекунад, оғоз ёфт.

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be t he great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. Your position is such a jumble of inconsistencies that but few will be deceived.

> «Худованд ба ман ба таври равшан нишон додааст, ки сурати ҳайвон пеш аз баста шудани замони имтиҳон ташкил хоҳад ёфт; зеро он барои қавми Худо озмоиши бузург хоҳад буд, ки тавассути он сарнавишти абадии онҳо муайян карда хоҳад шуд. Мавқеи шумо чунон маҷмуаи ихтилофу носозгориҳост, ки ҷуз андаке фирефта хоҳанд шуд.

> “In Revelation 13 this subject is plainly presented; [Revelation 13:11–17, quoted].

> «Дар Ваҳй 13 ин мавзӯъ ба таври равшан пешниҳод шудааст; [Ваҳй 13:11–17, иқтибос оварда шудааст].»

> “This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

> «Ин озмоишест, ки қавми Худо бояд пеш аз он ки мӯҳр карда шаванд, аз сар гузаронанд. Ҳамаи онҳое ки вафодории худро ба Худо бо риоя кардани қонуни Ӯ ва бо рад кардани пазируфтани як шанбеи қалбакӣ исбот карданд, зери парчами Худованд Худо Яҳува қарор хоҳанд гирифт ва мӯҳри Худои зиндаро хоҳанд гирифт. Онҳое ки ҳақиқатеро, ки аз осмонист, тарк намуда, шанбеи якшанберо қабул мекунанд, нишони ҳайвонро хоҳанд гирифт». Manuscript Releases, volume 15, 15.

The external line of prophecy is unsealed in the history of verse eleven of Daniel eleven and the internal line is unsealed in Revelation chapter eleven verse eleven. The external line identifies how the image of the beast, which represents the combination of church and state with the church in control of the relationship is formed during the period of the judgment of the living. The internal line identifies how the image of Christ which represents a combination of divinity with humanity is formed during the judgment of the living.

Хатти берунии нубувват дар таърихи ояти ёздаҳи Дониёл ёздаҳ кушода мешавад, ва хатти дохилӣ дар Ваҳй боби ёздаҳ, ояти ёздаҳ кушода мегардад. Хатти берунӣ муайян месозад, ки чӣ гуна сурати ҳайвон, ки иттиҳоди калисо ва давлатро бо ҳокимияти калисо бар ин муносибат намояндагӣ мекунад, дар давраи доварии зиндагон шакл мегирад. Хатти дохилӣ муайян месозад, ки чӣ гуна сурати Масеҳ, ки иттиҳоди илоҳият бо инсониятро намояндагӣ мекунад, дар ҷараёни доварии зиндагон шакл мегирад.

The reform movement of the third angel and the one hundred and forty-four thousand began at the time of the end in 1989 as represented in verse ten of Daniel eleven. The perfect fulfillment of Daniel chapter twelve then began.

Ҳаракати ислоҳоти фариштаи сеюм ва яксаду чилу чаҳор ҳазор дар замони охир, дар соли 1989, оғоз ёфт, чунонки дар ояти даҳуми Дониёл ёздаҳ тасвир шудааст. Он гоҳ иҷрои комили боби дувоздаҳуми Дониёл оғоз гардид.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> Ва ӯ гуфт: «Ба роҳи худ бирав, эй Дониёл; зеро ин суханон то замони анҷом баста ва мӯҳр шудаанд. Бисёре пок хоҳанд шуд, сафед гардонида хоҳанд шуд ва озмуда хоҳанд шуд; аммо шарирон ба шарорат рафтор хоҳанд кард; ва ҳеҷ яке аз шарирон нахоҳад фаҳмид; аммо хирадмандон хоҳанд фаҳмид». Дониёл 12:9, 10.

Verse ten of chapter eleven represents the beginning of a “purification process” that is represented by the first angel as fearing God. Verses eleven and twelve represent where the one hundred and forty-four thousand are made white. The book of Zechariah identifies that experience.

Ояти даҳуми боби ёздаҳум оғози «раванди поксозӣ»-ро ифода мекунад, ки онро фариштаи аввал ҳамчун тарсидан аз Худо нишон медиҳад. Оятҳои ёздаҳум ва дувоздаҳум марҳилаеро ифода мекунанд, ки дар он яксаду чилу чор ҳазор сафед гардонида мешаванд. Китоби Закарё он таҷрибаро муайян мекунад.

> And he shewed me Joshua the high priest standing before the angel of the Lord, and Satan standing at his right hand to resist him. And the Lord said unto Satan, The Lord rebuke thee, O Satan; even the Lord that hath chosen Jerusalem rebuke thee: is not this a brand plucked out of the fire? Now Joshua was clothed with filthy garments, and stood before the angel. And he answered and spake unto those that stood before him, saying, Take away the filthy garments from him. And unto him he said, Behold, I have caused thine iniquity to pass from thee, and I will clothe thee with change of raiment. And I said, Let them set a fair mitre upon his head. So they set a fair mitre upon his head, and clothed him with garments. And the angel of the Lord stood by. Zechariah 3:1–5.

> Ва ӯ Еҳушаъи саркоҳинро ба ман нишон дод, ки дар пеши фариштаи Худованд истода буд, ва шайтонро, ки ба дасти рости ӯ истода буд, то ба ӯ муқобилат намояд. Ва Худованд ба шайтон гуфт: «Худованд туро мазаммат кунад, эй шайтон; ҳатто Худованд, ки Ерусалимро баргузидааст, туро мазаммат кунад: магар ин оташпорае нест, ки аз оташ кашида гирифта шудааст?» Ва Еҳушаъ либосҳои ифлос дар бар дошт ва дар пеши фаришта истода буд. Ва ӯ ҷавоб дода, ба онҳое ки дар пеши ӯ истода буданд, сухан ронда, гуфт: «Либосҳои ифлосро аз ӯ бигиред». Ва ба ӯ гуфт: «Инак, гуноҳи туро аз ту дур кардам, ва туро ба либосҳои тоза хоҳам пӯшонид». Ва ман гуфтам: «Бигзор тоҷи поке бар сараш бигузоранд». Пас тоҷи поке бар сараш гузоштанд ва ӯро ба либосҳо пӯшониданд. Ва фариштаи Худованд дар паҳлӯ меистод. Закарё 3:1–5.

This passage is fulfilled in the final work of Christ as the High Priest and represents the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Ин порча дар кори ниҳоии Масеҳ ҳамчун Саркоҳин ба иҷро мерасад ва мӯҳр зада шудани саду чиҳилу чор ҳазорро ифода мекунад.

> “Zechariah’s vision of Joshua and the Angel applies with peculiar force to the experience of God’s people in the closing scenes of the great day of atonement. The remnant church will then be brought into great trial and distress. Those who keep the commandments of God and the faith of Jesus will feel the ire of the dragon and his hosts. Satan numbers the world as his subjects; he has gained control even of many professing Christians. But here is a little company who are resisting his supremacy. If he could blot them from the earth, his triumph would be complete. As he influenced the heathen nations to destroy Israel, so in the near future he will stir up the wicked powers of earth to destroy the people of God. Men will be required to render obedience to human edicts in violation of the divine law.” Prophets and Kings, 587.

> «Рӯъёи Закариё дар бораи Еҳушаъ ва Фаришта бо қувваи хос ба таҷрибаи қавми Худо дар саҳнаҳои хотимавии рӯзи бузурги кафорат татбиқ мешавад. Калисои бақия дар он вақт ба озмоиш ва тангии бузург оварда хоҳад шуд. Онҳое ки аҳкоми Худо ва имони Исоро нигоҳ медоранд, хашми аждаҳо ва лашкарҳои ӯро эҳсос хоҳанд кард. Шайтон ҷаҳонро ҳамчун тобеони худ мешуморад; ӯ ҳатто бар бисёре аз онҳое ки худро масеҳӣ меноманд, ҳукмронӣ ба даст овардааст. Аммо дар ин ҷо гурӯҳи хурде ҳастанд, ки ба ҳокимияти мутлақи ӯ муқовимат мекунанд. Агар ӯ метавонист онҳоро аз рӯи замин маҳв созад, зафари ӯ комил мешуд. Чунон ки ӯ халқҳои бутпарастро таъсир дод, то Исроилро нобуд созанд, ҳамон тавр дар ояндаи наздик ӯ қувваҳои шарири заминро бармеангезад, то қавми Худоро нобуд кунанд. Аз мардум талаб карда хоҳад шуд, ки бар хилофи шариати илоҳӣ ба фармонҳои инсонӣ итоат намоянд». «Пайғамбарон ва Подшоҳон», 587.

The “closing scenes of the great day of atonement” is the sealing of first the one hundred and forty-four thousand which is followed thereafter with the sealing of God’s other children wo are currently in Babylon.

«Манзараҳои хотимавии рӯзи бузурги кафорат» мӯҳргузории нахустини як саду чиҳилу чор ҳазор мебошад, ки баъд аз он мӯҳргузории дигар фарзандони Худо, ки айни ҳол дар Бобил ҳастанд, фаро мерасад.

> “As the people of God afflict their souls before Him, pleading for purity of heart, the command is given, ‘Take away the filthy garments,’ and the encouraging words are spoken, ‘Behold, I have caused thine iniquity to pass from thee, and I will clothe thee with change of raiment.’ Zechariah 3:4. The spotless robe of Christ’s righteousness is placed upon the tried, tempted, faithful children of God. The despised remnant are clothed in glorious apparel, nevermore to be defiled by the corruptions of the world. Their names are retained in the Lamb’s book of life, enrolled among the faithful of all ages. They have resisted the wiles of the deceiver; they have not been turned from their loyalty by the dragon’s roar. Now they are eternally secure from the tempter’s devices. Their sins are transferred to the originator of sin. A ‘fair miter’ is set upon their heads.

> «Ҳангоме ки қавми Худо дар ҳузури Ӯ ҷонҳои худро фурӯтан месозанд ва барои покии дил илтиҷо менамоянд, амр дода мешавад: “Либосҳои палидро аз ӯ бигиред”, ва суханони дилгармкунанда гуфта мешаванд: “Инак, гуноҳи туро аз ту дур кардам, ва туро ба либоси иваз хоҳам пӯшонид”. Закарё 3:4. Ҷомаи беолоиши адолати Масеҳ бар фарзандони озмудашуда, васвасашуда ва вафодори Худо пӯшонида мешавад. Бақияи хору зор ба либоси ҷалол пӯшонида мешаванд, то дигар ҳаргиз ба фасодҳои ҷаҳон олуда нагарданд. Номҳои онҳо дар китоби ҳаёти Барра боқӣ мемонанд, ва дар шумори вафодорони ҳамаи асрҳо сабт мегарданд. Онҳо ба ҳилаҳои фиребанда муқовимат кардаанд; онҳоро ғурриши аждаҳо аз садоқаташон барнагардондааст. Акнун онҳо барои абад аз дасисаҳои васвасакунанда эминанд. Гуноҳҳои онҳо ба сароғозкунандаи гуноҳ вогузор мешаванд. Бар сарҳои онҳо “аммомае зебо” ниҳода мешавад.»

> “While Satan has been urging his accusations, holy angels, unseen, have been passing to and fro, placing upon the faithful ones the seal of the living God. These are they that stand upon Mount Zion with the Lamb, having the Father’s name written in their foreheads. They sing the new song before the throne, that song which no man can learn save the hundred and forty and four thousand which were redeemed from the earth. ‘These are they which follow the Lamb whithersoever He goeth. These were redeemed from among men, being the first fruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God.’ Revelation 14:4, 5.

> «Ҳангоме ки Шайтон айбномаҳои худро пеш меовард, фариштагони муқаддас, ки ноаён буданд, ин сӯву он сӯ мегузаштанд ва бар содиқон мӯҳри Худои зиндаро менишонданд. Инҳо ҳамонҳоянд, ки бо Барра бар кӯҳи Сион меистанд ва номи Падар бар пешониҳояшон навишта шудааст. Онҳо дар пеши тахт суруди навро месароянд, он сурудеро, ки ҳеҷ кас онро омӯхта наметавонад, ҷуз он саду чилу чор ҳазор нафаре ки аз замин наҷот дода шудаанд. “Инҳо онҳоянд, ки ба ҳар ҷо Барра биравад, аз паи Ӯ мераванд. Инҳо аз миёни одамон харида шудаанд, то навбари Худо ва Барра бошанд. Ва дар даҳони онҳо ҳеҷ макре ёфт нашуд, зеро онҳо дар пеши тахти Худо беайбанд”. Ваҳй 14:4, 5.»

> “Now is reached the complete fulfillment of the words of the Angel: ‘Hear now, O Joshua the high priest, thou, and thy fellows that sit before thee: for they are men wondered at: for, behold, I will bring forth My Servant the Branch.’ Zechariah 3:8. Christ is revealed as the Redeemer and Deliverer of His people. Now indeed are the remnant ‘men wondered at,’ as the tears and humiliation of their pilgrimage give place to joy and honor in the presence of God and the Lamb. ‘In that day shall the branch of the Lord be beautiful and glorious, and the fruit of the earth shall be excellent and comely for them that are escaped of Israel. And it shall come to pass, that he that is left in Zion, and he that remaineth in Jerusalem, shall be called holy, even everyone that is written among the living in Jerusalem.’ Isaiah 4:2, 3.” Prophets and Kings, 591, 592.

> «Акнун иҷрошавии комили суханони Фаришта фаро расид: “Пас, эй Еҳушаъ, саркоҳин, бишнав, ту ва ҳамнишинонат, ки пеши ту менишинанд; зеро онҳо мардони аҷоибанд; зеро инак, Ман Бандаи Худ — Шохаро ба миён меоварам”. Закарё 3:8. Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳанда ва Раҳокунандаи қавми Худ ошкор мегардад. Акнун ба ростӣ бақия “мардони аҷоиб” мебошанд, зеро ашкҳо ва хории мусофирати онҳо ҷойи худро ба шодӣ ва иззат дар ҳузури Худо ва Барра медиҳанд. “Дар он рӯз Шохаи Худованд зебо ва ҷалолманд хоҳад буд, ва самари замин барои наҷотёфтагони Исроил олӣ ва дилпазир хоҳад буд. Ва чунин хоҳад шуд, ки ҳар кӣ дар Сион боқӣ монда бошад, ва ҳар кӣ дар Уршалим боқӣ бимонад, муқаддас хонда хоҳад шуд, яъне ҳар яке ки дар миёни зиндагон дар Уршалим навишта шудааст”. Ишаъё 4:2, 3». «Паёмбарон ва Подшоҳон», 591, 592.

The sealing is the second step of Daniel’s “purified, made white and tried.” Verses eleven and twelve identify the final rise and fall of Russia, the prophetic king of the south which precedes the Battle of Panium in verses thirteen through fifteen. When the one hundred and forty-four thousand have their filthy garments removed by Christ in the closing scenes of the great day of atonement, they receive a “fair miter,” which is Daniel’s promotion to the third ruler, along with the scarlet robe and the golden chain. That is also Joseph’s gift of the golden chain, his promotion to the second ruler and the gift of the king’s ring. The “ring” represents the royal seal which a ruler used to impress his laws with the royal seal.

Мӯҳргузорӣ қадами дуюми «пок гардонида, сафед карда ва озмуда»‑и Дониёл мебошад. Оятҳои ёздаҳ ва дувоздаҳ болоравӣ ва суқути ниҳоии Русияро, ки подшоҳи нубувватии ҷануб аст ва пеш аз Ҷанги Панийум дар оятҳои сездаҳ то понздаҳ воқеъ мегардад, муайян мекунанд. Ҳангоме ки саду чиҳилу чор ҳазор дар манзараҳои хотимавии рӯзи бузурги кафорат аз ҷониби Масеҳ либосҳои палиди худро дур карда мегиранд, ба онҳо «саллаи зебо» дода мешавад, ки он ба боло бурда шудани Дониёл ба мартабаи ҳокими сеюм аст, ҳамроҳ бо ҷомаи арғувонӣ ва занҷири тиллоӣ. Ин ҳамчунин атои Юсуф — занҷири тиллоӣ, боло бурда шудани ӯ ба мартабаи ҳокими дуюм ва бахшидани ангуштарии подшоҳ — мебошад. «Ангуштарӣ» мӯҳри подшоҳиро ифода мекунад, ки ҳоким барои муҳр кардани қонунҳои худ бо мӯҳри подшоҳӣ аз он истифода мебурд.

Darius used his signet to seal the pit where Daniel was placed among the lions.

Дориюш муҳри худро истифода бурд, то он чоҳеро, ки Дониёлро дар миёни шерон андохта буданд, муҳр занад.

> Then the king commanded, and they brought Daniel, and cast him into the den of lions. Now the king spake and said unto Daniel, Thy God whom thou servest continually, he will deliver thee. And a stone was brought, and laid upon the mouth of the den; and the king sealed it with his own signet, and with the signet of his lords; that the purpose might not be changed concerning Daniel. Daniel 6:16, 17.

> Он гоҳ подшоҳ фармон дод, ва Дониёлро оварда, ба ғори шерон андохтанд. Ва подшоҳ сухан ронда, ба Дониёл гуфт: Худои ту, ки Ӯро ҳамеша ибодат мекунӣ, туро халос хоҳад кард. Ва санге оварда, бар даҳони ғор ниҳоданд; ва подшоҳ онро бо ангуштарини худ ва бо ангуштарини ашрофонаш мӯҳр кард, то ки қарор дар бораи Дониёл тағйир дода нашавад. Дониёл 6:16, 17.

The Hebrew word translated as “signet” is H5824 in Strongs, and it is derived from a root word corresponding to H5823; meaning a signet ring (as engraved). Joshua before the angel, Daniel in the lion’s den, Joseph before Pharaoh represent the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is the second test in Daniel twelve where those who have been purified, are then “made white,” in advance of being “tried.” These lines are also represented by “ Zerubbabel,” “the son of Shealtiel.”

Калимаи ибронӣ, ки ҳамчун «ангуштарини муҳр» тарҷума шудааст, дар Стронгс H5824 мебошад ва он аз калимаи решагӣ, ки ба H5823 мувофиқат мекунад, баромадааст; маънояш ангуштарини муҳр аст (ҳамчун чизи нақшшуда). Еҳушаъ назди фаришта, Дониёл дар ғори шерон, Юсуф назди Фиръавн муҳр задани саду чилу чор ҳазорро намояндагӣ мекунанд, ки ин озмоиши дуюм дар Дониёл дувоздаҳ аст, ки дар он касоне ки пок карда шудаанд, баъдан «сафед гардонида мешаванд», пеш аз он ки «озмуда» шаванд. Ин хатҳо ҳамчунин тавассути «Зарубобил», «писари Шеалтиил» намояндагӣ шудаанд.

> In that day, saith the Lord of hosts, will I take thee, O Zerubbabel, my servant, the son of Shealtiel, saith the Lord, and will make thee as a signet: for I have chosen thee, saith the Lord of hosts. Haggai 2:23.

> Дар он рӯз, мегӯяд Парвардигори лашкарҳо, туро, эй Зеруббобил, бандаи Ман, писари Шеалтиил, хоҳам гирифт, мегӯяд Парвардигор, ва туро мисли ангуштарини мӯҳр хоҳам сохт; зеро ки туро баргузидаам, мегӯяд Парвардигори лашкарҳо. Ҳаҷҷой 2:23.

Zerubbabel means offspring of Babylon, and his father was Shealtiel, meaning “asked of God.” Zerubbabel represents the second angel’s message which calls the offspring of Babylon into God’s flock in the last days. The element of “prayer” is associated with the one hundred and forty-four thousand who call the final offspring of Babylon out, for that revival only occurs with prayer.

Зарубобил маънояш зодаи Бобил аст, ва падараш Шалтиил буд, ки маънояш «аз Худо талабшуда» мебошад. Зарубобил паёми фариштаи дуюмро ифода мекунад, ки дар рӯзҳои охир зодагони Бобилро ба рамаи Худо даъват менамояд. Унсури «дуо» бо яксаду чилу чаҳор ҳазор алоқаманд аст, ки зодагони ниҳоии Бобилро аз он берун мехонанд, зеро он эҳё фақат бо дуо ба амал меояд.

> “A revival of true godliness among us is the greatest and most urgent of all our needs. To seek this should be our first work. There must be earnest effort to obtain the blessing of the Lord, not because God is not willing to bestow His blessing upon us, but because we are unprepared to receive it. Our heavenly Father is more willing to give His Holy Spirit to them that ask Him, than are earthly parents to give good gifts to their children. But it is our work, by confession, humiliation, repentance, and earnest prayer, to fulfill the conditions upon which God has promised to grant us His blessing. A revival need be expected only in answer to prayer. While the people are so destitute of God’s Holy spirit, they cannot appreciate the preaching of the Word; but when the Spirit’s power touches their hearts, then the discourses given will not be without effect. Guided by the teachings of God’s Word, with the manifestation of His Spirit, in the exercise of sound discretion, those who attend our meetings will gain a precious experience, and returning home, will be prepared to exert a healthful influence.

> «Эҳёи худотарсии ҳақиқӣ дар миёни мо аз ҳамаи ниёзҳои мо бузургтарин ва таъҷилитарин аст. Ҷустуҷӯи он бояд нахустин кори мо бошад. Барои ба даст овардани баракати Худованд бояд кӯшиши ҷиддӣ ба харҷ дода шавад, на аз он сабаб ки Худо намехоҳад баракати Худро бар мо ато намояд, балки аз он сабаб ки мо барои қабул кардани он омода нестем. Падари осмонии мо бештар омода аст Рӯҳи Муқаддаси Худро ба онҳое, ки аз Ӯ талаб мекунанд, ато намояд, аз он ки падару модарони заминӣ ба фарзандони худ ҳадияҳои нек медиҳанд. Аммо вазифаи мост, ки бо иқрор, фурӯтанӣ, тавба ва дуои ҷиддӣ он шартҳоеро ба ҷо оварем, ки Худо бар асоси онҳо ваъда додааст баракати Худро ба мо ато намояд. Эҳёро танҳо дар ҷавоби дуо метавон интизор буд. То вақте ки мардум то ин андоза аз Рӯҳи Муқаддаси Худо бенасибанд, онҳо мавъизаи Каломро қадр карда наметавонанд; аммо вақте ки қудрати Рӯҳ ба дилҳои онҳо таъсир мерасонад, он гоҳ суханрониҳое, ки ироа мешаванд, бетаъсир нахоҳанд буд. Онҳое ки дар маҷлисҳои мо иштирок мекунанд, таҳти роҳнамоии таълимоти Каломи Худо, бо зоҳиршавии Рӯҳи Ӯ ва дар татбиқи хиради солим, таҷрибаи гаронбаҳое ба даст хоҳанд овард ва, ба хона баргашта, омода хоҳанд буд, ки таъсири солиму судманд расонанд.»

> “The old standard bearers knew what it was to wrestle with God in prayer, and to enjoy the outpouring of His Spirit. But these are passing off from the stage of action; and who are coming up to fill their places? How is it with the rising generation? Are they converted to God? Are we awake to the work that is going on in the heavenly sanctuary, or are we waiting for some compelling power to come upon the church before we shall arouse? Are we hoping to see the whole church revived? That time will never come.

> «Парчамбардорони куҳан медонистанд, ки дар дуо бо Худо чӣ гуна мубориза бурдан ва аз рехта шудани Рӯҳи Ӯ баҳраманд шудан чист. Аммо инҳо аз саҳнаи амал канор мераванд; ва кӣ бармехезад, то ҷойҳои онҳоро пур кунад? Ҳоли насли навбархоста чӣ гуна аст? Оё онҳо ба Худо табдил ёфтаанд? Оё мо нисбат ба коре, ки дар муқаддасгоҳи осмонӣ ҷараён дорад, бедорем, ё мунтазири онем, ки пеш аз он ки мо бедор шавем, қувваи маҷбуркунандаи муайяне бар калисо фуруд ояд? Оё умед дорем, ки тамоми калисо эҳё хоҳад шуд? Он вақт ҳаргиз фаро нахоҳад расид.»

> “There are persons in the church who are not converted, and who will not unite in earnest, prevailing prayer. We must enter upon the work individually. We must pray more, and talk less. Iniquity abounds, and the people must be taught not to be satisfied with a form of godliness without the spirit and power. If we are intent upon searching our own hearts, putting away our sins, and correcting our evil tendencies, our souls will not be lifted up unto vanity; we shall be distrustful of ourselves, having an abiding sense that our sufficiency is of God.” Selected Messages, book 1, 121, 122.

> «Дар калисо шахсоне ҳастанд, ки тағйир наёфтаанд ва дар дуои ҷиддӣ ва ғолибона ҳамроҳ нахоҳанд шуд. Мо бояд ҳар яки мо алоҳида ба ин кор дароем. Мо бояд бештар дуо гӯем ва камтар сухан ронем. Беқонунӣ афзун мешавад, ва мардум бояд таълим дода шаванд, ки аз як сурати зоҳирии худотарсӣ бе рӯҳ ва қудрати он қонеъ набошанд. Агар мо ба тафтиши дилҳои худ, дур кардани гуноҳҳои худ ва ислоҳ намудани майлҳои бади худ ҷиддан машғул бошем, ҷонҳои мо ба сӯи ботил баланд нахоҳанд шуд; мо ба худ эътимод нахоҳем кард, балки ҳамеша эҳсос хоҳем намуд, ки кифояти мо аз Худост». Selected Messages, book 1, 121, 122.

The waymark of prayer is set forth in Daniel, describing a prayer to understand the external message in chapter two, and also a prayer to fulfill the internal message represented in chapter nine. Zerubbabel and his father Shealtiel represent the sealing of the one hundred and forty-four thousand at the second test, which is the visual test of the image of the beast, which is also the internal test represented in Revelation chapter eleven, verse eleven, and also the external test represented in Daniel chapter eleven, verse eleven.

Нишонаи роҳи дуо дар китоби Дониёл баён шудааст: дуое барои фаҳмидани паёми зоҳирӣ дар боби ду, ва ҳамчунин дуое барои ба иҷро расонидани паёми ботинӣ, ки дар боби нуҳ ифода ёфтааст. Заруббобил ва падараш Шеалтиил мӯҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазорро дар имтиҳони дуюм намояндагӣ мекунанд, ки он имтиҳони аёнии ҳайкали ваҳшӣ мебошад; он ҳамчунин ҳамон имтиҳони ботиниест, ки дар Ваҳй боби ёздаҳ, ояти ёздаҳ ифода шудааст, ва низ ҳамон имтиҳони зоҳирист, ки дар Дониёл боби ёздаҳ, ояти ёздаҳ намояндагӣ шудааст.

We will continue to address verse eleven in the next article.

Мо баррасии ояти ёздаҳумро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

Back to Articles