Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Eleven

Китоби Юъил ва Калисои Лоодикиягии Адвентистҳои рӯзи ҳафтум — Шумораи ёздаҳ

Number Eleven

Рақами ёздаҳ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 14, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

The latter rain message is a warning of the approaching close of probation in conjunction with a call for personal preparation. Those two concepts are represented in chapters ten and eleven of Isaiah’s vision, and they are done so in the context of the message of Daniel eleven which was unsealed in 1989, and whose hidden history is unsealed during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, who are represented in the vision by Isaiah and his sons. The two lines together represent a warning for Ahaz, representing Laodiceans who have no “understanding” of these two internal and external lines that pervade biblical prophecy.

Паёми борони охир ҳушдорест аз наздик омадани анҷоми муҳлати имтиёз, ҳамроҳ бо даъват ба омодагии шахсӣ. Ин ду мафҳум дар бобҳои даҳум ва ёздаҳуми рӯъёи Ишаъё таҷассум ёфтаанд, ва ин дар заминаи паёми Дониёл ёздаҳ сурат мегирад, ки дар соли 1989 муҳраш кушода шуд, ва таърихи ниҳониаш дар замони мӯҳргузории саду чиҳилу чаҳор ҳазор кушода мешавад, ки дар ин рӯъё аз ҷониби Ишаъё ва писаронаш намояндагӣ мешаванд. Ин ду хат дар якҷоягӣ барои Оҳоз, ки намояндаи Лоудикиён аст ва аз ин ду хатти дохилӣ ва хориҷӣ, ки дар нубуввати Китоби Муқаддас фарогир мебошанд, ҳеҷ «фаҳмиш» надорад, ҳушдорро ифода мекунанд.

Daniel 11:11 and Revelation 11:11 present the same internal and external representation with Daniel representing the external and Revelation the internal. These two internal and external “chapter and verses” directly connect with the external and internal messages of chapters ten and eleven, and they do so in Isaiah 11:11.

Дониёл 11:11 ва Ваҳй 11:11 як намояндагии ягонаи дохилӣ ва хориҷиро пешкаш мекунанд, ки дар он Дониёл намояндаи ҷанбаи хориҷӣ ва Ваҳй намояндаи ҷанбаи дохилӣ мебошад. Ин ду «боб ва оят»-и дохилӣ ва хориҷӣ бевосита бо паёмҳои хориҷӣ ва дохилии бобҳои даҳ ва ёздаҳ пайваст мешаванд, ва инро онҳо дар Ишаъё 11:11 анҷом медиҳанд.

Isaiah six is 9/11 and identifies the purification and anointing of Isaiah as a messenger at 9/11. Chapter seven onward is an outline of the message which arrived at 9/11. Chapter ten is identifying the role of the last six verses of Daniel eleven, for it was the message unsealed at the time of the end in 1989.

Ишаъё 6 ин 9/11 аст ва поксозӣ ва тадҳини Ишаъёро ҳамчун паёмбар дар 9/11 муайян мекунад. Аз боби ҳафтум ба баъд нақшаи паёмест, ки дар 9/11 расид. Боби даҳум нақши шаш ояти охирини Дониёл 11-ро муайян мекунад, зеро он паёме буд, ки дар замони интиҳо, дар соли 1989, мӯҳраш кушода шуд.

Chapter eleven of Isaiah represents 9/11 and the anointing of Isaiah and his message. Verse one is tied together with verse ten by “Jessie” and verse ten says, “And in that day” and verse eleven continues by saying, “And it shall come to pass in that day that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people.”

Боби ёздаҳуми Ишаъё 9/11-ро ва тадҳини Ишаъё ва паёми ӯро муаррифӣ мекунад. Ояти якум бо ояти даҳум ба воситаи «Йисой» ба ҳам пайвастааст, ва ояти даҳум мегӯяд: «Ва дар он рӯз», ва ояти ёздаҳум идома дода мегӯяд: «Ва дар он рӯз воқеъ хоҳад шуд, ки Худованд дасти Худро бори дуюм дароз хоҳад кард, то бақияи қавми Худро бозёбад.»

That day was 1850.

Он рӯз соли 1850 буд.

> And there shall come forth a rod out of the stem of Jesse, and a Branch shall grow out of his roots: And the spirit of the Lord shall rest upon him, the spirit of wisdom and understanding, the spirit of counsel and might, the spirit of knowledge and of the fear of the Lord; And shall make him of quick understanding in the fear of the Lord: and he shall not judge after the sight of his eyes, neither reprove after the hearing of his ears: But with righteousness shall he judge the poor, and reprove with equity for the meek of the earth: and he shall smite the earth with the rod of his mouth, and with the breath of his lips shall he slay the wicked. And righteousness shall be the girdle of his loins, and faithfulness the girdle of his reins. The wolf also shall dwell with the lamb, and the leopard shall lie down with the kid; and the calf and the young lion and the fatling together; and a little child shall lead them. And the cow and the bear shall feed; their young ones shall lie down together: and the lion shall eat straw like the ox. And the sucking child shall play on the hole of the asp, and the weaned child shall put his hand on the cockatrice’ den. They shall not hurt nor destroy in all my holy mountain: for the earth shall be full of the knowledge of the Lord, as the waters cover the sea.

> Ва навдае аз танаи Йисой берун хоҳад омад, ва шохае аз решаҳои ӯ хоҳад рӯид; ва Рӯҳи Худованд бар ӯ қарор хоҳад гирифт: рӯҳи ҳикмат ва фаҳм, рӯҳи машварат ва қувват, рӯҳи дониш ва тарси Худованд; ва ӯро дар тарси Худованд зудфаҳм хоҳад гардонид; ва ӯ на аз рӯи дидани чашмони худ доварӣ хоҳад кард, ва на аз рӯи шунидани гӯшҳои худ ҳукм хоҳад намуд; балки мискинонро бо адолат доварӣ хоҳад кард, ва барои ҳалимони замин бо инсоф ҳукм хоҳад намуд; ва заминро бо асои даҳони худ хоҳад зад, ва шарирро бо нафаси лабҳои худ хоҳад кушт. Ва адолат камарбанди миёни ӯ хоҳад буд, ва вафодорӣ камарбанди миёнбанди ӯ. Гург низ бо барра сокин хоҳад шуд, ва паланг бо бузғола хоҳад хобид; ва гӯсола ва шери ҷавон ва чорвои парваришёфта бо ҳам хоҳанд буд; ва кӯдаки хурде онҳоро роҳбарӣ хоҳад кард. Ва гов ва хирс хоҳанд чарид; бачаҳои онҳо бо ҳам хоҳанд хобид; ва шер мисли барзагов коҳ хоҳад хӯрд. Ва тифли ширхора бар сӯрохи мори афъӣ бозӣ хоҳад кард, ва кӯдаки аз шир ҷудошуда дасти худро бар лонаи мори заҳрнок хоҳад гузошт. Дар тамоми кӯҳи муқаддаси Ман онҳо на осеб хоҳанд расонид ва на ҳалокат хоҳанд овард; зеро замин аз маърифати Худованд пур хоҳад шуд, чунон ки обҳо баҳрро мепӯшонанд.

> 11:10 And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious.

> 11:10 Ва дар он рӯз решае аз Йисой хоҳад буд, ки ҳамчун парчами халқҳо хоҳад истод; қавмҳо онро хоҳанд ҷуст, ва оромии Ӯ пурҷалол хоҳад буд.

> 11:11 And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea.

> 11:11 Ва дар он рӯз чунин воқеъ хоҳад шуд, ки Худованд бори дуюм дасти Худро дароз хоҳад кард, то бақияи қавми Худро, ки боқӣ мондаанд, аз Ошур, ва аз Миср, ва аз Патрус, ва аз Куш, ва аз Элом, ва аз Шинъор, ва аз Ҳамот, ва аз ҷазираҳои баҳр бозёбад.

> 11:12 And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth.

> 11:12 Ва Ӯ барои халқҳо парчаме барпо хоҳад кард, ва рондашудагони Исроилро ҷамъ хоҳад овард, ва парокандагони Яҳудоро аз чор гӯшаи замин гирд хоҳад овард.

> The envy also of Ephraim shall depart, and the adversaries of Judah shall be cut off: Ephraim shall not envy Judah, and Judah shall not vex Ephraim. But they shall fly upon the shoulders of the Philistines toward the west; they shall spoil them of the east together: they shall lay their hand upon Edom and Moab; and the children of Ammon shall obey them.

> Ҳасади Эфроим низ дур хоҳад шуд, ва душманони Яҳудо нобуд хоҳанд гашт; Эфроим ба Яҳудо ҳасад нахоҳад бурд, ва Яҳудо Эфроимро озор нахоҳад дод. Аммо онҳо бар китфҳои фалиштиён ба сӯи ғарб фурӯ хоҳанд омад; якҷоя аҳли шарқро тороҷ хоҳанд кард; дасти худро бар Адӯм ва Мӯоб хоҳанд гузошт; ва банӣ-Аммӯн ба онҳо итоат хоҳанд кард.

> And the Lord shall utterly destroy the tongue of the Egyptian sea; and with his mighty wind shall he shake his hand over the river, and shall smite it in the seven streams, and make men go over dryshod. And there shall be an highway for the remnant of his people, which shall be left, from Assyria; like as it was to Israel in the day that he came up out of the land of Egypt. Isaiah 11:1–16.

> Ва Худованд забонаи баҳри Мисрро ба куллӣ нест хоҳад кард; ва бо боди қавии Худ дасти Худро бар дарё хоҳад ҷунбонд, ва онро ба ҳафт ҷӯй хоҳад зад, ва мардумро водор хоҳад кард, ки хушкпо аз он бигзаранд. Ва барои бақияи қавми Ӯ, ки аз Ашшур боқӣ мондаанд, шоҳроҳе хоҳад буд, чунон ки барои Исроил дар рӯзе буд, ки аз замини Миср берун омад. Ишаъё 11:1–16.

Verse one states, “And there shall come forth a rod out of the stem of Jesse, and a Branch shall grow out of his roots: And the spirit of the Lord shall rest upon him.” The powerful description of Christ continues on, BUT the description applies more to the last days, than the days of Isaiah or even the days when Christ walked among men.

Ояти аввал мегӯяд: «Ва аз танаи Йисой навдае хоҳад баромад, ва шохае аз решаҳои ӯ хоҳад рӯид; ва Рӯҳи Худованд бар Ӯ қарор хоҳад гирифт». Тавсифи пурқудрати Масеҳ идома меёбад, ВАЛЕ ин тавсиф бештар ба айёми охир дахл дорад, назар ба рӯзгори Ишаъё ё ҳатто айёме ки Масеҳ миёни одамон қадам мезад.

A careful reading identifies that verses one through nine are all identifying characteristics of Christ and in verse ten it states, “And there shall come forth a rod.” There is no break in the flow of thought from verse one on through verse ten. Verse ten says, “and in that day” which must happen in the same day as verse one. Both verse ten and one identify the “root,” and in so doing tie the two verses together line upon line.

Мутолиаи бодиққат ошкор месозад, ки оятҳои як то нӯҳ ҳамагӣ аломатҳои муайянкунандаи Масеҳ мебошанд, ва дар ояти даҳум гуфта мешавад: «Ва навдае берун хоҳад омад». Дар ҷараёни фикр аз ояти як то ояти даҳум ҳеҷ гусасте вуҷуд надорад. Ояти даҳум мегӯяд: «ва дар он рӯз», ки бояд дар ҳамон рӯзе воқеъ гардад, ки ояти як ба он ишора мекунад. Ҳам ояти даҳум ва ҳам ояти як «реша»-ро муайян месозанд ва ба ин васила ин ду оятро сатр бар сатр ба ҳам мепайванданд.

Together verse one and ten state, “And there shall come forth a rod out of the stem of Jesse, and a Branch shall grow out of his roots: And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious.

Ояти якум ва даҳ якҷоя чунин баён мекунанд: «Ва аз танаи Йисой навдае берун хоҳад омад, ва шохае аз решаҳои вай хоҳад рӯид; Ва дар он рӯз решаи Йисой хоҳад буд, ки ҳамчун аломате барои қавмҳо хоҳад истод; халқҳо ба сӯи он хоҳанд омад; ва оромии ӯ пурҷалол хоҳад буд.»

A “rod” is a symbol of authority.

«Асо» рамзи ҳокимият аст.

> And she brought forth a man child, who was to rule all nations with a rod of iron: and her child was caught up unto God, and to his throne. Revelation 12:5.

> Ва писаре ба дунё овард, ки бояд бар ҳамаи халқҳо бо асои оҳанин ҳукмронӣ кунад; ва кӯдаки вай назди Худо ва назди тахти Ӯ бурда шуд. Ваҳй 12:5.

A “rod” is a symbol of selection, division and separation.

«Асо» рамзи баргузида шудан, ҷудо кардан ва тафриқа андохтан аст.

> And Moses laid up the rods before the Lord in the tabernacle of witness. And it came to pass, that on the morrow Moses went into the tabernacle of witness; and, behold, the rod of Aaron for the house of Levi was budded, and brought forth buds, and bloomed blossoms, and yielded almonds. And Moses brought out all the rods from before the Lord unto all the children of Israel: and they looked, and took every man his rod. And the Lord said unto Moses, Bring Aaron’s rod again before the testimony, to be kept for a token against the rebels; and thou shalt quite take away their murmurings from me, that they die not. And Moses did so: as the Lord commanded him, so did he. Numbers 17:7–11.

> Ва Мусо асоҳоро пеши Худованд дар хаймаи шаҳодат гузошт. Ва чунин воқеъ шуд, ки фардояш Мусо ба хаймаи шаҳодат даромад; ва инак, асои Ҳорун барои хонадони Левӣ навда бароварда буд, ва ғунчаҳо ронда, шукуфа карда, бодом ҳосил оварда буд. Ва Мусо ҳамаи асоҳоро аз пеши Худованд назди ҳамаи банӣ-Исроил берун овард; ва онҳо диданд, ва ҳар кас асои худро гирифт. Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Асои Ҳорунро боз пеши шаҳодат баргардон, то барои аломате бар зидди исёнкорон нигоҳ дошта шавад; ва ту шикоятҳои онҳоро аз Ман тамоман бартараф хоҳӣ кард, то намиранд». Ва Мусо чунин кард: чунон ки Худованд ба ӯ амр фармуда буд, ҳамон тавр амал кард. Ададҳо 17:7–11.

Aaron’s rod that budded identifies a “rod” in the latter rain time period, for Aaron’s was the only “rod” that budded out of the thirteen “rods.” The budding out is a symbol of the latter rain time period when God will manifest a distinction between the twelve rebellious “rods” that claim to have the message of the latter rain, and as also illustrated with Elijah’s demonstration by fire marking the distinction between the true and the false. A “rod” is also a symbol of measurement and judgment.

Асои Ҳорун, ки муғча зада буд, як «асо»-ро дар давраи борони охирон муайян мекунад, зеро асои Ҳорун ягона «асо»е буд, ки аз миёни сездаҳ «асо» муғча зад. Муғча задан рамзи давраи борони охирон аст, вақте ки Худо тафовутеро миёни дувоздаҳ «асо»-и исёнгаре, ки даъво доранд паёми борони охиронро доранд, ошкор хоҳад сохт; ҳамчунин, чунон ки дар намоиши Илёс бо оташ нишон дода шудааст, ки тафовути миёни ҳақиқӣ ва козибро аломатгузорӣ мекунад. «Асо» ҳамчунин рамзи ченкунӣ ва доварӣ мебошад.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. Revelation 11:1.

> Ва ба ман қамише монанди асо дода шуд; ва фаришта истода, гуфт: Бархез ва маъбади Худо, ва қурбонгоҳ, ва онҳоеро, ки дар он саҷда мекунанд, андоза намо. Ваҳй 11:1.

The “rod” comes forth out of the stem of Jessie and “Jessie” means ‘to stand out’ as waymarks do in Bible prophecy. Pharez was the actual “root” of Jessie, and Pharez means “a breach, to break out or scatter.” Pharez is the root or beginning of Jessie’s blood line. The “root of Jessie” is therefore a symbol of the alpha Pharez and the omega is Jessie, the beginning and the ending. The root of Jessie begins with a scattering (Pharez) and ends at a waymark of a man standing. Men standing up prophetically marks a kingdom. In the Bible Pharez begins a blood line, with no linkage before his introduction and his name means a break, so the record of his genealogy and his name are identifying Pharez as the beginning, making Jessie the end. Melchizedek is also a biblical figure that is identified as having no prior lineage, as is the case with Pharez. The root of Pharez contains the truth that he represents a priesthood of Melchizedek, of whom Abraham paid tithes.

«Навда» аз танаи Йисой берун меояд, ва «Йисой» маънои «барҷаста истодан»-ро дорад, чунон ки нишонаҳои роҳ дар пешгӯии Китоби Муқаддас чунинанд. Форас дар асл «решаи» Йисой буд, ва Форас маънои «шикаст, рахна кардан ё пароканда сохтан»-ро дорад. Форас реша ё ибтидои хати хунини Йисой аст. Пас «решаи Йисой» рамзи алфаи Форас мебошад ва омега Йисой аст, ибтидо ва анҷом. Решаи Йисой бо парокандагӣ (Форас) оғоз меёбад ва ба нишонаи роҳе аз марде, ки истодааст, анҷом меёбад. Аз нигоҳи пешгӯӣ, бархостани мардон подшоҳиро нишон медиҳад. Дар Китоби Муқаддас Форас як хати хунро оғоз мекунад, бидуни ҳеҷ пайванде пеш аз зуҳури ӯ, ва номи ӯ маънои шикаст дорад; бинобар ин, сабти насабномаи ӯ ва номи ӯ Форасро ҳамчун ибтидо муайян мекунанд ва Йисойро анҷом месозанд. Малкисодиқ низ шахсияти китобӣ аст, ки чун касе муайян шудааст, ки ҳеҷ насаби пешина надорад, чунон ки дар мавриди Форас низ чунин аст. Решаи Форас ин ҳақиқатро дар бар дорад, ки ӯ намояндаи коҳиноти Малкисодиқ аст, ки Иброҳим ба ӯ даҳяк дода буд.

The order of Melchizedek is the priestly order of Christ.

Тартиби Малкисодиқ тартиби коҳинотии Масеҳ аст.

> Whither the forerunner is for us entered, even Jesus, made an high priest for ever after the order of Melchisedec. Hebrews 6:20.

> Ба он ҷо, ки Пешрав барои мо даромадааст, яъне Исо, ки то абад мувофиқи мартабаи Малкисодиқ Саркоҳин гардидааст. Ибриён 6:20.

The root of Jessie was the priesthood of Melchizedek and the beginning must reflect the end. Jessie represents the last group of the priesthood of Melchizedek to stand up, who according to Isaiah are an ensign to the nations.

Решаи Йисой коҳинии Малкисодиқ буд, ва ибтидо бояд интиҳоро инъикос намояд. Йисой намояндаи гурӯҳи охирини коҳинии Малкисодиқ аст, ки, мувофиқи Ишаъё, аломате барои халқҳо мебошанд.

The “stem” means ‘to cut down (trees); the trunk or stump of a tree (as felled or as planted),’ and the “stem” grows out of a kingdom that has been passed by as was Nebuchadnezzar in Daniel chapter four. A tree is a kingdom prophetically, and when a kingdom ends that tree has been cut down.

«Поя» маънои «буридан (дарахтон); тана ё кундаи дарахт (ҳамчун буридашуда ё шинондашуда)»-ро дорад, ва «поя» аз подшоҳие мерӯяд, ки аз он гузаштаанд, чунон ки бо Набукаднесар дар боби чоруми Дониёл буд. Дарахт ба таври пайғамбарона подшоҳист, ва вақте ки подшоҳӣ ба поён мерасад, он дарахт бурида шудааст.

The “stem” in the passage comes out of a stump—not an upper branch. Out of a former kingdom represented by the stump, a “rod” a symbol of authority comes forth, and that authority is based upon whether the “rod” bears the “buds and blossoms” of the latter rain message. That authority is derived from a previous kingdom, that has been cut down.

«Тана» дар ин порча аз кундаи дарахт мебарояд, на аз шохаи болоӣ. Аз миёни салтанати пешинае, ки бо он кунда муаррифӣ шудааст, «асо» — рамзи ҳокимият — падид меояд, ва он ҳокимият бар он асос ёфтааст, ки оё он «асо» «ғӯраҳо ва шукуфаҳо»-и паёми борони охирро ба бор меоварад ё не. Он ҳокимият аз салтанати пешинае бармеояд, ки бурида ва сарнагун шудааст.

The “root” is the “root of Jessie” and the “stem” that comes from “the stump” is coming from the “stump” whose roots are the root of Jessie. The stem that produces the authority comes from the stump, but the Branch comes from the root—and the root is the ensign. The root is the beginning and the ending is the branch.

«Реша» ҳамон «решаи Йисой» аст, ва «пояе», ки аз «тана» мебарояд, аз ҳамон «танае» меояд, ки решаҳои он решаи Йисой аст. Он пояе, ки ҳокимиятро ба вуҷуд меоварад, аз тана мебарояд, аммо Шоха аз реша меояд — ва реша байрақ аст. Реша ибтидо аст, ва анҷом Шоха мебошад.

The word “branch” means watchman or waymark. Isaiah informs us the Branch comes at the Sunday law.

Калимаи «branch» маънои посбон ё аломати роҳро дорад. Ишаъё ба мо хабар медиҳад, ки Шоха дар вақти қонуни якшанбе меояд.

> And in that day seven women shall take hold of one man, saying, We will eat our own bread, and wear our own apparel: only let us be called by thy name, to take away our reproach. In that day shall the branch of the Lord be beautiful and glorious, and the fruit of the earth shall be excellent and comely for them that are escaped of Israel. And it shall come to pass, that he that is left in Zion, and he that remaineth in Jerusalem, shall be called holy, even every one that is written among the living in Jerusalem: When the Lord shall have washed away the filth of the daughters of Zion, and shall have purged the blood of Jerusalem from the midst thereof by the spirit of judgment, and by the spirit of burning. Isaiah 4:1–4.

> Ва дар он рӯз ҳафт зан ба як мард даст зада, хоҳанд гуфт: «Мо нони худро хоҳем хӯрд, ва либоси худро хоҳем пӯшид; фақат бигзор моро ба номи ту бихонанд, то нанги мо бардошта шавад». Дар он рӯз Шохаи Худованд зебо ва ҷалолманд хоҳад буд, ва меваи замин барои наҷотёфтагони Исроил аъло ва дилписанд хоҳад буд. Ва чунин воқеъ хоҳад шуд, ки ҳар кӣ дар Сион боқӣ мондааст, ва ҳар кӣ дар Ерусалим мондааст, муқаддас хонда хоҳад шуд, яъне ҳар яке ки дар Ерусалим дар шумори зиндагон навишта шудааст: ҳангоме ки Худованд наҷосати духтарони Сионро шуста дур кунад, ва хуни Ерусалимро аз миёни он бо рӯҳи доварӣ ва бо рӯҳи сӯзон пок намояд. Ишаъё 4:1–4.

The “one man” that the seven women take hold of is the pope, who becomes the eighth that is of the seven at the Sunday law, counterfeiting the 8 souls upon the ark. At the Sunday law, “in that day” “the branch of the Lord be beautiful and glorious” “when the Lord shall have washed away the filth of the daughters of Zion, and shall have purged the blood of Jerusalem from the midst thereof by the spirit of judgment, and by the spirit of burning.” The purging with the spirit of judgment and burning is accomplished by the Messenger of the Covenant in Malachi three at the Sunday law. The “beautiful branch” is the one hundred and forty-four thousand who come not from the stump, but from the root of Jessie, which is the ensign.

Он «марди ягона», ки ҳафт зан ба ӯ мечаспанд, папа аст, ки дар қонуни якшанбе ҳаштуми аз миёни он ҳафт мегардад ва ба ин васила ҳашт ҷонеро, ки бар киштӣ буданд, тақлид мекунад. Дар қонуни якшанбе, «дар он рӯз» «навдаи Худованд зебо ва пурҷалол хоҳад буд», «ҳангоме ки Худованд палидии духтарони Сионро шуста, ва хуни Ерусалимро аз миёни он бо рӯҳи доварӣ ва бо рӯҳи сӯзонидан пок карда бошад». Ин поксозӣ бо рӯҳи доварӣ ва сӯзониданро Паёмбари Аҳд дар Малокии боби сеюм, дар қонуни якшанбе, ба анҷом мерасонад. «Навдаи зебо» он яксаду чилу чаҳор ҳазор аст, ки на аз тана, балки аз решаи Йисой, ки ҳамон парчам аст, берун меоянд.

Their authority is represented by the rod that came from a branch of a fallen kingdom. The kingdom of Philadelphia fell from 1856 unto 1863, and the authority established in that fallen kingdom is re-established at the Sunday law. When the branch that is the ensign is lifted up, the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand transitions unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. It is then that the authority or rod that came from the Millerite or Philadelphian kingdom is represented by a key that is placed upon Eliakim in Isaiah 22:22.

Ваколати онҳо бо асое тасвир мешавад, ки аз шохае аз як подшоҳии суқуткарда баромадааст. Подшоҳии Филаделфия аз соли 1856 то соли 1863 суқут кард, ва ваколате, ки дар он подшоҳии суқуткарда барқарор шуда буд, дар қонуни якшанбе аз нав барқарор карда мешавад. Вақте ки он шоха, ки парчам аст, боло бардошта мешавад, ҳаракати Лаодикиягии яксаду чилу чор ҳазор ба ҳаракати Филаделфиягии яксаду чилу чор ҳазор мегузарад. Он гоҳ аст, ки ваколат ё асое, ки аз подшоҳии Миллерӣ ё Филаделфиягӣ баромадааст, бо калиде тасвир мешавад, ки бар Элёқим дар Ишаъё 22:22 гузошта мешавад.

> And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open. Isaiah 22:22.

> Ва калиди хонаи Довудро бар дӯши ӯ хоҳам гузошт; ва ӯ хоҳад кушод, ва ҳеҷ кас нахоҳад баст; ва ӯ хоҳад баст, ва ҳеҷ кас нахоҳад кушод. Ишаъё 22:22.

The verse marks October 22, 1844 and is identifying Eliakim as receiving a “key.” In the previous two verses the authority of Laodicea is taken from Shebna and given to Eliakim. At the Sunday law the authority once given to the chosen covenant people is taken from the kingdom of Laodicean Seventh-day Adventism and given to the kingdom of the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand—which is the kingdom of glory.

Оят ба 22 октябри соли 1844 ишора мекунад ва Элиёқимро ҳамчун касе муайян месозад, ки «калид»-еро қабул мекунад. Дар ду ояти пешин ҳокимияти Лоудиқия аз Шибно гирифта шуда, ба Элиёқим дода мешавад. Дар замони қонуни якшанбе, ҳокимияте, ки замоне ба қавми баргузидаи аҳд дода шуда буд, аз подшоҳии Адвентизми Лоудиқиягии Рӯзи Ҳафтум гирифта шуда, ба подшоҳии ҳаракати Филаделфиягии яксаду чилу чор ҳазор — ки подшоҳии ҷалол аст — дода мешавад.

> He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:16–19.

> Ба онҳо гуфт: «Аммо шумо Маро кӣ мегӯед?» Ва Шимъӯни Петрус дар ҷавоб гуфт: «Ту Масеҳ ҳастӣ, Писари Худои Ҳай.» Ва Исо дар ҷавоби ӯ гуфт: «Хушо ту, эй Шимъӯн, писари Юнус; зеро на ҷисм ва хун инро ба ту ошкор кардааст, балки Падари Ман, ки дар осмон аст. Ва Ман низ ба ту мегӯям, ки ту Петрус ҳастӣ, ва бар ин сахра Ман калисои Худро бино хоҳам кард; ва дарвозаҳои дӯзах бар он ғолиб нахоҳанд омад. Ва калидҳои Малакути Осмонро ба ту хоҳам дод; ва ҳар он чи бар замин бибандӣ, дар осмон баста хоҳад шуд; ва ҳар он чи бар замин бикшойӣ, дар осмон кушода хоҳад шуд». Матто 16:16–19.

The rod of authority, represented as a key given to Peter, is placed upon Eliakim’s shoulder in Isaiah 22:22. Peter represents the branch of the one hundred and forty-four thousand who enter into covenant with Christ just before the Sunday law. In the passage Peter is in Caesarea Philippi, which is Panium of verses thirteen to fifteen of Daniel eleven. His name is changed, representing a covenant relationship, and the name Peter when approached with multiplying the numbered positions of each letter, equates to 144,000. The authority, or rod, or key that is placed upon Eliakim when Shebna is cast into a field like a ball, and is the “rod” which comes from the stump of Philadelphian Millerite Adventism that was cut down from 1856 unto 1863.

Асои ҳокимият, ки ба сурати калиде додаи Петрус ифода ёфтааст, дар Ишаъё 22:22 бар дӯши Элиёқим гузошта мешавад. Петрус он шохаи яксаду чилу чаҳор ҳазор нафарро намояндагӣ мекунад, ки андаке пеш аз қонуни якшанбе бо Масеҳ ба аҳд медароянд. Дар он порча Петрус дар Қайсарияи Филиппӣ аст, ки ҳамон Панийуми оятҳои сездаҳ то понздаҳи Дониёл ёздаҳ мебошад. Номи ӯ тағйир дода мешавад, ки муносибати аҳдиро намояндагӣ мекунад, ва номи Петрус, ҳангоме ки бо зарб намудани ҷойгоҳҳои рақамии ҳар як ҳарф баррасӣ мешавад, ба 144,000 баробар меояд. Ҳокимият, ё асо, ё калиде ки бар Элиёқим гузошта мешавад, ҳангоме ки Шабно мисли тӯб ба саҳро андохта мешавад, ҳамон «асо» аст, ки аз кундаи Адвентизми Филаделфияи Миллерӣ бармеояд, ки аз соли 1856 то 1863 бурида шуда буд.

Peter is receiving the authority of God’s covenant people at the separation of the wheat and tares, for the wheat is to be lifted up as the wave loaf offering of Pentecost. The tares first are separated, as represented by the leaven in the Pentecostal wave loaves being removed through the baking process. The authority of the rod or key comes from the stump of a fallen kingdom and the branch that is the ensign comes from the root of Jessie and is the root of Jessie, for Jesus illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. The root is the beginning and the branch the end. This prophetic application cannot be understood by the quibbling Jews of Christ time or today, for it is the primary principle of the methodology of the latter rain, and it is also represented as the key of the house of David. The key opens the door to the house of David which has been shut. The key opens the door unto the heavenly sanctuary, the house of David. The alpha of October 22, 1844 repeats in the omega of the Sunday law.

Петрус ҳангоми ҷудо шудани гандум аз коҳдонаҳо ҳокимияти қавми аҳди Худоро дарёфт мекунад, зеро гандум бояд ҳамчун қурбонии нони ҷунбонидашавандаи Пантикост боло бардошта шавад. Аввал коҳдонаҳо ҷудо карда мешаванд, чунонки хамиртуруш дар нонҳои ҷунбонидашавандаи Пантикост тавассути раванди пухтан дур карда мешавад, инро рамзӣ нишон медиҳад. Ҳокимияти асо ё калид аз тӯдаи подшоҳии суқуткарда бармеояд, ва он шохае, ки аломат аст, аз решаи Йисой мебарояд ва худи решаи Йисой аст, зеро Исо анҷоми чизеро бо оғози чизе ба тасвир мекашад. Реша ибтидо аст ва шоха интиҳо. Ин татбиқи нубувватиро яҳудиёни муноқишагари замони Масеҳ ва на имрӯз наметавонанд дарк кунанд, зеро он асли бунёдии усули борони охир аст, ва инчунин ҳамчун калиди хонаи Довуд низ тасвир шудааст. Калид дари хонаи Довудро, ки баста шудааст, мекушояд. Калид дарро ба муқаддасгоҳи осмонӣ, хонаи Довуд, мекушояд. Алфои 22 октябри соли 1844 дар омегаи қонуни якшанбе такрор мешавад.

David, the son of Jessie records an enigma that marked the end of any further discussion with the quibbling Jews in the days of Christ, thus marking the end of His testimony to the Jews.

Довуд, писари Йисой, як муаммоеро сабт мекунад, ки он ба ҳар гуна баҳси минбаъда бо яҳудиёни ҷидолпеша дар айёми Масеҳ хотима гузошт ва ба ин васила анҷоми шаҳодати Ӯро ба яҳудиён нишон дод.

> A Psalm of David. The Lord said unto my Lord, Sit thou at my right hand, until I make thine enemies thy footstool. The Lord shall send the rod of thy strength out of Zion: rule thou in the midst of thine enemies. Thy people shall be willing in the day of thy power, in the beauties of holiness from the womb of the morning: thou hast the dew of thy youth. The Lord hath sworn, and will not repent, Thou art a priest for ever after the order of Melchizedek. Psalms 110:1–4.

> Таронаи Довуд. Худованд ба Худованди ман гуфт: «Ба ямини Ман бинишин, то душманонатро зери поят гардонам». Худованд асои қудрати Туро аз Сион хоҳад фиристод; дар миёни душманонат ҳукмронӣ намо. Қавми Ту дар рӯзи қудрати Ту бо майли дил ҳозир хоҳанд шуд, дар ҷамоли қудсият аз батни субҳ; шабнами ҷавонии Ту аз они Туст. Худованд қасам хӯрдааст ва пушаймон нахоҳад шуд: «Ту коҳин ҳастӣ то абад бар тибқи тартиби Малкисодиқ». Забур 110:1–4.

Palmoni determined to place this passage in Psalm 110, which is of course another number in the world of mathematics that is recognized as a special number. Half of “220” and ten times “11” would lead a soul to expect the number “110” holds some significance, and it does—as does the passage itself. It is a song of David, and David is a symbol of the one hundred and forty-four thousand, so it is a verse from the song of the vineyard, which is the song of Moses and the Lamb. It identifies when the former husbandmen of the vineyard are passed by and the vineyard is given to the one hundred and forty-four thousand. When that happens, it is the “day of thy power” aligning with the power of Pentecost at the climax of the Pentecostal season.

Палмонӣ муайян кард, ки ин порчаро дар Забур 110 ҷой диҳад, ки, албатта, дар ҷаҳони математика рақами дигаре аст, ки ҳамчун рақами махсус шинохта мешавад. Ними «220» ва даҳ маротиба «11» рӯҳро водор месозад, ки интизор шавад рақами «110» дорои аҳамияте бошад, ва чунин ҳам ҳаст — ҳамчунон ки худи он порча низ чунин аст. Ин суруди Довуд аст, ва Довуд рамзи саду чиҳилу чор ҳазор мебошад; бинобар ин, он ояте аз суруди токзор аст, ки ҳамон суруди Мусо ва Барра мебошад. Он муайян месозад, ки кай деҳқонони пешини токзор канор гузошта мешаванд ва токзор ба саду чиҳилу чор ҳазор дода мешавад. Вақте ки ин рӯй медиҳад, он «рӯзи қудрати Ту» хоҳад буд, ки бо қудрати Пантикост дар авҷи мавсими Пантикост мувофиқат мекунад.

God’s people will be “willing” in the day they come from “the womb of the morning,” with the “dew of thy youth.” New birth is an illustration of conversion and life. The one hundred and forty-four thousand were taken from the womb in July of 2023, and they were born with the dew of their youth, for they were born into the message of the Midnight Cry, which also occurred with the Millerites in the beginning, or their “youth.” It is the same dew, for it is a repetition of the alpha history within the history of the omega. In the “day of their” ‘empowerment,’ when Shebna is driven “from” his “station, and from” his “state” and pulled “down” Eliakim, the one hundred and forty-four thousand are made omega priests, for they are made after the order of Melchizedek, for the one hundred and forty-four thousand shall not taste death, or as with Melchizedek they are priests forever.

Қавми Худо дар рӯзе ки аз «батни субҳ» бо «шабнами ҷавонии ту» берун меоянд, «бо ихтиёр» хоҳанд буд. Таваллуди нав намунае аз имондорӣ ва ҳаёт аст. Яксаду чилу чор ҳазор дар моҳи июли соли 2023 аз батн гирифта шуданд, ва онҳо бо шабнами ҷавонии худ таваллуд ёфтанд, зеро ба паёми Нидои Нимашаб таваллуд шуданд, ки он низ дар оғоз, ё дар «ҷавонӣ»-и миллериён, рух дода буд. Ин ҳамон шабнам аст, зеро он такрори таърихи алфа дар дохили таърихи омега мебошад. Дар «рӯзи» ‘қудратманд гардонидани’ онҳо, вақте ки Шебно «аз» «мансаби» худ ва «аз» «ҳолати» худ ронда шуда, ба «поён» кашида мешавад, Элёқим, яксаду чилу чор ҳазор коҳинони омега гардонида мешаванд, зеро онҳо мувофиқи тартиби Малкисодиқ сохта мешаванд; зеро яксаду чилу чор ҳазор маргро нахоҳанд чашид, ё чунон ки дар мавриди Малкисодиқ аст, онҳо коҳинонанд то абад.

In the “day of his power” the Lord will send the “rod of His strength out of Zion.” The authority of His kingdoms both grace (justification) and glory (sanctification) has been placed upon those who wear His crown of glory, for they represent His kingdom. The are sent out of Zion, for Zion’s meaning represents the ensign of the one hundred and forty-four thousand.

Дар «рӯзи қудрати Ӯ» Худованд «асои қуввати Худро аз Сион» хоҳад фиристод. Ҳокимияти малакутҳои Ӯ — ҳам файз (сафедшавӣ) ва ҳам ҷалол (тақдис) — бар онҳое гузошта шудааст, ки тоҷи ҷалоли Ӯро бар сар доранд, зеро онҳо малакути Ӯро намояндагӣ мекунанд. Онҳо аз Сион фиристода мешаванд, зеро маънии Сион парчами яксаду чилу чаҳор ҳазорро ифода мекунад.

> While the Pharisees were gathered together, Jesus asked them, Saying, What think ye of Christ? whose son is he? They say unto him, The son of David.

> Ҳангоме ки фарисиён ҷамъ омада буданд, Исо аз онҳо пурсид ва гуфт: «Шумо дар бораи Масеҳ чӣ фикр доред? Ӯ писари кист?» Онҳо ба Ӯ гуфтанд: «Писари Довуд».

> He saith unto them, How then doth David in spirit call him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, till I make thine enemies thy footstool? If David then call him Lord, how is he his son?

> Ба онҳо гуфт: «Пас, чӣ гуна Довуд, дар Рӯҳ, Ӯро Худованд мехонад ва мегӯяд: “Худованд ба Худованди ман гуфт: Ба дасти рости Ман биншин, то даме ки душманонатро зери пои Ту гардонам”? Пас, агар Довуд Ӯро Худованд мехонад, чӣ гуна Ӯ писари вай аст?»

> And no man was able to answer him a word, neither durst any man from that day forth ask him any more questions. Matthew 24:41–46.

> Ва ҳеҷ кас натавонист ба Ӯ як сухан ҷавоб диҳад; ва аз ҳамон рӯз ба баъд ҳеҷ кас ҷуръат накард, ки дигар аз Ӯ саволе бипурсад. Матто 24:41–46.

David’s prophetic relationship to Christ in terms of alpha and omega—the beginning and ending, is the primary rule of the “line upon line” methodology, and that rule could not be fathomed by the quibbling Jews anymore than a Laodicean Seventh-day Adventist can understand that the history of the Millerites during the message of the Midnight Cry was where the dew of heaven was poured out during the youth of Adventism. The “dew” of thy youth is upon the one hundred and forty-four thousand, and it began to sprinkle at 9/11, and the Sunday law is the “day of power,” when the remnant is anointed as priests after the order of Melchizedek.

Муносибати нубувватии Довуд бо Масеҳ аз нигоҳи алфа ва омега — ибтидо ва интиҳо — қоидаи асосии усули «сатр бар сатр» мебошад, ва ин қоида барои яҳудиёни ҷанҷолҷӯ аз он бештар қобили дарк набуд, аз он ки як Адвентисти рӯзи ҳафтуми Лоодикия метавонад бифаҳмад, ки таърихи миллеритҳо дар замони паёми Нидои Нимашаб ҳамон ҷое буд, ки шабнами осмон дар айёми ҷавонии адвентизм рехта шуд. «Шабнами» ҷавонии Ту бар як саду чилу чор ҳазор аст, ва он аз 9/11 ба пошидан оғоз кард, ва қонуни якшанбе «рӯзи қудрат» аст, вақте ки бақия мувофиқи тариқи Малкисодиқ ҳамчун коҳинон тадҳин карда мешаванд.

Out of the stump of Laodicean Seventh-day Adventism (the church militant) comes the branch (the church triumphant), while out of the root of Jessie, the one hundred and forty-four thousand—are the branch of glorious fruit lifted up as a wave offering in the day of his power.

Аз танаи боқимондаи Адвентизми Ҳафтрӯзаи Лоадикия (калисои мубориз) шоха (калисои зафарёб) мебарояд, ва аз решаи Йисой, яксаду чилу чор ҳазор — он шохаи самари пурҷалоланд, ки дар рӯзи қудрати Ӯ ҳамчун қурбонии ҷунбониданӣ боло бардошта мешаванд.

We will continue these thoughts in the next article.

Мо ин андешаҳоро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “Proverbs One

> «Масалҳо, боби якум»

> “April 1, 1850 To the ‘Little Flock.’

> «1 апрели соли 1850. Ба “Рамаи Хурд”.»

> “Dear Brethren.—The Lord gave me a view, January 26, which I will relate. I saw that some of the people of God were stupid and dormant; and were but half awake, and did not realize the time we were now living in; and that the ‘man’ with the ‘dirt-brush’ had entered, and that some were in danger of being swept away. I begged of Jesus to save them, to spare them a little longer, and let them see their awful danger, that they might get ready before it should be forever too late. The angel said, ‘Destruction is coming like a mighty whirlwind.’ I begged of the angel to pity and to save those who loved this world, and were attached to their possessions, and were not willing to cut loose from them, and sacrifice them to speed the messengers on their way to feed the hungry sheep, who were perishing for want of spiritual food.

> «Эй бародарони азиз.—Худованд 26 январ ба ман рӯъёе ато намуд, ки онро нақл хоҳам кард. Ман дидам, ки баъзе аз қавми Худо карахт ва хоболуд буданд; ва фақат нимабедор буданд, ва вақтеро, ки мо ҳоло дар он зиндагӣ мекунем, дарк намекарданд; ва он “мард” бо “ҷорӯби хокрӯб” ворид шудааст, ва баъзеҳо дар хатари он буданд, ки рӯфта бурда шаванд. Ман аз Исо илтиҷо кардам, ки онҳоро наҷот диҳад, андаке бештар онҳоро нигоҳ дорад, ва бигузорад хатари даҳшатноки худро бубинанд, то пеш аз он ки абадан дер гардад, омода шаванд. Фаришта гуфт: “Ҳалокат мисли гирдбоди пурзӯр меояд.” Ман аз фаришта илтиҷо кардам, ки бар онҳое, ки ин ҷаҳонро дӯст медоштанд ва ба молу мулки худ дил баста буданд ва намехостанд аз онҳо даст бикашанд ва онҳоро қурбон созанд, то фиристодагонро дар роҳи худ барои ғизо додани гӯсфандони гуруснае, ки аз нарасидани ғизои рӯҳонӣ ҳалок мешуданд, тезонанд, раҳм кунад ва онҳоро наҷот диҳад.»

> “As I viewed poor souls dying for want of the present truth, and some who professed to believe the truth were letting them die, by withholding the necessary means to carry forward the work of God, the sight was too painful, and I begged of the angel to remove it from me. I saw that when the cause of God called for some of their property, like the young man who came to Jesus, [Matthew 19:16–22.] they went away sorrowful; and that soon the overflowing scourge would pass over and sweep their possessions all away, and then it would be too late to sacrifice earthly goods, and lay up a treasure in heaven.

> «Вақте ки ман дидам, ки ҷонҳои бенаво аз надоштани ҳақиқати ҳозира мемиранд, ва баъзе касоне ки худро имондор ба ҳақиқат меномиданд, бо дареғ доштани василаҳои зарурӣ барои пеш бурдани кори Худо, онҳоро мегузоштанд, ки бимиранд, ин манзара басо дарднок буд, ва ман аз фаришта хоҳиш кардам, ки онро аз пеши ман дур кунад. Ман дидам, ки ҳангоме ки кори Худо чизе аз амволи онҳоро талаб мекард, монанди он ҷавоне ки назди Исо омад, [Матто 19:16–22.] онҳо ғамгин шуда, дур мерафтанд; ва ин ки ба зудӣ тозиёнаи лабрез гузашта, тамоми дороии онҳоро яксара хоҳад рӯфт, ва он гоҳ барои қурбон кардани неъматҳои заминӣ ва захира кардани ганҷе дар осмон дер хоҳад шуд.

> “I then saw the glorious Redeemer, beautiful and lovely, that he left the realms of glory, and came to this dark and lonely world, to give his precious life and die, the just for the unjust. He bore the cruel mocking and scourging, and wore the platted crown of thorns, and sweat great drops of blood in the garden; while the burden of the sins of the whole world were upon him. The angel asked, ‘What for?’ O, I saw and knew that it was for us; for our sins he suffered all this, that by his precious blood he might redeem us unto God.

> «Сипас ман Наҷотдиҳандаи пурҷалолро дидам, ки зебо ва дилписанд буд, ки Ӯ оламҳои ҷалолро тарк намуда, ба ин ҷаҳони торику танҳо омад, то ҷони гаронбаҳои Худро бидиҳад ва бимирад, одил барои золимон. Ӯ тамасхури бераҳмона ва тозиёназаниро таҳаммул кард, тоҷи бофтаи хорро бар сар ниҳод, ва дар боғ қатра-қатраҳои бузурги хун арақ рехт; дар ҳоле ки бори гуноҳҳои тамоми ҷаҳон бар Ӯ буд. Фаришта пурсид: “Барои чӣ?” Оҳ, ман дидам ва донистам, ки ин барои мо буд; барои гуноҳҳои мо Ӯ ҳамаи инро азоб кашид, то ки ба воситаи хуни гаронбаҳои Худ моро назди Худо халосӣ бахшад.

> “Then again was held up before me those who were not willing to dispose of this world’s goods to save perishing souls, by sending them the truth, while Jesus stands before the Father, pleading his blood, his sufferings and his death for them; and while God’s messengers were waiting, ready to carry them the saving truth that they might be sealed with the seal of the living God. It was hard for some who professed to believe the present truth, to even do so little as to hand the messengers God’s own money, that he had lent them to be stewards over.

> «Бори дигар ба пеши назарам оварда шуданд онҳое, ки намехостанд аз моли ин ҷаҳон даст кашанд, то ҷони ҳалокшавандаро наҷот диҳанд, ба воситаи фиристодани ҳақиқат ба онҳо, дар ҳоле ки Исо дар ҳузури Падар истода, хуни Худ, азобҳои Худ ва марги Худро барои онҳо шафоат мекард; ва дар ҳоле ки фиристодагони Худо мунтазир буданд ва омода буданд, то ҳақиқати наҷотбахшро ба онҳо баранд, то ки онҳо бо мӯҳри Худои зинда мӯҳр зада шаванд. Барои баъзе касоне, ки худро имондорони ҳақиқати ҳозира мешумурданд, ҳатто анҷом додани ҳамин қадар кори андак душвор буд: ба фиристодагон пули худи Худоро, ки Ӯ онро ба онҳо қарз дода буд, то бар он ҳамчун мутавваллиён ҳукмронӣ кунанд, бисупоранд.»

> “Then the suffering Jesus, his sacrifice and love so deep, as to give his life for them, was again held up before me; and then the lives of those who professed to be his followers, who had this world’s goods, and considered it so great a thing to help the cause of salvation. The angel said, ‘Can such enter heaven?’ Another angel answered, ‘No, never, never, never. Those who are not interested in the cause of God on earth, can never sing the song of redeeming love above.’

> «Сипас Исои азияткашида, қурбонии Ӯ ва муҳаббати Ӯ, ки то ба он андоза амиқ буд, ки ҷони Худро барои онҳо дод, боз пеши назари ман оварда шуд; ва он гоҳ зиндагии онҳое, ки худро пайравони Ӯ эътироф мекарданд, вале аз неъматҳои ин ҷаҳон бархӯрдор буданд ва ёрӣ расондан ба кори наҷотро чизе басо бузург мешумориданд. Фаришта гуфт: “Оё чунин касон метавонанд ба осмон дохил шаванд?” Фариштаи дигар ҷавоб дод: “Не, ҳаргиз, ҳаргиз, ҳаргиз. Онҳое ки ба кори Худо бар замин дилбастагӣ надоранд, ҳеҷ гоҳ наметавонанд дар боло суруди муҳаббати наҷотбахшро бихонанд.”»

> “I saw that the quick work that God was doing on earth would soon be cut short in righteousness, and that the swift messengers must speed on their way to search out the scattered flock. An angel said, ‘Are all messengers? No, no, God’s messengers have a message.’

> «Ман дидам, ки кори зуде, ки Худо бар рӯи замин анҷом медод, ба зудӣ ба адолат кӯтоҳ карда хоҳад шуд, ва қاصидони тезрав бояд дар роҳи худ шитоб кунанд, то галаи парокандаро ҷустуҷӯ намоянд. Фариштае гуфт: “Оё ҳама қосиданд? Не, не, қосидони Худо паём доранд.”»

> “I saw that the cause of God had been hindered, and dishonored by some travelling who had no message from God. Such will have to give an account to God for every dollar they have used in travelling where it was not their duty to go; for that money might have helped on the cause of God, and for the lack of it, souls have starved and died for the want of spiritual food, that might have been given them by God’s called and chosen messengers if they had had the means.

> «Ман дидам, ки кори Худо аз ҷониби баъзе касоне, ки сафар мекарданду аз ҷониби Худо ҳеҷ паёме надоштанд, боздошта ва беҳурмат карда шудааст. Чунин ашхос маҷбур хоҳанд шуд, ки дар назди Худо барои ҳар долларе, ки барои сафар дар ҷойҳое сарф кардаанд, ки рафтан ба он ҷо вазифаи онҳо набуд, ҳисоб диҳанд; зеро он маблағ метавонист ба пешрафти кори Худо мусоидат намояд, ва аз сабаби набудани он, ҷонҳо аз камбуди ғизои рӯҳонӣ гурусна монда, ҳалок шудаанд, ғизое ки метавонист аз ҷониби фиристодагони даъватшуда ва баргузидаи Худо ба онҳо дода шавад, агар онҳо василаҳо медоштанд.»

> “The mighty shaking has commenced, and will go on, and all will be shaken out who are not willing to take a hold and unyielding stand for the truth, and sacrifice for God and his cause. The angel said, ‘Think ye that any will be compelled to sacrifice. No. no. It must be a free-will offering. It will take all to buy the field.’—I cried to God to spare his people, some of whom were fainting and dying.

> «Ҷунбиши азим оғоз ёфтааст, ва идома хоҳад ёфт, ва ҳамаи онҳое, ки барои ҳақиқат маҳкам даст намегиранд ва устуворона мавқеи таслимнопазир намегиранд, ва барои Худо ва кори Ӯ қурбонӣ намекунанд, берун ларзонда хоҳанд шуд. Фаришта гуфт: “Оё гумон мекунед, ки касе маҷбур хоҳад шуд, ки қурбонӣ кунад? Не, не. Ин бояд қурбонии ихтиёрӣ бошад. Барои харидани он киштзор ҳама чиз лозим хоҳад шуд.” — Ман ба Худо нидо кардам, ки қавми Худро афв кунад, ки баъзе аз онҳо беҳол шуда, аз ҳуш мерафтанд ва мемурданд.»

> “I saw that those who have strength to labor with their hands, and help sustain the cause, were as accountable for that strength, as others were for their property.

> «Ман дидам, ки онҳое, ки қувват доранд бо дастони худ меҳнат кунанд ва барои нигоҳдории кор ёрӣ расонанд, барои он қувват ба ҳамон андоза ҷавобгар буданд, ки дигарон барои молу мулки худ ҷавобгар буданд. »

> “Then I saw that the judgments of Almighty God were speedily coming. I begged of the angel to speak in his language to the people. Said he, ‘All the thunders and lightnings of Mount Sinai would not move those who will not be moved by the plain truths of the word of God; neither would an angel’s message awake them.’” Review and Herald, April 1, 1850.

> «Сипас ман дидам, ки довариҳои Худои Қодири Мутлақ ба зудӣ фаро мерасанд. Ман аз фаришта илтиҷо кардам, ки бо забони худ ба мардум сухан гӯяд. Ӯ гуфт: “На ҳамаи раъду барқҳои кӯҳи Сино он касонеро, ки аз ҳақиқатҳои равшани каломи Худо ба ҳаракат намеоянд, ба ҳаракат хоҳанд овард; ва на паёми фаришта онҳоро бедор хоҳад кард.”» Review and Herald, April 1, 1850.

Back to Articles