Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-Five

Китоби Дониёл — Саду ҳафтоду панҷум

The Glorified Christ: Prophetic Parallels in Daniel and Revelation

Масеҳи ҷалолёфта: Мувозинатҳои нубувватӣ дар Дониёл ва Ваҳй

Author

Jeff Pippenger

Published

April 5, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The vision of Christ in Daniel chapter ten, is the same vision which John saw in the Revelation. It was the “marah” vision, which is the feminine expression of the “mareh” vision of Christ’s appearance. “Mareh” is the vision of the twenty-three hundred years, and its primary meaning is “appearance.” The “appearance” of Christ with both Daniel and John were both visions of the glorified Christ.

Рӯъёи Масеҳ дар боби даҳуми Дониёл ҳамон рӯъёест, ки Юҳанно онро дар Ваҳй дид. Ин рӯъёи «marah» буд, ки ифодаи муаннаси рӯъёи «mareh» аз зуҳури Масеҳ мебошад. «Mareh» рӯъёи ду ҳазору сесад сол аст, ва маънои аслии он «зуҳур» мебошад. «Зуҳур»-и Масеҳ ҳам барои Дониёл ва ҳам барои Юҳанно ҳар ду рӯъёҳои Масеҳи ҷалолёфта буданд.

> And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. Daniel 10:4–6.

> Ва дар рӯзи бисту чоруми моҳи якум, ҳангоме ки ман дар канори дарёи бузург будам, ки Ҳиддеқал аст, чашмонамро боло бардоштам ва нигаристам, ва инак, марде буд, ки либоси катон дар бар дошт ва камараш бо тиллои ноби Ӯфоз баста шуда буд. Баданаш низ мисли забарҷад буд, ва рӯяш мисли намуди барқ, ва чашмонаш мисли чароғҳои оташ, ва дастҳояш ва пойҳояш ба ранги мисли миси сайқалёфта, ва овози суханонаш мисли овози анбӯҳи мардум буд. Дониёл 10:4–6.

The word “mareh” which means “appearance” is translated as “the appearance of lightning,” in the passage. The word is used four times in chapter ten, and two times it is translated as “vision”, and two times as “appearance.” It’s used three other times in its feminine form. The word “marah” is the feminine expression of the “appearance” vision. It is defined as “a looking glass”, and it is a “causative” adverb that causes something to happen when it is seen.

Калимаи «mareh», ки маънояш «намуд» аст, дар ин порча ҳамчун «намуди барқ» тарҷума шудааст. Ин калима дар боби даҳум чор бор истифода шудааст, ва ду бор он ҳамчун «рӯъё» ва ду бор ҳамчун «намуд» тарҷума гардидааст. Он боз се дафъаи дигар дар шакли муаннаси худ истифода шудааст. Калимаи «marah» шакли муаннаси рӯъёи «намуд» мебошад. Он ҳамчун «оина» таъриф мешавад ва зарфи «сабабӣ» аст, ки ҳангоми дида шуданаш боиси ба вуқӯъ омадани чизе мегардад.

A causative adverb is derived from an adjective that causes something to happen or produces an effect. In language and grammar, it often refers to verbs or constructions that express the idea of causing someone or something to perform an action or experience a state.

Зарфи сабабӣ аз сифате сохта мешавад, ки боис мегардад чизе рӯй диҳад ё таъсире ба вуҷуд орад. Дар забон ва дастур, он бисёр вақт ба феълҳо ё сохторҳое ишора мекунад, ки маънои водор сохтани касе ё чизеро ба анҷом додани амале ё таҷриба кардани ҳолатеро ифода менамоянд.

For example, in the sentence “She made him laugh,” the verb “made” is causative because it indicates that the subject (she) caused the object (him) to perform the action (laughing).

Масалан, дар ҷумлаи «Вай ӯро хандонд», феъли «хандонд» сабабӣ аст, зеро он нишон медиҳад, ки мубтадо (вай) боис гардид, ки мафъул (ӯ) амалро (хандиданро) анҷом диҳад.

“I had my car repaired.” (In this sentence, the subject “I” caused someone else to perform the action of repairing the car.)

«Ман мошинамро таъмир кунондам». (Дар ин ҷумла, мубтадои «ман» боис шудааст, ки шахси дигар амали таъмир кардани мошинро анҷом диҳад.)

“She made her students study for the exam.” (Here, the subject “She” caused her students to engage in the action of studying for the exam.)

«Вай шогирдонашро водор кард, ки барои имтиҳон таҳсил кунанд». (Дар ин ҷо, мубтадо «Вай» боис гардид, ки шогирдонаш ба амали таҳсил барои имтиҳон машғул шаванд.)

“He got his hair cut.” (In this case, the subject “He” caused someone else to perform the action of cutting his hair.)

«Вай мӯйи худро тарошонд». (Дар ин ҳолат, мубтадои «Вай» боис шудааст, ки шахси дигар амали тарошидани мӯйи ӯро анҷом диҳад.)

“The company had the building renovated.” (In this sentence, the company caused someone else to carry out the action of renovating the building.)

«Ширкат биноро таъмир кунонд». (Дар ин ҷумла, ширкат боис гардид, ки шахси дигар амали таъмири биноро анҷом диҳад.)

“We’ll get the children to help with the chores.” (Here, the subject “We” plans to cause the children to participate in the action of helping with the chores.) In each of these examples, the causative verbs (had, made, got, get) indicate that the subject causes someone else to perform the action specified by the main verb (repaired, study, cut, renovated, help).

«Мо кӯдаконро водор хоҳем кард, ки дар корҳои хона ёрӣ расонанд». (Дар ин ҷо, мубтадо «Мо» ният дорад сабаб шавад, ки кӯдакон дар амали ёрӣ расондан дар корҳои хона иштирок кунанд.) Дар ҳар яке аз ин мисолҳо, феълҳои сабабӣ (had, made, got, get) нишон медиҳанд, ки мубтадо боис мегардад, ки шахси дигар амалиеро, ки аз ҷониби феъли асосӣ муайян шудааст (repaired, study, cut, renovated, help), анҷом диҳад.

The “mareh” vision of the appearance, when expressed in feminine tense “marah”, and as defined as “a looking glass” identifies that the vision of the glorified Christ, is reproduced in those who behold the vision. When Daniel saw the “appearance” of Christ as lightning, a class of persons fled in fear, but for Daniel it produced a miraculous change within him.

Рӯъёи «mareh»-и зуҳур, ҳангоме ки дар сиғаи муаннас «marah» ифода мешавад ва ҳамчун «оина» таъриф мегардад, нишон медиҳад, ки рӯъёи Масеҳи ҷалолёфта дар онҳое, ки ин рӯъёро мебинанд, бозофарида мешавад. Вақте ки Дониёл «зуҳур»-и Масеҳро чун барқ дид, гурӯҳе аз одамон аз тарс гурехтанд, аммо барои Дониёл он дар даруни ӯ тағйироти мӯъҷизавӣ ба вуҷуд овард.

> And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength. Daniel 10:7, 8.

> Ва ман, Дониёл, танҳо рӯъёро дидам; зеро мардоне ки бо ман буданд, рӯъёро надиданд; лекин ларзиши бузурге бар онҳо афтод, ба тавре ки гурехтанд, то худро пинҳон созанд. Бинобар ин ман танҳо мондам, ва ин рӯъёи бузургро дидам, ва дар ман ҳеҷ қуввате намонд; зеро ҳусни ман дар даруни ман ба фасод табдил ёфт, ва ҳеҷ қувватеро нигоҳ дошта натавонистам. Дониёл 10:7, 8.

The truth is represented by the Hebrew word “truth,” which is created by the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet. The first letter and the last letter are always the same for Christ, as Alpha and Omega, always represents the end with the beginning. The middle or thirteenth letter represents rebellion. Daniel states, “I Daniel alone saw the vision,” but the men who were with Daniel, who were living in rebellion, “saw not the vision.” Therefore Daniel “alone” “saw the great vision.” At the beginning and the ending Daniel alone saw the vision, and the second reference caused those who fled to manifest their rebellion. Daniel is representing God’s people in the last days who are changed unto the image of Christ through the process of beholding His image. We are to look at the “looking glass” vision.

Ҳақиқат бо калимаи ибронии «ҳақиқат» ифода шудааст, ки аз ҳарфи аввал, сездаҳум ва охирини алифбои ибронӣ таркиб ёфтааст. Ҳарфи аввал ва ҳарфи охирин барои Масеҳ ҳамеша яксонанд, зеро Алфа ва Омега ҳамеша анҷомро бо ибтидо ифода мекунанд. Ҳарфи миёна ё сездаҳум исёнро ифода мекунад. Дониёл мегӯяд: «Ман, Дониёл, танҳо рӯъёро дидам», аммо мардоне ки бо Дониёл буданд, ва дар исён зиндагӣ мекарданд, «рӯъёро надиданд». Аз ин рӯ Дониёл «танҳо» «он рӯъёи бузургро» дид. Дар ибтидо ва дар анҷом танҳо Дониёл рӯъёро дид, ва ишораи дувум боис шуд, ки онҳое ки гурехтанд, исёни худро ошкор созанд. Дониёл қавми Худоро дар рӯзҳои охир намояндагӣ мекунад, ки тавассути раванди нигоҳ кардан ба сурати Ӯ ба шабоҳати Масеҳ тағйир дода мешаванд. Мо бояд ба рӯъёи «оина» назар кунем.

> “We must have a knowledge of God by living experience. If we follow on to know the Lord, we shall know that His goings forth are prepared as the morning. Christ calls upon us to be filled with all the fulness of God. Then we can truly represent the perfection of the Christian religion. ‘Whosoever drinketh of the water that I shall give him,’ the Saviour declares, ‘shall never thirst; but the water that I shall give him shall be in him a well of water springing up into everlasting life.’ Christ wants us to be co-laborers with Him. When we are emptied of self, He will give us His grace to impart to others. The two olive branches, which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves, will surely supply the cleansed vessels with light and comfort and hope and love for those who are in need. We must render God more than fitful service. But we can do this only by learning of Jesus, cherishing His meekness and lowliness of heart. Let us hide ourselves in God. Let us have confidence in Him. Let us abide in Christ. Then we all ‘with open face beholding as in a glass the glory of the Lord, are changed into the same image from glory to glory,’—from character to character. God does not expect impossibilities from you or me. Beholding Him, we may be changed into His image.” Signs of the Times, April 25, 1900.

> «Мо бояд бо таҷрибаи зинда маърифати Худоро дошта бошем. Агар мо барои шинохтани Худованд пеш равем, хоҳем донист, ки зуҳуроти Ӯ чун субҳ омода аст. Масеҳ моро даъват мекунад, ки аз тамоми пуррагии Худо пур гардем. Он гоҳ метавонем камоли дини масеҳиро ба таври ҳақиқӣ намояндагӣ кунем. “Ҳар кӣ аз обе, ки Ман ба вай медиҳам, бинӯшад,” — эълон мекунад Наҷотдиҳанда, — “ҳаргиз ташна нахоҳад шуд; балки обе, ки Ман ба вай медиҳам, дар вай чашмаи обе хоҳад шуд, ки барои ҳаёти ҷовидонӣ фаввора мезанад.” Масеҳ мехоҳад, ки мо бо Ӯ ҳамкор бошем. Вақте ки мо аз худ холӣ мешавем, Ӯ файзи Худро ба мо медиҳад, то онро ба дигарон бирасонем. Он ду шохаи зайтун, ки ба воситаи он ду найчаи тиллоӣ равғани тиллоиро аз худ ҷорӣ месозанд, ҳатман зарфҳои покшударо бо нур ва тасаллӣ ва умед ва муҳаббат барои онҳое ки ниёзманданд, таъмин хоҳанд кард. Мо бояд ба Худо бештар аз хизмати гоҳ-гоҳона ба ҷо оварем. Аммо мо инро танҳо бо омӯхтан аз Исо ва бо азиз доштани ҳилм ва фурӯтании дили Ӯ карда метавонем. Биёед худро дар Худо пинҳон дорем. Биёед ба Ӯ эътимод дошта бошем. Биёед дар Масеҳ бимонем. Он гоҳ ҳамаи мо “бо рӯи кушода ҷалоли Худовандро чун дар оина нигоҳ карда, ба ҳамон сурат аз ҷалол ба ҷалол дигаргун мешавем,” — аз хислат ба хислат. Худо аз ман ё аз ту корҳои номумкинро талаб намекунад. Бо нигоҳ кардан ба Ӯ, мо метавонем ба сурати Ӯ дигаргун шавем». Signs of the Times, April 25, 1900.

In Daniel chapter ten and chapter nine, Gabriel provides the interpretation of the external and internal visions of prophecy to Daniel, and Daniel’s first statement in verse one of chapter ten, is that he had understanding of both visions, represented as the “thing” and the “vision.” He received that understanding at the end of twenty-one days in which he had been in mourning. That twenty-one days concluded with the arrival of Michael the archangel. The number two hundred and twenty, and the number twenty-two, which is a tenth or tithe of two hundred and twenty is a symbol for the combination of Divinity with humanity, and it was on the twenty-second day that Daniel was changed into the image of Christ.

Дар бобҳои даҳум ва нӯҳуми Дониёл, Ҷабраил таъбири рӯъёҳои беруниву дарунии нубувватро ба Дониёл медиҳад, ва изҳороти нахустини Дониёл дар ояти якуми боби даҳум ин аст, ки ӯ ҳар ду рӯъёро — ки ба сурати «амр» ва «рӯъё» ифода шудаанд — фаҳмида буд. Ӯ он фаҳмишро дар анҷоми бисту як рӯзе ба даст овард, ки дар онҳо дар мотам буд. Он бисту як рӯз бо омадани Микоил, фариштаи муқаддас, ба поён расид. Шумораи дусаду бист ва шумораи бисту ду, ки як даҳяк ё ушри дусаду бист аст, рамзи пайвастагии Илоҳият бо инсоният мебошад, ва маҳз дар рӯзи бисту дуюм Дониёл ба сурати Масеҳ дигаргун карда шуд.

> I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz. Daniel 10:3–5.

> Ман нони лазизе нахӯрдам, ва гӯшту шароб ба даҳонам надаромад, ва тамоман худро тадҳин накардам, то се ҳафтаи комил ба анҷом расид. Ва дар рӯзи бисту чоруми моҳи якум, вақте ки ман дар канори дарёи бузург, ки Ҳиддакал аст, будам, он гоҳ чашмони худро боло карда, назар кардам, ва инак, марде дар либоси катон, ки миёнаш бо тиллои софи Ӯфоз баста шуда буд. Дониёл 10:3–5.

Daniel represents God’s people of the last days who have recognized through God’s prophetic Word that they have been scattered, and who are mourning their scattered condition and seeking for light. Their scattered condition is illustrated as a valley of dead dry bones in Ezekiel chapter thirty-seven. The bones are dead, and they are scattered, but they are identified as the house of Israel. The house of Israel of the last days is the one hundred and forty-four thousand. They are scattered, just as Daniel recognized from the books of Jeremiah and Moses. In Ezekiel the dead identify that they recognize their condition.

Дониёл қавми Худоро дар рӯзҳои охир муаррифӣ мекунад, ки ба воситаи Каломи нубувватии Худо дарк кардаанд, ки пароканда шудаанд, ва аз ҳолати парокандаи худ мотам дошта, нур меҷӯянд. Ҳолати парокандаи онҳо дар Ҳизқиёл боби сию ҳафтум ҳамчун водии устухонҳои хушки мурда тасвир шудааст. Устухонҳо мурдаанд ва пароканда мебошанд, вале онҳо ҳамчун хонаи Исроил муайян карда мешаванд. Хонаи Исроил дар рӯзҳои охир ҳамон яксаду чилу чор ҳазор аст. Онҳо парокандаанд, чунон ки Дониёл аз китобҳои Ирмиё ва Мусо дарк карда буд. Дар Ҳизқиёл мурда будани онҳо нишон медиҳад, ки онҳо ҳолати худро дарк мекунанд.

> Then he said unto me, Son of man, these bones are the whole house of Israel: behold, they say, Our bones are dried, and our hope is lost: we are cut off for our parts. Ezekiel 37:11.

> Сипас Ӯ ба ман гуфт: «Эй писари одам, ин устухонҳо тамоми хонадони Исроил мебошанд; инак, онҳо мегӯянд: “Устухонҳои мо хушк шудааст, ва умеди мо барбод рафтааст; мо аз қисматҳои худ ҷудо гардидаем.”» Ҳизқиёл 37:11.

The house of Israel, which is the bones, proclaims that they are “cut off for our parts.” They have recognized their scattered condition. The house of Israel of the last days fulfills the parable of the ten virgins to the very letter, and in the Millerite history the fulfillment of recognizing that they were cut off from their parts, is identified when the wise virgins came to understand that they were in the tarrying time, and also that the tarrying time was a specific period of the parable. Those in Ezekiel who recognize their scattered condition are those who after the first disappointment recognized they were in the tarrying time.

Хонаи Исроил, ки устухонҳоянд, эълон менамояд, ки онҳо «аз қисматҳои худ бурида шудаанд». Онҳо ҳолати парокандагии худро дарк кардаанд. Хонаи Исроили айёми охир масали даҳ бокираро то ба ҳарфи охир иҷро мекунад, ва дар таърихи миллеритӣ иҷрои он шинохте, ки онҳо аз қисматҳои худ бурида шудаанд, он вақт муайян мегардад, ки бокирагони доно фаҳмиданд, ки онҳо дар замони таъхир ҳастанд, ва ҳамчунин ки замони таъхир як давраи мушаххаси масал буд. Онҳое ки дар Ҳизқиёл ҳолати парокандаи худро дарк мекунанд, ҳамонҳоянд, ки пас аз ноумедии аввал дарк карданд, ки онҳо дар замони таъхир ҳастанд.

Both, Ezekiel’s bones, and the wise of the parable of the ten virgins, are represented by Daniel’s mourning during the twenty-one days. After the twenty-one days, on day twenty two, Michael descended, and Daniel was given a vision of the glorified Christ that changed Daniel into the image of Christ. The wise virgins and the dead bones must also go through the transformation accomplished by the looking-glass vision.

Ҳам устухонҳои Ҳизқиёл ва ҳам хирадмандон аз масали даҳ духтарони бокира тавассути мотам гирифтани Дониёл дар давоми бисту як рӯз муаррифӣ шудаанд. Пас аз бисту як рӯз, дар рӯзи бисту дуюм, Микоил нозил шуд, ва ба Дониёл рӯъёе аз Масеҳи ҷалолёфта дода шуд, ки Дониёлро ба сурати Масеҳ дигаргун сохт. Духтарони бокираи хирадманд ва устухонҳои мурда низ бояд аз он дигаргуние бигзаранд, ки тавассути рӯъёи ойинавӣ ба анҷом мерасад.

Daniel, Ezekiel’s dead bones, and the wise virgins of Millerite history, all align with the two witnesses who are slain in Revelation chapter eleven. Moses and Elijah were slain, but they were to be resurrected at the end of three and a half symbolic days. Moses was resurrected by Michael as identified in the book of Jude.

Дониёл, устухонҳои хушки Ҳизқиёл ва бокирагони хиради таърихи миллерӣ — ҳамаи инҳо бо он ду шоҳиде мувофиқ меоянд, ки дар боби ёздаҳуми Ваҳй кушта мешаванд. Мӯсо ва Илёс кушта шуданд, вале мебоист дар поёни сеюним рӯзи рамзӣ эҳё гарданд. Мӯсо аз ҷониби Микоил эҳё карда шуд, чунон ки дар китоби Яҳудо муайян шудааст.

> Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 1:9.

> Аммо Микоили фариштаи муқаддас, ҳангоме ки бо иблис баҳс мекард ва дар бораи ҷасади Мусо мунозира менамуд, ҷуръат накард, ки бар зидди ӯ айбномаи таҳқиромез оварад, балки гуфт: «Худованд туро сарзаниш намояд». Яҳудо 1:9.

In Daniel chapter ten, Daniel receives the looking glass vision when Michael descends after the twenty-one days of mourning. It is the voice of Michael that raises the dead.

Дар боби даҳуми Дониёл, Дониёл рӯъёи оинамонандро дарёфт мекунад, вақте ки Микоил пас аз бисту як рӯзи мотам фуруд меояд. Ин овози Микоил аст, ки мурдагонро эҳё мекунад.

> For the Lord himself shall descend from heaven with a shout, with the voice of the archangel, and with the trump of God: and the dead in Christ shall rise first. 1 Thessalonians 4:16.

> Зеро ки худи Худованд бо нидое, бо овози фариштаи аъзам ва бо карнаи Худо аз осмон фуруд хоҳад омад; ва мурдагон дар Масеҳ нахуст бархоҳанд хест. 1 Таслӯникиён 4:16.

Daniel chapter ten identifies the transition of the Laodicean movement of the third angel to the Philadelphian movement of the third angel. It aligns with the two witnesses of Revelation chapter eleven, the dead bones of Ezekiel chapter thirty-seven, the wise virgins in the parable of the ten virgins, and the Millerites who fulfilled the parable. Gabriel provided the interpretation of the great looking-glass vision, while finishing the work of interpretation he had begun in chapter nine. The interpretation was accomplished by Gabriel identifying the prophetic history found in chapter eleven, that actually continues into the first three verses of chapter twelve. Then in verse four of chapter twelve, Daniel is told to seal up his book.

Боби даҳуми Дониёл гузариши ҳаракати Лоодикияи фариштаи сеюмро ба ҳаракати Филаделфияи фариштаи сеюм муайян мекунад. Он бо ду шоҳиди боби ёздаҳуми Ваҳй, устухонҳои хушки боби сию ҳафтуми Ҳизқиёл, бокираҳои оқил дар масали даҳ бокира, ва миллериён, ки он масалро иҷро карданд, ҳамоҳанг аст. Ҷабраил тафсири рӯъёи бузурги ойинамонандро пешниҳод намуд, дар ҳоле ки кори тафсиреро, ки дар боби нӯҳ оғоз карда буд, ба анҷом мерасонд. Ин тафсир тавассути он ба анҷом расид, ки Ҷабраил таърихи нубувватиро, ки дар боби ёздаҳум омадааст ва дар воқеъ то се ояти аввали боби дувоздаҳум идома меёбад, муайян кард. Сипас, дар ояти чоруми боби дувоздаҳум, ба Дониёл гуфта мешавад, ки китоби худро мӯҳр намояд.

In Daniel chapter ten, “line upon line”, Daniel represents God’s last day people who are also represented in Daniel chapter two as earnestly seeking (under the threat of death), to understand the external prophetic message represented by Nebuchadnezzar’s secret image of beasts. He is also seeking to understand the vision of the internal prophetic message represented by the twenty-three hundred days. After the twenty-one symbolic days of mourning in chapter ten, he is finally represented as understanding both revelations. His understanding is accomplished when the archangel descends, and he is touched three times.

Дар боби даҳуми Дониёл, «қатор бар қатор», Дониёл қавми Худоро дар рӯзҳои охир намояндагӣ мекунад, ки онҳо ҳамчунин дар боби дуюми Дониёл чунин тасвир шудаанд: бо ҷидду ҷаҳди ҷиддӣ (зери таҳдиди марг) мекӯшанд, то паёми зоҳирии набувватиро, ки бо сурати махфии ҳайвоноти Набукаднесар ифода ёфтааст, бифаҳманд. Ӯ ҳамчунин мекӯшад рӯъёи паёми ботинии набувватиро, ки бо ду ҳазору сесад рӯз ифода шудааст, дарк намояд. Пас аз бисту як рӯзи рамзии мотам дар боби даҳум, ӯ ниҳоят ҳамчун касе тасвир мешавад, ки ҳар ду ваҳйро дарк кардааст. Фаҳмиши ӯ ҳангоме мукаммал мегардад, ки фариштаи муқаддаси олӣ нузул мекунад ва ӯ се бор ламс карда мешавад.

His experience with Michael, the vision of Michael that he alone sees, prepares him to receive the full interpretation of both the internal and external visions of prophecy. That experience is set forth, line upon line, in a very detailed fashion when combined with Ezekiel chapter thirty-seven, Revelation chapter eleven and Isaiah chapter six. The verse in chapter eleven where Gabriel brings the two visions together is verse ten, for there the king of the north proceeds up to the fortress, but no further. The fortress is the nation, or the capital, or the king of Egypt in the verse, as defined by Isaiah in chapter seven.

Таҷрибаи ӯ бо Микоил, рӯъёи Микоил, ки танҳо худи ӯ мебинад, ӯро омода месозад, то тафсири комили ҳам рӯъёҳои дохилӣ ва ҳам берунаи нубувватро қабул намояд. Ин таҷриба, ҳангоме ки бо боби сию ҳафтуми Ҳизқиёл, боби ёздаҳуми Ваҳй ва боби шашуми Ишаъё якҷо карда мешавад, сатр бар сатр, ба тарзи бисёр муфассал баён гардидааст. Ояти боби ёздаҳум, ки дар он Ҷабраил он ду рӯъёро ба ҳам меоварад, ояти даҳум аст, зеро дар он ҷо подшоҳи шимол то ба қалъа пеш меравад, вале дигар на бештар. Қалъа, мувофиқи таърифи Ишаъё дар боби ҳафтум, дар он оят миллат, ё пойтахт, ё подшоҳи Миср аст.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

> Зеро сари Сурия — Димишқ аст, ва сари Димишқ — Разин; ва дар муддати шасту панҷ сол Эфроим шикаста хоҳад шуд, ба тавре ки қавме нахоҳад буд. Ва сари Эфроим — Сомария аст, ва сари Сомария — писари Рамалё. Агар имон наоваред, яқинан устувор нахоҳед монд. Ишаъё 7:8, 9.

In verse ten, of chapter eleven of Daniel, the king of the north comes up to the border of Egypt, and the verse defines that as the “fortress” of Egypt (the king of the south). Verse ten, can be shown to be representing 1989, when the Soviet Union was swept away by the papacy and its proxy army, the United States. It was the first of three proxy wars, which ultimately becomes World War III at the third proxy war (Panium). The second proxy war is represented by verses eleven and twelve, and is now taking place in the Ukraine, where Russia is representing the king of the south, just as the Soviet Union represented the king of the south in its defeat in 1989.

Дар ояти даҳуми боби ёздаҳуми Дониёл, подшоҳи шимол то сарҳади Миср боло меояд, ва он оят онро ҳамчун «қалъа»-и Миср муайян мекунад (подшоҳи ҷануб). Нишон додан мумкин аст, ки ояти даҳум соли 1989-ро муаррифӣ мекунад, вақте ки Иттиҳоди Шӯравӣ аз ҷониби папагӣ ва лашкари вакилии он, Иёлоти Муттаҳида, рӯфта шуд. Ин нахустини се ҷанги вакилӣ буд, ки дар ниҳоят дар ҷанги сеюми вакилӣ (Паниум) ба Ҷанги Ҷаҳонии III мубаддал мегардад. Ҷанги дуюми вакилӣ бо оятҳои ёздаҳ ва дувоздаҳ ифода ёфтааст ва ҳоло дар Украина ҷараён дорад, ки дар он Русия подшоҳи ҷанубро намояндагӣ мекунад, ҳамон тавре ки Иттиҳоди Шӯравӣ дар шикасти худ дар соли 1989 подшоҳи ҷанубро намояндагӣ мекард.

I have used the expression “cold war” in the past to make the distinction between these three proxy wars and world wars. There is actually genuine warfare taking place in Ukraine, so it is not actually a cold war, but it is a proxy war between the papacy and its allies and Russia. But there is to be a third world war, where virtually every nation will be considered a target.

Ман дар гузашта барои фарқ гузоштан миёни ин се ҷанги ноибӣ ва ҷангҳои ҷаҳонӣ ибораи «ҷанги сард»-ро истифода бурдаам. Дар асл дар Украина ҷанги воқеии мусаллаҳона ҷараён дорад, бинобар ин он дар ҳақиқат ҷанги сард нест, балки ҷанги ноибӣ миёни папавият ва ҳампаймонони он аз як тараф ва Русия аз тарафи дигар аст. Аммо бояд ҷанги сеюми ҷаҳонӣ низ ба вуқӯъ пайвандад, ки дар он амалан ҳар миллат ҳадаф дониста хоҳад шуд.

> “O that God’s people had a sense of the impending destruction of thousands of cities, now almost given to idolatry! . ..

> Эй кошки Худо эҳсосе медошт, аз нобудии наздикшавандаи ҳазорон шаҳр, ки ҳоло қариб ба бутпарастӣ таслим шудаанд!...

> “Transgression has almost reached its limit. Confusion fills the world, and a great terror is soon to come upon human beings. The end is very near. We who know the truth should be preparing for what is soon to break upon the world as an overwhelming surprise.” Review and Herald, September 10, 1903.

> «Ҷиноят қариб ба ҳадди ниҳоии худ расидааст. Нооромӣ ҷаҳонро фаро гирифтааст, ва ба зудӣ даҳшати бузурге бар сари одамон хоҳад омад. Интиҳо бисёр наздик аст. Мо, ки ҳақиқатро медонем, бояд худро барои он чӣ ба зудӣ ҳамчун ҳайрати фарогири ногаҳонӣ бар ҷаҳон хоҳад омад, омода созем». Review and Herald, September 10, 1903.

In verses eleven and twelve, Russia, the king of the south, will defeat the papacy’s proxy army, represented by the Nazi regime that is directing the Ukrainian war effort, and that is supported by the previous proxy army of the papacy, the United States. In World War II, the proxy army of the papacy, the king of the north, against Communist Russia was Germany’s Nazi regime, and that proxy army lost, just as it will lose again in the Ukraine in the near future.

Дар оятҳои ёздаҳ ва дувоздаҳ, Русия — подшоҳи ҷануб — лашкари намояндагии папаро, ки бо режими нозӣ муаррифӣ мешавад ва ҷараёни ҷанги Украинаро раҳнамоӣ мекунад ва аз ҷониби лашкари намояндагии пешини папа — Иёлоти Муттаҳида — дастгирӣ меёбад, мағлуб хоҳад кард. Дар Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ, лашкари намояндагии папа — подшоҳи шимол — бар зидди Русияِ коммунистӣ режими нозии Олмон буд, ва он лашкари намояндагӣ мағлуб шуд, ҳамон гуна ки дар ояндаи наздик дар Украина боз ҳам мағлуб хоҳад шуд.

The third proxy war is represented in verses thirteen through fifteen, and was fulfilled in ancient history by the battle of Panium. The third proxy war will be carried out by the United States, the proxy army of the papacy, and the king of the north will prevail in that battle against atheism, as it did in the first proxy war (cold war). In the first and the third proxy war, the king of the north–the papacy–defeats the king of the south (the Soviet Union), and then defeats the United Nations. Its proxy army in those two battles was and will be again, the United States.

Ҷанги сеюми ниёбатӣ дар оятҳои сездаҳ то понздаҳ тасвир ёфтааст ва дар таърихи қадим бо ҷанги Паниум ба амал омад. Ҷанги сеюми ниёбатиро Иёлоти Муттаҳида, лашкари ниёбатии папагӣ, анҷом хоҳад дод, ва подшоҳи шимол дар он ҷанг бар зидди атеизм пирӯз хоҳад шуд, чунон ки дар ҷанги аввалини ниёбатӣ (ҷанги сард) низ пирӯз шуда буд. Дар ҷанги аввал ва сеюми ниёбатӣ, подшоҳи шимол — папагӣ — подшоҳи ҷанубро (Иттиҳоди Шӯравӣ) мағлуб мекунад ва сипас Созмони Милали Муттаҳидро мағлуб месозад. Лашкари ниёбатии ӯ дар он ду ҷанг Иёлоти Муттаҳида буд ва боз ҳам хоҳад буд.

Trump will be reelected as the eighth president, that is of the seven presidents that have reigned in the United States since the first proxy war (cold war) was fulfilled in 1989, which was the time of the end for the reform movement of the third angel. Trump is representing the Republican horn on the earth beast, and he received a deadly wound at the hands of the beast of “woke” atheism in 2020, in fulfillment of Revelation chapter eleven’s two witnesses being slain in the street.

Трамп ҳамчун президенти ҳаштум боз интихоб хоҳад шуд, яъне аз миёни он ҳафт президенте, ки дар Иёлоти Муттаҳида аз замони ҷанги аввали ниёбатӣ (ҷанги сард), ки дар соли 1989 ба анҷом расид, ҳукмронӣ кардаанд; ва ҳамин он замони поён барои ҳаракати ислоҳии фариштаи сеюм буд. Трамп шохи ҷумҳурихоҳро бар ҳайвони заминӣ намояндагӣ мекунад, ва ӯ дар соли 2020 аз дасти ҳайвони атеизми «воук» захми марговар гирифт, ба иҷро расидани он чӣ дар боби ёздаҳуми Ваҳй дар бораи ду шоҳид, ки дар кӯча кушта мешаванд, гуфта шудааст.

Future for America represents the true Protestant horn during the identical history, and in 2020, Future for America received a deadly wound at the hands of the beast of “woke” atheism. In 2023, twenty-two years after 2001, Michael descended to begin the process represented by Ezekiel, John, Daniel and Isaiah of resurrecting a mighty army that will be lifted up as an ensign at the soon coming Sunday law.

«Оянда барои Амрико» дар ҳамон таърихи айни яксон шохи ҳақиқии протестантиро намояндагӣ мекунад, ва дар соли 2020, «Оянда барои Амрико» аз дасти ҳайвони атеизми «woke» ҷароҳати марговар гирифт. Дар соли 2023, бисту ду сол пас аз соли 2001, Микоил нозил шуд, то равандееро оғоз намояд, ки Ҳизқиёл, Юҳанно, Дониёл ва Ишаъё онро ҳамчун эҳё кардани лашкари азиме тасвир мекунанд, ки дар қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда ҳамчун парчам барафрохта хоҳад шуд.

In 1856, the Philadelphian Millerite movement transitioned into the Laodicean Millerite movement, and there and then rejected the increased knowledge of the seven times, and then fully finalized their rebellion in 1863. The Millerites transitioned from the condition represented by the sixth church of Philadelphia, unto the experience of the seventh church, and that turning point aligns with the history of 2023, when the Laodicean movement of Future for America transitions from the experience of the seventh church, back to the experience of the sixth church of Philadelphia. In this prophetic application, the true Protestant horn, as with the Republican horn, becomes the eighth, that was of the seven.

Соли 1856 ҳаракати Миллерии Филаделфия ба ҳаракати Миллерии Лаодикея гузашт ва дар ҳамон ҷо ва ҳамон вақт нури афзудаи доир ба ҳафт замонро рад намуд, ва баъд дар соли 1863 исёни худро комилан ба анҷом расонд. Миллериён аз ҳолате, ки бо калисои шашуми Филаделфия рамзӣ нишон дода шудааст, ба таҷрибаи калисои ҳафтум гузаштанд, ва он нуқтаи гардиш бо таърихи соли 2023 мутобиқат мекунад, вақте ки ҳаракати Лаодикеяи Future for America аз таҷрибаи калисои ҳафтум боз ба таҷрибаи калисои шашуми Филаделфия мегузарад. Дар ин татбиқи нубувватӣ, шохи ҳақиқии протестантӣ, ҳамон тавре ки шохи ҷумҳурихоҳ, ҳаштум мешавад, ки аз ҷумлаи он ҳафт буд.

The key to recognizing that the Ukrainian war is the second proxy war, is the “fortress” of verse ten, and verse seven. In verse seven, which represented the papacy receiving its deadly wound in 1798, the king of the south entered into the “fortress,” of the king of the north, and this was fulfilled by Napoleon’s general walking into the Vatican and taking the pope captive. The king of the south had entered into the fortress. In verse ten the king of the north, representing the papacy and its proxy army the United States, swept away the structure of the Soviet Union, but it left the “fortress” standing. The “fortress” was the head, the capital—it was Russia.

Калиди дарк кардани он ки ҷанги Украина ҷанги дуюми ниёбатӣ аст, «қалъа»-и ояти даҳ ва ояти ҳафт аст. Дар ояти ҳафт, ки папагариро ҳангоми гирифтани захми марговари худ дар соли 1798 муаррифӣ мекард, подшоҳи ҷануб ба «қалъа»-и подшоҳи шимол дохил шуд, ва ин бо он иҷро гардид, ки генерали Наполеон ба Ватикан даромада, попро асир гирифт. Подшоҳи ҷануб ба қалъа дохил шуда буд. Дар ояти даҳ подшоҳи шимол, ки папагарӣ ва лашкари ниёбатии он — Иёлоти Муттаҳидаро намояндагӣ мекунад, сохтори Иттиҳоди Шӯравиро рӯфта бурд, аммо «қалъа»-ро барҷо гузошт. «Қалъа» сар, пойтахт буд — он Русия буд.

But the “head,” or fortress, can only be established upon two or three witnesses by employing Isaiah chapter seven, verses seven and eight. Isaiah seven, verse eight and nine, was the primary point of reference for Hiram Edson’s series of articles on the “seven times” that were published in 1856. The two verses that establish that Russia is the fortress that prevails in the current Ukrainian war, are also the two verses that establish the starting point for both “seven times,” against the northern and southern kingdoms of Israel. Verse ten of chapter eleven identifies the external vision, which Sister White teaches is based upon the rise and fall of kingdoms.

Аммо «сар», ё қалъа, танҳо бар асоси ду ё се шоҳид, бо истифода аз Ишаъё боби ҳафтум, оятҳои ҳафт ва ҳашт, метавонад барқарор гардад. Ишаъё ҳафт, оятҳои ҳашт ва нӯҳ, нуқтаи асосии истинод барои силсилаи мақолаҳои Ҳирам Эдсон дар бораи «ҳафт замон» буд, ки дар соли 1856 нашр шуданд. Он ду ояте, ки собит месозанд Русия ҳамон қалъаест, ки дар ҷанги кунунии Украина ғолиб меояд, ҳамчунин ҳамон ду оятанд, ки нуқтаи ибтидоиро барои ҳар ду «ҳафт замон», бар зидди подшоҳии шимолӣ ва ҷанубии Исроил, муайян мекунанд. Ояти даҳуми боби ёздаҳум рӯъёи беруниро муайян мекунад, ки, ба таълими Хоҳар Уайт, бар суқут ва бархостани подшоҳиҳо асос ёфтааст.

> “From the rise and fall of nations as made plain in the books of Daniel and the Revelation, we need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,—how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass,’ it has perished. James 1:10. So perished the Medo-Persian kingdom, and the kingdoms of Grecia and Rome. And so perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose, and expresses His character, can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Prophets and Kings, 548.

> «Аз бархостан ва суқути миллатҳо, чунон ки дар китобҳои Дониёл ва Ваҳй равшан баён шудааст, мо бояд биомӯзем, ки ҷалоли сирф зоҳирӣ ва дунёӣ то чӣ андоза бебаҳост. Бобил, бо тамоми қудрат ва шукӯҳаш, ки монанди онро ҷаҳони мо аз он пас ҳаргиз надидааст, — қудрат ва шукӯҳе, ки ба назари мардуми он рӯзгор чунон устувор ва пойдор менамуд, — то чӣ андоза комилан аз байн рафтааст! Мисли «гули алаф» он нобуд шудааст. Яъқуб 1:10. Ҳамин тавр салтанати Модию Форс ва салтанатҳои Юнон ва Рум низ нобуд шуданд. Ва ҳамин тавр ҳар он чи Худоро таҳкурсии худ надорад, нобуд мегардад. Фақат он чи бо мақсади Ӯ пайванд ёфтааст ва хислати Ӯро ифода мекунад, метавонад пойдор монад. Принсипҳои Ӯ ягона чизҳои устуворе мебошанд, ки ҷаҳони мо мешиносад». Пайғамбарон ва Подшоҳон, 548.

The three proxy wars are “made plain in the books of Daniel and the Revelation,” and the key to this truth is the “fortress” of verse ten, of Daniel eleven. But verse ten also addresses the internal vision, for the starting point for both “seven times,” is also identified in Isaiah chapter seven verses eight and nine. The external and internal cannot be separated, and the two periods of twenty-five hundred and twenty years are also Ezekiel’s two sticks, which when joined together, represent the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is the combination of Divinity with humanity.

Се ҷанги ниёбатӣ «дар китобҳои Дониёл ва Ваҳй равшан ошкор карда шудаанд», ва калиди ин ҳақиқат «қалъа»-и ояти даҳуми Дониёл ёздаҳ аст. Аммо ояти даҳум ҳамчунин ба рӯъёи дохилӣ муроҷиат мекунад, зеро нуқтаи ибтидоии ҳар ду «ҳафт замон» низ дар Ишаъё боби ҳафт, оятҳои ҳашт ва нӯҳ муайян гардидааст. Берунӣ ва дохилиро аз ҳам ҷудо кардан мумкин нест, ва ду давраи ду ҳазору панҷсаду бистсола ҳамчунин ду чӯби Ҳизқиёл мебошанд, ки ҳангоме ки бо ҳам пайваст карда шаванд, мӯҳр задани яксаду чилу чаҳор ҳазорро ифода мекунанд, ки он иттиҳоди Илоҳият бо инсоният аст.

Daniel’s experience with the causative “marah” vision represents the line of prophecy where Michael descends and resurrects His last-day people. That resurrection represents the steps that Christ accomplishes to combine His Divinity with His last day people’s humanity. It is accomplished by the joining of the Divine mind with the human mind so that they have one mind, and it is accomplished in the throne room, in the Most Holy Place, which is the “fortress” that Sister White identifies as the “citadel” (fortress) of the soul.

Таҷрибаи Дониёл бо рӯъёи сабабовари «marah» он хатти нубувватро ифода мекунад, ки дар он Микоил фуруд омада, қавми рӯзҳои охири Худро эҳё мекунад. Он эҳё қадамҳоеро ифода менамояд, ки Масеҳ барои муттаҳид сохтани Илоҳияти Худ бо инсонияти қавми рӯзҳои охири Худ ба анҷом мерасонад. Ин ба воситаи пайвастани зеҳни Илоҳӣ бо зеҳни инсонӣ ба амал меояд, то ки онҳо як зеҳн дошта бошанд; ва ин дар толори тахт, дар Қудс-ул-ақдос, ки ҳамон «қалъа» аст ва Хоҳар Уайт онро «арк»-и (қалъаи) ҷон мешиносонад, анҷом меёбад.

In the throne room God’s last-day people receive the mind of Christ and are then seated with Christ in heavenly places. The heavenly place where Christ is seated is the fortress or the head of the temple. The body temple has a lower nature, which is the flesh, or the body. It also has a higher nature, which is the mind. In verse ten of Daniel chapter eleven, the key that marks the fortress of the external vision, also marks the fortress of the internal vision, and in doing so it identifies the history where the horns of Republicanism and of Protestantism transition into the image of the beast (Republicanism), or the image of God (true Protestantism). Both horns then become the eighth that is of the seven.

Дар толори тахт халқи Худо дар рӯзҳои охир ақли Масеҳро қабул мекунанд ва сипас бо Масеҳ дар ҷойҳои осмонӣ шинонда мешаванд. Ҷои осмонӣ, ки Масеҳ дар он нишастааст, қалъа ё сари маъбад аст. Маъбади ҷисм табиати поёнӣ дорад, ки он ҷисм, ё бадан аст. Он ҳамчунин табиати болоӣ дорад, ки он ақл аст. Дар ояти даҳуми боби ёздаҳуми Дониёл, калиде, ки қалъаи рӯъёи беруниро муайян месозад, ҳамчунин қалъаи рӯъёи даруниро муайян мекунад, ва бо ин амал таърихеро муайян месозад, ки дар он шохҳои ҷумҳурихоҳӣ ва протестантизм ба ҳайкали ҳайвон (ҷумҳурихоҳӣ), ё ба сурати Худо (протестантизми ҳақиқӣ) мегузаранд. Сипас ҳар ду шох ба ҳаштуме табдил меёбанд, ки аз ҳафт аст.

The true horn of Protestantism is then the Philadelphian horn that is Ezekiel’s mighty army, and Isaiah’s ensign that is lifted up in the warfare against the image of the beast, first in the United States and then in the world. Daniel eleven, verse ten, identifies the point in sacred history that the joining of the sticks begins. The Ukrainian war began in 2014, but it was not until 2022 that Russia began to invade the Ukraine. In 2023, twenty-two years after 2001, Michael began His work of resurrecting those who had suffered their first disappointment in fulfillment of the parable of the ten virgins in 2020. He first raised up a “voice” which is now crying in the wilderness. In July 2023, that voice began to cry, and it was the same voice that was raised up at the beginning of the reform movement of the third angel in 1989, for Jesus always illustrates the ending with the beginning.

Пас, шохи ҳақиқии протестантизм ҳамон шохи филаделфиявист, ки лашкари азими Ҳизқиёл ва байрақи Ишаъё мебошад, ки дар ҷанг бар зидди сурати ҳайвон, аввал дар Иёлоти Муттаҳида ва баъд дар ҷаҳон, барафрошта мешавад. Дониёл боби ёздаҳ, ояти даҳ, он нуқтаро дар таърихи муқаддас муайян мекунад, ки дар он пайвастани чӯбҳо оғоз меёбад. Ҷанги Украина дар соли 2014 оғоз шуд, аммо танҳо дар соли 2022 Русия ба ҳамла ба Украина оғоз кард. Дар соли 2023, баъд аз бисту ду сол аз 2001, Микоил кори Худро барои эҳё кардани онҳое, ки дар соли 2020, дар иҷрошавии масали даҳ бокира, ноумедии аввали худро аз сар гузаронида буданд, оғоз намуд. Ӯ аввал як «садо»-ро бархезонд, ки ҳоло дар биёбон нидо мекунад. Дар моҳи июли соли 2023, он садо ба нидо кардан оғоз кард, ва он ҳамон садое буд, ки дар ибтидои ҳаракати ислоҳии фариштаи сеюм дар соли 1989 бархезонда шуда буд, зеро Исо ҳамеша анҷомро бо ибтидо тасвир мекунад.

The “voice” crying in the wilderness began to sound by presenting Revelation chapter one, where the combination of Divinity with humanity is represented as the Revelation of Jesus Christ, a revelation that is opened up just before probation closes. Daniel experienced that revelation in chapter ten, with the “causative” vision. The combination of Divinity with humanity in the first verses of Revelation represents the most important truth, based upon the rule of first mention. The combination of Divinity with humanity, which is the sealing of the one hundred and forty-four thousand is accomplished by the Word of God. That Word is given from the Father to the Son, who gives it to His angel, who then gives the message to a human representative. The first two steps are represented by the Divinity. Those two steps possess the distinction that the second step of Divinity represents the Divinity that created all things. The next two steps are represented by God’s creatures. The first step is an unfallen angel, and the second manifestation of God’s creation was the one that had been given the power to recreate after his own kind. That fourth step, representing humanity, was then to take the message and send it to the churches, that the churches might “read and hear” those things which were written therein.

«Овозе», ки дар биёбон нидо мекард, бо пешниҳоди боби якуми Ваҳй ба садо даромад, ки дар он иттиҳоди Илоҳият бо инсоният ҳамчун Ваҳйи Исои Масеҳ муаррифӣ шудааст, ваҳйе, ки андаке пеш аз баста шудани муҳлати имтиҳон кушода мегардад. Дониёл он ваҳйро дар боби даҳум, бо рӯъёи «сабабӣ», таҷриба кард. Иттиҳоди Илоҳият бо инсоният дар оятҳои аввали Ваҳй, бар асоси қоидаи аввалин зикр, муҳимтарин ҳақиқатро ифода менамояд. Иттиҳоди Илоҳият бо инсоният, ки муҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор аст, ба воситаи Каломи Худо ба анҷом мерасад. Он Калом аз ҷониби Падар ба Писар дода мешавад, ва Ӯ онро ба фариштаи Худ медиҳад, ки он гоҳ паёмро ба намояндаи инсонӣ мерасонад. Ду қадами аввалро Илоҳият намояндагӣ мекунад. Ин ду қадам дорои он тафовут мебошанд, ки қадами дувуми Илоҳият он Илоҳиятеро намояндагӣ мекунад, ки ҳама чизро офаридааст. Ду қадами баъдӣ аз ҷониби махлуқоти Худо намояндагӣ мешаванд. Қадами аввал фариштаи суқутнакарда аст, ва зуҳури дувуми офариниши Худо он буд, ки қудрати аз нав офаридан мувофиқи навъи худ ба вай дода шуда буд. Он қадами чаҳорум, ки инсониятро намояндагӣ мекунад, баъд бояд паёмро гирифта, онро ба калисоҳо бифиристад, то ки калисоҳо он чиро, ки дар он навишта шудааст, «хонанд ва бишнаванд».

We will continue this study in the next article.

Мо ин таҳқиқотро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

> The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. John to the seven churches which are in Asia: Grace be unto you, and peace, from him which is, and which was, and which is to come; and from the seven Spirits which are before his throne; And from Jesus Christ, who is the faithful witness, and the first begotten of the dead, and the prince of the kings of the earth. Unto him that loved us, and washed us from our sins in his own blood, And hath made us kings and priests unto God and his Father; to him be glory and dominion for ever and ever. Amen. Behold, he cometh with clouds; and every eye shall see him, and they also which pierced him: and all kindreds of the earth shall wail because of him. Even so, Amen. I am Alpha and Omega, the beginning and the ending, saith the Lord, which is, and which was, and which is to come, the Almighty. I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:1–11.

> Ваҳйи Исои Масеҳ, ки Худо ба Ӯ дод, то ба бандагони Худ чизҳоеро, ки бояд ба зудӣ ба амал оянд, нишон диҳад; ва Ӯ онро ба воситаи фариштаи Худ фиристода, ба бандаи Худ Юҳанно маълум кард: Ӯ ба каломи Худо ва ба шаҳодати Исои Масеҳ, ва ба ҳар он чи дидааст, шаҳодат дод. Хушо касе ки суханони ин нубувватро мехонад, ва онҳое ки мешунаванд ва он чиро, ки дар он навишта шудааст, нигоҳ медоранд; зеро вақт наздик аст. Юҳанно ба ҳафт калисое ки дар Осиё мебошанд: файз ва осоиштагӣ бар шумо бод, аз Ӯ ки ҳаст, ва ки буд, ва ки меояд; ва аз ҳафт Рӯҳе ки пеши тахти Ӯ мебошанд; Ва аз Исои Масеҳ, ки Шоҳиди амин аст, ва Нахустзода аз мурдагон, ва Подшоҳи подшоҳони замин. Ба Ӯ, ки моро дӯст дошт, ва моро аз гуноҳҳоямон бо хуни Худ шуст, Ва моро подшоҳон ва коҳинон барои Худо ва Падари Худ гардонд; Ӯро ҷалол ва ҳукмронӣ то абадулобод бод. Омин. Инак, Ӯ бо абрҳо меояд; ва ҳар чашм Ӯро хоҳад дид, ва онҳое низ, ки Ӯро найза заданд; ва ҳамаи қабилаҳои замин аз барои Ӯ навҳа хоҳанд кард. Оре, омин. Ман Алфа ва Омега ҳастам, ибтидо ва интиҳо, мегӯяд Худованд, Ӯ ки ҳаст, ва ки буд, ва ки меояд, Қодири Мутлақ. Ман, Юҳанно, ки бародари шумо ва шарики шумо дар мусибат, ва дар подшоҳӣ ва сабри Исои Масеҳ низ ҳастам, дар ҷазирае будам, ки Патмос ном дорад, ба хотири каломи Худо ва шаҳодати Исои Масеҳ. Дар рӯзи Худованд ман дар Рӯҳ будам, ва аз қафои худ овози баланде, монанди карнай, шунидам, Ки мегуфт: Ман Алфа ва Омега, Аввал ва Охир ҳастам; ва: Он чиро, ки мебинӣ, дар китобе бинавис ва онро ба ҳафт калисое ки дар Осиё мебошанд, бифирист: ба Эфсӯс, ва ба Смирно, ва ба Пергамос, ва ба Тиётира, ва ба Сардис, ва ба Филаделфия, ва ба Лудикия. Ваҳй 1:1–11.

Back to Articles