Article

# The Book of Daniel - Number Forty-Three

Китоби Дониёл — Рақами чилу се

Unveiling the Symbolism of the Abomination of Desolation in Biblical Prophecy

Ошкор сохтани рамзшиносии Макрӯҳии харобӣ дар нубуввати Китоби Муқаддас

Author

Jeff Pippenger

Published

January 7, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Paul’s identification of pagan Rome as the power that restrained the papacy from rising to power in the year 538, became the witness that William Miller recognized that established “the daily,” in the book of Daniel as representing paganism. William Miller’s framework was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. Miller’s most important discovery in support of that framework was Paul’s testimony in 2 Thessalonians, chapter two, where Paul identifies that the restraint upon the papacy, produced by pagan Rome, would be taken away, in order for the “man of sin” to be placed in the temple of God, showing himself that he is God.

Шинохтани Павлус Руми бутпарастро ҳамчун он қудрате, ки папагариро аз ба қудрат расидан дар соли 538 бозмедошт, ба он шаҳодате табдил ёфт, ки Вилям Миллер онро чун далеле шинохт, ки «қурбонии доимӣ»-ро дар китоби Дониёл ҳамчун намояндаи бутпарастӣ муқаррар менамуд. Чаҳорчӯби Вилям Миллер бар ду қудрати вайронкунанда асос ёфта буд: нахуст бутпарастӣ ва пас аз он папагарӣ. Муҳимтарин кашфиёти Миллер дар дастгирии он чаҳорчӯб шаҳодати Павлус дар 2 Таслӯникиён, боби дуюм, буд, ки дар он Павлус муайян месозад, ки боздорандагии папагарӣ, ки аз ҷониби Руми бутпараст ба вуҷуд оварда шуда буд, бояд бардошта шавад, то ки «марди гуноҳ» дар маъбади Худо ҷойгир карда шавад ва худро чунин нишон диҳад, ки гӯё ӯ Худост.

In the book of Daniel, the symbol of “the daily” representing paganism is always followed by a symbol of the papacy, whether it be represented as the transgression of desolation or the abomination of desolation. Yet in Christ’s warning to the Christians concerning the siege and destruction of Jerusalem that took place during the three-and-a-half years from 66 to 70 AD, Christ referred to “the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet” as the sign for the Christians that were in Jerusalem to immediately flee. History identifies that the sign was not the symbol of papal Rome, but of pagan Rome. The sign was to be recognized by the faithful, if they were to avoid the siege and destruction. Is “the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” a symbol of pagan Rome, or papal Rome?

Дар китоби Дониёл, рамзи «қурбонии доимӣ», ки бутпарастиро ифода мекунад, ҳамеша пас аз рамзе меояд, ки папаро ифода менамояд, хоҳ он ҳамчун «гуноҳи вайроние» тасвир ёфта бошад, хоҳ ҳамчун «макрӯҳоти вайронӣ». Аммо дар ҳушдори Масеҳ ба масеҳиён дар бораи муҳосира ва нобудии Ерусалим, ки дар тӯли сеюним сол аз соли 66 то 70 милодӣ ба вуқуъ пайваст, Масеҳ ба «макрӯҳоти вайронӣ, ки Дониёли набӣ дар бораи он сухан гуфтааст» ҳамчун аломате ишора кард, ки барои масеҳиёне, ки дар Ерусалим буданд, далели он бошад, ки фавран бигурезанд. Таърих нишон медиҳад, ки он аломат на рамзи Руми папагӣ, балки Руми бутпараст буд. Агар вафодорон мехостанд аз муҳосира ва нобудӣ наҷот ёбанд, мебоист он аломатро бишиносанд. Оё «макрӯҳоти вайронӣ, ки Дониёли набӣ дар бораи он сухан гуфтааст» рамзи Руми бутпараст аст ё Руми папагӣ?

> When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains: Let him which is on the housetop not come down to take anything out of his house: Neither let him which is in the field return back to take his clothes. And woe unto them that are with child, and to them that give suck in those days! But pray ye that your flight be not in the winter, neither on the sabbath day: For then shall be great tribulation, such as was not since the beginning of the world to this time, no, nor ever shall be. And except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened. Matthew 24:15–22.

> Пас, ҳангоме ки шумо макрӯҳии вайронгариро, ки Дониёли набӣ дар бораи он гуфтааст, бубинед, ки дар ҷои муқаддас истодааст, (ҳар кӣ мехонад, бигзор дарк намояд:) он гоҳ онҳое ки дар Яҳудо ҳастанд, ба кӯҳҳо бигрезанд; ва ҳар кӣ бар бом аст, барои гирифтани чизе аз хонаи худ поён нафарояд; ва ҳар кӣ дар саҳро аст, барои гирифтани либоси худ бозпас нагарданд. Ва вой бар ҳоли ҳомиладорон ва ширдеҳон дар он рӯзҳо! Аммо дуо гӯед, ки гурези шумо на дар зимистон бошад ва на дар рӯзи шанбе; зеро он гоҳ мусибати азиме хоҳад буд, ки аз ибтидои ҷаҳон то имрӯз монанди он набудааст ва ҳаргиз нахоҳад буд. Ва агар он рӯзҳо кӯтоҳ карда намешуданд, ҳеҷ ҷисме наҷот намеёфт; лекин ба хотири баргузидагон он рӯзҳо кӯтоҳ карда хоҳанд шуд. Матто 24:15–22.

Sister White comments on how this warning was fulfilled in the history of the destruction of Jerusalem from 66 through 70 AD, and she identifies that the flag, or the standard of the Roman army, was the sign for the Christians still in Jerusalem to flee. So, was the “abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” pagan Rome, or was it papal Rome, as Miller based his framework upon?

Хоҳар Уайт шарҳ медиҳад, ки ин огоҳӣ чӣ гуна дар таърихи харобшавии Ерусалим аз соли 66 то 70 милодӣ иҷро гардид, ва ӯ муайян месозад, ки байрақ, ё нишони лашкари Рум, барои масеҳиёне ки ҳанӯз дар Ерусалим буданд, аломати фирор кардан буд. Пас, оё «макруҳоти вайронӣ, ки Дониёл-пайғамбар дар бораи он гуфтааст,» Руми бутпараст буд, ё Руми папавӣ, чунон ки Миллер чаҳорчӯбаи худро бар он асос ниҳода буд?

William Miller was led to understand both manifestations of Rome (pagan followed by papal), but he was forced by the history in which he lived, to treat both kingdoms as one kingdom. And of course, they are one kingdom, but they also represent two successive kingdoms. Forced by the prophetic history of 1798, Miller had to address Rome as primarily one kingdom. In 1798, Miller believed Christ’s Second Coming was approximately twenty-five years in the future. He knew full well that papal Rome had received a deadly wound in 1798. For Miller, there were no other earthly kingdoms to follow papal Rome, for Christ was about to return.

Вилям Миллер ба он роҳнамоӣ шуд, ки ҳар ду зуҳуроти Румро дарк намояд (бутпарастӣ ва баъдан папагӣ), вале бо сабаби таърихе, ки дар он зиндагӣ мекард, маҷбур буд ҳар ду салтанатро ҳамчун як салтанат баррасӣ кунад. Ва албатта, онҳо як салтанатанд, аммо ҳамчунин ду салтанати пайдарпайро ифода мекунанд. Бо фишори таърихи нубувватии соли 1798, Миллер мебоист Румро асосан ҳамчун як салтанат баррасӣ намояд. Дар соли 1798, Миллер бовар дошт, ки Омадани Дуюми Масеҳ тақрибан бисту панҷ сол баъдтар хоҳад буд. Ӯ ба хубӣ медонист, ки Руми папагӣ дар соли 1798 захми марговар гирифта буд. Барои Миллер, пас аз Руми папагӣ дигар ҳеҷ салтанати заминие набуд, ки пайравӣ кунад, зеро Масеҳ наздик буд, ки бозгардад.

In the history where Miller was located, he understood the statue of chapter two of Daniel, represented four earthly kingdoms, for that was what Daniel testified to.

Дар он таърихе ки Миллер қарор дошт, ӯ фаҳмид, ки ҳайкали боби дуюми Дониёл чор подшоҳии заминиро ифода мекунад, зеро Дониёл ба ҳамин шаҳодат дода буд.

> And the fourth kingdom shall be strong as iron: forasmuch as iron breaketh in pieces and subdueth all things: and as iron that breaketh all these, shall it break in pieces and bruise. And whereas thou sawest the feet and toes, part of potters’ clay, and part of iron, the kingdom shall be divided; but there shall be in it of the strength of the iron, forasmuch as thou sawest the iron mixed with miry clay. Daniel 2:40, 41.

> Ва подшоҳии чаҳорум мисли оҳан қавӣ хоҳад буд; зеро, чунон ки оҳан ҳама чизро пора-пора мекунад ва мутеъ месозад, ва чунон ки оҳан ҳамаи инҳоро мешиканад, он низ пора-пора хоҳад кард ва кӯфта хоҳад сохт. Ва азбаски ту пойҳо ва ангуштони пойро дидаӣ, ки қисман аз гили кулолгар ва қисман аз оҳан буданд, подшоҳӣ тақсим хоҳад шуд; вале дар он чизе аз қуввати оҳан хоҳад буд, зеро ту оҳанро бо гили лойолуд омехта дидаӣ. Дониёл 2:40, 41.

Miller understood that there were only four kingdoms, and the fourth and final kingdom was Rome, which he knew from history was pagan Rome followed by papal Rome. The fourth kingdom for Miller, in agreement with Daniel’s word, was “divided,” but for Miller the division only represented a distinction between the literal and spiritual aspects of the kingdom of Rome. He was correct, but his understanding was limited.

Миллер дарк мекард, ки танҳо чор подшоҳӣ вуҷуд дошт, ва подшоҳии чорум ва ниҳоӣ Рум буд, ки ӯ аз таърих медонист: Руми бутпараст, ки пас аз он Руми папавӣ омад. Подшоҳии чорум, барои Миллер, мутобиқи сухани Дониёл, «тақсимшуда» буд, аммо барои Миллер ин тақсимот танҳо фарқиятеро миёни ҷанбаҳои воқеӣ ва рӯҳонии подшоҳии Рум ифода мекард. Ӯ дуруст буд, вале фаҳмиши ӯ маҳдуд буд.

Miller did not see that the division of pagan and papal Rome, was based upon the division that Paul was raised up to identify. Paul (and John the Baptist), identified that at the time period of the cross literal was to transition into spiritual. Without that understanding Miller was forced to accept that Rome was essentially one kingdom that had two phases. And of course, he was correct (but limited). He could not see that spiritual Rome was represented by literal Babylon, for spiritual Rome (the papacy) is also spiritual Babylon.

Миллер надид, ки тақсим шудани Руми бутпараст ва Руми папавӣ бар ҳамон тақсимоте асос ёфта буд, ки Павлус барои муайян кардани он бархезонда шуда буд. Павлус (ва Яҳёи Таъмиддиҳанда) муайян намуд, ки дар давраи салиб, чизи айнӣ бояд ба рӯҳонӣ гузар кунад. Бе ин фаҳмиш, Миллер маҷбур буд бипазирад, ки Рум дар асл як подшоҳӣ буд, ки ду марҳила дошт. Ва, албатта, ӯ дуруст буд (аммо маҳдуд). Ӯ наметавонист бубинад, ки Руми рӯҳонӣ ба воситаи Бобили айнии заминӣ намояндагӣ мешавад, зеро Руми рӯҳонӣ (папагарӣ) инчунин Бобили рӯҳонист.

Literal Babylon, as the first of four kingdoms in Daniel two, would typify the fourth kingdom, for the first always typifies the last. Pagan Rome had been typified by Babylon, but both pagan Rome and Babylon typified spiritual Rome (the papacy). The papacy therefore was the fifth kingdom, and it was represented by Babylon. This is a basic reason why Sister White compares the captivity of literal Israel in Babylon for seventy years, with the captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon for twelve hundred and sixty years.

Бобили ҳақиқӣ, ҳамчун нахустини чаҳор подшоҳӣ дар боби дуюми Дониёл, подшоҳии чорумро ифода мекард, зеро нахустин ҳамеша охиринро ифода мекунад. Руми бутпарастӣ аз ҷониби Бобил ифода шуда буд, аммо ҳам Руми бутпарастӣ ва ҳам Бобил Руми рӯҳониро (попиятро) ифода мекарданд. Пас, попият подшоҳии панҷум буд, ва он бо Бобил намояндагӣ мешуд. Ин яке аз сабабҳои асосист, ки чаро Хоҳар Уайт асорати Исроили ҳақиқиро дар Бобил барои ҳафтод сол бо асорати Исроили рӯҳонӣ дар Бобили рӯҳонӣ барои ҳазору дусаду шаст сол муқоиса мекунад.

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> «Калисои Худо бар рӯйи замин дар тӯли ин давраи тӯлонии таъқиботи бераҳмона ба ҳамон андоза дар асорат буд, ки фарзандони Исроил дар айёми бадарға дар Бобил дар асорат нигоҳ дошта мешуданд». «Пайғамбарон ва Подшоҳон», 714.

Miller therefore had no problem interchanging prophetic fulfillments that more specifically identified pagan Rome, with papal Rome. We will provide examples of this as we continue, but if we understand that Miller viewed pagan and papal Rome as one kingdom, we can understand why Miller would have no problem with Jesus referencing the “abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” as a fulfillment of pagan Rome, while still understanding the expression of the “abomination of desolation,” in the book of Daniel as a symbol of papal Rome. Miller could not see the three desolating powers, and for this reason his prophetic framework was limited, though accurate.

Аз ин рӯ, Миллер ҳеҷ мушкиле надошт, ки иҷрошавиҳои нубувватиро, ки ба таври мушаххастар ба Руми бутпараст ишора мекарданд, бо Руми папавӣ ивазбаҳам истифода барад. Мо ҳангоми идома додан мисолҳое аз инро пеш хоҳем овард, аммо агар дарк кунем, ки Миллер Руми бутпараст ва Руми папавиро як подшоҳӣ мешуморид, метавонем фаҳмем, ки чаро Миллер ҳеҷ мушкиле надошт, ки Исо ба «макрӯҳии вайронӣ, ки аз ҷониби Дониёл‑пайғамбар гуфта шудааст», ҳамчун иҷрошавии Руми бутпараст ишора кунад, ва ҳамзамон ибораи «макрӯҳии вайронӣ»-ро дар китоби Дониёл ҳамчун рамзи Руми папавӣ дарк намояд. Миллер се қувваи вайронгарро дида натавонист, ва ба ҳамин сабаб чорчӯби нубувватии ӯ маҳдуд буд, ҳарчанд дақиқ.

But how are we to understand the discrepancy of the historical fulfillment of 66 AD, when pagan Rome placed its standards in the sacred precincts of the temple in fulfillment of Christ’s prediction? Is “the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” a symbol of pagan or papal Rome? The answer to that dilemma is fairly simple when you recognize three desolating powers, instead of two. We should begin with Sister White’s commentary on the fulfillment of Christ’s prediction of the destruction of Jerusalem.

Аммо чӣ гуна мо бояд ин номувофиқатиро дар иҷрошавии таърихии соли 66 милодӣ фаҳмем, вақте ки Руми бутпараст нишонаҳои худро дар ҳудудҳои муқаддаси маъбад гузошт, ба иҷрои пешгӯии Масеҳ? Оё «зишти харобкунандае, ки Дониёли набӣ дар бораи он сухан гуфтааст», рамзи Руми бутпараст аст ё Руми папагӣ? Ҷавоби ин мушкилӣ хеле сода аст, вақте ки шумо ба ҷойи ду қудрати харобкунанда, се қудрати харобкунандаро мешиносед. Мо бояд аз шарҳи Хоҳар Уайт дар бораи иҷрои пешгӯии Масеҳ оид ба вайроншавии Ерусалим оғоз кунем.

> “In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.

> «Дар маслуб кардани Масеҳ аз ҷониби яҳудиён нобудии Уршалим дарбар гирифта шуда буд. Хуне, ки бар Ҷалҷал рехта шуд, ҳамон сангиние буд, ки онҳоро барои ин ҷаҳон ва барои ҷаҳони оянда ба ҳалокат фурӯ бурд. Ҳамин тавр дар он рӯзи бузурги охирин низ хоҳад буд, вақте ки доварӣ бар радкунандагони файзи Худо фурӯ хоҳад омад. Масеҳ, ки барои онҳо санги васваса аст, он гоҳ ба онҳо чун кӯҳи интиқомгиранда зоҳир хоҳад шуд. Ҷалоли рӯи Ӯ, ки барои одилон ҳаёт аст, барои шарирон оташи фурӯбаранда хоҳад буд. Азбаски муҳаббат рад карда шудааст ва файз хор шумурда шудааст, гуноҳкор нест хоҳад шуд.»

> “By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” The Desire of Ages, 600.

> «Бо мисолҳои бисёр ва огоҳсозиҳои такрорӣ, Исо нишон дод, ки натиҷаи рад кардани Писари Худо барои яҳудиён чӣ хоҳад буд. Дар ин суханон Ӯ ба ҳамаи касоне дар ҳар аср муроҷиат мекард, ки қабул кардани Ӯро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ рад менамоянд. Ҳар огоҳӣ барои онҳост. Маъбади таҳқиршуда, писари нофармон, токдорони дурӯғин, бинокорони таҳқиромез — ҳамтои худро дар таҷрибаи ҳар гунаҳкор доранд. Агар ӯ тавба накунад, ҳукме, ки онҳо пешгӯӣ мекарданд, аз они ӯ хоҳад буд». The Desire of Ages, 600.

When Paul identified the transition from literal to spiritual, he identifies that it occurred during the time period of the cross, and it should be noted that the destruction of Jerusalem is directly associated with the cross. The destruction of literal Jerusalem which was first accomplished by literal Babylon was accomplished a last time by literal Rome, for Jesus always represents the end with the beginning. The trampling down of the sanctuary and the host that began with the pagan power of Babylon, ended with the pagan power of Rome.

Вақте ки Павлус гузаришро аз маънои зоҳирӣ ба маънои рӯҳонӣ муайян кард, ӯ нишон медиҳад, ки ин дар давраи салиб ба амал омад, ва бояд қайд кард, ки харобии Ерусалим бевосита бо салиб алоқаманд аст. Харобии Ерусалими зоҳирӣ, ки аввалин бор аз ҷониби Бобили зоҳирӣ анҷом ёфт, бори охир аз ҷониби Руми зоҳирӣ анҷом дода шуд, зеро Исо ҳамеша анҷомро бо ибтидо намояндагӣ мекунад. Поймол гардидани муқаддасгоҳ ва лашкар, ки бо қудрати бутпарастонаи Бобил оғоз ёфт, бо қудрати бутпарастонаи Рум ба анҷом расид.

The spiritual trampling down of spiritual Jerusalem was accomplished by papal Rome and both of those periods of trampling down (literal and spiritual) typify the trampling down of God’s people by the third desolating power, which in terms of Rome is called modern Rome.

Поймол гардидани рӯҳонии Ерусалими рӯҳонӣ аз ҷониби Руми папавӣ анҷом ёфт, ва ҳар дуи он давраҳои поймол гардидан (айнӣ ва рӯҳонӣ) поймол гардидани қавми Худоро аз ҷониби қудрати сеюми харобкунанда, ки нисбат ба Рум «Руми муосир» номида мешавад, таҷассум менамоянд.

There are three desolating powers that each persecute God’s people. The dragon of paganism, followed by the sea beast of Catholicism, that is followed by the earth beast of the United States (the false prophet). Paganism was represented by various pagan powers that trampled down literal Israel. Papalism then trampled down spiritual Israel for twelve hundred and sixty years from 538 to 1798. The three-fold union of the dragon, the beast and the false prophet is modern Rome and it also tramples down God’s people during the “hour” of the Sunday law crisis. The three desolating powers of the dragon, the beast and the false prophet are also represented as pagan Rome, papal Rome and modern Rome.

Се қудрати вайронгар ҳастанд, ки ҳар яке қавми Худоро таъқиб мекунанд: аждаҳои бутпарастӣ, ки пас аз он ҳайвони баҳрии католикизм меояд, ва баъд аз он ҳайвони заминии Иёлоти Муттаҳида (пайғамбари дурӯғин). Бутпарастӣ тавассути қудратҳои гуногуни бутпарастӣ намояндагӣ мешуд, ки Исроили аслиро поймол мекарданд. Сипас папагарӣ Исроили рӯҳониро дар тӯли як ҳазору дусаду шаст сол, аз соли 538 то 1798, поймол намуд. Иттиҳоди сегонаи аждаҳо, ҳайвон ва пайғамбари дурӯғин — Руми муосир аст, ва он низ дар давоми «соат»-и бӯҳрони қонуни якшанбе қавми Худоро поймол мекунад. Ин се қудрати вайронгар — аждаҳо, ҳайвон ва пайғамбари дурӯғин — ҳамчунин ҳамчун Руми бутпараст, Руми папавӣ ва Руми муосир муаррифӣ шудаанд.

In terms of Revelation seventeen paganism is the first four kings, the fifth king is the papacy and the sixth, seventh and eighth kings is the three-fold union of modern Rome.

Мувофиқи Ваҳй боби ҳабдаҳ, бутпарастӣ чор подшоҳи аввал аст; подшоҳи панҷум папагарӣ мебошад, ва подшоҳони шашум, ҳафтум ва ҳаштум иттиҳоди сегонаи Рими муосир мебошанд.

> And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:10, 11.

> Ва ҳафт подшоҳ ҳастанд: панҷто афтодаанд, ва яке ҳаст, ва дигаре ҳанӯз наомадааст; ва ҳангоме ки ӯ биёяд, бояд андаке бимонад. Ва он ҳайвони ваҳшӣ, ки буд ва нест, худи ӯ ҳаштум аст, ва аз ҷумлаи он ҳафт аст, ва ба ҳалокат меравад. Ваҳй 17:10, 11.

In terms of Daniel chapter two, paganism is all four kingdoms from literal Babylon to literal Rome. Spiritual Babylon is the papacy (the head of gold), and the three-fold union of the dragon, the beast, and the false prophet (modern Rome), is represented by the three-fold union of spiritual Medo-Persia, spiritual Greece, and spiritual Rome (whose deadly wound is healed).

Мувофиқи боби дуюми китоби Дониёл, бутпарастӣ ҳамаи чор подшоҳиро аз Бобили воқеӣ то Рими воқеӣ дар бар мегирад. Бобили рӯҳонӣ папост (сари тилло), ва иттиҳоди сегонаи аждаҳо, ҳайвон ва набии козиб (Рими муосир) ба воситаи иттиҳоди сегонаи Модию Форси рӯҳонӣ, Юнони рӯҳонӣ ва Рими рӯҳонӣ (ки захми марговараш шифо ёфтааст) муаррифӣ мешавад.

When Jesus referred to the “abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” he was identifying a specific “sign” that Christians must recognize in each of the three Rome’s. Pagan Rome, papal Rome and modern Rome all persecute God’s people. That persecution is represented prophetically as trampling down the sanctuary and host. Jesus provided a warning of the approach of that persecution for each of the three periods of persecutions. When the “sign” of Rome’s authority was placed within the sanctuary, the time to flee Jerusalem had arrived. Jesus was not using Daniel’s expression of the “abomination of desolation,” as a symbol of an earthly power, but as a symbol of the sign that Christians needed to recognize.

Вақте ки Исо ба «зишти вайронкунандае, ки Дониёли набӣ дар бораи он гуфтааст» ишора кард, Ӯ як «аломати» муайянеро мушаххас менамуд, ки масеҳиён бояд онро дар ҳар яке аз се давраи Рум бишносанд. Руми бутпараст, Руми папавӣ ва Руми муосир ҳама қавми Худоро таъқиб мекунанд. Ин таъқиб ба таври нубувватӣ ҳамчун поймол кардани муқаддасгоҳ ва лашкар тасвир шудааст. Исо барои ҳар яке аз ин се давраи таъқибот дар бораи наздик шудани он таъқиб ҳушдор дод. Вақте ки «аломати» ҳокимияти Рум дар дохили муқаддасгоҳ гузошта шуд, вақти гурехтан аз Ерусалим фаро расида буд. Исо ибораи Дониёл — «зишти вайронкунанда»-ро на ҳамчун рамзи як қудрати заминӣ, балки ҳамчун рамзи он аломате ба кор мебурд, ки масеҳиён бояд онро бишносанд.

> “Jesus declared to the listening disciples the judgments that were to fall upon apostate Israel, and especially the retributive vengeance that would come upon them for their rejection and crucifixion of the Messiah. Unmistakable signs would precede the awful climax. The dreaded hour would come suddenly and swiftly. And the Saviour warned His followers: ‘When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) then let them which be in Judea flee into the mountains.’ Matthew 24:15, 16; Luke 21:20, 21. When the idolatrous standards of the Romans should be set up in the holy ground, which extended some furlongs outside the city walls, then the followers of Christ were to find safety in flight. When the warning sign should be seen, those who would escape must make no delay. Throughout the land of Judea, as well as in Jerusalem itself, the signal for flight must be immediately obeyed. He who chanced to be upon the housetop must not go down into his house, even to save his most valued treasures. Those who were working in the fields or vineyards must not take time to return for the outer garment laid aside while they should be toiling in the heat of the day. They must not hesitate a moment, lest they be involved in the general destruction.” The Great Controversy, 25.

> «Исои Масеҳ ба шогирдоне, ки гӯш меандохтанд, ҳукмҳоеро эълон кард, ки мебоист бар Исроили муртад фуруд оянд, ва махсусан интиқоми ҷазодиҳандаеро, ки барои рад кардан ва ба маслубият супурдани Масеҳ бар онҳо меомад. Пеш аз он анҷоми даҳшатнок аломатҳои равшан ва бебаҳс падид меомаданд. Он соати саҳмгин ногаҳон ва ба зудӣ фаро мерасид. Ва Наҷотдиҳанда пайравони Худро ҳушдор дод: “Пас, чун зиштии харобиро, ки ба воситаи Дониёли набӣ гуфта шудааст, дар ҷои муқаддас истода бубинед, (ҳар кӣ мехонад, фаҳмад:) он гоҳ ҳар кӣ дар Яҳудия бошад, ба кӯҳҳо бигрезад.” Матто 24:15, 16; Луқо 21:20, 21. Вақте ки байрақҳои бутпарастонаи румиён дар замини муқаддас, ки чанд фарсанг берун аз деворҳои шаҳр тӯл мекашид, барафрошта мешуданд, он гоҳ пайравони Масеҳ мебоист амниятро дар фирор биҷӯянд. Ҳангоме ки аломати огоҳкунанда дида мешуд, онҳое ки мехостанд наҷот ёбанд, набояд ҳеҷ таъхир мекарданд. Дар тамоми сарзамини Яҳудия, ҳамчунин дар худи Ерусалим, ба нишонаи фирор мебоист фавран итоат карда мешуд. Он касе ки тасодуфан бар бом мебуд, набояд ба хонааш поён фарояд, ҳатто барои наҷот додани азизтарин ганҷҳояш. Онҳое ки дар саҳроҳо ё токзорҳо кор мекарданд, набояд барои бозгаштан ва гирифтани либоси рӯйин, ки ҳангоми меҳнат кардан дар гармии рӯз канор гузошта буданд, вақт сарф мекарданд. Онҳо набояд ҳатто як лаҳза ҳам дареғ медоштанд, мабодо дар ҳалокати умумӣ гирифтор шаванд». Баҳси Бузург, 25.

In the passage Sister White identifies the “abomination of desolation,” as an “unmistakable sign,” that was represented by the “idolatrous standards of the Romans,” which they set “up in the holy ground” of the sanctuary. Jesus was not using the “abomination of desolation” to represent either power of pagan or papal Rome, but as a “sign.” When the “sign” was placed in the holy ground of the temple, the Christians were to flee from Jerusalem “lest they be involved in the general destruction.” Sister White goes further later on in the same passage and identifies that the prophecy of Christ that identified the destruction had more than one fulfillment.

Дар ин порча Хоҳар Уайт «макрӯҳи харобкунанда»-ро ҳамчун «аломати бетағйир ва ошкор» муайян мекунад, ки он тавассути «парчамҳои бутпарастонаи румиён», ки онҳо онҳоро «дар замини муқаддас»-и маъбад барпо карданд, ифода ёфта буд. Исо «макрӯҳи харобкунанда»-ро барои намояндагӣ кардани ҳеҷ яке аз қудратҳои Руми бутпараст ё Руми папавӣ истифода набурд, балки ҳамчун «аломат» истифода кард. Вақте ки «аломат» дар замини муқаддаси маъбад гузошта шуд, масеҳиён бояд аз Ерусалим фирор мекарданд, «то мабодо дар харобии умумӣ гирифтор шаванд». Хоҳар Уайт баъдтар, дар ҳамин порча, боз ҳам пештар рафта, муайян мекунад, ки нубуввати Масеҳ, ки он харобиро муайян карда буд, зиёда аз як иҷрошавӣ дошт.

> “The Saviour’s prophecy concerning the visitation of judgments upon Jerusalem is to have another fulfillment, of which that terrible desolation was but a faint shadow. In the fate of the chosen city we may behold the doom of a world that has rejected God’s mercy and trampled upon His law. Dark are the records of human misery that earth has witnessed during its long centuries of crime. The heart sickens, and the mind grows faint in contemplation. Terrible have been the results of rejecting the authority of Heaven. But a scene yet darker is presented in the revelations of the future. The records of the past,—the long procession of tumults, conflicts, and revolutions, the ‘battle of the warrior … with confused noise, and garments rolled in blood’ (Isaiah 9:5),—what are these, in contrast with the terrors of that day when the restraining Spirit of God shall be wholly withdrawn from the wicked, no longer to hold in check the outburst of human passion and satanic wrath! The world will then behold, as never before, the results of Satan’s rule.

> «Пешгӯии Наҷотдиҳанда дар бораи фаро расидани довариҳо бар Ерусалим бояд боз иҷрошавии дигаре дошта бошад, ки он вайронии даҳшатнок фақат сояи камранге аз он буд. Дар сарнавишти шаҳри баргузида мо метавонем ҳалокати ҷаҳонеро бубинем, ки раҳмати Худоро рад кардааст ва қонуни Ӯро поймол намудааст. Ториканд сабтҳои бадбахтии башар, ки замин дар тӯли асрҳои дарози ҷиноят онҳоро дидааст. Дил аз андешаи ин бемор мегардад, ва ақл дар тааммули он нотавон мешавад. Даҳшатнок будаанд натиҷаҳои рад кардани ҳокимияти Осмон. Аммо дар ваҳйҳои оянда саҳнае боз ҳам ториктар пешкаш мешавад. Сабтҳои гузашта — он корвони дарози ошӯбҳо, низоъҳо ва инқилобҳо, он “ҷанги ҷанговар ... бо ғавғои омехта, ва либосҳои оғушта ба хун” (Ишаъё 9:5), — инҳо чӣ ҳастанд дар муқоиса бо даҳшатҳои он рӯз, ҳангоме ки Рӯҳи боздорандаи Худо тамоман аз шарирон бозпас гирифта хоҳад шуд ва дигар хурӯҷи шаҳвати инсонӣ ва ғазаби шайтонӣро маҳдуд нахоҳад кард! Он гоҳ ҷаҳон, чунон ки ҳеҷ гоҳ пеш аз ин надида буд, натиҷаҳои ҳукмронии Шайтонро хоҳад дид.»

> “But in that day, as in the time of Jerusalem’s destruction, God’s people will be delivered, everyone that shall be found written among the living. Isaiah 4:3. Christ has declared that He will come the second time to gather His faithful ones to Himself: ‘Then shall all the tribes of the earth mourn, and they shall see the Son of man coming in the clouds of heaven with power and great glory. And He shall send His angels with a great sound of a trumpet, and they shall gather together His elect from the four winds, from one end of heaven to the other.’ Matthew 24:30, 31. Then shall they that obey not the gospel be consumed with the spirit of His mouth and be destroyed with the brightness of His coming. 2 Thessalonians 2:8. Like Israel of old the wicked destroy themselves; they fall by their iniquity. By a life of sin, they have placed themselves so out of harmony with God, their natures have become so debased with evil, that the manifestation of His glory is to them a consuming fire.

> «Лекин дар он рӯз, чунон ки дар замони харобии Ерусалим буд, қавми Худо наҷот хоҳад ёфт, ҳар касе ки навишта шуда бошад дар миёни зиндагон. Ишаъё 4:3. Масеҳ эълон кардааст, ки Ӯ бори дуюм хоҳад омад, то содиқони Худро назди Худ ҷамъ оварад: “Он гоҳ ҳамаи қабилаҳои замин навҳа хоҳанд кард, ва Писари Одамро хоҳанд дид, ки бар абрҳои осмон бо қудрат ва ҷалоли бузург меояд. Ва Ӯ фариштагони Худро бо овози бузурги карнай хоҳад фиристод, ва онҳо баргузидагони Ӯро аз чор бод, аз як канори осмон то канори дигараш, ҷамъ хоҳанд овард.” Матто 24:30, 31. Он гоҳ касоне ки ба Инҷил итоат намекунанд, бо рӯҳи даҳони Ӯ нест хоҳанд шуд ва бо таҷаллии омадани Ӯ ҳалок хоҳанд гардид. 2 Таслӯникиён 2:8. Монанди Исроили қадим, шарирон худашон худро нобуд месозанд; онҳо ба сабаби шарорати худ суқут мекунанд. Бо зиндагии пургуноҳ, худро то ба ҳадде аз ҳамоҳангӣ бо Худо берун гузоштаанд, ва табиаташон ба бадӣ то ба андозае фосид гардидааст, ки зуҳури ҷалоли Ӯ барои онҳо оташи сӯзонанда аст.»

> “Let men beware lest they neglect the lesson conveyed to them in the words of Christ. As He warned His disciples of Jerusalem’s destruction, giving them a sign of the approaching ruin, that they might make their escape; so He has warned the world of the day of final destruction and has given them tokens of its approach, that all who will may flee from the wrath to come. Jesus declares: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations.’ Luke 21:25; Matthew 24:29; Mark 13:24–26; Revelation 6:12–17. Those who behold these harbingers of His coming are to ‘know that it is near, even at the doors.’ Matthew 24:33. ‘Watch ye therefore,’ are His words of admonition. Mark 13:35. They that heed the warning shall not be left in darkness, that that day should overtake them unawares. But to them that will not watch, ‘the day of the Lord so cometh as a thief in the night.’ 1 Thessalonians 5:2–5.” The Great Controversy, 36, 37.

> «Бигзор одамон эҳтиёт кунанд, мабодо дарси дар суханони Масеҳ ба онҳо расонидашударо сарфи назар намоянд. Чунон ки Ӯ шогирдони Худро аз харобии Ерусалим огоҳ кард ва ба онҳо нишонаи фалокати наздикшавандаро дод, то ки битавонанд наҷот ёбанд, ҳамон тавр Ӯ ҷаҳонро аз рӯзи ҳалокати ниҳоӣ огоҳ кардааст ва нишонаҳои наздикшавии онро додааст, то ҳар кӣ хоҳад, аз ғазаби оянда бигурезад. Исо эълон мекунад: “Ва дар офтобу моҳу ситорагон аломатҳо хоҳад буд, ва бар замин изтироби халқҳо.” Луқо 21:25; Матто 24:29; Марқӯс 13:24–26; Ваҳй 6:12–17. Онҳое ки ин пешдаромадҳои омадани Ӯро мебинанд, бояд “донанд, ки он наздик аст, ҳатто назди дарҳост”. Матто 24:33. “Пас бедор бошед”, — ин аст суханони огоҳкунандаи Ӯ. Марқӯс 13:35. Онҳое ки ба ин огоҳӣ гӯш медиҳанд, дар торикӣ гузошта нахоҳанд шуд, то он рӯз бар онҳо ногаҳон фаро расад. Аммо барои онҳое ки намехоҳанд бедор бошанд, “рӯзи Худованд мисли дузд дар шаб меояд”. 1 Таслӯникиён 5:2–5.» Фоҷиаи Азим, 36, 37.

When Sister White wrote these words there was still to be a future fulfillment of the destruction of Jerusalem. The retributive judgment that is carried out against modern Rome (the dragon, the beast and the false prophet), at the end of the world represents the final fall of spiritual Babylon, but spiritual Babylon (the papacy) already fell once in 1798. The destruction of Jerusalem represents God’s retributive judgment upon an apostate church.

Ҳангоме ки хоҳар Уайт ин суханонро навишт, ҳанӯз бояд дар оянда иҷроиши вайронии Ерусалим сурат мегирифт. Доварии интиқомҷӯёна, ки дар охири ҷаҳон бар зидди Руми муосир (аждаҳо, ваҳшӣ ва пайғамбари козиб) ба амал оварда мешавад, суқути ниҳоии Бобили рӯҳониро ифода мекунад; аммо Бобили рӯҳонӣ (попият) аллакай як бор, дар соли 1798, суқут карда буд. Вайронии Ерусалим доварии интиқомҷӯёнаи Худоро бар калисои муртад ифода мекунад.

The destruction of Jerusalem in the three and a half years from 66 AD to 70 AD typifies the destruction of God’s retributive judgment at the end of the world that is brought upon modern Rome (the dragon, the beast and the false prophet). The siege and destruction of Jerusalem, which was accomplished by paganism from 66 AD unto 70 AD, lasted exactly three and a half years.

Вайроншавии Ерусалим дар муддати сею ним сол, аз соли 66 то соли 70 мелодӣ, намунаи пешакии вайронсозие мебошад, ки дар анҷоми ҷаҳон бар Руми муосир (аждаҳо, ҳайвон ва пайғамбари дурӯғин) тавассути доварии интиқомҷӯёнаи Худо оварда мешавад. Муҳосира ва вайроншавии Ерусалим, ки аз ҷониби бутпарастӣ аз соли 66 то соли 70 мелодӣ ба амал оварда шуд, дақиқан сею ним сол давом кард.

The siege and destruction of spiritual Jerusalem which was accomplished by papalism lasted three and a half prophetic years, from 538 unto 1798. Those two illustrations typify the siege and destruction of Jerusalem in the “hour” of the Sunday law crisis that is brought about by modern Rome. The last of the three destructions of Jerusalem is reversed, as represented in the book of Daniel.

Муҳосира ва харобии Ерусалими рӯҳонӣ, ки онро папизм ба амал овард, сеюним соли нубувватӣ давом кард, аз соли 538 то 1798. Ин ду мисол муҳосира ва харобии Ерусалимро дар «соат»-и бӯҳрони қонуни якшанбе, ки онро Руми муосир ба вуҷуд меоварад, намунавор нишон медиҳанд. Охирин аз се харобии Ерусалим, чунон ки дар китоби Дониёл тасвир шудааст, баргардонида мешавад.

The book of Daniel begins with Babylon conquering and destroying Jerusalem and it ends with Babylon’s destruction and Jerusalem’s victory. In each of the three battles, there was a sign given to Christians that informed them to flee from the coming warfare. In AD 66, it was when the armies of pagan Rome placed their standards (their battle flags) in the sacred ground of the sanctuary. In the year 538, it was when the “man of sin” was revealed, sitting in the temple of God (the Christian church), showing himself that he was God, when he passed a Sunday law at the Counsel of Orleans in that year. Sunday enforcement is what the papacy identifies as the proof of their authority over the Christian world, for they argue (correctly) that there is no support for Sunday worship in God’s Word, and the fact that they instituted Sunday as the day of worship in Christianity is proof that the authority of their pagan traditions and customs are above the Bible.

Китоби Дониёл бо тасарруф ва вайрон сохтани Уршалим аз ҷониби Бобил оғоз меёбад, ва бо ҳалокати Бобил ва пирӯзии Уршалим анҷом меёбад. Дар ҳар яке аз ин се ҷанг, ба масеҳиён нишонае дода шуд, ки онҳоро огоҳ месохт, то аз ҷанги наздикшаванда бигурезанд. Дар соли 66-и милодӣ, он вақт буд, ки лашкарҳои Руми бутпараст байрақҳои худро (парчамҳои ҷангии худро) дар замини муқаддаси маъбад барафроштанд. Дар соли 538, он вақт буд, ки «марди гуноҳ» ошкор гардид, дар маъбади Худо (калисои масеҳӣ) нишаста, худро чунин нишон медод, ки гӯё ӯ Худо бошад, вақте ки дар ҳамон сол дар Шӯрои Орлеан қонуни якшанберо ба тасвиб расонд. Иҷбори риояи якшанбе ҳамон чизест, ки папагӣ онро ҳамчун далели қудрати худ бар ҷаҳони масеҳӣ муаррифӣ мекунад, зеро онҳо баҳс мекунанд (ба дурустӣ), ки дар Каломи Худо барои ибодати якшанбе ҳеҷ пуштибонӣ вуҷуд надорад, ва ҳамин воқеият, ки онҳо якшанберо ҳамчун рӯзи ибодат дар масеҳият ҷорӣ карданд, далел аст, ки қудрати анъанаҳо ва русуми бутпарастонаи онҳо болотар аз Китоби Муқаддас аст.

In the year 538, Christians were to separate from the Roman church, not simply because it was not truly a Christian church, but also because the sign of papal authority had been placed in the sacred grounds of God’s church. Sister White identifies the separation process of that history that began the period when God’s church fled into the wilderness for twelve hundred and sixty years.

Соли 538 масеҳиён мебоист аз калисои Рум ҷудо шаванд, на танҳо ба он сабаб ки он воқеан калисои масеҳӣ набуд, балки ҳамчунин аз он сабаб ки нишонаи ҳокимияти папагӣ дар ҳудудҳои муқаддаси калисои Худо гузошта шуда буд. Хоҳар Уайт раванди ҷудошавии он таърихро муайян мекунад, ки оғози он давраеро нишон дод, ки дар он калисои Худо барои як ҳазору дусаду шаст сол ба биёбон гурехт.

> “But there is no union between the Prince of light and the prince of darkness, and there can be no union between their followers. When Christians consented to unite with those who were but half converted from paganism, they entered upon a path which led further and further from the truth. Satan exulted that he had succeeded in deceiving so large a number of the followers of Christ. He then brought his power to bear more fully upon these, and inspired them to persecute those who remained true to God. None understood so well how to oppose the true Christian faith as did those who had once been its defenders; and these apostate Christians, uniting with their half-pagan companions, directed their warfare against the most essential features of the doctrines of Christ.

> «Аммо миёни Малики нур ва малики зулмот ҳеҷ иттиҳоде нест, ва миёни пайравони онҳо низ ҳеҷ иттиҳоде буда наметавонад. Вақте ки масеҳиён розӣ шуданд, ки бо касоне муттаҳид гарданд, ки фақат ниме аз бутпарастӣ баргашта буданд, онҳо ба роҳе даромаданд, ки онҳоро ҳарчи бештар ва бештар аз ҳақиқат дур мебурд. Шайтон аз он шодмон гашт, ки муваффақ шудааст чунин шумори зиёде аз пайравони Масеҳро фиреб диҳад. Сипас ӯ қудрати худро бар онҳо боз ҳам бештар ба кор бурд ва онҳоро илҳом дод, то бар касоне ки ба Худо содиқ монданд, таъқиб равона созанд. Ҳеҷ кас ба он андоза хуб намедонист, ки чӣ гуна ба имони ҳақиқии масеҳӣ муқобилат намояд, чунон ки ҳамон касоне медонистанд, ки замоне ҳомии он буданд; ва ин масеҳиёни муртад, бо ҳамроҳони нимабутпарасти худ муттаҳид шуда, ҷанги худро бар зидди муҳимтарин хусусиятҳои таълимоти Масеҳ равона карданд.»

> “It required a desperate struggle for those who would be faithful to stand firm against the deceptions and abominations which were disguised in sacerdotal garments and introduced into the church. The Bible was not accepted as the standard of faith. The doctrine of religious freedom was termed heresy, and its upholders were hated and proscribed.

> «Барои онҳое ки мехостанд вафодор бимонанд, лозим омад, ки дар муборизаи ноумедонае устувор истанд бар зидди фиребҳо ва аъмоли нафратангезе, ки дар либосҳои коҳинона пинҳон гардида, ба калисо ворид карда шуда буданд. Китоби Муқаддас ҳамчун меъёри имон қабул намегардид. Таълимоти озодии динӣ бидъат номида мешуд, ва ҳомиёни он мавриди нафрат қарор гирифта, таъқиб карда мешуданд.

> “After a long and severe conflict, the faithful few decided to dissolve all union with the apostate church if she still refused to free herself from falsehood and idolatry. They saw that separation was an absolute necessity if they would obey the word of God. They dared not tolerate errors fatal to their own souls, and set an example which would imperil the faith of their children and children’s children. To secure peace and unity they were ready to make any concession consistent with fidelity to God; but they felt that even peace would be too dearly purchased at the sacrifice of principle. If unity could be secured only by the compromise of truth and righteousness, then let there be difference, and even war.” The Great Controversy, 45.

> «Пас аз муноқишаи тӯлонӣ ва сахт, он чанд нафари содиқ қарор доданд, ки тамоми пайванди худро бо калисои муртад қатъ намоянд, агар вай ҳамоно аз дур шудан аз ботил ва бутпарастӣ сар боз занад. Онҳо диданд, ки ҷудоӣ барои итоат кардан ба каломи Худо зарурати мутлақ аст. Онҳо ҷуръат намекарданд, ки иштибоҳҳоееро, ки барои ҷонҳои худи онҳо ҳалокатовар буданд, таҳаммул кунанд ва намунае нишон диҳанд, ки имони фарзандонашон ва фарзандони фарзандонашонро ба хатар андозад. Барои таъмини сулҳ ва ягонагӣ онҳо омода буданд ҳар гуна гузаштеро, ки бо вафодорӣ ба Худо мувофиқ бошад, бипазиранд; вале онҳо эҳсос мекарданд, ки ҳатто сулҳ ҳам ба ивази қурбонии аслу усул гаронбаҳо харида мешавад. Агар ягонагӣ танҳо бо созиш бар сари ҳақиқат ва адолат таъмин гардад, пас бигзор тафовут бошад, ва ҳатто ҷанг». «Ҷанҷоли Бузург», 45.

We will continue these thoughts in the next article.

Мо ин андешаҳоро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “Eternity stretches before us. The curtain is about to be lifted. We who occupy this solemn, responsible position, what are we doing, what are we thinking about, that we cling to our selfish love of ease, while souls are perishing around us? Have our hearts become utterly callous? Cannot we feel or understand that we have a work to do for the salvation of others? Brethren, are you of the class who having eyes see not, and having ears hear not? Is it in vain that God has given you a knowledge of His will? Is it in vain that He has sent you warning after warning? Do you believe the declarations of eternal truth concerning what is about to come upon the earth, do you believe that God’s judgments are hanging over the people, and can you still sit at ease, indolent, careless, pleasure loving?

> «Ҷовидонӣ пеши рӯи мо доман густурдааст. Парда наздик аст, ки бардошта шавад. Мо, ки ин мавқеи ҷиддӣ ва пурмасъулиятро ишғол менамоем, чӣ мекунем, дар бораи чӣ меандешем, ки ба муҳаббати худхоҳонаи худ ба осоиш мечаспем, дар ҳоле ки атрофи мо ҷонҳо ҳалок мегарданд? Оё дилҳои мо тамоман сангдил шудааст? Оё мо наметавонем эҳсос кунем ё дарк намоем, ки барои наҷоти дигарон коре дорем, ки бояд анҷом диҳем? Эй бародарон, оё шумо аз ҳамон гурӯҳе ҳастед, ки чашм дошта, намебинанд ва гӯш дошта, намешунаванд? Оё беҳудаст, ки Худо ба шумо дониши иродаи Худро додааст? Оё беҳудаст, ки Ӯ ба шумо ҳушдор пас аз ҳушдор фиристодааст? Оё шумо ба эъломияҳои ҳақиқати ҷовидонӣ дар бораи он чи наздик аст бар замин биёяд, имон доред, оё шумо бовар мекунед, ки довариҳои Худо бар сари мардум овезон аст, ва боз ҳам метавонед дар осоиш биншинед, танбал, бепарво, айшу ишратдӯст?»

> “It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains. And now, instead of seeking expensive dwellings here, we should be preparing to move to a better country, even a heavenly. Instead of spending our means in self-gratification, we should be studying to economize. Every talent lent of God should be used to His glory in giving the warning to the world. God has a work for His colaborers to do in the cities. Our missions must be sustained; new missions must be opened. To carry forward this work successfully will require no small outlay. Houses of worship are needed, where the people may be invited to hear the truths for this time. For this very purpose, God has entrusted a capital to His stewards. Let not your property be tied up in worldly enterprises, so that this work shall be hindered. Get your means where you can handle it for the benefit of the cause of God. Send your treasures before you into heaven.” Testimonies, volume 5, 464.

> «Ҳоло барои халқи Худо вақти он нест, ки дилбастагии худро ба ҷаҳон банданд ё ганҷи худро дар ҷаҳон захира намоянд. Вақт он қадар дур нест, ки мо, монанди шогирдони аввалин, маҷбур хоҳем шуд паноҳгоҳе дар ҷойҳои вайрона ва танҳо биҷӯем. Чунон ки муҳосираи Уршалим аз ҷониби лашкарҳои Рум барои масеҳиёни Яҳудо аломати фирор буд, ҳамон тавр соҳиб шудани қудрат аз ҷониби миллати мо дар содир шудани фармоне, ки шанбеи папиро таҳмил мекунад, барои мо ҳушдор хоҳад буд. Он гоҳ вақти тарк кардани шаҳрҳои бузург хоҳад буд, ҳамчун омодагӣ барои тарк кардани шаҳрҳои хурдтар ба хотири хонаҳои хилват дар ҷойҳои пинҳон миёни кӯҳҳо. Ва ҳоло, ба ҷои он ки дар ин ҷо манзилҳои гаронбаҳо биҷӯем, мо бояд худро барои кӯчидан ба ватани беҳтар, яъне осмонӣ, омода созем. Ба ҷои он ки воситаҳои худро барои қонеъ сохтани нафси худ сарф кунем, мо бояд омӯзем, ки чӣ гуна сарфакор бошем. Ҳар истеъдоде, ки Худо қарз додааст, бояд барои ҷалоли Ӯ дар расондани ин ҳушдор ба ҷаҳон ба кор бурда шавад. Худо барои ҳамкорони Худ дар шаҳрҳо коре дорад, ки бояд анҷом диҳанд. Миссияҳои мо бояд дастгирӣ шаванд; миссияҳои нав бояд кушода шаванд. Барои пеш бурдани муваффақонаи ин кор хароҷоти андак не, балки чашмрас талаб карда мешавад. Хонаҳои ибодат лозиманд, то мардумро метавон даъват кард, ки ҳақоиқи барои ин замонро бишнаванд. Маҳз барои ҳамин мақсад Худо сармояеро ба амонатдорони Худ супурдааст. Нагузоред, ки молу мулки шумо дар корҳои дунявӣ баста шавад, то ин кор боздошта гардад. Воситаҳои худро ба ихтиёри худ гиред, дар он ҷое ки метавонед онро барои манфиати кори Худо ба кор баред. Ганҷҳои худро пеш аз худ ба осмон бифиристед». «Testimonies», ҷилди 5, 464.

Back to Articles