Article

# Паниум — Рақами Ҳафт

Дониёл 11 ошкор карда шуд: хатҳои пешгӯйӣ аз соли 1989 то қонуни Якшанбе

Author

Jeff Pippenger

Published

March 15, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

Мо дар он кор мекунем, ки ҳамаи хатҳои Дониёл ёздаҳро дар иртибот бо таърихи пинҳони ояти чиҳил, ки соли 1989-ро то қонуни рӯзи якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида намояндагӣ мекунад, ба ҳам оварем. Даъвати мо, ҳамчун донишҷӯёни нубувват, он аст, ки каломи ростиро ба дурустӣ тақсим намоем.

> Кӯшиш намо, ки худро назди Худо мақбул нишон диҳӣ, чун коргаре ки аз чизе шарм намедорад ва каломи ростиро дуруст баён мекунад. 2 Тимотиюс 2:15.

Боби ёздаҳуми Дониёлро метавон ба даҳ хатти нубувватӣ ҷудо кард. Оятҳои як то чор як хатти нубувватиро ифода мекунанд. Оятҳои панҷ то нуҳ хатти дуюмро ифода мекунанд. Ояти даҳ хатти сеюмро ифода мекунад. Оятҳои ёздаҳ ва дувоздаҳ хатти чаҳорумро ифода мекунанд. Хатти панҷум оятҳои сездаҳ то понздаҳ аст. Хатти шашум оятҳои шонздаҳ то бисту ду аст. Хатти ҳафтум оятҳои бисту се ва бисту чор аст. Аз ояти бисту чор то ояти сию як хатти ҳаштум аст. Аз ояти сию як то чил хатти нуҳум аст, ва хатти даҳуму охирин оятҳои чил то чилу панҷ аст. Ин даҳ хат бояд хат бар хат ба ҳам оварда шаванд.

> Ба кӣ донишро таълим хоҳад дод? Ва кӣро ба фаҳмиши таълим хоҳад расонд? Онҳоеро, ки аз шир ҷудо шудаанд, ва аз пистон бозкашида шудаанд.

> Зеро ҳукм бояд бар ҳукм бошад, ҳукм бар ҳукм; сатр бар сатр, сатр бар сатр; андаке ин ҷо, ва андаке он ҷо:

> Зеро ки бо лабҳои лакнатдор ва бо забони дигар Ӯ ба ин қавм сухан хоҳад гуфт. Ба онҳое ки Ӯ гуфта буд: «Ин аст оромие, ки бо он метавонед хастагонро оромӣ бахшед; ва ин аст осоиштагӣ», вале онҳо нахостанд бишнаванд.

> Аммо каломи Худованд барои онҳо чунин буд: қоида бар қоида, қоида бар қоида; сатр бар сатр, сатр бар сатр; андаке дар ин ҷо ва андаке дар он ҷо; то ки онҳо бираванд, ва ба қафо афтанд, ва шикаста шаванд, ва ба дом афтида, дастгир гарданд. Ишаъё 28:9–13.

Албатта, ҳар яке аз даҳ хатти нубувватӣ бо ҳамдигар алоқаманданд, вале дар дохили ҳар як хатт метавон мавзӯи муайянеро шинохт. Гарчанде ки ҳар як хатт мавзӯи асосӣ дорад, ин хаттҳо беш аз як шаҳодати ягона дар бар доранд. Ман ният дорам ҳар яке аз мавзӯъҳоро дар он даҳ хатт муайян намоям.

## Сатри аввал

> Ва ман низ дар соли аввали Дорёи Модй бархостам, то ӯро тақвият диҳам ва устувор созам. Ва алҳол ростиро ба ту нишон хоҳам дод. Инак, ҳанӯз се подшоҳ дар Форс бархоҳанд хост; ва чорумин аз ҳамаи онҳо басе сарватмандтар хоҳад буд; ва бо қуввати худ ба василаи сарвати худ ҳамаро бар зидди мамлакати Юнон хоҳад барангехт. Ва подшоҳи нерӯманде бархоҳад хост, ки бо салтанати азим ҳукмронӣ хоҳад кард ва мувофиқи иродаи худ амал хоҳад намуд. Ва ҳангоме ки ӯ бархезад, мамлакати ӯ шикаста хоҳад шуд ва ба сӯи чор боди осмон тақсим хоҳад гашт; ва на ба насли ӯ, ва на мувофиқи салтанате ки ҳукмронӣ мекард: зеро мамлакати ӯ решакан хоҳад шуд, ҳатто барои дигарон, ғайр аз онҳо. Дониёл 11:1–4.

Соли аввали Дориюш анҷоми ҳафтод солро нишон медиҳад ва ба ин тартиб замони нубувватии охирро муайян месозад. То ояти сеюм Искандари Мақдунӣ салтанати ҷаҳонии худро барқарор мекунад, ва то ояти чорум салтанати ӯ бояд барканда шуда, ба чор боди осмон тақсим гардад. Қарор додани Дориюш ҳамчун замони охир дар соли 1989 ба мо имкон медиҳад, ки подшоҳонеро, ки дар ояти дуюм тасвир шудаанд, бишуморем. Вақте ки Ҷабраил дар ояти якум мегӯяд: «Ҳамчунин дар соли аввали Дориюш», ӯ он чиро, ки дар оғози рӯъё ба Дониёл хабар дода буд, идома медиҳад, рӯъёе ки дар боби даҳум оғоз ёфта буд.

> Дар соли сеюми Куруш, подшоҳи Форс, каломе ба Дониёл, ки номаш Белтешасар хонда мешуд, ошкор гардид; ва он калом рост буд, аммо вақти муқарраршуда тӯлонӣ буд; ва ӯ он каломро фаҳмид, ва рӯъёро дарк намуд. Дониёл 10:1.

Нишонаи роҳ, ки «вақти охир»-ро ифода мекунад, ду рамзро дар бар мегирад. «Вақти охир» барои хатти нубувватии Мусо таваллуди Ҳорун буд, ки се сол баъд аз он таваллуди Мусо омад. Ҳорун ва Мусо рамзи дугонаи «вақти охир» дар таърихи худ мебошанд ва таваллуди Яҳёи Таъмиддиҳанда ва шаш моҳ баъд аз он таваллуди Исоеро намунавӣ нишон медиҳанд. «Вақти охир» дар соли 1798 боздошт шудани попи Румро нишонгузорӣ кард, ки баъд аз он дар асорат дар соли 1799 мурд. Аз «соли якуми Дориюши Модӣ» то «соли сеюми Куруш, подшоҳи Форс»; Дориюш ва Куруш «вақти охир»-ро дар соли 1989 намояндагӣ мекунанд, зеро ҳамаи анбиё бештар дар бораи айёми охир сухан мегӯянд, на дар бораи айёме, ки худ дар он зиндагӣ мекарданд.

> Ҳамаи ин чизҳо ба сари онҳо ҳамчун намунаҳо омаданд; ва барои насиҳати мо навишта шудаанд, ки интиҳои асрҳо бар мо расидааст. 1 Қӯринтиён 10:11.

Дориюш ва Куруш дар соли 1989 Роналд Рейган ва Ҷорҷ Буши калонро ифода мекунанд. Ҳар ду дар он сол президент буданд. Ояти якуми боби ёздаҳум рӯъёро дар соли сеюми Куруш ҷой медиҳад, ки он Ҷорҷ Буши калонро ифода менамояд, ки пас аз Рейган омад, чунон ки Куруш пас аз Дориюш омад. Ояти дуюм мегӯяд, ки ҳанӯз се подшоҳ бармехезанд, ва чаҳорумин аз ҳамаи онҳо бисёр сарватмандтар аст. «Замони охир»-и ниҳоӣ дар боби ёздаҳум аз соли 1989 оғоз меёбад ва нишон медиҳад, ки пас аз Ҷорҷ Буши калон ҳанӯз се подшоҳ бармехезанд; ҳамин тавр, се президенте, ки пас аз Буши калон омаданд, муайян карда мешаванд. Он се подшоҳ Билл Клинтон, Ҷорҷ Буши хурдӣ, Барак Обама буданд, ва сипас сарватмандтарин президент, Доналд Трамп, «бо қуввати худ» ва «ба воситаи сарвати худ ҳамаи онҳоро бар зидди мулки Юнон барангехта хоҳад кард».

Пас ояти сеюм пас Искандари Мақдуниро муаррифӣ мекунад ва аз ин рӯ, намунаи пешвои охирини Созмони Милали Муттаҳид аст, ки дар рӯзҳои охир бо папагӣ муттаҳид мешавад, вале мисли худи папагӣ ба анҷоми худ мерасад. Созмони Милали Муттаҳид подшоҳии ҳафтум аст, ки дар Ваҳйи боби ҳабдаҳум ба сурати даҳ подшоҳ тасвир шудааст, ва иттиҳоди даҳ подшоҳ мувофиқат мекунанд, ки подшоҳии ҳафтуми худро барои як соати рамзӣ ба ҳайвони папагӣ бисупоранд.

> Ва он даҳ шохе, ки ту дидӣ, даҳ подшоҳанд, ки ҳанӯз подшоҳӣ наёфтаанд; аммо як соат бо ҳайвон ҳамчун подшоҳон қудрат меёбанд. Онҳо як фикр доранд, ва қудрату тавоноии худро ба ҳайвон медиҳанд. Онҳо бо Барра ҷанг хоҳанд кард, ва Барра бар онҳо ғолиб хоҳад омад; зеро Ӯ Худованди худовандон ва Подшоҳи подшоҳон аст; ва онҳое ки бо Ӯ ҳастанд, даъватшудагон, баргузидагон ва вафодоронанд. Ваҳй 17:12–14.

Он даҳ подшоҳро оятҳои сеюм ва чаҳорум, ҳамчунин таърихи болоравӣ ва суқути Искандари Мақдунӣ, ки ин оятҳоро дар асри чорум иҷро намуд, таҷассум мекунанд. Юнон салтанати сеюми нубуввати Китоби Муқаддас аст ва рамзи аждаҳо, яъне сеяки иттиҳоди сегонаи аждаҳо, ҳайвон ва набии козиб мебошад. Бар салиб навиштаҷоти «Подшоҳи Яҳудиён» ба забонҳои ибронӣ, лотинӣ ва юнонӣ сабт гардида буд, ки яҳудиён, румиён ва боқии анбӯҳи мардумро аз халқҳои дигар, ки дар иди Фисҳ дар Уршалим ҳузур медоштанд, намояндагӣ мекард. Юнониён аждаҳоро намояндагӣ мекунанд, румиён ҳайвонро намояндагӣ мекунанд, ва яҳудиён набии козиб буданд.

Чаҳор ояти аввали боби ёздаҳум анҷоми қудрати аждаҳои заминиро, ки бо қудрати папавӣ зино мекунад, дар ҳангоме ки муҳлати имтиҳони инсон ба поён мерасад, муайян менамоянд. Оятҳои сеюм ва чорум авҷи ниҳоӣ ва суқути зуҳури охирини қудрати аждаҳои заминиро муайян менамоянд. Ин оятҳо бар шаш ояти охирин, ки анҷоми ҳайвонеро муайян мекунанд, ки бо подшоҳони замин зино мекунад, татбиқ меёбанд. Оғоз ва анҷоми боби ёздаҳум таърихеро муайян мекунанд, ки дар он душманони Худо ба анҷоми худ мерасанд ва ҳеҷ касе нест, ки ба онҳо мадад расонад. Чаҳор ояти аввал, ки бо шаш ояти охирин мутобиқ гардонида шудаанд, бо ин амал рамзияти Даҳ Аҳкомро дар бар мегиранд: як лавҳ бо чор аҳкоми аввал ва як лавҳ бо шаш аҳкоми охирин, ва ҳамзамон озмоишеро низ рамзӣ месозанд, ки бо шумораи даҳ ифода шудааст.

Чаҳор ояти аввал ибтидоеро ифода мекунанд, ки анҷомро ба тасвир меорад, дар айни ҳол паёмро ҳамчун оғозёбанда дар «вақти охир» дар соли 1989 устувор месозад. Ин оятҳо давраи аз соли 1989 то баста шудани муҳлати имтиҳони инсонро ифода мекунанд; бинобар ин, онҳо паёми шаш ояти охиринро хулоса менамоянд, ки он афзоиши донишест, ки дар соли 1989 мӯҳркушоӣ шуд ва воқеаҳоро, ки бо баста шудани муҳлати имтиҳон вобастаанд, муайян месозад.

Оятҳо такягоҳи нубувватиро фароҳам меоранд, то дарк карда шавад, ки аз соли 1989 оғоз намуда, дар маҷмӯъ ҳашт президент хоҳад буд, ва ҳаштумин аз миёни ҳафт президенти пешин хоҳад буд; ба ин тартиб, ин порча бо муаммои он ки ҳаштумин аз миёни ҳафт аст, пайванд меёбад, ки ин хусусияти нубувватӣ ҳақиқати ҳозира дар айёми охир мебошад.

Мавзуъе, ки аз ин оятҳо фаҳмида мешавад, нобудии ниҳоии қуввати аждаҳост, ки бо фоҳишаи Сур зино мекунад. Фоҳиша бо ҳамаи подшоҳони замин зино мекунад, аммо ҳамон тавре ки Фаронсаи қадим, вақте ки Кловис дар соли 496 тахти худро ба папосият бахшид, нахустзодаи калисои католикӣ гардид, ҳамчунин ҳайвони заминӣ аз Иёлоти Муттаҳида низ дар қонуни якшанбе аввалин аз подшоҳон хоҳад буд, ки бо фоҳиша зино мекунад. Ва ҳамон тавре ки дар шаш ояти хотимавӣ, чор ояти ибтидоӣ низ ҳар се қувватеро, ки ҷаҳонро ба Армагеддон мебаранд, муайян ва таъкид мекунанд, аммо мавзуъ дар чор ояти аввал қуввати аждаҳост, ки бо Юнон ва Искандари Мақдунӣ намояндагӣ шудааст.

Рейган оғози раванди ҳашт президентро гузошт, ки акнун ба охирини он ҳашт президент расидааст. Президенти ҳаштум сурати ҳайвонро барпо хоҳад кард ва дар Иёлоти Муттаҳида қонуни рӯзи якшанберо ҷорӣ хоҳад намуд, ҳамзамон бо миёнҷигарии созише, ки ӯро сарвари Созмони Милали Муттаҳид мегардонад; ва он дар ҳамон лаҳза, таҳти ниқоби ҳал намудани ҷангҳои рӯзафзуни исломи радикалӣ, ба муносибати умумиҷаҳонии калисо ва давлат ворид хоҳад шуд.

Гузариши Иёлоти Муттаҳида, ки ҳайвони заминии Ваҳй боби сездаҳ аст, аз буданаш ҳамчун подшоҳии шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас ба сари подшоҳии ҳафтуми пешгӯии Китоби Муқаддас, дар ҳоле ки муносибати ғайриқонуниро бо подшоҳии ҳаштуми пешгӯии Китоби Муқаддас ба анҷом мерасонад, аз ояти як, ки соли 1989-ро муайян мекунад, то ба воситаи президентоне, ки ба қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида мебаранд, тасвир шудааст, ва дарҳол баъд бархостани подшоҳи қавӣ муайян карда мешавад. Он подшоҳи қавӣ Трамп аст, ки назоратро бар Созмони Милали Муттаҳид ба даст мегирад, ки ӯ ҳоло дар раванди барҳам додани он пеш аз матолибаш қарор дорад.

## Хати дуюм

Оятҳои панҷ то нӯҳ нахустин зикр ва тасвири нуқта ба нуқтаи ҷанг миёни подшоҳони шимол ва ҷанубро ифода мекунад, ки тамоми боб онро ҳамчун заминаи асосии пешгӯёна ба кор мебарад. Ояти панҷ мавзӯи ин порчаро баён мекунад.

> Ва подшоҳи ҷануб пурқувват хоҳад шуд, ва яке аз мирони ӯ; ва ӯ аз вай пурқувваттар хоҳад шуд, ва ҳукмронӣ хоҳад кард; ҳукмронии ӯ ҳукмронии бузург хоҳад буд. Дониёл 11:5.

Дар ин оят Птолемейи I Сотер ва Селевки I Никатор муаррифӣ шудаанд. Ҳар ду яке аз чаҳоряки «Диадохҳо» (ба маънои ворисон)-и подшоҳии Искандар буданд. Селевк аввалин «подшоҳи шимол» дар боби ёздаҳум аст, ва мувофиқи Руми бутпараст, Руми папагӣ ва Руми муосир, Селевк танҳо пас аз се пирӯзии асосӣ ё рӯйдоди ҳалкунанда ҳамчун подшоҳи пайғамбаронаи шимол барқарор гардид: бозпас гирифтани Бобил дар соли 312 то милод, Ҷанги Ипс дар соли 301 то милод, ва Ҷанги Корупедий дар соли 281 то милод. Ин ҳаракатҳо рақибони асосии ӯро мағлуб карданд, империяи ӯро тавсеа доданд ва бартарии ӯро дар минтақа устувор гардониданд.

Хатти дуюм бо муайян намудани подшоҳони шимол ва ҷануб, ба тафриқа аз ҳар кадоме аз дигар ворисони (Диадохҳои) подшоҳии тақсимшудаи Искандар, оғоз меёбад. Он аз муайян сохтани он оғоз мекунад, ки подшоҳи шимол танҳо пас аз се фатҳ қудратманд мегардад. Сипас дар таърихи мубориза барои ҳукмронӣ, ки пас аз марги Искандар дар оятҳои шаш то нуҳ ошкор мегардад, давраеро муайян мекунад, ки бо сарнагун шудани подшоҳи шимол аз ҷониби подшоҳи ҷануб анҷом меёбад. Ин аввалин аз се маврид дар боби ёздаҳ аст, ки дар он подшоҳи ҷануб бар подшоҳи шимол ғолиб меояд. Онҳо дар дохили худи боб се шоҳиди дохилиро фароҳам меоранд, ки равшан роҳнамоҳои таърихеро муқаррар месозанд, ки ба шикаст додани як подшоҳи шимол аз ҷониби подшоҳи ҷануб мерасонад.

> Ва подшоҳи ҷануб қавӣ хоҳад шуд, ва яке аз мирони ӯ низ; ва ӯ аз вай қавитар хоҳад шуд ва ҳукмронӣ хоҳад кард; ҳукмронии ӯ ҳукмронии бузург хоҳад буд. Ва дар анҷоми солҳо онҳо бо ҳам пайванд хоҳанд баст; зеро духтари подшоҳи ҷануб назди подшоҳи шимол хоҳад омад, то аҳде барқарор кунад; аммо ӯ қуввати бозуро нигоҳ дошта натавонад кард; ва на ӯ устувор хоҳад монд, ва на бозуи ӯ; балки ӯ таслим карда хоҳад шуд, ва онҳое ки ӯро оварда буданд, ва он ки ӯро зоида буд, ва он ки ӯро дар ин айём қувват бахшида буд. Аммо аз навдаи решаҳои ӯ касе дар ҷои вай бархоҳад хост, ки бо лашкар хоҳад омад ва ба қалъаи подшоҳи шимол дохил хоҳад шуд, ва бар зидди онҳо амал хоҳад кард, ва ғолиб хоҳад омад; Ва худоёни онҳоро низ бо бутҳояшон, бо зарфҳои гаронбаҳои нуқра ва тиллояшон, ба Миср асир бурда хоҳад бурд; ва ӯ аз подшоҳи шимол солҳои бештар боқӣ хоҳад монд. Пас подшоҳи ҷануб ба подшоҳии худ хоҳад омад, ва ба замини худ боз хоҳад гашт. Дониёл 11:5–9.

Иҷрои таърихии оятҳо намунаеро барои иҷрои пешгӯёнаи ҳазору дусаду шаст соли ҳукмронии папа, ки дар оятҳои сию як то чиҳил муайян шудааст, фароҳам меоварад, ва низ намунаи пешгӯёнаро барои иҷрои ояти ёздаҳум, ки нахустин бор соли 217 пеш аз милод дар Ҷанги Рафия иҷро гардида буд. Ин се шоҳид хусусиятҳои Ҷанги Украинаеро муайян мекунанд, ки дар он Путин, подшоҳи ниҳоии ҷануб, бар лашкари васитавии подшоҳи папии шимол ғолиб хоҳад омад.

Мавзӯи хати дуюми таърихи нубувватӣ он аст, ки чӣ гуна дар соли 1798 ба папагӣ захми марговар расонда мешавад, чунон ки дар оятҳои панҷ то нӯҳ ва дар ҷанги Рафия дар ояти ёздаҳ тасвир ёфтааст. Подшоҳи ҷануб, ки Миср аст, қудрати аждаҳост.

> Эй писари одам, рӯйи худро бар зидди фиръавн, подшоҳи Миср, бигардон, ва бар зидди ӯ ва бар зидди тамоми Миср нубувват намо. Бигӯ ва бигӯй: Худованд Худо чунин мегӯяд: Инак, Ман бар зидди ту ҳастам, эй фиръавн, подшоҳи Миср, он аждаҳои бузурге, ки дар миёни наҳрҳои худ хобидааст ва мегӯяд: “Наҳри ман аз они худам аст, ва ман онро барои худ офаридаам.” Ҳизқиёл 29:2, 3.

Се намунаи он ки подшоҳи ҷануб бар подшоҳи шимол дар боби ёздаҳ ғолиб меояд, дар якҷоягӣ суқути ниҳоии подшоҳи шимолро дар ояти чиҳилу панҷум муайян месозанд.

> Ва ӯ хаймаҳои қасри худро дар миёни баҳрҳо, бар кӯҳи муқаддаси ҷалоли олиҷаноб хоҳад бардошт; вале ба анҷоми худ хоҳад расид, ва ҳеҷ кас ба ӯ ёрӣ нахоҳад кард. Дониёл 11:45.

Дар боби ёздаҳ се хат вуҷуд дорад, ки шоҳи ҷанубро дар ҳоли мағлуб сохтани шоҳи шимол нишон медиҳанд, аммо ҳангоме ки шоҳи шимол ба поёни худ мерасад ва ҳеҷ касе ба ӯ ёрӣ намедиҳад, ин он қадар ошкор нест. Вале китоби Ваҳй муайян месозад, ки ин қудрати аждаҳост, ки ӯро бо хӯрдани гӯшташ ва сӯзонидани ӯ дар оташ сарнагун мекунад. Ҳангоме ки қудрати аждаҳо аз китоби Ваҳй шинохта мешавад, мо метавонем он подшоҳонро бубинем, ки ҳамчунин аждаҳо ҳастанд ва ҳамчунин шоҳи ҷануб мебошанд, ва онҳоанд, ки дар ояти чиҳилу панҷум шоҳи шимолро сарнагун хоҳанд кард. Се шоҳиди мустақим дар ин боб, ки ҳамаи онҳо ба иҷрои комили худ, чунон ки тавассути пайванди китобҳои Дониёл ва Ваҳй ифода шудааст, шаҳодат медиҳанд.

Подшоҳи муосири папавии шимол дар ояти чилу панҷум ба интиҳои худ мерасад, ва китоби Ваҳй муайян месозад, ки қудрати папавӣ чӣ гуна аз дасти қудрати аждаҳо ба интиҳои худ мерасад.

> Ва он даҳ шохе ки бар он ҳайвон дидӣ, ҳамонҳо аз фоҳиша нафрат хоҳанд дошт, ва ӯро вайрону урён хоҳанд кард, ва гӯшташро хоҳанд хӯрд, ва ӯро дар оташ хоҳанд сӯзонд. Зеро Худо дар дилҳои онҳо гузоштааст, ки иродаи Ӯро ба ҷо оваранд, ва якдил бошанд, ва подшоҳии худро ба ҳайвон бисупоранд, то ки суханони Худо ба иҷро расанд. Ваҳй 17:16, 17.

Даҳ подшоҳ подшоҳи папавии шимолро бо оташ месӯзонанд ва гӯшти ӯро мехӯранд. Подшоҳони рӯзҳои охир қудрати аждаҳо мебошанд.

> «Подшоҳон, ҳокимон ва волигон бар худ нишони зиддимасеҳро гузоштаанд ва ҳамчун аждаҳое тасвир шудаанд, ки меравад бо муқаддасон — бо онҳое ки аҳкоми Худоро нигоҳ медоранд ва имони Исоро доранд — ҷанг кунад. Дар адовати худ бар зидди қавми Худо, онҳо худро ҳамчунин дар интихоби Бараббо ба ҷои Масеҳ гунаҳкор нишон медиҳанд». Testimonies to Ministers, 38.

Даҳ подшоҳ қудрати аждаҳоянд, ки ҳамчунин бо подшоҳии Юнон ва Искандар ифода шудаанд. Он подшоҳон подшоҳони ҷанубанд, зеро онҳо бо фиръавн, подшоҳи Миср, ифода мегарданд. Онҳо гӯшти ӯро хоҳанд хӯрд, зеро онҳо ҳамчунин «сагон»-и нубувватӣ мебошанд, ки Забурнавис онҳоро «ҷамоати шарирон» меномад.

> Зеро сагон маро иҳота кардаанд; ҷамоати шарирон маро дар муҳосира гирифтаанд; дастҳоям ва пойҳоямро сӯрох карданд. Ҳамаи устухонҳоямро метавонам бишморам; онҳо ба ман менигаранд ва бар ман чашм медӯзанд. Либосҳоямро миёни худ тақсим мекунанд, ва бар ҷомаи ман қуръа меандозанд. Забур 22:16–18.

Папство подшоҳи шимол дар ояти чиҳилу панҷум аст, ва папство дар калисои Тиётира ба воситаи Изобал муаррифӣ шудааст.

> Лекин Ман сенга қарши бир неча нарсага эгаман: сен ўзини пайғамбар аёл деб атайдиган ўша Изабел аёлга йўл қўймоқдасан; у Менинг қулларимга таълим бериб, уларни зинокорлик қилишга ва бутларга қурбон қилинган нарсаларни ейишга йўлдан оздирмоқда. Ва Мен унга ўз зинокорлигидан тавба қилиши учун фурсат бердим, лекин у тавба қилмади. Мана, Мен уни тўшакка ташлайман, у билан зино қилаётганларни эса, агар ўз ишларидан тавба қилмасалар, қаттиқ кулфатга ташлайман. Ваҳий 2:20–22.

Ҳукми Изобал он гоҳ ба иҷро мерасад, ки сагҳо ӯро мехӯранд.

> Ва дар бораи Изобал низ Худованд сухан ронда, гуфт: «Сагон Изобалро назди девори Изреъил хоҳанд хӯрд». 3 Подшоҳон 21:23.

Сагҳо Руми бутпараст, қудрати аждаҳо мебошанд, зеро маҳз Руми бутпараст Масеҳро маслуб кард.

> «Дар азобу уқубатҳои Масеҳ бар салиб нубувват ба иҷро расид. Садсолаҳо пеш аз маслубшавӣ, Наҷотдиҳанда пешгӯӣ карда буд, ки бо Ӯ чӣ гуна муносибат хоҳанд кард. Ӯ гуфт: “Сагон Маро иҳота кардаанд; анҷумани шарирон Маро муҳосира намудааст; дастҳо ва пойҳои Маро сӯрох кардаанд. Ман метавонам ҳамаи устухонҳои Худро бишморам; онҳо ба Ман менигаранд ва ба Ман хира мешаванд. Либосҳои Маро миёни худ тақсим мекунанд, ва барои ҷомаи Ман қуръа меандозанд.” Забур 22:16–18. Нубувват дар бораи либосҳои Ӯ бидуни машварат ё дахолати дӯстони ё душманони Он Маслубшуда ба иҷро расид. Либосҳои Ӯ ба сарбозоне дода шуд, ки Ӯро бар салиб гузошта буданд. Масеҳ баҳси он мардонро ҳангоми тақсим кардани либосҳо миёни худ мешунид. Ҷомаи Ӯ яклухт, бе дарз бофта шуда буд, ва онҳо гуфтанд: “Онро надарем, балки барои он қуръа андозем, то аз они кӣ шавад.”» Орзуи асрҳо, 746.

Даҳ подшоҳ, ки сагонанд, ки ҷамоати шариронанд, ки Юнон ва Мисранд, ҳамчунин фоҳишаро бо оташ хоҳанд сӯзонд.

> Ва ҳар духтари коҳине ки худро бо фоҳишагӣ палид созад, падари худро палид мегардонад; вай бояд дар оташ сӯзонида шавад. Ибодат 21:9.

Даҳ подшоҳон фоҳишаро бо оташ месӯзонанд, зеро вай даъво мекунад, ки коҳина аст, аммо фоҳиша мебошад.

> Ва дар он рӯз воқеъ хоҳад шуд, ки Сурро ҳафтод сол фаромӯш хоҳанд кард, мувофиқи рӯзҳои як подшоҳ; баъд аз анҷоми ҳафтод сол Сур мисли фоҳиша суруд хоҳад хонд. Барбатеро бигир, дар шаҳр бигард, эй фоҳишаи фаромӯшшуда; оҳанги ширин бисарой, сурудҳои бисёр бихон, то ки ёд карда шавӣ. Ва пас аз анҷоми ҳафтод сол воқеъ хоҳад шуд, ки Худованд ба Сур таваҷҷуҳ хоҳад кард, ва ӯ ба музди худ боз хоҳад гашт, ва бо ҳамаи мамолики ҷаҳон бар рӯи замин зино хоҳад кард. Ишаъё 23:15–17.

Дар оятҳои панҷум то нуҳум, ва оятҳои сию якум то чиҳилум, мо шаҳодатеро меёбем, ки папагарӣ ба дасти қудрати аждаҳо ба анҷоми худ мерасад. Ин асл ҳамчунин ҳоло дар ҷанги Украина ба иҷро расида истодааст. Ин се шоҳид ба мо хабар медиҳанд, ки вақте подшоҳи шимол дар ояти чиҳилу панҷум ба анҷоми худ мерасад ва ҳеҷ ёваре барои ӯ намемонад, аждаҳо гӯшти вайро хоҳад хӯрд ва ӯро бо оташ хоҳад сӯзонд. Бар асоси се шоҳид, ангезаи амали аждаҳо шомили аҳдномаи шикасташуда хоҳад буд.

Дар оятҳои панҷум то нӯҳум, ҷанги дуюми Сурия бо аҳдномаи сулҳ дар соли 253 то милод анҷом ёфт. Ҷанг дар соли 260 то милод оғоз шуда буд, ва пас аз гузаштани ҳафт сол аз ҷанги дуюми Сурия, аҳдномаи сулҳ ба воситаи он ба амал омад, ки подшоҳи ҷануб духтари худро ба подшоҳи шимол дод, то ӯ бо духтари подшоҳи ҷануб издивоҷ кунад ва ба воситаи иттиҳоди издивоҷӣ сулҳро барқарор созад. Ҳафт сол пас аз ин издивоҷ, дар соли 246 то милод, подшоҳи шимол арӯси ҷанубиро канор гузошт ва ҳамсари аслии худро, ки ҳангоми издивоҷ бо маликаи мисрӣ аз ӯ ҷудо шуда буд, боз барқарор кард. Ангезаи подшоҳи ҷануб барои ҳуҷум овардан ба салтанати шимол ва асир гирифтани подшоҳи шимол, шикастани аҳднома буд.

Аҳдномаи шикасташуда намунаи пешакии Аҳдномаи шикасташудаи Толентино дар соли 1797 буд, ки ба Наполеон ангезае фароҳам овард, то дар соли 1798 папаро асир бигирад, ҳамон тавре ки Птолемей дар соли 246 то милод бо Селевкӯс карда буд. Вақте ки Птолемейи III пас аз пирӯзии худ бар империяи шимолии Селевкиёни Селевкӯси II ба Миср бозгашт, ӯ он қадар ганҷинаҳои бисёрро ба Миср баргардонд, ки мисриён ба Птолемейи III барои барқарор сохтани «худоёни асир»-и худ пас аз солҳои зиёд унвони «Эвергетес» (ба маънои Некӯкор)-ро доданд.

> «Лекин аз як навдаи решаҳои вай касе дар мақоми ӯ бархоста, бо лашкар хоҳад омад, ва ба қалъаи подшоҳи шимол дохил хоҳад шуд, ва бар зидди онҳо амал намуда, ғолиб хоҳад омад; ва худоёни онҳоро низ, бо сарваронашон ва бо зарфҳои гаронбаҳои нуқрагин ва тиллоии онҳо, асирона ба Миср хоҳад бурд; ва ӯ аз подшоҳи шимол солҳои бештар боқӣ хоҳад монд». Дониёл 11:7, 8.

Вақте ки Наполеон дар соли 1798 папаро асир гирифт, ӯ ганҷинаҳои Ватиканро ғорат намуда, онҳоро ба Фаронса овард, чунон ки инро Птолемейи III пешакӣ рамзӣ нишон дода буд, ки ганҷинаҳоро, инчунин Селевки II-ро, ба Миср бурд, ки дар он ҷо Селевки II аз асп афтода, мурд. Ин рамзи он буд, ки Наполеон дар соли 1798 папагиро аз ҳайвон бардошт, ва марги папа дар соли 1799-ро низ нишон медод. Папагӣ дар Ваҳй боби ҳабдаҳум он занест, ки бар ҳайвон савор аст, ва шикаст, асирӣ ва марги баъдии Селевк, ки аз асп афтода рух дод, рамзи он аст, ки Наполеон ҳокимияти шаҳрвандии папагиро бардошт (ки дар Ваҳй боби ҳабдаҳум ҳамчун ҳайвон тасвир шудааст).

> Пас ӯ маро дар рӯҳ ба биёбон бурд; ва ман занеро дидам, ки бар ҳайвони сурхранг нишаста буд, пур аз номҳои куфр, ва дорои ҳафт сар ва даҳ шох буд. … Ва фаришта ба ман гуфт: Чаро ту дар ҳайрат афтодӣ? Ман ба ту сирри он зан ва он ҳайвонеро, ки ӯро мебарад ва ҳафт сару даҳ шох дорад, хоҳам гуфт. … Ва он зане, ки ту дидӣ, ҳамон шаҳри бузург аст, ки бар подшоҳони замин ҳукмронӣ мекунад. Ваҳй 17:3, 7, 18.

Оятҳои панҷум то нӯҳум ҷанги миёни подшоҳи шимол ва подшоҳи ҷанубро дар боби ёздаҳум муаррифӣ мекунанд. Ояти панҷум пайванди асосиро ба Рум ҳамчун подшоҳи шимол фароҳам месозад, зеро он муайян мекунад, ки подшоҳи шимол пеш аз он ки ба таври комил ҳукмрон гардад, се минтақаи ҷуғрофиро фатҳ хоҳад кард. Ин оятҳо сохтори нубувватиро пешниҳод мекунанд, ки давраеро баён менамояд, ки дар он подшоҳи шимол ҳукм меронад, вале ба анҷоми худ мерасад. Маҳз ҳамин асос ва ваъдаи боби ёздаҳум аст. Мавзӯи ин хат захми марговари подшоҳи папавии шимол аст, ё чунон ки ояти чилу панҷум мегӯяд: «ва ӯ ба анҷоми худ хоҳад расид, ва ҳеҷ касе нахоҳад буд, ки ба ӯ ёрӣ расонад». Ин ҳақиқат ҳақиқати ҳозира дар рӯзҳои охир аст.

Мо дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

Back to Articles