Article

# Китоби Юил ва Калисои Лоодикияи Адвентистони рӯзи ҳафтуми — Рақами чилу як

Шумораи чилу як

Author

Jeff Pippenger

Published

February 5, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

Левитус бисту се баҳор ва ҷашнҳои тирамоҳиро пешкаш мекунад, ва тасвири ин ҷашнҳо дар сохтор, ва дар ҳамоҳангии комили сохторҳои оғоз ва анҷом дар дохили сохтори умумӣ, ба таври илоҳӣ амиқ аст. Ҷашнҳои баҳорӣ ва ҷашнҳои тирамоҳӣ бо якдигар мувофиқат мекунанд. Ин боб такрор ба такрор дар бораи Палмонӣ, шуморандаи аҷоиб, шаҳодат медиҳад. Ин боб ба таври устувор ва шигифтангез бо паёми рӯзҳои охир дар бораи яксаду чилу чор ҳазор пайванд меёбад.

Рақами «23» кафоратро ифода мекунад, ки он иттиҳоди Илоҳият ва инсоният аст. Номи Левизодагон коҳиноти саду чиҳилу чор ҳазорро ифода мекунад, зеро ҳамаи анбиё дар бораи рӯзҳои охир сухан мегӯянд, ва коҳинони рӯзҳои охир ҳамонҳоянд, ки Петрус онҳоро коҳиноти муқаддас меномад. Коҳиноти муқаддаси Петрус хирадмандоне мебошанд, ки афзоиши донишро, ки паёми Нидои Нисфи Шабро ба вуҷуд меоварад, дарк мекунанд. Аблаҳон, ё шарироне ки Дониёл онҳоро чунин муайян мекунад, афзоиши донишро рад мекунанд, ва Ҳушаъ ба мо хабар медиҳад, ки ба ҳамин сабаб онҳо ҳамчун коҳинон рад карда мешаванд.

> Қавми Ман аз набудани дониш ҳалок мешавад; зеро ту донишро рад кардаӣ, Ман низ туро рад хоҳам кард, то ки барои Ман коҳин набошӣ; чунки ту шариати Худои худро фаромӯш кардаӣ, Ман низ фарзандони туро фаромӯш хоҳам кард. Ҳар қадар ки онҳо афзун шуданд, ҳамон қадар бар зидди Ман гуноҳ карданд; бинобар ин ҷалоли онҳоро ба шармандагӣ табдил хоҳам дод. Ҳушаъ 4:6, 7.

Мастони Эфроим, ки Ишаъё онҳоро низ «тоҷи ҷалол» меномад, ҷалоли худро ба «нанг» табдилёфта доранд. Ҳушаъ ба таври мушаххас муайян месозад, ки онҳое ки афзоиши донишро дар айёми охир рад мекунанд, калисои Лаодикияи Адвентистони Рӯзи Ҳафтум мебошанд, зеро ӯ навиштааст: «Қавми Ман». Қавми Ӯ ҳамчун коҳинон рад карда хоҳанд шуд, ва ин дар насли охирин ва чаҳорум рӯй медиҳад, зеро Ӯ фарзандони онҳоро фаромӯш хоҳад кард, ва фарзандон насли охиринро ифода мекунанд.

## Кафорат

Унвони «Левизакон 23» маънои «каффораи коҳиноти яксаду чилу чаҳор ҳазор»-ро дорад. Ин ҳақиқатро метавон танҳо аз номи китоб дар иртибот бо рақами боб дарёфт намуд. Каффорае, ки Левизакон бисту се ба он мепардозад, маънои «як гардонидан»-ро дорад ва омезиши Илоҳият ва инсониятро муайян месозад. Ин омезиш бо рамзҳои бисёре дар Каломи Худо намояндагӣ мешавад, ки яке аз онҳо он аст, ки маъбади инсонӣ бояд бо маъбади Илоҳӣ муттаҳид гардад.

Маъбади инсонӣ сохторе аз «23» хромосомаи мардона ва «23» хромосомаи занона дорад. Петрус муайян мекунад, ки коҳиноти яксаду чилу чор ҳазор «хонаи рӯҳонӣ» мебошанд. Он хромосомаҳо ба ҳам мепайванданд, чунон ки мард ва зан ба ҳам мепайванданд; ва он чиро, ки Худо пайвастааст, инсон ҷудо насозад. Ақди никоҳ рамзи дигари ваҳдат аст. Ибодати Аҳбор «23» маънои пайвастани маъбади Саркоҳини Осмонӣ бо маъбади коҳинонро дорад, ки ҳамон яксаду чилу чор ҳазор мебошанд.

## Бисту ду оят

Идҳои баҳории китоби Левизодда бисту се дар бисту ду ояти аввали ин боб муаррифӣ шудаанд, ва идҳои тирамоҳӣ дар бисту ду ояти охири ин боб муаррифӣ шудаанд. Ояти охирин ояти чилу чор аст, ки рамзи соли 1844 мебошад, вақте ки Рӯзи каффораи намунавии осмонӣ дар рӯзи даҳуми моҳи ҳафтум оғоз ёфт, дар иҷрои Левизодда бисту се. Боби бисту се ба ду давраи бисту дуоятӣ тақсим шудааст; ҳар ду давраи бисту дуоятӣ аз ҷиҳати мантиқӣ бо он пайванд доранд, ки идҳо мебошанд, аммо ҳамчунин аз ҷиҳати мантиқӣ ба воситаи хизмати Масеҳ дар саҳни ҳавлӣ ва Қудс, ки баҳор онро муаррифӣ мекунад, ва хизмати Ӯ дар Қудси қудсҳо, ки тирамоҳ онро муаррифӣ мекунад, аз ҳам ҷудо шудаанд.

## 22

Ҳам идҳои баҳорӣ ва ҳам идҳои тирамоҳӣ бо бисту ду оят ифода шудаанд, ва ин оятҳо бо шаҳодати алифбои ибронӣ, ки аз «22» ҳарф иборат аст, мувофиқат мекунанд. «22» ушри «220» аст, ки рамзи иттиҳоди Илоҳият ва инсоният мебошад. «220» оғози ҳам 2,520 соли парокандашавии Яҳудо ва ҳам 2,300 соли то Рӯзи Каффоратро ифода мекунад. Нуқтаи оғози 2,520 соли мазкур 677 пеш аз милод буд ва нуқтаи оғози 2,300 сол 457 пеш аз милод; бинобар ин, дусаду бист сол ҳамчун пайванд миёни пешгӯии поймол гардидани лашкари Худо ва пешгӯии поймол гардидани муқаддасгоҳи Худо муайян мешавад. Ҳар дуи он пешгӯиҳо ҳангоми фаро расидани Рӯзи Каффорати зиддимисолӣ, дар 22 октябри соли 1844, ба анҷом расиданд.

Дар он сана, кори Масеҳ дар якҷо сохтани маъбади инсонӣ бо Маъбади Илоҳӣ оғоз ёфт, ва дар он вақт ҳам Ҳабаққуқ 2:20 ва ҳам Юҳанно 2:20 иҷро шуданд. Ҳабаққуқ муайян кард, ки Илоҳӣ он гоҳ дар Қудси Қудсҳо буд, ва Юҳанно сабт намуд, ки маъбади миллеритие, ки мебоист бо имон ба он Қудси Қудсҳо дохил шавад, давраи чиҳилу шашсоларо ба анҷом расонида буд, ки он барпо шудани маъбади инсонии миллеритиро аз 1798 то 1844 нишонгузорӣ мекард. Таърихи «46» сол, ки аз «23» ва «23» иборат аст, бо кори Вилям Миллер муаррифӣ мешавад, ки аввалин бор пешниҳоди паёми он таърихро дар соли 1831 оғоз кард, «220» сол пас аз интишори Китоби Муқаддаси King James. Каломи Илоҳӣ, ки дар соли 1611 нашр шуд, бо як фиристодаи инсонӣ «220» сол баъд, дар соли 1831, якҷо гардид. Ҳам идҳои баҳорӣ ва ҳам тирамоҳӣ бо «22» оят муаррифӣ мешаванд.

Бисту ду ояти ду сатрӣ дар бораи як мавзӯъ ба таври нубувватӣ талаб мекунад, ки бисту ду ояти аввал бар болои бисту ду ояти баъдӣ гузошта шаванд. Бо ба ин тарз мувофиқ сохтани ин ду сатр, шумо кори саҳни ибодатгоҳ ва макони муқаддасро, ки дар идҳои баҳорӣ намояндагӣ шудаанд, бо кори Масеҳ дар Макони Қудси Аъзам пайваст менамоед. Дар ин сатҳи нубувватӣ, ин пайвастани ду маъбадро ифода мекунад, ки кори Масеҳро дар оштӣ бахшидан тасвир менамояд.

Вақте ки оятҳои якум то бисту дувум бо оятҳои бисту сеюм то чиҳилу чаҳорум мувофиқ карда мешаванд, як хатти нубувватӣ барқарор мегардад, ки онро бисту ду ҳарфи алифбои ибронӣ ва рамзшиносии муаррифишуда аз ҷониби шумораи «22», ҳамчунин рамзшиносии муаррифишуда аз ҷониби идҳо дар ҳамроҳӣ бо иҷрошавии он идҳо дар таърихи муқаддас, шаҳодат медиҳанд.

Оғози идҳои баҳорӣ нахуст шанбеи рӯзи ҳафтумро муайян мекунад ва анҷоми идҳои тирамоҳӣ шанбеи соли ҳафтумро муайян месозад. Масеҳ, ҳамчун Алфа ва Омега, шанберо дар оғоз ва анҷоми ду шоҳиди «22» дар силсилаи коҳинотии саду чиҳилу чор ҳазор ҷой додааст.

Шанбеи рӯзи ҳафтум нури махсус дар оғози Рӯзи каффораи тимсолӣ дар соли 1844 буд, ва нури шанбеи соли ҳафтум нурест дар анҷом. Шанбеи рӯзи ҳафтум ҳамчунин нахустин маҷлиси муқаддас дар Левиён «23» буд, ҳамчунон ки шанбеи соли ҳафтум охирин маҷлиси муқаддас дар он боб аст. Шанбе алфа ва омегаи хати коҳин дар боби «23» аст. Нахустин, яъне шанбеи рӯзи ҳафтум, алфаи коҳинӣи яксаду чилу чор ҳазор аст, ва охирин, яъне шанбеи соли ҳафтум, омегаи коҳинӣи яксаду чилу чор ҳазор аст.

> «Онҳое ки бо Худо муошират доранд, дар нури Офтоби Адолат роҳ мераванд. Онҳо Наҷотдиҳандаи худро бо фосид сохтани роҳи худ пеши Худо беҳурмат намесозанд. Нури осмонӣ бар онҳо метобад. Ҳар қадар ки онҳо ба анҷоми таърихи ин замин наздик мешаванд, дониши онҳо дар бораи Масеҳ ва дар бораи нубувватҳое ки ба Ӯ марбутанд, бисёр меафзояд. Дар назари Худо онҳо арзиши беинтиҳо доранд; зеро ки бо Писари Ӯ дар ягонагӣ ҳастанд. Барои онҳо каломи Худо дорои ҳусн ва дилрабоии беназир аст. Онҳо аҳамияти онро мебинанд. Ҳақиқат бар онҳо кушода мешавад. Таълимоти таҷассум бо шуоъи мулоиме фаро гирифта мешавад. Онҳо мебинанд, ки Навиштаҳо калидест, ки ҳамаи асрорро мекушояд ва ҳамаи душвориҳоро ҳал мекунад. Онҳое ки намехостанд нурро қабул кунанд ва дар нур роҳ раванд, наметавонанд сирри худотарсиро дарк намоянд, аммо онҳое ки аз бардоштани салиб ва пайравӣ кардани Исо дареғ надоштанд, нурро дар нури Худо хоҳанд дид». The Southern Watchman, April 4, 1905.

Дар ин ҷо, «наздик ба анҷоми таърихи ин замин», дар поёни Рӯзи кафорати зиддимисолӣ, «таълимоти таҷассум» бо шуоъе «мулоим» фаро гирифта шудааст, ҳамон гуна ки таълимоти шанбеи рӯзи ҳафтум дар оғози Рӯзи кафорати зиддимисолӣ чунин буд.

> «Исо рӯйпӯши сандуқро бардошт, ва ман лавҳаҳои сангинеро дидам, ки бар онҳо Даҳ Аҳком навишта шуда буд. Ҳангоме ки аҳкоми чорумро дар худи маркази он даҳ фариза дидам, бо ҳалқаи нозуки нуре, ки онро иҳота мекард, ба ҳайрат афтодам. Фаришта гуфт: “Ин ягона аҳкомест аз он даҳто, ки Худои зиндаро муайян мекунад, Ӯеро, ки осмонҳо ва замин ва ҳар он чиро, ки дар онҳо ҳаст, офаридааст. Вақте ки асосҳои замин гузошта шуданд, он гоҳ асоси Шанбе низ гузошта шуд.”» Testimonies, volume 1, 75.

Шанбеи рӯзи ҳафтум, ки «таҳкурсӣ» аст, Левитус «23»-ро оғоз мекунад, ва шанбеи соли ҳафтум шаҳодати коҳинонро, чунон ки тавассути идҳои баҳорӣ ва тирамоҳӣ муаррифӣ шудааст, ба анҷом мерасонад. Шанбеи соли ҳафтум маъбадеро ифода мекунад, ки бар таҳкурсӣ бино шудааст. Шанбеи соли ҳафтум дар поён бо 2,520 муаррифӣ мешавад, ҳамон тавре ки шанбеи рӯзи ҳафтум бо 2,300 муаррифӣ мегардад. Шанбеи соли ҳафтум «таълимоти таҷассум»-ро ифода мекунад. Шанбеи рӯзи ҳафтум аломати Офаридгор аст, ва шанбеи соли ҳафтум аломати Илоҳиятест, ки бо инсоният муттаҳид шудааст.

## Ҳамоҳанг сохтани хатҳо

Вақте ки мо идҳои баҳориро бо идҳои тирамоҳӣ дар Ибодат 23 мувофиқ месозем, иди Фисҳ дар рӯзи дигар бо иди ҳафтрӯзаи нони бехамиртуруш пайравӣ мешавад, ва иди нахустмеваҳо дар рӯзи баъд аз оғози иди ҳафтрӯзаи нони бехамиртуруш фаро мерасад. Се аломати роҳ дар се рӯз.

Давраи ҳафтрӯзае, ки иди нони фатирро ташкил медиҳад, бо маҷлиси муқаддас оғоз меёбад ва бо ҳамон ба анҷом мерасад. Рӯзи баъд аз оғози иди нони фатир, иди навбари меваҳо фаро мерасад, ва он қурбонии навбари ҷави баҳориро дар бар мегирад. Пантикост, ки онро ҳамчунин иди ҳафтаҳо меноманд, панҷоҳ рӯз пас аз иди навбари меваҳо воқеъ мегардад, ки он оғози як давраи ҳафтҳафтаинаро нишон медиҳад, даврае ки дар рӯзи чилу нӯҳум ба поён мерасад, ва пас аз он Пантикост меояд, ки маънояш панҷоҳ аст.

Фисҳ дар шомгоҳи рӯзи чордаҳум оғоз меёбад. Фисҳ маҷлиси муқаддас нест.

Пас, дар рӯзи понздаҳум иди ҳафтрӯзаи фатири бе хамир фаро мерасад. Рӯзи аввал ва рӯзи охирини ин иди ҳафтрӯза маҷлисҳои муқаддас мебошанд.

Рӯзи дигар, рӯзи шонздаҳум, яъне рӯзи навбариҳо, фаро мерасад. Сипас ҳафт ҳафтае, ки бо иди Пантикост муайян шудаанд, оғоз меёбанд, ва Пантикост яке аз ҳафт маҷлиси муқаддасест, ки дар идҳои баҳорӣ ва тирамоҳӣ таҷассум ёфтааст. Навбариҳо маҷлиси муқаддас нест.

Сипас, дар рӯзи якуми моҳи ҳафтум, иди карнайҳо маҷлиси муқаддас аст.

Рӯзи Каффора дар рӯзи даҳуми моҳи ҳафтум маҷлиси муқаддас аст, аммо ид нест.

Рӯзи якуми иди Хаймаҳо маҷлиси муқаддас аст. Пас аз иди ҳафтрӯза, рӯзи ҳаштуми хаймаҳо фаро мерасад, гарчанде ки рӯзи ҳаштум берун аз давраҳое шумурда мешавад, ки идҳо онҳоро ифода мекунанд. Он рӯзи ҳаштум маҷлиси муқаддас аст.

Ин ба ҳафт ҷамъомади муқаддас баробар меояд, агар рӯзи шанбеи рӯзи ҳафтумро, ки идҳоро оғоз мекунад, низ дар бар гиред. Ҳафт ҷамъомади муқаддас ва ҳафт ид, ҳарчанд онҳо ба тарзе аз ҷамъомадҳои муқаддас фарқкунанда мутобиқ меоянд. Нишонаҳои аввалин ва охирин шанбеҳо мебошанд: аввал барои рӯз, сипас барои сол. Дар дохили идҳое, ки миёни шанбеҳои алфа ва омега муайян шудаанд, ҳафт ид ва панҷ ҷамъомади муқаддас мавҷуд аст. Агар шанбеи рӯзи ҳафтуми алфа ва шанбеи соли ҳафтуми омегаро дар бар гиред, шумо ҳафт ҷамъомади муқаддас ва ҳафт ид доред. Фаҳмида мешавад, ки рӯзи ҳаштуми Хаймаҳо ҷузъи идҳо нест ва муаммои онро ба вуҷуд меорад, ки ҳаштум аз ҳафт бошад. Нуктае, ки ман дар ин ҷо муайян месозам, ин аст, ки Исо, ҳамчун Палмонӣ, тарзҳои гуногуни ададҳоро дар боби «23» ба шакле комилан ҳайратангез тартиб додааст.

## Баҳор

Идҳои баҳорӣ давраи ҳафтрӯзаи иди нони фатирро дар бар мегиранд, ки дар он дар оғоз маҷлиси муқаддаси алфа ва дар анҷом маҷлиси муқаддаси омега ҷой дорад. Пантикост сеюмин маҷлиси муқаддас дар идҳои баҳорист. Пантикост пас аз як давраи ҳафтаҳафтаина фаро мерасад, ки бо ид дар рӯзи панҷоҳум ба анҷом мерасад. Идҳои баҳорӣ бо чор рӯзи ид ва се давра муайян мешаванд. Фисҳ, нони фатир, навбари ҳосил ва Пантикост он чор рӯзи ид мебошанд, ва он се давра инҳоянд: ҳафт рӯзи нони фатир, чиҳилу нӯҳ рӯзе, ки пеш аз рӯзи панҷоҳуми Пантикост меоянд ва онро дар бар мегиранд, ва се рӯзи аввал, ки даврае мебошанд, иборат аз се марҳила.

Ҳадияи навбари давраи Фисҳ бо ҳадияи навбари рӯзи Пантикост мувофиқат мекунад; ҳадияҳои навбари ҷав дар давраи серӯзаи Фисҳ, ва ҳадияи навбари гандум дар Пантикост ҳангоми анҷоми мавсими Пантикостии чиҳилу нӯҳ, яъне — панҷоҳ рӯз.

## Суқут

Идҳои тирамоҳӣ бо рӯзи муайяни ид оғоз меёбанд, ки давраи даҳрӯзаро оғоз мекунад ва он ба доварӣ меанҷомад. Панҷ рӯз пас аз доварӣ, иди ҳафтрӯзае фаро мерасад, ки рӯзи аввал ва рӯзи охирини он ҳафт рӯз ҳамчун ҷамъомадҳои муқаддас муайян шудаанд. Аз рӯзи понздаҳум то рӯзи бисту дуюм Иди Хаймаҳо ҷашн гирифта мешавад, ва баъдан дар рӯзи бисту сеюм шанбеи замин қайд карда мешавад.

Ҳангоме ки мо идҳои тирамоҳиро гирифта, бар рӯи идҳои баҳорӣ мегузорем, ду хат ба даст меорем, ки ҳар ду бо бисту ду оят ифода шудаанд; бинобар ин, онҳо бо бисту ду ҳарфи алифбои ибронӣ намояндагӣ мешаванд. Вақте ки чунин карда мешавад, нишонаи аввал — маҷлиси муқаддаси шанбеи рӯзи ҳафтум аст, ва нишонаи охирин — маҷлиси муқаддаси шанбеи соли ҳафтум.

> Ҳамчунин, дар рӯзи понздаҳуми моҳи ҳафтум, вақте ки ҳосили заминро ҷамъ овардед, бояд барои Худованд ҳафт рӯз ид нигоҳ доред: рӯзи аввал шанбе хоҳад буд, ва рӯзи ҳаштум низ шанбе хоҳад буд. Ибодат 23:39.

Пантикост борони барвақт буд, ва Хаймаҳо борони дерин аст. Рехта шудани Рӯҳулқудс дар Пантикост ба воситаи як рӯз намояндагӣ мешуд, ва рехта шудане, ки Хаймаҳо онро намояндагӣ мекунад, давраест, ки ба поён мерасад, ва пас аз он як шанбеи дигар меояд, яъне рӯзи ҳаштум, баъд аз ҳафт рӯз. Он шанбе, ки пас аз зуҳури ниҳоии рехта шудани Рӯҳулқудс меояд, шанбеи заминро намояндагӣ мекунад, ки дар он замин ба муддати як ҳазор сол оромӣ меёбад.

> «Дар вақти мусибат ҳамаи мо аз шаҳрҳо ва деҳаҳо гурехтем, аммо бадкорон моро таъқиб мекарданд, ва онҳо бо шамшер ба хонаҳои муқаддасон даромаданд. Онҳо шамшерро бардоштанд, то моро бикушанд, аммо он шикаст ва чун коҳе нотавон афтод. Пас ҳамаи мо шабу рӯз барои халосӣ нидо кардем, ва он нидо ба ҳузури Худо баромад. Офтоб баромад, ва моҳ бозистод. Ҷӯйҳо аз ҷорӣ шудан монданд. Абрҳои тира ва сангин баромада, ба якдигар бархӯрданд. Аммо як макони софи ҷалоли устувор буд, ки аз он ҷо овози Худо, мисли садои обҳои бисёр, меомад, ки осмон ва заминро ба ларза меовард. Осмон кушода ва баста мешуд ва дар изтироб буд. Кӯҳҳо мисли найе дар бод меларзиданд ва сангҳои шикаста-пораро ба ҳар сӯ мепартофтанд. Баҳр мисли дег меҷӯшид ва сангҳоро бар хушкӣ меафканд. Ва ҳангоме ки Худо рӯз ва соати омадани Исоро эълон кард ва аҳди абадиро ба қавми Худ супурд, Ӯ як ҷумла мегуфт ва сипас таваққуф мекард, дар ҳоле ки суханон бар рӯи замин паҳн мешуданд. Исроили Худо бо чашмони худ ба боло дӯхта истода, ба суханоне гӯш медоданд, ки аз даҳони Яҳува мебаромаданд ва мисли ғулғулаи баландтарин раъду барқ бар рӯи замин танин меандохтанд. Ин ба таври даҳшатнок бошукӯҳ ва пурвиқор буд. Ва дар анҷоми ҳар ҷумла муқаддасон нидо мекарданд: “Ҷалол! Ҳалелуё!” Чеҳраҳои онҳо аз ҷалоли Худо мунаввар шуда буд; ва онҳо аз ҷалол медурахшиданд, чунон ки рӯи Мусо ҳангоми аз Сино фуруд омаданаш медурахшид. Бадкорон аз ҷалоли онҳо наметавонистанд ба онҳо нигоҳ кунанд. Ва ҳангоме ки бар онҳое, ки Худоро бо муқаддас нигоҳ доштани рӯзи шанбеи Ӯ иззат намуда буданд, баракати бепоён эълон карда шуд, нидои пуриқтидори ғалаба бар ҳайвон ва бар сурати ӯ баланд гардид.»

> «Пас юбилей оғоз ёфт, вақте ки замин бояд оромӣ меёфт». Early Writings, 34.

Соли юбилӣ соли панҷоҳум аст, пас аз ҳафт давраи ҳафтсола, ки он ба 49 рӯз ишора мекунад, ки ба рӯзи панҷоҳуми Пантикост мерасонанд. Ҳангоме ки хатти идҳои тирамоҳӣ бо идҳои баҳорӣ якҷо оварда мешавад, 49 рӯз ба Пантикост мебаранд, ки он оғози давраи ҳафтрӯзаи Хаймаҳо را нишон медиҳад. Пантикост ва Хаймаҳо бо ҳам мувофиқат мекунанд, ва якҷоя онҳо давраи борони охиринро муайян месозанд, ки аз қонуни якшанбеи наздик оғоз меёбад ва то баста шудани муҳлати имтиёз, бозгашти Худованд, ва сипас ором гирифтани замин идома мекунад, чунон ки бо шанбеи соли ҳафтум намояндагӣ шудааст, ки он ҳаштуми он ҳафт дар иди Хаймаҳо мебошад.

Вақте ки мо ҳар ду силсилаи бисту ду оятро бо ҳам меоварем, инро ба чанд сабаб анҷом медиҳем. Ҳар ду силсила аз бисту ду оят иборатанд; бисту ду ушри 220 аст, ва рамзи ҳамбастагии Илоҳият ва инсоният мебошад.

Ҳар ду сатр алифбои иброниро, ки аз бисту ду ҳарф иборат аст, ифода менамоянд.

Ҳар ду хат идҳоро ифода мекунанд.

Ҳар ду хат мавсими ду дарави солро ифода мекунанд.

Ҳар ду хат кори Масеҳро дар саҳни ҳавлии муқаддас, дар Қудс ва дар Қудс‑ул‑ақдос ифода мекунанд. Леовиён ба коҳинон дахл дорад, ва Исо Саркоҳини Осмонӣ аст. Ба ин сабабҳо, мо ҳақ дорем, ки усули «хат бар хат»-ро ба чилу чаҳор ояти боби бисту сеюми китоби Леовиён татбиқ намоем.

Пантикост барои масеҳият борони барвақт буд ва Хаймаҳо барои масеҳият борони дерин аст. Бинобар ин, мо «рӯзи Пантикост»-и баҳорро бо ҳафт рӯзи Хаймаҳои тирамоҳ мувофиқ мегардонем. Вақте ки хоҳар Уайт изҳор дошт: «Дар вақти тангӣ ҳамаи мо аз шаҳрҳо ва деҳаҳо гурехтем», ӯ замонеро муайян мекунад, ки қавми Худо бар асари таъқиб дар биёбон зиндагӣ мекунанд. Зиндагӣ кардан дар хаймаҳо дар мавсими Хаймаҳо таърихиеро рамзӣ нишон медиҳад, ки бевосита ба оромии юбилейии шанбе барои замин меоварад.

Рӯзи Пантикост ибтидои ҳафт рӯзи Иди Хаймаҳоро нишон медиҳад. Сипас, юбилей бо рӯзи ҳаштум, яъне рӯзи баъд аз ҳафт рӯзи Иди Хаймаҳо, рамзӣ нишон дода мешавад. Панҷ рӯз пеш аз Иди Хаймаҳо Рӯзи Каффорат буд. Пас, панҷ рӯз пеш аз Пантикост, ки оғози Иди Хаймаҳоро нишон медиҳад, доварӣ нишон дода мешавад. Даҳ рӯз пеш аз доварии Рӯзи Каффорат Иди Карнайҳо аст. Вақте ки ин хатҳо бо ҳам муттаҳид карда мешаванд, панҷ рӯз пеш аз қонуни якшанбе, ки бо Пантикост рамзӣ ифода шудааст, доварӣ нишон дода мешавад. Даҳ рӯз пеш аз он, Иди Карнайҳо нишон дода мешавад.

Таъмиди Масеҳ марг, дафн ва эҳёи Ӯро ифода мекард. Ин се қадамро марги Ӯ дар иди Фисҳ, дафн ва оромии Ӯ дар рӯзи шанбе, ва эҳёи Ӯ дар рӯзи якшанбе ифода мекунанд. Се рӯзи марг, дафн ва эҳёи Ӯ як аломати роҳ аст, ки аз се қадам иборат мебошад. Бинобар ин, мо омезиши ду хатти идҳои баҳорӣ ва тирамоҳиро аз эҳё оғоз мекунем. Эҳёи рӯзи сеюм давраи чиҳилу нуҳрӯзаро оғоз мекунад, ки ба Пантикост мерасонад, ки он қонуни рӯзи якшанбе мебошад. Пеш аз он давраи чиҳилу нуҳрӯза иди нони фатир меояд, ки як рӯз пеш оғоз ёфта, то панҷ рӯз пас аз рӯзи навбари ҳосил идома меёбад.

Аз эҳёи навбари меваҳо то қонуни якшанбе чиҳилу нӯҳ рӯз аст, ва қонуни якшанбе рӯзи панҷоҳум мебошад. Панҷ рӯз пеш аз қонуни якшанбе доварӣ тасвир шудааст, ва даҳ рӯз пеш аз он доварӣ огоҳии карнайҳо ишора гардидааст. Эҳё нахустин нишонаи роҳ аст, сипас панҷ рӯз баъд давраи нони бехамир ба анҷом мерасад. Сӣ рӯз пас аз анҷоми нони бехамир огоҳии карнайҳо ба вуқӯъ мепайвандад. Даҳ рӯз баъд аз он доварии Рӯзи Каффорат ишора мешавад ва панҷ рӯз баъд қонуни якшанбеи Пантикост фаро мерасад.

Ин ҳафт аломати роҳро дар татбиқи «сатр бар сатр»-и идҳои баҳорӣ ва тирамоҳӣ муайян мекунад: оғози иди нони фатир, эҳё, анҷоми иди нони фатир, огоҳии карнайҳо, доварӣ, Пантикост ва борони охир. Ин ҳафт аломати роҳ дар доираи як шанбеи рӯзи ҳафтуми алфа ва як шанбеи соли ҳафтуми омега ҷой дода шудаанд. Ин ҳафт аломати роҳ, ки миёни ин ду шанбе оварда шудаанд, як давраи панҷрӯза, пас аз он як давраи сӣрӯза, як давраи даҳрӯза, як давраи панҷрӯза ва як давраи ҳафтрӯзаро ҷудо карда, муайян месозанд.

Пас, ҳангоме ки мо эҳёи Масеҳро мутобиқ месозем, давраи чиҳилрӯзаро меёбем, ки дар он Ӯ ба шогирдон «рӯ ба рӯ» таълим медод ва баъд аз он сууд кард. Сипас, шогирдон даҳ рӯз дар болохона буданд. Он даҳ рӯз дар Рӯзи Пантикост ба анҷом расид, ки он қонуни якшанбе аст. Ин ба хатти коҳинон, ки бо Левиён «23» намояндагӣ шудааст, як давраи чиҳилрӯза ва як давраи даҳрӯзаро меафзояд.

Аз эҳёшавӣ то анҷоми Иди нони фатир панҷ рӯз аст, сипас сӣ рӯз то огоҳии карнай, баъд панҷ рӯз то суъуди Масеҳ, сипас панҷ рӯз то доварӣ, ва он гоҳ панҷ рӯз то ҳафт рӯзи борони охири Пантикост.

Оғози ҳафт рӯзи фатири бехамирро рӯзи дигар эҳёи навбариҳо пайравӣ мекунад. Эҳё дар дохили ҳамон ҳафт рӯзи фатири бехамир ба амал меояд, ва панҷ рӯз пас аз эҳё давраи фатири бехамир ба поён мерасад.

Сӣ рӯз пас аз анҷоми иди нони фатир, карнайҳо огоҳиро ишорат мекунанд.

Панҷ рӯз пас аз огоҳии карнайҳо, Масеҳ баъд аз он ки чиҳил рӯз таълим дода буд, сууд намуд. Сууди Ӯ оғози даҳ рӯзро дар болохона нишон дод.

Пас аз он, панҷ рӯз баъд аз суъуди Ӯ, доварӣ муайян карда мешавад.

Панҷ рӯз баъд, қонуни якшанбеи Пантикост давраи ҳафтрӯзаи борони деринро оғоз мекунад.

Саду чилу чор ҳазоранд, ки ба ҳар куҷое ки Барра меравад, аз пайи Ӯ мераванд. Илёс ва Мӯсо 18 июли соли 2020 кушта шуданд. Онҳо дар ҳамон ҷое кушта шуданд, ки дар он ҷо низ Худованди мо маслуб гардида буд. Қиёми Масеҳ ба таври рамзӣ қиёми 31 декабри соли 2023-ро ифода мекард. Пеш аз он сана, дар моҳи июли соли 2023, овозе дар биёбон ба садо даромад, ки паёме дошт, ки ҳамчун нони фатир муаррифӣ шудааст. Хамиртуруш рамзи хато, риё ва гуноҳ аст, ва паёме, ки аз биёбон омад, фатир буд. Аз 31 декабри соли 2023 то қонуни якшанбе, Ибодот «23» чаҳорчӯбаи кафорати саду чилу чор ҳазорро тарҳрезӣ намудааст. Он чаҳорчӯба бо хоби Миллер, бо Малокии сеюм ва бо тирезаҳои осмони Ваҳйи нуздаҳум мувофиқат мекунад. Он бо соатҳои сеюм ва нӯҳум дар ҳафтаи муқаддас, аз соли 27 то 34 милодӣ, мутобиқат дорад.

Мо ин чизҳоро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> «Ва ба василаи дониш ҳуҷраҳо аз ҳар гуна сарватҳои гаронбаҳо ва дилписанд пур карда хоҳанд шуд».

> «Барои ақл ва ҷон, ҳамчунин барои ҷисм, қонуни Худо чунин аст, ки қувват бо кӯшиш ба даст оварда мешавад. Ин машқ аст, ки рушд медиҳад. Мувофиқи ин қонун, Худо дар Каломи Худ василаҳоро барои рушди ақлӣ ва рӯҳонӣ фароҳам овардааст. »

> «Китоби Муқаддас ҳамаи он усулҳоро дар бар дорад, ки инсонҳо барои дарк намудани онҳо ниёз доранд, то ки барои ин зиндагӣ ё барои зиндагии оянда омода гарданд. Ва ин усулҳоро ҳама метавонанд дарк намоянд. Ҳеҷ касе, ки рӯҳияи қадршиносии таълимоти онро дорад, наметавонад ҳатто як порчаеро аз Китоби Муқаддас бихонад, бе он ки аз он ягон андешаи судманд ба даст наоварад. Аммо арзишмандтарин таълими Китоби Муқаддас тавассути омӯзиши гоҳ-гоҳӣ ё пароканда ба даст намеояд. Низоми бузурги ҳақиқати он ба гунае пешкаш нашудааст, ки хонандаи шитобкор ё бепарво онро дарёбад. Бисёре аз ганҷҳои он хеле дуртар аз рӯйи зоҳир нуҳуфтаанд, ва танҳо ба воситаи таҳқиқи ҷиддӣ ва кӯшиши пайваста метавон онҳоро ба даст овард. Ҳақиқатҳое, ки он кулли бузургро таркиб медиҳанд, бояд ҷустуҷӯ ва ҷамъ оварда шаванд, “каме ин ҷо ва каме он ҷо.” Ишаъё 28:10.»

> «Ҳангоме ки ба ин тарз ҷустуҷӯ карда шуда, гирд оварда шаванд, маълум хоҳад гашт, ки онҳо ба таври комил ба якдигар мутобиқанд. Ҳар як Инҷил такмилдиҳандаи дигарон аст, ҳар як пешгӯӣ шарҳи пешгӯии дигар, ҳар як ҳақиқат инкишофи ҳақиқати дигаре мебошад. Намунаҳои низоми яҳудӣ ба воситаи Инҷил равшан мегарданд. Ҳар як усул дар каломи Худо ҷойи худро дорад, ҳар як воқеа аҳаммияти худро. Ва тамоми сохтори комил, ҳам дар нақша ва ҳам дар иҷро, бар Муаллифи худ шаҳодат медиҳад. Чунин сохторро ҳеҷ ақле ҷуз ақли Зоти Беинтиҳо наметавонист тасаввур ё падид оварад.»

> «Ҳангоми таҳқиқи қисмҳои гуногун ва омӯзиши робитаи онҳо бо якдигар, олитарин қобилиятҳои зеҳни инсон ба фаъолияти шадид ҷалб карда мешаванд. Ҳеҷ кас наметавонад ба чунин омӯзиш машғул гардад, бе он ки қувваи ақлонии худро инкишоф диҳад.

> «Ва арзиши зеҳнии омӯзиши Китоби Муқаддас фақат дар ҷустуҷӯ кардани ҳақиқат ва гирд овардани он нест. Он ҳамчунин дар кӯшише зоҳир мегардад, ки барои дарк намудани мавзӯъҳои пешкашшуда талаб карда мешавад. Зеҳне, ки танҳо ба корҳои оддӣ ва маъмулӣ машғул аст, кӯтоҳқомат ва нотавон мегардад. Агар ҳаргиз ба дарки ҳақоиқи азим ва фарогир водор карда нашавад, он баъд аз муддате қудрати рушдро аз даст медиҳад. Ҳамчун ҳифзе аз ин таназзул ва ангезае барои такомул, ҳеҷ чиз ба омӯзиши каломи Худо баробар шуда наметавонад. Ҳамчун воситаи тарбияи фикрӣ, Китоби Муқаддас аз ҳар китоби дигар, ё ҳатто аз ҳамаи китобҳои дигар дар маҷмӯъ, муассиртар аст. Бузургии мавзӯъҳои он, содагии боҷалоли баёнҳояш, зебоии тасвирҳои он андешаҳоро ба гунае бедор ва боло мебардоранд, ки ҳеҷ чизи дигар наметавонад. Ҳеҷ омӯзиши дигар наметавонад чунин нерӯи зеҳнӣ ато намояд, чунон ки кӯшиш барои дарки ҳақоиқи ҳайратангези ваҳй медиҳад. Зеҳне, ки ба ин тарз бо андешаҳои Беинтиҳо дар тамос оварда мешавад, ночор вусъат ёфта, қувват мегирад.»

> «Ва боз ҳам бузургтар аст қудрати Китоби Муқаддас дар рушду такомул додани табиати рӯҳонии инсон. Инсон, ки барои муошират бо Худо офарида шудааст, танҳо дар чунин муошират метавонад ҳаёти ҳақиқӣ ва инкишофи худро биёбад. Ӯ, ки офарида шудааст то дар Худо олитарин шодии худро пайдо кунад, дар ҳеҷ чизи дигар он чиро ёфта наметавонад, ки орзуҳои дилро ором созад ва гуруснагӣ ва ташнагии ҷонро қонеъ гардонад. Касе ки бо рӯҳи самимӣ ва омӯзишпазир каломи Худоро меомӯзад ва мекӯшад ҳақиқатҳои онро дарк намояд, бо Муаллифи он дар иртибот оварда хоҳад шуд; ва, ба ҷуз бо интихоби худи ӯ, барои имкониятҳои рушди ӯ ҳеҷ ҳадде вуҷуд надорад.

> «Китоби Муқаддас дар фарохии услуб ва гуногунии мавзӯъҳои худ чизе дорад, ки ҳар зеҳнро шавқманд месозад ва ба ҳар дил таъсир мерасонад. Дар саҳифаҳои он қадимтарин таърих; зиндагиномаҳое, ки аз ҳама бештар ба ҳаёти воқеӣ мутобиқанд; усулҳои идоракунӣ барои роҳбарии давлат ва барои танзими хонавода — усулҳое, ки хиради инсонӣ ҳаргиз ба онҳо баробар нашудааст, ёфт мешаванд. Он амиқтарин фалсафа, ширинтарин ва волотарин шеър, пуршӯртaрин ва ҷонгудозтарин баёнро дар бар мегирад. Навиштаҳои Китоби Муқаддас, ҳатто агар танҳо аз ҳамин ҷиҳат баррасӣ шаванд ҳам, аз лиҳози арзиш аз осори ҳар муаллифи инсонӣ беандоза болотаранд; аммо вақте ки онҳо дар робитаашон бо он андешаи бузурги марказӣ дида мешаванд, доираи фарогирии онҳо бениҳоят васеътар ва арзиши онҳо бениҳоят бештар аст. Дар партави ин андеша ҳар мавзӯъ аҳамияти нав пайдо мекунад. Дар ҳақиқатҳое, ки ба содатарин шакл баён шудаанд, усулҳое ҷой доранд, ки ба баландии осмон мерасанд ва абадиятро фаро мегиранд.»

> «Мавзӯи марказии Китоби Муқаддас, мавзӯе ки ҳамаи мавзӯъҳои дигари тамоми ин китоб гирди он ҷамъ меоянд, нақшаи наҷот, барқарор шудани сурати Худо дар ҷони инсон аст. Аз нахустин ишораи умед дар ҳукме ки дар Адан эълон гардид, то он ваъдаи охирини пурҷалоли китоби Ваҳй: “Ва рӯи Ӯро хоҳанд дид; ва номи Ӯ бар пешониҳои онҳо хоҳад буд” (Ваҳй 22:4), мазмуни ҳар як китоб ва ҳар як порчаи Китоби Муқаддас кушода шудани ҳамин мавзӯи аҷоиб аст,—болобардории инсон,—қудрати Худо, “ки ба мо ба воситаи Худованди мо Исои Масеҳ ғалаба мебахшад.” 1 Қӯринтиён 15:57.»

> «Он ки ин фикрро дармеёбад, пеши рӯи худ майдони бепоёни омӯзиш дорад. Ӯ калидеро дар даст дорад, ки тамоми ганҷинахонаи каломи Худоро барояш хоҳад кушод.»

> «Илми наҷот — илми ҳамаи илмҳост; илмест, ки мавзӯи омӯзиши фариштагон ва ҳамаи ақлҳои ҷаҳонҳои афтоданашуда мебошад; илмест, ки диққати Худованд ва Наҷотдиҳандаи моро ба худ ҷалб мекунад; илмест, ки ба он мақсаде дохил мешавад, ки дар зеҳни Беинтиҳо пинҳон нигоҳ дошта мешуд — «дар тӯли замонҳои абадӣ дар сукут нигоҳ дошта шуда буд» (Румиён 16:25, R.V.); илмест, ки дар тамоми асрҳои беинтиҳо мавзӯи омӯзиши наҷотёфтагони Худо хоҳад буд. Ин баландтарин омӯзишест, ки барои инсон машғул шудан ба он мумкин аст. Чунон ки ҳеҷ омӯзиши дигар наметавонад, он зеҳнро зиндаву тез месозад ва рӯҳро боло мебардорад.»

> «“Бартарии дониш дар ин аст, ки ҳикмат ба соҳибонаш ҳаёт мебахшад.” “Каломе ки Ман ба шумо мегӯям,” гуфт Исо, “рӯҳ аст ва ҳаёт аст.” “Ва ҳаёти ҷовидонӣ ин аст, ки Туро, Худои ягонаи ҳақиқиро, бишносанд, ва Онеро низ, ки Ту фиристодаӣ.” Воиз 7:12; Юҳанно 6:63; 17:3, R.V.»

> Қувваи офаринандае, ки ҷаҳонҳоро ба ҳастӣ даъват кард, дар каломи Худост. Ин калом қувват мебахшад; он ҳаётро падид меоварад. Ҳар фармон ваъда аст; агар аз ҷониби ирода пазируфта шуда, ба ҷон қабул гардад, он бо худ ҳаёти Зоти Беинтиҳоро меоварад. Он табиатро дигаргун месозад ва ҷонро ба сурати Худо аз нав меофарад.

> Ҳаёте, ки ба ин тарз бахшида мешавад, ба ҳамон гуна низ нигоҳ дошта мешавад. «Одам бо ҳар каломе ки аз даҳони Худо содир мешавад, зиндагӣ хоҳад кард» (Матто 4:4).

> «Ақл, яъне ҷон, бо он чи аз он ғизо мегирад, бино меёбад; ва бар зиммаи мост, ки муайян кунем он бо чӣ ғизо дода шавад. Дар ихтиёри ҳар кас ҳаст, ки мавзӯъҳоеро интихоб намояд, ки фикрҳоро машғул созанд ва хислатро шакл диҳанд. Дар бораи ҳар як инсон, ки ба Навиштаҳо дастрасӣ доштан имтиёз ёфтааст, Худо мегӯяд: “Ба ӯ чизҳои бузурги шариати Худро навиштаам”. “Маро бихон, ва ба ту ҷавоб хоҳам дод, ва чизҳои бузург ва қудратмандеро, ки намедонӣ, ба ту нишон хоҳам дод”. Ҳушаъ 8:12; Ирмиё 33:3.»

> «Бо Каломи Худо дар дасташ, ҳар як инсон, дар ҳар куҷое ки насибаи зиндагии ӯ афтода бошад, метавонад чунин ҳамнишиниеро дошта бошад, ки худ интихоб менамояд. Дар саҳифаҳои он ӯ метавонад бо наҷибтарин ва беҳтарин афроди насли башар ҳамсӯҳбат гардад ва метавонад ба овози Азалӣ гӯш фаро диҳад, ҳангоме ки Ӯ бо одамон сухан мегӯяд. Вақте ки ӯ мавзӯъҳоеро меомӯзад ва дар онҳо тааммул мекунад, ки «фариштагон орзу доранд ба онҳо назар кунанд» (1 Peter 1:12), ӯ метавонад ҳамнишинии онҳоро дошта бошад. Ӯ метавонад пайи қадамҳои Муаллими осмониро бигирад ва ба суханони Ӯ гӯш диҳад, чунон ки вақте Ӯ бар кӯҳ ва ҳамворӣ ва назди баҳр таълим медод. Ӯ метавонад дар ин ҷаҳон дар фазои осмон зиндагӣ кунад ва ба ғамзадагон ва озмоишдидагони замин андешаҳои умед ва орзуҳои муқаддасиро бирасонад; худ бошад, ҳарчи бештар ва бештар ба мушоракат бо Он Нодида наздик гардад; мисли он шахси қадим, ки бо Худо роҳ мерафт, ба остонаи ҷаҳони абадӣ торафт наздиктар ва наздиктар шавад, то он даме ки дарвозаҳо кушода шаванд ва ӯ ба он ҷо дохил гардад. Ӯ худро бегона нахоҳад ёфт. Овозҳое, ки ӯро истиқбол хоҳанд кард, овозҳои муқаддасонанд, ки, ҳарчанд нонамоён буданд, дар замин ҳамнишинони ӯ буданд — овозҳое, ки ӯ дар ин ҷо омӯхта буд, ки онҳоро бишносад ва дӯст дорад. Касе ки ба воситаи Каломи Худо дар мушоракат бо осмон зиндагӣ кардааст, худро дар ҳамнишинии осмон дар хонаи худ хоҳад ёфт». Education, 123–127.

Back to Articles