Article

# Китоби Дониёл — Рақами Нуздаҳ

Аҳамияти нубувватии калимаи «соат» дар Китоби Дониёл

Author

Jeff Pippenger

Published

December 14, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Калимаи «соат», ки дар Аҳди Қадим танҳо дар китоби Дониёл ёфт мешавад, ҳамеша бо навъе аз доварӣ алоқаманд аст. Дар боби сеюм он қонуни якшанберо ифода мекунад, бо таъкид бар нишоне, ки аз ҷониби Шадрах, Мешах ва Абеднего намояндагӣ мешавад.

Дар боби чорум он омадани огоҳии паёми фариштаи аввалро дар соли 1798 ифода мекунад. Вақте ки он бори дуюм дар боби чорум истифода шудааст, он кушода шудани доварии таҳқиқиро дар 22 октябри соли 1844 ифода менамуд. Дар боби чорум, ду мавриди истифодаи калимаи «соат» таърихи паёмҳои фариштагони якум ва дуюмро аз соли 1798 то соли 1844 ифода мекунанд. Он таърих, таърихи ҳафт раъдҳои Ваҳй боби даҳ аст. Ҳафт раъд бо ду бор истифода шудани калимаи «соат» дар боби чорум ифода шудаанд ва бинобар ин, ҳамчунин таърихи фариштаи сеюмро аз соли 1989 то қонуни якшанбеи наздикшаванда ифода мекунанд.

Дар боби панҷум калимаи «соат» низ қонуни якшанберо ифода мекунад, аммо таъкид дар он ҷо бар анҷоми подшоҳии шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас, Иёлоти Муттаҳида, аст, чунон ки инро анҷоми подшоҳии якуми пешгӯии Китоби Муқаддас, яъне Бобил, намунавӣ месозад. Дар боби сеюм таъкид бар нишона дар кӯраи оташин буд, вале дар боби панҷум таъкид бар сарнавишти Белшасар ва доварии вижаи ӯст, ҳарчанд Дониёл дар ниҳоят ба воқеа ворид мегардад ва нишона را намунавӣ месозад.

Дар қонуни якшанбе, «соат»-и тақдисгузории Набукаднесар ва марги Белшасар таҷассум ёфтааст. «Соат», ки дар боби чаҳорум ҳамчун ифтитоҳи доварӣ муаррифӣ шудааст, ифтитоҳи доварии тафтишотиро дар 22 октябри соли 1844 муайян мекунад, ва ҳамчунин ифтитоҳи доварии иҷроиро дар қонуни якшанбе муайян месозад. Хоҳ ифтитоҳи китобҳои доварӣ дар муқаддасгоҳи осмонӣ дар 22 октябри соли 1844 бошад, хоҳ оғози доварии Худо, ки бар онҳое оварда мешавад, ки наҷотро рад кардаанд, дар оғози доварии иҷроӣ дар қонуни якшанбе огоҳӣ барои ҳар кадоме аз ин ду доварии наздикшаванда дар боби чаҳоруми Дониёл бо истифодаи нахустини калимаи «соат» таҷассум ёфтааст, ва оғози воқеии ҳар кадоме аз ин ду навъи доварӣ бо дафъаи дуюме, ки калимаи «соат» дар боби чаҳорум истифода мешавад, таҷассум ёфтааст.

Истиҳлоҳи наҳвӣ барои калимаи «соат», чунон ки Дониёл онро ба кор мебарад, ин аст, ки он «бисёрмаъноӣ» мебошад. Бисёрмаъноӣ калимаест, ки таърифҳои гуногун дорад, ки ҳамаи онҳо метавонанд зери як унвони ягона гурӯҳбандӣ шаванд. Панҷ боре ки Дониёл калимаи «соат»-ро истифода мебарад, ҳамагӣ ба доварӣ ишора мекунанд, аммо ҳар яке онҳо ҷанбаҳои гуногуни ё доварии ҷазодиҳандаи Худо, ки доварии иҷроии Ӯ номида мешавад, ё доварии тафтишотии Худоро мавриди назар қарор медиҳанд, ки дар он Ӯ муайян мекунад, ки кӣ наҷот хоҳад ёфт ё нахоҳад ёфт. Хоҳ доварии тафтишотие бошад, ки 22 октябри соли 1844 оғоз ёфт, ё доварии иҷроие бошад, ки бо қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда оғоз меёбад, ҳар ду доварӣ аз лиҳози табиат тадриҷӣ мебошанд. Доварии ҷазодиҳандаи Худо, ё доварии иҷроии Ӯ, аз қонуни якшанбе оғоз меёбад ва тадриҷан шиддат мегирад ва дар ниҳоят ба анҷоми муҳлати озмоиши инсон ва ҳафт балои охирин мерасад.

Боби панҷуми Дониёл калимаи «соат»-ро ба кор мебарад, то доварии иҷроиявии Худоро, ки бо марги Белшазар ва анҷоми миллате, ки ӯ бар он ҳукм меронд, таҷассум меёбад, нишон диҳад.

> Дар ҳамон соат ангуштони дасти одаме падид омада, бар рӯи гаҷи девори қасри подшоҳ, рӯ ба рӯи чароғдон, менавиштанд; ва подшоҳ қисми он дастеро, ки менавишт, дид. Дониёл 5:5.

Ҳукми иҷрошаванда аз қонуни якшанбе оғоз меёбад, ки ҳамчунин бо бахшидани ҳайкали тиллоӣ аз ҷониби Набукаднесар намояндагӣ мешавад, аммо он «соат» бештар ба раҳоии қавми Худо дар буҳроне марбут аст, ки ҳангоми қонуни якшанбе ба вуҷуд оварда мешавад. Ҳукми иҷрошавандаи фоҳишаи Сур ва инчунин Иёлоти Муттаҳида аз қонуни якшанбе оғоз меёбад, ки ҳамон «соат»-ест, ки дар китоби Дониёл рамзи доварӣ мебошад.

> Ва овози дигареро аз осмон шунидам, ки мегуфт: «Аз миёни вай берун оед, эй қавми Ман, то дар гуноҳҳои вай шарик нагардед ва аз балоҳои вай насиб наёбед. Зеро гуноҳҳои вай то ба осмон расидаанд, ва Худо шароратҳои вайро ба ёд овардааст. Ба вай ҳамон гуна подош диҳед, чунон ки вай ба шумо подош дод; ва мувофиқи аъмолаш дубора барояш дучандон диҳед: дар ҳамон ҷом, ки вай пур кардааст, барояш дучандон пур кунед. Чӣ қадаре ки вай худро ҷалол додааст ва бо айшу ноз зистааст, ҳамон қадар ба вай азоб ва ғам диҳед; зеро дар дили худ мегӯяд: “Ман ҳамчун малика нишастаам, бева нестам, ва ҳаргиз ғам нахоҳам дид”. Бинобар ин, балоҳои вай дар як рӯз хоҳад омад: марг, нола ва қаҳтӣ; ва вай ба оташ комилан сӯхта хоҳад шуд; зеро неруманд аст Худованд Худо, ки бар вай ҳукм мекунад. Ва подшоҳони замин, ки бо вай зино кардаанд ва дар айшу ноз бо вай зистаанд, ҳангоме ки дуди сӯхтани вайро бубинанд, бар вай гиря хоҳанд кард ва нола хоҳанд намуд, Аз дур, аз тарси азоби вай истода, хоҳанд гуфт: “Вой, вой бар ту, эй Бобили шаҳри бузург, эй шаҳри пуриқтидор! Зеро ки дар як соат ҳукми ту фаро расид”. Ваҳй 18:4–10.»

Қонуни рӯзи якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида, ки оғози доварии иҷроия мебошад ва он низ тадриҷӣ аст, дар он «соат» оғоз меёбад, ки фарзандони Худо, ки ҳанӯз дар Бобил ҳастанд, ба воситаи нишона даъват карда мешаванд, то берун оянд. Ин ҳамон «соат» аст, ки доварӣ бар «он шаҳри бузург, Бобил» меояд. Доварии вай, ки бо калимаи «соат» ифода шудааст, тамоми он давраеро фаро мегирад, ки дар он рамаи дигари Худо аз Бобил даъват карда мешаванд, то берун оянд.

> Ва дар он рӯз решае аз Йисой хоҳад буд, ки чун парчаме барои қавмҳо хоҳад истод; халқҳо онро хоҳанд ҷуст, ва оромгоҳи Ӯ ҷалоломез хоҳад буд. Ва дар он рӯз чунин хоҳад шуд, ки Худованд бори дуюм дасти Худро дароз хоҳад кард, то бақияи қавми Худро, ки боқӣ мондаанд, аз Ашшур, аз Миср, аз Патрус, аз Куш, аз Элом, аз Шинор, аз Ҳамот ва аз ҷазираҳои баҳр бозёфт намояд. Ва Ӯ барои халқҳо парчаме хоҳад барафрошт, ва рондашудагони Исроилро ҷамъ хоҳад овард, ва парокандагони Яҳудоро аз чор гӯшаи замин гирд хоҳад овард. Ишаъё 11:10–12.

Худованд мардумро дар ҳаракати фариштаи аввал дар соли 1844 аз Бобил даъват намуда берун овард, ва фариштаи дуюми он таърих бояд дар рӯзҳои охир такрор шавад, вақте ки «Худованд боз бори дуюм дасти Худро дароз хоҳад кард, то бақияи қавми Худро барқарор намояд». Бақияи қавме, ки Ӯ онҳоро «боз» даъват намуда берун меорад, он аломат нест, зеро аломат «решаи Йисой» аст, ки ҳамчун «аломат» бармехезад, ва онро «ғайрияҳудиён меҷӯянд». Бори дуюм, Худо миллатҳоро аз Бобил даъват намуда берун хоҳад овард.

Ӯ инро нахуст бо ҷамъ овардани «рондашудагони Исроил», ки «парокандагони Яҳудо» мебошанд ва аз «чор гӯшаи замин» меоянд, ба ҷо хоҳад овард, ҳангоме ки онҳо дар анҷоми се рӯзу ним, пас аз он ки дар кӯчаи Ваҳй боби ёздаҳ хобидаи мурда буданд, ҷамъ оварда мешаванд, кӯчае ки аз миёни водии устухонҳои мурда ва хушки Ҳизқиёл мегузарад.

«Соат»-е, ки дар он доварии иҷрошаванда барои «Бобил», он «шаҳри азим», оғоз меёбад, ҳамон «соат»-и «заминларзаи бузург»-и Ваҳйи боби ёздаҳ аст. Доварии иҷрошавандаи Худо дар ҳамон «соат» оғоз меёбад, зеро дар Ваҳй, боби ёздаҳ, дар «соат»-и заминларза ҳафт ҳазор нафар кушта мешаванд. Он ҳафт ҳазор бо «паҳлавонони пурзӯртарин»-и Набукаднесар ифода ёфта буданд, ки ҳангоми ба кӯра андохтани Шадрах, Мешах ва Абеднего — ба кӯрае, ки «ҳафт карат» бештар аз одӣ тафсонда шуда буд, — ҳалок шуданд. Дар Инқилоби Фаронса он «ҳафт ҳазор» намояндаи ашрофу подшоҳии Фаронса, ё мардони пурқудрати он буданд. На танҳо Белшазар дар боби панҷум кушта шуд, балки лашкари ӯ низ нобуд гардид. «Соат»-и қонуни якшанбе таъқиботеро оғоз мекунад, ки бо ба кӯра андохта шудани қавми Худо ифода шудааст, аммо ҳамчунин оғози доварии иҷрошавандаи Худо бар шаҳри бузурги Бобилро низ нишон медиҳад.

Он инчунин ҳамон «соат»-и заминларзаи бузурги боби ёздаҳуми Ваҳй аст, вақте ки устухонҳои пештар мурда, ки аз ҷониби ҳайвони аз вартаи беҳад дар кӯча кушта шуда буданд, ҳамчун аломат ба осмон бардошта мешаванд. Дар он ҷо инчунин ҳамон «соат» аст, ки дар он войи сеюм, ки ҳамчунин карнаи ҳафтум аст, садо медиҳад. Карнаи ҳафтум войи сеюм аст, ва мақсади он карнаи ниҳоии вой на танҳо овардани доварӣ бар онҳост, ки ибодати якшанберо ҷорӣ мекунанд, балки ҳамчунин ба хашм овардани халқҳост. Войи сеюм, карнаи ҳафтум ва ба хашм овардани халқҳо — ҳама рамзҳое ҳастанд, ки ба нақши нубувватии Ислом муроҷиат мекунанд, ва ҳамаи онҳо дар «соат»-и заминларзаи бузург ҷой дода шудаанд.

> Ва онҳо овози бузургеро аз осмон шуниданд, ки ба онҳо мегуфт: «Ба ин ҷо боло оед». Ва онҳо дар абре ба осмон сууд карданд; ва душманонашон онҳоро диданд. Ва дар ҳамон соат зилзилаи азиме ба амал омад, ва даҳяки шаҳр фурӯ рехт, ва дар он зилзила аз мардум ҳафт ҳазор нафар кушта шуданд; ва боқимондагон ба ҳарос афтода, Худои осмонро ҳамду сано гуфтанд. Войи дуюм гузашт; ва инак, войи сеюм ба зудӣ меояд. Ва фариштаи ҳафтум дамид; ва дар осмон овозҳои бузурге бархост, ки мегуфтанд: «Подшоҳиҳои ин ҷаҳон Подшоҳии Худованди мо ва Масеҳи Ӯ гардиданд; ва Ӯ то абадулобод салтанат хоҳад кард». Ва он бисту чор пир, ки пеши Худо бар тахтҳои худ нишаста буданд, бар рӯйҳои худ афтода, ба Худо саҷда карданд, Ва гуфтанд: «Туро шукр мегӯем, эй Худованд Худои Қодири Мутлақ, ки ҳастӣ, ва будӣ, ва хоҳӣ омад; зеро Ту қудрати бузурги Худро ба даст гирифтаӣ ва салтанат рондаӣ. Ва халқҳо ба ғазаб омаданд, ва ғазаби Ту фаро расид, ва вақти мурдагон, то ки доварӣ карда шаванд, ва то ки ба бандагони Худ — анбиё ва муқаддасон ва онҳое ки аз номи Ту метарсанд, хурду бузург, подош диҳӣ; ва онҳоеро, ки заминро ҳалок месозанд, ҳалок гардонӣ». Ваҳй 11:12–18.

Устухонҳои хушки Ҳизқиёл «дар абре то ба осмон» сууд мекунанд; ва «душманони онҳо» «онҳоро» дар ҳамон «соат» мебинанд, ки мусиқии Набукаднесар ба навохтан оғоз мекунад, ва фоҳишаи Сур ба сурудхонӣ оғоз менамояд, ва Исроили муртад ба рақс оғоз мекунад. Исроили муртад намояндаи пайғамбари козиб аст, подшоҳ Набукаднесар аждаҳост ва фоҳишаи Сур ҳайвон аст. Рақс ба воситаи пайғамбарони Баал ва пайғамбарони бутзор дар қиссаи Илёс тасвир шудааст. Он ҳамчунин ба воситаи рақси Саломе, духтари Ҳиродия, тасвир гардидааст. Баал худои козиби мардона аст ва Ашторот ҳамон пайғамбарони бутзор аст, ки илоҳаи занона мебошад. Якҷо онҳо иттиҳоди калисо (зан) ва давлат (мард)-ро намояндагӣ мекунанд. Якҷо онҳо пайғамбари козиби Иёлоти Муттаҳидаро намояндагӣ мекунанд. Саломе нишон медиҳад, ки пайғамбари козиб духтари Рум аст, ки сурати ӯ ҳамон иттиҳоди калисо ва давлат дар Иёлоти Муттаҳида мебошад.

> Бинобар, дар он вақт баъзе аз калдониён наздик омада, яҳудиёнро айбдор карданд. Онҳо сухан ронда, ба подшоҳ Набукаднесар гуфтанд: «Эй подшоҳ, то абад зинда бош. Ту, эй подшоҳ, фармоне содир кардаӣ, ки ҳар касе овози карнай, най, барбат, самбук, псалтерион ва дулсимер, ва ҳар гуна мусиқиро бишнавад, бояд ба замин афтода, ҳайкали тиллоиро саҷда кунад; ва ҳар кӣ ба замин наафтад ва саҷда накунад, бояд ба миёни кӯраи оташини сӯзон андохта шавад. Яҳудиёне ҳастанд, ки онҳоро ту бар корҳои вилояти Бобил таъйин кардаӣ, яъне Шадрах, Мешах ва Абед-Нағӯ; ин мардон, эй подшоҳ, ба ту эътино накардаанд: онҳо худоёни туро ибодат намекунанд ва ба ҳайкали тиллоие, ки ту барпо кардаӣ, саҷда намекунанд». Дониёл 3:8–12.

Дар он «соат» душманони Шадрах, Мешах ва Абеднаго диданд, ки онҳо нишони ҳайвонро қабул накарданд, ва он гоҳ ба подшоҳ муроҷиат карданд, то ҳукми муқарраршударо иҷро намояд. Дар он «соат» қонуни якшанбе, ки ҳамон таконест, ки ба ҳайвони заминӣ рӯ ба рӯ мешавад (зилзила), хашм ва ғазаби Набукаднасар зоҳир мегардад.

> Пас Набукаднесар дар хашму ғазаби худ фармон дод, ки Шадрак, Мешак ва Абеднагуро биёранд. Он гоҳ ин мардонро пеши подшоҳ оварданд. Дониёл 3:13.

Таъқиботе ки бар зидди ду шоҳиди Худо (Шадрах, Мешах ва Абеднего) анҷом дода мешавад, замоне сурат мегирад, ки онҳо аз саҷда кардан сарпечӣ мекунанд, ё чунон ки Ваҳй боби ёздаҳ муайян мекунад — онҳо бар пойҳои худ меистанд.

> Ва баъд аз се рӯзю ним рӯҳи ҳаёт аз ҷониби Худо ба онҳо даромад, ва онҳо бар пойҳои худ истоданд; ва тарси азиме бар касоне афтод, ки онҳоро диданд. Ва онҳо овози баланде аз осмон шуниданд, ки ба онҳо мегуфт: «Ба ин ҷо боло оед». Ва онҳо дар абре ба осмон сууд карданд; ва душманонашон онҳоро диданд. Ваҳй 11:11, 12.

Онҳо аз саҷда кардан сарпечӣ намуда, мисли лашкари қудратманди Ҳизқиёл бар пойҳои худ меистанд. Онҳо он гоҳ меистанд, ки паёми муҳргузориро қабул мекунанд ва сипас онро эълон менамоянд, паёме ки ба муқобили ташаккули иттиҳоди калисо ва давлат дар Иёлоти Муттаҳида эътироз мекунад, аз қонуни якшанбеи наздикомада ҳушдор медиҳад, ва муайян месозад, ки доварии интиқомгирандаи Худо наздик аст, ки ба воситаи Ислом, аз войи сеюм, ба иҷро расонида шавад. Паёми Нидои Нимашаб бо он «сирре» муаррифӣ шудааст, ки дар боби дуюм ба Дониёл ошкор карда шуд; ва ҳангоме ки қавми Худо дар рӯзҳои охир дар он «ҳақиқат» устувор мешаванд, онҳо наметавонанд ва нахоҳанд тавонист аз заминларзаи наздик ба ларза оварда шаванд.

> «Кор дар Батл-Крик аз ҳамон тартиб аст. Роҳбарон дар шифохона бо беимонон омезиш ёфтаанд ва онҳоро, то андозае, ба машваратҳои худ роҳ додаанд, аммо ин мисли он аст, ки бо чашмони баста ба кор пардозанд. Ба онҳо тамйиз намерасад, то бубинанд, ки дар ҳар лаҳза чӣ метавонад бар сари мо фурӯ резад. Рӯҳе аз ноумедии шадид, аз ҷанг ва хунрезӣ вуҷуд дорад, ва он рӯҳ то худи анҷоми замон бештар хоҳад шуд. Ҳамин ки халқи Худо бар пешониҳои худ мӯҳр карда шаванд, — ин на ягон мӯҳр ё нишоне аст, ки дида шавад, балки устувор шудан дар ҳақиқат, ҳам аз ҷиҳати ақлонӣ ва ҳам рӯҳонӣ, ба тавре ки онҳоро ҷунбонидан натавонанд, — ҳамин ки халқи Худо мӯҳр шуда, барои такон додан омода гарданд, он фаро хоҳад расид. Дар ҳақиқат, он аллакай оғоз ёфтааст. Доварии Худо акнун бар замин аст, то ба мо ҳушдор диҳад, то бидонем, ки чӣ дар пеш аст». Manuscript Releases, ҷилди 10, 252.

Мӯҳргузорӣ нишонаеро ифода мекунад, ки дар оғоз барои одамон дида намешавад, аммо баъд аз он барои ҳама намоён мегардад. Вақте ки қавми Худо паёми Нидои Нимашабро мепазиранд, ки он ба воситаи «сирре», ки дар боби дуюм ба Дониёл ошкор карда шуд, муаррифӣ гардидааст, онҳо «сирри» ҳайвони ваҳширо, ки ба нишони ҳайвони ваҳшӣ меоварад, пазируфтаанд; ва он нишони ҳайвони ваҳшӣ доварии Худоро меоварад, ки ба воситаи Ислом ба анҷом мерасад. Ин дар замоне рух медиҳад, ки «рӯҳи ноумедӣ, ҷанг ва хунрезӣ» меафзояд. Он замон ҳоло аст. Ин дар вақте ба амал меояд, ки роҳбарони адвентизм ба сабаби кӯрии Лаодикия дида наметавонанд. Дар ҷараёни мӯҳргузорӣ, ки дар Нидои Нимашаб ба анҷоми ниҳоӣ мерасад, мӯҳр бар пешониҳои бокирагони хирадманд нақш мешавад, аммо дида намешавад. Шадрак, Мешак ва Абеднағӯ онҳоеро намояндагӣ мекунанд, ки, чунон ки дар муколамаи онҳо бо Набукаднесар нишон дода шудааст, дар ҳақиқат устувор гардидаанд.

> Набукаднесар сухан ронда, ба онҳо гуфт: «Оё рост аст, эй Шадрак, Мешак ва Абеднаҷӯ, ки шумо худоёни маро хизмат намекунед ва ба ҳайкали тиллоие, ки ман барпо кардаам, саҷда намеоваред? Акнун, агар шумо омода бошед, ки ҳар гоҳ овози карнай, най, барбат, самбук, забур, дулсимар ва ҳар гуна созу мусиқиро бишнавед, афтода, ба ҳайкале ки ман сохтаам, саҷда кунед, хуб; аммо агар саҷда накунед, ҳамон соат ба миёни кӯраи оташини сӯзон андохта хоҳед шуд; ва кист он Худое ки шуморо аз дасти ман раҳо хоҳад кард?» Шадрак, Мешак ва Абеднаҷӯ ҷавоб дода, ба подшоҳ гуфтанд: «Эй Набукаднесар, дар ин бобат моро лозим нест, ки ба ту посух диҳем. Агар чунин бошад, Худои мо, ки Ӯро хизмат мекунем, қодир аст моро аз кӯраи оташини сӯзон раҳо кунад, ва Ӯ моро аз дасти ту, эй подшоҳ, раҳо хоҳад кард. Аммо агар не ҳам бошад, бар ту маълум бод, эй подшоҳ, ки мо худоёни туро хизмат нахоҳем кард ва ба ҳайкали тиллоие, ки ту барпо кардаӣ, саҷда нахоҳем овард». Дониёл 3:14–18.

Баъд аз он, се шахси арҷманд муҳри Худоро, ки дида мешавад, зоҳир хоҳанд кард. Фақат онҳое, ки аввал дар ботин муҳре доранд, ки дида намешавад, дар зоҳир намудани муҳри Худо дар замоне ки он бояд дида шавад, иштирок хоҳанд дошт.

> Пас Навухадназар аз ғазаб пур шуд, ва қиёфаи рӯяш бар зидди Шадрак, Мешак ва Абеднаҷӯ дигаргун гашт; бинобар ин сухан ронда, фармон дод, ки кӯраро ҳафт баробар бештар аз он ки одат буд гарм кунанд. Ва ба нерӯмандтарин мардоне ки дар лашкараш буданд, фармон дод, ки Шадрак, Мешак ва Абеднаҷӯро бибанданд ва ба кӯраи оташини сӯзон бияндозанд. Он гоҳ ин мардон дар ҷомаҳои худ, шалворҳояшон, кулоҳҳояшон ва дигар либосҳояшон баста шуда, ба миёни кӯраи оташини сӯзон андохта шуданд. Бинобар ин, азбаски фармони подшоҳ қатъӣ буд ва кӯра бағоят тафсон, шӯълаи оташ он мардонеро, ки Шадрак, Мешак ва Абеднаҷӯро боло мебурданд, кушт. Ва ин се мард, Шадрак, Мешак ва Абеднаҷӯ, баста ба миёни кӯраи оташини сӯзон афтоданд. Он гоҳ Навухадназар-подшоҳ ба ҳайрат афтод ва шитобон бархеста, ба мушовирони худ сухан ронда, гуфт: «Оё мо се марди бастаро ба миёни оташ наандохтем?» Онҳо ҷавоб дода, ба подшоҳ гуфтанд: «Рост аст, эй подшоҳ». Ӯ ҷавоб дода, гуфт: «Инак, ман чор марди озодро мебинам, ки дар миёни оташ қадам мезананд, ва ба онҳо ҳеҷ осебе нест; ва сурати чорумӣ монанди Писари Худост». Дониёл 3:19–25.

Он гоҳ ду шоҳид, ки бо Шадрак, Мешак ва Абеднаго ифода ёфтаанд, ҳамчун парчам боло бардошта мешаванд, ва он гоҳ мӯҳр дида хоҳад шуд.

> «Кори Рӯҳулқудс ин аст, ки ҷаҳонро дар бораи гуноҳ, дар бораи адолат ва дар бораи доварӣ мутақоид созад. Ба ҷаҳон танҳо дар он сурат метавон ҳушдор дод, ки касоне, ки ба ҳақиқат имон доранд, ба воситаи ҳақиқат муқаддас гардонида шудаанд ва бар асоси усулҳои воло ва муқаддас амал мекунанд, ва ба таври равшан ва баланд он хатти ҷудоиро миёни онҳое, ки аҳкоми Худоро нигоҳ медоранд, ва онҳое, ки онҳоро зери пои худ поймол мекунанд, нишон медиҳанд. Муқаддасгардонии Рӯҳ фарқиятро миёни онҳое, ки мӯҳри Худоро доранд, ва онҳое, ки рӯзи истироҳати қалбакиро нигоҳ медоранд, маълум месозад. Вақте ки имтиҳон фаро расад, ба таври ошкоро нишон дода хоҳад шуд, ки нишони ҳайвон чист. Он риояи рӯзи якшанбе аст. Онҳое ки, пас аз шунидани ҳақиқат, ҳамоно ин рӯзро муқаддас мешуморанд, имзои он марди гуноҳро бар худ доранд, ки гумон дошт замонҳо ва шариатро тағйир диҳад. Bible Training School, December 1, 1903.»

Дар замони қонуни якшанбе, Иёлоти Муттаҳида ба Созмони Милали Муттаҳид рӯ хоҳад овард, то кори нубувватии худро ба анҷом расонад. Ӯ бояд ҷаҳонро ба воситаи он мӯъҷизоте, ки ба амал меоварад, фиреб диҳад, чунон ки ин бо рақси Саломе тасвир шудааст. Ҳангоме ки ӯ рақси фиреби худро ба ҷо меоварад, фоҳишаи Сур сурудҳои худро хоҳад суруд, ва оркестри Бухтуннаср мусиқиро хоҳад навохт. Иёлоти Муттаҳида дар маҷбур сохтани ҷаҳон ба пазируфтани он суруд ва саҷда кардан пеши ҳайкал пешсафӣ мекунад.

> Ва ҳайвони дигареро дидам, ки аз замин бармеомад; ва ӯ ду шох мисли барра дошт, ва мисли аждаҳо сухан мегуфт. Ва тамоми қудрати ҳайвони аввалро пеши ӯ ба кор мебурд, ва замин ва сокинони онро водор мекард, ки ба ҳайвони аввал саҷда кунанд, ки захми марговараш шифо ёфта буд. Ва мӯъҷизаҳои бузург ба амал меовард, ба дараҷае ки оташро аз осмон бар замин дар пеши назари мардум фуруд меовард, ва сокинони заминро ба василаи он мӯъҷизаҳое ки ба ӯ қудрат дода шуда буд, то дар пеши назари ҳайвон ба амал оварад, фиреб медод; ва ба сокинони замин мегуфт, ки барои он ҳайвоне ки аз шамшер захм хӯрда буд ва зинда монд, сурате бисозанд. Ва ба ӯ қудрат дода шуда буд, ки ба сурати ҳайвон рӯҳ бахшад, то ки сурати ҳайвон ҳам сухан гӯяд ва ҳам сабаб шавад, ки ҳар кӣ ба сурати ҳайвон саҷда накунад, кушта шавад. Ва ҳамаро, хурду бузург, сарватманду камбағал, озоду ғуломро водор мекунад, ки бар дасти рости худ ё бар пешонии худ нишоне бигиранд; ва ҳеҷ кас натавонад бихарад ё бифурӯшад, ҷуз касе ки нишон, ё номи ҳайвон, ё шумораи номи ӯро дорад. Дар ин ҷо ҳикмат аст. Ҳар кӣ фаҳм дорад, шумораи ҳайвонро ҳисоб кунад; зеро он шумораи инсон аст; ва шумораи ӯ шашсаду шасту шаш аст. Ваҳй 13:11–18.

Миср дар рӯзҳои охир ҷаҳонро ифода мекунад (ки он замон аз ҷониби Созмони Милали Муттаҳид идора мешавад), аммо «Вой» вуҷуд дорад (рамзи Ислом), ки бар зидди онҳое (Иёлоти Муттаҳида), ки барои ёрӣ ба Миср рӯ меоваранд, эълон шудааст. Вақте ки он се марди солеҳ ба оташдон андохта мешаванд ва барои ҷаҳон ба нишона табдил меёбанд, он оташдон дар асл оташдони Набукаднесар нест.

> Вой бар онҳо, ки ба Миср барои ёрӣ фуруд меоянд; ва бар аспон такя мекунанд, ва ба аробаҳо эътимод мебанданд, зеро ки бисёранд; ва ба саворагон, зеро ки хеле пурзӯранд; вале ба Қуддуси Исроил назар намекунанд, ва Худовандро намеҷӯянд! Аммо Ӯ низ ҳаким аст, ва бало хоҳад овард, ва суханони Худро боз нахоҳад гирифт; балки бар хонадони бадкирдорон ва бар мадади бадкорон бархоҳад хост. Ва мисриён одаманд, на Худо; ва аспонашон ҷисманд, на рӯҳ. Вақте ки Худованд дасти Худро дароз кунад, ҳам ёридиҳанда пешпо хоҳад хӯрд, ва ҳам он ки ёрӣ меёбад хоҳад афтод, ва ҳамаашон якҷоя талаф хоҳанд шуд. Зеро ки чунин Худованд ба ман гуфтааст: мисли он ки шер ва шери ҷавон бар тӯъмаи худ наъра мезананд, ва чун анбӯҳи чӯпонон бар зидди ӯ даъват карда шаванд, аз овози онҳо наметарсад ва аз ғалоғулаи онҳо худро паст намекунад, ҳамон тавр Худованди лашкарҳо фуруд хоҳад омад, то барои кӯҳи Сион ва барои теппаи он биҷангад. Мисли мурғони парвозкунанда, ҳамон тавр Худованди лашкарҳо Ерусалимро ҳимоят хоҳад кард; ҳимоят карда, онро халос хоҳад кард; ва гузашта, онро нигоҳ хоҳад дошт. Ба сӯи Ӯ бозгардед, аз Касе ки банӣ-Исроил аз Ӯ сахт исён кардаанд. Зеро ки дар он рӯз ҳар кас бутҳои нуқрагин ва бутҳои заррини худро, ки дастҳои худи шумо барои шумо барои гуноҳ сохтаанд, хоҳад партофт. Он гоҳ Ашшур бо шамшер хоҳад афтод, вале на аз дасти марди пуриқтидор; ва шамшер, на шамшери марди одӣ, ӯро хоҳад хӯрд; ва ӯ аз шамшер хоҳад гурехт, ва ҷавононаш мағлуб хоҳанд шуд. Ва ӯ аз тарс ба қалъаи мустаҳками худ хоҳад гузашт, ва миронаш аз парчам ба ҳарос хоҳанд афтод, мегӯяд Худованд, ки оташи Ӯ дар Сион аст, ва кӯраи Ӯ дар Ерусалим. Ишаъё 31:1–9.

Ерусалим ҳамон кӯраи оташинест, ки ҷаҳон ба он хоҳад нигарист, ва онҳо хоҳанд дид, ки чор мард дар миёни он қадам мезананд.

> Пас Навуходоносор ба даҳонаи кӯраи оташафрӯхта наздик омада, сухан ронда, гуфт: «Эй Шадрак, Мешак ва Абеднаҷӯ, эй бандагони Худои Таолӣ, берун оед ва ба ин ҷо биёед». Он гоҳ Шадрак, Мешак ва Абеднаҷӯ аз миёни оташ берун омаданд. Ва сатрапҳо, ҳокимон, сардорон ва мушовирони подшоҳ, чун гирд омаданд, диданд, ки оташ бар бадани ин мардон ҳеҷ қудрате надоштааст; на мӯе аз сари онҳо сӯхта буд, на либосҳошон тағйир ёфта буд, ва ҳатто бӯи оташ ба онҳо нарасида буд. Он гоҳ Навуходоносор сухан ронда, гуфт: «Муборак бод Худои Шадрак, Мешак ва Абеднаҷӯ, ки фариштаи Худро фиристод ва бандагони Худро, ки ба Ӯ таваккал карданд, раҳоӣ бахшид, ва онҳо фармони подшоҳро дигаргун карданд ва ҷисмҳои худро таслим намуданд, то ки ғайр аз Худои худ ба ҳеҷ худое хизмат накунанд ва саҷда набаранд». Дониёл 3:26–28.

Пас аз он Набукаднесар як фармони дигар баровард. Он фармон рамзи фармони ниҳоӣ дар айёми охир аст. Ӯ фармони қатл содир мекунад, ки дар кӯшиши заифи ӯ барои боло бурдани Худои осмон, дар асл рамзи пешгӯёнаи фармони қатл дар поёни ҷаҳон мебошад. Набукаднесар, ки подшоҳеро дар поёни ҷаҳон намояндагӣ мекунад, рамзи даҳ подшоҳи аждаҳост, ки бо фоҳишаи Рум зино мекунанд. Фармони баъдӣ дар саҳнаи пешгӯёна фармони қатл аст, ва гарчанде Набукаднесар барои замони худ эълон содир менамояд, ӯ дар асл фармони охирини иттиҳоди сегона дар айёми охирро намояндагӣ мекунад. Он фармон ҳамон фармони қатл аст, ки пас аз баста шудани муҳлати озмоиш ба иҷро гузошта мешавад, вале ҳаргиз бар зидди қавми Худо амалӣ намегардад.

> Бинобар ин, ман чунин фармон медиҳам, ки ҳар қавм, миллат ва забон, ки бар зидди Худои Шадрак, Мешак ва Абеднаҷӯ ҳарфи носазое гӯяд, пора-пора карда шавад, ва хонаҳои онҳо ба мазбала табдил дода шаванд; зеро ҳеҷ Худои дигаре нест, ки битавонад ба чунин тарз наҷот диҳад. Пас подшоҳ Шадрак, Мешак ва Абеднаҷӯро дар вилояти Бобил сарафроз гардонид. Дониёл 3:29, 30.

Акнун мо аз се боби аввали китоби Дониёл ба қадри кофӣ ба сабт ворид кардаем, то баррасии худро оид ба бобҳои чорум ва панҷум оғоз намоем, ки онҳо таҳти принсипи нубувватии «такрор ва тавсеа» идора мешаванд. Боби чоруми Дониёл соли 1798 ва оғози ҳайвони заминро муайян мекунад, ва боби панҷуми Дониёл қонуни якшанберо, инчунин анҷоми ҳайвони заминро, ҳангоме ки мисли аждаҳо сухан мегӯяд, муайян менамояд. Ин ду боб бояд «сатр бар сатр» бо се боби аввал якҷо карда шаванд, то бар сохтори паёмҳои се фаришта бино карда шавад. Бинобар ин воқеият, мо аввал принсипи «сатр бар сатр»-ро бо диққат муайян хоҳем кард.

Мо дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> «Белшасар барои донистан ва ба ҷо овардани иродаи Худо фурсатҳои бисёре дода шуда буд. Ӯ дида буд, ки чӣ гуна бобояш Набукаднесар аз ҷомеаи одамон ронда шуд. Ӯ дида буд, ки чӣ гуна Он Касе ки ақлро ба ӯ дода буд, ҳамон ақлеро, ки подшоҳи мағрур бо он фахр мекард, аз ӯ гирифт. Ӯ дида буд, ки подшоҳ аз салтанати худ ронда шуда, ҳамнишини ҳайвоноти саҳро гардид. Аммо ишқи Белшасар ба айшу ишрат ва худҷалолдиҳӣ он дарсҳоеро, ки ҳаргиз набояд фаромӯш мекард, аз хотирааш маҳв сохт; ва ӯ гуноҳҳое содир кард, ки монанди ҳамон гуноҳҳое буданд, ки бар Набукаднесар довариҳои ошкор оварда буданд. Ӯ фурсатҳоеро, ки бо меҳрубонӣ ба ӯ дода шуда буданд, беҳуда сарф кард ва аз истифода бурдани имкониятҳое, ки дар дастрасаш буданд, барои ошно шудан бо ҳақиқат, ғафлат варзид. «Чӣ бояд кунам, то наҷот ёбам?» — ин саволе буд, ки он подшоҳи бузург, вале аблаҳона, бо бепарвоӣ аз канораш гузашт». Bible Echo, April 25, 1898.

Back to Articles