Article

# Китоби Юил ва Калисои Лоудикиягии Адвентистони рӯзи ҳафтум — Рақами бисту шаш

Рақами бисту шашум

Author

Jeff Pippenger

Published

January 12, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

Чаҳор насли Юил вайронии тадриҷии токзори Худоро аз соли 1863 то қонуни якшанбе ифода мекунанд. Рақами чор ҳамчунин чор сифати хислати Масеҳро рамзӣ месозад. Керубимҳо дар мақдасгоҳ чор зуҳури чеҳравӣ доранд, ва он зуҳурот бо тақсими чаҳоргонаи Исроили қадим, ҳангоме ки онҳо гирди мақдасгоҳ урду мезаданд, мувофиқат мекунанд. Онҳо ҳамчунин чор Инҷилро намояндагӣ мекунанд.

> Ва дар хусуси шабеҳи рӯйҳошон, ҳар чори онҳо рӯйи одам доштанд, ва рӯйи шер дар ҷониби рост; ва ҳар чори онҳо рӯйи гов дар ҷониби чап доштанд; ҳар чори онҳо инчунин рӯйи уқоб доштанд. Ҳизқиёл 1:10.

> Ва ҳайвони аввал мисли шер буд, ва ҳайвони дуюм мисли гӯсола, ва ҳайвони сеюм рӯйе чун рӯйи инсон дошт, ва ҳайвони чорум мисли уқоби паррон буд. Ваҳй 4:7.

Китоби Муқаддас (Адад 2) дувоздаҳ сибтро — ба истиснои Левӣ, ки бевосита гирди хаймаи ибодат урду мезад, — тасвир мекунад, ки ба чор урдуи иборат аз се сибтӣ ҳар яке ташкил ёфта, дар чор самти асосӣ гирди муқаддасгоҳ ҷойгир буданд, ва ҳар яке зери аламе, яъне парчам ё нишоне, қарор дошт. Ин тартиб як ҳаммонандии рамзиро ба вуҷуд меовард, ки дар он урдуи заминӣ тахти осмониро, ки каррубиён онро нигаҳбонӣ мекунанд, инъикос менамояд.

Яҳудо ба ҷониби шарқ, сӯи офтоби тулӯъкунанда, дар даромадгоҳи муқаддасгоҳ рӯ ба рӯ меистод. Нишони Яҳудо шер буд, зеро он Шери қабилаи Яҳудоро ифода мекунад. Ду қабилае ки бо Яҳудо буданд, Иссокор ва Забулун буданд. Дар рӯъёи Юҳанно, ҳайвони аввал мисли шер буд, ҳамон тавр ки каррубиёни Ҳизқиёл низ чеҳраи шер доштанд. Реубен, ки рамзи инсон буд, дар ҷануб бо Шимъӯн ва Ҷод қарор дошт. Дар ғарб Эфроим буд, ва Бинёмин ва Менашше бо гов ифода мешуданд. Дар шимол Дон буд, бо Ошер ва Нафтолӣ, ки бо уқоб ифода мешуданд. Пайванди қабилаҳо бо чор чеҳраи муқаддасгоҳи осмонӣ дар чор Инҷил ифода ёфтааст.

Матто шерестани Яҳудо мебошад, Марқӯс гови қурбонӣ аст, Луқо инсон ва Юҳанно уқоби баландпарвоз. Масеҳ, ҳамчун Шери қабилаи Яҳудо, Худро ҳамчун Он касе муаррифӣ мекунад, ки Каломи нубувватии Худро мӯҳр мекунад ва мӯҳрро аз он мебардорад. Китоби Матто нисбат ба се Инҷили дигари якҷоя гирифташуда бештар ишораҳои мустақим ба иҷро шудани пешгӯйиҳои Масеҳӣ (12) дорад. Ҳатто наздик ҳам нест.

Китоби Матто Каломи нубувватии Худоро ифода мекунад. Луқо, ки табиб буд, Инҷили худро аз дидгоҳи Масеҳ ҳамчун Писари Одам баён мекунад, зеро Луқо рӯйи одам аст. Марқус Инҷили худро дар бораи Масеҳ аз дидгоҳи қурбонии тақдимшавандае, ки Масеҳ онро таҷассум мекард, баён менамояд, зеро Марқус гов аст. Юҳанно уқоби баландпарвоз аст, ки дар баёни Инҷили Масеҳ чизҳои амиқи Худоро пешниҳод кардааст.

Муҳим аст, ки Китоби Матто чунон фаҳмида шавад, ки дар Каломи набавӣ муаррифӣ гардидааст. Китоби Матто Шери қабилаи Яҳудо, Сарвари Каломи набавии Ӯ, Шуморагари Аҷоиби асрор, Забоншиноси Аҷоиб, Он касест, ки Каломи Худро мӯҳр мекунад ва аз мӯҳр мебарорад. Исо Алфа ва Омега аст, ва Ӯ Калом аст. Аввалин китоби Аҳди Ҷадид ва охирин китоби Аҳди Ҷадид китобҳои набавӣ мебошанд. Аксарият ин ҳақиқатро дар бораи Китоби Ваҳй медонанд, вале шояд дарк накарда бошанд, ки Матто алфаи Аҳди Ҷадид аст; бинобар ин, он бояд бо омегаи Аҳди Ҷадид мутобиқат кунад. Он бояд анҷомро, яъне Китоби Ваҳйро, намояндагӣ намояд.

Аз ин рӯ, вақте ки мо дар Инҷили Матто хатти мувозии хатти таърихи аҳдро аз китоби Ҳастӣ, ки дар бобҳои ёздаҳум то бисту дуюм баён шудааст, меёбем, ин ҷуз ҳақиқате нест, ки Шери сибти Матто онро мекушояд. Дувоздаҳ боби таърихи аҳд, ки дар Ҳастӣ, Матто ва Ваҳй намояндагӣ шудаанд, ҳоло кушода мешаванд, ва он чи мо муайян месозем, ин аст, ки боби бисту сеюми Матто ҷудоии доноён ва нодононро дар масали токзор намояндагӣ мекунад. Ҳашт вой бар қавми пешини аҳд, ки ҳамтои нубувватии худро дар ҳашт ҷон, ки яксаду чилу чор ҳазорро намояндагӣ мекунанд ва ба киштии наҷот медароянд, меёбанд. Бисту се намояндагии корест, ки дар муқаддасгоҳи Осмонӣ ҳангоме оғоз ёфт, ки 2300 рӯз 22 октябри соли 1844 ба анҷоми худ расид, ва боз дар қонуни якшанбеи наздикулвуқӯъ чунин хоҳад кард. Боби 23 ин ҳақиқатро ишора мекунад.

Боби бисту чорум дар ҳоле рух медиҳад, ки Масеҳ тоза гуфтугӯи Худро бо Исроили муртад ба анҷом расонда, барои охирин бор маъбади яҳудиро тарк кардааст. Рақами 24 рамзи гузариши Исроили қадим ба Исроили навин аст, ҳамон нуқтаи айнии таърихи нубувватӣ, ки Масеҳ дар он истода буд, вақте ки паёми Худро дар Матто бисту чор пешниҳод кард. Паёми нубувватии Матто 24 тасвири Илоҳии усули «хат бар хат» аст, ки махсусан ба таърихи миллеритҳо муроҷиат мекунад, ва аз ин рӯ ба таърихи яксаду чилу чор ҳазор низ. 24 ба воситаи калисои Ваҳй 12 муаррифӣ мешавад, ки бар моҳе истодааст, ки нури офтоби адолатро инъикос мекунад. Бар сари вай дувоздаҳ ситора аст, ки 24-ро ифода мекунанд, зеро вай таърихеро ифода мекунад, ки то таваллуди Масеҳ мерасад, вақте ки 12 қабилаи Исроили қадим ба дувоздаҳ шогирди Исроили навин табдил меёфтанд. Дар боби бисту чорум таърихи миллеритҳо аз соли 1798 то ноумедии бузург муаррифӣ мешавад. Сипас Матто 25 меояд.

Рақами 25 рамзи левизодагон аст, хоҳ нек бошанд, хоҳ бад; вале ҳамон қадар муҳим аст, ки он ҷудо шудани левизодагони доно ва шарирро низ ифода менамояд. Матто 25 бар асоси се шоҳид, ё се масал, раванди ҷудошавиеро муайян мекунад, ки бо рақами бисту панҷ ифода шудааст. Албатта, масали даҳ бокира таърихи миллеритҳо, инчунин таърихи яксаду чиҳилу чаҳор ҳазорро ифода мекунад. Он таърих, таърихи фариштаи якум аст; масали талантҳо — фариштаи дуюм; ва масали гӯсфандон ва бузҳо — доварии фариштаи сеюм аст.

Бобҳои бисту шаш то бисту ҳашт таърихи Фисҳро то супориши башорати пас аз маслубшавӣ муайян мекунанд.

> Ва ҳангоме ки Исо ҳамаи ин суханонро ба анҷом расонд, ба шогирдонаш гуфт: «Шумо медонед, ки пас аз ду рӯз иди Фисҳ хоҳад буд, ва Писари Одам таслим карда мешавад, то маслуб гардад». Матто 26:1, 2.

Хулосаи марҳилаҳои гуногун дар боби 26 чунин аст: дар оятҳои сеюм то панҷум нақшаи куштани Исо баён мешавад. Сипас, дар оятҳои шашум то сездаҳум, Исо дар Байт-Анё тадҳин карда мешавад. Дар оятҳои чордаҳум то шонздаҳум, Яҳудо Масеҳро ба сӣ порча нуқра таслим мекунад. Сипас, дар оятҳои ҳабдаҳум то бисту панҷум, иди Фисҳ бо шогирдони Ӯ фаро мерасад. Дар оятҳои бисту шашум то бисту нӯҳум, Исо Шоми Худовандро барқарор мекунад, ва дар ояти сиюм, Исо инкори Петрусро пешгӯӣ менамояд. Дар оятҳои сию шашум то чилу шашум, Исо дар Ҷатсамонӣ мебошад. Дар оятҳои чилу ҳафтум то панҷоҳу шашум, Исо дастгир карда мешавад; сипас, дар оятҳои панҷоҳу ҳафтум то шасту ҳаштум, Исо дар ҳузури Қаёфо ва Шӯрои Олии Яҳудиён қарор дорад. Аз ояти шасту нӯҳум ба баъд, инкори Масеҳ аз ҷониби Петрус баён карда мешавад. Ин боб даҳ марҳилаи мушаххасро дар бар мегирад, ки бояд дар айёми охир такрор шаванд.

Боби бистуҳафтум низ даҳ нишонаи равшан дорад. Исо ба Пилот супурда мешавад, сипас Яҳудо худро ба дор меовезад, баъд Исо назди Пилот бурда мешавад, сипас Бараббо интихоб карда мешавад, Пилот Исоро месупорад, то маслуб карда шавад, баъд Исоро масхара мекунанд, сипас маслубшавӣ, баъд марги Исо, сипас Исоро ба хок месупоранд ва баъд посбонон назди қабр шаҳодат медиҳанд.

Боби бисту ҳаштум танҳо се нишонаро дар бар мегирад: нахуст эҳё, сипас дурӯғи Синедриён ва баъд аз он амри бузург. Се боб бо бисту се нишонҳои мушаххаси салиб, ки дар таърихи саду чилу чаҳор ҳазор такрор хоҳанд шуд.

## Матто 26 – Даҳ аломати роҳ

- Сӯиқасди саркоҳинон ва пирони қавм барои куштани Исо (оятҳои 3–5)

- Масҳ кардани Исо дар Байт-Ҳанё аз ҷониби зане бо қути мармарин (оятҳои 6–13)

- Яҳудо розӣ шуд, ки Исоро ба сӣ порчаи нуқра таслим кунад (оятҳои 14–16)

- Омодасозӣ ва хӯрдани иди Фисҳ бо шогирдон (оятҳои 17–25)

- Таъсиси Шоми Худованд (оятҳои 26–29)

- Пешгӯии инкори Петрус (оятҳои 30–35)

- Азоби ҷонкоҳ дар Ҷатсамонӣ (оятҳои 36–46)

- Хиёнат ва дастгир шудани Исо (оятҳои 47–56)

- Исоро назди Қаёфо ва Шӯрои Олии Яҳудӣ муҳокима карда шуд (оятҳои 57–68)

- Инкори секаратаи Петрус (оятҳои 69–75)

## Матто 27 – Даҳ нишона

- Исоро ба Пилотус супурданд (оятҳои 1–2)

- Пушаймонӣ ва худкушии Яҳудо (оятҳои 3–10)

- Исо назди Пилотус — муҳокимаи расмии румӣ (оятҳои 11–14)

- Интихоби Бараббос бар Исо (оятҳои 15–26)

- Пилот Исоро месупорад, то маслуб карда шавад (аз ҷумла озод кардани Бараббос)

- Масхара ва тозиёназании сарбозон (оятҳои 27–31)

- Маслубшавӣ (оятҳои 32–44)

- Марги Исо (оятҳои 45–50)

- Аломатҳои фавқуттабиӣ ва дафн аз ҷониби Юсуфи Ариматиё (оятҳои 51–61)

- Гузоштани посбон бар сари қабр (оятҳои 62–66)

## Матто 28 — Се Нишонаи Роҳ

- Эҳё шудан ва қабри холӣ (оятҳои 1–10)

- Дурӯғи саркоҳинон ва пирон ба сарбозон (оятҳои 11–15)

- Вазифаи бузург (оятҳои 16–20)

Ҳамон тавре ки таҷрибаи Масеҳ — аз тадҳин шудан дар Байтания то Амри Бузург — анҷоми хизмати заминии Ӯ ва оғози Инҷилро барои ҳамаи халқҳо нишон дод, ҳамин тавр ҳамин нишонаҳои роҳ дар таҷрибаи бақияи Худо низ такрор мешаванд, вақте ки онҳо ба анҷоми муҳлати имтиёз ва пирӯзии ниҳоии худ наздик мегарданд.

Бобҳои бисту шаш то бисту ҳашт таърихи Фисҳро муаррифӣ мекунанд, ки бар пояи 23 нуқтаи муайяни роҳ сохтор ёфтааст ва онҳо дар ҷараёни таърихи пеш аз қонуни якшанбе ва пас аз он такрор мешаванд.

> «Омадани Масеҳ ҳамчун Саркоҳини мо ба муқаддастарин ҷой, барои поксозии муқаддасгоҳ, ки дар Дониёл 8:14 нишон дода шудааст; омадани Писари Одам назди Қадимулайём, чунон ки дар Дониёл 7:13 баён шудааст; ва омадани Худованд ба маъбади Худ, ки Малокӣ пешгӯӣ кардааст, ҳама тавсифи як воқеа мебошанд; ва ин ҳамчунин бо омадани домод ба тӯй, ки Масеҳ онро дар масали даҳ бокира дар Матто 25 тасвир намудааст, ифода ёфтааст». «Муборизаи Бузург», 427.

Анҷоми 2300 рӯз дар 22 октябри соли 1844 дар қонуни якшанбе такрор мегардад. Бисту се аломати роҳ, ки дар се боби охирини Матто ҷой гирифтаанд, он хуни гаронбаҳоро муайян месозанд, ки барои пайвастани Илоҳият бо инсоният ба кор бурда мешавад.

> «Шафоати Масеҳ ба манфиати инсон дар муқаддасгоҳи болоӣ ба андозаи марги Ӯ бар салиб барои нақшаи наҷот муҳим ва зарур аст. Бо марги Худ Ӯ он кореро оғоз намуд, ки баъд аз эҳёи Худ барои ба анҷом расондани он ба осмон сууд кард. Мо бояд бо имон ба дохили парда дароем, “ба он ҷое ки Пешрав барои мо даромадааст”. Ибриён 6:20. Дар он ҷо нур аз салиби Ҷалҷото инъикос меёбад. Дар он ҷо мо метавонем дарки равшантаре аз асрори наҷот ба даст оварем. Наҷоти инсон бо арзише бениҳоят гарон барои осмон ба анҷом расидааст; қурбонии овардашуда ба фарохтарин талаботи шариати шикасташудаи Худо комилан ҷавобгӯст. Исо роҳро ба сӯи тахти Падар кушодааст, ва ба воситаи васотати Ӯ хоҳиши самимии ҳамаи онҳое ки бо имон назди Ӯ меоянд, метавонад ба ҳузури Худо пешкаш гардад». «Муборизаи Бузург», 489.

Боби 23-юми Матто маҳкумияти коҳиноти қалбакиро таъкид мекунад. Бобҳои бисту шашум то бисту ҳаштум нисбат ба боби бисту сеюм омега мебошанд. Левизодагони қалбакӣ, исёни рӯ ба авҷи пирон дар тӯли чор насл, нишонаҳои роҳро дар се боби охир ба вуҷуд оварданд.

Боби бисту чорум усули «хат бар хат»-ро ҳамчун усули Масеҳ муайян мекунад, зеро Ӯ аз харобии Ерусалим истифода мебарад, то чизҳоеро, ки ҳастанд, чизҳоеро, ки будаанд, ва чизҳоеро, ки хоҳанд буд, тавсиф намояд.

Фурӯпошии Ерусалим дар соли 70 милодӣ, дар ҳамон рӯзе аз сол ба вуқӯъ пайваст, ки Ерусалим бори аввал аз ҷониби Набукаднесар вайрон карда шуда буд. Нобуд шудани Ерусалим аз ҷониби Набукаднесар таърихи гузашта буд, ва таърихи Масеҳ, вақте ки Титус Ерусалимро гирифт, анҷоми ҷаҳонро ба таври рамзӣ ифода мекард. Матто 24 усули «сатр бар сатр»-ро боло мебардорад ва ба ин тартиб «методология»-ро ҳамчун як ҷузъи шаҳодати нубувватӣ муайян месозад.

Дар боби 24 аст, ки Масеҳ зарурати фаҳмидани «макруҳияти вайронӣ»-ро, ки Дониёли набӣ дар бораи он сухан гуфтааст, муайян менамояд, ки ҳамон фаҳмиши бунёдии Уилям Миллер ва он рамзест, ки рӯъёро дар китоби Дониёл барқарор мекунад. Он ҳамчунин исёни адвентизмро ифода менамояд, зеро онҳо фаҳмиши миллеритиро дар бораи «қурбонии доимӣ» дар китоби Дониёл рад карданд ва ба ин васила аз гумроҳии сахти боби дуюми 2 Таслӯникиён шарик шуданд. Ин боб бевосита бо Луқо 21 пайваст аст ва ба ин тартиб 11 августи соли 1840 то 22 октябри соли 1844-ро муайян мекунад, ки намунаи 9/11 то қонуни якшанбе мебошад. Он ҳамчунин бо «замонҳои ғайрияҳудиён» дар Луқо 21:24 пайваст аст, ки калиди асосӣ барои кушодани «ҳафт замон»-и Мусо мебошад ва ҳамзамон бо чен кардани маъбад дар Ваҳй боби ёздаҳ ҳамоҳанг аст.

Аз боби бисту сеюм оғоз намуда, пас аз он 24 ва 25, ва сипас бо бобҳои 26 то 27 анҷом меёбад — се бобе, ки бисту се нишонаи роҳро дар бар доранд, ки омегаи алфои боби бисту сеюм мебошанд. Боби бисту шашум, вақте ки ба бисту ҳафт ва бисту ҳашт ҷамъ карда мешавад, ба «81» баробар аст, ки рамзи каҳонат мебошад. Бар асоси се шоҳид (Ҳастӣ, Матто ва Ваҳй), бобҳои 11 то 22 як хат мебошанд. Бобҳои 23 то 28 хати ҳақиқатанд, ки аз 23 оғоз ёфта, бо 23 анҷом меёбад.

Бобҳои як то даҳ нахустин аз се хатти нубувватӣ дар китоби Матто мебошанд. Даҳ боб, пас аз он дувоздаҳ боб, ва пас аз он шаш боб. Илҳом ба мо хабар медиҳад, ки ҳамаи китобҳои Китоби Муқаддас дар Ваҳй ба ҳам мерасанд ва ба анҷом мерасанд, ва бинобар ин ҳамаи китобҳои Китоби Муқаддас дар Матто низ ба ҳам мерасанд ва ба анҷом мерасанд. Матто, ҳамчун чеҳраи шери қабилаи Яҳудо, дувоздаҳ нубуввати ҷудогонаи Масеҳиро муайян мекунад, ва он дувоздаҳ порча нишонаҳои роҳии таърихи миллериён ва яксаду чилу чаҳор ҳазорро ба вуҷуд меоранд. Чунон ки китоби Ваҳй бо ваҳйи Исои Масеҳ оғоз меёбад, боби якуми Матто ваҳйи Исои Масеҳро пешкаш мекунад, ки бо ҳаёт ва шаҳодати Мусо, бо таърихи зиддимасеҳ, дар ҳоле ки се унсури калисои зафармандро, ки ба воситаи пайғамбар, коҳин ва подшоҳ намояндагӣ мешаванд, муайян месозад.

Матто бо зуҳури Исои Масеҳ дар заминаи аҳди Худо бо қавми баргузида оғоз мекунад. Аз Иброҳим то Довуд чордаҳ насл буд, аз Довуд то асирӣ дар Бобил чордаҳ насл буд, ва аз Бобил то Масеҳ боз чордаҳ насли дигар аст. Насабномаи Масеҳ дар Матто бо Мусо мувофиқат мекунад, зеро Мусо алфои Масеҳ, омега, мебошад. Ҳаёти яксаду бистсолаи Мусо бо яксаду бист соли муҳлати имтиҳонӣ дар таърихи Нӯҳ мувофиқат мекунад. Бинобар ин, аҳди Нӯҳ бо аҳди қавми баргузида пайваст аст. Яксаду бист соли Мусо се давраи чилсоларо ифода мекунад, ки бо куштани мисрӣ аз ҷониби Мусо дар анҷоми чиҳил соли аввал, ва бо кушта шудани нахустзодаҳо, фиръавн ва лашкари ӯ дар анҷоми давраи дуюми чиҳилсола, ба анҷом расиданд. Давраи дуюми чиҳилсола бо исён дар Қодеш анҷом ёфт, ва давраи сеюми чиҳилсола бо исёни дуюми Қодеш ба анҷом расид. Ҳамаи се хатти нубувватии алфо дар Қодеш ба анҷом мерасанд, ва се хатти нубувватии насабномаи Матто дар Довуд, асирӣ дар Бобил ва Фиристодаи аҳд ба анҷом мерасанд.

Вақте ки алфаи Мусо бо омегаи Масеҳ ҳамоҳанг мегардад, шаш шоҳиди Қодеш вуҷуд дорад, ки он 1863 ва қонуни якшанбе мебошад. Насабномаи Матто шоҳ Довудро дар Қодеш ҷой медиҳад, ки он ҷо адвентизми муртад ба Бобил бурда мешавад, дар ҳоле ки Масеҳ аҳдро бо яксаду чилу чор ҳазор тасдиқ менамояд. Бо ҷой додани Довуд дар қонуни якшанбе, шоҳиди дуюми Довуд барқарор карда мешавад, ва Довуд яке аз се намояндаи инсонӣ мебошад, ки хизматро дар сисолагӣ оғоз карданд. Масеҳ, Довуд, Юсуф ва Ҳизқиёл ҳама кори худро дар синни сӣ оғоз намуданд. Якҷоя ин чаҳор сисолае, ки ба хизмат оғоз карданд, иттиҳоди Илоҳият бо инсониятро намояндагӣ мекунанд, вақте ки калисои мубориз ба калисои ғолиб табдил дода мешавад. Он калисо аз як пайғамбар, як коҳин ва як подшоҳ таркиб ёфтааст. Ин дигаргунсозӣ бо қонуни якшанбе аломатгузорӣ мешавад, ки он ҳамчунин Қодеш аст; бинобар ин, Довуд дар насабномаи Матто бо Довуди сисола ҳамоҳанг мешавад.

Сӣ соли омодагӣ бо чорсаду сӣ соли аҳди Иброҳим мувофиқат мекунад, ҳамчунин бо синну соли коҳин ва бо 1290 соли Дониёл 12:11. Дар мақолаи навбатӣ мо ҳар яке аз он дувоздаҳ нубуввати Масеҳиро дар дохили китоби Матто баррасӣ хоҳем кард. Мо нахуст се хатти нубувватиро дар Матто муайян мекунем: бобҳои як то даҳ, пас аз он бобҳои ёздаҳ то бисту ду, ва сипас бобҳои бисту се то бисту ҳашт.

> «Муддате пас аз ноумедии соли 1844, ман низ, ҳамроҳ бо ҷамоати адвентистон, бар он будам, ки он вақт дари марҳамат барои ҷаҳон абадан баста шудааст. Ин мавқеъ пеш аз он қабул шуда буд, ки аввалин рӯъёи ман ба ман дода шавад. Нуре, ки Худо ба ман ато фармуд, хатои моро ислоҳ кард ва ба мо имкон дод, ки мавқеи ҳақиқиро бубинем.»

> «Ман ҳанӯз ҳам ба назарияи “дари баста” имон дорам, вале на ба он маъное, ки мо дар оғоз ин истилоҳро ба кор мебурдем ё ба он маъное, ки мухолифони ман онро ба кор мебаранд.»

> «Дар рӯзҳои Нӯҳ даре баста буд. Дар он вақт Рӯҳи Худо аз насли гуноҳкоре, ки дар обҳои Тӯфон ҳалок шуд, бозпас гирифта шуд. Худи Худо паёми дари бастаро ба Нӯҳ дод: “Рӯҳи Ман ҳамеша бо инсон мубориза нахоҳад бурд, зеро ки ӯ низ ҷисм аст; аммо рӯзҳои ӯ яксаду бист сол хоҳанд буд” (Ҳастӣ 6:3).»

> «Дар айёми Иброҳим даре баста буд. Марҳамат дигар бо сокинони Садӯм илтиҷо намекард, ва ҳамагон, ҷуз Лут бо занаш ва ду духтараш, ба оташе ки аз осмон фиристода шуда буд, нобуд гардиданд.

> «Дар рӯзҳои Масеҳ дари баста вуҷуд дошт. Писари Худо ба яҳудиёни беимони он насл эълон кард: “Инак, хонаи шумо ба шумо вайрона вогузошта мешавад” (Матто 23:38).»

> «Ба ҷараёни замон то ба рӯзҳои охир назар афканда, ҳамон қудрати беинтиҳо ба воситаи Юҳанно эълон намуд: “Инро Он ки муқаддас аст, Он ки ростин аст, Он ки калиди Довудро дорад, Он ки мекушояд ва ҳеҷ кас баста наметавонад; ва мебандад ва ҳеҷ кас кушода наметавонад, мегӯяд” (Ваҳй 3:7).»

> «Ба ман дар рӯъё нишон дода шуд, ва ман ҳанӯз ҳам бовар дорам, ки дар соли 1844 дари баста вуҷуд дошт. Ҳамаи онҳое ки нури паёмҳои фариштаи якум ва дуюмро диданд ва он нурро рад карданд, дар торикӣ вогузошта шуданд. Ва онҳое ки онро қабул карданд ва Рӯҳулқудсро, ки ҳамроҳи эълони он паём аз осмон буд, дарёфт намуданд, ва баъдан имони худро инкор карда, таҷрибаи худро фиреб эълон карданд, ба ин васила Рӯҳи Худоро рад намуданд, ва Ӯ дигар бо онҳо талош намекард.»

> «Онҳое ки нурро надида буданд, дар рад кардани он гуноҳе надоштанд. Танҳо ба он табақае, ки нури аз осмон омадаро хор шумурда буд, Рӯҳи Худо дастрасӣ надошт. Ва ба ин табақа, чунон ки ман гуфтаам, ҳам онҳое дохил мешуданд, ки ҳангоми ба онҳо пешниҳод шудани паём онро қабул кардан нахостанд, ва ҳам онҳое, ки онро пазируфта, баъдан аз имони худ даст кашиданд. Инҳо метавонистанд сурати зоҳирии худотарсӣ дошта бошанд ва худро пайравони Масеҳ эътироф намоянд; аммо чун бо Худо пайванди зинда надоштанд, ба асорати фиребҳои Шайтон гирифтор мешуданд. Ин ду табақа дар рӯъё нишон дода шудаанд,—онҳое ки нуреро, ки аз пайи он рафта буданд, фиреб эълон карданд, ва шарирони ҷаҳон, ки нурро рад карда, аз ҷониби Худо рад шуда буданд. Дар ин ҷо ба онҳое, ки нурро надида буданд ва бинобар ин дар рад кардани он гунаҳкор набуданд, ҳеҷ ишорае нашудааст». Selected Messages, book 1, 62, 63.

> «Онҳое ки бо имон Исоро дар кори бузурги кафорат пайравӣ мекунанд, баракатҳои шафоати Ӯро ба манфиати худ қабул менамоянд; аммо онҳое ки нуреро, ки ин кори хизмати коҳинонаро ошкор месозад, рад мекунанд, аз он ҳеҷ суде намебинанд. Яҳудиёне ки нуреро, ки ҳангоми омадани нахустини Масеҳ дода шуда буд, рад карданд ва аз имон овардан ба Ӯ ҳамчун Наҷотдиҳандаи ҷаҳон сарпечӣ намуданд, наметавонистанд ба воситаи Ӯ омурзишро қабул кунанд. Вақте ки Исо ҳангоми суъуди Худ бо хуни Худ ба муқаддасгоҳи осмонӣ даромад, то баракатҳои шафоати Худро бар шогирдонаш фуруд оварад, яҳудиён дар торикии комил гузошта шуданд, то қурбониҳо ва ҳадияҳои беҳудаи худро идома диҳанд. Хидмати намунаҳо ва сояҳо ба анҷом расида буд. Он даре ки одамон пештар ба воситаи он ба Худо роҳ меёфтанд, дигар кушода набуд. Яҳудиён рад карда буданд, ки Ӯро бо ягона роҳе ҷӯянд, ки дар он вақт метавонист ёфт шавад, яъне ба воситаи хизмати Ӯ дар муқаддасгоҳи осмонӣ. Бинобар ин онҳо бо Худо ҳеҷ муоширате наёфтанд. Барои онҳо дар баста буд. Онҳо ҳеҷ донише дар бораи Масеҳ ҳамчун қурбонии ҳақиқӣ ва ягона миёнарав дар назди Худо надоштанд; аз ин рӯ онҳо наметавонистанд аз манфиатҳои шафоати Ӯ баҳра бардоранд.»

> Ҳолати яҳудиёни беимон ҳолати он касонеро дар миёни масеҳиёни эътирофкунанда нишон медиҳад, ки бепарво ва беимонанд ва аз кори Саркоҳини пурраҳмати мо қасдан бехабаранд. Дар хизмати рамзӣ, вақте ки саркоҳин ба Макони Муқаддастарин дохил мешуд, аз тамоми Исроил талаб карда мешуд, ки гирди маъбад ҷамъ оянд ва бо бисёр ҷиддият ҷонҳои худро дар ҳузури Худо фурӯтан созанд, то омурзиши гуноҳҳои худро бипазиранд ва аз ҷамоат маҳв карда нашаванд. Пас, дар ин Рӯзи зиддинамудии Кафорат то чӣ андоза муҳимтар аст, ки мо кори Саркоҳини худро бифаҳмем ва бидонем, ки аз мо чӣ гуна вазифаҳо талаб карда мешаванд.

> «Одамон наметавонанд, ки он огоҳиро, ки Худо бо раҳмати Худ ба онҳо мефиристад, беҷазо рад намоянд. Дар рӯзҳои Нӯҳ паёме аз осмон ба ҷаҳон фиристода шуд, ва наҷоти онҳо ба тарзи муносибати онҳо ба он паём вобаста буд. Азбаски онҳо огоҳиро рад карданд, Рӯҳи Худо аз ин насли гуноҳкор боздошта шуд, ва онҳо дар обҳои Тӯфон ҳалок гардиданд. Дар замони Иброҳим, раҳмат дигар ба сокинони гунаҳкори Садӯм муроҷиат накарда, онҳоро ба тавба намехонд, ва ҷуз Лут бо занаш ва ду духтараш, ҳама ба оташе, ки аз осмон фурӯд омад, фурӯ бурда шуданд. Ҳамчунин дар рӯзҳои Масеҳ. Писари Худо ба яҳудиёни беимони он насл эълон кард: “Хонаи шумо ба шумо вайрону холӣ гузошта мешавад”. Матто 23:38. Ва ба рӯзҳои охир назар андохта, ҳамон Қудрати Беинтиҳо дар бораи касоне эълон мекунад, ки “муҳаббати ростиро барои он ки наҷот ёбанд, қабул накарданд”: “Ва барои ҳамин Худо ба онҳо гумроҳии сахт хоҳад фиристод, то ки ба дурӯғ имон оваранд; то ки ҳама касоне ки ба ростӣ имон наоварданд, балки аз ноинсофӣ лаззат бурданд, маҳкум гарданд”. 2 Таслӯникиён 2:10–12. Чун онҳо таълимоти Каломи Ӯро рад мекунанд, Худо Рӯҳи Худро бозмедорад ва онҳоро ба фиребҳое, ки дӯст медоранд, вомегузорад». Муборизаи Бузург, 430, 431.

Back to Articles