Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Seven

Ваҳйи Исои Масеҳ — Рақами Ҳафт

The Third Woe and the Rise of the Seventh Kingdom: The Prophetic Significance of the Sunday Law

Войи сеюм ва бархостани Малакути Ҳафтум: аҳамияти нубувватии Қонуни Якшанбе

Author

Jeff Pippenger

Published

October 29, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

In chapter eleven of Revelation, the two witnesses are lifted up to heaven as an ensign in “the same hour” that a “tenth part of the city” falls. In that hour the “second woe is past; and behold, the third woe cometh quickly.” Islam is the seventh trumpet and the third woe that comes at the “hour” of the Sunday law “earthquake.”

Дар боби ёздаҳуми Ваҳй, ду шоҳид ҳамчун нишонае ба осмон боло бурда мешаванд дар «ҳамон соат», ки «як даҳуми шаҳр» фурӯ меафтад. Дар он соат «войи дуюм гузашт; ва инак, войи сеюм ба зудӣ меояд». Ислом карнаи ҳафтум ва войи сеюм аст, ки дар «соати» «заминларза»-и қонуни якшанбе меояд.

> And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. And the same hour was there a great earthquake, and the tenth part of the city fell, and in the earthquake were slain of men seven thousand: and the remnant were affrighted, and gave glory to the God of heaven. The second woe is past; and, behold, the third woe cometh quickly. And the seventh angel sounded; and there were great voices in heaven, saying, The kingdoms of this world are become the kingdoms of our Lord, and of his Christ; and he shall reign for ever and ever. And the four and twenty elders, which sat before God on their seats, fell upon their faces, and worshipped God, Saying, We give thee thanks, O Lord God Almighty, which art, and wast, and art to come; because thou hast taken to thee thy great power, and hast reigned. And the nations were angry, and thy wrath is come, and the time of the dead, that they should be judged, and that thou shouldest give reward unto thy servants the prophets, and to the saints, and them that fear thy name, small and great; and shouldest destroy them which destroy the earth. And the temple of God was opened in heaven, and there was seen in his temple the ark of his testament: and there were lightnings, and voices, and thunderings, and an earthquake, and great hail. Revelation 11:12–19.

> Ва овози бузургеро аз осмон шуниданд, ки ба онҳо мегуфт: «Ба ин ҷо боло оед». Ва онҳо дар абре ба осмон сууд карданд; ва душманонашон онҳоро диданд. Ва дар ҳамон соат заминларзаи азиме ба амал омад, ва даҳяки шаҳр фурӯ рехт, ва дар он заминларза ҳафт ҳазор нафар аз мардум кушта шуданд; ва боқимондагон ба ҳарос афтоданд ва Худои осмонро ҷалол доданд. Войи дуюм гузашт; ва инак, войи сеюм ба зудӣ меояд. Ва фариштаи ҳафтум карнай навохт; ва дар осмон овозҳои бузурге баланд шуданд, ки мегуфтанд: «Салтанатҳои ин ҷаҳон салтанатҳои Худованди мо ва Масеҳи Ӯ гардидаанд; ва Ӯ то абадулобод салтанат хоҳад кард». Ва он бисту чор пире ки пеши Худо бар тахтҳои худ нишаста буданд, бар рӯйҳои худ афтода, ба Худо саҷда карданд, ва гуфтанд: «Туро шукр мегӯем, эй Худованд Худои Қодири Мутлақ, ки ҳастӣ, ва будӣ, ва хоҳӣ омад; зеро Ту қудрати бузурги Худро ба даст гирифтаӣ ва салтанат рондаӣ. Ва халқҳо ба ғазаб омаданд, ва ғазаби Ту фаро расид, ва вақти мурдагон, то ки доварӣ карда шаванд, ва то ки подош диҳӣ бандагони Худ — анбиё ва муқаддасон ва онҳоеро ки аз номи Ту метарсанд, хурду бузург, ва то нобуд созӣ онҳоеро ки заминро нобуд месозанд». Ва маъбади Худо дар осмон кушода шуд, ва дар маъбади Ӯ сандуқи аҳди Ӯ дида шуд; ва барқҳо, ва овозҳо, ва раъдҳо, ва заминларза, ва жолаи бузург ба амал омад. Ваҳй 11:12–19.

The two witnesses ascend to heaven in a cloud, which prophetically represents a group of angels. As previously cited in these articles and as found in Habakkuk’s Tables, Sister White identifies that when the individual messages represented as the first, the second and the third angel arrive into prophetic history, they are portrayed as singular angels, but the message of the Midnight Cry, is represented by many angels. The two witnesses are lifted up into heaven as they proclaim the message of the Midnight Cry by an army of angels, thus they are taken into heaven “in a cloud.”

Ду шоҳид дар абр ба осмон сууд мекунанд, ки аз ҷиҳати нубувватӣ гурӯҳе аз фариштагонро ифода менамояд. Чунон ки қаблан дар ин мақолаҳо иқтибос гардида буд ва чунон ки дар Ҷадвалҳои Ҳабаққуқ омадааст, Хоҳар Уайт муайян месозад, ки вақте паёмҳои ҷудогонае, ки ҳамчун фариштаи якум, дуюм ва сеюм тасвир шудаанд, ба таърихи нубувватӣ ворид мегарданд, онҳо ба сурати фариштагони ягона тасвир меёбанд; аммо паёми Нидои Нисфи Шаб бо бисёр фариштагон ифода шудааст. Ду шоҳид ҳангоме ки паёми Нидои Нисфи Шабро тавассути лашкари фариштагон эълон мекунанд, ба осмон боло бардошта мешаванд; бинобар ин, онҳо «дар абр» ба осмон бурда мешаванд.

> “Near the close of the second angel’s message, I saw a great light from heaven shining upon the people of God. The rays of this light seemed bright as the sun. And I heard the voices of angels crying, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’

> «Наздик ба анҷоми паёми фариштаи дуюм, ман нури бузургеро дидам, ки аз осмон бар халқи Худо медурахшид. Шуоъҳои ин нур чунон равшан менамуданд, ки гӯё мисли офтоб буданд. Ва ман овозҳои фариштагонро шунидам, ки нидо мекарданд: “Инак, Домод меояд; берун оед, то Ӯро пешвоз гиред!”»

> “This was the midnight cry, which was to give power to the second angel’s message. Angels were sent from heaven to arouse the discouraged saints and prepare them for the great work before them. The most talented men were not the first to receive this message. Angels were sent to the humble, devoted ones, and constrained them to raise the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’ Those entrusted with the cry made haste, and in the power of the Holy Spirit sounded the message, and aroused their discouraged brethren. This work did not stand in the wisdom and learning of men, but in the power of God, and His saints who heard the cry could not resist it. The most spiritual received this message first, and those who had formerly led in the work were the last to receive and help swell the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’” Early Writings, 238.

> «Ин нидои нимашаб буд, ки мебоист ба паёми фариштаи дуюм қудрат бахшад. Фариштагон аз осмон фиристода шуданд, то муқаддасони рӯҳафтодаро бедор созанд ва онҳоро барои кори бузурге, ки пеши рӯяшон буд, омода гардонанд. Одамони соҳибистеъдодтарин аввалин касоне набуданд, ки ин паёмро қабул карданд. Фариштагон назди фурӯтанону содиқон фиристода шуданд ва онҳоро водор карданд, ки ин нидоро баланд кунанд: “Инак, Домод меояд; барои пешвози Ӯ берун оед!” Онҳое ки ба онҳо ин нидо супурда шуда буд, шитоб карданд ва бо қудрати Рӯҳулқудс паёмро эълон намуданд ва бародарони рӯҳафтодаи худро бедор карданд. Ин кор на бар ҳикмату донишомӯзии одамон, балки бар қудрати Худо устувор буд, ва муқаддасони Ӯ, ки ин нидоро шуниданд, натавонистанд ба он муқовимат намоянд. Рӯҳонитаринҳо ин паёмро аввал қабул карданд, ва онҳое ки пештар дар ин кор пешсаф буданд, охирин касоне шуданд, ки онро қабул намуданд ва ба афзудани ин нидо ёрӣ расонданд: “Инак, Домод меояд; барои пешвози Ӯ берун оед!”» Early Writings, 238.

In the hour of the earthquake, which destroys a tenth part of the city, seven thousand men are slain. The earthquake is the Sunday law in the United States. A city is a kingdom in prophecy, and the United States is one tenth of the kingdom of the ten kings of Revelation 17. The United States is overthrown at the earthquake of the Sunday law and ceases to be the sixth kingdom of Bible prophecy, and then transcends into the premier king of the ten kings, the seventh kingdom of Bible prophecy, who will agree to give their kingdom unto the papacy who is the eighth which is of the seven.

Дар соати зилзила, ки даҳяки шаҳрро хароб месозад, ҳафт ҳазор нафар кушта мешаванд. Зилзила қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида аст. Шаҳр дар нубувват рамзи подшоҳист, ва Иёлоти Муттаҳида як даҳяки подшоҳии он даҳ подшоҳи Ваҳй 17 мебошад. Иёлоти Муттаҳида дар зилзилаи қонуни якшанбе сарнагун мешавад ва дигар подшоҳии шашуми нубуввати Китоби Муқаддас намемонад, ва сипас ба подшоҳи аслии он даҳ подшоҳ, яъне подшоҳии ҳафтуми нубуввати Китоби Муқаддас, мегузарад, ки подшоҳии худро ба папагӣ, ки ҳаштумист ва аз он ҳафт аст, доданро мувофиқа хоҳанд кард.

> And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. These have one mind, and shall give their power and strength unto the beast. These shall make war with the Lamb, and the Lamb shall overcome them: for he is Lord of lords, and King of kings: and they that are with him are called, and chosen, and faithful. And he saith unto me, The waters which thou sawest, where the whore sitteth, are peoples, and multitudes, and nations, and tongues. And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:12–18.

> Ва он даҳ шохе ки дидӣ, даҳ подшоҳанд, ки ҳанӯз подшоҳӣ наёфтаанд; лекин бо ҳайвон як соат ҳамчун подшоҳон қудрат меёбанд. Инҳо як фикр доранд, ва қудрат ва тавоноии худро ба ҳайвон медиҳанд. Инҳо бо Барра ҷанг хоҳанд кард, ва Барра бар онҳо ғолиб хоҳад омад; зеро ки Ӯ Худованди худовандон ва Подшоҳи подшоҳон аст; ва онҳое ки бо Ӯ ҳастанд, даъватшудагон, баргузидагон ва вафодоронанд. Ва ӯ ба ман мегӯяд: он обҳое ки дидӣ, ки фоҳиша бар онҳо нишастааст, қавмҳо, издиҳомҳо, миллатҳо ва забонҳоянд. Ва он даҳ шохе ки бар ҳайвон дидӣ, инҳо аз фоҳиша нафрат хоҳанд дошт, ва ӯро харобу урён хоҳанд кард, ва гӯшти ӯро хоҳанд хӯрд, ва ӯро дар оташ хоҳанд сӯзонд. Зеро Худо дар дилҳои онҳо ниҳодааст, ки иродаи Ӯро ба ҷо оваранд, ва ҳамфикр бошанд, ва подшоҳии худро ба ҳайвон диҳанд, то суханони Худо ба иҷро расанд. Ва он зане ки дидӣ, ҳамон шаҳри бузург аст, ки бар подшоҳони замин салтанат меронад. Ваҳй 17:12–18.

The ten kings of the United Nations “agree” to “give their worldwide “kingdom unto the beast.” They have “one mind,” just as they “consulted together with one consent,” in Psalms eighty- three. Ahab was the king of the ten tribes, who committed the unlawful relationship of fornication with the whore of Tyre in Isaiah twenty-three. Ahab and Jezebel’s unlawful relationship typified the unlawful relationship of Herod and Herodias in the time of Elijah, represented as John the Baptist. Herod was a representative of the Roman Empire, which in Daniel seven, the Roman Empire consists of ten horns. The ten horns were typified by Ahab’s kingdom of ten tribes, and they both provide witnesses to the ten kings of the United Nations. With Ahab and Herod representing the state in the unlawful relationships, their role was to accomplish the persecution of heretics for the whore of Tyre, who sings her songs at the end of the symbolic seventy years.

Даҳ подшоҳи Созмони Милали Муттаҳид «розӣ мешаванд», ки «подшоҳии» умумиҷаҳонии худро «ба ҳайвон бисупоранд». Онҳо «як фикр доранд», ҳамон тавре ки дар Забур ҳаштоду се «бо якдилӣ машварат карданд». Аҳъоб подшоҳи даҳ қабила буд, ки бо фоҳишаи Сӯр дар Ишаъё бисту се муносибати ғайришаръии зинокорона барқарор кард. Муносибати ғайришаръии Аҳъоб ва Изобал намунаи муносибати ғайришаръии Ҳиродус ва Ҳиродияс дар замони Илёс буд, ки дар сурати Яҳёи Таъмиддиҳанда намояндагӣ шудааст. Ҳиродус намояндаи Империяи Рум буд, ки дар Дониёл ҳафт аз даҳ шох иборат аст. Даҳ шох ба воситаи подшоҳии даҳқабилагии Аҳъоб тимсол ёфта буданд, ва ҳар дуи онҳо ба даҳ подшоҳи Созмони Милали Муттаҳид шаҳодат медиҳанд. Азбаски Аҳъоб ва Ҳиродус дар ин муносибатҳои ғайришаръӣ намояндаи давлат буданд, нақши онҳо иҷро кардани таъқиби бидъаткорон барои фоҳишаи Сӯр буд, ки дар анҷоми ҳафтод соли рамзӣ сурудҳои худро месарояд.

> “Kings and rulers and governors have placed upon themselves the brand of antichrist, and are represented as the dragon who goes to make war with the saints—with those who keep the commandments of God and who have the faith of Jesus.” Testimonies to Ministers, 38.

> «Подшоҳон ва ҳокимон ва волӣён бар худ нишонаи зиддимасеҳро гузоштаанд, ва онҳо ҳамчун аждаҳое тасвир шудаанд, ки меравад, то бо муқаддасон — бо онҳое ки аҳкоми Худоро нигоҳ медоранд ва имони Исоро доранд — ҷанг кунад». Testimonies to Ministers, 38.

At the Sunday law the earth beast ceases to reign as the sixth kingdom of Bible prophecy, for it has just committed fornication with Jezebel, and then takes the leadership of the United Nations. It then forces the entire world to set up a worldwide image of the beast, as they had previously accomplished at the Sunday law in their nation.

Дар вақти қонуни якшанбе ҳайвони заминӣ чун подшоҳии шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас ҳукмрониро бас мекунад, зеро ӯ тоза бо Изобал зино кардааст, ва сипас роҳбарии Созмони Милали Муттаҳидро ба даст мегирад. Сипас вай тамоми ҷаҳонро маҷбур месозад, ки ҳайкали умумиҷаҳонии ҳайвонро барпо намояд, чунон ки пештар дар кишвари худ ҳангоми қонуни якшанбе онро ба анҷом расонида буданд.

> And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. And he had power to give life unto the image of the beast, that the image of the beast should both speak, and cause that as many as would not worship the image of the beast should be killed. And he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads: And that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name. Revelation 13:14–17.

> Ва сокинони рӯи заминро ба василаи он мӯъҷизоте, ки ба ӯ қудрат дода шуда буд, то дар ҳузури ҳайвон ба ҷо оварад, фиреб медиҳад; ва ба сокинони рӯи замин мегӯяд, ки бояд барои он ҳайвоне, ки захми шамшер дошт ва зинда монд, сурате бисозанд. Ва ба ӯ қудрат дода шуд, ки ба сурати ҳайвон рӯҳ бахшад, то сурати ҳайвон ҳам сухан гӯяд ва ҳам сабаб гардад, ки ҳар кӣ ба сурати ҳайвон саҷда накунад, кушта шавад. Ва ҳамаи мардумро, хурду бузург, сарватманду камбағал, озоду ғулом, водор мекунад, ки бар дасти рости худ ё бар пешонии худ нишоне бигиранд; ва ҳеҷ кас натавонад бихарад ё бифурӯшад, магар он ки нишона, ё номи ҳайвон, ё шумораи номи ӯро дошта бошад. Ваҳй 13:14–17.

Ahab, Herod, the ten kings of the Roman Empire and the ten kings of the United Nations represent the dragon that goes to make war with the saints, for it is always Jezebel’s paramour that accomplishes the persecuting of those who Jezebel classifies as heretics.

Аҳъоб, Ҳиродус, даҳ подшоҳи Империяи Рум ва даҳ подшоҳи Созмони Милали Муттаҳид он аждаҳоро намояндагӣ мекунанд, ки меравад то бо муқаддасон ҷанг кунад, зеро ҳамеша маҳбуби Изобал таъқиби онҳоеро ба анҷом мерасонад, ки Изобал онҳоро бидъаткорон мешуморад.

> “Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.

> «Пас, дар ҳоле ки аждаҳо, пеш аз ҳама, Шайтонро ифода мекунад, ӯ, ба маънои дуюмдараҷа, рамзи Руми бутпараст низ мебошад». «Муборизаи бузург», 439.

At the earthquake of the Sunday law there are “seven thousand” men that are “slain.” In Daniel eleven and verse forty-one, “many are overthrown.” Those overthrown when the Sunday law arrives, are Laodicean Seventh-day Adventists who have not prepared for the crisis. The number “seven thousand” represents the remnant of God’s people. God told Elijah, at the crisis of mount Carmel, which represents the Sunday law crisis, that there were “seven thousand in Israel” who had not bowed a knee to Baal. The apostle Paul comments on this.

Ҳангоми заминларзаи қонуни якшанбе «ҳафт ҳазор» нафар «кушта мешаванд». Дар Дониёл боби ёздаҳум ва ояти чилу якум, «бисёре сарнагун мешаванд». Онҳое ки ҳангоми расидани қонуни якшанбе сарнагун мешаванд, адвентистони рӯзи ҳафтуми Лоодикия мебошанд, ки барои буҳрон омода нашудаанд. Шумораи «ҳафт ҳазор» бақияи қавми Худоро ифода мекунад. Худо ба Илёс, дар буҳрони кӯҳи Кармил, ки буҳрони қонуни якшанберо намояндагӣ мекунад, гуфт, ки дар «Исроил ҳафт ҳазор» ҳастанд, ки зонуе пеши Баал хам накардаанд. Ҳавворӣ Павлус дар бораи ин шарҳ медиҳад.

> I say then, Hath God cast away his people? God forbid. For I also am an Israelite, of the seed of Abraham, of the tribe of Benjamin. God hath not cast away his people which he foreknew. Wot ye not what the scripture saith of Elias? how he maketh intercession to God against Israel, saying, Lord, they have killed thy prophets, and digged down thine altars; and I am left alone, and they seek my life. But what saith the answer of God unto him? I have reserved to myself seven thousand men, who have not bowed the knee to the image of Baal. Even so then at this present time also there is a remnant according to the election of grace. Romans 11:1–5.

> Пас, ман мегӯям: оё Худо қавми Худро рад кардааст? Ҳаргиз не. Зеро ман низ исроилӣ ҳастам, аз насли Иброҳим, аз қабилаи Бинёмин. Худо қавми Худро, ки онҳоро пешакӣ шинохта буд, рад накардааст. Оё намедонед, ки Навиштаҳо дар бораи Илёс чӣ мегӯянд? Чӣ гуна ӯ бар зидди Исроил назди Худо шафоат намуда, мегӯяд: «Худовандо, пайғамбарони Туро куштанд ва қурбонгоҳҳои Туро вайрон карданд; ва ман танҳо мондаам, ва онҳо ҷони маро низ меҷӯянд». Аммо ҷавоби Худо ба ӯ чӣ буд? «Ман барои Худ захира кардаам ҳафт ҳазор мардро, ки пеши сурати Баал зону назадаанд». Ҳамин тавр, дар замони ҳозира низ бақияе ҳаст, мувофиқи интихоби файз. Румиён 11:1–5.

The words “seven thousand” represent a remnant of God’s people, but the context where they are symbolically identified, must be factored in. The men overthrown at the earthquake of the Sunday law are the remnant of unfaithful Seventh-day Adventists who are there and then, taken captive by modern spiritual Babylon. In the prophetic history of ancient literal Israel, when Babylon desolated Jerusalem the second of three times, there was a remnant of “seven thousand” “mighty” men “of the land” taken captive.

Ибораи «ҳафт ҳазор» боқимондаи қавми Худоро ифода мекунад, вале бояд заминае, ки дар он ба таври рамзӣ муайян шудаанд, ба ҳисоб гирифта шавад. Он мардоне ки дар заминларзаи қонуни якшанбе сарнагун мешаванд, боқимондаи Адвентистони рӯзи ҳафтуми бевафоянд, ки дар ҳамон ҷо ва дар ҳамон вақт аз ҷониби Бобили рӯҳонии муосир ба асорат бурда мешаванд. Дар таърихи нубувватии Исроили қадимии воқеӣ, вақте ки Бобил Ерусалимро барои бори дуюм аз се бор хароб кард, боқимондаи «ҳафт ҳазор» мардони «қудратманд» «аз замин» ба асорат бурда шуданд.

> And he carried away Jehoiachin to Babylon, and the king’s mother, and the king’s wives, and his officers, and the mighty of the land, those carried he into captivity from Jerusalem to Babylon. And all the men of might, even seven thousand, and craftsmen and smiths a thousand, all that were strong and apt for war, even them the king of Babylon brought captive to Babylon. And the king of Babylon made Mattaniah his father’s brother king in his stead, and changed his name to Zedekiah. 2 Kings 24:15–17.

> Ва ӯ Еҳуёкинро ба Бобил бурд, ва модари подшоҳ, ва занони подшоҳ, ва амалдорони ӯ, ва зӯроварони заминро; ҳамаи онҳоро аз Ерусалим ба Бобил ба асирӣ бурд. Ва ҳамаи мардони далер, яъне ҳафт ҳазор нафар, ва ҳунармандон ва оҳангарон ҳазор нафар, ҳамаи онҳоеро, ки нерӯманд ва барои ҷанг мувофиқ буданд, подшоҳи Бобил ба Бобил асир бурд. Ва подшоҳи Бобил Маттанияҳро, ки бародари падари ӯ буд, ба ҷойи ӯ подшоҳ гардонид, ва номи ӯро ба Сидқиёҳ иваз кард. 4 Подшоҳон 24:15–17.

Once the mighty men of Jerusalem are overthrown at the earthquake of the Sunday law, “the third woe cometh quickly. And the seventh angel sounded.” The third woe is the seventh trumpet that the seventh angel sounds. In the “hour” of the “earthquake” of the Sunday law—Islam strikes!

Ҳамин ки мардони пуриқтидори Ерусалим дар заминларзаи қонуни якшанбе сарнагун мегарданд, «войи сеюм ба зудӣ меояд. Ва фариштаи ҳафтум навохт». Войи сеюм ҳамон карнаи ҳафтум аст, ки фариштаи ҳафтум онро менавозад. Дар «соат»-и «заминларза»-и қонуни якшанбе — Ислом зарба мезанад!

One of the primary characteristics of Islam in the first and second woes, was the historical fact that their mode of warfare was unlike the common tactics of war carried out in the history where they fulfilled their prophetic role. Their mode of warfare was to strike suddenly and unexpectedly. The word “assassin” is derived from the practices of the Islamic warriors in that period of history. Their attacks were as the Japanese Kamikazes of World War Two. The Islamic warriors expected to die when they assassinated their target. For this reason, a common practice for the warriors was to prepare for death by getting intoxicated on hashish, before their attack to help subdue the fear of death. When they struck their victims, it was sudden and unexpected, and their dependence upon hashish for the desired mental state, combined with the secret attack, formed the etymological basis of the word “assassin,” due to its connection with the word hashish.

Яке аз хусусиятҳои асосии Ислом дар вои аввал ва дуюм он буд, ки воқеияти таърихӣ нишон медиҳад: шеваи ҷангии онҳо аз тактикаҳои маъмулии ҷанг, ки дар тӯли таърих ҳангоми иҷро кардани нақши нубувватии худ ба кор бурда мешуданд, фарқ дошт. Шеваи ҷангии онҳо ин буд, ки ногаҳон ва ғайричашмдошт зарба мезаданд. Калимаи «ассасин» аз амалҳои ҷанговарони исломӣ дар он давраи таърихӣ бармеояд. Ҳамлаҳои онҳо монанди камикадзеҳои ҷопонӣ дар Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ буданд. Ҷанговарони исломӣ интизор доштанд, ки ҳангоми қатл кардани ҳадафи худ мемиранд. Аз ин сабаб, як одати маъмули ҷанговарон ин буд, ки пеш аз ҳамла барои омода шудан ба марг худро бо ҳашиш маст мекарданд, то тарси маргро фурӯ нишонанд. Вақте ки онҳо ба қурбониёни худ зарба мезаданд, ин ногаҳонӣ ва ғайричашмдошт буд, ва такяи онҳо ба ҳашиш барои ба даст овардани ҳолати матлуби равонӣ, дар якҷоягӣ бо ҳамлаи махфӣ, ба сабаби иртиботаш бо калимаи ҳашиш, заминаи этимологии калимаи «ассасин»-ро ташкил дод.

The third woe and the seventh trumpet “cometh quickly.”

Войи сеюм ва карнаи ҳафтум «ба зудӣ меояд».

Similarly, on October 22, 1844, the messenger of the covenant came “suddenly” to His temple. Sister White defined the “suddenness” of the arrival of the messenger of the covenant, representing that His coming was “unexpected.” Therefore all four “comings” that were fulfilled on October 22, 1844 were unexpected and sudden.

Ҳамчунин, 22 октябри соли 1844, фариштаи аҳд «ногаҳон» ба маъбади Худ омад. Хоҳар Уайт «ногаҳонӣ»-и омадани фариштаи аҳдро чунин муайян кард, ки омадани Ӯ «ғайричашмдошт» буд. Бинобар ин, ҳамаи чор «омадан»-е, ки 22 октябри соли 1844 ба иҷро расиданд, ғайричашмдошт ва ногаҳонӣ буданд.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> «Омадани Масеҳ ҳамчун Саркоҳини мо ба Қудси қудсҳо, барои поксозии мақдис, ки дар Дониёл 8:14 нишон дода шудааст; омадани Писари Одам назди Қадимулайём, чунон ки дар Дониёл 7:13 баён гардидааст; ва омадани Худованд ба маъбади Худ, ки онро Малокӣ пешгӯӣ кардааст,— ҳама тасвири як воқеа мебошанд; ва ҳамин ҳамчунин бо омадани домод ба никоҳ, ки Масеҳ онро дар масали даҳ бокира дар Матто 25 баён кардааст, ифода ёфтааст». «Муборизаи бузург», 426.

The parable of the ten virgins is repeated to the very letter, thus all four “comings” that were fulfilled on October 22, 1844, are to be fulfilled to the very letter again at the earthquake that is the Sunday law. Commenting on the parable of the virgins, Sister White adds to the witness that identifies the suddenness and unexpectedness that is symbolized at the earthquake of the Sunday law, which is the perfect fulfillment of the Midnight Cry.

Масали даҳ духтар айнан такрор мешавад; бинобар ин, ҳамаи чор «омадан»-е, ки 22 октябри соли 1844 ба таври комил иҷро шуданд, боз ҳам айнан дар вақти он заминларзае, ки қонуни якшанбе мебошад, иҷро хоҳанд шуд. Дар шарҳи масали духтарон, хоҳар Уайт ба он шаҳодате меафзояд, ки ногаҳонӣ ва ғайричашмдошт буданеро муайян мекунад, ки дар заминларзаи қонуни якшанбе рамзӣ шудааст ва он иҷрои комили Нидои Нимашаб мебошад.

> “Character is revealed by a crisis. When the earnest voice proclaimed at midnight, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ the sleeping virgins roused from their slumbers, and it was seen who had made preparation for the event. Both parties were taken unawares, but one was prepared for the emergency, and the other was found without preparation. Character is revealed by circumstances. Emergencies bring out the true metal of character. Some sudden and unlooked-for calamity, bereavement, or crisis, some unexpected sickness or anguish, something that brings the soul face to face with death, will bring out the true inwardness of the character. It will be made manifest whether or not there is any real faith in the promises of the word of God. It will be made manifest whether or not the soul is sustained by grace, whether there is oil in the vessel with the lamp.

> «Хислат дар буҳрон ошкор мегардад. Вақте ки овози ҷиддӣ дар нисфи шаб эълон кард: “Инак, домод меояд; барои пешвоз гирифтани ӯ берун оед”, бокирагони хуфта аз хобҳои худ бедор шуданд, ва маълум гардид, ки киҳо барои ин воқеа тайёрӣ дида буданд. Ҳар ду гурӯҳ ногаҳон дастгир шуданд, аммо яке барои ҳолати фавқулода омода буд, ва дигаре бе тайёрӣ ёфт шуд. Хислат аз ҷониби ҳолатҳо ошкор мегардад. Ҳолатҳои фавқулода ҷавҳари ҳақиқии хислатро ба зуҳур меоранд. Ягон мусибати ногаҳонӣ ва интизоринашуда, маҳрумият ё буҳрон, беморӣ ё азоби ғайричашмдошт, чизе ки ҷонро рӯ ба рӯи марг меоварад, ботини ҳақиқии хислатро ошкор хоҳад кард. Ошкор хоҳад шуд, ки оё ба ваъдаҳои каломи Худо имони воқеӣ ҳаст ё не. Ошкор хоҳад шуд, ки оё ҷон ба василаи файз нигоҳ дошта мешавад, ва оё дар зарф ҳамроҳи чароғ равған ҳаст ё не.»

> “Testing times come to all. How do we conduct ourselves under the test and proving of God? Do our lamps go out? or do we still keep them burning? Are we prepared for every emergency by our connection with Him who is full of grace and truth? The five wise virgins could not impart their character to the five foolish virgins. Character must be formed by us as individuals.” Review and Herald, October 17, 1895.

> «Замонҳои озмоиш барои ҳама меоянд. Мо дар зери озмоиш ва имтиҳони Худо худро чӣ гуна рафтор мекунем? Оё чароғҳои мо хомӯш мешаванд? ё ҳанӯз ҳам онҳоро фурӯзон нигоҳ медорем? Оё мо ба воситаи алоқаи худ бо Ӯ, ки пур аз файз ва ростист, барои ҳар гуна ҳолати изтирорӣ омодаем? Панҷ бокираи доно натавонистанд хислати худро ба панҷ бокираи нодон интиқол диҳанд. Хислатро мо бояд ҳамчун шахсони алоҳида ташаккул диҳем». Review and Herald, October 17, 1895.

At the earthquake of the Sunday law, the United States ceases to be the sixth kingdom of Bible prophecy. The remnant of seven thousand Laodicean Adventists that have not prepared for the crisis, will manifest a character prepared for the mark of the beast. Then Islam suddenly and unexpectedly arrives, for “the third woe cometh quickly” as “the seventh angel” sounds!

Ҳангоми заминларзаи қонуни якшанбе, Иёлоти Муттаҳида дигар подшоҳии шашуми нубуввати Китоби Муқаддас намемонад. Боқимондаи ҳафт ҳазор адвентистони Лоодиқия, ки барои буҳрон омода нашудаанд, хислатеро зоҳир хоҳанд кард, ки барои нишони ҳайвон омода шудааст. Он гоҳ Ислом ногаҳон ва ғайричашмдошт фаро мерасад, зеро «войи сеюм зуд меояд», вақте ки «фариштаи ҳафтум» садо медиҳад!

The four ‘comings’ that were all fulfilled on October 22, 1844 are then repeated. The first coming identified the opening of the judgment, in fulfillment of Daniel eight verse fourteen. It confirmed the message of the first angel that announced that the “hour” of His judgment is come. That fulfillment typifies the “hour” of the earthquake, which begins at the Sunday law, and is the “hour” when Islam brings “His judgment” upon the United States for the passage of a Sunday law.

Чор «омадан», ки ҳамаашон дар 22 октябри соли 1844 ба амал омаданд, сипас такрор мешаванд. Омадани аввал ифтитоҳи довариро муайян намуд, дар иҷрои Дониёл ҳашт ояти чордаҳ. Он паёми фариштаи аввалро, ки эълон мекард, ки «соат»-и доварии Ӯ фаро расидааст, тасдиқ кард. Он иҷро рамзи «соат»-и заминларза аст, ки аз қонуни якшанбе оғоз меёбад, ва он «соат»-ест, ки Ислом барои қабул шудани қонуни якшанбе «доварии Ӯ»-ро бар Иёлоти Муттаҳида меоварад.

The messenger of the covenant in Malachi chapter three, came suddenly to the temple He had raised up in forty-six years from 1798 to 1844, to enter into a covenant with the “Levites” of the Millerite history. At the earthquake of the Sunday law, the messenger of the covenant suddenly comes to enter into the temple of resurrected dead dry bones, to enter into covenant with the “Levites” of the history of the one hundred and forty-four thousand.

Пайки аҳд дар боби сеюми Малокӣ ногаҳон ба маъбаде омад, ки Ӯ онро дар чилу шаш сол — аз 1798 то 1844 — барпо карда буд, то бо «Левиён»-и таърихи Миллерӣ ба аҳд дарояд. Дар заминларзаи қонуни якшанбе, пайки аҳд ногаҳон меояд, то ба маъбади устухонҳои хушки мурдаи эҳёшуда дарояд, то бо «Левиён»-и таърихи яксаду чилу чаҳор ҳазор ба аҳд дарояд.

At the earthquake of the Sunday law the Son of man comes to the Father to receive a kingdom in fulfillment of Daniel seven verse thirteen, as He did on October 22, 1844, for at the “hour” of the earthquake there are “voices in heaven,” who proclaim, that the “kingdoms of this world are become the kingdoms of our Lord, and of his Christ; and he shall reign for ever and ever. And the four and twenty elders, which sat before God on their seats, fell upon their faces, and worshipped God, Saying, We give thee thanks, O Lord God Almighty, which art, and wast, and art to come; because thou hast taken to thee thy great power, and hast reigned.”

Дар замони заминларзаи қонуни якшанбе Писари одам назди Падар меояд, то подшоҳиро қабул намояд, дар иҷрошавии Дониёл боби ҳафт ояти сездаҳ, чунон ки Ӯ дар 22 октябри соли 1844 кард; зеро дар «соат»-и он заминларза «овозҳо дар осмон» ҳастанд, ки эълон мекунанд, ки «подшоҳиҳои ин ҷаҳон подшоҳиҳои Худованди мо ва Масеҳи Ӯ шудаанд; ва Ӯ то абадулобод салтанат хоҳад кард. Ва он бисту чор пирон, ки назди Худо бар тахтҳои худ нишаста буданд, бар рӯйҳои худ афтода, ба Худо саҷда карданд, Гуфта: Туро шукр мегӯем, эй Худованд Худои Қодири Мутлақ, ки ҳастӣ, ва будӣ, ва меоӣ; зеро ки Ту қудрати бузурги Худро ба Худ гирифтаӣ, ва салтанат рондаӣ».

In the hour of the earthquake, when His judgment is come, and the two witnesses who have been previously resurrected from the street where they had been murdered stand up. Then, as a mighty army, they are lifted up to heaven while the remnant of seven thousand Laodicean Adventist are overthrown. The wise wheat has there and then been separated from the foolish tares. Christ then receives His kingdom and the seventh trumpet sounds, which is also the third woe, which arrives suddenly and unexpectedly, and then “the nations” are “angry, and thy wrath is come.”

Дар соати зилзила, ҳангоме ки доварии Ӯ фаро мерасад, ва он ду шоҳид, ки пештар аз кӯчае ки дар он кушта шуда буданд эҳё гардида буданд, бармехезанд. Сипас, чун лашкари азиме, онҳо ба осмон бардошта мешаванд, дар ҳоле ки боқимондаи ҳафт ҳазор адвентистони Лаодикея сарнагун мегарданд. Гандуми доно дар ҳамон ҷо ва дар ҳамон дам аз коҳи нодон ҷудо шудааст. Он гоҳ Масеҳ Малакути Худро қабул мекунад ва карнаи ҳафтум садо медиҳад, ки он ҳамчунин войи сеюм аст, ки ногаҳон ва ғайричашмдошт фаро мерасад, ва баъд «миллатҳо» «ба хашм меоянд, ва ғазаби Ту фаро мерасад».

The angering of the nations is the prophetic role of Islam, and it begins at the hour of the earthquake and continues until the close of human probation and the seven last plagues, which are presented by the words, “thy wrath has come.” Between the Sunday law in the United States and the close of probation, where God’s wrath is manifested in the seven last plagues—the third woe, a symbol of Islam; the seventh trumpet, a symbol of Islam; and the angering of the nations, a symbol of Islam; provides three symbolic witnesses that the message of the Midnight Cry is a fulfillment of Islam’s arrival at the Sunday law.

Ба хашм омадани халқҳо нақши нубувватии Ислом аст, ва он аз соати заминларза оғоз ёфта, то поёни муҳлати озмоиши инсон ва ҳафт балои охирин идома меёбад, ки онҳо бо суханони «ғазаби Ту фаро расид» ифода шудаанд. Дар миёни қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида ва поёни муҳлати озмоиш, ки дар он ғазаби Худо дар ҳафт балои охирин зоҳир мегардад, войи сеюм — рамзи Ислом; карнаи ҳафтум — рамзи Ислом; ва ба хашм омадани халқҳо — рамзи Ислом; се шоҳиди рамзӣ фароҳам меоранд, ки паёми Нидои Нисфи Шаб иҷрои ба қонуни якшанбе расидани Ислом мебошад.

As with the Millerite movement at the beginning, the Midnight Cry message was a correction of a failed prediction. In the Millerite history it was a failure of the event that was predicted to take place. In Millerite history at the beginning, the Philadelphians presented their failed prediction, because God held His hand over a mistake in the 1843 chart.

Чунон ки дар оғоз бо ҳаракати миллериён буд, паёми Нидои Нисфи Шаб ислоҳи пешгӯии нокомшудае буд. Дар таърихи миллериён ин нокомии воқеае буд, ки пешгӯӣ шуда буд ба амал ояд. Дар оғози таърихи миллериён, филаделфиён пешгӯии нокомшудаи худро пешниҳод карданд, зеро Худо дасти Худро бар хатое, ки дар ҷадвали соли 1843 буд, нигоҳ дошта буд.

In the Laodicean movement at the end of Future for America, God never held His hand over the mistake. It was human hands that covered the truth that time was to be no longer used in prophetic application. Human hands represent human works.

Дар ҳаракати Лӯдиқия дар охири Future for America, Худо ҳеҷ гоҳ дасти Худро бар он хато нанигаронид. Ин дасти инсонӣ буд, ки ҳақиқатро пӯшонид, ки вақт дигар набояд дар татбиқи нубувватӣ истифода шавад. Дастҳои инсонӣ аъмоли инсониро ифода мекунанд.

In the ending movement of the one hundred and forty-four thousand, the error of applying time was sin, for the application of prophetic time was to be no longer used. The sinful application of time was typified by Moses disregarding God’s command to circumcise his son, and it was typified by Uzzah disregarding God’s command that only the priests could handle the ark. It was not the Lord’s will for either of those sinful actions or inactions to be accomplished by God’s people. Sin has only one definition and it is the transgression of the law. Moses transgressed God’s law of circumcision, Uzzah transgressed God’s law of the sanctuary and this movement transgressed God’s prophetic law. Ancient Israel was made the depositaries of God’s law and the Advent movement in its beginning and end were also made the depositaries of God’s prophetic truths.

Дар ҷунбиши анҷомини яксаду чилу чор ҳазор, хатои татбиқ намудани вақт гуноҳ буд, зеро татбиқи вақти нубувватӣ дигар набояд ба кор бурда мешуд. Татбиқи гуноҳолуди вақт бо он рамзгузорӣ шуда буд, ки Мусо фармони Худоро дар бораи хатна кардани писараш нодида гирифт, ва он ҳамчунин бо он рамзгузорӣ шуда буд, ки Уззо фармони Худоро нодида гирифт, ки танҳо коҳинон метавонистанд сандуқро ба даст гиранд. Иродаи Худованд набуд, ки ҳар яке аз он амалҳо ё беамалиҳои гуноҳолуд аз ҷониби қавми Худо анҷом дода шавад. Гуноҳ танҳо як таъриф дорад, ва он вайрон кардани шариат аст. Мусо қонуни хатнаи Худоро вайрон кард, Уззо қонуни муқаддасгоҳи Худоро вайрон кард, ва ин ҷунбиш қонуни нубувватии Худоро вайрон кард. Исроили қадим амонатдорони шариати Худо гардонида шуданд, ва ҷунбиши Адвентистӣ низ дар ибтидо ва анҷомаш амонатдорони ҳақиқатҳои нубувватии Худо гардонида шуд.

In her distress, Zipporah immediately accomplished the act of circumcising their son herself, thus representing the repentance those who were involved in this movement were to immediately manifest for the sinful inaction of allowing the application of time to be associated with the message. David likewise manifests severe repentance for Uzzah’s action. For the movement to argue that the application of time in the prediction of July 18, 2020 was in some way correct, that somehow that it was God’s will, is to argue that Moses and Zipporah didn’t truly need to uphold God’s explicit commands, and that God did not really care whether Uzzah touched the ark. July 18, 2020 was a false prediction, and the element that was false was the element of time.

Дар изтироби худ, Сипӯра дарҳол амали хатна кардани писарашонро шахсан ба анҷом расонд; ва ба ин васила тавбаи он касонеро ифода намуд, ки дар ин ҳаракат иштирок доштанд ва мебоист барои бефаъолиятии гуноҳолуди худ — яъне барои иҷозат додан ба он ки татбиқи вақт бо паём марбут карда шавад — фавран зоҳир менамуданд. Довуд низ ба ҳамин монанд барои амали Уззо тавбаи сахт зоҳир мекунад. Барои он ки ин ҳаракат баҳс кунад, ки татбиқи вақт дар пешгӯии 18 июли соли 2020 ба гунае дуруст буд, ки гӯё он ба иродаи Худо мувофиқ будааст, ин ҳамон аст, ки баҳс карда шавад, ки Мӯсо ва Сипӯра дар асл ҳоҷат надоштанд аҳкоми ошкори Худоро риоя кунанд, ва Худо дар ҳақиқат парвое надошт, ки оё Уззо ба сандуқ даст расонд ё не. 18 июли соли 2020 пешгӯии бардурӯғ буд, ва унсуре, ки бардурӯғ буд, унсури вақт буд.

These truths will be explored further in the next article.

Ин ҳақиқатҳо дар мақолаи навбатӣ боз ҳам муфассалтар баррасӣ хоҳанд шуд.

> “The Lord has shown me that the message of the third angel must go, and be proclaimed to the scattered children of the Lord, and that it should not be hung on time; for time never will be a test again. I saw that some were getting a false excitement arising from preaching time; that the third angel’s message was stronger than time can be. I saw that this message can stand on its own foundation, and that it needs not time to strengthen it, and that it will go in mighty power, and do its work, and will be cut short in righteousness.” Experience and Views, 48.

> «Худованд ба ман нишон дод, ки паёми фариштаи сеюм бояд биравад ва ба фарзандони парокандаи Худованд эълон карда шавад, ва он набояд бар вақт овехта гардад; зеро вақт дигар ҳеҷ гоҳ озмоиш нахоҳад буд. Ман дидам, ки баъзеҳо аз мавъиза кардани вақт ба ҳаяҷони козибе меафтоданд; паёми фариштаи сеюм аз он қавитар буд, ки вақт тавонад онро бошад. Ман дидам, ки ин паём метавонад бар пояи худ устувор биистад, ва барои тақвият ёфтанаш ба вақт ниёз надорад, ва он бо қудрати азим хоҳад рафт, ва кори худро анҷом хоҳад дод, ва дар росткорӣ кӯтоҳ карда хоҳад шуд». Experience and Views, 48.

Back to Articles