Article

# The Book of Daniel - Number Thirty

Китоби Дониёл — Рақами сӣ

The Hour of Fear

Соати тарс

Author

Jeff Pippenger

Published

December 25, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Belshazzar’s fear of the mysterious handwriting addresses not only his death and the end of the sixth kingdom of Bible prophecy, but also the point in prophetic history when fear takes hold of the kings of the earth. Their fear is produced by the “east wind” of Islam. Their fear is as a woman in travail, thus identifying a progressively increasing pain, which comes with more and more rapidity. The fear begins at the “hour” of Belshazzar’s feast, though it initially arrived on September 11, 2001. From then onward the winds begin to slip through the hands of the four angels who are holding them during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The lamentation for Tyrus that Ezekiel identifies, defines Tyrus by asking the prophetic question, “What city is like Tyrus, like the destroyed in the midst of the sea?”

Тарси Балшазар аз навиштаи пурасрор на танҳо ба марги ӯ ва анҷоми подшоҳии шашуми нубуввати Китоби Муқаддас дахл дорад, балки ҳамчунин ба он лаҳзае дар таърихи нубувватӣ ишора мекунад, ки тарс подшоҳони заминро фаро мегирад. Тарси онҳо аз ҷониби «боди шарқӣ»-и Ислом ба вуҷуд оварда мешавад. Тарси онҳо монанди зани дардманд аст; ҳамин тавр, дарде тадриҷан афзоянда муайян мегардад, ки бо суръати ҳарчи бештар меояд. Тарс дар «соат»-и зиёфати Балшазар оғоз меёбад, ҳарчанд он дар ибтидо 11 сентябри соли 2001 фаро расида буд. Аз он вақт ба баъд бодҳо аз дасти чор фариштае, ки онҳоро дар айёми муҳргузории яксаду чилу чор ҳазор нигоҳ медоранд, ба лағжидан оғоз мекунанд. Нола барои Тир, ки Ҳизқиёл онро муайян месозад, Тирро бо матраҳ кардани ин саволи нубувватӣ таъриф мекунад: «Кадом шаҳр монанди Тир аст, монанди он ки дар миёни баҳр вайрон шудааст?»

> The ships of Tarshish did sing of thee in thy market: and thou wast replenished, and made very glorious in the midst of the seas. Thy rowers have brought thee into great waters: the east wind hath broken thee in the midst of the seas. Thy riches, and thy fairs, thy merchandise, thy mariners, and thy pilots, thy calkers, and the occupiers of thy merchandise, and all thy men of war, that are in thee, and in all thy company which is in the midst of thee, shall fall into the midst of the seas in the day of thy ruin. The suburbs shall shake at the sound of the cry of thy pilots. And all that handle the oar, the mariners, and all the pilots of the sea, shall come down from their ships, they shall stand upon the land; And shall cause their voice to be heard against thee, and shall cry bitterly, and shall cast up dust upon their heads, they shall wallow themselves in the ashes: And they shall make themselves utterly bald for thee, and gird them with sackcloth, and they shall weep for thee with bitterness of heart and bitter wailing. And in their wailing they shall take up a lamentation for thee, and lament over thee, saying, What city is like Tyrus, like the destroyed in the midst of the sea? When thy wares went forth out of the seas, thou filledst many people; thou didst enrich the kings of the earth with the multitude of thy riches and of thy merchandise. In the time when thou shalt be broken by the seas in the depths of the waters thy merchandise and all thy company in the midst of thee shall fall. All the inhabitants of the isles shall be astonished at thee, and their kings shall be sore afraid, they shall be troubled in their countenance. The merchants among the people shall hiss at thee; thou shalt be a terror, and never shalt be any more. Ezekiel 27:25–36.

> Киштиҳои Таршиш туро дар бозоргоният месуруданд; ва ту пур гардида, дар миёни баҳрҳо бисёр пурҷалол шуда будӣ. Қайиқрононат туро ба обҳои бузург оварданд; боди шарқӣ туро дар миёни баҳрҳо шикаст. Сарвати ту, ва бозорҳоят, молу колои ту, маллоҳонат ва роҳбаладонат, таъмиргарони дарзҳои киштиҳоят ва тоҷирони моли ту, ва ҳамаи мардони ҷангии ту, ки дар туст, ва тамоми ҷамоати ту, ки дар миёни туст, дар рӯзи ҳалокати ту ба миёни баҳрҳо фурӯ хоҳанд афтод. Атрофи шаҳр аз овози фарёди роҳбаладонат хоҳад ларзид. Ва ҳамаи онҳое ки белакро ба даст мегиранд, маллоҳон, ва ҳамаи роҳбаладони баҳр, аз киштиҳои худ фуруд хоҳанд омад, бар хушкӣ хоҳанд истод; ва овози худро бар зидди ту баланд хоҳанд кард, ва зор-зор хоҳанд гирист, ва хок бар сарҳои худ хоҳанд пошид, дар хокистар ғел хоҳанд зад. Ва барои ту сарҳои худро тамоман тарошида, палос хоҳанд баст, ва барои ту бо талхии дил ва навҳаи талх хоҳанд гирист. Ва дар навҳаи худ барои ту марсия хоҳанд хонд ва бар ту нола карда хоҳанд гуфт: Кадом шаҳр мисли Сур аст, мисли он ки дар миёни баҳр хароб шудааст? Вақте ки молу колои ту аз баҳрҳо берун мерафт, ту қавмҳои бисёрро сер мекардӣ; ту подшоҳони заминро бо фаровонии сарвати худ ва молу колои худ ғанӣ мегардондӣ. Дар он вақт, ки дар қаъри обҳо аз ҷониби баҳрҳо шикаста шавӣ, молу колои ту ва тамоми ҷамоати ту, ки дар миёни туст, фурӯ хоҳад афтод. Ҳамаи сокинони ҷазираҳо аз ту дар ҳайрат хоҳанд монд, ва подшоҳони онҳо сахт ба ҳарос хоҳанд афтод, чеҳраҳошон парешон хоҳад шуд. Тоҷирон дар миёни қавмҳо бар ту ҳуштак хоҳанд кашид; ту ба даҳшат мубаддал хоҳӣ шуд, ва дигар ҳаргиз нахоҳӣ буд. Ҳизқиёл 27:25–36.

Tyrus is the city, or kingdom that the merchants of the earth cry bitterly over, and then ask, “what city is like Tyrus?” They do so in the “time,” when the city is broken in the sea. In Revelation chapter eighteen, the whore of Tyre, who is the whore of Rome, who has committed fornication with the kings of the earth and is identified as that great city whose judgment comes in one hour, and in one day. She is the city that raises the prophetic question from the wailing kings and merchants.

Тир ҳамон шаҳр, ё подшоҳист, ки тоҷирони замин бар он зор-зор мегирянд ва сипас мепурсанд: «Кадом шаҳр монанди Тир аст?» Онҳо инро дар он «замон» ба забон меоранд, вақте ки шаҳр дар баҳр шикаста мешавад. Дар боби ҳаждаҳуми Ваҳй, фоҳишаи Тир, ки ҳамон фоҳишаи Рум аст, ки бо подшоҳони замин зино кардааст ва ҳамчун он шаҳри бузург шинохта мешавад, ки доварии он дар як соат ва дар як рӯз фаро мерасад. Ӯ ҳамон шаҳрест, ки ин саволи набавиро аз ҷониби подшоҳон ва тоҷирони нолакунанда бармеангезад.

> Therefore shall her plagues come in one day, death, and mourning, and famine; and she shall be utterly burned with fire: for strong is the Lord God who judgeth her. And the kings of the earth, who have committed fornication and lived deliciously with her, shall bewail her, and lament for her, when they shall see the smoke of her burning, Standing afar off for the fear of her torment, saying, Alas, alas that great city Babylon, that mighty city! for in one hour is thy judgment come. And the merchants of the earth shall weep and mourn over her; for no man buyeth their merchandise any more: The merchandise of gold, and silver, and precious stones, and of pearls, and fine linen, and purple, and silk, and scarlet, and all thyine wood, and all manner vessels of ivory, and all manner vessels of most precious wood, and of brass, and iron, and marble, And cinnamon, and odours, and ointments, and frankincense, and wine, and oil, and fine flour, and wheat, and beasts, and sheep, and horses, and chariots, and slaves, and souls of men. And the fruits that thy soul lusted after are departed from thee, and all things which were dainty and goodly are departed from thee, and thou shalt find them no more at all. The merchants of these things, which were made rich by her, shall stand afar off for the fear of her torment, weeping and wailing, And saying, Alas, alas, that great city, that was clothed in fine linen, and purple, and scarlet, and decked with gold, and precious stones, and pearls! For in one hour so great riches is come to nought. And every shipmaster, and all the company in ships, and sailors, and as many as trade by sea, stood afar off, And cried when they saw the smoke of her burning, saying, What city is like unto this great city! And they cast dust on their heads, and cried, weeping and wailing, saying, Alas, alas, that great city, wherein were made rich all that had ships in the sea by reason of her costliness! for in one hour is she made desolate. Revelation 18:8–19.

> Бинобар ин, вабоҳои вай дар як рӯз хоҳад омад: марг, нола ва қаҳтӣ; ва вай ба коми оташ тамоман сӯхта хоҳад шуд, зеро Худованд Худо, ки бар вай доварӣ мекунад, тавоност. Ва подшоҳони замин, ки бо вай зино карда ва дар айшу ишрат бо вай зиндагӣ намудаанд, ҳангоме ки дуди сӯхтани вайро бинанд, бар вай гиря хоҳанд кард ва барои вай навҳа хоҳанд намуд, Аз дур, аз тарси азоби вай истода, хоҳанд гуфт: Вой, вой бар ту, эй шаҳри бузург, Бобил, эй шаҳри нерӯманд! Зеро ки дар як соат ҳукми ту фаро расид. Ва тоҷирони замин бар вай гиря ва нола хоҳанд кард, зеро дигар ҳеҷ кас колои онҳоро нахарад: Колои тилло, ва нуқра, ва сангҳои қиматбаҳо, ва марворид, ва катони нафис, ва арғувон, ва абрешим, ва қирмиз, ва ҳар гуна чӯби хушбӯй, ва ҳар навъ зарфҳои устухони фил, ва ҳар навъ зарфҳои аз чӯби бағоят қиматбаҳо, ва мис, ва оҳан, ва мармар, Ва дорчин, ва атрҳо, ва равғанҳои хушбӯй, ва бухур, ва шароб, ва равған, ва орди нафис, ва гандум, ва чорпоён, ва гӯсфандон, ва аспон, ва аробаҳо, ва ғуломон, ва ҷонҳои одамон. Ва меваҳое ки ҷонат ба онҳо шаҳват дошт, аз ту дур шуданд, ва ҳамаи чизҳои нозук ва бошукӯҳ аз ту рафтанд, ва онҳоро ҳаргиз дигар нахоҳӣ ёфт. Тоҷирони ин чизҳо, ки аз вай сарватманд гардида буданд, аз тарси азоби вай аз дур хоҳанд истод, гирякунон ва навҳакунон, Ва хоҳанд гуфт: Вой, вой бар он шаҳри бузург, ки дар катони нафис, ва арғувон, ва қирмиз либос пӯшида, ва бо тилло, ва сангҳои қиматбаҳо, ва марворид ороста шуда буд! Зеро ки дар як соат чунин сарвати бузург барбод рафт. Ва ҳар сарвари киштӣ, ва ҳамаи ҳамсафарони киштиҳо, ва маллоҳон, ва ҳар кӣ аз баҳр тиҷорат мекунад, аз дур истоданд, Ва чун дуди сӯхтани вайро диданд, нидо карда гуфтанд: Кадом шаҳр монанди ин шаҳри бузург аст? Ва бар сарҳои худ хок пошиданд, ва гирякунон ва навҳакунон нидо карда гуфтанд: Вой, вой бар он шаҳри бузург, ки аз гаронбаҳогии вай ҳамаи онҳое ки дар баҳр киштиҳо доштанд, сарватманд гардида буданд! Зеро ки дар як соат вай хароб гардид. Ваҳй 18:8–19.

The unsealing of the Revelation of Jesus Christ includes the message of the Midnight Cry. That message is the second prophecy of Ezekiel thirty-seven that brings the dead dry bones that have laid in the streets for three and a half days to life as a mighty army. That message is the message that includes the truth that it is Islam that the Lord employs to bring executive judgment upon the United States for Sunday enforcement. That judgment arrives in the “hour” of the great earthquake, which is also the “hour” that the handwriting came upon Belshazzar’s wall. The handwriting produced the fear, that is represented as taking hold of all the kings and merchants when the economic structure of planet earth is taken down by the “east wind” of Islam, who have secretly slipped into Belshazzar’s kingdom, through the neglected lower “wall” to the south.

Бардошта шудани мӯҳри Ваҳйи Исои Масеҳ паёми Нидои Нимашабро дар бар мегирад. Он паём пешгӯии дуввуми Ҳизқиёл сию ҳафт аст, ки устухонҳои хушки мурдаро, ки се рӯз ва ним дар кӯчаҳо хобида буданд, ба ҳаёт меоварад ҳамчун лашкари азим. Он паём ҳамон паём аст, ки дар бар мегирад ҳақиқатеро, ки Худованд Исломро ба кор мебарад, то бар Иёлоти Муттаҳида барои ҷорӣ кардани якшанбе ҳукми иҷроиро биёварад. Он ҳукм дар «соат»-и зилзилаи бузург фаро мерасад, ки ҳамон «соат» низ ҳаст, ки дар он навиштаҷот бар девори Белшасар падид омад. Он навиштаҷот тарсеро ба вуҷуд овард, ки чун фаро гирифтани ҳамаи подшоҳон ва тоҷирон тасвир шудааст, ҳангоме ки сохтори иқтисодии сайёраи замин тавассути «боди шарқӣ»-и Ислом фурӯ ронда мешавад, ки пинҳонӣ, аз тариқи «девор»-и поёнии ҷанубӣ, ки мавриди беэътиноӣ қарор гирифта буд, ба подшоҳии Белшасар даромадаанд.

The “city” or kingdom that the kings and merchants lament of and ask, “what city is like unto this great city” is the kingdom of the whore of Tyre, who is then singing her songs and committing fornication with those very kings. All the prophets speak of the end of the world and they agree with one another, so Ezekiel’s merchants are the same merchants in Revelation chapter eighteen. Three times in Revelation chapter eighteen they lament “alas, alas,” as the great city and the financial structure of planet earth is taken down. The Greek word translated as “alas,” in the passage, is the very same word that is translated three times in Revelation chapter eight, and verse thirteen, which is there translated with a different English word.

«Шаҳр» ё подшоҳие, ки подшоҳон ва тоҷирон бар он навҳа мекунанд ва мегӯянд: «Кадом шаҳр монанди ин шаҳри бузург аст?» — ҳамон подшоҳии фоҳишаи Сур аст, ки он гоҳ сурудҳои худро мехонад ва бо ҳамон подшоҳон зино мекунад. Ҳамаи анбиё дар бораи анҷоми ҷаҳон сухан мегӯянд ва бо якдигар мувофиқат доранд; бинобар ин, тоҷирони Ҳизқиёл ҳамон тоҷироне ҳастанд, ки дар боби ҳаждаҳуми Ваҳй зикр шудаанд. Дар боби ҳаждаҳуми Ваҳй се бор онҳо навҳа мекунанд: «Вой, вой», ҳангоме ки шаҳри бузург ва сохтори молиявии сайёраи замин фурӯ андохта мешавад. Вожаи юноние, ки дар ин порча ба «вой» тарҷума шудааст, айнан ҳамон вожаест, ки се бор дар Ваҳй, боби ҳаштум, ояти сездаҳ, тарҷума шудааст, вале дар он ҷо бо вожаи дигари англисӣ баргардонда шудааст.

> And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.

> Ва ман дидам, ва шунидам фариштаеро, ки дар миёнаи осмон парвоз мекард ва бо овози баланд мегуфт: Вой, вой, вой бар сокинони замин, аз барои дигар овозҳои карнаи он се фаришта, ки ҳанӯз бояд навозанд! Ваҳй 8:13.

The kings and merchants are lamenting the destruction of the world’s economy with the words, “alas, alas,” meaning “woe, woe,” and the “Woe” is a symbol of Islam. The fear that takes hold of Belshazzar and his lords when the handwriting appears on the wall, is the fear produced when the economic structure of planet earth is destroyed by ongoing attacks from Islam, which God employs as His providential tool to bring about His executive judgment upon those who drink the wine of Babylon, that is Sunday enforcement. This truth is the theme of the Isaiah twenty-three “burden” of the whore of “Tyre.”

Подшоҳон ва тоҷирон бо суханони «вой, вой» бар вайронии иқтисодиёти ҷаҳон навҳа мекунанд; яъне «вой, вой», ва «Вой» рамзи Ислом аст. Тарсе ки Белшасар ва аъёну ашрофи ӯро ҳангоми падид омадани навиштаҷот бар девор фаро мегирад, ҳамон тарсест, ки вақте сохтори иқтисодии сайёраи замин бар асари ҳамлаҳои пайдарпайи Ислом вайрон карда мешавад, ба вуҷуд меояд; Исломро Худо ҳамчун абзори тадбири илоҳии Худ ба кор мебарад, то доварии иҷроии Худро бар онҳое, ки шароби Бобилро менӯшанд, яъне маҷбуркунии риояи якшанберо, фуруд оварад. Ин ҳақиқат мавзӯи «бор»-и Ишаъё боби бисту сеюм дар бораи фоҳишаи «Сӯр» мебошад.

> The burden of Tyre. Howl, ye ships of Tarshish; for it is laid waste, so that there is no house, no entering in: from the land of Chittim it is revealed to them. Be still, ye inhabitants of the isle; thou whom the merchants of Zidon, that pass over the sea, have replenished. And by great waters the seed of Sihor, the harvest of the river, is her revenue; and she is a mart of nations. Be thou ashamed, O Zidon: for the sea hath spoken, even the strength of the sea, saying, I travail not, nor bring forth children, neither do I nourish up young men, nor bring up virgins. As at the report concerning Egypt, so shall they be sorely pained at the report of Tyre. Pass ye over to Tarshish; howl, ye inhabitants of the isle. Is this your joyous city, whose antiquity is of ancient days? her own feet shall carry her afar off to sojourn. Who hath taken this counsel against Tyre, the crowning city, whose merchants are princes, whose traffickers are the honourable of the earth? The Lord of hosts hath purposed it, to stain the pride of all glory, and to bring into contempt all the honourable of the earth. Pass through thy land as a river, O daughter of Tarshish: there is no more strength. He stretched out his hand over the sea, he shook the kingdoms: the Lord hath given a commandment against the merchant city, to destroy the strong holds thereof. And he said, Thou shalt no more rejoice, O thou oppressed virgin, daughter of Zidon: arise, pass over to Chittim; there also shalt thou have no rest. Behold the land of the Chaldeans; this people was not, till the Assyrian founded it for them that dwell in the wilderness: they set up the towers thereof, they raised up the palaces thereof; and he brought it to ruin. Howl, ye ships of Tarshish: for your strength is laid waste. And it shall come to pass in that day, that Tyre shall be forgotten seventy years, according to the days of one king: after the end of seventy years shall Tyre sing as an harlot. Take an harp, go about the city, thou harlot that hast been forgotten; make sweet melody, sing many songs, that thou mayest be remembered. And it shall come to pass after the end of seventy years, that the Lord will visit Tyre, and she shall turn to her hire, and shall commit fornication with all the kingdoms of the world upon the face of the earth. And her merchandise and her hire shall be holiness to the Lord: it shall not be treasured nor laid up; for her merchandise shall be for them that dwell before the Lord, to eat sufficiently, and for durable clothing. Isaiah 23:1–18.

> Ваҳй дар бораи Сур. Нола кунед, эй киштиҳои Таршиш! Зеро он вайрон шудааст, ба тавре ки на хонае мондааст ва на даромадгоҳе; аз замини Киттим ин ба онҳо ошкор гардидааст. Хомӯш бошед, эй сокинони ҷазира, ту, ки тоҷирони Сидӯн, ки аз баҳр мегузаштанд, туро пур карда буданд. Ва бар обҳои фаровон тухми Сиҳӯр, ҳосили дарё, даромади вай буд; ва ӯ бозори халқҳо буд. Шарм дор, эй Сидӯн, зеро баҳр сухан гуфтааст, яъне қалъаи баҳр, ва гуфтааст: «Ман дард накашидаам ва назоидаам, писаронро ба ҷаҳон наовардаам, ҷавононро напарваридаам ва духтаронро ба воя нарасонидаам». Чунон ки аз хабари Миср дардманд шуданд, ҳамон тавр аз хабари Сур низ сахт дар азоб хоҳанд афтод. Ба Таршиш бигзared; нола кунед, эй сокинони ҷазира. Оё ин ҳамон шаҳри шодмонии шумост, ки бостонияш аз айёми қадим буд? Пойҳои худи ӯ ӯро ба дур хоҳанд бурд, то дар ғурбат сокин шавад. Кист, ки инро бар зидди Сур, шаҳри тоҷгузор, машварат кардааст, ки тоҷиронаш амиронанд ва савдогаронаш ашрофони заминанд? Парвардигори лашкарҳо инро қасд намудааст, то ғурури ҳар ҷалолро паст кунад ва ҳамаи ашрофони заминро хор гардонад. Аз замини худ мисли дарё бигзар, эй духтари Таршиш; дигар ҳеҷ қуввате нест. Ӯ дасти Худро бар баҳр дароз кард, салтанатҳоро ба ларза овард; Парвардигор бар зидди шаҳри тиҷоратӣ амр додааст, то қалъаҳои онро нобуд созад. Ва Ӯ гуфт: «Дигар шодӣ нахоҳӣ кард, эй бокираи мазлум, духтари Сидӯн; бархез, ба Киттим бигзар; ҳатто дар он ҷо низ оромӣ нахоҳӣ ёфт». Инак замини калдониён: ин халқ набуд, то он ки Ашшур онро барои сокинони биёбон бино кард; онҳо бурҷҳои онро барпо намуданд, қасрҳои онро афрохтанд; ва ӯ онро ба харобӣ овард. Нола кунед, эй киштиҳои Таршиш, зеро паноҳгоҳи шумо вайрон шудааст. Ва дар он рӯз чунин хоҳад шуд, ки Сур ба муддати ҳафтод сол, мувофиқи рӯзҳои як подшоҳ, фаромӯш карда хоҳад шуд; ва баъд аз анҷоми ҳафтод сол, бо Сур мисли фоҳиша суруд хонда хоҳад шуд. Барбатеро бигир, гирди шаҳр бигард, эй фоҳишае, ки фаромӯш шудаӣ; хушоҳангӣ кун, сурудҳои бисёр бихон, то ба ёд оварда шавӣ. Ва баъд аз анҷоми ҳафтод сол чунин хоҳад шуд, ки Парвардигор ба Сур назар хоҳад кард, ва ӯ ба музди худ боз хоҳад гашт ва бо ҳамаи салтанатҳои ҷаҳон бар рӯи замин фаҳшо хоҳад кард. Ва савдояш ва муздаш қудсият барои Парвардигор хоҳад буд; он захира ва пасандоз карда нахоҳад шуд, зеро савдояш барои онҳое хоҳад буд, ки пеши Парвардигор сокинанд, то ба қадри кофӣ бихӯранд ва либоси пойдор дошта бошанд. Ишаъё 23:1–18.

The seventy years, which is as “the days of one king”, is represented by the kingdom of Babylon, for a king is a kingdom, and literal Babylon reigned for seventy years. The seventy years of literal Babylon ended in the “hour” the handwriting appeared upon the walls of Belshazzar’s banquet hall. That very night he was slain, by the power that came through the “wall” unnoticed, for he was having a party drinking the wine of Babylon, while Nebuchadnezzar’s orchestra was playing the music, and the whore of Tyre sang the sweet melody, and apostate Israel danced and bowed.

Ҳафтод сол, ки мисли «рӯзҳои як подшоҳ» аст, ба воситаи подшоҳии Бобил намояндагӣ мешавад, зеро подшоҳ худ подшоҳист, ва Бобили айнӣ ҳафтод сол ҳукмронӣ кард. Ҳафтод соли Бобили айнӣ дар ҳамон «соат»-е анҷом ёфт, ки хатти навишта бар деворҳои толори зиёфати Белшасар падидор шуд. Ҳамон шаб ӯ кушта шуд, ба воситаи қуввае ки аз тариқи «девор» ноаён ворид омад, зеро ӯ маҷлисе ороста, шароби Бобилро менӯшид, дар ҳоле ки оркестри Набукаднесар мусиқӣ менавохт, ва фоҳишаи Сур навои ширин месароид, ва Исроили муртад рақсида саҷда мекард.

Then fear took hold of all involved, for God had “taken counsel against Tyre” and had “purposed” “to stain the pride of all glory, and to bring into contempt all the honourable of the earth.” God therefore “shook the kingdoms” with the “great earthquake” of that “hour,” for God had “given a commandment against the merchant” kingdom, “to destroy the strong holds thereof.” In the “hour” of fear for Belshazzar, the kings and the merchants began a search to understand the meaning of the fiery words on the wall. The death of Belshazzar is about to happen, but at that point, he is still alive. He therefore sought to understand the mysterious words and offered rewards to the wise men, if they could interpret the writing, but it could not be done, for the wise men of Babylon employ the methodology of biblical study that was a counterfeit of truth. The mysterious words are as the vision of a book that is sealed.

Он гоҳ тарс ҳамаи дар ин кор дахлдоштаро фаро гирифт, зеро Худо «бар зидди Сур машварат карда буд» ва «мақсад ниҳода буд», ки «кибриёи тамоми ҷалолро доғдор созад ва ҳамаи шарифони заминро ба таҳқир оварад». Бинобар ин Худо бо «заминларзаи азим»-и он «соат» «подшоҳиҳоро ба ларза овард», зеро Худо «бар зидди он подшоҳии тоҷир фармон дода буд», «то қалъаҳои мустаҳками онро вайрон кунад». Дар он «соат»-и тарс барои Белшасар, подшоҳон ва тоҷирон ба ҷустуҷӯ оғоз карданд, то маънои он суханони оташини рӯйи деворро дарк намоянд. Марги Белшасар наздик аст, аммо дар он лаҳза ӯ ҳанӯз зинда аст. Аз ин рӯ, ӯ кӯшид он суханони пурасрорро бифаҳмад ва ба ҳикматмандон мукофот пешниҳод кард, агар навиштаро таъбир карда тавонанд, аммо ин анҷомпазир набуд, зеро ҳикматмандони Бобил усули омӯзиши Китоби Муқаддасро ба кор мебурданд, ки тақаллуби ҳақиқат буд. Он суханони пурасрор монанди рӯъёи китобе мебошанд, ки мӯҳр шудааст.

> Then came in all the king’s wise men: but they could not read the writing, nor make known to the king the interpretation thereof. Then was king Belshazzar greatly troubled, and his countenance was changed in him, and his lords were astonied. Now the queen by reason of the words of the king and his lords came into the banquet house: and the queen spake and said, O king, live forever: let not thy thoughts trouble thee, nor let thy countenance be changed: There is a man in thy kingdom, in whom is the spirit of the holy gods; and in the days of thy father light and understanding and wisdom, like the wisdom of the gods, was found in him; whom the king Nebuchadnezzar thy father, the king, I say, thy father, made master of the magicians, astrologers, Chaldeans, and soothsayers; Forasmuch as an excellent spirit, and knowledge, and understanding, interpreting of dreams, and showing of hard sentences, and dissolving of doubts, were found in the same Daniel, whom the king named Belteshazzar: now let Daniel be called, and he will show the interpretation. Then was Daniel brought in before the king. And the king spake and said unto Daniel, Art thou that Daniel, which art of the children of the captivity of Judah, whom the king my father brought out of Jewry? I have even heard of thee, that the spirit of the gods is in thee, and that light and understanding and excellent wisdom is found in thee. And now the wise men, the astrologers, have been brought in before me, that they should read this writing, and make known unto me the interpretation thereof: but they could not show the interpretation of the thing: And I have heard of thee, that thou canst make interpretations, and dissolve doubts: now if thou canst read the writing, and make known to me the interpretation thereof, thou shalt be clothed with scarlet, and have a chain of gold about thy neck, and shalt be the third ruler in the kingdom. Daniel 5:8–16.

> Сипас ҳамаи ҳакимони подшоҳ даромаданд; вале натавонистанд навиштаро бихонанд ва таъбири онро ба подшоҳ маълум намоянд. Он гоҳ подшоҳ Балшасар бисёр ба изтироб афтод, ва ранги рӯяш дигар шуд, ва бузургонаш дар ҳайрат монданд. Малика, ба сабаби суханони подшоҳ ва бузургонаш, ба толори зиёфат даромад; ва малика сухан ронда, гуфт: «Эй подшоҳ, то абад зинда бош! Бигзор андешаҳоят туро музтариб насозанд, ва ранги рӯят тағйир наёбад. Дар мамлакати ту марде ҳаст, ки рӯҳи худоёни муқаддас дар ӯст; ва дар айёми падарат нур ва фаҳм ва ҳикмат, монанди ҳикмати худоён, дар ӯ ёфт шуд; ва подшоҳ Набукаднесар, падарат, худи подшоҳ, яъне падарат, ӯро раиси ҷодугарон, мунаҷҷимон, калдониён ва фолгиён таъйин кард. Зеро дар ҳамин Дониёл, ки подшоҳ ӯро Белтешасар ном ниҳод, рӯҳи олиҷаноб, дониш ва фаҳм, таъбири хобҳо, баён кардани масоили душвор ва ҳал кардани шубҳаҳо ёфт шуд; акнун бигзор Дониёлро бихонанд, ва ӯ таъбирро баён хоҳад кард». Он гоҳ Дониёлро назди подшоҳ оварданд. Ва подшоҳ ба Дониёл сухан ронда, гуфт: «Оё ту ҳамон Дониёл ҳастӣ, ки аз асирони Яҳудо ҳастӣ, ва подшоҳ падарам туро аз Яҳудия овардааст? Ва ман дар бораи ту шунидаам, ки рӯҳи худоён дар туст, ва нур ва фаҳм ва ҳикмати олиҷаноб дар ту ёфт шудааст. Ва ҳоло ҳакимон ва мунаҷҷимонро назди ман оварданд, то ин навиштаро бихонанд ва таъбири онро ба ман маълум намоянд; вале натавонистанд таъбири ин чизро баён кунанд. Ва ман дар бораи ту шунидаам, ки ту метавонӣ таъбирҳо кунӣ ва шубҳаҳоро ҳал намоӣ; акнун, агар тавонӣ ин навиштаро бихонӣ ва таъбири онро ба ман маълум намоӣ, ба ту либоси арғувонӣ пӯшонида хоҳад шуд, ва занҷири тилло бар гарданат хоҳад буд, ва ту ҳокими сеюми мамлакат хоҳӣ шуд». Дониёл 5:8–16.

The queen in the palace was not Belshazzar’s wife, but the queen of his grandfather, and she knew who could read the writing on the wall. There was a church (for a woman is a church prophetically), in the kingdom that knew who could understand the secrets of God.

Малика дар қаср зани Балшасар набуд, балки маликаи бобокалонаш буд, ва ӯ медонист, ки кист, ки навиштаи рӯи деворро бихонад. Дар он подшоҳӣ калисое буд (зеро зан, аз ҷиҳати нубувватӣ, калисо аст), ки медонист, кист, ки асрори Худоро дарк карда метавонад.

> “There was in the palace a woman who was wiser than them all,—the queen of Belshazzar’s grandfather. In this emergency she addressed the king in language that sent a ray of light into the darkness. ‘O king, live forever,’ she said, ‘let not thy thoughts trouble thee, nor let thy countenance be changed. There is a man in thy kingdom in whom is the spirit of the holy gods; and in the days of thy father light and understanding and wisdom, like the wisdom of the gods, was found in him; whom the king Nebuchadnezzar, thy father, the king, I say, thy father, made master of the magicians, astrologers, Chaldeans, and soothsayers; …now let Daniel be called, and he will show the interpretation.’

> Дар қаср зане буд, ки аз ҳамаи онҳо донотар буд, — маликаи бобои Балшазар. Дар ин ҳолати изтирорӣ вай ба подшоҳ бо суханоне хитоб кард, ки шуълае аз нур ба торикӣ фиристод. «Эй подшоҳ, то абад зинда бошӣ», — гуфт ӯ, «бигзор андешаҳоят туро музтариб насозанд ва рӯят тағйир наёбад. Дар салтанати ту марде ҳаст, ки рӯҳи худоёни муқаддас дар ӯст; ва дар рӯзҳои падарат нур ва фаҳм ва ҳикмат, мисли ҳикмати худоён, дар ӯ ёфт шуд; ва подшоҳ Набукаднесар, падарат, подшоҳ, мегӯям, падарат, ӯро сардори ҷодугарон, мунаҷҷимон, калдониён ва фолбинон таъйин кард; …акнун бигзор Дониёлро бихонанд, ва ӯ таъбирро баён хоҳад кард».

> “‘Then was Daniel brought in before the king.’ Making an effort to brace himself and to show his authority, Belshazzar said, ‘Art thou that Daniel which art of the children of the captivity of Judah, which the king, my father, brought out of Jewry? I have even heard of thee, that the spirit of the gods is in thee, and that light and understanding and excellent wisdom is found in thee…. Now if thou canst read the writing, and make known to me the interpretation thereof, thou shalt be clothed with scarlet, and have a chain of gold about thy neck, and shalt be the third ruler in the kingdom.’

> «Пас Дониёлро назди подшоҳ оварданд». Балшасар кӯшиш мекард худро устувор нигоҳ дорад ва қудрати худро нишон диҳад, ва гуфт: «Оё ту ҳамон Дониёл ҳастӣ, ки аз асирони Яҳудо мебошӣ, ки подшоҳ, падарам, аз замини Яҳудо оварда буд? Ман ҳам дар бораи ту шунидаам, ки рӯҳи худоён дар туст, ва нур ва фаҳм ва ҳикмати олӣ дар ту ёфт мешавад.... Акнун, агар ту ин навиштаро бихонӣ ва таъбири онро ба ман маълум созӣ, либоси арғувонӣ бар ту пӯшонида хоҳад шуд, ва занҷири тилло бар гарданат хоҳад буд, ва ту дар подшоҳӣ ҳокими сеюм хоҳӣ буд».

> “Daniel was not awed by the king’s appearance, nor confused or intimidated by his words. ‘Let thy gifts be to thyself,’ he answered, ‘and give thy rewards to another; yet I will read the writing unto the king, and make known to him the interpretation. O thou king, the most high God gave Nebuchadnezzar thy father a kingdom, and majesty, and glory, and honour…. But when his heart was lifted up, and his mind hardened in pride, he was deposed from his kingly throne, and they took his glory from him…. And thou his son, O Belshazzar, hast not humbled thine heart, though thou knewest all this, but hast lifted up thyself against the God of heaven; and they have brought the vessels of His house before thee, and thou, and thy lords, thy wives, and thy concubines, have drunk in them, and thou hast praised the gods of silver and gold, of brass, iron, wood, and stone, which see not, nor hear, nor know; and the God in whose hand thy breath is, and whose all thy ways, hast thou not glorified.’

> «Дониёл аз ҷалоли зоҳирии подшоҳ ба ҳайрат наомад ва аз суханони ӯ низ парешон ё тарсон нагардид. Ӯ ҷавоб дод: “Ҳадияҳои ту барои худат бод, ва мукофотҳоятро ба дигаре бидеҳ; лекин ман навиштаро ба подшоҳ хоҳам хонд ва таъбири онро ба ӯ маълум хоҳам кард. Эй подшоҳ, Худои Таъоло ба падарат Набукаднесар подшоҳӣ, азамат, ҷалол ва иззат дод…. Аммо вақте ки дилаш мутакаббир шуд ва рӯҳаш дар кибр сахт гардид, ӯро аз тахти подшоҳии худ фурӯ оварданд, ва ҷалолашро аз ӯ гирифтанд…. Ва ту, эй Белшасар, писари ӯ, дили худро фурӯтан насохтӣ, гарчанде ки ҳамаи инро медонистӣ, балки худро бар зидди Худои осмон боло бардоштӣ; ва зарфҳои хонаи Ӯро назди ту оварданд, ва ту, ва бузургони ту, занонат ва суррияҳоят аз онҳо нӯшидед, ва худоёни нуқра, тилло, биринҷӣ, оҳан, ҳезум ва сангро, ки намебинанд, намешунаванд ва намедонанд, ситоиш кардӣ; ва он Худоеро, ки нафаси ту дар дасти Ӯст ва ҳамаи роҳҳои ту аз они Ӯянд, ҷалол надодӣ.”»

> “‘This is the writing that was written, Mene, Mene, Tekel, Upharsin. This is the interpretation of the thing: Mene: God hath numbered thy kingdom and finished it. Tekel: Thou art weighed in the balances, and art found wanting. Peres: Thy kingdom is divided and given to the Medes and Persians.’

> «“Ин аст навиштае ки навишта шуд: Мене, Мене, Текел, Уфарсин. Ва таъбири ин сухан чунин аст: Мене: Худо салтанати туро шумурда, ба анҷом расонидааст. Текел: Ту дар тарозу санҷида шудаӣ ва норасо ёфт шудаӣ. Перес: Салтанати ту тақсим карда шуда, ба модиён ва форсиён дода шудааст.”»

> “Daniel did not swerve from his duty. He held the king’s sin before him, showing him the lessons he might have learned but did not. Belshazzar had not heeded the events so significant to him. He had not read his grandfather’s history correctly. The responsibility of knowing truth had been laid upon him, but the practical lesson he might have learned and acted upon had not been taken to heart; and his course of action brought the sure result.

> «Дониёл аз вазифаи худ рӯй нагардонд. Ӯ гуноҳи подшоҳро пеши ӯ гузошт ва ба ӯ дарсҳоеро нишон дод, ки метавонист аз онҳо омӯзад, вале наомӯхт. Балшасар ба воқеаҳое, ки барои ӯ бисёр муҳим буданд, эътино накарда буд. Ӯ таърихи бобокалонашро дуруст нахонда буд. Масъулияти донистани ҳақиқат бар дӯши ӯ гузошта шуда буд, аммо дарси амалие, ки метавонист онро биомӯзад ва бар тибқи он амал кунад, ба дил гирифта нашуда буд; ва тарзи рафтори ӯ натиҷаи ҳатмиро ба бор овард. »

> “This was the last feast of boasting held by the Chaldean king; for He who bears long with man’s perversity had passed the irrevocable sentence. Belshazzar had greatly dishonoured the One who had exalted him as king, and his probation was taken from him. While the king and his nobles were at the height of their revelry, the Persians turned the Euphrates out of its channel, and marched into the unguarded city. As Belshazzar and his lords were drinking from the sacred vessels of Jehovah, and praising their gods of silver and gold, Cyrus and his soldiers stood under the walls of the palace. ‘In that night,’ the record says, ‘was Belshazzar the king of the Chaldeans slain. And Darius the Median took the kingdom.’” Bible Echo, May 2, 1898.

> «Ин ҷашни охирини фахрфурӯшӣ буд, ки шоҳи калдониён баргузор кард; зеро Ӯ, ки каҷравии инсонро муддати дароз таҳаммул менамояд, ҳукми бебозгаштро содир карда буд. Балшасар Онеро, ки ӯро ба подшоҳӣ боло бурда буд, ба дараҷаи бисёр беҳурматӣ карда буд, ва замони имтиҳони ӯ аз вай гирифта шуд. Ҳангоме ки подшоҳ ва ашрофи ӯ дар авҷи айшу базми худ буданд, форсиён ҷараёни Фуротро аз маҷрои он гардонданд ва ба шаҳри беҳифозат ворид шуданд. Дар айни замон ки Балшасар ва бузургони ӯ аз зарфҳои муқаддаси Яҳува менӯшиданд ва худоёни нуқра ва тиллои худро ситоиш мекарданд, Куруш ва сарбозонаш зери деворҳои қаср истода буданд. «Дар ҳамон шаб, — мегӯяд навишта, — Балшасар, подшоҳи калдониён, кушта шуд. Ва Дориюши модӣ салтанатро гирифт».» Bible Echo, May 2, 1898.

In the midst of the crisis, the queen (a church), identified that there is a source that can identify the “Future for America”. Daniel once again stands in his lot to fulfill his purpose at the end of the days. The witness of the ensign given in the fiery furnace by Shadrach, Meshach and Abednego is now given by Daniel, as he adds to the line of truth that in the “hour” of the Sunday law crisis, those who represent the ensign will be brought before the state authorities to testify of the truth.

Дар миёни ин буҳрон, малика (калисо) муайян кард, ки манбаъе ҳаст, ки метавонад «Ояндаи Амрикоро» муайян намояд. Дониёл бори дигар дар насиби худ меистад, то мақсади худро дар охири айём ба иҷро расонад. Шаҳодати байрақе, ки дар кӯраи оташин аз ҷониби Шадрак, Мешак ва Обеднего дода шуда буд, акнун аз ҷониби Дониёл дода мешавад, зеро ӯ ба хатти ҳақиқат меафзояд, ки дар «соат»-и буҳрони қонуни якшанбе, онҳое ки байрақро намояндагӣ мекунанд, пеши мақомоти давлатӣ оварда хоҳанд шуд, то дар бораи ҳақиқат шаҳодат диҳанд.

> “‘They will deliver you up to councils, … yea and before governors and kings shall ye be brought for My sake, for a testimony to them and to the Gentiles.’ Matthew 10:17, 18, R. V. Persecution will spread the light. The servants of Christ will be brought before the great men of the world, who, but for this, might never hear the gospel. The truth has been misrepresented to these men. They have listened to false charges concerning the faith of Christ’s disciples. Often their only means of learning its real character is the testimony of those who are brought to trial for their faith. Under examination these are required to answer, and their judges to listen to the testimony borne. God’s grace will be dispensed to His servants to meet the emergency. ‘It shall be given you,’ says Jesus, ‘in that same hour what ye shall speak. For it is not ye that speak, but the Spirit of your Father which speaketh in you.’ As the Spirit of God illuminates the minds of His servants, the truth will be presented in its divine power and preciousness. Those who reject the truth will stand to accuse and oppress the disciples. But under loss and suffering, even unto death, the Lord’s children are to reveal the meekness of their divine Example. Thus will be seen the contrast between Satan’s agents and the representatives of Christ. The Saviour will be lifted up before the rulers and the people.” The Desire of Ages, 354.

> «“Шуморо ба шӯроҳо месупоранд, … балки ба ҳузури ҳокимон ва подшоҳон низ барои Ман оварда хоҳед шуд, то барои онҳо ва барои халқҳо шаҳодате бошад.” Матто 10:17, 18, R. V. Таъқиб нурро паҳн хоҳад кард. Ходимони Масеҳ ба ҳузури бузургони ин ҷаҳон оварда хоҳанд шуд, ки агар ин намебуд, шояд ҳеҷ гоҳ башоратро намешуниданд. Ҳақиқат ба ин мардон нодуруст муаррифӣ шудааст. Онҳо ба иттиҳомҳои дурӯғин дар бораи имони шогирдони Масеҳ гӯш додаанд. Аксар вақт ягона василаи фаҳмидани хислати воқеии он барои онҳо шаҳодати касонест, ки барои имонашон ба муҳокима кашида мешаванд. Ҳангоми бозпурсӣ аз онҳо талаб карда мешавад, ки ҷавоб диҳанд, ва доваронашон низ ба шаҳодате, ки дода мешавад, гӯш диҳанд. Файзи Худо ба ходимонаш ато хоҳад шуд, то ба ин ҳолати изтирорӣ мувофиқ бошад. «Ба шумо, — мегӯяд Исо, — дар ҳамон соат дода хоҳад шуд, ки чӣ бигӯед. Зеро сухангӯ шумо нестед, балки Рӯҳи Падари шумо аст, ки дар шумо сухан мегӯяд». Чун Рӯҳи Худо ақлҳои ходимони Ӯро равшан мегардонад, ҳақиқат бо қудрат ва гаронбаҳогии илоҳии худ пешниҳод хоҳад шуд. Онҳое ки ҳақиқатро рад мекунанд, бармехезанд, то шогирдонро айбдор ва мазлум созанд. Аммо дар миёни талафот ва ранҷу азоб, ҳатто то марг, фарзандони Худованд бояд фурӯтании Намунаи илоҳии худро ошкор намоянд. Ҳамин тавр тафовут миёни абзорҳои шайтон ва намояндагони Масеҳ дида хоҳад шуд. Наҷотдиҳанда дар назди ҳокимон ва мардум боло бардошта хоҳад шуд.” The Desire of Ages, 354.»

As with the three worthies, Daniel was not interested in any gifts, nor did he need to rehearse what he was going to say. He very simply presented the interpretation of the “seven times,” represented upon the wall.

Ҳамчунон ки бо он се марди шоиста буд, Дониёл ба ҳеҷ гуна атоҳо таваҷҷуҳ надошт ва ба ӯ лозим ҳам набуд, ки он чиро, ки гуфтанӣ буд, пешакӣ машқ кунад. Ӯ бисёр сода таъбири «ҳафт замон»-ро, ки бар девор ифода ёфта буд, баён намуд.

We will continue the story of Belshazzar in the next article.

Мо саргузашти Балшасарро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

> “Those who are unfaithful to the work of God are lacking in principle; their motives are not of a character to lead them to choose the right under all circumstances. The servants of God are to feel at all times that they are under the eye of their employer. He who watched the sacrilegious feast of Belshazzar is present in all our institutions, in the counting-room of the merchant, in the private workshop; and the bloodless hand is as surely recording your neglect as it recorded the awful judgment of the blasphemous king. Belshazzar’s condemnation was written in words of fire, ‘Thou art weighed in the balances, and art found wanting’; and if you fail to fulfill your God-given obligations your condemnation will be the same.” Messages to Young People, 229.

> «Онҳое ки ба кори Худо бевафо мебошанд, аз усул маҳруманд; ангезаҳои онҳо чунин хусусияте надоранд, ки онҳоро водор созанд дар ҳар гуна шароит роҳи дурустро интихоб намоянд. Ходимони Худо бояд ҳамеша эҳсос кунанд, ки онҳо зери назари Корфармои худ мебошанд. Ӯ, ки базми муқаддасотшикани Белшасарро мушоҳида мекард, дар ҳамаи муассисаҳои мо, дар утоқи ҳисобдории тоҷир, дар коргоҳи хусусӣ ҳозир аст; ва дасти бехун ҳамон гуна яқин беэътиноии шуморо сабт мекунад, чунон ки ҳукми даҳшатноки подшоҳи куфргӯро сабт кард. Маҳкумияти Белшасар бо суханони оташин навишта шуда буд: “Ту дар тарозуҳо баркашида шудӣ, ва нокифоя ёфт шудӣ”; ва агар шумо аз иҷрои ӯҳдадориҳои аз ҷониби Худо ба шумо супурдашуда қасур оед, маҳкумияти шумо низ ҳамон хоҳад буд». Messages to Young People, 229.

Back to Articles