Article

# Китоби Дониёл — Рақами яксаду шашум

Фош сохтани доварӣ: Аз 11-уми сентябр то Қонуни якшанбе — Таҳлили нубувватӣ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Тафтиши доварии зиндагон 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, ва доварии иҷроӣ бо қонуни якшанбеи наздикфаро оғоз меёбад. Ин ду давраи доварӣ кори он қосидеро ифода мекунанд, ки роҳро барои Паёмбари сеюми Аҳд ва Илёси сеюм муҳайё месозад; ва ин анҷоми он паёмбари Илёс аст, ки дар таърихи миллеритӣ оғоз ёфта буд.

Дар Масеҳ иҷрои Паёмбари Аҳд Ӯ ду бор маъбади аслии заминиро пок кард, ки он бадани Ӯ ва маъбади рӯҳонии Ӯро рамзӣ пешакӣ нишон медод. Маъбади аслии заминии Ӯ нахуст ҳамчун маъбади Хаймаи биёбон оғоз ёфт, сипас маъбади Сулаймон, баъд он маъбаде, ки пас аз ҳафтод соли асорат дар Бобил аз нав бино карда шуд, ва ҳамон маъбад пас аз лоиҳаи бозсозии чиҳилу шашсолае, ки Ҳиродус анҷом дод.

Ҳузури ҷисмонии Худо хаймаи муқаддас ва маъбади Сулаймонро баракат дод, аммо маъбаде, ки баъд аз асирӣ аз нав бино карда шуд, аз чунин баракат баҳраманд нагашт; вале он маъбади азнавсозишуда бо ҳузури ҷисмонии Масеҳ баракат ёфт. Дар таърихи маъбади азнавсохтаи Ҳиродус, Масеҳ ду бор маъбадро пок намуд, дар иҷрои Малокӣ, боби сеюм. Дар поксозии аввал, Масеҳ маъбадро хонаи Падари Худ номид, аммо дар поксозии охирини маъбад Масеҳ онро хонаи яҳудиён хонд.

Дар таърихи миллериён Масеҳ аз соли 1798 то 1844 дар давоми чилу шаш сол маъбади рӯҳониро барпо намуд. 22 октябри соли 1844, дар иҷрошавии боби сеюми Малокӣ, Ӯ ногаҳон ба маъбади Худ омад ва ба ин васила бокирагони аблаҳро пок кард. Сипас Ӯ ҳамчун фариштаи сеюм омад, то поксозии дуюм ва ниҳоиро ба анҷом расонад, аммо, чунон ки дар оғози Исроили қадим буд, Исроили муосир аз имоне, ки барои ба анҷом расонидани кор зарур буд, маҳрум монд.

Дар 11 сентябри соли 2001 Масеҳ бозгашт, то поксозии дуюми маъбадро ба анҷом расонад, ки он ҳангоми пок карда шудани бокирагони аблаҳ дар қонуни якшанбеи ба зудӣ омадаистода анҷом меёбад, вақте ки онҳо ба воқеияти он бедор мешаванд, ки афзоиши донишеро, ки дар соли 1989 мӯҳраш кушода шуд, дарк намекунанд. Он афзоиши дониш паёми борони охирро ифода мекунад, ки он, вақте дар заминаи масали даҳ бокира қарор дода мешавад, паёми Нидои Нимашаб аст. Паёми шаш ояти охирини Дониёл ёздаҳ, ки дар вақти поён дар соли 1989 мӯҳраш кушода шуд, дар ояти чилу чоруми он оятҳо ҳамчун «хабарҳо аз шарқ ва аз шимол» муаррифӣ шудааст.

Паёми борони охирин, ҳамон паёми Нидои Нимашаб аст ва он ҳамчунин паёми шарқ ва шимол мебошад. Шарқ ва шимол мутаносибан Ислом ва папагариро ифода мекунанд, ва ҳамчун як паём, онҳо он паёмеро ифода менамоянд, ки онро адвентизми Лоудикиягӣ дар миёни 11 сентябри соли 2001 ва қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда тақаллуб мекунад. 11 сентябри соли 2001 Исломро (шарқ) ифода мекунад, ва қонуни якшанбе аломати ҳайвонро (шимол) ифода менамояд.

Бистари марг барои адвентизми Лӯдикея миёни он ду нишона ифода шудааст, чунон ки дар марги пайғамбари нофармон миёни хар ва шер намуна оварда шудааст. Бистари марг барои онҳое ки нишони ҳайвонро мепазиранд, ба воситаи «хабарҳо аз шарқ ва шимол» ифода шудааст, ки қудрати папиро ба хашм меорад ва таъқиби ниҳоии қавми Худоро оғоз мекунад. Он паём аз қонуни якшанбеи наздикоянда дар Иёлоти Муттаҳида оғоз меёбад, ки ҳамон ҷо ва ҳамон вақт аст, ки Исломи Войи сеюм ногаҳон зарба мезанад. Он ҳамлаи ғайричашмдошт вайронии миллӣ ба бор меорад ва халқҳоро ба ғазаб меоварад, ва ҳамин тавр ангезаи иқтисодӣ ва сиёсиро фароҳам месозад, то ҳамаи халқҳо бар зидди Ислом, таҳти сарпарастии иттиҳоди сеҷонибаи аждаҳо, ҳайвон ва пайғамбари козиб, ба ҳам оварда шаванд.

Дар таърихе ки бо Илёсси сеюм намояндагӣ мешавад, паёме ки Войи сеюмро муайян месозад, ба аждаҳо, ба ҳайвон ва ба пайғамбари козиб хабар медиҳад, ки Ислом василаи доварист, ки Худо онро барои ҷазо додани одамон ба сабаби парастиши нишони қудрати папавӣ ба кор мебарад. Чунон ки бо се Рум, се Бобил, се Илёс ва се паёмбаре ки роҳро муҳайё месозанд, Войи сеюм низ бо татбиқи сегонаи се Вой барқарор мегардад.

> Ва ман дидам ва шунидам, ки фариштае дар миёни осмон парвоз мекард ва бо овози баланд мегуфт: Вой, вой, вой бар сокинони замин аз сабаби дигар овозҳои карнаи он се фаришта, ки ҳанӯз бояд навозанд! Ваҳй 8:13.

Хоҳар Вайт китоби Смит, «Дониёл ва Ваҳй»-ро, ба таври амиқ тасдиқ намуд ва нишон дод, ки ҳар як Адвентисти рӯзи ҳафтум бояд ин китобро соҳиб бошад, гарчанде ӯ инро ба он андозае бевоситае, ки ман ҳоло навиштам, баён накардааст, аммо ин воқеият дар тасдиқи ӯ мавҷуд аст.

> «Худованд коргаронро даъват мекунад, то ба майдони паҳнкунии китобҳо дароянд, то китобҳое, ки нури ҳақиқати замони ҳозираро дар бар доранд, паҳн гарданд. Мардум дар ҷаҳон бояд бидонанд, ки аломатҳои замон дар ҳоли ба амал омадананд. Ба назди онҳо китобҳоеро баред, ки онҳоро равшанӣ хоҳанд дод. Daniel and Revelation, The Great Controversy, Patriarchs and Prophets, ва The Desire of Ages бояд акнун ба ҷаҳон бираванд. Таълими бузурге, ки дар Daniel and Revelation мавҷуд аст, аз ҷониби бисёре дар Австралия бо шавқи зиёд мутолиа шудааст. Ин китоб василаи овардани бисёр ҷонҳои гаронбаҳо ба шинохти ҳақиқат гардидааст. Ҳар он чи мумкин аст, бояд анҷом дода шавад, то Thoughts on Daniel and the Revelation паҳн гардад. Ман ҳеҷ китоби дигареро намедонам, ки ҷойи ин китобро гирифта тавонад. Он дасти ёрирасони Худост.»

> «Онҳое ки муддати дароз дар ҳақиқат будаанд, дар хобанд. Онҳо бояд ба воситаи Рӯҳулқудс тақдис ёбанд. Паёми фариштаи сеюм бояд бо овози баланд эълон карда шавад. Масъалаҳои басо бузург пеши рӯйи мо қарор доранд. Мо вақтеро барои аз даст додан надорем. Худо накунад, ки мо ба масъалаҳои хурд роҳ диҳем, то нуре ки бояд ба ҷаҳон дода шавад, зери соя афтад». Manuscript Releases, volume 21, 444.

Китобе, ки онҳое, ки назари миллеритиро дар бораи «ҳамешагӣ»-и китоби Дониёл рад карданд, низ рад намуда буданд, ҳамчун «дасти мададгори Худо» муаррифӣ гардид. Агар ба қавми Худо масъулияти паҳн намудани китобҳои дар иқтибоси пешин зикршуда супурда шуда бошад, ин маънои онро дорад, ки қавми Худо худ низ бояд соҳиби он китоб мебуданд. Ин китоб меҳвари ҳамлаи онҳое буд, ки назари «нав»-ро дар бораи «ҳамешагӣ»-и китоби Дониёл тарғиб мекарданд, зеро он ҳамон китобе буд, ки онҳо мехостанд онро аз нав нависанд ва назари дурустро дар бораи «ҳамешагӣ» аз он хориҷ созанд.

Вақте ки хоҳар Уайт ба ду роҳбари асосӣ дар ошӯби марбут ба «рӯзмарра» дар китоби Дониёл ишора мекард, ӯ аксар вақт таъкид менамуд, ки онҳо (Прескотт ва Даниелс) қобилияти «аз сабаб ба натиҷа хулоса баровардан»-ро надоштанд. Ба назар мерасад, ки таҷдидгарони таърихии адвентистони Лоудиқия низ бо ҳамин мушкил рӯ ба рӯянд.

Мардуми пешсафе, ки дар тамоми таърихи исён аз соли 1888 ба ин сӯ, дар лаҳзае аз таҷрибаи шахсии худ, таълимоти бардурӯғи «ҳамарӯза»-ро пазируфта буданд. Исёни онҳо «натиҷа» буд, ва фаҳмиши нодурусти «ҳамарӯза» «сабаб» буд. Таҷдидгарони лаодикиявии адвентистӣ ноомӯхтагонро ба ин бовар меоранд, ки ҳамон исёнгарони таърихии таърихи адвентистӣ дар асл дар исён набуданд, ҳарчанд шаҳодати бознигаришудаи онҳо ҳеҷ гоҳ бо шаҳодати Китоби Муқаддас ва Рӯҳи Нубувват тасдиқ намегардад. Азбаски онҳо «натиҷа»-ро ҳамчун исён ба ҳисоб намеоранд, имкони ҷустуҷӯи «сабаб»-ро маҳкам месозанд.

> Чунон ки паранда аз оворагардӣ, ва чунон ки турна аз парвоз, лаънати беасос нахоҳад омад. Масалҳо 22:6.

Халқи Худо бояд исёнро бишносанд; ва ҳангоме ки онро мешиносанд, бояд сабаби онро ҷустуҷӯ намоянд. Сипас бояд он сабабро бартараф кунанд. Дар порчаи зерин хоҳар Уайт бар ҳикояи Охон шарҳ медиҳад.

> «Ба ман нишон дода шуд, ки Худо дар ин ҷо нишон медиҳад, ки Ӯ ба гуноҳ дар миёни онҳое ки худро қавми аҳкомнигоҳдорандаи Ӯ меноманд, чӣ гуна менигарад. Онҳое ки Ӯ онҳоро махсусан бо он сарфароз гардондааст, ки зуҳуроти ҳайратовари қудрати Ӯро, чунон ки Исроили қадим дид, шоҳид бошанд, ва ҳатто дар он ҳол ҷуръат мекунанд, ки дастурҳои ошкори Ӯро нодида гиранд, мавриди ғазаби Ӯ хоҳанд буд. Ӯ мехоҳад ба қавми Худ биомӯзонад, ки нофармонӣ ва гуноҳ барои Ӯ бисёр нафратангезанд ва набояд сабук шумурда шаванд. Ӯ ба мо нишон медиҳад, ки вақте қавми Ӯ дар гуноҳ ёфт мешаванд, бояд фавран чораҳои қатъӣ андешанд, то он гуноҳро аз миёни худ дур созанд, то ки абрӯи Ӯ бар ҳамаи онҳо қарор нагирад. Аммо агар гуноҳҳои қавм аз ҷониби онҳое ки дар мақомҳои масъулият қарор доранд, нодида гирифта шаванд, абрӯи Ӯ бар онҳо хоҳад буд, ва қавми Худо, ҳамчун як ҷисм, барои он гуноҳҳо масъул дониста хоҳанд шуд. Худованд дар муносибатҳояш бо қавми Худ дар гузашта зарурати пок сохтани калисоро аз бадиҳо нишон медиҳад. Як гуноҳкор метавонад торикиро паҳн созад, ки нури Худоро аз тамоми ҷамоат маҳрум гардонад. Вақте мардум дарк мекунанд, ки торикӣ бар онҳо фурӯ менишинад, ва сабаби онро намедонанд, бояд Худоро бо ҷиддият, дар фурӯтании бузург ва хоксории худ, биҷӯянд, то он бадиҳое, ки Рӯҳи Ӯро маҳзун месозанд, ҷустуҷӯ ва бартараф карда шаванд.»

> «Бадгумоние, ки бар зидди мо ба вуҷуд омадааст, аз он сабаб ки мо он нодурустиҳоеро, ки Худо ба ман нишон додааст, фош кардаем, ва нидое, ки дар бораи дуруштӣ ва сахтгирӣ бардошта шудааст, ноодилона аст. Худо ба мо амр мекунад, ки сухан гӯем, ва мо хомӯш нахоҳем монд. Агар дар миёни қавми Ӯ нодурустиҳо ошкор бошанд, ва агар хизматгорони Худо нисбат ба онҳо беэътиноёна бигзаранд, онҳо амалан гуноҳкорро дастгирӣ ва сафед мекунанд ва ба ҳамон андоза айбдоранд ва, бешак, норизоияти Худоро хоҳанд гирифт; зеро онҳо барои гуноҳҳои гунаҳкорон масъул карда хоҳанд шуд. Дар рӯъё ба ман ба бисёр мавридҳо ишора карда шуд, ки дар онҳо норизоияти Худо бар асари беэътиноии хизматгорони Ӯ дар муносибат кардан бо нодурустиҳо ва гуноҳҳои мавҷуд дар миёни онҳо ба амал омадааст. Онҳое ки ин нодурустиҳоро узр меоварданд, аз ҷониби мардум ҳамчун шахсони бисёр мулоим ва дӯстдоштании табиат шумурда мешуданд, танҳо аз он сабаб ки аз иҷрои як вазифаи равшани Китоби Муқаддас канораҷӯӣ мекарданд. Ин вазифа ба эҳсосоти онҳо писанд набуд; бинобар ин аз он дурӣ меҷустанд». Testimonies, volume 3, 265.

Таърихи роҳбароне, ки дар Адвентизм исён бардоштаанд, бар он шаҳодат медиҳад, ки яке аз қадамҳое, ки қариб ҳамеша дар исёни онҳо дида мешавад, ин аст, ки дар ягон лаҳзае аз таҷрибаи шахсии худ онҳо назари ботили «рӯзмарра»-ро пазируфтаанд. Бо вуҷуди ин, китоби Смит, ҳарчанд илҳомбахш нест ва дорои баъзе мушкилоти таълимотӣ мебошад, ҳанӯз ҳам шарҳи бисёр хуби фаҳмиши пешравонро дар бораи бобҳои ҳаштум ва нӯҳуми Ваҳй фароҳам меоварад, ки дар он ҷо мо таърихи нубувватии шаш карнаи аввалро баёнёфта мебинем. Мо, ҳангоме ки ба баррасии татбиқи сегонаи се Вой оғоз мекунем, ба шарҳи Смит аз китоби ӯ, «Дониёл ва Ваҳй», муроҷиат хоҳем кард.

Хоҳар Уайт ба мо иттилоъ медиҳад, ки ба Уилям Миллер оид ба китоби Ваҳй нури бузурге дода шуда буд, аммо фаҳмиши ӯ дар бораи бобҳои сездаҳум ва шонздаҳум то ҳаждаҳум нодуруст буд, зеро ӯ дар нуқтаи нодурусти таърихӣ қарор дошт, то бубинад, ки се қувваи вайронкунанда ҳастанд, на ду. Нури бузурги ӯ бар бобҳои дуюм то нӯҳуми китоби Ваҳй буд.

> «Воизон ва мардум ба китоби Ваҳй ҳамчун ба китобе пурасрор ва аз дигар қисматҳои Навиштаҳои Муқаддас камаҳаммияттар нигаристаанд. Аммо ман дидам, ки ин китоб дар ҳақиқат ваҳйест, ки махсус ба манфиати онҳое дода шудааст, ки бояд дар рӯзҳои охир зиндагӣ кунанд, то онҳоро дар муайян сохтани мавқеи ҳақиқии худ ва вазифаи худ роҳнамоӣ намояд. Худо андешаи Уилям Миллерро ба сӯи пешгӯиҳо равона сохт ва ба ӯ дар бораи китоби Ваҳй нури бузург бахшид». Early Writings, 231.

Миллер фаҳмиши худро дар бораи калисоҳо, муҳрҳо, карнайҳо ва косаҳо ба таври зайл баён намуд.

> «Ҳафт калисои Осиё таърихи калисои Масеҳ аст дар ҳафт сурати вай, бо ҳамаи печутобҳо ва гардишҳояш, дар тамоми шукуфоӣ ва тангдистиаш, аз рӯзҳои расулон то ба анҷоми ҷаҳон. Ҳафт мӯҳр таърихи амалиёти қудратҳо ва подшоҳони замин бар зидди калисо, ва ҳифзи Худо аз қавми Худ дар ҳамон давра мебошад. Ҳафт карнай таърихи ҳафт доварии махсус ва сахт аст, ки бар замин, ё бар подшоҳии Рум, фиристода шудаанд. Ва ҳафт коса ҳафт балои охиринанд, ки бар Руми папавӣ фиристода шудаанд. Бо инҳо бисёр воқеаҳои дигар низ омехтаанд, ки чун ҷӯйҳои шохобвор дар ҳам бофта шудаанд ва рӯди бузурги нубувватро пур месозанд, то он даме ки ҳамааш моро ба уқёнуси абадият мерасонад.»

> «Ба назари ман, ин нақшаи нубуввати Юҳанно дар китоби Ваҳй аст. Ва ҳар касе ки мехоҳад ин китобро бифаҳмад, бояд дар бораи бахшҳои дигари каломи Худо дониши амиқ дошта бошад. Суратҳо ва маҷозҳое ки дар ин нубувват ба кор рафтаанд, ҳамагӣ дар худи он шарҳ дода нашудаанд, балки бояд дар анбиёи дигар ёфта шаванд ва дар мавзеъҳои дигари Навиштаҳо тавзеҳ гарданд. Бинобар ин равшан аст, ки Худо омӯзиши тамоми каломро дар назар доштааст, ҳатто барои ба даст овардани дониши равшан дар бораи ҳар бахше аз он». William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.

Ҳамон тавре ки фариштаи сеюм, ки роҳро барои Фариштаи Аҳд омода месозад, таърихи дохилии доварии калисоро намояндагӣ мекунад, бар хилофи Илёсои сеюм, ки таърихи берунӣ дар доварии Бобили ҳозираро намояндагӣ мекунад, фаҳмиши пешоҳангона оид ба калисоҳо ва мӯҳрҳо ҳамон шоҳидии дохилӣ-беруниро муайян намуд.

> «Мӯҳрҳо ба диққати мо дар бобҳои 4-ум, 5-ум ва 6-уми Ваҳй муаррифӣ мешаванд. Манзараҳое, ки зери ин мӯҳрҳо пешкаш шудаанд, дар Ваҳй 6 ва ояти якуми Ваҳй 8 ба назар оварда мешаванд. Равшан аст, ки онҳо воқеаҳоеро фаро мегиранд, ки калисо аз оғози ин давра то омадани Масеҳ бо онҳо алоқаманд аст.

> «Дар ҳоле ки ҳафт калисо таърихи дохилии калисоро пеши назар меоранд, ҳафт мӯҳр воқеаҳои бузурги таърихи берунии онро ошкор месозанд». Uriah Smith, The Biblical Institute, 253.

Урия Смит фаҳмиши миллерии муносибати дохилӣ ва зоҳирии калисоҳоро муайян мекард, ва Ҷеймс Уайт шарҳи монанде аз ҳаминро аз нигоҳи таърихҳои мувозӣ пешниҳод менамояд.

> «Мо акнун калисоҳо, мӯҳрҳо ва ҳайвонҳо, ё мавҷудоти зинда,‑ро то он ҷое пайгирӣ кардем, ки онҳо ҳамчун фарогири ҳамон давраҳои замонӣ бо ҳам муқоиса мешаванд. Мӯҳрҳо ҳафттоянд, вале ҳайвонҳо фақат чорто. Ва шояд дар ин ҷо қобили зикр бошад, ки ҳангоми кушода шудани мӯҳри якум, дуюм, сеюм ва чорум, ҳайвони якум, дуюм, сеюм ва чорум шунида мешаванд, ки мегӯянд: “Биё ва бубин”; аммо вақте ки мӯҳри панҷум, шашум ва ҳафтум кушода мешаванд, дигар чунин садое шунида намешавад. Ҳамчунин се калисои охирин ва се мӯҳри охирин, ҳамчун фарогири ҳамон давраҳои замонӣ, ба ҳамон гуна ки чор калисои аввал ва чор мӯҳри аввал мувофиқат мекунанд, муқоиса намешаванд. Аммо, чунон ки нишон додем, калисоҳо, мӯҳрҳо ва ҳайвонҳо дар он мувофиқанд, ки ҳамон давраҳои замониро дар тӯли тақрибан 1800 сол фаро мегиранд, то он даме ки мо ба андаке бештар аз ним асри замони ҳозира мерасем». James White, Review and Herald, February 12, 1857.

Мо ҳозир се тан аз пешоҳангони асосии таърихи миллеритиро иқтибос овардем. Ҳар се ба фаҳмиши дурусти «қурбонии ҳаррӯза» пойбанд буданд, ва ҳамаи онҳо ҳамчунин ба назарияи умумии калисоҳо, муҳрҳо ва карнайҳо дар чорчӯби ҳақиқате, ки Миллер барои дарк кардан ва баён намуданаш роҳнамоӣ шуда буд, эътиқод доштанд.

> «Ҳангоме ки одамоне дохил мешаванд, ки мехоҳанд аз таҳкурсие, ки Худо онро бо Рӯҳи Муқаддаси Худ барқарор намудааст, як мех ё як сутунро ҷунбонанд, бигзор мардони солхӯрдае, ки дар кори мо пешқадамон буданд, ошкоро сухан гӯянд; ва бигзор онҳое низ, ки фавтидаанд, ба воситаи бознашри мақолаҳои худ дар нашрияҳои мо сухан гӯянд. Шуоъҳои нури илоҳиеро, ки Худо додааст, ҷамъ оваред, чунон ки Ӯ қавми Худро қадам ба қадам дар роҳи ҳақ роҳнамоӣ кардааст. Ин ҳақиқат аз озмоиши замон ва имтиҳон устувор хоҳад баромад». Manuscript Release, 760, 10.

11 сентябри соли 2001 фариштаи пурқудрати Ваҳй боби ҳаждаҳум нозил шуд ва кори ҳидоят кардани касонеро, ки Ноне, ки тоза аз осмон фуруд омада буд, мепазируфтанд ва мехӯрданд, ба «роҳҳои қадим»‑и Ирмиё боби шашум оғоз намуд. Алфа ва Омега ба касоне ниёз дошт, ки омода буданд бикӯшанд, то дар миёни яксаду чилу чор ҳазор бошанд, то бубинанд, ки он чи Ӯро 11 августи соли 1840 аз осмон фуруд овард, танҳо иҷрошавии як пешгӯии замонӣ набуд, балки иҷрошавии пешгӯии замонии Войи дуюм буд. Ӯ мехост, ки қавми Ӯ роҳҳои қадими он таърихеро аз нав биёбанд, ки дар он Ӯ маъбади миллеритҳоро дар тӯли чилу шаш соли аз 1798 то 1844 барпо карда буд.

Он таърих бо хасу хошок ва тангаҳо ва ҷавоҳироти қалбакӣ пӯшида шуда буд. Он таърих бо паёми бардурӯғи бунёдӣ, ки бар рӯи рег бино ёфта буд, на бар Санг‑асри абадӣ, тира гардида буд. Он дар таърихи миллериён буд, ҳамон таърихе ки, чунон ки Петрус онро тавсиф мекунад, миллериён, «ки пештар қавм набудед, вале» баъдан «қавми Худо» шуданд, ва чун «хонаи рӯҳонӣ, коҳинони муқаддас» барангехта ва бино карда шуданд. Шери қабилаи Яҳудо 11 сентябри соли 2001 нозил шуд ва қавми рӯзҳои охирини Худро ба кори поксозии «маъбад»-и таърихи барангехта шудани маъбади миллерӣ роҳбарӣ намуд. Он кор ба воситаи як пешгӯйӣ намунавор нишон дода шуда буд, ки пешбинӣ мекард, ки Худованд марде ба номи Юшиёро бармехезонад (ки маънояш «бунёди Худо» аст).

Вақте ки Йӯшиё, дар иҷрои пешгӯии пайғамбари нофармон, барангехта шуд, ӯ ба кори таъмиру ислоҳи маъбаде оғоз намуд, ки ба ҳолати вайронӣ ва беинтизомӣ афтода буд. Дар ҷараёни кори таъмир ва поксозӣ «лаънати Мусо» кашф гардид, ва ҳангоме ки он дар пеши Йӯшиё хонда шуд, боиси ислоҳоти Йӯшиё гашт. Мо ба он пешгӯӣ, дар иртибот бо бозёфти дубораи «ҳафт замон», баъд аз 11 сентябри соли 2001, хоҳем пардохт.

Мо он таҳқиқотро дар мақолаи навбатӣ оғоз хоҳем кард.

> «То даме ки касоне ки ба ҳақиқат иқрор мешаванд, ба Шайтон хизмат мекунанд, сояи ҷаҳаннамии ӯ назари онҳоро аз Худо ва осмон манъ хоҳад кард. Онҳо мисли касоне хоҳанд буд, ки муҳаббати аввалини худро аз даст додаанд. Онҳо наметавонанд воқеиятҳои абадиро бубинанд. Он чи Худо барои мо омода кардааст, дар Закарё, бобҳои 3 ва 4, ва 4:12–14 тасвир шудааст: “Ва боз ҷавоб дода, ба ӯ гуфтам: Ин ду шохаи зайтун чистанд, ки ба воситаи ду қубури тиллоӣ равғани тиллоиро аз худ берун мерезанд? Ва ӯ ба ман ҷавоб дода, гуфт: Оё намедонӣ, ки инҳо чистанд? Ва ман гуфтам: Не, эй оғоям. Пас ӯ гуфт: Инҳо он ду масҳшуда ҳастанд, ки назди Худованди тамоми замин меистанд.”»

> «Худованд саршор аз васоил аст. Ӯ аз ҳеҷ гуна имконот танқисӣ надорад. Маҳз ба сабаби камбуди имони мо, заминигароии мо, гуфтори беқимати мо ва беимонии мо, ки дар суханони мо ошкор мегардад, сояҳои торик гирди мо ҷамъ меоянд. Масеҳ дар сухан ё дар хислат ҳамчун Он Касе, ки саросар дилрабост ва баргузидатарин миёни даҳ ҳазорон аст, ошкор намегардад. Вақте ки ҷон ба он қонеъ мешавад, ки худро ба сӯи беҳудагӣ боло барад, Рӯҳи Худованд барои он кам коре карда метавонад. Нигоҳи кӯтоҳбинонаи мо сояро мебинад, аммо ҷалоли он тарафи онро дида наметавонад. Фариштагон чор бодро нигоҳ доштаанд, ки ҳамчун аспи хашмгине тасвир шудааст, ки мехоҳад худро раҳо карда, бар рӯи тамоми замин тохта гузарад ва дар роҳи худ харобӣ ва маргро барад.»

> «Оё мо дар худи канори олами абадӣ бихобем? Оё мо кунд ва сард ва мурда бошем? Эй кош, ки дар калисоҳои мо Рӯҳ ва нафаси Худо бар қавми Ӯ дамида мешуд, то ки онҳо бар пойҳои худ биистанд ва зинда гарданд. Мо бояд бубинем, ки роҳ танг аст ва дарвоза маҳдуд. Аммо ҳангоме ки мо аз он дарвозаи танг мегузарем, фарохии он ҳеҷ ҳадде надорад». Manuscript Releases, ҷилди 20, 216, 217.

Back to Articles