Article

# Таърихи Пинҳонии Ояти Чил — Бисту Се

Ҳизқиёл рақами чорум

Author

Jeff Pippenger

Published

August 9, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

Ҳизқиёл ҳамчун «пайғамбари нола» шинохта мешавад, зеро ӯ рамзи он як саду чиҳилу чаҳор ҳазор нафар аст, ки дар боби нӯҳуми китоби ӯ барои зишткориҳое, ки дар замин ва дар калисо содир мешаванд, нола мекунанд (оҳ мекашанд ва гиря мекунанд). Дар порчае аз «Шаҳодатҳо», ки мо дар мақолаи гузашта иқтибос овардем, хоҳар Уайт навиштааст: «Худи пайғамбар дар сарзамини бегона ғарибе буд, ки дар он ҷо ҳирси беинтиҳо ва бераҳмии ваҳшиёна ҳукмфармо буданд. Он чи ӯ аз истибдод ва беадолатии инсонӣ медид ва мешунид, ҷони ӯро ба дард меовард, ва ӯ шабу рӯз бо талхӣ нола мекард.»

Як саду чаҳилу чор ҳазор «рондашудагони Исроил» мебошанд, ки пароканда гардида буданд, чунон ки инро асир бурда шудани Ҳизқиёл ифода мекунад. Раванди муҳргузорӣ, ки дар Ҳизқиёл 9 тасвир шудааст, ҳамон аст, ки дар Ваҳй 7 оварда шудааст, ва ҳар дуи он бобҳо ҳамчун воқеаҳое нишон дода шудаанд, ки дар айёми охир ба вуқуъ меоянд.

> «Ин мӯҳргузории бандагони Худо ҳамон аст, ки ба Ҳизқиёл дар рӯъё нишон дода шуда буд». Testimonies to Ministers, 445.

Аз тахт Худо ба каррубиён амр медиҳад, ва онҳо, дар навбати худ, чархҳоро идора мекунанд. Ҳизқиёл мебоист аз ин рӯъё дарк мекард, ки Худо дар назорат аст, ҳатто дар он даврае ки ҳама чиз гӯё дар ошуфтагӣ менамуд. Хоҳар Уайт пас аз баён намудани сохтори ҳукмронии Худо бар тахт, ки каррубиёнро роҳнамоӣ менамояд ва онҳо корҳои заминро идора мекунанд, мегӯяд: «ба ҳамин тарз», ҳамон тавре ки ӯ Юҳанноро дар қудсгоҳ тасвир мекунад, ки дар он ҷо Масеҳ дар миёни ҳафт калисо роҳ мерафт. Ҳизқиёл ва Юҳанно рамзҳои онҳое мебошанд, ки дар замони мӯҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор зиндагӣ мекунанд; онҳое ки, чунон ки илҳом сабт кардааст, «Манзараҳое ки дар ҷаҳони мо ба амал хоҳанд омад, ҳанӯз ҳатто ба хаёл ҳам наомадаанд.»

Албатта, вақте ки Хоҳар Уайт он суханонро навишт, он суханон рост буданд, аммо дар замони муҳргузорӣ онҳо иҷрои комили худро меёбанд. Бист сол пеш ё тахминан, оё шумо гумон мекардед, ки он чи ҳоло дар ҷаҳон дар иртибот бо тӯда-тӯда шудани малахҳои Ислом рух медиҳад, ба вуқӯъ хоҳад пайваст? Малахҳо ҳамчун рамзи Ислом дар боби нӯҳуми Ваҳй муҳоҷирати табиии малахҳои Африқои Шимолиро низ дар бар мегиранд. Он малахҳои тӯдазанандаи масири муҳоҷирати Африқо бо ҷуғрофияе, ки Ислом онро тасарруф кард, мувофиқат мекунад. Ислом аз насли Исмоил аст, ва модари Исмоил Ҳоҷар буд. Ҳоҷар маънои «гурез» ё «фирор кардан»-ро дорад. Дар арабӣ ин ном одатан ба шакли Ҳоҷар (هاجر) оварда мешавад, ва он ба ҳамон решае пайванд дорад, ки аз он Ҳиҷрат (муҳоҷират/гурезиши Муҳаммад) ба мо расидааст. Решаҳои Ислом на танҳо бо тӯда шудани малахҳо вобастаанд, балки он решаҳо маънои муҳоҷиратро низ дар бар мегиранд. Оё касе ҳаргиз тасаввур мекард, ки муҳоҷирати ғайриқонунӣ зуҳуроти малахҳои Ислом аст?

Оё касе хоб дида буд, ки коммунистони ҷаҳонӣ бо тӯдаҳои исломӣ иттиҳоде барпо хоҳанд кард? Ҳам Ислом ва ҳам қудрати аждаҳогини ҷаҳонигароён мутаносибан дар Ваҳй 9 ва 11 аз вартаи беҳад боло меоянд, ва вартаи беҳад зуҳури қудрати шайтонӣ را ифода мекунад. Ҳар дуи ин ҳампаймонони кунунӣ, мувофиқи Навиштаҳои ростӣ, абзорҳои Шайтон мебошанд.

> «“Вақте ки онҳо шаҳодати худро ба анҷом расонанд [ба анҷом расонида истода бошанд].” Даврае, ки дар он ду шоҳид мебоист, дар бар либоси палос, нубувват кунанд, соли 1798 ба поён расид. Ҳангоме ки онҳо ба анҷоми кори худ дар торикӣ наздик мешуданд, мебоист бар зидди онҳо аз ҷониби қуввае, ки ҳамчун «ҳайвоне ки аз вартаи бетаг бармеояд» тасвир шудааст, ҷанг карда шавад. Дар бисёре аз миллатҳои Аврупо қудратҳое, ки дар Калисо ва Давлат ҳукмронӣ мекарданд, дар тӯли асрҳо ба воситаи папагарӣ зери назорати Шайтон қарор доштанд. Аммо дар ин ҷо зуҳури нави қудрати шайтонӣ ба назар оварда мешавад.» Ихтилофи Бузург, 268.

Дар ин ҷо хоҳар Уайт зуҳури сотсиализмро дар давраи Инқилоби Фаронса муайян мекунад, ҳамзамон қайд менамояд, ки Шайтон инчунин қудрати папагиро низ идора мекунад. Қудрати папагӣ низ дар Ваҳй боби ҳабдаҳум аз вартаи беҳад берун меояд, ва дар боби нӯҳуми Ваҳй Ислом ҳамон дудест, ки аз вартаи беҳад баромад. Нукта ҳамоно боқӣ мемонад; оё ҳақиқатан Илҳом чунин маънӣ дошт: «Манзараҳое, ки бояд дар ҷаҳони мо ба амал оянд, ҳанӯз ҳатто ба хаёл ҳам наомадаанд?» Кӣ ба хаёл оварда буд, ки Ислом акнун дар саросари Аврупо паҳн хоҳад шуд ва ҳоло ба сӯи Амрикоҳо фуруд меояд? Оё шумо ба хаёл оварда будед, ки малахҳо тавассути ҷаҳонигароёни Созмони Милали Муттаҳид, Иттиҳоди Аврупо ва ҳизби демократии Иёлоти Муттаҳида дар саросари кураи замин паҳн хоҳанд шуд?

Кӣ гумон дошт, ки муассисаҳои таълимиро он иттиҳоди коммунистӣ ва исломӣ, ки акнун бо маблағҳои андози шаҳрвандоне пардохта мешавад, фаро хоҳад гирифт, дар ҳоле ки он шаҳрвандон ҳаргиз ният надоштанд, ки маблағҳои андозашон барои нобуд сохтани миллате, ки ин маблағҳои андозро таъмин мекунад, ба кор бурда шавад.

Кӣ тасаввур мекард, ки Британияи Кабир тарғиб ва ҳимоят хоҳад кард, ки духтарони сафедпӯст аз ҷониби ислом ба таври гурӯҳӣ таҷовуз шаванд, рабуда шаванд, ба зиндон андохта шаванд ва ба қатл расонда шаванд? Бисёриҳо ба он воқеият ишора мекунанд, ки ҳар низоми коммунистие, ки дар тамоми таърихи башар ҷой доштааст, комилан ноком будааст, аммо меваи сотсиализми Британия ҳамон қадар маҳкумияти сотсиализм аст, ки нокомии фалсафаҳои иқтисодӣ ва сиёсии он низом мебошад.

Кӣ гумон мекард, ки ба тоҷирони замин иҷозат дода мешавад, то заҳрҳоро ворид намоянд ва ба воситаи онҳо қатли омми зиёда аз ҳабдаҳ миллион нафарро ба амал оваранд?

Кӣ гумон мекард, ки ба ашхосе чун Ҷорҷ Сорос, Билл Гейтс ва Энтони Фаучи иҷоза дода мешавад, то аъмоли шайтонӣ ва шариронаи худро анҷом диҳанд, бидуни ҳеҷ пайомаде?

Вақте ки Хоҳар Уайт изҳор дошт, ки манзараҳои ба амалоянда ҳатто ба хоб ҳам дида нахоҳанд шуд, вай инро дар заминаи вақти муҳргузории саду чиҳилу чор ҳазор баён намуд. Ӯ суханони худро бар шарҳҳояш дар бораи ҳушдори Масеҳ дар Матто бисту чор идома медод, ки дар он навиштааст: «Ин дарсҳо барои манфиати мо мебошанд. Ба мо лозим аст имони худро бар Худо устувор нигоҳ дорем, зеро маҳз пеши рӯи мост замоне, ки ҷонҳои одамонро хоҳад озмуд. Масеҳ, бар Кӯҳи Зайтун, довариҳои даҳшатнокеро, ки бояд пеш аз омадани дуюми Ӯ воқеъ мегардиданд, баён намуд.»

Дарсҳое, ки ӯ ҳозирак ба онҳо ишора кард, намунаҳои ҳар ду — Ҳизқиёл ва Юҳанно — дар мақдасгоҳ буданд, ки меомӯхтанд дарк кунанд, ки Худо бар ҳамаи чизҳо ҳоким аст. Дар ин сардаргумӣ ва исёне, ки акнун дар ҷараён аст, сардаргумӣ ва исёне, ки танҳо ҳамоно, ки таърих ба пеш меравад, афзоиш хоҳад ёфт, онҳое ки паёмоварони Худо ҳастанд, чунон ки на танҳо Ҳизқиёл ва Юҳанно дар маъбад, балки ҳамчунин Ишаъё онҳоро намояндагӣ мекунанд, танҳо дар сурате таърихро ба тарзе тай хоҳанд кард, ки Худовандро ҷалол диҳад, агар дарк кунанд, ки ҳатто он чизҳое, ки мо ҳеҷ гоҳ дар хоб ҳам намедидем, боз ҳам зери назорати Худост.

Он чархҳое, ки бо чархҳои дигар ба ҳам мепайванданд, он рӯйдодҳоеро дар бар мегиранд, ки ҳеҷ гоҳ ҳатто ба хоб ҳам дида нашуда буданд; ва онҳо ҳамон рӯйдодҳоянд, ки дар вақти мӯҳргузорӣ, ки аз 9/11 оғоз ёфт, ба вуқӯъ мепайванданд. Дарсҳое, ки бояд омӯхта шаванд, танҳо аз ҷониби онҳое омӯхта мешаванд, ки бо имон ба Қудси қудсҳо дохил мешаванд ва Масеҳро мебинанд ва нури Ӯро, ки аз Сандуқи Аҳд ҷило мекунад. Вақте ки он ҷалол тавре дида мешавад, ки Дониёл онро дар боби даҳум тасвир намудааст, гурӯҳе, ки аз нур манфиат мебарад, аз онҳое ҷудо карда мешавад, ки аз рӯъё гурехтанд.

> Ва танҳо ман, Дониёл, он рӯъёро дидам; зеро мардоне ки бо ман буданд, он рӯъёро надиданд; лекин ларзиши азиме бар онҳо афтод, ба тавре ки гурехтанд, то худро пинҳон кунанд. Дониёл 10:7.

Аз порчаи мазкур дар мақолаи пешин боз бисёр чизи дигарро метавон баровард, аммо ҳангоми анҷом додани ин мақола мо ба як чарх хоҳем пардохт. Мо дар мақолаи охирин рамзияти шумораи бисту панҷро қайд кардем, ва пеш аз он ба шумораи сӣ таваққуф намуда будем. Нуре, ки аз китоби Ҳизқиёл меояд, танҳо ба шумораҳои рамзӣ маҳдуд намешавад, аммо шоиста аст, ки пеш аз он ки ба берун овардани андаке равшанӣ аз миёни ошуфтагӣ оғоз кунем, нахуст бо баъзе аз он рамзҳои ададӣ ошно шавем.

## Ҳабдаҳ

Се пешгӯии дусаду панҷоҳсола давраи ҳабдаҳсоларо муайян мекунанд, ки дар поёни таърихи калисои Смирно оғоз меёбад. Аз соли 313 то 330, ҳабдаҳ сол барпо шудани сурати ҳайвонро ба таври намунавӣ ифода мекунанд.

Дусаду панҷоҳ соле, ки дар соли 457 то милод оғоз ёфт, дар соли 207 то милод ба анҷом расид, даҳ сол пас аз ҷанги Рафия ва ҳафт сол пеш аз ҷанги Паниюм. Аз Рафия то Паниюм ҳабдаҳ сол буд, ва он таърихи пинҳони ояти чиҳилро, чунон ки дар оятҳои ёздаҳ то понздаҳи Дониёл ёздаҳ баён шудааст, ифода мекунад.

Птолемей IV Филопатор (ҳамчунин бо номи Птолемей IV маъруф) ҳокиме буд, ки дар ҷанги Рафия дар соли 217 то милод пирӯз шуд. Ӯ ҳамчун подшоҳ (ва фиръавн)-и Мисри Птолемей аз соли 221 то милод то соли 204 то милод ҳукмронӣ кард; бинобар ин, ӯ ҳабдаҳ сол салтанат ронд. Ӯ салтанати худро пеш аз ҷанги Рафия оғоз кард, аммо пеш аз ҷанги Паниум вафот кард.

Ҷанги Рафия, ки ҷанги Украина онро намояндагӣ мекунад, соли 2014 оғоз ёфт, вақте ки Иёлоти Муттаҳида дар Украина инқилоби рангаеро ба вуҷуд овард. Птолемейи IV, подшоҳи ҷануб, намунаи Владимир Путин аст, ки ҳукмронии худро соли 2000 оғоз кард, яъне як сол пеш аз он ки мӯҳргузории яксаду чиҳилу чор ҳазор дар соли 2001 оғоз ёбад. Чунон ки дар мавриди Птолемей буд, Путин низ пеш аз ҷанги Украина, ки бо ҷанги Рафия, ки соли 2014 оғоз ёфт, рамзгузорӣ шудааст, ба ҳукмронӣ оғоз намуд. Пеш аз Паниум, Путин, чунон ки бо Птолемей рамзгузорӣ шудааст, барканор карда мешавад. Путин ҳукмронии худро соли 2000 оғоз кард ва ба ин тартиб бо оғози замони мӯҳргузорӣ, ки соли баъдӣ, яъне 2001, оғоз ёфт, мутобиқат мекунад. Ҳабдаҳ соли рамзӣ, чунон ки тавассути Птолемей ифода шудааст, давраеро муайян мекунад, ки Путин дар он ҳукм меронад, ва ӯ инро дар давоми замони мӯҳргузорӣ анҷом медиҳад.

Трамп, ки бо анҷоми дусаду панҷоҳ соле, ки дар соли 457 то милод оғоз ёфта буд, муаррифӣ мешавад, дар ҳамон таърихи ниҳоне ҷойгир аст, ки Путин низ дар он қарор дорад; таърихе ки ҳабдаҳ сол тӯл кашида, аз ҷанги Рафия оғоз меёбад. Аждаҳо (Путин) ва набии козиб (Трамп) дар доираи ҳамин таърихи ниҳон ҷойгир шудаанд. Дар он таърих ҳайвон, ки ҳамчун «ғоратгарони қавми ту» тасвир гардида, қудрати папиро рамзӣ месозад, дар анҷоми он ҳабдаҳ сол аз Рафия то Паниюм ҷойгир аст.

Соли 321 қонуни якшанберо дар Иёлоти Муттаҳида муаррифӣ мекунад, ва 321 дар дохили як давраи ҳабдаҳсола аз Фармони Милан дар соли 313 то тақсим шудани империя дар соли 330 ҷойгир аст.

Таърихи аз Фисҳи Бузурги Йӯшиё, чунон ки он номида мешавад, ифодашуда, давраи ҳабдаҳуми Юбилейи яҳудиёнро оғоз мекунад. Аз Фисҳи Йӯшиё, ки бузургтарин эҳё дар Аҳди Қадим аст, то 22 октябр, таърихи миллериро аз 11 августи соли 1840 то 22 октябри соли 1844 ифода мекунад, вале аз ин ҳам муҳимтар, он таърихи аз 9/11 то қонуни якшанберо ифода менамояд. Замони муҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор бо давраи ҳабдаҳуми Юбилей аз Йӯшиё то 22 октябр ифода шудааст. Ҳабдаҳ рамзест, ки бо рӯйдодҳои асосии замони муҳргузорӣ алоқаманд аст, ва рақами ҳабдаҳ нуқтаест, ки дар он чархҳои Ҳизқиёл ба ҳам мерасанд.

Дар таърихи ниҳонии ояти чиҳили Дониёл, чунон ки дар оятҳои даҳ то понздаҳи ҳамон боб тасвир шудааст, аждаҳо ба воситаи подшоҳии Птолемей бо шумораи «17» вобаста мегардад. Таърихи аз ҷанги Рофиёи ояти ёздаҳум то ҷанги Рофиёи ояти понздаҳум «17» сол аст. Он таърих Доналд Трампро дар миёнаи он ҳабдаҳ соле қарор медиҳад, ки он ду ҷанг рамзи он мебошанд. Сурати ҳайвон, ки аз ҷониби Трамп дар Иёлоти Муттаҳида ташаккул дода шуда барпо мегардад, бо «17» сол аз 313 то 330 ифода меёбад. Дар ояти якуми боби якум Ҳизқиёл дар соли сиюми давраи Юбилеи «17-ум» қарор дорад. Оё ҳаргиз ба хаёлатон омада буд, ки шумораи ҳабдаҳ яке аз чархҳое буд, ки Ҳизқиёл дар Қудси Ақдас дид?

Ҳизқиёл рамзи онҳост, ки дар вақти муҳргузорӣ бо имон ба Қудси Қудсҳо дохил шудаанд. Онҳо коҳинони Петрус мебошанд.

> Шумо низ, чун сангҳои зинда, ба сурати хонаи рӯҳонӣ бино карда мешавед, каҳонати муқаддасе, то қурбониҳои рӯҳониро пешкаш намоед, ки ба Худо ба воситаи Исои Масеҳ мақбуланд. 1 Петрус 2:5.

Ба онҳо супорида шудааст, ки ба қавми пешини аҳди Худо паёме расонанд, ки дар он вақт аз онҳо мегузаранд; ва ҳарчанд онҳо пешакӣ огоҳ карда мешаванд, қавми пешини аҳди Худо нахоҳанд дид ва нахоҳанд шунид.

> Ва Ӯ ба ман гуфт: «Эй писари одам, шиками худро бихӯр ва даруни худро аз ин тӯмаре, ки ба ту медиҳам, пур кун». Пас ман онро хӯрдам; ва он дар даҳони ман барои ширинӣ мисли асал буд. Ва Ӯ ба ман гуфт: «Эй писари одам, бирав, ба хонадони Исроил рав, ва бо суханони Ман ба онҳо сухан гӯй. Зеро ту ба назди қавме бо гуфтори бегона ва забони душвор фиристода нашудаӣ, балки ба хонадони Исроил; на ба назди қавмҳои бисёре бо гуфтори бегона ва забони душвор, ки суханонашонро натавонӣ фаҳмид. Ба яқин, агар туро назди онҳо мефиристодам, онҳо ба ту гӯш медоданд. Аммо хонадони Исроил ба ту гӯш нахоҳанд дод; зеро ба Ман гӯш намедиҳанд: зеро тамоми хонадони Исроил сарсахт ва сангдиланд. Инак, Ман рӯи туро бар зидди рӯи онҳо қавӣ гардонидаам, ва пешонии туро бар зидди пешонии онҳо қавӣ гардонидаам. Пешонии туро мисли алмос, сахттар аз чақмоқ, сохтаам: аз онҳо مترс ва аз нигоҳҳои онҳо ҳаросон мабош, гарчанде ки онҳо хонадони исёнкор ҳастанд». Ҳизқиёл 3:3–9.

Ҳизқиёл фармуда мешавад, ки паёмеро ба қавми собиқи аҳд, ки онҳоро протестантҳои таърихи Миллерит ва калисои Лаодикиягии Адвентистони рӯзи ҳафтуми айёми охир намояндагӣ мекунанд, эълон намояд. Агар ӯ аз эълони ин паём сарпечӣ кунад, хуни онҳое, ки бе огоҳӣ мондаанд, бар гардани ӯ хоҳад буд.

> Эй фарзанди одам, Ман туро барои хонадони Исроил посбон таъйин кардам; пас, каломро аз даҳони Ман бишнав ва онҳоро аз ҷониби Ман огоҳ намо. Вақте ки Ман ба шарир мегӯям: «Ту ҳатман хоҳӣ мурд», ва ту ӯро огоҳ намекунӣ ва сухан намегӯӣ, то шарирро аз роҳи шариронаи ӯ ҳушдор диҳӣ, барои он ки ҷони ӯро наҷот диҳӣ, он шарир дар гуноҳи худ хоҳад мурд; аммо хуни ӯро Ман аз дасти ту хоҳам талабид. Аммо агар ту шарирро огоҳ кунӣ, ва ӯ аз шарорати худ ва аз роҳи шариронаи худ бознагардад, ӯ дар гуноҳи худ хоҳад мурд; валекин ту ҷони худро раҳо кардаӣ. Боз, агар одиле аз адолати худ рӯй гардонад ва гуноҳ кунад, ва Ман пеши ӯ санги пешпо гузорам, ӯ хоҳад мурд: азбаски ту ӯро огоҳ накардаӣ, ӯ дар гуноҳи худ хоҳад мурд, ва корҳои одилонаи ӯ, ки ба ҷо овардааст, ба ёд оварда нахоҳанд шуд; аммо хуни ӯро Ман аз дасти ту хоҳам талабид. Аммо агар ту одилро огоҳ кунӣ, то одил гуноҳ накунад, ва ӯ гуноҳ накунад, ӯ албатта зинда хоҳад монд, зеро ки огоҳ карда шудааст; ҳамчунин ту ҷони худро раҳо кардаӣ. Ҳизқиёл 3:17–21.

Дар ёздаҳ боби аввали Ҳизқиёл ба ӯ харобии Ерусалим нишон дода мешавад, ки тавассути рӯъёҳо назди дарёи Кебор, саҳро ва Ерусалим тасвир ёфтааст. Ба ӯ супориш дода мешавад, ки огоҳиро дар бораи доварии наздикшаванда бар Ерусалим эълон намояд. Паёми огоҳкунанда дар бораи доварии наздикшаванда бар Ерусалим ҳамон огоҳиест, ки аввал ба калисои Лоадикиягии Адвентистони рӯзи ҳафтум дода мешавад. Ин огоҳӣ доварӣ ва рад шудани қавми Худоро дар Ерусалим, ки мӯҳри Худоро надоранд, муайян месозад. Огоҳие, ки дар Ҳизқиёл ба сурати намунавӣ ифода ёфтааст, огоҳӣ дар бораи қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда мебошад.

Дар он ёздаҳ боби аввал, ки ин ҳақиқатҳо баён гардидаанд, Ҳизқиёл гунг гардонида мешавад ва пас аз он фақат он гоҳ сухан мегӯяд, ки Худо махсус даҳони ӯро мекушояд; ва ин ҳол то вайрон шудани Ерусалим идома меёбад, ки он гоҳ ӯ боз метавонад сухан гӯяд.

> Пас Рӯҳ ба ман даромад, ва маро бар поям бардошт, ва бо ман сухан гуфт, ва ба ман гуфт: «Бирав, худро даруни хонаи худ маҳкам кун. Аммо ту, эй писари одам, инак, бар ту бандҳо хоҳанд ниҳод, ва туро бо онҳо хоҳанд баст, ва ту дар миёни онҳо берун нахоҳӣ рафт. Ва Ман забонатро ба комат хоҳад часпонд, то ки гунг шавӣ, ва барои онҳо сарзанишкунанда набошӣ; зеро ки онҳо хонадони исёнкоранд. Аммо ҳангоме ки Ман бо ту сухан мегӯям, даҳонатро хоҳам кушод, ва ба онҳо хоҳӣ гуфт: “Худованд Худо чунин мегӯяд”; ҳар кӣ мешунавад, бигзор бишнавад; ва ҳар кӣ худдорӣ мекунад, бигзор худдорӣ кунад; зеро ки онҳо хонадони исёнкоранд». Ҳизқиёл 3:24–27.

Вақте ки Ерусалим суқут кард, Ҳизқиёл боз метавонист сухан гӯяд.

> Ва дар соли дувоздаҳуми асирии мо, дар моҳи даҳум, дар рӯзи панҷуми моҳ, чунин воқеъ шуд, ки касе, ки аз Ерусалим гурехта раҳо ёфта буд, назди ман омада, гуфт: «Шаҳр фурӯ зада шуд». Ва дасти Худованд бегоҳ бар ман буд, пеш аз он ки он гурехтаву раҳоёфта биёяд; ва Ӯ даҳони маро кушода буд, то вақте ки вай субҳ назди ман омад; ва даҳони ман кушода шуд, ва дигар гунг набудам. Ҳизқиёл 33:21, 22.

Суқути Ерусалим рамзи суқути калисои Лаодикиягии Адвентистони рӯзи ҳафтум дар айёми охир аст. Он суқут дар ҳоле воқеъ мегардад, ки онҳое ки дар боби нӯҳум дар Ерусалим мӯҳр зада шуданд, баъдан ҳамчун калисои ғолиб боло бурда мешаванд. Лаодикиён аз миёни Ерусалим берун гирифта мешаванд, ва яксаду чилу чор ҳазор нафар боло бурда мешаванд, дар ҳоле ки подшоҳии ҷалол барқарор мегардад. Он подшоҳии ҷалол ба василаи барқарор шудани подшоҳии файз бар салиб пешнамоӣ шуда буд. Подшоҳии файз бар салиб бо подшоҳии ҷалол дар қонуни якшанбе мутобиқат дорад, ва ин ду подшоҳӣ дар пайдарпаии таърихи нубувват, ки дар китоби Ҳизқиёл ҷойгир аст, қарор дода шудаанд. Ёздаҳ боби аввал, вақте ки Ҳизқиёл дар доираи қудсгоҳ ҷой дода мешавад, дар бораи поксозии калисои Худо аст, дар ҳоле ки қавми Ӯ аз калисои мубориз, ки ҳамчун иборат аз гандум ва алафҳои бегона таъриф мешавад, ба калисои ғолиб табдил меёбанд, ки он аз қурбонии гандумии Пантикост иборат аст.

> Ва ту, эй мири беҳаё ва шарири Исроил, ки рӯзи ту фаро расидааст, ҳангоме ки гуноҳ ба интиҳо хоҳад расид, чунин мегӯяд Худованд Худо: аммомаро бардор ва тоҷро аз сар бигир; ин дигар ҳамон нахоҳад буд: пастро боло бардор, ва болоро паст намо. Ман онро вожгун хоҳам кард, вожгун хоҳам кард, вожгун хоҳам кард; ва он дигар нахоҳад буд, то даме ки Ӯ ояд, ки ҳаққи он аз они Ӯст; ва онро ба Ӯ хоҳам дод. Ҳизқиёл 21:25–27.

Сидқиё подшоҳи охирини Яҳудо буд, ва ӯ ҳамон «мири шарири Исроил, ки рӯзи ӯ фаро расидааст» мебошад, ки дар ин оятҳо зикр шудааст. Набукаднесар наздик буд Ерусалимро тасарруф кунад, ва тоҷи Сидқиё мебоист аз ҷониби Бобил гирифта шавад; Бобил бошад, аз ҷониби Модҳо ва Форсиён сарнагун мегардид, ки онҳо низ, ба навбати худ, аз ҷониби Юнониён сарнагун мешуданд, ва Юнониён аз ҷониби Рум сарнагун мегаштанд. Сарнагунсозии сеюм ба Рум мерасад, ки он ҳамон марҳилаи таърих аст, вақте Подшоҳе, ки «ҳаққи он аз они Ӯст», тоҷи подшоҳии файзро ҳангоми барпо гардидани он подшоҳӣ бар салиб дарёфт хоҳад кард.

> «Ба «мири нопоки шарир» рӯзи ҳисоботи ниҳоӣ фаро расида буд. Худованд ҳукм кард: «Амомаро бардоред» ва «тоҷро аз сар бигиред». То даме ки худи Масеҳ Малакути Худро барпо намояд, ба Яҳудо дигар иҷозат дода намешуд, ки подшоҳе дошта бошад. «Ман онро вожгун хоҳам кард, вожгун, вожгун»,— чунин буд фармони илоҳӣ дар бораи тахти хонадони Довуд; «ва он дигар нахоҳад буд, то Ӯ, ки ҳаққи он аз они Ӯст, биёяд; ва Ман онро ба Ӯ хоҳам дод». Ҳизқиёл 21:25–27.» «Пайғамбарон ва Подшоҳон», 451.

Дар вақти борони охир, ки ҳангоми оғози доварии зиндагон дар 9/11 оғоз ёфт, Масеҳ подшоҳии ҷалоли Худро барпо мекунад.

> «Вақте ки чор фаришта раҳо мекунанд, Масеҳ подшоҳии Худро барпо хоҳад кард». Spalding and Magan, 3.

Давраи тайёрӣ аз 11-уми сентябр оғоз меёбад, ва ҳангоми қонуни якшанбе кӯҳи муқаддаси ҷалолдор болотар аз ҳамаи теппаҳо ва кӯҳҳо бардошта мешавад.

> Сухане ки Ишаъё писари Омӯс дар бораи Яҳудо ва Ерусалим дид. Ва дар айёми охир чунин воқеъ хоҳад шуд, ки кӯҳи хонаи Худованд бар қуллаи кӯҳҳо барқарор хоҳад гардид, ва аз теппаҳо болотар хоҳад шуд; ва ҳамаи халқҳо ба сӯи он ҷорӣ хоҳанд шуд. Ва халқҳои бисёр рафта хоҳанд гуфт: Биёед, ва ба кӯҳи Худованд, ба хонаи Худои Яъқуб, бароем; ва Ӯ моро аз роҳҳои Худ таълим хоҳад дод, ва мо ба тариқҳои Ӯ хоҳем рафт; зеро аз Сион шариат содир хоҳад шуд, ва каломи Худованд аз Ерусалим. Ишаъё 2:1–3.

Дар 11 сентябр бодҳо раҳо карда шуданд ва сипас боз дошта шуданд, ва ҳамин тавр оғози барпо гардидани подшоҳии Дониёл боби дуюмро нишон доданд, ки он ҳамчун санге тасвир шудааст, ки аз кӯҳ бурида шуда, тамоми заминро пур мекунад.

> «Ин назар дар соли 1847 дода шуд, ҳангоме ки аз бародарони адвентист, ки рӯзи шанберо риоя мекарданд, танҳо теъдоди хеле андак буданд; ва аз миёни онҳо низ танҳо андаке гумон мекарданд, ки риояи он ба қадре аҳаммият дорад, ки миёни қавми Худо ва беимонон хатте ҷудокунанда бикашад. Акнун иҷрои он назар оғоз ба зуҳур кардан дорад. «Оғози он вақти тангӣ», ки дар ин ҷо зикр шудааст, ба он замоне ишора намекунад, ки офатҳо ба рехта шудан оғоз хоҳанд кард, балки ба як давраи кӯтоҳе андаке пеш аз рехта шудани онҳо, дар ҳоле ки Масеҳ дар муқаддасгоҳ аст. Дар он вақт, ҳангоме ки кори наҷот ба анҷом мерасад, тангӣ бар замин меояд, ва халқҳо ба ғазаб хоҳанд омад, вале нигоҳ дошта хоҳанд шуд, то ки ба кори фариштаи сеюм монеъ нашаванд. Дар он вақт «борони охирин», ё тароват аз ҳузури Худованд, хоҳад омад, то ба овози баланди фариштаи сеюм қудрат бахшад ва муқаддасонро барои истодан дар он даврае омода созад, ки ҳафт офати охирин рехта хоҳанд шуд». Навиштаҳои Аввалия, 85.

Масеҳ подшоҳии абадии Худро дар айёми борони охирин барпо месозад, ва подшоҳии Ӯ ҳам подшоҳии файзро, ки бар салиб таъсис ёфт, дар бар мегирад ва ҳам подшоҳии ҷалоли Ӯро ҳангоми қонуни якшанбе. Сидқиё ба Бобил (подшоҳии 1-ум), ба Модо-Форс (подшоҳии 2-юм), ба Юнон (подшоҳии 3-юм) ва сипас ба Руми бутпараст (подшоҳии 4-ум) таърихи ба сӯи подшоҳии файз пешбарандаро муайян мекунад. Он таърих як силсилаи таърихии мувозиро аз Руми Папагӣ (Бобили рӯҳонӣ, подшоҳии 5-ум), то Иёлоти Муттаҳида (Модо-Форси рӯҳонӣ, подшоҳии 6-ум), то Созмони Милали Муттаҳид (Юнони рӯҳонӣ, подшоҳии 7-ум) ва сипас то иттиҳоди сегонаи аждаҳо, ҳайвон ва набии козиб, ки дар якҷоягӣ Руми муосирро ташкил медиҳанд (Руми рӯҳонӣ, подшоҳии 8-ум, ки аз он ҳафт аст), муайян мекунад.

Ғалабаи он подшоҳӣ дар Дониёл боби ду бо санге тасвир шудааст, ва содиқони Худо сангҳо дар маъбад мебошанд.

> Шумо низ, чун сангҳои зинда, ҳамчун хонаи рӯҳонӣ бино карда мешавед, то ки коҳиноти муқаддас бошед ва қурбониҳои рӯҳониро, ки ба василаи Исои Масеҳ назди Худо мақбуланд, тақдим намоед. 1 Петрус 2:5.

Он мамлакати абадӣ бар мамлакатҳои ҷаҳон ғолиб меояд ва тамоми ҷаҳонро фаро мегирад. Дар боби чиҳили китоби Ҳизқиёл то охири он китоб, ҳамон як мамлакат ҳамчун маъбаде тасвир шудааст, ки ҷаҳонро аз оби ҳаёт пур месозад.

Мо ин мавзӯъҳоро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

Back to Articles