Article

# Laodicea - Number Two

Лаодикӣ — Рақами Ду

The Protestant Horn

Шохи протестантӣ

Author

Jeff Pippenger

Published

August 27, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

It is essential in understanding the message that is being unsealed in the book of Revelation, to recognize the roots, development and significance of the Protestant Reformation. Three primary lines within the history of that Reformation address the Bible, and the correct methodology to be used in studying the Bible and also that the chosen messengers through that history are waymarks of that history. As always is the case Satan attempted to hide the King James Bible with several counterfeits, and he sought to hide the correct methodology for understanding the Bible with several counterfeits and he also sought to hide the correct messengers (waymarks) that were raised up along the way in that history.

Барои дарк кардани паёме, ки дар китоби Ваҳй мӯҳраш кушода мешавад, шинохтани решаҳо, рушди таърихӣ ва аҳаммияти Ислоҳоти Протестантӣ аҳаммияти бунёдӣ дорад. Се хатти асосӣ дар таърихи он Ислоҳот ба Китоби Муқаддас, ба методологияи дурусте, ки бояд дар омӯзиши Китоби Муқаддас истифода шавад, ва низ ба он ки паёмрасонони баргузида дар тӯли он таърих нишонаҳои роҳии ҳамон таърих мебошанд, дахл доранд. Чунон ки ҳамеша чунин аст, шайтон кӯшиш кард, ки Китоби Муқаддаси King James-ро бо чандин қалбакӣ пинҳон созад; ӯ ҳамчунин саъй намуд, ки методологияи дурусти фаҳмидани Китоби Муқаддасро бо чандин қалбакӣ пинҳон кунад, ва ҳамчунин саъй кард, ки паёмрасонони дурустро (нишонаҳои роҳ)-е, ки дар ҷараёни он таърих барпо карда шуданд, пинҳон созад.

> “But Satan was not idle. He now attempted what he has attempted in every other reformatory movement—to deceive and destroy the people by palming off upon them a counterfeit in place of the true work. As there were false Christ’s in the first century of the Christian church, so there arose false prophets in the sixteenth century.” The Great Controversy, 186.

> «Лекин Шайтон бекор набуд. Ӯ акнун он чиро ба амал оварданӣ шуд, ки дар ҳар як ҷунбиши дигари ислоҳотгарона ба амал оварданӣ шуда буд, — мардумро фиреб дода, ҳалок созад, ба ҷои кори ҳақиқӣ барояшон сохтакорие пешкаш намуда. Чунон ки дар асри якуми калисои масеҳӣ масеҳоҳои козиб буданд, ҳамон тавр дар асри шонздаҳум анбиёи козиб низ бархостанд». The Great Controversy, 186.

In the Millerite history from 1840 through 1844 the mantle of Protestantism, (which is one of two horns on the earth-beast that is the United States), Millerite Adventism became the Protestant horn. At the same time, the churches who had previously professed to be Protestant became apostate Protestantism, or as the Millerites identified them, “the daughters of Rome.” When the Protestants rejected the first angel’s message in 1843, they fell and the Millerites carried on with the mantle of Protestantism. The Millerite history was the climax of God’s work in bringing His “church in the wilderness” up to the full understanding of the Word of God.

Дар таърихи миллерӣ аз соли 1840 то 1844, ридои протестантизм, (ки яке аз ду шохи ҳайвони заминӣ мебошад, ки Иёлоти Муттаҳида аст), ба адвентизми миллерӣ гузашта, адвентизми миллерӣ ба шохи протестантӣ табдил ёфт. Дар айни замон, калисоҳое, ки пештар худро протестант эътироф мекарданд, протестантизми муртад гардиданд, ё чунон ки миллериён онҳоро муайян мекарданд, «духтарони Рум». Вақте ки протестантҳо дар соли 1843 паёми фариштаи аввалро рад карданд, онҳо суқут намуданд ва миллериён ридои протестантизмро идома доданд. Таърихи миллерӣ авҷи кори Худо дар ба фаҳмиши комили Каломи Худо расондани «калисои Ӯ дар биёбон» буд.

The opening of the investigative judgment brought the test of the law of God and especially the Sabbath. To proclaim the third angel’s message required a church that upheld the law of God, which had been buried under papal traditions and customs during the Dark Ages. Christ brought the Protestants to the history of 1840 to 1844 and presented the test of Elijah, of whom William Miller was typified, and when the Protestants rejected Miller’s message they returned to Rome. The test of the first angel’s message as delivered by Miller was typified by Elijah at Mount Carmel.

Ифтитоҳи доварии тафтишотӣ озмоиши қонуни Худо ва бахусус шанберо ба миён овард. Барои эълон намудани паёми фариштаи сеюм калисое лозим буд, ки қонуни Худоро нигоҳ медошт, қонуне ки дар асрҳои торик зери анъанаҳо ва урфу одатҳои папагӣ дафн гардида буд. Масеҳ протестантҳоро ба таърихи солҳои 1840 то 1844 овард ва озмоиши Илёсро пеш гузошт, ки Уилям Миллер намунаи ӯ буд; ва ҳангоме ки протестантҳо паёми Миллерро рад карданд, онҳо ба Рум бозгаштанд. Озмоиши паёми фариштаи аввал, чунон ки онро Миллер эълон карда буд, ба воситаи Илёс дар кӯҳи Кармил намунавор нишон дода шуда буд.

> And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. 1 Kings 18:21.

> Ва Илёс назди тамоми қавм омада, гуфт: «То кай шумо миёни ду ақида лангон-лангон мегардед? Агар Худованд Худо бошад, аз Ӯ пайравӣ кунед; аммо агар Баал бошад, пас аз вай пайравӣ кунед». Ва қавм ба ӯ ҳеҷ сухане ҷавоб надод. 3 Подшоҳон 18:21.

In 1840, when confronted with the message of Elijah, represented by Miller and the first angel, the Protestants chose Baal!

Дар соли 1840, вақте ки бо паёми Илёс, ки аз ҷониби Миллер ва фариштаи аввал намояндагӣ мешуд, рӯ ба рӯ гардиданд, протестантҳо Баалро интихоб карданд!

The Protestant Reformation was an unsealing of the truths of the Bible that began with the “morning star,” which was promised to be given during the history represented by the church of Thyatira. The direct attack against the Bible began centuries earlier and is clearly presented in The Great Controversy, especially with the history of the Waldensians. In 1930, Benjamin Wilkerson published the book, Our Authorized Bible Vindicated. The book documents the warfare against the sacred original texts that were ultimately used to translate the King James Bible and the various satanic counterfeit texts that were and still are promoted by Catholics, apostate Protestantism and Laodicean Adventists. The warfare began well before the history of the Waldensians, but they are the waymark and symbol of those who gave their lives to testify to the importance of the correct manuscripts that were ultimately translated into the 1611 King James Bible.

Ислоҳоти протестантӣ кушодашавии ҳақиқатҳои Китоби Муқаддас буд, ки бо «ситораи субҳгоҳӣ» оғоз ёфт, ки ваъда шуда буд дар ҷараёни таърихе дода шавад, ки калисои Тиётира онро намояндагӣ мекунад. Ҳамлаи мустақим бар зидди Китоби Муқаддас садсолаҳо пештар оғоз ёфта буд ва дар «Муборизаи Бузург» ба таври равшан нишон дода шудааст, махсусан дар таърихи валденсиён. Дар соли 1930, Бенҷамин Уилкерсон китоберо бо номи Our Authorized Bible Vindicated нашр кард. Ин китоб ҷанги зидди матнҳои муқаддаси аслӣеро ҳуҷҷатгузорӣ мекунад, ки дар ниҳоят барои тарҷумаи Китоби Муқаддаси King James истифода шуданд, ва ҳамчунин матнҳои гуногуни қалбакии шайтонӣеро, ки католикҳо, протестантизми муртад ва адвентистони Лаодикия пеш мебурданд ва то ҳол пеш мебаранд. Ин ҷанг хеле пеш аз давраи таърихи валденсиён оғоз ёфта буд, аммо онҳо нишонаи роҳ ва рамзи онҳое мебошанд, ки ҷони худро фидо карданд, то ба аҳамияти дастнависҳои дурусте, ки дар ниҳоят ба Китоби Муқаддаси King James-и соли 1611 тарҷума шуданд, шаҳодат диҳанд.

The production of the King James Bible in 1611 went through a very specific translation process. The process of translating and publishing the Bible was accomplished through seven steps of production. It also took seven years to accomplish, and seven biblical years is twenty-five hundred and twenty days. That is of course the same number of prophetic days in which Jesus confirmed the covenant with many in fulfillment of Daniel nine. In the center of that sacred week Christ was crucified, and of course Christ crucified is the center of the Bible. Those seven steps to produce the pure Word of God were as follows.

Инҷили Подшоҳ Ҷеймс, ки дар соли 1611 ба вуҷуд оварда шуд, аз як раванди бисёр мушаххаси тарҷума гузашт. Раванди тарҷума ва нашри Китоби Муқаддас тавассути ҳафт марҳилаи таҳия анҷом дода шуд. Он ҳамчунин барои анҷом ёфтан ҳафт солро дар бар гирифт, ва ҳафт соли китобӣ ду ҳазору панҷсаду бист рӯз аст. Ин, албатта, ҳамон шумораи рӯзҳои нубувватист, ки дар он Исо аҳдро бо бисёриҳо тасдиқ намуд, дар иҷрои Дониёл боби нӯҳ. Дар миёнаи он ҳафтаи муқаддас Масеҳ маслуб карда шуд, ва, албатта, Масеҳи маслубшуда маркази Китоби Муқаддас аст. Он ҳафт марҳила барои ба вуҷуд овардани Каломи поки Худо чунин буданд.

- First: Initial Translation by Individuals: Around 50 translators were divided into six committees, each responsible for different sections of the Bible. These individuals worked on translating from the original languages (Hebrew, Aramaic, and Greek) into English.

  Аввал: Тарҷумаи ибтидоӣ аз ҷониби шахсони алоҳида: Тақрибан 50 тарҷумон ба шаш кумита ҷудо карда шуданд, ки ҳар яке барои бахшҳои гуногуни Китоби Муқаддас масъул буд. Ин шахсон бар тарҷума аз забонҳои аслӣ (ибрӣ, оромӣ ва юнонӣ) ба англисӣ кор мекарданд.

- Second: Committee Review: After each committee completed their translation of a section, the work was reviewed by the committee members themselves. This allowed for collective input and correction of errors.

  Дувум: Баррасии кумита: Пас аз он ки ҳар як кумита тарҷумаи бахше аз матнро анҷом медод, кори он аз ҷониби худи аъзои кумита баррасӣ мегардид. Ин имкон медод, ки саҳми дастаҷамъона ворид гардад ва иштибоҳҳо ислоҳ шаванд.

- Third: General Committee Review: The individual committee translations were then submitted to a larger group of scholars, referred to as the General Committee. This committee consisted of representatives from each of the six translation committees. They reviewed the entire work, comparing and harmonizing the different committee translations.

  Сеюм: Баррасии Кумитаи умумӣ: Сипас тарҷумаҳои кумитаҳои ҷудогона ба гурӯҳи васеътари донишмандон, ки онро Кумитаи умумӣ меномиданд, пешниҳод карда шуданд. Ин кумита аз намояндагони ҳар яке аз шаш кумитаи тарҷума иборат буд. Онҳо тамоми корро бознигарӣ намуда, тарҷумаҳои гуногуни кумитаҳоро муқоиса ва ҳамоҳанг месохтанд.

- Forth: Additional Review and Revision: The General Committee’s revised version was sent back to the individual committees for further review and refinement. This iterative process helped ensure that the translation was consistent and accurate.

  Чаҳорум: Баррасӣ ва бознигарии иловагӣ: Нусхаи бознигаришудаи Кумитаи умумӣ ба кумитаҳои алоҳида барои баррасӣ ва такмили минбаъда бозпас фиристода шуд. Ин раванди такрорӣ барои таъмини он ки тарҷума мутобиқ ва дақиқ бошад, мусоидат кард.

- Fifth: Final Review and Approval: Once the individual committees completed their revisions, the final draft was submitted to the General Committee for a final review and approval.

  Панҷум: Баррасӣ ва тасдиқи ниҳоӣ: Пас аз он ки кумитаҳои алоҳида таҳрирҳои худро ба анҷом расониданд, матни ниҳоӣ барои баррасӣ ва тасдиқи ниҳоӣ ба Кумитаи Умумӣ пешниҳод карда шуд.

- Sixth: Royal Approval and Publication: The approved translation was then presented to King James I for his approval.

  Шашум: Тасдиқи шоҳона ва интишор: Сипас тарҷумаи тасдиқшуда барои гирифтани тасдиқи ӯ ба шоҳ Ҷеймс I пешниҳод карда шуд.

- Seventh: Once he granted his royal approval, the translation was published in 1611 as the King James Version (Authorized Version) of the Bible.

  Ҳафтум: Пас аз он ки ӯ тасдиқи шоҳонаи худро дод, тарҷума дар соли 1611 ҳамчун Китоби Муқаддас ба нашри Подшоҳ Яъқуб (Authorized Version) ба табъ расид.

> The words of the Lord are pure words: as silver tried in a furnace of earth, purified seven times. Thou shalt keep them, O Lord, thou shalt preserve them from this generation forever. Psalms 12:6, 7.

> Каломи Худованд каломи пок аст; мисли нуқрае ки дар кӯраи замин гудохта шуда, ҳафт бор соф карда шудааст. Ту онҳоро, эй Худованд, нигаҳ хоҳӣ дошт; онҳоро аз ин насл то абад ҳифз хоҳӣ кард. Забур 12:6, 7.

In the warfare of Satan against God’s word, and against the waymarks represented by the various messengers of that unfolding history and of the correct methodology to be used in rightly dividing His Word the King James Bible of 1611, is a waymark that is specifically identified in Psalm twelve. None of the various counterfeit Bibles that have been produced through corrupted Catholic manuscripts meets the criteria of Psalm twelve. The purification process that took seven steps and the period of twenty-five hundred and twenty days identify that the King James Bible is God’s “pure words.” God promises to keep the King James Bible as His pure Word forever, and He therefore promises to uphold the methodology of “historicism” that was employed by the Protestant reformers, including William Miller.

Дар ҷанги Шайтон бар зидди Каломи Худо, ва бар зидди аломатҳои роҳе, ки тавассути паёмрасонони гуногуни он таърихи бозшаванда ва низ усули дурусте, ки бояд барои ба таври саҳеҳ тақсим кардани Каломи Ӯ ба кор бурда шавад, намояндагӣ шудаанд, Китоби Муқаддаси King James-и соли 1611 аломати роҳест, ки махсусан дар Забур 12 муайян карда шудааст. Ҳеҷ яке аз тарҷумаҳои гуногуни сохтаи Китоби Муқаддас, ки тавассути дастнависҳои фосиди католикӣ ба вуҷуд оварда шудаанд, ба меъёрҳои Забур 12 ҷавобгӯ нест. Раванди поксозие, ки ҳафт марҳиларо дар бар гирифт, ва давраи ду ҳазору панҷсаду бист рӯз, муайян месозанд, ки Китоби Муқаддаси King James «калимаҳои пок»-и Худост. Худо ваъда медиҳад, ки Китоби Муқаддаси King James-ро ҳамчун Каломи поки Худ то абад нигоҳ хоҳад дошт, ва бинобар ин Ӯ ҳамчунин ваъда медиҳад, ки усули «таърихгароӣ»-ро, ки ислоҳгарони протестант, аз ҷумла Уилям Миллер, ба кор бурда буданд, устувор нигоҳ медорад.

In the fourteenth century John Wycliffe, who is identified as “the morning star of the Reformation” in the book The Great Controversy was used by God to translate the Bible into a language that even a common man would understand. He is the messenger that marks the waymark of the beginning of the Protestant Reformation.

Дар асри чордаҳум Ҷон Уиклиф, ки дар китоби «Муборизаи бузург» ҳамчун «ситораи субҳи Ислоҳот» муаррифӣ шудааст, аз ҷониби Худо истифода шуд, то Китоби Муқаддасро ба забоне тарҷума кунад, ки ҳатто одами одӣ онро фаҳмида тавонад. Ӯ он паёмбарест, ки нишонаи оғози Ислоҳоти протестантиро муайян мекунад.

> “The great movement that Wycliffe inaugurated, which was to liberate the conscience and the intellect, and set free the nations so long bound to the triumphal car of Rome, had its spring in the Bible. Here was the source of that stream of blessing, which, like the water of life, has flowed down the ages since the fourteenth century. Wycliffe accepted the Holy Scriptures with implicit faith as the inspired revelation of God’s will, a sufficient rule of faith and practice. He had been educated to regard the Church of Rome as the divine, infallible authority, and to accept with unquestioning reverence the established teachings and customs of a thousand years; but he turned away from all these to listen to God’s holy word. This was the authority which he urged the people to acknowledge. Instead of the church speaking through the pope, he declared the only true authority to be the voice of God speaking through His word. And he taught not only that the Bible is a perfect revelation of God’s will, but that the Holy Spirit is its only interpreter, and that every man is, by the study of its teachings, to learn his duty for himself. Thus he turned the minds of men from the pope and the Church of Rome to the word of God.

> «Он ҳаракати бузурге, ки Виклиф оғоз намуд ва мебоист виҷдон ва ақлро озод созад ва миллатҳоеро, ки дер замон ба аробаи зафармандии Рум баста буданд, раҳо кунад, сарчашмаи худро дар Китоби Муқаддас дошт. Дар ин ҷо манбаи он ҷӯйбори баракат буд, ки, монанди оби ҳаёт, аз асри чордаҳум то имрӯз дар тӯли асрҳо ҷорӣ гардидааст. Виклиф Навиштаҳои Муқаддасро бо имони комил ҳамчун ваҳйи илоҳомбахши иродаи Худо, ҳамчун қоидаи кофии имон ва амал, пазируфт. Ӯ тарбия ёфта буд, ки Калисои Румро ҳокимияти илоҳӣ ва хатононопазир бидонад ва таълимот ва ойинҳои муқарраршудаи ҳазорсоларо бо эҳтироми бечунучаро қабул намояд; аммо аз ҳамаи ин рӯй гардонид, то ба каломи муқаддаси Худо гӯш фаро диҳад. Ин ҳамон ҳокимияте буд, ки ӯ мардумро даъват мекард онро эътироф намоянд. Ба ҷойи он ки калисо тавассути папа сухан гӯяд, ӯ эълон намуд, ки ягона ҳокимияти ҳақиқӣ овози Худост, ки тавассути Каломи Ӯ сухан мегӯяд. Ва ӯ таълим медод, ки на танҳо Китоби Муқаддас ваҳйи комили иродаи Худост, балки Рӯҳулқудс ягона тафсиргари он аст, ва ҳар инсон бояд бо омӯзиши таълимоти он вазифаи худро шахсан барои худ биомӯзад. Ҳамин тавр ӯ зеҳни мардумро аз папа ва Калисои Рум ба сӯи каломи Худо равона сохт.»

> “Wycliffe was one of the greatest of the Reformers. In breadth of intellect, in clearness of thought, in firmness to maintain the truth, and in boldness to defend it, he was equaled by few who came after him. Purity of life, unwearying diligence in study and in labor, incorruptible integrity, and Christlike love and faithfulness in his ministry, characterized the first of the Reformers. And this notwithstanding the intellectual darkness and moral corruption of the age from which he emerged.

> «Уиклиф яке аз бузургтарин Ислоҳталабон буд. Дар фарохии ақл, дар равшании андеша, дар устуворӣ барои нигоҳ доштани ҳақиқат ва дар ҷасорат барои дифоъ кардани он, кам касоне аз онҳое ки пас аз ӯ омаданд, бо ӯ баробар буданд. Покии зиндагӣ, кӯшиши хастанашаванда дар омӯзиш ва меҳнат, росткории вайроннопазир ва муҳаббату вафодории ба Масеҳ монанд дар хизмати ӯ, аввалини Ислоҳталабонро тавсиф мекарданд. Ва ин ҳама, бо вуҷуди торикии зеҳнӣ ва фасоди ахлоқии он асре ки ӯ аз миёни он бархост.»

> “The character of Wycliffe is a testimony to the educating, transforming power of the Holy Scriptures. It was the Bible that made him what he was. The effort to grasp the great truths of revelation imparts freshness and vigor to all the faculties. It expands the mind, sharpens the perceptions, and ripens the judgment. The study of the Bible will ennoble every thought, feeling, and aspiration as no other study can. It gives stability of purpose, patience, courage, and fortitude; it refines the character and sanctifies the soul. An earnest, reverent study of the Scriptures, bringing the mind of the student in direct contact with the infinite mind, would give to the world men of stronger and more active intellect, as well as of nobler principle, than has ever resulted from the ablest training that human philosophy affords. ‘The entrance of Thy words,’ says the psalmist, ‘giveth light; it giveth understanding.’ Psalm 119:130.” The Great Controversy, 93, 94.

> «Хислати Уиклиф шаҳодатест бар қудрати тарбияткунанда ва дигаргунсозандаи Навиштаҳои Муқаддас. Маҳз Китоби Муқаддас ӯро ба он чӣ буд, табдил дод. Кӯшиш барои дарки ҳақиқатҳои бузурги ваҳй ба ҳамаи қобилиятҳо тозагӣ ва нерумандӣ мебахшад. Он зеҳнро фарох месозад, идрокро тез мегардонад ва довариро ба камол мерасонад. Омӯзиши Китоби Муқаддас ҳар андеша, эҳсос ва орзуро ба гунае олимақом мегардонад, ки ҳеҷ омӯзиши дигар наметавонад. Он устувории мақсад, сабр, шуҷоат ва матонат мебахшад; хислатро пок месозад ва ҷонро тақдис мекунад. Омӯзиши ҷиддӣ ва боэҳтироми Навиштаҳо, ки зеҳни донишпажӯҳро ба тамоси мустақим бо Зеҳни Беинтиҳо меорад, ба ҷаҳон мардоне мебахшид, ки аз лиҳози ақл қавитар ва фаъолтар, ҳамчунин аз ҷиҳати усул олимақомтар мебуданд, назар ба он чи ҳаргиз аз беҳтарин тарбияе, ки фалсафаи башарӣ фароҳам меорад, ба вуҷуд омадааст. «Кушодашавии каломҳои Ту», — мегӯяд забурнавис, — «нур медиҳад; ба содадилон фаҳм мебахшад». Забур 119:130.» Фоҷиаи асрҳо, 93, 94.

Following the testimony concerning John Wycliffe in The Great Controversy, Sister White provides a list of faithful reformers (waymarks), that ultimately reaches the reformer John Knox. She identifies a significant question posed to John Knox from Mary the Queen of Scotland.

Пас аз шаҳодат дар бораи Ҷон Уиклиф дар «Муборизаи Бузург», Хоҳар Уайт рӯйхати ислоҳгарони вафодорро (нишонаҳои роҳ) пешкаш мекунад, ки дар ниҳоят то ба ислоҳгар Ҷон Нокс мерасад. Ӯ саволи муҳимеро, ки Мэри, Маликаи Шотландия, ба Ҷон Нокс пешниҳод кардааст, муайян месозад.

> “John Knox had turned away from the traditions and mysticisms of the church, to feed upon the truths of God’s Word, and the teaching of Wishart had confirmed his determination to forsake the communion of Rome, and join himself to the persecuted reformers. . . .

> «Ҷон Нокс аз суннатҳо ва асроромезии калисо рӯй гардонда, то аз ҳақоиқи Каломи Худо ғизо гирад, ва таълими Вишарт азми ӯро барои тарк кардани иштироки Рум ва пайвастан ба ислоҳгарони таъқибшуда устувор гардонида буд....»

> “When brought face to face with the queen of Scotland, in whose presence the zeal of many a leader of the Protestants had abated, John Knox bore unswerving witness for the truth. He was not to be won by caresses; he quailed not before threats. The queen charged him with heresy. He had taught the people to receive a religion prohibited by the State, she declared, and had thus transgressed God’s command enjoining subjects to obey their princes. Knox answered firmly:—‘As right religion received neither its origin nor its authority from princes, but from the eternal God alone, so are not subjects bound to frame their religion according to the tastes of their princes. For oft it is that princes, of all others, are the most ignorant of God’s true religion. If all the seed of Abraham had been of the religion of Pharaoh, whose subjects they long were, I pray you, madam, what religion would there have been in the world? And if all in the days of the apostles had been of the religion of the Roman emperors, I pray you, madam, what religion would there have been now upon the earth? … And so, madam, you may perceive that subjects are not bound to the religion of their princes, although they are commanded to give them reverence.’

> «Ҳангоме ки ӯро рӯ ба рӯи маликаи Шотландия оварданд, дар ҳузури касе ки ғайрати бисёр роҳбарони протестантҳо фурӯ нишаста буд, Ҷон Нокс барои ҳақиқат шаҳодати устувору бетағйир дод. Ӯро на бо навозишҳо метавонистанд ба худ моил созанд; аз таҳдидҳо низ ҳарос намекард. Малика ӯро ба бидъат айбдор кард. Вай, ба гуфтаи ӯ, ба мардум таълим додааст, ки динееро бипазиранд, ки давлат онро манъ кардааст, ва ба ин васила аз амри Худо, ки тобеонро ба итоати ҳокимони худ фаро мехонад, таҷовуз намудааст. Нокс бо қатъият ҷавоб дод:—“Чунон ки дини ҳақ на пайдоиши худро аз ҳокимон гирифтаасту на салоҳияти худро, балки танҳо аз Худои абадӣ, ҳамчунин тобеон ӯҳдадор нестанд, ки дини худро мувофиқи завқу писанди ҳокимони худ тартиб диҳанд. Зеро бисёр вақт рӯй медиҳад, ки ҳокимон, аз миёни ҳама дигарон, аз дини ҳақиқии Худо нодонтарини ҳамаи мардуманд. Агар тамоми насли Иброҳим пайрави дини фиръавн мебуданд, ки муддати дароз тобеони ӯ буданд, илтимос, бонуи ман, он гоҳ дар ҷаҳон чӣ дине вуҷуд медошт? Ва агар ҳамаи мардум дар рӯзгори ҳаввориён пайрави дини императорони Рум мебуданд, илтимос, бонуи ман, имрӯз бар рӯи замин чӣ дине вуҷуд медошт? … Пас, бонуи ман, шумо метавонед дарк кунед, ки тобеон ба дини ҳокимони худ пойбанд нестанд, ҳарчанд ба онҳо фармуда шудааст, ки ба онҳо эҳтиром гузоранд.”»

> “Said Mary, ‘You interpret the Scripture in one way, and they [the Romish teachers] interpret it in another; whom shall I believe, and who shall be judge?’

> Марям гуфт: «Шумо Навиштаро ба як тарз тафсир мекунед, ва онҳо [муаллимони Румӣ] онро ба тарзи дигар тафсир мекунанд; ман ба кӣ имон оварам, ва кӣ довар хоҳад буд?»

> “‘You shall believe God, who plainly speaketh in his Word,’ answered the reformer; ‘and farther than the Word teaches you, ye shall believe neither the one nor the other. The Word of God is plain in itself, and if in any one place there be obscurity, the Holy Ghost, who never is contrary to himself, explains the same more clearly in other places, so that there can remain no doubt but unto such as are obstinately ignorant.’ Such were the truths that the fearless reformer, at the peril of his life, spoke in the ear of royalty. With the same undaunted courage he kept to his purpose, praying and fighting the battles of the Lord, until Scotland was free from popery.” The Great Controversy, 250, 251.

> «“Шумо бояд ба Худо, ки дар Каломи Худ ошкоро сухан мегӯяд, имон оваред,” — ҷавоб дод ислоҳгар; “ва бештар аз он чи Калом ба шумо меомӯзонад, шумо на ба ин ва на ба он дигаре бовар хоҳед кард. Каломи Худо дар худ равшан аст, ва агар дар ҷое норавшанӣ бошад, Рӯҳулқудс, ки ҳаргиз ба Худ мухолиф нест, ҳамонро дар ҷойҳои дигар равшантар мефаҳмонад, то ҳеҷ шакке боқӣ намонад, магар барои онҳое ки бо саркашӣ дар ҷаҳолат мемонанд.” Чунин буданд ҳақиқатҳое, ки он ислоҳгари нотарс, бо хатари ҷони худ, ба гӯши подшоҳӣ мегуфт. Бо ҳамон ҷасорати беибо ӯ ба мақсади худ устувор монд, дуо мекард ва дар ҷангҳои Худованд меҷангид, то он даме ки Шотландия аз поппарастӣ озод шуд.» «Муборизаи Бузург», 250, 251.

The interaction between the reformer and the queen highlights the third thread in the reformation history that identifies Satan’s effort to counterfeit the Bible, the reformers and the methodology of biblical study. John’s answer to the Queen was that the correct methodology is “historicism” which is premised upon a line of prophetic history being explained by the Holy Spirit with another line of prophetic history.

Муоширати миёни ислоҳгар ва малика риштаи сеюмро дар таърихи ислоҳот равшан месозад, ки кӯшиши Шайтонро барои қалбакӣ сохтани Китоби Муқаддас, ислоҳгарон ва усули омӯзиши Китоби Муқаддас муайян мекунад. Ҷавоби Юҳанно ба Малика ин буд, ки усули дуруст «таърихгароӣ» аст, ки бар ин асос устувор аст, ки як силсилаи таърихи нубувватӣ аз ҷониби Рӯҳулқудс ба воситаи силсилаи дигари таърихи нубувватӣ шарҳ дода мешавад.

The light had been opened in the darkness. Wycliffe and the early reformers all the way through the Millerite history employed a method of biblical study labelled “historicism.” The history of the biblical method of Bible study is often overlooked, but is essential to recognize if one truly will see the significance of the rules of prophetic interpretation adopted by Miller and thereafter by Future for America.

Нур дар торикӣ кушода шуда буд. Уиклиф ва ислоҳгарони аввалин, то ба тамоми ҷараёни таърихи миллерӣ, аз усули омӯзиши Китоби Муқаддас истифода мебурданд, ки онро «таърихгароӣ» меномиданд. Таърихи ин усули библиявии омӯзиши Китоби Муқаддас бисёр вақт нодида гирифта мешавад, аммо эътироф намудани он зарурист, агар кас ба ҳақиқат хоҳад аҳамияти қоидаҳои тафсири нубувватро, ки Миллер ва баъд аз он Future for America қабул карданд, дарёбад.

There are only two churches Sister White identifies as God’s denominated people. That being ancient Israel and the Seventh-day Adventist church.

Танҳо ду калисое ҳастанд, ки хоҳар Уайт онҳоро ҳамчун қавми ба номи Худо мансуб муайян мекунад: яке Исроили қадим ва дигаре Калисои Адвентистони Рӯзи Ҳафтум.

> “The reasons why we are denominated people of God are to be repeated and repeated. Deuteronomy 4:1–13” Manuscript Releases, volume 8, 426.

> «Сабабҳое, ки барои онҳо мо қавми Худо номида мешавем, бояд боз ва боз такрор карда шаванд. Такрори Шариат 4:1–13» Manuscript Releases, ҷилди 8, 426.

The church of the apostles,’ the church in the wilderness during the papal darkness were never called God’s denominated people, for the term (meaning to be named) represents a church that is given the responsibility of being the depositaries of God’s law, and with Adventism they were also to be the depositaries of God’s prophetic truths.

«Калисои ҳаввориён», калисо дар биёбон дар айёми торикии папавӣ, ҳеҷ гоҳ қавми ба номи Худо хондашуда номида нашуданд; зеро ин истилоҳ (ба маънои номида шудан) калисоеро ифода мекунад, ки ба он масъулияти амонатдори шариати Худо будан дода шудааст, ва бо Адвентизм онҳо ҳамчунин бояд амонатдорони ҳақоиқи нубувватии Худо мебуданд.

> “God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth.” Testimonies, volume 5, 455.

> «Худо калисои Худро дар ин рӯз, чунон ки Исроили қадимро даъват карда буд, хондааст, то ҳамчун нуре дар замин биистад. Бо табари пурқудрати ҳақиқат, бо паёмҳои фариштаи якум, дуюм ва сеюм, Ӯ онҳоро аз калисоҳо ва аз ҷаҳон ҷудо кардааст, то онҳоро ба наздикии муқаддас бо Худ барад. Ӯ онҳоро амонатдорони шариати Худ гардонидааст ва ҳақоиқи бузурги нубувватро барои ин замон ба онҳо супурдааст. Монанди ваҳйҳои муқаддасе ки ба Исроили қадим супурда шуда буданд, инҳо низ амонати муқаддасе мебошанд, ки бояд ба ҷаҳон расонида шаванд. Се фариштаи Ваҳй 14 намояндаи он қавме мебошанд, ки нури паёмҳои Худоро мепазиранд ва ҳамчун василаҳои Ӯ берун мераванд, то ин огоҳиро дар тамоми тӯл ва арзи замин садо диҳанд». Testimonies, volume 5, 455.

William Miller represented the chosen messenger to open God’s prophetic truths, and when those truths led a people to the open door of the Most Holy Place in 1844, God then opened up the law of God. Wycliffe is a waymark in opening up the Bible and producing the beginnings of the Protestant Reformation, but he is also a waymark of God’s work to establish “the great truths of prophecy.” John Wycliffe was the morning star identified in the history of the twelve-hundred and sixty year rule of the papacy. His work began in the fourteenth century, then in the seventeenth century another waymark of that prophetic line was the production of the King James Bible in 1611. On that line we ultimately reach the waymark of Miller’s rules of prophetic interpretation. Miller is a waymark in that line of truth, and so are his rules. His rules give witness to a waymark at the end of Adventism represented by the publication of Prophetic Keys.

Вилям Миллер фиристодаи баргузидае буд, ки ҳақоиқи нубувватии Худоро бикшояд; ва чун он ҳақоиқ қавмеро дар соли 1844 ба сӯи дари кушодаи Қудс-ул-ақдос раҳнамун шуданд, Худо он гоҳ шариати Худро ошкор сохт. Уиклиф нишонае дар кушодани Китоби Муқаддас ва падид овардани оғози Ислоҳоти протестантӣ мебошад, вале ӯ ҳамчунин нишонаи кори Худост барои барқарор намудани «ҳақоиқи бузурги нубувват». Ҷон Уиклиф ситораи субҳ буд, ки дар таърихи ҳукмронии ҳазору дусаду шастсолаи папагӣ муайян гардидааст. Кори ӯ дар асри чордаҳум оғоз ёфт; сипас, дар асри ҳафтдаҳум, нишонаи дигари он хатти нубувватӣ ба вуҷуд омад, яъне таҳияи Китоби Муқаддаси King James дар соли 1611. Дар он хат, дар ниҳоят, мо ба нишонаи қоидаҳои Миллер барои тафсири нубувват мерасем. Миллер дар он хатти ҳақиқат нишонаест, ва қоидаҳои ӯ низ чунинанд. Қоидаҳои ӯ бар нишонае дар поёни Адвентизм шаҳодат медиҳанд, ки бо нашри Prophetic Keys муаррифӣ мешавад.

If we do not understand that Miller’s rules were a waymark in a line of prophetic history representing the work to preserve the original and correct texts of the Bible and also the work of the opening up the true understanding of the Bible, which required that the reformers were led to understand and employ the sacred methodology of study called “historicism,” we lack the information necessary to recognize prophetic truths associated with the work of presenting and preserving the light of the third angel at the end of Adventism. For this reason, it is important to take a small survey of that line of history.

Агар мо дарк накунем, ки қоидаҳои Миллер аломати роҳе дар як хатти таърихи нубувватӣ буданд, ки ҳам кори ҳифзи матнҳои аслӣ ва дурусти Китоби Муқаддасро ифода мекарданд ва ҳам кори ошкор гардидани фаҳмиши ҳақиқии Китоби Муқаддасро, ки тақозо менамуд ислоҳгарон ҳидоят ёбанд, то он методологияи муқаддаси омӯзишро, ки «таърихгароӣ» ном дорад, дарк карда ба кор баранд, мо аз маълумоти зарурӣ барои шинохтани ҳақиқатҳои нубувватие, ки бо кори пешкаш ва ҳифзи нури фариштаи сеюм дар анҷоми адвентизм вобастаанд, маҳрум мемонем. Аз ин сабаб, муҳим аст, ки ба он хатти таърих назарсанҷии кӯтоҳе бикунем.

The only genuine definition of the word “Protestant” is to protest Rome. If a church ceases to protest Rome, it is no longer Protestant and it then becomes a daughter of Rome, as did the Protestants who rejected the first angel’s message. The premier understanding that became the “motto” of the Protestants that came out of the Catholic church was “the Bible and the Bible alone.” Yet history attests to the fact that the Bible needed to be rightly divided.

Ягона таърифи ҳақиқии калимаи «Протестант» ин аст, ки ба Рум эътироз карда шавад. Агар калисое аз эътироз ба Рум даст кашад, дигар Протестант нест ва он гоҳ духтари Рум мегардад, чунонки он Протестантоне гардиданд, ки паёми фариштаи аввалро рад карданд. Фаҳмиши асосие, ки «шиор»-и Протестантоне гардид, ки аз калисои католикӣ берун омаданд, ин буд: «Китоби Муқаддас ва танҳо Китоби Муқаддас». Бо вуҷуди ин, таърих шаҳодат медиҳад, ки Китоби Муқаддас мебоист дуруст тақсим карда шавад.

> Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. But shun profane and vain babblings: for they will increase unto more ungodliness. 2 Timothy 2:15, 16.

> Кӯшиш намо, ки худро назди Худо писандида нишон диҳӣ: ҳамчун коргаре ки шарманда намешавад ва каломи ростиро дуруст баён мекунад. Аммо аз суханони беҳуда ва нопок парҳез намо, зеро онҳо ба бединӣ боз ҳам бештар меафзоянд. 2 Тимотиюс 2:15, 16.

The method of biblical study that the Protestants were led to use in their efforts to rightly divide the word of truth is “historicism.” That method was a specific and serious target for Satan to attack, and attack he did.

Усули омӯзиши Китоби Муқаддас, ки протестантон дар кӯшишҳои худ барои дуруст тақсим кардани каломи ростӣ ба истифодаи он роҳнамоӣ шуда буданд, «ҳисторитсизм» аст. Ин усул ҳадафи мушаххас ва ҷиддии ҳамлаи Шайтон қарор гирифт, ва ӯ воқеан ҳамла кард.

> “We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” The 1888 Materials, 403.

> «Мо бояд худ барои хеш донем, ки масеҳият аз чӣ иборат аст, ҳақиқат чист, он имон кадом аст, ки мо қабул кардаем, ва қоидаҳои Китоби Муқаддас кадомҳоянд — қоидаҳое, ки ба мо аз ҷониби олитарин ҳокимият дода шудаанд». The 1888 Materials, 403.

The undermining of the biblical methodology used by the Reformers all the way to and including William Miller is specifically identified as beginning in the fifteenth century with a Jesuit scholar named Francisco Ribera (1537–1591), who is credited with popularizing the futurist interpretation. He wrote a commentary on the book of Revelation that proposed a futuristic interpretation of the prophecies, distancing them from the historical context. Ribera invented this methodology for the purpose of resisting the truth which the methodology of historicism always produced. That truth was that the pope of Rome is the antichrist of Bible prophecy.

Суст намудани методологияи библиявие, ки ислоҳталабон аз он истифода мебурданд ва то замони Вилям Миллер, аз ҷумла худи ӯ, идома дошт, ба таври мушаххас ҳамчун чизе муайян карда мешавад, ки дар асри понздаҳум бо донишманди йезуитӣ ба номи Франсиско Рибера (1537–1591) оғоз ёфт; ӯро ба таври умум ҳамчун касе мешиносанд, ки тафсири футуристиро маъмул гардонид. Ӯ бар китоби Ваҳй шарҳе навишт, ки тафсири оянданигаронаи пешгӯиҳоро пешниҳод намуда, онҳоро аз заминаи таърихии онҳо дур месохт. Рибера ин методологияро ба мақсади муқовимат кардан ба он ҳақиқате ихтироъ кард, ки методологияи историтсизм ҳамеша ба он мерасонид. Он ҳақиқат ин буд, ки попи Рум ҳамон зиддимасеҳи пешгӯии Китоби Муқаддас аст.

In the seventeenth and eighteenth centuries it can be documented that Protestantism knew that Ribera’s false methodology was satanic and unsound. The Protestants in that history wrote books and tracts opposing the “profane and vain babblings” of the Jesuit scholar. But in 1909, the Trojan horse, the Scofield Reference Bible was published, and the references inserted into the footnotes of the Bible were based upon the teachings of Ribera and another Jesuit named Manuel Lacunza (1731–1801). Lacunza wrote under the pen name Juan Josafat Ben-Ezra, and published a book titled The Coming of the Messiah in Glory and Majesty. As Ribera before him, the book was a direct attack upon the fulfillment of the prophecies in the book of Revelation.

Дар асрҳои ҳафтдаҳум ва ҳаждаҳум метавон бо санад исбот кард, ки протестантизм медонист, ки усули бардурӯғи Рибера шайтонӣ ва беасос аст. Протестантҳои он давраи таърих китобҳо ва рисолаҳо навишта, бар зидди «гапҳои палиду беҳуда»-и он донишманди йезуитӣ баромад мекарданд. Аммо дар соли 1909 аспи Троя — Китоби Муқаддаси истинодии Скоуфилд — ба нашр расид, ва истинодҳое, ки ба тавзеҳоти поёни саҳифаҳои Китоби Муқаддас ворид карда шуда буданд, бар таълимоти Рибера ва йезуити дигари ба номи Мануэл Лакунса (1731–1801) асос ёфта буданд. Лакунса бо тахаллуси Хуан Хосафат Бен-Эзра менавишт ва китобе бо унвони «Омадани Масеҳ дар ҷалол ва шаҳомат»-ро нашр кард. Монанди Рибера пеш аз ӯ, он китоб ҳамлаи мустақиме бар зидди иҷро шудани нубувватҳо дар китоби Ваҳй буд.

Satan knew the message he needed to cloud with confusion was the final warning message that comes from the book of Revelation. Incorporating the profane and vain babblings of the two Jesuit priests into the references within the Scofield Reference Bible allowed Satan to lead apostate Protestants into accepting the Jesuit methodologies, thus blinding them to the truth. Satan accomplished by introducing several Catholic prophetic models which removed the possibility to clearly identify who the antichrist of Bible prophecy is. It was not a difficult deception for Satan, for the Protestants had already returned to the Roman church with their rejection of Miller’s message in 1843.

Шайтон медонист, ки паёме, ки ӯ бояд онро бо иштибоҳ тира созад, ҳамон паёми огоҳии ниҳоие буд, ки аз китоби Ваҳй меояд. Бо ворид сохтани суханони палиду беҳудаи он ду коҳини йезуит ба ишораҳои дохилии «Scofield Reference Bible», Шайтон тавонист протестантҳои муртадро ба пазируфтани усулшиносии йезуитӣ раҳнамун созад ва ба ин васила онҳоро нисбат ба ҳақиқат кӯр гардонад. Шайтон ин корро бо ҷорӣ намудани чандин намунаи католикии пешгӯӣ анҷом дод, ки имкони ба таври равшан муайян кардани он ки зиддимасеҳи пешгӯии Китоби Муқаддас кист, аз миён мебурданд. Ин фиреб барои Шайтон душвор набуд, зеро протестантҳо аллакай бо рад кардани паёми Миллер дар соли 1843 ба калисои Рум бозгашта буданд.

There have been several books and articles published through the years that document Satan’s attack upon the Bible, that began in the first few centuries after Christ was crucified. That attack reached a point where counterfeit manuscripts were introduced to produce counterfeit Bibles. Satan also attacked the reformers that were raised up to uphold God’s word while they lived and even after those Reformers died.

Дар тӯли солҳои зиёд якчанд китобҳо ва мақолаҳо нашр шудаанд, ки ҳамлаи Шайтонро бар зидди Китоби Муқаддас ҳуҷҷатгузорӣ мекунанд; ҳамлае, ки дар чанд қарни аввали баъд аз маслуб шудани Масеҳ оғоз ёфт. Он ҳамла ба дараҷае расид, ки дастнависҳои қалбакӣ ворид карда шуданд, то Китобҳои Муқаддаси қалбакӣ ба вуҷуд оварда шаванд. Шайтон ҳамчунин ба ислоҳгароне ҳамла кард, ки барои ҳифзи каломи Худо барангехта шуда буданд, ҳам дар замони зиндагиашон ва ҳам ҳатто баъд аз вафоти он Ислоҳгарон.

Just consider how modern Seventh-day Adventist historians and theologians treat the subject of William Miller. It is as if they dug up his bones and cast them into the Mississippi River.

Танҳо андеша кунед, ки таърихнигорон ва илоҳиётшиносони муосири Адвентистони рӯзи ҳафтум ба мавзӯи Вилям Миллер чӣ гуна муносибат мекунанд. Гӯё онҳо устухонҳои ӯро аз гӯр берун оварда, ба дарёи Миссисипи андохта бошанд.

> “William Miller was disturbing Satan’s kingdom, and the arch-enemy sought not only to counteract the effect of the message, but to destroy the messenger himself. As Father Miller made a practical application of Scripture truth to the hearts of his hearers, the rage of professed Christians was kindled against him, even as the anger of the Jews was excited against Christ and his apostles. Church-members stirred up the baser classes, and upon several occasions enemies plotted to take his life as he should leave the place of meeting. But holy angels were in the throng, and one of these, in the form of a man, took the arm of this servant of the Lord, and led him in safety from the angry mob. His work was not yet done, and Satan and his emissaries were disappointed in their purpose.” Spirit of Prophecy, volume 4, 219.

> «Уилям Миллер салтанати Шайтонро ба ташвиш оварда буд, ва он душмани азалӣ на танҳо кӯшиш мекард, ки таъсири ин паёмро барҳам диҳад, балки худи паёмрасонро низ нест кунад. Ҳангоме ки Падар Миллер ҳақиқати Навишторро ба дилҳои шунавандагони худ ба таври амалӣ татбиқ менамуд, ғазаби масеҳиёни номиён бар зидди ӯ аланга мегирифт, ҳамон тавре ки хашми яҳудиён бар зидди Масеҳ ва расулони Ӯ барангехта шуда буд. Аъзоёни калисо табақаҳои пасттарро ба шӯр меоварданд, ва дар чанд маврид душманон қасд карданд, ки ҳангоми аз ҷои ҷамъомад баромадани ӯ ҷони ӯро бигиранд. Аммо фариштагони муқаддас дар миёни он издиҳом ҳузур доштанд, ва яке аз онҳо, дар сурати одаме, бозуи ин ходими Худовандро гирифт ва ӯро аз миёни он издиҳоми хашмгин ба саломатӣ берун бурд. Кори ӯ ҳанӯз ба анҷом нарасида буд, ва Шайтон ва фиристодагонаш аз мақсади худ ноумед шуданд». Рӯҳи нубувват, ҷилди 4, 219.

Look at how those same two categories of Adventism (theologians and historians) have downplayed and covered up the validity of the rules of Miller, which Sister White informs us will be used by all who actually proclaim the three angel’s messages.

Ба он назар кунед, ки чӣ гуна ҳамон ду табақаи Адвентизм (илоҳиётшиносон ва таърихнигорон) эътибори қоидаҳои Миллерро камранг сохта, пинҳон кардаанд, ҳамон қоидаҳое ки хоҳар Уайт ба мо хабар медиҳад, аз ҷониби ҳамаи онҳое истифода хоҳанд шуд, ки воқеан паёмҳои се фариштаро мавъиза мекунанд.

> “Those who are engaged in proclaiming the third angel’s message are searching the Scriptures upon the same plan that Father Miller adopted. In the little book entitled Views of the Prophecies and Prophetic Chronology, Father Miller gives the following simple but intelligent and important rules for Bible study and interpretation:—

> «Онҳое ки ба эълон намудани паёми фариштаи сеюм машғуланд, Навиштаҳоро мувофиқи ҳамон нақшае меомӯзанд, ки Падари Миллер қабул карда буд. Дар китоби хурде, ки Views of the Prophecies and Prophetic Chronology ном дорад, Падари Миллер қоидаҳои зерини содда, вале хирадмандона ва муҳимро барои омӯзиш ва тафсири Китоби Муқаддас меоварад:—

> “[Rules one through five quoted.]

> «[Қоидаҳои якум то панҷум иқтибос шудаанд.]»

> “The above is a portion of these rules; and in our study of the Bible we shall all do well to heed the principles set forth.” Review and Herald, November 25, 1884.

> «Матни боло як қисми ҳамин қоидаҳост; ва дар омӯзиши Китоби Муқаддас ҳамаи мо нек хоҳем кард, агар ба усулҳое, ки баён гардидаанд, диққат диҳем». Review and Herald, November 25, 1884.

Without reviewing the three threads of the line of prophetic history associated with the development and establishment of God’s Word it is impossible to see the significance of a major testimony to uphold William Miller as the messenger that was typified by Elijah in his presentation of the message, and as Moses in the promise of Miller being raised up in the resurrection of the righteous, and as Elisha in his willingness to leave his farm and serve the Elijah message. Sister White identifies all three of the biblical heroes as typifying William Miller, who is now treated by modern Adventist theologians and historians as if he was simply some “poor farm boy” from the eighteenth century.

Бе баррасии се риштаи хатти таърихи нубувват, ки бо рушд ва барқарории Каломи Худо алоқаманд аст, дидани аҳамияти як шаҳодати бузург, ки Уилям Миллерро ҳамчун он қاصиде дастгирӣ мекунад, ки дар пешниҳоди паёмаш ба воситаи Илёс пешнамоиш ёфта буд, ва ҳамчун Мусо дар ваъдаи он ки Миллер дар қиёмати одилон бархезонида хоҳад шуд, ва ҳамчун Алишоъ дар омодагиаш ба тарк кардани мазрааи худ ва хизмат кардан ба паёми Илёс, ғайриимкон аст. Хоҳар Уайт ҳар се қаҳрамони Китоби Муқаддасро ҳамчун пешнамоишдиҳандаи Уилям Миллер муайян мекунад, ки акнун аз ҷониби илоҳиётшиносон ва таърихнигорони муосири адвентистӣ чунон муомила мешавад, гӯё ӯ танҳо ягон «бачаи камбағали деҳқон» аз асри ҳаждаҳум будааст.

William Tyndale was one of the many reformers raised up in this line of prophetic history. If I might say it this way, his ‘mission statement’ against the pope’s ambassadors he interacted with was, “I will cause the boy that drives the plow to know more of the Scriptures than you do.” William Miller was the farm boy, who drove the plow and fulfilled Tyndale’s prophecy.

Вилям Тиндал яке аз ислоҳгарони бисёре буд, ки дар ин хатти таърихи нубувватӣ бархезонида шуданд. Агар иҷозат бошад, инро чунин баён кунам: «изҳороти рисолати» ӯ бар зидди сафирони папа, ки бо онҳо муошират дошт, чунин буд: «Ман сабаб хоҳам шуд, ки он писарбачае, ки плуг меронад, аз Навиштаҳо бештар аз шумо бидонад». Вилям Миллер ҳамон писари деҳқон буд, ки плуг меронд ва нубуввати Тиндалро ба иҷро расонд.

This introduction has been greatly simplified in terms of all the history that could be brought to bear in support of what we have presented up until now. We will now consider some signatures of Alpha and Omega in order to lead back to the consideration of Miller as a waymark and a messenger.

Ин муқаддима нисбат ба тамоми таърихе, ки метавонист барои дастгирии он чи мо то ба ҳол пешниҳод кардаем оварда шавад, ба таври назаррас содда гардонида шудааст. Ҳоло мо баъзе аз нишонаҳои Алфа ва Омегаро мавриди баррасӣ қарор хоҳем дод, то ки дубора ба баррасии Миллер ҳамчун аломати роҳ ва паёмрасон бозгардем.

The book of Daniel is the beginning of a book that consists of two books. The end of that book is the book of Revelation. Though they are two distinct books, together they represent one book.

Китоби Дониёл оғози китобест, ки аз ду китоб иборат аст. Анҷоми он китоб — китоби Ваҳй аст. Гарчанде ки онҳо ду китоби ҷудогонаанд, дар якҷоягӣ як китобро ифода мекунанд.

Years ago, I had a public interaction with a well-known Seventh-day Adventist theologian who worked at the Biblical Research Institute of the General Conference of the Seventh-day Adventist Church. The theologian was attempting to correct my understanding of the last six verses of Daniel eleven, and also my understanding of the “daily” in the book of Daniel. In our interaction which took place over a period of time, for it consisted of his producing an article which I responded to, which he then answered back, and then of course I returned my thoughts, and so on and so forth. In the interaction he informed me that in the committee he worked in at the General Conference, he was considered the expert on the book of Daniel, and that a coworker of his was considered the resident expert on the book of Revelation. In our interactions he did not want to address points in the book of Revelation, but rather refer them to his colleague. He wanted to keep the discussion in the book of Daniel alone.

Солҳо пеш, ман бо як илоҳиётшиноси маъруфи Адвентистони Рӯзи Ҳафтум, ки дар Пажӯҳишгоҳи Таҳқиқоти Китоби Муқаддаси Конфронси Умумиҷаҳонии Калисои Адвентистони Рӯзи Ҳафтум фаъолият мекард, муоширати оммавӣ доштам. Он илоҳиётшинос кӯшиш мекард фаҳмиши маро дар бораи шаш ояти охирини боби ёздаҳуми Дониёл, инчунин фаҳмиши маро дар бораи «қурбонии доимӣ» дар китоби Дониёл ислоҳ намояд. Дар ҷараёни муоширати мо, ки муддате идома ёфт, зеро он аз он иборат буд, ки ӯ мақолае навишт ва ман ба он ҷавоб додам, сипас ӯ ба ҷавоби ман посух гуфт, ва баъд, албатта, ман низ андешаҳои худро бозгардондам, ва ҳамин тавр идома ёфт. Дар ин муошират ӯ ба ман хабар дод, ки дар кумитае, ки дар Конфронси Умумӣ дар он кор мекард, ӯро коршиноси китоби Дониёл мешумориданд ва як ҳамкорашро коршиноси муқими китоби Ваҳй мешумориданд. Дар муоширатҳои мо ӯ намехост ба нуктаҳои марбут ба китоби Ваҳй пардозад, балки онҳоро ба ҳамкораш ҳавола мекард. Ӯ мехост баҳсро танҳо дар доираи китоби Дониёл нигоҳ дорад.

Sister White is clear that Daniel and Revelation are one book. At that level they represent the Bible, which is one book made up of two books, the old and the new. Sister White also comments on the Jewish church, that only considers the old book to be the one book, and she also comments on those who disregard the old book for they only understand or are only willing to understand the new book. Her inspired testimony is that if you only accept the new, then you reject the old, and vice versa. For the theologian to claim he was the expert of Daniel, but not of Revelation is repeating the Jewish concept of only accepting the Old Testament, and we know where that narrow view led the Jews. Taking either side of the issue; accepting the old and not the new, or accepting new, but not the old is to reject the entire testimony.

Хоҳар Уайт равшан баён мекунад, ки Дониёл ва Ваҳй як китобанд. Дар он сатҳ онҳо Китоби Муқаддасро намояндагӣ мекунанд, ки он як китобест, ки аз ду китоб — куҳна ва нав — таркиб ёфтааст. Хоҳар Уайт ҳамчунин дар бораи калисои яҳудӣ изҳори назар мекунад, ки танҳо китоби куҳнаро ҳамчун он як китоб мешуморад, ва ӯ инчунин дар бораи онҳое сухан мегӯяд, ки китоби куҳнаро нодида мегиранд, зеро онҳо танҳо китоби навро мефаҳманд ё танҳо омодаанд, ки китоби навро бифаҳманд. Шаҳодати илҳомбахши ӯ ин аст, ки агар шумо танҳо навро бипазиред, пас куҳнаро рад мекунед, ва баръакс. Барои илоҳиётшинос даъво кардан, ки ӯ коршиноси Дониёл буд, аммо на Ваҳй, такрори мафҳуми яҳудист, ки танҳо Аҳди Қадимро мепазирад, ва мо медонем, ки он назари танг яҳудиёнро ба куҷо расонд. Ҳар кадом тарафи ин масъаларо гирифтан — қабул кардани куҳна ва на нав, ё қабул кардани нав, аммо на куҳна — маънои рад кардани тамоми шаҳодатро дорад.

> “The Saviour inquired of his disciples if they understood these things. They answered, ‘Yea, Lord. Then said he unto them, Therefore every scribe which is instructed unto the kingdom of Heaven is like unto a man that is an householder, which bringeth forth out of his treasure things new and old.’ In this parable, Jesus presented before his disciples the responsibility of those whose work it is to give to the world the light which they have received from him. The Old Testament was all the Scripture then in existence; but it was not written merely for the ancients; it was for all ages and for all people. Jesus would have the teachers of his doctrine diligently search the Old Testament for that light which establishes his identity as the Messiah foretold in prophecy, and reveals the nature of his mission to the world. The Old and the New Testament are inseparable, for both are the teachings of Christ. The doctrine of the Jews, who accept only the Old Testament, is not unto salvation, since they reject the Saviour whose life and ministry was a fulfillment of the law and the prophecies. And the doctrine of those who discard the Old Testament is not unto salvation, because it rejects that which is direct testimony of Christ. Skeptics begin with discounting upon the Old Testament, and it takes but another step to deny the validity of the New, and thus both are rejected.

> Наҷотдиҳанда аз шогирдони Худ пурсид, ки оё ин чизҳоро мефаҳманд. Онҳо ҷавоб доданд: «Оре, Худовандо». Пас Ӯ ба онҳо гуфт: «Бинобар ин, ҳар котибе ки барои Малакути Осмон таълим ёфтааст, монанди соҳибхонаест, ки аз ганҷинаи худ чизҳои наву куҳнаро берун меоварад». Дар ин масал Исо пеши шогирдони Худ масъулияти касонеро баён намуд, ки корашон ин аст, ки ба ҷаҳон нурееро, ки аз Ӯ гирифтаанд, бидиҳанд. Дар он замон Аҳди Қадим тамоми Навиштаҷоте буд, ки вуҷуд дошт; аммо он танҳо барои қадимиён навишта нашуда буд; он барои ҳамаи асрҳо ва барои ҳамаи мардумон буд. Исо мехост, ки муаллимони таълимоти Ӯ Аҳди Қадимро бо ҷидду ҷаҳд таҳқиқ намоянд, то он нуреро биёбанд, ки шахсияти Ӯро ҳамчун Масеҳе, ки дар нубувват пешгӯӣ шудааст, собит месозад ва табиати рисолати Ӯро ба ҷаҳон ошкор менамояд. Аҳди Қадим ва Аҳди Ҷадид ҷудонопазиранд, зеро ҳар ду таълимоти Масеҳанд. Ақидаи яҳудиён, ки танҳо Аҳди Қадимро мепазиранд, барои наҷот нест, зеро онҳо Наҷотдиҳандаро, ки ҳаёт ва хизмати Ӯ иҷрои шариат ва нубувватҳо буд, рад мекунанд. Ва ақидаи онҳое ки Аҳди Қадимро канор мегузоранд, низ барои наҷот нест, зеро он чизеро рад мекунад, ки шаҳодати мустақим дар бораи Масеҳ аст. Шаккокон аз беэътибор шуморидани Аҳди Қадим оғоз мекунанд, ва танҳо як қадами дигар лозим аст, то дурустии Аҳди Ҷадидро низ инкор намоянд, ва ба ин тартиб ҳар ду рад карда мешаванд.

> “The Jews have little influence over the Christian world in showing them the importance of the commandments, including the binding law of the Sabbath, because in bringing forth the old treasures of truth, they throw aside the new ones in the personal teachings of Jesus. On the other hand, the strongest reason why Christians fail to influence the Jews to accept the teachings of Christ as the language of divine wisdom, is because, in bringing forth the treasures of his word, they treat with contempt the riches of the Old Testament, which are the earlier teachings of the Son of God, through Moses. They reject the law proclaimed from Sinai, and the Sabbath of the fourth commandment, instituted in the garden of Eden. But the minister of the gospel, who follows the teachings of Christ, will gain a thorough knowledge of both the Old and the New Testament, that he may present them in their true light to the people an inseparable whole—the one depending upon and illuminating the other. Thus, as Jesus instructed his disciples, they will bring forth from their treasure ‘things new and old.’” Spirit of Prophecy, volume 2, 255.

> «Яҳудиён бар ҷаҳони масеҳӣ дар нишон додани аҳамияти аҳком, аз ҷумла қонуни ҳатмии шанбе, таъсири андаке доранд, зеро ҳангоми пеш овардани хазинаҳои қадимии ҳақиқат, онҳо хазинаҳои нави таълимоти шахсии Исоро канор мегузоранд. Аз тарафи дигар, қавитарин сабабе, ки чаро масеҳиён дар таъсир расондан ба яҳудиён барои пазируфтани таълимоти Масеҳ ҳамчун забони ҳикмати илоҳӣ ноком мемонанд, ин аст, ки ҳангоми пеш овардани хазинаҳои каломи Ӯ, онҳо ба сарватҳои Аҳди Қадим, ки таълимоти пешини Писари Худо тавассути Мусо мебошанд, бо таҳқир муносибат мекунанд. Онҳо шариати аз Сино эълоншударо ва шанбеи аҳди чорумро, ки дар боғи Адан муқаррар гардидааст, рад мекунанд. Аммо хизматгори Инҷил, ки ба таълимоти Масеҳ пайравӣ мекунад, ҳам Аҳди Қадим ва ҳам Аҳди Ҷадидро ба таври комил хоҳад шинохт, то ки онҳоро дар нури ҳақиқии онҳо ба мардум ҳамчун як кулли ҷудонопазир пешкаш намояд, ки яке ба дигаре такя мекунад ва дигареро равшан месозад. Ҳамин тавр, чунон ки Исо шогирдонашро таълим дод, онҳо аз хазинаи худ “чизҳои нав ва кӯҳнаро” берун хоҳанд овард.» Spirit of Prophecy, volume 2, 255.

The previous counsel has another application for Laodicean Adventists. To profess to believe the Bible in its entirety, both the Old and the New Testaments, yet reject the Spirit of Prophecy is the identical ditch of accepting only one testimony. Two witnesses are required to establish truth, so it is impossible to establish truth with one witness, and if any attempt to do so they are rejecting both witnesses, they are basing their faith upon what is referred to as ‘half-truths.’

Маслиҳати қаблӣ барои адвентистони Лаодикия низ татбиқи дигаре дорад. Ба забон овардан, ки ба Китоби Муқаддас дар тамоми он — ҳам Аҳди Қадим ва ҳам Аҳди Ҷадид — имон доранд, вале Рӯҳи Нубувватро рад кардан, айни ҳамон хандақест, ки танҳо як шаҳодатро қабул мекунад. Барои барқарор сохтани ҳақиқат ду шоҳид лозим аст; бинобар ин, бо як шоҳид барқарор кардани ҳақиқат номумкин аст, ва агар касе кӯшиш кунад чунин амал намояд, ӯ ҳар ду шоҳидро рад мекунад; онҳо имони худро бар он чи «нимҳақиқатҳо» номида мешавад, бино мекунанд.

I will now repeat a question that was in one of the initial articles that have been coming out since July, 2023. The question is, “What new light has come out of Adventism since 1863?” The answer is simply, “None.”

Акнун саволеро такрор хоҳам кард, ки дар яке аз мақолаҳои ибтидоӣ, ки аз моҳи июли соли 2023 ба ин сӯ нашр шуда истодаанд, оварда шуда буд. Савол ин аст: «Аз соли 1863 инҷониб аз Адвентизм чӣ нури нави илоҳӣ падид омадааст?» Ҷавоб фақат ин аст: «Ҳеҷ.»

> “The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.” Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> «Китобҳои Дониёл ва Ваҳй яканд. Яке нубувват аст, дигаре ваҳй; яке китобе муҳрзада, дигаре китобе кушодашуда. Юҳанно асрореро, ки раъдҳо баён карданд, шунид, вале ба ӯ амр шуд, ки онҳоро нанависад». Seventh-day Adventist Bible Commentary, ҷилди 7, 971.

The Alpha and Omega therefore identifies that Daniel is the first and Revelation the last. Daniel represents the beginning and Revelation represents the end of Adventism.

Пас Алфо ва Омего нишон медиҳад, ки Дониёл аввалин аст ва Ваҳй охирин. Дониёл оғози Адвентизмро намояндагӣ мекунад ва Ваҳй анҷоми Адвентизмро намояндагӣ мекунад.

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> «Ваҳй китобест муҳрзада, аммо ҳамзамон китобест кушода. Он воқеаҳои аҷоиберо сабт мекунад, ки бояд дар рӯзҳои охири таърихи ин замин ба амал оянд. Таълимоти ин китоб муайян аст, на асроромез ва номафҳум. Дар он ҳамон хатти нубувват идома дода шудааст, ки дар Дониёл аст. Баъзе нубувватҳоро Худо такрор кардааст ва ба ин васила нишон додааст, ки бояд ба онҳо аҳаммият дода шавад. Худованд чизҳоеро, ки аҳаммияти бузург надоранд, такрор намекунад». Manuscript Releases, volume 9, 8.

In the beginning of Adventism, in the very verses that are the central pillar of Adventism, the verses that were unsealed in 1798; Jesus introduced Himself as “Palmoni,” the Wonderful Numberer. At the end of Adventism, Jesus introduces Himself as “Alpha and Omega,” the wonderful linguist—the Word of God. For this reason, the beginning of Adventism and the first angel’s message was “hung upon time.” At the end of Adventism, the third angel’s message will be hung upon His Word.

Дар ибтидои Адвентизм, дар ҳамон оятҳое ки сутуни марказии Адвентизм мебошанд, он оятҳое ки дар соли 1798 мӯҳрашон кушода шуд, Исо Худро ҳамчун «Палмонӣ», Шуморишгари Аҷоиб, муаррифӣ намуд. Дар анҷоми Адвентизм, Исо Худро ҳамчун «Алфа ва Омега», забоншиноси аҷоиб — Каломи Худо — муаррифӣ мекунад. Аз ҳамин сабаб, ибтидои Адвентизм ва паёми фариштаи якум «бар замон овехта шуда буд». Дар анҷоми Адвентизм, паёми фариштаи сеюм бар Каломи Ӯ овехта хоҳад шуд.

The beginning and ending of Adventism take place during the history of the sixth kingdom of Bible prophecy, therefore they occur during the beginning and ending of the United States. The prophetic history of the United States is the history of the two horns of Republicanism and Protestantism. At the conclusion of that history those two horns will have changed from a lamb to a dragon. Republicanism will change to a democracy and Protestantism will change to apostate Protestantism. When the cup of probationary time for the United States begins to come to its close, as is happening right now, the two horns of apostate Republicanism and apostate Protestantism will form an image to the beast, thus merging church and state into one horn that speaks as a dragon. But God will not be left without a witness, for in the process of bringing a conclusion to the United States, He will raise up the genuine horn of Protestantism to protest both the image of the beast in the United States, and thereafter the image of the beast that confronts the entire world. The raising up of the Protestant horn at the end of the United States will be accomplished within the same historical structure as was the Protestant horn raised up in the beginning of the United States. A former covenant people will be passed by, and a new people will become the new covenant people. There is nothing new under the sun.

Оғоз ва анҷоми Адвентизм дар ҷараёни таърихи подшоҳии шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас сурат мегирад; бинобар ин, онҳо дар айни замон бо оғози Иёлоти Муттаҳида ва анҷоми он воқеъ мешаванд. Таърихи пешгӯёнаи Иёлоти Муттаҳида таърихи ду шохи ҷумҳурихоҳӣ ва протестантизм аст. Дар анҷоми он таърих, он ду шох аз барра ба аждаҳо табдил хоҳанд ёфт. Ҷумҳурихоҳӣ ба демократия табдил хоҳад ёфт ва протестантизм ба протестантизми муртад табдил хоҳад шуд. Вақте ки ҷоми замони имтиҳонии Иёлоти Муттаҳида ба пур шудан ва ба анҷоми худ наздик омадан оғоз мекунад, чунон ки ҳоло рӯй дода истодааст, он ду шохи ҷумҳурихоҳии муртад ва протестантизми муртад барои ҳайвон сурате хоҳанд сохт, ва ба ин васила калисо ва давлатро ба як шохе, ки мисли аждаҳо сухан мегӯяд, муттаҳид хоҳанд кард. Аммо Худо бе шоҳид намемонад, зеро дар раванди ба анҷом расондани Иёлоти Муттаҳида Ӯ шохи ҳақиқии протестантизмро бармехезонад, то ҳам ба сурати ҳайвон дар Иёлоти Муттаҳида эътироз намояд ва ҳам баъдан ба сурати ҳайвоне, ки бо тамоми ҷаҳон рӯ ба рӯ мешавад. Бархезонидани шохи протестантӣ дар поёни Иёлоти Муттаҳида дар ҳамон сохтори таърихие анҷом хоҳад ёфт, ки шохи протестантӣ дар оғози Иёлоти Муттаҳида дар он бархезонида шуда буд. Қавме, ки пештар қавми аҳд буданд, канор гузошта хоҳанд шуд, ва қавми нав ба қавми нави аҳд табдил хоҳанд ёфт. Дар зери офтоб ҳеҷ чизи наве нест.

When we use the time prophecies understood and presented in the Millerite history to evaluate the Alpha and Omega, we find they are one in the same. Every time prophecy begins with a history when the prophecy is proclaimed, and that history always typifies the history when the prophecy is fulfilled.

Вақте ки мо пешгӯиҳои замониро, ки дар таърихи миллеритӣ фаҳмида ва баён шудаанд, барои арзёбии Алфа ва Омега истифода мебарем, меёбем, ки онҳо дар асл як чизанд. Ҳар як пешгӯии замонӣ аз таърихе оғоз меёбад, ки дар он пешгӯӣ эълон карда мешавад, ва он таърих ҳамеша таърихеро пешнамуна мегардад, ки дар он пешгӯӣ иҷро мешавад.

The history of the twenty-three hundred year prophecy began on the third decree in 457 BC and ended at the third angel’s message on October 22, 1844. Leading up to, but before the arrival of the third decree the work of erecting the temple and Jerusalem was accomplished. In like manner the history, leading up to the arrival of the third angel, the foundational truths of the Millerite temple was established.

Таърихи пешгӯии дувоздаҳу сесад сол аз фармони сеюм дар соли 457 то милод оғоз ёфта, бо паёми фариштаи сеюм дар 22 октябри соли 1844 ба анҷом расид. Пеш аз расидан, аммо то омадани фармони сеюм, кори бино намудани маъбад ва Ерусалим ба анҷом расонида шуд. Ба ҳамин монанд, дар таърихе, ки то расидани фариштаи сеюм идома дошт, ҳақиқатҳоии бунёдии маъбади миллерӣ устувор карда шуданд.

In 1798, the twenty-five hundred and twenty year prophecy that began in 723 BC with the scattering of the northern ten tribes was fulfilled. That prophecy identified two periods of twelve hundred and sixty years, marking the trampling down of the literal temple and literal Jerusalem by literal pagan Rome, that was followed by twelve hundred and sixty years of papal Rome trampling down the spiritual city and temple. The prophecy began with the destruction of the northern kingdom and the scattering of the kingdom’s citizens. Half way through the prophecy in 538, marks the end of the trampling down of God’s people by pagan Rome, the fourth kingdom of Bible prophecy and produces the scattering of God’s church into the wilderness of the Dark Ages. The end of that time prophecy in 1798 marks the end of the fifth kingdom of Bible prophecy. The scattering of the northern ten tribes, and of the Christian church that fled into the wilderness represents the gathering of those destined to become the horn of Protestantism. Waymarks are often represented by opposites and a scattering can represent a gathering, just as Elijah represents John the Baptist. In the same prophetic confrontation Elijah does not die, and John the Baptist does.

Соли 1798 нубуввати бисту панҷсолаю бистсолаи пешгӯие, ки дар соли 723 то милод бо пароканда шудани даҳ қабилаи шимолӣ оғоз ёфта буд, ба анҷом расид. Он пешгӯӣ ду давраи ҳазору дусаду шастсоларо муайян мекард, ки поймол гардидани маъбади воқеӣ ва Ерусалими воқеиро аз ҷониби Руми бутпарасти воқеӣ нишон медод; ва пас аз он ҳазору дусаду шаст соли поймол кардани шаҳри рӯҳонӣ ва маъбади рӯҳонӣ аз ҷониби Руми папавӣ фаро расид. Пешгӯӣ бо нобуд шудани подшоҳии шимолӣ ва пароканда гардидани шаҳрвандони он подшоҳӣ оғоз ёфт. Нимаи роҳ дар ин пешгӯӣ, дар соли 538, поёни поймол гардидани қавми Худо аз ҷониби Руми бутпараст, яъне подшоҳии чоруми пешгӯии Китоби Муқаддасро нишон медиҳад ва боиси пароканда шудани калисои Худо ба биёбони Асрҳои Торик мегардад. Поёни он пешгӯии замонӣ дар соли 1798 анҷоми подшоҳии панҷуми пешгӯии Китоби Муқаддасро нишон медиҳад. Пароканда шудани даҳ қабилаи шимолӣ ва калисои масеҳӣ, ки ба биёбон гурехт, ҷамъ шудани онҳоеро ифода мекунад, ки таъин шудаанд шохи протестантизм гарданд. Нишонаҳои роҳ аксар вақт бо зиддиятҳо муаррифӣ мешаванд, ва парокандагӣ метавонад ҷамъшавиро ифода намояд, ҳамон тавре ки Илёс намояндаи Яҳёи Таъмиддиҳанда мебошад. Дар ҳамон рӯёрӯии пешгӯёна Илёс намемирад, вале Яҳёи Таъмиддиҳанда мемирад.

In 677 BC the southern tribe of Judah, (also identified as the glorious land in the Scriptures) was scattered for twenty-five hundred and twenty years, ending on October 22, 1844. That prophecy was identifying the trampling down of God’s people, who Daniel identifies as the “host” in Daniel 8:13, 14.

Дар соли 677 то милод қабилаи ҷанубии Яҳудо (ки дар Навиштаҳо ҳамчунин ҳамчун замини ҷалол муайян шудааст) барои ду ҳазору панҷсаду бист сол пароканда гардид, ки ин давра 22 октябри соли 1844 ба анҷом расид. Он нубувват поймол гардидани қавми Худоро муайян мекард, ки Дониёл онҳоро дар Дониёл 8:13, 14 ҳамчун «лашкар» муаррифӣ мекунад.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> Пас аз он шунидам, ки як муқаддас сухан меронд, ва муқаддаси дигар ба ҳамон муқаддасе, ки сухан мегуфт, гуфт: «Рӯъё дар бораи қурбонии доимӣ ва гуноҳи вайронӣ, ки ҳам муқаддасгоҳ ва ҳам лашкарро ба зери по кӯбидан месупорад, то ба кай хоҳад буд?» Ва ӯ ба ман гуфт: «То ду ҳазору сесад рӯз; пас аз он муқаддасгоҳ пок хоҳад шуд». Дониёл 8:13, 14.

The twenty-three hundred year prophecy which ended at the same time as the twenty-five hundred and twenty year prophecy that began in 677 BC was identifying the trampling down of the sanctuary as identified in Daniel 8:13, 14. The prophecy of the scattering of Judah in 677 BC was preceded by three attacks from Nebuchadnezzar and that prophecy ended on the arrival of the third message on October 22, 1844.

Пешгӯии ду ҳазору сесадсола, ки ҳамзамон бо анҷоми пешгӯии ду ҳазору панҷсаду бистсолае, ки дар соли 677 то милод оғоз ёфта буд, ба поён расид, поймол гардидани муқаддасгоҳро, чунон ки дар Дониёл 8:13, 14 муайян шудааст, нишон медод. Пешгӯии парокандашавии Яҳудо дар соли 677 то милодро се ҳамлаи Набукаднесар пешӣ гирифта буд, ва он пешгӯӣ бо расидани паёми сеюм дар 22 октябри соли 1844 ба анҷом расид.

The two twenty-five hundred and twenty year prophecies ending respectively in 1798 and 1844 identify the forty-six years of building the Millerite temple foundation. Moses was forty-six days in receiving instructions on building the temple, Herod’s temple remodeling in the time of Christ took forty-six years, which ended the year of Christ’s baptism. From the baptism He went to the wilderness for forty days, and when He returned, he cleansed the temple the first time and the quibbling Jew’s wanted to know by what authority He did such a thing.

Ду нубувуати дувунимҳазору панҷсаду бистсола, ки мутаносибан дар солҳои 1798 ва 1844 ба анҷом мерасанд, чиҳилу шаш соли бино кардани таҳкурсии маъбади миллериро муайян месозанд. Мӯсо чиҳилу шаш рӯз дарёфти дастурҳоро оид ба бино кардани маъбад гузаронид; бозсозии маъбади Ҳиродус дар замони Масеҳ чиҳилу шаш сол тӯл кашид, ки дар соли таъмиди Масеҳ ба анҷом расид. Аз таъмид Ӯ ба биёбон барои чиҳил рӯз рафт, ва ҳангоме ки бозгашт, бори аввал маъбадро пок сохт, ва яҳудиёни баҳсҷӯ мехостанд бидонанд, ки бо кадом қудрат Ӯ чунин кореро анҷом дод.

> And the Jews’ passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. Then answered the Jews and said unto him, What sign shewest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. When therefore he was risen from the dead, his disciples remembered that he had said this unto them; and they believed the scripture, and the word which Jesus had said. John 2:13–22.

> Ва иди Фисҳи яҳудиён наздик буд, ва Исо ба Ерусалим баромад, ва дар маъбад касонеро ёфт, ки говҳо ва гӯсфандон ва кабӯтарон мефурӯхтанд, ва саррофон нишаста буданд. Ва чун тозиёнае аз ресмонҳои борик сохт, ҳамаро аз маъбад берун ронд, ҳам гӯсфандонро ва ҳам говҳоро; ва пули саррофонро рехт ва мизҳоро чаппа кард; ва ба кабӯтарфурӯшон гуфт: «Ин чизҳоро аз ин ҷо бардоред; хонаи Падари Маро хонаи тиҷорат магардонед». Ва шогирдонаш ба ёд оварданд, ки навишта шудааст: «Ғайрати хонаи Ту Маро фурӯ бурдааст». Пас яҳудиён ҷавоб дода, ба Ӯ гуфтанд: «Чӣ аломате ба мо нишон медиҳӣ, зеро ки чунин мекунӣ?» Исо дар ҷавоб ба онҳо гуфт: «Ин маъбадро вайрон кунед, ва Ман онро дар се рӯз барпо хоҳам кард». Пас яҳудиён гуфтанд: «Ин маъбад чиҳилу шаш сол сохта шуд, ва Ту онро дар се рӯз барпо хоҳӣ кард?» Аммо Ӯ дар бораи маъбади ҷисми Худ сухан мегуфт. Бинобар ин, вақте ки Ӯ аз мурдагон эҳё шуд, шогирдонаш ба ёд оварданд, ки инро ба онҳо гуфта буд; ва онҳо ба Навиштаҳо ва ба сухане ки Исо гуфта буд, имон оварданд. Юҳанно 2:13–22.

The Millerite temple was erected in forty-six years from 1798 at the conclusion of the first twenty-five hundred and twenty year prophecy and ended forty-six years later at the fulfillment of the second twenty-five hundred and twenty year prophecy in 1844. Those forty-six years began with the arrival of the first angel and ended with the arrival of the third angel, for Christ said His temple would be raised up in three days. If you are unwilling to see these facts it is because of two primary problems beyond the problems that may exist in an unwilling and unconverted heart. The first problem is you are unwilling to approach the prophetic Word from the perspective that history repeats. You are not a historicist. The other problem is an inability to apply symbolic words that have been recorded within the Word of God by the Word of God. The beginnings of all these prophecies identify the end, and they always identify much more than simply histories which repeat.

Маъбади миллерӣ дар давоми чиҳилу шаш сол, аз соли 1798, дар анҷоми пешгӯии нахустини ду ҳазору панҷсаду бистсола, барпо гардид ва чиҳилу шаш сол баъд, дар иҷрои пешгӯии дуюми ду ҳазору панҷсаду бистсола, дар соли 1844, ба поён расид. Он чиҳилу шаш сол бо омадани фариштаи якум оғоз ёфт ва бо омадани фариштаи сеюм анҷом пазируфт, зеро Масеҳ гуфта буд, ки маъбади Ӯ дар се рӯз бардошта хоҳад шуд. Агар шумо нахоҳед ин воқеиятҳоро бубинед, сабабаш ду мушкили асосист, илова бар мушкилоте, ки мумкин аст дар дили нохоҳон ва табдилноёфта мавҷуд бошанд. Мушкили аввал ин аст, ки шумо намехоҳед ба Каломи нубувватӣ аз дидгоҳе наздик шавед, ки таърих такрор мешавад. Шумо таърихгаро нестед. Мушкили дигар нотавонӣ дар татбиқ кардани калимоти рамзист, ки дар дохили Каломи Худо тавассути Каломи Худо сабт гардидаанд. Оғозҳои ҳамаи ин пешгӯиҳо анҷомро муайян мекунанд, ва онҳо ҳамеша бисёр бештар аз танҳо таърихҳое, ки такрор мешаванд, муайян месозанд.

The Bible says we are a temple for the Holy Spirit and the body temple is made up of forty-six chromosomes. The scientists who study those forty-six chromosomes inform us that the twenty-three male chromosomes and the twenty-three female chromosomes are wrapped around a protein that is shaped as a cross.

Китоби Муқаддас мегӯяд, ки мо маъбади Рӯҳулқудс ҳастем, ва маъбади ҷисм аз чиҳилу шаш хромосома таркиб ёфтааст. Олимоне, ки он чиҳилу шаш хромосомаро меомӯзанд, ба мо хабар медиҳанд, ки бисту се хромосомаи мардона ва бисту се хромосомаи занона бар гирди як протеине печонида шудаанд, ки шакли салиб дорад.

In Daniel twelve there are three connected time prophecies, the first is referencing the scattering of the power of the holy people, which represents the “seven times” of Leviticus twenty-six. The scattering of the power of the holy people that was fulfilled by them was twenty-five hundred and twenty years, yet in Daniel twelve it only references the last half of that period. It portrays Daniel as not understanding what was meant by the pronouncement.

Дар Дониёл боби дувоздаҳ се нубуввати ба ҳам вобастаи замонӣ ҳаст; нахустин ба пароканда шудани қудрати қавми муқаддас ишора мекунад, ки он «ҳафт замон»-и Ибодатҳо бисту шашро ифода менамояд. Пароканда шудани қудрати қавми муқаддас, ки аз ҷониби онҳо иҷро гардид, ду ҳазору панҷсаду бист сол буд, аммо дар Дониёл дувоздаҳ танҳо ба нисфи охирини он давра ишора мешавад. Он Дониёлро чунин тасвир мекунад, ки намефаҳмид аз ин эълом чӣ дар назар дошта шудааст.

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? Daniel 12:7, 8.

> Ва ман он марди либоспӯши катониро, ки бар болои обҳои дарё буд, шунидам, ҳангоме ки дасти рости худ ва дасти чапи худро сӯи осмон бардошт ва ба номи Ӯ, ки то абад зинда аст, қасам хӯрд, ки ин барои як замон, ва замонҳо, ва нисфи замон хоҳад буд; ва ҳангоме ки вай пароканда сохтани қудрати қавми муқаддасро ба анҷом расонад, ҳамаи ин чизҳо ба поён хоҳанд расид. Ва ман шунидам, аммо нафаҳмидам; пас гуфтам: Эй оғои ман, анҷоми ин чизҳо чӣ хоҳад буд? Донёл 12:7, 8.

Daniel twelve is illustrating the message that is unsealed at the time of the end, which was 1798. In the passage Daniel represents William Miller, the primary symbol of the wise in that history. Miller was first led to the twenty-five hundred and twenty year prophecy of Leviticus twenty-six, and in verses seven and eight he represents the wise who must reconcile the truth that the twenty-five hundred and twenty year scattering is most definitely identified as God’s scattering of His people.

Дониёл боби дувоздаҳум паёмеро тасвир мекунад, ки дар вақти охир кушода гардид, ки он соли 1798 буд. Дар ин порча Дониёл Вилям Миллерро намояндагӣ мекунад, ки рамзи асосии донон дар он таърих аст. Аввал Миллер ба сӯи пешгӯии ду ҳазору панҷсаду бистсолаи Ибодот 26 роҳнамоӣ карда шуд, ва дар оятҳои 7 ва 8 ӯ дононро намояндагӣ мекунад, ки бояд ҳақиқатеро мувофиқ созанд, ки парокандагии ду ҳазору панҷсаду бистсола ба таври қатъӣ ҳамчун пароканда кардани қавми Худ аз ҷониби Худо муайян шудааст.

> And if ye will not yet for all this hearken unto me, then I will punish you seven times more for your sins. And I will break the pride of your power; and I will make your heaven as iron, and your earth as brass. Leviticus 26:18, 19.

> Ва агар баъд аз ҳамаи ин ҳам ба Ман гӯш надиҳед, пас Ман шуморо барои гуноҳҳоятон ҳафт баробар бештар ҷазо хоҳам дод. Ва такаббури қудрати шуморо хоҳам шикаст; ва осмони шуморо мисли оҳан, ва замини шуморо мисли мис хоҳам гардонид. Ибодат 26:18, 19.

The “pride” of ancient Israel was when they were allowed to reject God as their king and choose a human king. Their pride, which precludes a fall (Proverbs 16:18) was their desire to be like all the idolatrous kingdoms around them. Removing first the northern kingdom and then the southern kingdom was the scattering of the power (king) in 723 BC and 677 BC respectively.

«Ифтихор»-и Исроили қадим он буд, ки ба онҳо иҷоза дода шуд, Худоро ҳамчун Подшоҳи худ рад кунанд ва подшоҳи инсониро интихоб намоянд. Ифтихори онҳо, ки пеш аз суқут меояд (Масалҳо 16:18), хоҳиши онҳо буд, ки мисли ҳамаи салтанатҳои бутпарасти гирду атрофашон бошанд. Нест кардани нахуст салтанати шимолӣ ва сипас салтанати ҷанубӣ, мутаносибан, пароканда шудани қудрат (подшоҳ) дар солҳои 723 BC ва 677 BC буд.

Miller represented the wise who understood the increase of knowledge that was unsealed in the previous verses of Daniel twelve, and in verses seven and eight he is represented as not understanding the connection of twelve hundred and sixty years with the twenty-five hundred and twenty years of the scattering of God’s people. Daniel is representing God’s people at the end of Adventism, as well as Miller at the beginning of Adventism. At the end of Adventism, the same dilemma exists, for as Adventism set aside Miller’s understanding of the “seven times” they were forced to only identify the twelve hundred and sixty years as the Dark Ages. The wise at the end had a similar problem to resolve as Daniel and Miller illustrate. Why is the terminology of Leviticus twenty-six employed to illustrate three and a half times instead of seven times?

Миллер хирадмандонеро ифода менамуд, ки афзоиши донишро, ки дар оятҳои пешини Дониёл боби дувоздаҳ кушода шуда буд, мефаҳмиданд; ва дар оятҳои ҳафтум ва ҳаштуми он ӯ ҳамчун касе тасвир шудааст, ки робитаи миёни як ҳазору дусаду шаст сол ва ду ҳазору панҷсаду бист соли парокандагии қавми Худоро намефаҳмид. Дониёл ҳам қавми Худоро дар анҷоми Адвентизм ифода мекунад ва ҳам Миллерро дар оғози Адвентизм. Дар анҷоми Адвентизм низ ҳамон мушкил вуҷуд дорад, зеро вақте ки Адвентизм фаҳмиши Миллерро дар бораи «ҳафт замон» канор гузошт, онҳо маҷбур шуданд, ки як ҳазору дусаду шаст солро танҳо ҳамчун Асрҳои Торик муайян намоянд. Хирадмандон дар охир мушкиле монанд ба он доштанд, ки Дониёл ва Миллер онро нишон медиҳанд. Чаро истилоҳоти Ибодат боби бисту шаш барои тавзеҳи сеюним замон ба кор бурда мешавад, на ҳафт замон?

Miller never fully reconciled this dilemma, but in 1856 the last “new prophetic light” was presented in a series of six articles that were never concluded identifying the seven times as representing three and a half years of pagan Rome trampling down God’s literal Israel, followed by three and a half years of papal Rome trampling down spiritual Israel. Seven years later Adventism outright rejected all of the light of the seven times, preparing the dilemma for the wise at the time of the end in 1989, when, as described in Daniel eleven, verse forty, the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States.

Миллер ҳеҷ гоҳ ин мушкилро ба таври комил ҳал накард, аммо дар соли 1856 охирин «нури нави нубувватӣ» дар як силсилаи шаш мақола пешниҳод карда шуд, ки ҳеҷ гоҳ ба анҷом нарасид; дар он ҳафт замон чунин муайян карда мешуд, ки сеюним сол аз Руми бутпарастро ифода мекунад, ки Исроили аслии Худоро поймол мекард, ва пас аз он сеюним соли Руми папавиро, ки Исроили рӯҳониро поймол мекард. Ҳафт сол баъд, адвентизм тамоми нури марбут ба ҳафт замонро ошкоро рад кард ва ба ин васила ин мушкилро барои доноён дар замони охир, дар соли 1989, омода сохт, вақте ки, чунон ки дар Дониёл боби ёздаҳум, ояти чиҳил, тасвир шудааст, кишварҳое, ки Иттиҳоди Шӯравии собиқро намояндагӣ мекарданд, аз ҷониби папавият ва Иёлоти Муттаҳида рӯфта шуданд.

The first light given to Miller was rejected in 1863, and the last light on the subject was given by Hiram Edson in those six articles. Those articles were discontinued and seven years (times) later the power of modern Israel was set aside in order to imitate the idolatrous churches that had a few years before been correctly identified as the daughters of Babylon. The seven times of Leviticus twenty-six as a prophetic doctrine became the stone of stumbling, and the pride of ancient Israel as represented by their desire to have Saul rule over them as king was repeated. Jesus represents the end with the beginning.

Нахустин нур, ки ба Миллер дода шуда буд, дар соли 1863 рад карда шуд, ва охирин нур дар ин мавзӯъ аз ҷониби Ҳайрам Эдсон дар он шаш мақола дода шуд. Он мақолаҳо қатъ карда шуданд ва ҳафт сол (замон) баъд қудрати Исроили муосир канор гузошта шуд, то аз калисоҳои бутпарасте, ки чанд сол пештар ба дурустӣ ҳамчун духтарони Бобил муайян шуда буданд, тақлид намояд. Ҳафт замони Ибодат 26 ҳамчун як таълимоти нубувватӣ ба санги пешпо табдил ёфт, ва такаббури Исроили қадим, чунон ки бо хоҳиши онҳо барои бар худ подшоҳ гардонидани Шоул ифода ёфта буд, такрор шуд. Исо анҷомро бо ибтидо намояндагӣ мекунад.

The book of Daniel also identifies a twelve hundred and ninety year prophecy along with a thirteen hundred and thirty-five year prophecy that both begin at the taking away of “the daily” in 508. The taking away of “the daily” represents the removal of pagan Rome’s resistance to the rise of the papal power in 538. There was a thirty-year transition period before the papal power was placed upon the throne of the earth in 538, then the remaining twelve hundred and sixty years ends in 1798. The thirty years of transition from one kingdom to the next identifies the final years of papal rule that lead to the sixth kingdom of Bible prophecy being placed on the throne of the earth in 1798. The beginning of the twelve hundred and ninety year prophecy identifies a transition from one kingdom of Bible prophecy unto the next kingdom of Bible prophecy, as does the ending of that prophecy.

Китоби Дониёл инчунин пешгӯии ҳазору дусаду навадсола ва ҳамзамон пешгӯии ҳазору сесаду сию панҷсолаеро муайян мекунад, ки ҳар ду аз бардошта шудани «қурбонии ҳаррӯза» дар соли 508 оғоз меёбанд. Бардошта шудани «қурбонии ҳаррӯза» бартараф гардидани муқовимати Руми бутпарастро ба болоравии қудрати папагӣ дар соли 538 ифода мекунад. Пеш аз он ки қудрати папагӣ дар соли 538 бар тахти замин қарор дода шавад, як давраи гузариши сисолаи вуҷуд дошт; сипас ҳазору дусаду шаст соли боқимонда дар соли 1798 ба анҷом мерасад. Ин сӣ соли гузариш аз як подшоҳӣ ба подшоҳии дигар солҳои охирини ҳукмронии папагиро муайян мекунад, ки ба он меанҷомад, ки подшоҳии шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас дар соли 1798 бар тахти замин қарор дода шавад. Оғози пешгӯии ҳазору дусаду навадсола гузаришро аз як подшоҳии пешгӯии Китоби Муқаддас ба подшоҳии навбатии пешгӯии Китоби Муқаддас муайян мекунад, ҳамон тавр ки анҷоми он пешгӯӣ низ чунин мекунад.

The thirteen hundred and thirty-five year prophecy that began at the removal of “the daily” in 508 ends in 1843.

Пешгӯии ҳазору сесаду сию панҷсолае, ки бо бардоштани «қурбонии доимӣ» дар соли 508 оғоз ёфт, дар соли 1843 ба анҷом мерасад.

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:11, 12.

> Ва аз вақте ки қурбонии доимӣ бардошта шавад ва макрӯҳи вайронкунанда барқарор гардад, як ҳазору дусаду навад рӯз хоҳад буд. Хушо касе ки интизорӣ мекашад ва ба як ҳазору сесаду сию панҷ рӯз мерасад. Дониёл 12:11, 12.

The prophecy of thirteen hundred and thirty-five years ended in 1843, and Daniel says those that “waited” when that prophecy would be fulfilled would be blessed. Sister White says it this way.

Пешгӯии ҳазору сесаду сию панҷ сол дар соли 1843 ба анҷом расид, ва Дониёл мегӯяд, ки онҳое ки «интизорӣ кашиданд», вақте ки он пешгӯӣ иҷро мешуд, муборак хоҳанд буд. Хоҳар Уайт инро чунин баён мекунад.

> “Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> Хушо чашмоне ки он чи дар солҳои 1843 ва 1844 дида шуд, диданд.

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> «Паём дода шуд. Ва дар такрор намудани ин паём ҳеҷ таъхире набояд бошад, зеро аломатҳои замон ба иҷро расида истодаанд; кори хотимавӣ бояд анҷом дода шавад. Кори бузурге дар муддати кӯтоҳ анҷом дода хоҳад шуд. Ба зудӣ, тибқи таъйиноти Худо, паёме дода хоҳад шуд, ки ба нидои баланд табдил хоҳад ёфт. Он гоҳ Дониёл дар қуръаи худ хоҳад истод, то шаҳодати худро диҳад». Manuscript Releases, volume 21, 437.

Therefore, the beginning of the thirteen hundred and thirty-five year prophecy identifies a transition from the religion of paganism unto the religion of papalism, thus identifying a transition from Protestantism unto Millerite Protestantism.

Пас, ибтидои пешгӯии ҳазору сесаду сию панҷсола гузаришеро аз дини бутпарастӣ ба дини папагарӣ муайян мекунад, ва ба ин васила гузаришеро аз протестантизм ба протестантизми миллерӣ муайян месозад.

Those Adventists that reject the foundational truths of Adventism, reject all the time prophecies the Millerites presented, even the twenty-three hundred years of Daniel 8:14. They may very well deny this fact, but it can be logically shown that this fact is true, but my point now is different, so I will leave that off for now as we attempt to bring this article to a conclusion.

Он адвентистоне, ки ҳақиқатҳои бунёдии адвентизмро рад мекунанд, ҳамаи пешгӯиҳои замониеро, ки миллериён пешниҳод карда буданд, рад менамоянд, ҳатто ду ҳазору сесад соли Дониёл 8:14-ро. Онҳо метавонанд ин воқеиятро ба таври қатъӣ инкор намоянд, аммо метавон ба таври мантиқӣ нишон дод, ки ин воқеият дуруст аст; лекин ҳоло мақсади ман дигар аст, бинобар ин феълан аз он мегузарам, ҳангоме ки мекӯшем ин мақоларо ба анҷом расонем.

The scattering of the “glorious land” of Judah in 677 BC represents the trampling down of the “host” in Daniel 8:13, 14, and points to the establishment of the modern glorious land, the United States. The twenty-three hundred years of the same verses began in 457 BC, and represents the trampling down of the “sanctuary.”

Пароканда шудани «замини ҷалол»-и Яҳудо дар соли 677 то милод, поймол гардидани «лашкар»-ро дар Дониёл 8:13, 14 ифода менамояд ва ба барқарор шудани замини ҷалоли муосир, яъне Иёлоти Муттаҳида, ишора мекунад. Ду ҳазору сесад соли ҳамон оятҳо аз соли 457 то милод оғоз ёфта, поймол гардидани «мақдас»-ро ифода менамояд.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> Сипас ман шунидам, ки яке аз муқаддасон сухан мегуфт, ва муқаддаси дигар ба он муқаддасе ки сухан мегуфт, гуфт: «Рӯъё дар бораи қурбонии доимӣ ва гуноҳи вайронӣ, ки ҳам қудсгоҳ ва ҳам лашкарро барои поймол шудан таслим мекунад, то ба кай хоҳад буд?» Ва ӯ ба ман гуфт: «То ду ҳазору сесад рӯз; он гоҳ қудсгоҳ пок хоҳад шуд». Дониёл 8:13, 14.

677 BC and 457 BC are dates connected by the relationship of God’s people and God’s sanctuary. God brought both the host and the sanctuary back together at the same time on October 22, 1844. The two hundred and twenty years between 677 BC and 457 BC symbolize a period when God establishes a waymark representing an increase of light. On October 22, 1844 the light of the third angel arrived, the light of the sanctuary began to shine and a host was there to proclaim the light.

677 то мелод ва 457 то мелод санаҳое мебошанд, ки бо робитаи қавми Худо ва муқаддасгоҳи Худо пайвастанд. Худо ҳам лашкар ва ҳам муқаддасгоҳро дар як вақт, дар 22 октябри соли 1844, боз бо ҳам овард. Дусаду бист соле, ки миёни 677 то мелод ва 457 то мелод қарор дорад, рамзи давраест, ки дар он Худо нишонае барпо менамояд, ки афзоиши нурро ифода мекунад. Дар 22 октябри соли 1844 нури фариштаи сеюм фаро расид, нури муқаддасгоҳ ба дурахшидан оғоз кард, ва лашкаре ҳозир буд, то ин нурро эълон намояд.

In the prophetic line which identifies the three-fold warfare that Satan and Christ engaged in, the King James Bible of 1611 was produced. Exactly two hundred and twenty years later in 1831, William Miller published his message for the first time:

Дар ҳамон хатти нубувватӣ, ки ҷанги сегонаеро, ки Шайтон ва Масеҳ дар он даргир шуданд, муайян менамояд, Китоби Муқаддаси Подшоҳ Ҷеймси соли 1611 ба табъ расид. Дақиқан дусаду бист сол баъд, дар соли 1831, Вилям Миллер паёми худро бори аввал нашр кард:

> “For nine years William Miller was convinced that he ought to give his message to the churches; but he waited, hoping that some recognized authority would proclaim the glad news of a soon-coming Saviour. In thus waiting, he but proved the truth of the message; there was a name that they lived, but they were fast dying. In 1831 Miller gave his first discourse on the prophecies.” Steven Haskell, The Seer of Patmos, 77.

> «Дар давоми нӯҳ сол Вилям Миллер мутмаин буд, ки бояд паёми худро ба калисоҳо расонад; аммо вай интизор монд ва умед дошт, ки ягон мақоми эътирофшуда ин хушхабарро дар бораи Наҷотдиҳандаи ба зудӣ оянда эълон хоҳад кард. Бо ҳамин гуна интизор шудан, ӯ фақат ҳақиқати ин паёмро собит намуд; онҳо номе доштанд, ки зиндаанд, вале ба зудӣ мемурданд. Соли 1831 Миллер аввалин суханронии худро дар бораи пешгӯиҳо ироа кард». Steven Haskell, The Seer of Patmos, 77.

God protected the sacred and correct original texts used to produce the Bible. He then produced His Bible in 1611. He then raised up a messenger that would employ the rules located, derived and established within the Bible to produce the message of the first angel. In 1831, Miller’s message was formalized as was the message in Christ’s history formalized by John the Baptist, as the message has been formalized in every reformatory movement. The message of Miller, the first angel’s message announcing the opening of the judgment is directly upheld by the application of the prophetic time period of two hundred and twenty years. It was the message of warning at the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy—the United States.

Худо матнҳои муқаддас ва дурусти аслиро, ки барои таҳияи Китоби Муқаддас истифода шуданд, муҳофизат намуд. Сипас Ӯ Китоби Муқаддаси Худро дар соли 1611 ба вуҷуд овард. Баъд Ӯ пайғомовареро бархезонд, ки барои ба миён овардани паёми фариштаи аввал қоидаҳои дар Китоби Муқаддас мавҷудбуда, аз он баровардашуда ва дар он муқарраршударо ба кор мебурд. Дар соли 1831, паёми Миллер ба таври расмӣ шакл гирифт, чунон ки паём дар таърихи Масеҳ аз ҷониби Яҳёи Таъмиддиҳанда ба таври расмӣ шакл гирифта буд, ва чунон ки паём дар ҳар як ҳаракати ислоҳотӣ ба таври расмӣ шакл гирифтааст. Паёми Миллер, яъне паёми фариштаи аввал, ки кушода шудани довариро эълон мекунад, бевосита бо татбиқи давраи вақти нубувватии дусаду бистсола тасдиқ карда мешавад. Он паёми огоҳӣ дар оғози салтанати шашуми нубуввати Китоби Муқаддас буд — Иёлоти Муттаҳидаи Амрико.

In 1996, the ministry of Future for America began, and the message of the third angel that had been unsealed in 1989, the message identifying the healing of the deadly wound of the papacy and the soon coming Sunday law was published in a magazine titled, The Time of the End. The message at the end of Adventism had been formalized just as the message at the beginning had been formalized. In the beginning the message was hung upon time and represented a further development of the truths contained within God’s Word. In 1996, two hundred and twenty years after the birth of the United States in 1776, the message at the end of Adventism was formalized and represented a further development of the three angels’ messages.

Соли 1996 хизмати Future for America оғоз ёфт, ва паёми фариштаи сеюм, ки дар соли 1989 мӯҳраш кушода шуда буд, яъне паёме, ки шифо ёфтани захми марговари папагӣ ва қонуни якшанбеи ба қарибӣ ояндаро муайян мекард, дар маҷаллае бо унвони The Time of the End ба табъ расид. Паём дар анҷоми адвентизм ҳамон тавр ба шакли расмӣ дароварда шуд, чунон ки паём дар ибтидо ба шакли расмӣ дароварда шуда буд. Дар ибтидо паём бар замон овехта шуда буд ва рушди минбаъдаи ҳақиқатҳоеро, ки дар дохили Каломи Худо ҷой доранд, ифода менамуд. Дар соли 1996, дусаду бист сол пас аз таваллуди Иёлоти Муттаҳида дар соли 1776, паём дар анҷоми адвентизм ба шакли расмӣ дароварда шуд ва рушди минбаъдаи паёмҳои се фариштаро ифода мекард.

As we address the parallel history of the Republican horn and the Protestant horn in the history of the sixth kingdom of Bible prophecy it must be understood who the Protestant horn is and who it is not.

Ҳангоме ки мо ба таърихи мувозии шохи ҷумҳурихоҳ ва шохи протестантӣ дар таърихи подшоҳии шашуми нубуввати Китоби Муқаддас мепардозем, бояд равшан фаҳмида шавад, ки шохи протестантӣ кист ва кӣ нест.

> Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. But shun profane and vain babblings: for they will increase unto more ungodliness. 2 Timothy 2:15, 16.

> Бикӯш, ки худро назди Худо писандида нишон диҳӣ, ҳамчун коргаре ки аз чизе шарм надорад ва каломи ростиро дуруст тақсим мекунад. Аммо аз суханони беҳуда ва палиди дунёвӣ дурӣ ҷӯй; зеро онҳо ба беимонии бештар меафзоянд. 2 Тимотиюс 2:15, 16.

Back to Articles