Article

# Таърихи Пинҳони Ояти Чил — Рақами Ёздаҳ

Шумораи ёздаҳ

Author

Jeff Pippenger

Published

May 21, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

Китоби Юил шояд мустақимтарин ваҳйи борони охир дар Навиштаҳо бошад, ва Юил сухани худро бо ишора ба чаҳор насли иртидод оғоз мекунад, ки онро калисои Лоудикиягии Адвентистони Рӯзи Ҳафтум ба анҷом расонидааст. Он чаҳор насли харобии рӯ ба афзоиш, ки дар оятҳои аввали Юил тасвир шудаанд, бо чаҳор зиштии рӯ ба афзоиш дар боби ҳаштуми Ҳизқиёл мувофиқат мекунанд. Солҳои 1863 то 1888 насли аввалро намояндагӣ мекунанд, ва он радди паёми асосгузори Миллериёнро ифода мекунад, чунон ки он дар рӯйхатномаҳои пешқадамони солҳои 1843 ва 1850 нишон дода шудааст, ва дар боби дуюми Ҳабаққуқ низ инъикос ёфтааст, ва он аҳдро рамзӣ месозад, чунон ки онро ду лавҳаи Даҳ Аҳком намояндагӣ мекунанд.

Аз соли 1888 то 1919 наслеро ифода мекунанд, ки таҷрибаи адолат ба воситаи имонро рад намуд; он таҷрибаеро ба вуҷуд меоварад, ки бо калисои Филаделфия намояндагӣ шудааст. Дар насли аввал исён ба кори роҳбарие, ки аз ҷониби Уилям Миллер намояндагӣ мегардид, нигаронида шуда буд, ва дар насли дуюми соли 1888 бар зидди роҳбарии Рӯҳи Нубувват исён карда шуд. Насли сеюми соли 1919 бо китоби Уилям Уоррен Прескотт, The Doctrine of Christ, оғоз ёфт ва бо китоби Questions on Doctrine дар соли 1957 ба анҷом расид. Он насли сеюм насли созиш бо ҷаҳон буд, ҳангоме ки адвентизм аккредитатсияи амалияҳои тиббиро аз ҷониби Ассотсиатсияи тиббии Амрико, ва аккредитатсияи коллеҷҳои худро аз ҷониби донишмандони академии протестантизми муртад ва католикияти румӣ меҷуст.

Дар насли сеюм машварати таълимӣ, ки аз қалами Эллен Уайт содир шуда буд, рад карда шуд ва ба ҷойи он амалияҳои бардурӯғи таълимии ҷаҳон қабул гардиданд, чунонки онҳо дар фалсафаи таълимии Юнон ифода меёбанд. Таълими юнонӣ бо олиҳаи Афина муаррифӣ мешавад, ки дар маъбади такрории Партенон дар Нашвилл, Теннесси, ҷой дода шудааст.

Маорифи ҳақиқӣ дар Китоби Муқаддас дар мактабҳои анбиё, ки бо пайғамбар Элишоъ вобаста буданд, намунавор нишон дода шудааст. Шӯриши Маккабиён аз соли 167 то м. ва то харобии Ерусалим дар соли 70 м., ба андозаи бузург эътирозе буд бар зидди нуфузи маорифи юнонӣ ба фарҳанг ва миллати замини қадимии ҳақиқӣ ва пурҷалол. Эътирози Маккабиён шӯрише буд бар зидди таъсири Юнон дар ҳар сатҳ, аммо таъсири таълимии Юнон дар таърих ва ангезаҳои ғайратмандони Маккабӣ он қадар фарогир буд, ки онро аз ин воқеият ҷудо кардан мумкин нест, ки маорифи юнонӣ шояд бузургтарин омиле буд, ки бо рад кардани Исои Масеҳ аз ҷониби яҳудиён ҳамчун Масеҳи онҳо алоқаманд буд. Китобҳо навишта шудаанд, ки таъсири манфии маорифи юнонӣ бар яҳудиён ва саҳми маорифи дурӯғинро дар рад кардани яҳудиён ва маслуб шудани Масеҳ муайян мекунанд.

Шӯриши Маккабиён бо шӯриши соли 1776 дар замини ҷалолманди рӯҳонии муосир мутобиқат мекунад. Айни ҳол дар Иёлоти Муттаҳида зиёда аз 4,000 донишгоҳи расман сабтиномшуда вуҷуд дорад, ки бар фалсафаи усулҳои таълимии юнонӣ ва иезуитӣ бино ёфтаанд. Бесарусомонӣ ва беқонунии зиёда аз даҳ соли гузашта бевосита ба ба ном марказҳои таълимии Иёлоти Муттаҳида нисбат дода мешаванд, ки даҳсолаҳо боз донишҷӯёнеро талқин ва шакл додаанд, ки онҳо аллакай аз ҷониби расонаҳо ва манобеи фароғатӣ ба қабули фалсафаҳои глобалистӣ, ки аз фалсафаҳои шайтонӣ давраи Инқилоби Фаронса сарчашма мегиранд, омода карда шуда буданд. Донишҷӯёни донишгоҳҳои имрӯза пеш аз он ки ба марказҳои таълимие, ки барои ҳамла ба сафедпӯстон, масеҳиён ва таърихи ҳақиқии Амрико тарҳрезӣ шудаанд, ворид шаванд, аллакай ба қабули тарзи зиндагие, ки онро Садӯм ва Амӯра намояндагӣ мекунанд, мутобиқ гардонида шуда буданд. Шаҳрванди имрӯзаи Иёлоти Муттаҳида, ки мехоҳад низоми доимии дуқабатаи адолатро, ки иҷрои он дар кӯчаҳо афканда шудани адолат ва ҳақиқат аст, чунон ки дар Китоби Муқаддас ва Рӯҳи Нубувват муайян шудааст, дарк намояд, бояд фаҳмад, ки вазъиятҳои кунунӣ натиҷаи ҳамлаи мақсаднок ва тарҳрезишуда мебошанд, ки аз солҳои нахустини ҳаёт ба воситаи низоми таълимие талқин карда мешавад, ки барои ба зери назорати глобалистони элитарӣ — қудрати аждаҳо! — овардани инсоният тарҳрезӣ шудааст.

Дар навиштаҳои Эллен Уайт панҷ мавзӯи асосӣ вуҷуд доранд: маориф, ислоҳоти тандурустӣ, зиндагии масеҳӣ, мавзӯи «Муборизаи Бузург» ва парҳезгории амалӣ. Маориф яке аз панҷ мавзӯи асосӣ дар Рӯҳи Нубувват мебошад, ва Эллен Уайт ба ҳамон андоза пайғамбари Китоби Муқаддас буд, ки ҳар пайғамбаре, ки дар Каломи Худо зикр шудааст. Аз ҷумла, ин маъно дорад, ки ҳаёти ӯ намунаи он яксаду чиҳилу чор ҳазор аст ва барои онҳо низ намуна мебошад. Пеш аз он ки касе фикр кунад, ки танҳо Масеҳ бояд намунаи мо бошад, Павлус мегӯяд:

> Зеро агарчи шумо дар Масеҳ даҳ ҳазор мураббӣ дошта бошед ҳам, лекин падарони бисёр надоред; зеро ки ман дар Масеҳи Исо шуморо ба воситаи Инҷил ба дунё овардаам. Бинобар ин аз шумо илтиҷо менамоям: пайравони ман бошед. 1 Қӯринтиён 4:15, 16.

Ҳамчун набӣ Эллен Уайт намуна мебошад. Танҳо як бор Эллен Уайт нақши узви шӯроиро пазируфт, ва он вақт ҳангоми таъсиси як коллеҷ буд, ки принсипҳои тарбияи ҳақиқиро, чунон ки яке аз панҷ мавзӯи асосии хизмати ӯ баён гардидааст, дар бар мегирифт. Он коллеҷ дар Мэдисон, Теннесси, дар ҳудуди ноҳияи метрополитении Нашвилл, Теннесси ҷойгир аст. Ӯ на танҳо розӣ шуд, ки аз соли 1904 то як сол пеш аз марги худ дар соли 1915 дар шӯрои муассисони коллеҷи Мэдисон бошад, балки дар интихоби замине, ки коллеҷ дар он бунёд гардид, нақши ҳалкунанда бозид. Нашвилл маркази низоми таълимии юнонӣ аст, ки дар таърихи Маккабиён ба яҳудиён барои қабул кардани Масеҳи худ монеа шуд; ва онҳо намунаи протестантизми муртадонаи замонҳое мебошанд, ки мо ҳоло дар он зиндагӣ мекунем. Хати Маккабиён ба таври устувор дар таърихи пинҳони ояти чиҳил муқаррар гардидааст, ки протестантизми муртадонаро ифода мекунад, ки ҳоло ба таври комил бо ҳамон самароти вайронгари таълими юнонӣ, (гарчанде дар шакли муосири он) таълим дода шудааст.

Дар насли сеюми адвентизм роҳбарияте, ки Рӯҳи Нубувватро дар соли 1888 рад карда буд, интихоб намуд, ки низоми таълимии худро ба сохтори аккредитатсионии ҷаҳон вогузорад. Нашвилл маркази рамзии ҳам таълими ҳақиқӣ ва ҳам таълими бардурӯғро ифода мекунад. Набӣ ҳамон шаҳреро баргузид, ки ҷаҳон барои ҷовидона сохтани таълими юнонӣ баргузида буд; зеро, бар хилофи таълими юнонӣ, ки бар ҷудо кардани ҳақиқат ба фанҳои ҷудогона бино ёфтааст, то куллиятро нобуд созад, таълими ҳақиқӣ пояи асосии чор мавзӯи дигари аслии Хоҳар Вайт мебошад: ислоҳоти тандурустӣ, парҳезгории амалӣ, зиндагии масеҳӣ ва, бахусус, мавзӯи «Муборизаи Бузург».

Исо ҳамеша анҷомро бо ибтидо тасвир мекунад, ва озмоиш дар Боғи Адан озмоишеро тасвир мекунад, ки ҷаҳон ҳоло бо он рӯ ба рӯ гардидааст. Озмоиш дар анҷом ҳамон аст, ки ҳар як озмоиши Китоби Муқаддас аст, зеро Худо ҳеҷ гоҳ тағйир намеёбад. Озмоиши Китоби Муқаддас раванди озмоиши сеқадамӣ аст, ки ду табақаро ба вуҷуд меоварад, ки дар анҷоми раванди озмоиш зоҳир мегарданд. Фариштаи аввал ин се қадамро чунин баён мекунад: аз Худо тарсед, Ӯро ҷалол диҳед, зеро соати озмоиши ҳалкунандаи доварӣ фаро расидааст. Қадами аввал амр буд, ки аз дарахти маърифати неку бад нахӯранд. Азбаски тарси зарурии Худоро надошт, Ҳавво дар озмоиши дарахт ноком шуд ва аз мевае, ки ҳам некӣ ва ҳам бадиро ифода мекард, хӯрд. Тарси Худо дар Одам ӯро аз дохил шудан ба исёни дарахт бознадошт, ва доварӣ бар ҳар дуи онҳо оварда шуд, зеро онҳо зиндагиро бе ҳузури доимии Илоҳият зоҳир намуданд.

Санҷиши рӯзҳои охир бо ҳушдоре оғоз меёбад, ки афзоиши донишеро бихӯранд, ки дар ваҳйи Исои Масеҳ андаке пеш аз он ки муҳлати имтиҳони инсоният ба анҷом расад, мӯҳраш кушода мешавад. Хоҳ дар миёни адвентизм бошад, хоҳ дар миёни онҳое ки берун аз адвентизманд, ин санҷиш бар қабул ё рад кардани афзоиши «дониш», ки дар замони мо мӯҳраш кушода шудааст, асос меёбад. Он санҷиши дониш бо дарахти санҷиши Боғ намояндагӣ мешавад, ки дониши ё неку ё бадро ифода мекунад. Маорифи ҳақиқӣ дар Нашвилл, Теннесси, дар соли 1904 ҷойгир ва рамзгузорӣ шуда буд, ва маорифи бардурӯғ дар Нашвилл дар соли 1897 ҷойгир ва рамзгузорӣ шуда буд, сипас дар соли 1920 ҳамчун сохтори доимӣ аз нав бино карда шуд. Дар ҳаёти пайғамбарзан маорифи ҳақиқӣ дар Нашвилл муқаддас шумурда шуда буд, ва маорифи бардурӯғ низ муқаддас шумурда шуда буд. Пас аз марги ӯ дар соли 1915 маорифи бардурӯғ дар сохтмони дуюм ва доимии маъбади Партенон барқарор карда шуд, ва маорифи ҳақиқӣ ба воситаи созиш бо ҷаҳон аз ҷониби роҳбарияти калисои Лаодикиягии Адвентистони рӯзи ҳафтум рад карда шуд.

Лақаби Нашвилл, «Афинаи Ҷануб», ба интихоби ин бино ҳамчун маркази намоишгоҳи садсолагии соли 1897 таъсир расонд. Як қатор биноҳои намоишгоҳ бар пояи намунаҳои бостонӣ сохта шуда буданд. Аммо Партенон ягона биноест, ки нусхаи комилан дақиқ буд. Имрӯз Нашвилли иёлати Теннесси бо мусиқии худ машҳур аст, аммо пеш аз он ки Осорхонаи Ҷонни Кэш вуҷуд дошта бошад, Нашвилл на бо овозхонӣ, балки бо маорифи худ машҳур буд.

То солҳои 1850-ум Нашвилл, ба шарофати таъсиси муассисаҳои сершумори таҳсилоти олӣ, аллакай лақаби «Афинаи Ҷануб»-ро ба даст оварда буд; он нахустин шаҳри ҷанубии Иёлоти Муттаҳида буд, ки низоми мактабҳои давлатӣ таъсис дод. То поёни аср, дарҳои Fisk University, St. Cecilia Academy, Montgomery Bell Academy, Meharry Medical College, Belmont University ва Vanderbilt University ҳама дар Нашвилл кушода мешуданд. Дар он вақт, Нашвилл ҳамчун яке аз шаҳрҳои бисёр нозукпарвар, сарватманд ва босаводи ҷануб шинохта мешуд, ки аз сарват ва фарҳанг лабрез буд.

Асрори шарорат дар Каломи илҳомбахш ҳам исм аст ва ҳам феъл. Илҳом Шайтон ва попро, ки Хоҳар Уайт ӯро «дасти рости» Шайтон меномад, ҳамчун асрори шарорат муайян мекунад. Бо вуҷуди ин, «асрори шарорат» ҳамчунин омезиши ҳақиқат ва иштибоҳро тавсиф мекунад. Чор насли иртидоди Юил бо чор макрӯҳоти рӯ ба афзоиши боби ҳаштуми Ҳизқиёл мувофиқат мекунад. Он ду шоҳид бо чор калисои аввали Ваҳй мувофиқат мекунанд, ва калисои сеюм бо созиши Константин, яъне масеҳият дар омезиш бо бутпарастӣ, ифода меёбад. Он чор калисои аввал бо таърихи Исроили қадим мувофиқат мекунанд, ки он таърихи Исроили муосирро рамзӣ месозад.

Дар насли сеюми Исроили қадим, подшоҳони Исроил бо халқҳои дигар иттиҳодҳо барпо карданд, ки ҳаргиз набояд бо қавми Худо ба иттиҳод оварда мешуданд. Мувозии Исроили қадими ҳарфӣ ва калисои масеҳӣ, чунон ки дар китоби Ваҳй баён гардидааст, мавзӯи нубувватист, ки ба таври равшан дар таҳқиқоте бо унвони «Ҷадвалҳои Ҳабаққуқ» пеш гузошта шудааст. Юил насли чорум ва ниҳоиро, ки аз будани қавми баргузидаи аҳдии Худо «маҳрум» мегардад, бо бисту панҷ пироне мутобиқ месозад, ки дар чор зиштии рӯ ба афзоиши Ҳизқиёл ба офтоб саҷда мекунанд. Он насли чорум, ки дар он Адвентизми Лодикиёии Рӯзи Ҳафтум ҳангоми саҷда кардан ба офтоб назди қонуни якшанбе маҳрум мегардад, бо калисои чоруми Тиётира мувофиқат мекунад, ки ҳукмронии папаро ё дар соли 538, ё дар қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда рамзӣ месозад. Калисои сеюми Перғомус «муросо»-ро ифода мекунад, хоҳ Исроили қадим, ки бо салтанатҳои бутпараст ҳамоҳанг мешуд, ва хоҳ Константин, ки бутпарастиро бо масеҳият дарҳам омехт; ва он ду шоҳид ба насли сеюми ҳайвони заминии Ваҳй боби сездаҳ муроҷиат мекунанд.

Чаҳор насли Иёлоти Муттаҳида, ки дар миёни ҳақоиқи дигар аз ҷониби Миср дар давраи асоратии 400/430 сол рамзӣ нишон дода шуда буд, бо ғарқ шудани фиръавн дар обҳои Баҳри Сурх ба анҷом расид. Он обҳо поёни он миллатеро нишон доданд, ки ҳангоме ки Худо ба воситаи пайғамбар Мӯсо барои Исроили қадим наҷотро ба амал овард, бояд доварӣ мегардид. Бар Иёлоти Муттаҳида дар он давраи замоне доварӣ мешавад, ки дар он доварӣ бар калисои Худо ба анҷом мерасад; бинобар ин, бояд қайд кард, ки обе, ки ҳаёти фиръавнро ба поён расонид, бар фиръавн тавассути раҳо шудани боди шарқӣ оварда шуд, ки ҳангоми наҷот додани қавми баргузидаи Худо он обҳоро дар ҷояшон нигоҳ медошт. Боди шарқӣ войи сеюм аст, ки бар қонуни якшанбе зарба мезанад, вақте ки заминларзаи Ваҳйи ёздаҳум фаро мерасад.

Насле, ки пеш аз насли чорум ва ниҳоии ҳайвони заминӣ меояд, бар ҳар ду шох — ҳам ҷумҳурихоҳ ва ҳам протестантӣ — ба камол мерасад. Муросои шохи ҷумҳурихоҳ, ки дар насли сеюми он ба анҷом расид, дар давраи атрофи ҷанги якуми ҷаҳонӣ рух дод, ва он нишон дод, ки Иёлоти Муттаҳида сохтори иқтисодии худро ба глобалистони Резерви Федералӣ вогузор кард. Дар ҳамон давра адвентизми лаодикиявии рӯзи ҳафтум кӯшиш намуд, ки кори тиббӣ ва таълимии худро мувофиқи меъёрҳои маориф ва тибби дунявӣ “аккредитатсия” намояд. Ҳамчун феъл, “сирри беитоатӣ” муросои Константин ва подшоҳони Исроили қадимро бо қудратҳои ҷаҳон ифода мекунад. Калимае, ки илҳом барои тавсифи ин муросо истифода кардааст, “омехташавӣ” аст, ки дар луғати замони Эллен Уайт чунин таъриф шудааст: «дар як омехта омехтан ё муттаҳид кардан; дарҳам омехтан». Дарахти маърифати неку бад дарахти омехташавӣ, дарахти муросо аст. «Ҷанги охирини пуриқтидор» бӯҳрони қонуни якшанбе аст, ва омодасозии Шайтон барои он бӯҳрон «сирри беитоатӣ» мебошад, ки ҳикмати инсониро бо ваҳйи Илоҳӣ дарҳам меомезад.

> «Шайтон бо тамоми ҷиддият нақшаҳои худро барои он низои азими охирин тарҳрезӣ мекунад, вақте ки ҳама ҷониберо интихоб хоҳанд кард....»

> «Ба овозҳо гӯш фурӯ диҳед, қувваҳоеро, ки дар ҷаҳон ғолиб меоянд, дарёбед. Оё ягон овози дуо ҳаст? Оё ягон нишонае мебинед, ки Худо эътироф мешавад? Коҳинон ҳастанд, бисёранд; вале онҳо шариати Яҳуваро зери пои худ поймол мекунанд. Либосҳои онҳо ба хуни ҷонҳо олуда шудаанд. Анбӯҳи мардум ба девҳо қурбонӣ меоранд. Бингаред, эй шумо, ки миёни итоат ва ноитоатӣ дар тардид ҳастед. Дар тасаввур ба анбӯҳи бузурги мардум назар кунед, ки назди қурбонгоҳи Шайтон саҷда мекунанд. Ба мусиқӣ, ба забоне, ки таҳсилоти олӣ номида мешавад, гӯш диҳед. Аммо Худо онро чӣ эълон мекунад? — Асрори бадкорӣ». Pamphlets, 004, 11.

Дар низои охирин, вақте ки «ҳама ҷониб хоҳанд гирифт», озмоиши Боғи Адан такрор мешавад. Он озмоише, ки дар ибтидо танҳо ба дарахте дар миёни боғ маҳдуд буд, дар анҷом дар тамоми ҷаҳон такрор мегардад. Кори Шайтон пеш аз ҷанги ниҳоӣ «сирри беқонунӣ» аст, ки ҳамчун «таҳсилоти олӣ» таъриф мешавад! Рамзи «таҳсилоти олӣ» дар замини ҳайвони заминӣ дар Нашвилл, Теннесси — «Афинаи Ҷануб» — ёфта мешавад, ки дар он ҷо маъбади Партенон ҷойгир аст, дар муқоиса бо таълими ҳақиқӣ, ки замоне дар Нашвилл аз ҷониби Коллеҷи Мэдисон намояндагӣ мешуд. Изҳороти зерин аз илҳом дар анҷоми ин мақола ба таври комил иқтибос мешавад, аммо чанд нукта бояд дар ҳамин ҷо мавриди баррасӣ қарор гиранд.

> Ҳама ба ҳикмат ниёз доранд, то бо диққат сирри бадиро таҳқиқ намоянд, ки дар анҷоми таърихи ин замин чунин нақши бузург мебозад....

> «Барои биҳишти барқароршуда роҳи миёна вуҷуд надорад. Пайғоме ки барои инсон барои ин рӯзҳои охир дода шудааст, ин нест, ки бо тадбирҳои башарӣ омехта гардад....»

> «Онҳое ки Худо онҳоро ба мақомҳои баланди эътимод бардоштааст, метавонанд аз нури осмон ба ҳикмати инсонӣ рӯй гардонанд.... Ҳар касе ки мехоҳад соҳиби хислате гардад, ки ӯро ҳамкори Худо созад ва таҳсини Худоро дарёфт намояд, бояд худро аз душманони Худо ҷудо кунад ва ҳақиқатеро, ки Масеҳ ба Юҳанно дод, то ба ҷаҳон бирасонад, нигоҳ дорад». Manuscript Releases, ҷилди 18, 30–36.

«Ҳама»-е, ки ба «ҳикмат» ниёз доранд, ҳамаи онҳоеро ифода мекунад, ки ба раванди озмоише дароварда мешаванд, ки дар ниҳоят ду синфи парастишкунандагонро ба вуҷуд меорад. «Ҳакимон» онҳое ҳастанд, ки «ҳикмати» лозимро ба даст меоранд. Раванди озмоиш аз он оғоз меёбад, ки ваҳйи Исои Масеҳ кушода мешавад, андаке пеш аз анҷоми муҳлати имтиёзи инсон. Он кушода шудан оғози «афзоиши дониш»-ро мегузорад. Онҳое, ки бо озмоиши вобаста ба ваҳйи Исои Масеҳ рӯ ба рӯ мешаванд, «равған»-и дониши нубувватиро ба даст хоҳанд овард, ки барои роҳнамоӣ, омода сохтан ва тақдис намудан пеш аз фаро расидани боди шарқӣ дар қонуни якшанбе таъйин шудааст. «Дарахти маърифати неку бад» рамзи Нони Осмонии қалбакӣ аст, ки бояд ё хӯрда шавад ё рад карда шавад.

Дар Ҷалил, дар куништгоҳи Кафарнаҳум, Исо дар як воқеа аз ҳар вақти дигари хизматаш пайравони бештареро аз даст дод. Дар он ҷо санҷиш ин буд, ки оё суханони нубувватии Масеҳ айнанӣ буданд ё рӯҳонӣ, ва онҳое ки аз ин санҷиш нагузаштанд, ноком шуданд, зеро фаромӯш карданд, ки инсон бояд бо ҳар калимае зиндагӣ кунад, ки аз даҳони Худо содир мешавад. Масеҳ равшан баён карда буд, ки Ӯ Ноне аст, ки аз осмон нозил шудааст, ва онҳое ки аз ин санҷиш нагузаштанд, Ҳақиқатро бо ҳикмати инсонӣ, ки бо юнониён намояндагӣ мешавад, омехта карда буданд.

Пеш аз он ки Ҳавво шикасти боғро оғоз намояд, Масеҳ ҳам Одам ва ҳам Ҳавворо дастур дода буд, ки аз меваи дарахти маърифати неку бад нахӯранд. Аввалини се қадами Инҷили ҷовидонӣ тарси Худо аст.

> «Бигзор ақл ҳақиқатҳои азими ваҳйро дарк намояд, ва он ҳаргиз қонеъ нахоҳад шуд, ки қувваҳои худро бар мавзӯъҳои беҳуда ба кор барад; он бо нафрат аз адабиёти пасту бемаънӣ ва саргармиҳои беҳудае, ки ҷавонони имрӯзаро фасод мекунанд, рӯ хоҳад гардонид. Онҳое ки бо шоирон ва ҳакимони Китоби Муқаддас ҳамсуҳбатӣ кардаанд, ва ҷонҳояшон аз аъмоли пурҷалоли қаҳрамонони имон ба ҳаяҷон омадааст, аз он саҳроҳои ғании тафаккур бо диле басо поктар ва бо зеҳне болотар хоҳанд баромад, аз он ки агар ба омӯхтани машҳуртарин муаллифони дунявӣ машғул мебуданд, ё корномаҳои фиръавнҳо, Ҳиродусҳо ва қайсарони ҷаҳонро тамошо карда, онҳоро ситоиш менамуданд.»

> «Қувваҳои ҷавонон аксаран нуҳуфта мемонанд, зеро онҳо тарси Худоро ибтидои ҳикмат намесозанд. Худованд ба Дониёл ҳикмат ва дониш дод, зеро ӯ намегузошт, ки ҳеҷ қуввае бар ӯ таъсир расонад, ки ба усулҳои динии ӯ халал ворид кунад. Сабаби он ки мо ин қадар кам мардони дорои тафаккур, устуворӣ ва арзиши воқеӣ дорем, дар он аст, ки онҳо гумон мекунанд бузургиро метавонанд дар ҳоле пайдо кунанд, ки аз Осмон ҷудо мешаванд». Messages to Young People, 255, 256.

Ҳавво «тарси Худо»-и худро аз даст дод. Ӯ бояд аз суханони Худо ба ларза меомад, ки ин сифати он яксаду чилу чор ҳазор аст. Тарси Худо нахустини се озмоиш аст, ва он ҳангоме оғоз меёбад, ки Каломи нубувватӣ аз мӯҳр кушода мешавад, ва дар ниҳоят синфи доноён ва синфи нодононро ба вуҷуд меорад. Оғоз барои онҳое ки таъин шудаанд доно бошанд, ин аст, ки аз Каломи Худо ба ларза оянд. Ҳавво инро накард, ва ҳангоме ки бо қадами дуюми раванди озмоиш рӯ ба рӯ шуд, натавонист ба Худо ҷалол диҳад, ва сипас бо соати доварӣ рӯ ба рӯ гардид, ки дар он урёнии Лудикияро зоҳир намуд.

> «Ҳар касе ки мехоҳад хислати масеҳиро ба камол расонад, бояд юғи Масеҳро бар дӯш гирад. Агар онҳо хоҳанд, ки дар Масеҳи Исо дар ҷойҳои осмонӣ якҷо нишинанд, бояд ҳанӯз бар ин замин аз Ӯ биомӯзанд. Масеҳ худро писанд накард. Тамоми ҳаёти Ӯ инкишофи хайрхоҳии пок ва беғаразона буд. Ӯ табиати инсониро ба Худ гирифт, то ба ҷаҳони суқуткарда, ба Шайтон ва куништгоҳи ӯ, ба коиноти осмон, ба оламҳои носуқуткарда нишон диҳад, ки табиати инсонӣ, агар бо табиати илоҳии Ӯ муттаҳид гардад, метавонад комилан ба шариати Худо итоаткор шавад. Ҳама бояд бипурсанд: “Ман чӣ бояд кунам, то наҷот ёбам?” Худо дилҳои фурӯтан ва шикастаро талаб мекунад, ки аз каломи Ӯ меларзанд. Танҳо аз қурбонгоҳи илоҳӣ мо метавонем машъали осмониро қабул кунем, ки ҳангоми қабул шуданаш ба мо назари комил ба нотавонии худи мо медиҳад ва ҷалолату шукӯҳи Масеҳро бар мо ошкор месозад. Вақте ки ин дида мешавад, Худо моро таҳти роҳнамоии Рӯҳулқудс қарор медиҳад, ва Ӯ моро ба тамоми ростӣ ҳидоят хоҳад кард». Bible Echo, July 20, 1896.

Омезиши ҳақиқат ва хатогӣ кори Шайтон аст, ки ҳамчун сирри шарорат шинохта мешавад. Созишкории тамоми инсоният дар ҳаракатҳои ниҳоии доварии таҳқиқотӣ дар маъбади Партенон дар Нашвилл, Теннесси, таҷассум ёфтааст.

> «Фиристодани ҷавонони мо ба донишгоҳҳое, ки дар он ҷо вақти худро ба андӯхтани дониши забонҳои юнонӣ ва лотинӣ сарф мекунанд, дар ҳоле ки сару дилҳои онҳо аз афкору эҳсосоти муаллифони бедин, ки барои фаро гирифтани ин забонҳо онҳоро меомӯзанд, пур карда мешавад, кори хирадмандона нест. Онҳо донише ба даст меоранд, ки ҳеҷ зарурати воқеӣ надорад ва бо дарсҳои Устоди Бузург мутобиқат намекунад. Одатан касоне, ки ба ин тарз таълим гирифтаанд, худписандии зиёд доранд. Онҳо гумон мекунанд, ки ба қуллаи таҳсилоти олӣ расидаанд ва худро бо такаббур нигоҳ медоранд, гӯё ки дигар шогирд нестанд. Онҳо барои хизмати Худо вайрон мешаванд. Замон, воситаҳо ва кӯшиши омӯзишие, ки бисёриҳо барои ба даст овардани таҳсилоте, ки нисбатан бефоида аст, сарф кардаанд, мебоист барои андӯхтани чунин таълиме ба кор бурда мешуд, ки онҳоро мардону занони ҳамаҷониба, барои зиндагии амалӣ муносиб месохт. Чунин таълим барои онҳо аз арзиши олитарин бархӯрдор мебуд.»

> «Ҳангоме ки донишҷӯён мактабҳои моро тарк мекунанд, онҳо бо худ чӣ мебаранд? Онҳо ба куҷо мераванд? Онҳо чӣ хоҳанд кард? Оё онҳо донише доранд, ки ба онҳо имкон диҳад дигаронро таълим диҳанд? Оё онҳо тарбия ёфтаанд, то падарон ва модарони хирадманд бошанд? Оё онҳо метавонанд ҳамчун устодони хирадманд дар сари як оила биистанд? Оё онҳо метавонанд дар ҳаёти хонаводагии худ фарзандони худро чунон таълим диҳанд, ки оилаи онҳо оилае бошад, ки Худо онро бо хушнудӣ бингарад, зеро он рамзи оилаи осмонӣ аст? Оё онҳо он ягона таълимеро гирифтаанд, ки дар ҳақиқат метавон онро “таълими олӣ” номид?»

> «Таълими олӣ чист? Ҳеҷ гуна таълимро таълими олӣ номидан мумкин нест, магар он ки шабоҳати осмонро дар худ дошта бошад, магар он ки ҷавонон ва духтаронро ба монанди Масеҳ гардонад ва онҳоро сазовори он бисозад, ки дар сари хонаводаҳои худ ба ҷои Худо биистанд. Агар дар давраи таҳсили худ ҷавоне натавониста бошад, ки дониши забонҳои юнонӣ ва лотинӣ ва афкори дар осори муаллифони бедин дарҷшударо ба даст оварад, ӯ зиёни бузурге надидааст. Агар Исои Масеҳ ин навъи таълимро зарурӣ мешуморид, оё онро ба шогирдони Худ, ки Ӯ онҳоро барои анҷом додани бузургтарин коре, ки ҳаргиз ба инсонҳои фонӣ супурда шудааст,— яъне Ӯро дар ҷаҳон намояндагӣ кардан,— таълим медод, намедод? Аммо баръакс, Ӯ ҳақиқати муқаддасро ба дасти онҳо супурд, то ба ҷаҳон дар соддагии он дода шавад.

> «Замонҳое ҳастанд, ки донишмандони забонҳои юнонӣ ва лотинӣ лозиманд. Баъзеҳо бояд ин забонҳоро омӯзанд. Ин нек аст. Аммо на ҳама, ва на бисёре, бояд онҳоро омӯзанд. Онҳое ки гумон мекунанд, ки донистани юнонӣ ва лотинӣ барои таҳсилоти олӣ зарур аст, дурро дида наметавонанд. Ҳамчунин донистани асрори он чизе ки мардуми ҷаҳон илм меноманд, барои дохил шудан ба Малакути Худо зарур нест. Шайтон аст, ки зеҳнро аз сафсата ва суннат пур мекунад, ки таҳсилоти ҳақиқии олиро истисно менамоянд ва худ бо омӯзанда нобуд хоҳанд шуд.

> «Онҳое ки тарбияи бардурӯғ гирифтаанд, ба осмон назар намеафкананд. Онҳо Онеро, ки Нури ҳақиқист, “ки ҳар касро, ки ба ҷаҳон меояд, мунаввар месозад”, дида наметавонанд. Онҳо воқеиятҳои абадиро хаёл мепиндоранд, зарраеро ҷаҳон меноманд ва ҷаҳонеро зарра. Дар бораи бисёре аз онҳое ки ба истилоҳ маълумоти олӣ гирифтаанд, Худо эълон мекунад: “Ту дар тарозу баркашида шудӣ, ва камомад ёфтӣ”,—камомад дар дониши корҳои амалии зиндагӣ, камомад дар дониши он ки вақтро чӣ гуна ба беҳтарин тарз истифода бояд бурд, камомад дар дониши он ки чӣ гуна барои Исо меҳнат бояд кард». Review and Herald, August 17, 1897.

Огоҳии тӯбҳои оташи Нашвилл ба шаҳри тасодуфӣ тааллуқ надорад; он доварии мустақимест, ки бар Адвентистҳои рӯзи ҳафтум, Иёлоти Муттаҳида ва ҷаҳон оварда шудааст. Тӯбҳои оташи Нашвилл барои гурӯҳҳои гуногуни адвентизм, ҳайвони замин ва ҷаҳон, хусусиятҳои мухталифро ифода мекунанд. Тӯбҳои оташи Нашвилл доварии Худо бар таълими дурӯғин мебошанд, ки бо дарахти маърифати неку бад рамзгузорӣ шудааст.

Мо ин таҳқиқро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> «Бо тасвирҳои гуногун Худованд Исоро ба Юҳанно хислати шарирона ва таъсири фиребандаи он касонеро нишон дод, ки бо таъқиби қавми Худо шинохта шудаанд. Ҳама ба ҳикмат ниёз доранд, то бо эҳтиёт сирри шароратро биҷӯянд, ки дар анҷоми таърихи ин замин ҷойгоҳи бисёр бузург дорад. Ошкор сохтани аъмоли нафратангези сокинони қудратҳои ҳокими ҷаҳон аз ҷониби Худо — онҳое ки худро ба ҷамъиятҳои махфӣ ва иттиҳодияҳо мепайванданд ва шариати Худоро эҳтиром намекунанд, — бояд қавмеро, ки нури ҳақиқатро доранд, қодир созад, ки аз ҳамаи ин бадиҳо худро дур нигоҳ доранд. Торафт бештар ҳамаи пайравони дини козиби ҷаҳон аъмоли шариронаи худро зоҳир хоҳанд кард; зеро фақат ду тараф ҳастанд: онҳое ки аҳкоми Худоро риоя мекунанд ва онҳое ки бар зидди шариати муқаддаси Худо ҷанг мекунанд....»

> Душмании байни насли зан ва мор аз ҷониби Худованд ба таври равшан муайян шудааст. «Ва душманӣ мегузорам дар миёни ту ва зан, ва дар миёни насли ту ва насли вай; он сари туро хоҳад кӯфт, ва ту пошнаи вайро хоҳӣ кӯфт». «Ва ба Одам гуфт: Азбаски ба овози зани худ гӯш додӣ, ва аз дарахте хӯрдӣ, ки дар бораи он ба ту амр дода, гуфта будам: “Аз он махӯр”, замин ба хотири ту лаънатзада аст; бо ранҷ аз он хоҳӣ хӯрд тамоми рӯзҳои умри худ; ва он барои ту хорҳо ва хасакҳо хоҳад рӯёнид; ва гиёҳи саҳроро хоҳӣ хӯрд; бо арақи рӯи худ нон хоҳӣ хӯрд, то ба замин бозгардӣ; зеро ки аз он гирифта шуда будӣ: зеро ту хок ҳастӣ, ва ба хок боз хоҳӣ гашт».

> «Бо пайравӣ аз роҳи худ, бо амал кардан мутобиқ ба васвасаҳои Шайтон ва бар хилофи иродаи маълумшудаи Худо, инсон беҳуда кӯшиш кард, ки худро боло барад ва баракат ёбад. Ҳамин тавр ӯ дониши таҷрибавии нофармонӣ ба аҳкоми Худоро ба даст овард. Ҳамин тавр ӯ неку бадро шинохт; ҳамин тавр вай садоқат ва вафодории худро ба Худо аз даст дод ва дарвозаҳои селоби шарорат ва ранҷро ба рӯи тамоми хонаводаи инсонӣ кушод. Имрӯз чӣ қадар касон ҳамин озмоишро мекунанд! Кай инсон хоҳад омӯхт, ки ягона василаи амнияти ӯ танҳо тавассути эътимоди комил ба «чунин мегӯяд Худованд» аст?»

> «Шайтон мекӯшад, ки ихтироъоти худро ба фарзандони Худо ба воситаи усулҳои инсонӣ таҳмил намояд. Ӯ мекӯшад, ки ҳамчун Худо пазируфта шавад, ё ҳатто болотар аз Худо ҷой дода шавад. »

> «Ҳангоме ки ӯ рӯзи шанберо ба рӯзи аввали ҳафта табдил медиҳад, одамонро ба он меоварад, ки ба эъломияҳои Худо бовар накунанд, ва ҳамин тавр роҳҳо ва нақшаҳои худро чунон ба назар гиранд, ки дар чашми худ ва дар доварии каҷшудаи худ ниҳоят хирадманд менамоянд. Бо сиёсати инсонӣ ӯ одамонро водор месозад, ки аҳкоми баёншудаи Худоро нисбат ба суннати инсонӣ камқувваттар шуморанд, ва аз қонуне, ки ҳамеша муқаддас, одил ва некӯст, андаке дур шуданро кори камаҳамият донанд. Ӯ мебинад, ки бо ҳамин тарз, бо боздоштани василаҳои инсонӣ аз он ки ҳамчун фарзандони итоаткор дар ҳамоҳангӣ бо Худо рафтор кунанд, метавонад анҷом ёфтани кори Худоро дар ҷаҳони мо монеъ шавад.»

> «Аммо макру ҳилаҳои шайтон бо воситаҳои инсонӣ, ки дар мақомҳои масъулона меистанд, ҳоло, баъд аз он ки озмоиши гуноҳ санҷида шудааст, ҳамон қадар сазовори тарс ва дурӣ ҷустан аст, чунон ки дар мавриди нахустпадарони мо буд. Ба ман дастур дода шудааст, ки бигӯям: мардоне, ки дар кори Худо ба ҷойҳои масъулиятнок гузошта шудаанд, ҳаққи худро барои идора кардани дигарон аз ҳад зиёд баланд бардоштаанд. Мақоме, ки инсон ишғол мекунад, хислати ӯро дигар намекунад. Баъзеҳо чунин менамуданд, ки эҳсос мекунанд, бояд барои калисоҳо ва барои санаторияҳо тарҳ андешанд ва набояд дар бораи доварии онҳо ҳеҷ пурсише бошад. Бигзор онҳо дар ҳар қадам аз Исо биомӯзанд. Ӯ бояд барои ҳар кас ҳокимияти олӣ бошад.»

> «Он ки бисёр вақт Муаллими мо будааст, мегӯяд: “Барои инсон чӣ қадар душвор аст, ки бо Худои худ фурӯтанона роҳ равад, бо рӯҳи шикаста роҳи Худоро пеш гирад ва пешниҳодҳои Шайтонро, ки гӯё манфиатҳои бузурги дунёвӣ пешкаш мекунанд, рад намояд.” Таъсири он ки инсон ба ҷойи он ки устуворона бар он таҳкурсии мустаҳкаме, ки фақат Худо гузоштааст, биистад, роҳи худро пеш гирад, такроран ва такроран падид омадааст. Саркашӣ аз рафтан дар роҳҳои росте, ки Худо муайян кардааст, онҳоро ба саргардонӣ хоҳад овард ва ба дигароне, ки бо ҳамин озмоиш ва имтиҳон рӯ ба рӯ ҳастанд, ҳикмат нахоҳад омӯхт. Кай инсон хоҳад омӯхт, ки Худо Худост, на инсон, то тағйир ёбад?»

> «Баъзе касоне ки аз роҳи рост дур шудаанд, пайваста дар таби доимӣ будаанд, то масъулиятҳоеро ба даст гиранд, ки Худо бар дӯши онҳо нагузоштааст. Худо ҳар як воиз ва ҳар як табибро даъват мекунад, ки соддагии ростиро нигоҳ доранд. Писари Худо, ки ҳам дар Аҳди Қадим ва ҳам дар Аҳди Ҷадид ошкор шудааст, имрӯз Наҷотдиҳандаи ҷаҳони мост. Ҳар як миссионери тиббӣ бояд таълими худро аз Ӯ бигирад. Агар ӯ худро аз мири қудрати ҳаво ҷудо накунад, ҷонҳоеро, ки ба ӯ эътимод доранд, ба гумроҳӣ хоҳад бурд. Бигзор ҳама аз одамоне эҳтиёт кунанд, ки ончунон омӯзонида ва боло бардошта шудаанд, ки нақшаҳояшон барои мардуми одӣ фаҳмо нест.»

> «Фиребу дасисаҳои гуноҳ аз ҳадди ҳар тасаввури бекарон болотар аст. Ҳар мусибат, ҳар ранҷу марг, на танҳо далели қудрати шарр, балки низ гувоҳи ҳаққонияти Худои зинда аст. Бо вуҷуди он ки инсон ҳақиқатро, каломи Худои зиндаро, ки то абад боқӣ мемонад ва ки ба воситаи итоат ҳаёт мебахшад, шинохтааст, сустии ӯ дар мутобиқ шудан ба ҳилагарии шайтон ба таври ҳайратовар аз ҳад мегузарад. Ҳамаи онҳое ки аз ҷониби Худо таълим гирифтаанд, Масеҳро ҳамчун Писари Ӯ мешиносанд. Ҳамаи онҳое ки ба баёнотҳои маълуму ошкори Худо имон намеоваранд, маъмулияти гуноҳро нишон медиҳанд ва бар ҷониби ҳаёт ва ҷовидонагӣ, ки ба воситаи муқаддасшавии комили ҳақиқат ба рӯшноӣ оварда мешаванд, амал намекунанд. Агар онҳо дар хислат, дар суханон ва дар рӯҳ тағйироте ба амал наоранд, ҷонҳо талаф хоҳанд шуд.»

> «Барои барқарор шудани Биҳишт роҳи миёна вуҷуд надорад. Паёме, ки барои инсон дар ин рӯзҳои охир дода шудааст, набояд бо ихтироъҳои башарӣ омехта гардад. Мо набояд бар сиёсату тадбирҳои ҳуқуқшиносони дунявӣ такя кунем. Мо бояд мардони фурӯтани дуо бошем, на он гуна амал кунем, мисли касоне ки аз василаҳои шайтон кӯр гардонида шудаанд.»

> «Бисёриҳо имон доранд, вале на он имоне, ки ба василаи муҳаббат амал мекунад ва ҷонро пок месозад. Имони наҷотбахш танҳо як боварии сода ба ҳақиқат нест. “Девҳо низ имон доранд ва меларзанд”. Илҳоми Рӯҳи Худо ба одамон имоне ато мекунад, ки қувваи таҳрикдиҳанда буда, хислатро шакл медиҳад ва одамонро аз амалҳои зоҳирии танҳо болотар мебарад. Суханон, амалҳо ва рӯҳия бояд ба он воқеият шаҳодат диҳанд, ки мо пайравони Масеҳ ҳастем.

> «Нури бузургтарин ва баракати азиме, ки Худо ато кардааст, дар ин рӯзҳои охир кафолате бар зидди гуноҳ ва иртидод нест. Онҳое ки Худо онҳоро ба мақомҳои баланди эътимод бардоштааст, метавонанд аз нури осмон рӯй гардонда, ба ҳикмати инсонӣ рӯ оваранд. Он гоҳ нури онҳо ба зулмот мубаддал хоҳад шуд, қобилиятҳое ки аз ҷониби Худо ба онҳо вогузор шудаанд, ба дом табдил хоҳанд ёфт, ва хислати онҳо барои Худо василаи озор хоҳад гашт. Худоро наметавон масхара кард. Рӯйгардонӣ аз Ӯ ҳамеша бо натиҷаҳои ногузири худ пайравӣ кардааст ва ҳамеша хоҳад кард. Содир кардани аъмоле ки Худоро нописанд аст, агар аз онҳо бо қатъият тавба карда шуда ва тарк карда нашаванд, ба ҷои ҷустуҷӯи сафед кардани онҳо, бадкирдорро қадам ба қадам ба фиреб мебарад, то он даме ки гуноҳҳои бисёре беҷазо содир карда шаванд. Ҳамаи онҳое ки мехоҳанд дорои хислате бошанд, ки онҳоро ҳамкорони Худо гардонад ва сазовори таҳсини Худо созад, бояд худро аз душманони Худо ҷудо кунанд ва ба он ҳақиқате устувор бимонанд, ки Масеҳ ба Юҳанно дод, то онро ба ҷаҳон бирасонад». Manuscript Releases, volume 18, 30–36.

Back to Articles