Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-Four

Китоби Дониёл — Яксаду ҳафтоду чорум

Prophetic Insights and Divine Revelations: Understanding Daniel’s Vision and Its Last-Day Implications

Фаҳмҳои нубувватӣ ва ваҳйҳои илоҳӣ: дарки рӯъёи Дониёл ва паёмадҳои он барои рӯзҳои охир

Author

Jeff Pippenger

Published

April 4, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

As we address the third proxy war, represented in verses thirteen through fifteen, we will remind ourselves of what has led up to these verses. In chapter ten, Daniel receives his final vision, and in doing so he is identified as understanding both the internal and external prophetic visions. The Hebrew word “dabar,” meaning “word” is translated as “thing.” In chapter nine, when Gabriel came to make Daniel understand the vision of the twenty-three hundred days, the Hebrew word “dabar” was translated as “matter.”

Вақте ки мо ба ҷанги сеюми ниёбатӣ, ки дар оятҳои сездаҳ то понздаҳ тасвир ёфтааст, мепардозем, он чиро, ки то ба ин оятҳо оварда расонидааст, ба худ ёдовар мешавем. Дар боби даҳум, Дониёл рӯъёи ниҳоии худро қабул мекунад ва дар ҳамин ҳол ӯ ҳамчун касе шинохта мешавад, ки ҳам рӯъёҳои нубувватии дохилӣ ва ҳам хориҷиро мефаҳмад. Калимаи ибронии «dabar», ки маънояш «калима» аст, ҳамчун «чиз» тарҷума шудааст. Дар боби нӯҳум, вақте ки Ҷабраил омад, то Дониёлро рӯъёи ду ҳазору сесад рӯзро бифаҳмонад, калимаи ибронии «dabar» ҳамчун «масъала» тарҷума шудааст.

> Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to show thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:21–23.

> Оре, ҳанӯз дар дуо сухан мегуфтам, ки ҳамон мард Ҷабраил, ки ӯро дар рӯъё дар оғоз дида будам, бо парвози шитобон омада, назди ман тақрибан дар вақти қурбонии шомгоҳӣ расид. Ва ӯ маро огоҳонид, бо ман сухан гуфт ва гуфт: «Эй Дониёл, акнун берун омадаам, то ба ту хирад ва фаҳмиш бахшам. Дар аввали зориҳои ту фармон содир шуд, ва ман омадаам, то онро ба ту нишон диҳам; зеро ту бисёр маҳбуб ҳастӣ. Пас, ин суханро бифаҳм ва рӯъёро дарк намо». Дониёл 9:21–23.

When Gabriel told Daniel to “understand the matter, and consider the vision,” the Hebrew word “biyn” was translated as both “understand” and also as “consider.” The word means to mentally separate. Gabriel informed Daniel to make a mental separation between the “dabar” translated as “matter” and the “mareh“, translated as “vision”. In order to understand the interpretation that Gabriel was providing to Daniel concerning the prophecy of twenty-three hundred years, Daniel was to recognize the distinction between the prophetic vision represented as the “matter” and the prophetic “mareh” vision. The “matter”, which is the “dabar,” meaning word, represents the external line of prophecy and the “mareh” vision represents the internal line of prophecy.

Вақте ки Ҷабраил ба Дониёл гуфт, ки «суханро бифаҳм ва рӯъёро мулоҳиза намо», вожаи ибрии «biyn» ҳам ба таври «бифаҳм» ва ҳам ба таври «мулоҳиза намо» тарҷума шудааст. Ин вожа маънои аз лиҳози зеҳнӣ ҷудо карданро дорад. Ҷабраил ба Дониёл хабар дод, ки миёни «dabar», ки ба таври «сухан» тарҷума шудааст, ва «mareh», ки ба таври «рӯъё» тарҷума шудааст, дар зеҳни худ ҷудоӣ қоил шавад. То тавонад тафсиреро, ки Ҷабраил ба Дониёл дар бораи пешгӯии ду ҳазору сесад сол ироа мекард, дарк намояд, Дониёл бояд фарқияти миёни рӯъёи нубувватие, ки ҳамчун «сухан» ифода шудааст, ва рӯъёи нубувватии «mareh»-ро бишносад. «Сухан», ки ҳамон «dabar» аст ва маънояш калом мебошад, хатти берунии пешгӯиро намояндагӣ мекунад, ва рӯъёи «mareh» хатти дохилии пешгӯиро намояндагӣ мекунад.

In Daniel chapter ten, the first truth that is revealed to the student of prophecy is that Daniel represents God’s people in the last days who understand both the internal and external lines of prophecy.

Дар боби даҳуми Дониёл, аввалин ҳақиқате, ки ба донишҷӯи нубувват ошкор мегардад, ин аст, ки Дониёл қавми Худоро дар рӯзҳои охир намояндагӣ мекунад, ки ҳам хатҳои дохилӣ ва ҳам хатҳои берунаи нубувватро дарк мекунанд.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> Дар соли сеюми Куруш, подшоҳи Форс, чизе бар Дониёл, ки номи ӯ Белтшасар хонда мешуд, ошкор гардид; ва он чиз рост буд, вале вақти муқарраршуда дароз буд; ва ӯ он чизро фаҳмид, ва рӯъёрро дарк намуд. Дониёл 10:1.

The “thing,” is the Hebrew word “dabar,” and the “vision,” is the “mareh” vision. As a prophet, Daniel represents God’s last day people, whose perfect fulfillment is the one hundred and forty-four thousand. The third year of Cyrus places Daniel in the reform line that began at the time of the end in 1989. In “those days,” representing the history of 1989 to the soon coming Sunday law in the United States, Daniel was mourning for three weeks. In the reform line of the one hundred and forty-four thousand, the period of mourning is marking the three and a half days that the two witnesses of Revelation chapter eleven, are dead in the street. The street of that great city of Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified, is also Ezekiel’s valley of dead dry bones.

«Чиз», калимаи ибрии «dabar» аст, ва «рӯъё» — рӯъёи «mareh» мебошад. Ҳамчун пайғамбар, Дониёл қавми Худоро дар айёми охир намояндагӣ мекунад, ки камоли комили он саду чиҳилу чаҳор ҳазор аст. Соли сеюми Куруш Дониёлро дар хатти ислоҳоте ҷой медиҳад, ки дар вақти охир, дар соли 1989, оғоз ёфт. Дар «он айём», ки таърихи аз соли 1989 то қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда дар Иёлоти Муттаҳидаро намояндагӣ мекунад, Дониёл се ҳафта мотам дошт. Дар хатти ислоҳоти саду чиҳилу чаҳор ҳазор, давраи мотам он сеюним рӯзро нишон медиҳад, ки дар он ду шоҳиди Ваҳй, боби ёздаҳ, дар кӯча мурдаанд. Кӯчаи он шаҳри бузурги Садӯм ва Миср, ки дар он ҷо низ Худованди мо маслуб шуда буд, ҳамчунин водии устухонҳои хушки мурдаи Ҳизқиёл мебошад.

In chapter ten, Daniel is transformed into the image of Christ, and touched three times in advance of Gabriel interpreting the vision which Daniel saw. The vision produced a separation of two classes of worshippers. The everlasting gospel always produces two classes of worshippers. Daniel represented the class of worshippers represented as the one hundred and forty-four thousand, in contrast with the class that fled in fear from the vision.

Дар боби даҳум, Дониёл ба сурати Масеҳ дигаргун карда мешавад ва пеш аз он ки Ҷабраил рӯъёеро, ки Дониёл дида буд, тафсир намояд, се бор ба ӯ даст мерасонад. Он рӯъё боиси ҷудо шудани ду синфи парастандагон гардид. Инҷили ҷовидонӣ ҳамеша ду синфи парастандагонро ба вуҷуд меорад. Дониёл намояндаи он синфи парастандагон буд, ки ба сурати яксаду чилу чаҳор ҳазор нишон дода шудаанд, дар муқоиса бо он сине, ки аз рӯъё ба ҳарос гурехтанд.

Prior to chapter ten Gabriel came three times to Daniel to interpret a vision. He interpreted the visions of chapters seven and eight, which illustrated the kingdoms of Bible prophecy in both their political manifestation (chapter seven), and their religious manifestation (chapter eight). Then in chapter nine Gabriel interpreted the twenty-three-hundred-year prophecy. Gabriel arrives in chapter ten to finish the interpretation that was left incomplete in chapter nine, and to provide Daniel with the interpretation of the vision which produced the two classes of worshippers. Gabriel first provides Daniel with a general overview of the vision in verse fourteen.

То боби даҳум Ҷабраил се бор назди Дониёл омад, то рӯъёро таъбир намояд. Ӯ рӯъёҳои бобҳои ҳафтум ва ҳаштумро таъбир кард, ки салтанатҳоеро, ки дар пешгӯии Китоби Муқаддас омадаанд, ҳам дар зуҳури сиёсии онҳо (боби ҳафтум) ва ҳам дар зуҳури динии онҳо (боби ҳаштум) ба тасвир меоварданд. Сипас, дар боби нуҳум, Ҷабраил пешгӯии ду ҳазору сесадсоларо таъбир кард. Дар боби даҳум Ҷабраил меояд, то таъбиреро, ки дар боби нуҳум нотамом монда буд, ба анҷом расонад ва ба Дониёл таъбири он рӯъёеро бидиҳад, ки ду гурӯҳи парастандагонро ба вуҷуд овард. Ҷабраил нахуст дар ояти чордаҳум ба Дониёл шарҳи умумии он рӯъёро медиҳад.

> Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.

> Ва алҳол омадаам, то туро бифаҳмонам, ки дар айёми охир бар қавми ту чӣ воқеъ хоҳад шуд; зеро ин рӯъё ҳанӯз барои рӯзҳои бисёр аст. Дониёл 10:14.

The vision of Christ, which produced two classes of worshippers, represents what shall befall God’s people in the last days. The interpretation of chapters seven and eight was an interpretation of the history represented by the rise and fall of the kingdoms of Bible prophecy, as illustrated by beasts of prey and sanctuary animals respectively. The interpretation of chapter nine, was a detailed breakdown of the different prophetic periods represented within the prophecy of twenty-three hundred years. Somehow the vision of the glorified Christ in chapter ten represented what shall befall God’s people in the last days. Before Gabriel begins with the detailed outline of history, which is the interpretation of the vision of the glorified Christ, he reminds Daniel that he has already told Daniel what the interpretation represents.

Рӯъёи Масеҳ, ки ду табақаи ибодаткунандагонро ба вуҷуд овард, он чиро намояндагӣ мекунад, ки дар айёми охир ба қавми Худо воқеъ хоҳад шуд. Тафсири бобҳои ҳафт ва ҳашт тафсири таърихе буд, ки бо зуҳур ва суқути подшоҳиҳое, ки дар пешгӯии Китоби Муқаддас тасвир шудаанд, намояндагӣ мегардид; инҳо мутаносибан бо ҳайвоноти дарранда ва ҳайвоноти қурбонгоҳ нишон дода шудаанд. Тафсири боби нӯҳум шарҳи муфассали давраҳои гуногуни пешгӯйонае буд, ки дар дохили пешгӯии ду ҳазору сесад сол намояндагӣ шудаанд. Ба гунаи муайян, рӯъёи Масеҳи ҷалолёфта дар боби даҳум он чиро намояндагӣ мекард, ки дар айёми охир ба қавми Худо воқеъ хоҳад шуд. Пеш аз он ки Ҷабраил ба баёни муфассали таърих оғоз намояд, ки он тафсири рӯъёи Масеҳи ҷалолёфта аст, ӯ ба Дониёл ёдрас мекунад, ки ӯ аллакай ба Дониёл гуфта буд, ки ин тафсир чиро намояндагӣ мекунад.

> Then said he, Knowest thou wherefore I come unto thee? and now will I return to fight with the prince of Persia: and when I am gone forth, lo, the prince of Grecia shall come. Daniel 10:20.

> Пас ӯ гуфт: «Оё медонӣ, ки барои чӣ назди ту омадаам? Ва акнун бозмегардам, то бо мири Форс биҷангам; ва ҳангоме ки ман берун равам, инак, мири Юнон хоҳад омад». Дониёл 10:20.

Gabriel reminds Daniel that he had told Daniel in verse fourteen, that he had come to make Daniel understand what shall befall God’s people in the last days, and he expected Daniel to place the following presentation of prophetic history in that context. Daniel had been seeking a specific understanding from the first day in which he began to mourn.

Ҷабраил ба Дониёл ёдрас мекунад, ки дар ояти чордаҳум ба ӯ гуфта буд, ки омадааст, то ба Дониёл фаҳмонад, ки дар рӯзҳои охир бар сари қавми Худо чӣ хоҳад омад, ва ӯ интизор дошт, ки Дониёл баёни зерини таърихи нубувватиро дар ҳамон замина дарк намояд. Дониёл аз ҳамон рӯзи аввале, ки ба мотам гирифтор шудан гирифт, дар ҷустуҷӯи фаҳмиши мушаххас буд.

> Then said he unto me, Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words. But the prince of the kingdom of Persia withstood me one and twenty days: but, lo, Michael, one of the chief princes, came to help me; and I remained there with the kings of Persia. Daniel 10:12, 13.

> Пас ба ман гуфт: «Эй Дониёл, натарс; зеро аз рӯзи аввале ки дили худро ба фаҳмидан ва ба фурӯтан сохтани худат дар ҳузури Худои худ ниҳодӣ, суханони ту шунида шуданд, ва ман барои суханони ту омадаам. Аммо мири подшоҳии Форс бисту як рӯз ба ман муқовимат кард; вале инак, Микоил, яке аз мирони сарвар, омад, то ба ман ёрӣ расонад; ва ман он ҷо назди подшоҳони Форс мондам». Дониёл 10:12, 13.

After Daniel’s three weeks of mourning, he saw the vision of Christ, that prophetically aligned with the vision of Christ that John in Patmos had witnessed.

Баъд аз се ҳафтаи мотамгирии Дониёл, ӯ рӯъёи Масеҳро дид, ки аз лиҳози нубувват бо он рӯъёи Масеҳ, ки Юҳанно дар Патмос шоҳиди он гардида буд, мувофиқат мекард.

> “No less a personage than the Son of God appeared to Daniel. This description is similar to that given by John when Christ was revealed to him upon the Isle of Patmos. Our Lord now comes with another heavenly messenger to teach Daniel what would take place in the latter days. This knowledge was given to Daniel and recorded by inspiration for us upon whom the ends of the world are come.

> «Ҳеҷ касе камтар аз Худи Писари Худо ба Дониёл зоҳир нашуд. Ин тавсиф ба он тавсифе монанд аст, ки ба Юҳанно дода шуд, вақте ки Масеҳ бар ӯ дар ҷазираи Патмос ошкор гардид. Ҳоло Худованди мо бо паёмовари дигари осмонӣ меояд, то ба Дониёл биомӯзонад, ки дар рӯзҳои охир чӣ ба вуқӯъ хоҳад пайваст. Ин дониш ба Дониёл дода шуд ва бо илҳом барои мо, ки бар мо анҷомҳои ҷаҳон фаро расидаанд, сабт гардид.»

> “The great truths revealed by the world’s Redeemer are for those who search for truth as for hid treasures. Daniel was an aged man. His life had been passed amid the fascinations of a heathen court, his mind cumbered with the affairs of a great empire; yet he turns aside from all these to afflict his soul before God, and seek a knowledge of the purposes of the Most High. And in response to his supplications, light from the heavenly courts was communicated for those who should live in the latter days. With what earnestness, then, should we seek God, that he may open our understanding to comprehend the truths brought to us from Heaven.

> «Ҳақиқатҳои бузурге, ки аз ҷониби Наҷотдиҳандаи ҷаҳон ошкор шудаанд, барои касонест, ки ҳақиқатро мисли ганҷҳои ниҳон ҷустуҷӯ мекунанд. Дониёл марди солхӯрдае буд. Ҳаёти ӯ дар миёни ҷозибаҳои дарбори бутпарастон сипарӣ гардида буд, ва зеҳни ӯ бо корҳои як империяи бузург машғул буд; аммо ӯ аз ҳамаи инҳо рӯй мегардонад, то ҷони худро дар ҳузури Худо фурӯтан созад ва дониши мақсадҳои Ҳаққи Таъолоро биҷӯяд. Ва дар ҷавоб ба илтиҷоҳои ӯ, нур аз саҳнҳои осмонӣ барои онҳое ирсол гардид, ки мебоист дар айёми охир зиндагӣ кунанд. Пас, мо бояд бо чӣ гуна ҷиддият Худоро биҷӯем, то Ӯ фаҳми моро бикушояд, то ҳақиқатҳоеро, ки аз Осмон ба мо оварда шудаанд, дарк намоем.

> “‘And I Daniel alone saw the vision; for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves…. And there remained no strength in me; for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.’ Such will be the experience of every one who is truly sanctified. The clearer their views of the greatness, glory, and perfection of Christ, the more vividly will they see their own weakness and imperfection. They will have no disposition to claim a sinless character; that which has appeared right and comely in themselves will, in contrast with Christ’s purity and glory, appear only as unworthy and corruptible. It is when men are separated from God, when they have very indistinct views of Christ, that they say, ‘I am sinless; I am sanctified.’

> «Ва ман, Дониёл, танҳо руъёро дидам; ва он мардоне ки бо ман буданд, руъёро надиданд; лекин ларзиши бузурге бар онҳо афтод, ба тавре ки гурехта рафтанд, то худро пинҳон кунанд…. Ва дар ман ҳеҷ қуввате намонд; зеро ҳусни ман дар ман ба фасод табдил ёфт, ва ман ҳеҷ қуввате нигоҳ дошта натавонистам». Чунин хоҳад буд таҷрибаи ҳар касе ки ба ростӣ тақдис ёфтааст. Ҳар қадар ки дидгоҳи онҳо нисбат ба бузургӣ, ҷалол ва камоли Масеҳ равшантар гардад, ҳамон қадар заъф ва нокомилии худро равшантар хоҳанд дид. Онҳо ҳеҷ майле нахоҳанд дошт, ки барои худ хислати бегуноҳиро даъво кунанд; он чизе ки дар худи онҳо дуруст ва зебо менамуд, дар муқоиса бо покӣ ва ҷалоли Масеҳ танҳо ношоиста ва фосидшаванда хоҳад намуд. Вақте ки одамон аз Худо ҷудо мебошанд, вақте ки назари онҳо ба Масеҳ бисёр норавшан аст, ҳамон вақт онҳо мегӯянд: «Ман бегуноҳам; ман тақдис ёфтаам».

> “Gabriel then appeared to the prophet, and thus addressed him; ‘O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright; for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me, Fear not, Daniel; for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words.’

> «Сипас Ҷабраил бар пайғамбар зоҳир шуд ва ба ӯ чунин хитоб кард: “Эй Дониёл, эй марди бисёр маҳбуб, суханонеро, ки ба ту мегӯям, бифаҳм ва рост биист; зеро акнун ман назди ту фиристода шудаам”. Ва ҳангоме ки ин суханро ба ман гуфт, ман ларзон бархостам. Он гоҳ ӯ ба ман гуфт: “Натарс, эй Дониёл; зеро аз рӯзи аввале ки дили худро ба фаҳмидан ва ба фурӯтан сохтани худ дар ҳузури Худои худ нигаронидӣ, суханони ту шунида шуданд, ва ман барои суханони ту омадаам”.»

> “What great honor was shown to Daniel by the Majesty of Heaven! He comforts his trembling servant, and assures him that his prayer was heard in Heaven, and that in answer to that fervent petition, the angel Gabriel was sent to affect the heart of the Persian king. The monarch had resisted the impressions of the Spirit of God during the three weeks while Daniel was fasting and praying, but Heaven’s Prince, the archangel, Michael, was sent to turn the heart of the stubborn king to take some decided action to answer the prayer of Daniel.

> «Чӣ эҳтироми бузурге ба Дониёл аз ҷониби Ҷалоли Осмон зоҳир гардид! Ӯ бандаи ларзони Худро тасаллӣ медиҳад ва ӯро мутмаин месозад, ки дуояш дар Осмон шунида шудааст, ва дар ҷавоб ба он илтиҷои пурҳарорат, фаришта Ҷабраил фиристода шуд, то ба дили подшоҳи Форс таъсир расонад. Подшоҳ дар тӯли он се ҳафтае ки Дониёл рӯза медошт ва дуо мегуфт, ба таъсироти Рӯҳи Худо муқовимат мекард; аммо Шоҳзодаи Осмон, меъмори фариштагон, Микоил, фиристода шуд, то дили он подшоҳи саркашро бигардонад, то барои посух додан ба дуои Дониёл иқдоми қатъие ба амал оварад.

> “‘And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips…. And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee; be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me.’ So great was the divine glory revealed to Daniel that he could not endure the sight. Then the messenger of Heaven veiled the brightness of his presence and appeared to the prophet as ‘one like the similitude of the sons of men.’ By his divine power he strengthened this man of integrity and of faith, to hear the message sent to him from God.

> «“Ва ҳангоме ки ӯ чунин суханонро ба ман гуфт, рӯйи худро сӯйи замин ниҳодам, ва гунг шудам. Ва инак, касе монанди шабоҳати писарони одам лабонамро ламс кард…. Ва гуфт: эй марди бисёр маҳбуб, матарс; осоиштагӣ бар ту бод; қавӣ бош, оре, қавӣ бош. Ва ҳангоме ки ӯ ба ман сухан гуфт, ман қувват ёфтам, ва гуфтам: бигзор оғоям сухан гӯяд; зеро ту маро қувват бахшидӣ.” Ҷалоли илоҳӣ, ки ба Дониёл ошкор гардида буд, чунон азим буд, ки ӯ натавонист ба он назар тоб оварад. Пас паёмовари Осмон дурахши ҳузури худро пӯшонид ва ба пайғамбар ҳамчун «касе монанди шабоҳати писарони одам» зоҳир шуд. Ӯ ба қудрати илоҳии Худ ин марди ростӣ ва имонро тақвият бахшид, то паёмеро, ки аз ҷониби Худо барояш фиристода шуда буд, бишнавад.»

> “Daniel was a devoted servant of the Most High. His long life was filled up with noble deeds of service for his Master. His purity of character, and unwavering fidelity, are equaled only by his humility of heart and his contrition before God. We repeat, The life of Daniel is an inspired illustration of true sanctification.” Review and Herald, February 8, 1881.

> «Дониёл бандаи содиқи Ҳаққи Таоло буд. Умри дарози ӯ аз аъмоли наҷиби хизмат барои Парвардигораш пур буд. Покии хислат ва вафодории матини ӯро танҳо фурӯтании дил ва тавбаи ӯ дар ҳузури Худо баробар меоянд. Боз такрор мекунем: ҳаёти Дониёл намунаи илҳомбахши тақдиси ҳақиқӣ аст». Review and Herald, February 8, 1881.

Daniel’s experience in chapter ten, represents God’s people in the last days, who as Daniel and John, understand the Revelation of Jesus Christ. The key to placing Daniel into the prophetic history where his experience is located is based upon the fact that he was in mourning, and that Michael was sent at the conclusion of the twenty-one days. In the first verse, Daniel records that he had understanding of both the internal and external visions of prophecy. Prior to the twenty-one days Daniel had an incomplete understanding of the two visions, but with the interpretation of Gabriel, Daniel fully grasps the “thing” and the “vision” as different revelations.

Таҷрибаи Дониёл дар боби даҳум намояндаи қавми Худо дар айёмҳои охир аст, ки онҳо, мисли Дониёл ва Юҳанно, Ваҳйи Исои Масеҳро дарк мекунанд. Калиди ҷой додани Дониёл дар он таърихи набувватист, ки таҷрибаи ӯ дар он қарор дорад, бар он асос меёбад, ки ӯ дар мотам буд ва Микоил дар анҷоми бисту як рӯз фиристода шуд. Дар ояти аввал, Дониёл сабт мекунад, ки ӯ ҳам рӯъёҳои дохилӣ ва ҳам берунии набувватро дарк мекард. Пеш аз он бисту як рӯз, Дониёл фаҳмиши нопурраи он ду рӯъёро дошт, вале бо тафсири Ҷабраил, Дониёл «амр»-ро ва «рӯъё»-ро ҳамчун ваҳйҳои гуногун комилан дармеёбад.

> “As the time approached for the close of the seventy years’ captivity, Daniel’s mind became greatly exercised upon the prophecies of Jeremiah. He saw that the time was at hand when God would give his chosen people another trial; and with fasting, humiliation, and prayer, he importuned the God of Heaven in behalf of Israel, in these words: ‘O Lord, the great and dreadful God, keeping the covenant and mercy to them that love him, and to them that keep his commandments’; we have sinned, and have committed iniquity, and have done wickedly, and have rebelled, even by departing from thy precepts and from thy judgments; neither have we hearkened unto thy servants the prophets, which spake in thy name to our kings, our princes, and our fathers, and to all the people of the land.’

> «Ҳангоме ки вақти анҷоми асорати ҳафтодсола наздик мешуд, зеҳни Дониёл ба пешгӯиҳои Ирмиё сахт машғул гардид. Ӯ дид, ки замоне фаро мерасад, ки Худо ба қавми баргузидаи Худ озмоиши дигаре хоҳад дод; ва бо рӯза, фурӯтанӣ ва дуо, ба хотири Исроил ба Худои Осмон илтиҷо намуд, бо ин суханон: “Эй Худованд, Худои бузург ва маҳиб, ки аҳд ва раҳматро барои онҳое нигоҳ медорӣ, ки Туро дӯст медоранд ва аҳкоми Туро риоят мекунанд”; мо гуноҳ кардаем, бадкорӣ намуда, шарорат варзидаем ва исён кардаем, ҳатто аз аҳкоми Ту ва аз довариҳои Ту рӯй гардондаем; ва ба бандагони Ту — анбиё, ки ба номи Ту ба подшоҳони мо, мирони мо ва падарони мо, ва ба тамоми қавми он замин сухан гуфтанд, гӯш надодаем.»

> “Notice these words. Daniel does not proclaim his own fidelity before the Lord. Instead of claiming to be pure and holy, he identifies himself with the really sinful of Israel. The wisdom which God imparted to him was as far superior to the wisdom of the wise men of the world as the light of the sun shining in the heavens at noonday is brighter than the feeblest star. Yet ponder the prayer from the lips of this man so highly favored of Heaven. With deep humiliation, with tears, and with rending of heart, he pleads for himself and for his people. He lays his soul open before God, confessing his own vileness, and acknowledging the Lord’s greatness and majesty.

> «Ба ин суханон диққат диҳед. Дониёл содиқии худро дар пеши Худованд эълон намекунад. Ба ҷои он ки даъво кунад пок ва муқаддас аст, худро бо онони ҳақиқатан гунаҳкори Исроил яксон мешуморад. Ҳикмате ки Худо ба ӯ ато карда буд, ҳамон қадар аз ҳикмати ҳакимони ҷаҳон болотар буд, ки нури офтоби дурахшон дар осмон дар нисфирӯзӣ аз заифтарин ситора равшантар аст. Бо вуҷуди ин, ба дуое ки аз лабони ин марде, ки то ин дараҷа мавриди илтифоти Осмон қарор гирифта буд, бармеояд, тааммул намоед. Бо фурӯтании амиқ, бо ашкҳо ва бо даридагии дил, ӯ барои худ ва барои қавми худ илтиҷо мекунад. Ӯ ҷони худро дар пеши Худо ошкор месозад, пастии худро эътироф намуда, бузургӣ ва ҷалоли Худовандро иқрор мекунад.»

> “What earnestness and fervor characterize his supplications! He is coming nearer and nearer to God. The hand of faith is reached upward to grasp the never-failing promises of the Most High. His soul is wrestling in agony. And he has the evidence that his prayer is heard. He feels that victory is his. If we as a people would pray as Daniel prayed, and wrestle as he wrestled, humbling our souls before God, we should realize as marked answers to our petitions as were granted to Daniel. Hear how he presses his case at the court of Heaven:

> «Бо чӣ ҷиддият ва сӯзиши рӯҳонӣ дуоҳои ӯ тавсиф меёбанд! Ӯ ҳарчи бештару бештар ба Худо наздик мешавад. Дасти имон ба боло дароз карда мешавад, то ваъдаҳои ҳаргиз нокомнашавандаи Ҳаққи Таолоро бигирад. Ҷони ӯ дар азоб мубориза мебарад. Ва ӯ далеле дорад, ки дуояш шунида шудааст. Ӯ эҳсос мекунад, ки ғалаба аз они ӯст. Агар мо, ҳамчун қавм, чунон дуо мекардем, ки Дониёл дуо кард, ва чунон мубориза мебурдем, ки ӯ мубориза бурд, ҷонҳои худро дар пеши Худо фурӯтан сохта, мо ҷавобҳои ошкоро ба илтиҷоҳои худ медидем, ҳамон гуна ки ба Дониёл ато гардида буданд. Бишнавед, ки чӣ гуна ӯ даъвои худро дар дарбори Осмон пеш мебарад:»

> “‘O my God, incline thine ear, and hear; open thine eyes, and behold our desolations, and the city which is called by thy name; for we do not present our supplications before thee for our righteousnesses, but for thy great mercies. O Lord, hear; O Lord, forgive; O Lord, hearken and do; defer not, for thine own sake, O my God; for thy city and thy people are called by thy name. And whilst I was speaking and praying, and confessing my sin and the sin of my people, … even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation.’

> «Эй Худои ман, гӯши Худро фуруд ор ва бишнав; чашмони Худро бикшо ва вайрониҳои моро ва шаҳреро, ки ба номи Ту хонда шудааст, бубин; зеро мо илтиҷоҳои худро пеши Ту на барои росткориҳои худ пешкаш мекунем, балки барои раҳмдилиҳои бузурги Ту. Эй Худованд, бишнав; эй Худованд, биёмурз; эй Худованд, гӯш андоз ва амал намо; таъхир макун, ба хотири Худат, эй Худои ман; зеро шаҳри Ту ва қавми Ту ба номи Ту хонда шудаанд. Ва ҳангоме ки ман сухан мегуфтам ва дуо мекардaм ва гуноҳи худ ва гуноҳи қавми худро эътироф менамудам, … ҳамон мард Ҷабраил, ки ӯро дар рӯъё дар ибтидо дида будам, бо парвози тез омада, назди вақти қурбонии шом ба ман расид.»

> “As Daniel’s prayer is going forth, the angel Gabriel comes sweeping down from the heavenly courts, to tell him that his petitions are heard and answered. This mighty angel has been commissioned to give him skill and understanding,—to open before him the mysteries of future ages. Thus, while earnestly seeking to know and understand the truth, Daniel was brought into communion with Heaven’s delegated messenger.

> «Ҳангоме ки дуои Дониёл боло мерафт, фаришта Ҷабраил аз дарборҳои осмонӣ бо шитоб фуруд омада, ба ӯ хабар дод, ки илтиҷоҳояш шунида ва иҷобат гардидаанд. Ба ин фариштаи пурқудрат супориш дода шуда буд, ки ба ӯ маҳорат ва фаҳмиш бахшад, — то асрори асрҳои ояндаро пеши ӯ бикшояд. Пас, дар ҳоле ки Дониёл бо ҷиддият мекӯшид ҳақиқатро бидонад ва дарк кунад, ӯ ба муошират бо фиристодаи ваколатдори Осмон оварда шуд.»

> “The man of God was praying, not for a flight of happy feeling, but for a knowledge of the divine will. And he desired this knowledge, not merely for himself, but for his people. His great burden was for Israel, who were not, in the strictest sense, keeping the law of God. He acknowledges that all their misfortunes have come upon them in consequence of their transgressions of that holy law. He says, ‘We have sinned, we have done wickedly…. Because for our sins and for the iniquities of our fathers, Jerusalem and thy people are become a reproach to all that are about us.’ They had lost their peculiar, holy character as God’s chosen people. ‘Now therefore, O our God, hear the prayer of thy servant, and his supplications, and cause thy face to shine upon thy sanctuary that is desolate.’ Daniel’s heart turns with intense longing to the desolate sanctuary of God. He knows that its prosperity can be restored only as Israel shall repent of their transgressions of God’s law, and become humble, and faithful, and obedient.

> «Марди Худо дуо мекард на барои як парвози эҳсоси хуш, балки барои шинохти иродаи илоҳӣ. Ва ин шинохтро ӯ на танҳо барои худ, балки барои қавми худ мехост. Бори гарони бузурги ӯ барои Исроил буд, ки ба маънои дақиқи калима шариати Худоро нигоҳ намедоштанд. Ӯ эътироф мекунад, ки ҳамаи мусибатҳои онҳо бар асари таҷовузҳояшон нисбат ба он шариати муқаддас бар сари онҳо омадааст. Ӯ мегӯяд: “Мо гуноҳ кардем, мо бадӣ содир намудем…. Зеро ки барои гуноҳҳои мо ва барои шароратҳои падарони мо, Уршалим ва қавми Ту назди ҳамаи атрофиёни мо мазаммат шудаанд.” Онҳо хусусияти вижа ва муқаддаси худро ҳамчун қавми баргузидаи Худо аз даст дода буданд. “Ва алҳол, эй Худои мо, дуои бандаи Худ ва илтиҷоҳои ӯро бишнав, ва рӯи Худро бар қудсгоҳи Худ, ки хароб гардидааст, тобон гардон.” Дили Дониёл бо иштиёқи шадид сӯи қудсгоҳи вайронаи Худо рӯ меоварад. Ӯ медонад, ки ободии он фақат ҳамон вақт барқарор шуда метавонад, ки Исроил аз таҷовузҳои худ ба шариати Худо тавба кунад ва фурӯтан, содиқ ва фармонбардор гардад.»

> “In answer to his petition, Daniel received not only the light and truth which he and his people most needed, but a view of the great events of the future, even to the advent of the world’s Redeemer. Those who claim to be sanctified, while they have no desire to search the Scriptures, or to wrestle with God in prayer for a clearer understanding of Bible truth, know not what true sanctification is.

> «Дар ҷавоб ба илтиҷои ӯ, Дониёл на танҳо нур ва ростиро, ки худи ӯ ва қавмаш бештар аз ҳама ба он муҳтоҷ буданд, дарёфт кард, балки ҳамчунин манзарае аз воқеаҳои бузурги ояндаро, ҳатто то ба омадани Наҷотдиҳандаи ҷаҳон, гирифт. Онҳое ки даъво мекунанд муқаддас шудаанд, дар ҳоле ки ҳеҷ хоҳише надоранд Навиштаҳоро ҷустуҷӯ кунанд ё дар дуо бо Худо ҷидду ҷаҳд намоянд, то дарки равшантаре аз ҳақиқати Китоби Муқаддас ба даст оваранд, намедонанд ки муқаддасшавии ҳақиқӣ чист.

> “All who believe with the heart the word of God will hunger and thirst for a knowledge of his will. God is the author of truth. He enlightens the darkened understanding, and gives to the human mind power to grasp and comprehend the truths which he has revealed.

> Ҳар кӣ бо дил ба каломи Худо имон оварад, барои донистани иродаи Ӯ гурусна ва ташна хоҳад буд. Худо муаллифи ҳақиқат аст. Ӯ фаҳмиши тирагаштаро равшан месозад ва ба зеҳни инсон қудрат мебахшад, то ҳақиқатҳоеро, ки Ӯ ошкор намудааст, дарёбад ва дарк кунад.

> “Daniel talked with God. Heaven was opened before him. But the high honors granted him were the result of humiliation and earnest seeking. He did not think, as do many at the present day, that it is no matter what we believe, if we are only honest, and love Jesus. True love for Jesus will lead to the most close and earnest inquiry as to what is truth. Christ prayed that his disciples might be sanctified through the truth. He who is too indolent to make anxious, prayerful search for truth, will be left to receive errors which shall prove the ruin of his soul.

> «Дониёл бо Худо сухан мегуфт. Осмон пеши ӯ кушода шуд. Аммо шарафҳои волое, ки ба ӯ ато гардиданд, натиҷаи фурӯтанӣ ва ҷустуҷӯи ҷиддӣ буданд. Ӯ чунин намеандешид, чунон ки бисёре дар замони ҳозира меандешанд, ки муҳим нест мо ба чӣ имон дорем, агар танҳо ростқавл бошем ва Исоро дӯст дорем. Муҳаббати ҳақиқӣ ба Исо ба таҳқиқи ниҳоят дақиқ ва ҷиддии он ки ҳақиқат чист, хоҳад бурд. Масеҳ дуо кард, ки шогирдонаш ба василаи ҳақиқат тақдис карда шаванд. Он ки аз ҳад танбал аст, то барои ҳақиқат бо изтироб ва дуо ҷустуҷӯ кунад, вогузошта хоҳад шуд, то гумроҳиҳоро бипазирад, ки онҳо ҳалокати ҷони ӯро ба бор хоҳанд овард.»

> “At the time of Gabriel’s visit, the prophet Daniel was unable to receive further instruction; but a few years afterward, desiring to know more of subjects not yet fully explained, he again set himself to seek light and wisdom from God. ‘In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all…. Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen whose loins were girded with fine gold of Uphaz. His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in color to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude.’

> «Дар вақти ташрифи Ҷабраил, набӣ Дониёл қодир набуд, ки таълими минбаъдаро қабул намояд; аммо пас аз чанд сол, бо хоҳиши он ки дар бораи мавзӯъҳое, ки ҳанӯз пурра шарҳ дода нашуда буданд, бештар бидонад, ӯ боз худро ба ҷустуҷӯи нур ва ҳикмат аз ҷониби Худо вогузошт. “Дар он рӯзҳо ман, Дониёл, се ҳафтаи тамом мотам доштам. Нони лазиз нахӯрдам, ва на гӯшт ва на шароб ба даҳонам даромад, ва тамоман худро равған накардам…. Пас чашмони худро боло бардоштам ва нигаристам, ва инак, марде дар катон либоспӯш, ки миёнаш бо тиллои ноб аз Ӯфоз баста шуда буд. Бадани ӯ низ мисли забарҷад буд, ва рӯяш мисли намуди барқ, ва чашмонаш мисли чароғҳои оташ, ва бозуҳояш ва пойҳояш ба ранг мисли биринҷии сайқалёфта, ва овози суханонаш мисли овози издиҳом.”

> “No less a personage than the Son of God appeared to Daniel. This description is similar to that given by John when Christ was revealed to him upon the Isle of Patmos. Our Lord now comes with another heavenly messenger to teach Daniel what would take place in the latter days. This knowledge was given to Daniel and recorded by inspiration for us upon whom the ends of the world are come.” Review and Herald, February 8, 1881.

> «На касе ҷуз Писари Худо ба Дониёл зоҳир нагардид. Ин тасвир ба он тасвире монанд аст, ки аз ҷониби Юҳанно дода шудааст, вақте ки Масеҳ бар ҷазираи Патмос ба ӯ ошкор карда шуд. Худованди мо акнун бо фиристодаи дигари осмонӣ меояд, то ба Дониёл он чиро таълим диҳад, ки дар рӯзҳои охир ба вуқӯъ хоҳад пайваст. Ин дониш ба Дониёл дода шуд ва бо илҳом барои мо, ки бар онҳо анҷомҳои ҷаҳон фаро расидаанд, сабт гардид». Review and Herald, February 8, 1881.

The interpretation that Gabriel, “heaven’s delegated messenger,” was bringing to Daniel was the completion of the interpretation he had begun to provide to Daniel in chapter nine. The methodology of “line upon line,” requires that we align the interpretation and associated circumstances of both chapters nine and ten, together in order to rightly divide the prophetic illustration. It is in this interpretation that the visions of the Ulai and Hiddekel rivers join.

Тафсире, ки Ҷабраил — «фариштаи вакилшудаи осмон» — ба Дониёл меовард, такмили он тафсире буд, ки ӯ оғоз карда буд дар боби нӯҳум ба Дониёл пешниҳод намояд. Методологияи «сатр бар сатр» тақозо мекунад, ки мо тафсир ва шароити марбут ба ҳар ду боби нӯҳ ва даҳро бо ҳам мувофиқ созем, то тасвири нубувватиро ба дурустӣ тафкик намоем. Маҳз дар ин тафсир аст, ки рӯъёҳои дарёҳои Улай ва Ҳиддекел ба ҳам мепайванданд.

Daniel had understood from the books of Jeremiah and Moses that the deliverance of God’s people was at hand. In so doing, Daniel represents God’s people of the last days that understand that the final deliverance of God’s people is at hand. Those last-day people will recognize that they have been spiritually scattered, as represented by Daniel who had been scattered into the slavery of the seventy years captivity in Babylon. They will then understand that they, as Daniel, must manifest the response to their scattered condition that agrees with the remedy represented by the “seven times,” of Leviticus chapter twenty-six.

Дониёл аз китобҳои Ирмиё ва Мусо фаҳмида буд, ки наҷоти қавми Худо наздик аст. Бо ин кор, Дониёл қавми Худоро дар айёми охир муаррифӣ мекунад, ки мефаҳманд, наҷоти ниҳоии қавми Худо наздик аст. Он қавми айёми охир дарк хоҳанд кард, ки онҳо аз ҷиҳати рӯҳонӣ пароканда шудаанд, чунон ки инро Дониёл муаррифӣ мекунад, ки ӯ ба асорати ҳафтодсола дар Бобил пароканда гардида буд. Он гоҳ онҳо хоҳанд фаҳмид, ки онҳо, мисли Дониёл, бояд ба ҳолати парокандагии худ он гуна посухе зоҳир намоянд, ки бо давое, ки бо «ҳафт маротиба» дар боби бисту шашуми китоби Левизодагон муаррифӣ шудааст, мувофиқат мекунад.

When the experience of humility represented by Daniel, that is demanded by the remedy set forth in Leviticus twenty-six, is manifested in the last days, God’s last-day people will have been mourning for a specific period of time. That period of time concludes when Michael the archangel descends.

Вақте ки таҷрибаи фурӯтанӣ, ки аз ҷониби Дониёл рамзгузорӣ шудааст ва аз ҷониби илоҷе, ки дар Ибодот бисту шаш баён гардидааст, талаб карда мешавад, дар рӯзҳои охир зоҳир гардад, қавми Худо дар рӯзҳои охир барои як давраи муайяни вақт мотам дошта хоҳанд буд. Он давраи вақт ҳангоме ба анҷом мерасад, ки Микоил, фариштаи муқаддас, фуруд ояд.

We will continue this study in the next article.

Мо ин омӯзишро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> And ye shall perish among the heathen, and the land of your enemies shall eat you up. And they that are left of you shall pine away in their iniquity in your enemies’ lands; and also in the iniquities of their fathers shall they pine away with them. If they shall confess their iniquity, and the iniquity of their fathers, with their trespass which they trespassed against me, and that also they have walked contrary unto me; And that I also have walked contrary unto them, and have brought them into the land of their enemies; if then their uncircumcised hearts be humbled, and they then accept of the punishment of their iniquity: Then will I remember my covenant with Jacob, and also my covenant with Isaac, and also my covenant with Abraham will I remember; and I will remember the land. The land also shall be left of them, and shall enjoy her sabbaths, while she lieth desolate without them: and they shall accept of the punishment of their iniquity: because, even because they despised my judgments, and because their soul abhorred my statutes. And yet for all that, when they be in the land of their enemies, I will not cast them away, neither will I abhor them, to destroy them utterly, and to break my covenant with them: for I am the Lord their God. But I will for their sakes remember the covenant of their ancestors, whom I brought forth out of the land of Egypt in the sight of the heathen, that I might be their God: I am the Lord. Leviticus 26:38–45.

> Ва шумо дар миёни халқҳо нобуд хоҳед шуд, ва замини душманонатон шуморо хоҳад фурӯ бурд. Ва онҳое ки аз шумо боқӣ монанд, дар заминҳои душманонашон аз гуноҳи худ пажмурда хоҳанд шуд; ва ҳамчунин аз гуноҳҳои падарони худ бо онҳо пажмурда хоҳанд шуд. Агар ба гуноҳи худ ва ба гуноҳи падарони худ, бо хиёнате ки ба Ман хиёнат карданд, иқрор намоянд, ва ҳамчунин эътироф кунанд, ки ба зидди Ман роҳ рафтаанд; ва ки Ман низ ба зидди онҳо роҳ рафтам, ва онҳоро ба замини душманонашон овардам; агар он гоҳ дилҳои номахтуни онҳо фурӯтан гардад, ва онҳо он гоҳ ҷазои гуноҳи худро бипазиранд: он гоҳ Ман аҳди Худро бо Яъқуб ба ёд хоҳам овард, ва аҳди Худро бо Исҳоқ низ, ва аҳди Худро бо Иброҳим низ ба ёд хоҳам овард; ва заминро ба ёд хоҳам овард. Ва замин аз онҳо холӣ хоҳад монд, ва шанбеиҳои худро баҳравар хоҳад шуд, дар ҳоле ки бе онҳо вайрона хоҳад хобид; ва онҳо ҷазои гуноҳи худро хоҳанд пазируфт; зеро, бале зеро ки аҳкоми Маро хор шумурданд, ва ҷони онҳо аз фароизи Ман нафрат дошт. Ва бо вуҷуди ҳамаи ин, вақте ки онҳо дар замини душманонашон бошанд, Ман онҳоро рад нахоҳам кард, ва аз онҳо нафрат нахоҳам дошт, то онҳоро тамоман ҳалок созам ва аҳди Худро бо онҳо бишканам; зеро Ман Худованд Худои онҳо ҳастам. Аммо Ман ба хотири онҳо аҳди аҷдодонашонро ба ёд хоҳам овард, ки онҳоро аз замини Миср пеши назари халқҳо берун овардам, то Худои онҳо бошам: Ман Худованд ҳастам. Ибодат 26:38–45.

Back to Articles