Article

# What is Truth? - Number Two

Ҳақиқат чист? — Рақами дуюм

Seal not the Sayings of the Prophecy of this Book

Суханони нубуввати ин китобро мӯҳр макун

Author

Jeff Pippenger

Published

September 5, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

It has been shown that the history of August 11, 1840 until October 22, 1844 is the history represented by the seven thunders which were sealed up until just before the close of probation. In this article I will begin by reviewing some of what we have identified about the symbolism of the seven thunders. We are using historical lines upon historical lines to present these truths. There are four prophetic waymarks from August 11, 1840 until and including October 22, 1844; the empowerment of the first angel’s message, the first disappointment, the Midnight Cry and the Great Disappointment.

Исбот гардидааст, ки таърихи аз 11-уми августи соли 1840 то 22-юми октябри соли 1844 ҳамон таърихест, ки бо ҳафт раъд тасвир шудааст, ки то андаке пеш аз анҷоми муҳлати озмоиш мӯҳр шуда буданд. Дар ин мақола ман оғоз хоҳам кард, ки бархе аз он чиро, ки мо дар бораи рамзшиносии ҳафт раъд муайян кардаем, бозбинӣ намоям. Мо хатҳои таърихиро бар хатҳои таърихӣ ба кор мебарем, то ин ҳақоиқро пешниҳод намоем. Аз 11-уми августи соли 1840 то 22-юми октябри соли 1844, аз ҷумла, чор аломати роҳнамоии нубувватӣ вуҷуд дорад: қувватёбии паёми фариштаи аввал, ноумедии аввал, Нидои Нимашаб ва Ноумедии Бузург.

August 11, 1840 was typified by Moses at the burning bush. The first disappointment in the spring of 1844 was typified by the wife of Moses, Zipporah when she sorrowfully and fearfully circumcised their son. The Midnight Cry that began at the Exeter camp meeting from August 12–17 was typified by the arrival of Moses in Egypt and his initial warning about the death of Egypt’s firstborn. The Great Disappointment of October 22, 1844 was typified by the Hebrews at the Red Sea.

11 августи соли 1840 ба воситаи Мусо назди буттаи сӯзон намунавор нишон дода шуда буд. Ноумедии аввал дар баҳори соли 1844 ба воситаи зани Мусо, Сиппора, намунавор нишон дода шуда буд, ҳангоме ки вай бо андӯҳу тарс писари худро хатна кард. Нидои Нисфишаб, ки аз маҷлиси урдугоҳии Экзетер аз 12–17 августи оғоз ёфт, ба воситаи расидани Мусо ба Миср ва ҳушдори ибтидоии ӯ дар бораи марги нахустзодагони Миср намунавор нишон дода шуда буд. Ноумедии Бузурги 22 октябри соли 1844 ба воситаи ибриён назди Баҳри Сурх намунавор нишон дода шуда буд.

In the time of King David August 11, 1840 was typified by the Philistines returning the ark of God. The first disappointment in the spring of 1844 was typified by Uzzah touching the ark of God. The Midnight Cry that began at the Exeter camp meeting from August 12–17 was typified by David bringing the ark into Jerusalem. The Great Disappointment of October 22, 1844 was typified by David’s wife Michal as she despised David for entering Jerusalem with the ark.

Дар айёми подшоҳ Довуд, 11 августи соли 1840 бо он рамзгузорӣ шуда буд, ки фалиштиён сандуқи Худоро бозпас гардониданд. Нохушии аввал дар баҳори соли 1844 бо он рамзгузорӣ шуда буд, ки Уззо ба сандуқи Худо даст расонд. Нидои Нисфи Шаб, ки дар ҷамъомади урдугоҳии Эксетер аз 12–17 август оғоз ёфт, бо он рамзгузорӣ шуда буд, ки Довуд сандуқро ба Ерусалим овард. Ноумедии Бузурги 22 октябри соли 1844 бо Микал, зани Довуд, рамзгузорӣ шуда буд, вақте ки ӯ Довудро барои он ки бо сандуқ ба Ерусалим даромад, хор шуморид.

August 11, 1840 was typified by the baptism of Christ. The first disappointment in the spring of 1844 was typified by the disappointment of Lazarus’ death. The Midnight Cry that began at the Exeter camp meeting from August 12–17 was typified by the Triumphal Entry of Christ into Jerusalem. The Great Disappointment of October 22, 1844 was typified by the disappointment of the cross.

11 августи соли 1840 бо таъмиди Масеҳ намунавӣ гардонида шуда буд. Нохушии нахустин дар баҳори соли 1844 бо ноумедии марги Лаъзор намунавӣ гардонида шуда буд. Нидои Нимашаб, ки дар маҷлиси хаймагии Эксетер аз 12 то 17 август оғоз ёфт, бо Вуруди зафармандонаи Масеҳ ба Ерусалим намунавӣ гардонида шуда буд. Ноумедии Бузурги 22 октябри соли 1844 бо ноумедии салиб намунавӣ гардонида шуда буд.

We have pointed out that these four waymarks, represent only a partial segment of the complete structure of every reformatory movement. We are identifying the four waymarks as witnesses of the history that began on September 11, 2001. One of the prophetic characteristics of each of the four lines, is that the waymarks in each line possess the same theme.

Мо нишон додаем, ки ин чор нишона танҳо як бахши ҷузъии сохтори комили ҳар як ҳаракати ислоҳотиро ифода мекунанд. Мо ин чор нишонаро ҳамчун шоҳидони таърихе муайян месозем, ки 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт. Яке аз хусусиятҳои пешгӯёнаи ҳар яке аз ин чор хат он аст, ки нишонаҳо дар ҳар як хат дорои ҳамон як мавзӯъ мебошанд.

For Moses, all four of the waymarks addressed God’s work of entering into a covenant with a chosen people in fulfillment with the prophecy of Abraham. With King David’s reform line all four of the waymarks were associated with the ark of God. In Christ’s line all four of the waymarks were associated with death and resurrection.

Барои Мусо, ҳар чаҳор нишонаҳои роҳ ба кори Худо оид буданд, ки ба муносибати бастани аҳд бо қавми баргузида дар иҷрои пешгӯии Иброҳим дохил мешуд. Дар хатти ислоҳоти подшоҳ Довуд, ҳар чаҳор нишонаҳои роҳ бо сандуқи Худо вобаста буданд. Дар хатти Масеҳ, ҳар чаҳор нишонаҳои роҳ бо марг ва эҳё алоқаманд буданд.

August 11, 1840 was a confirmation of the day for a year principle. The first disappointment in the spring of 1844 was caused by a failed application of the day for a year principle. Samuel Snow’s message of the Midnight Cry was the correction and a perfection of the failed application of the day for a year principle. The corrected message was based upon the day for a year principle and was fulfilled on October 22, 1844. All four waymarks are identifying the day for a year principle.

11 августи соли 1840 тасдиқи қоидаи «як рӯз баробари як сол» буд. Ноумедии аввал дар баҳори соли 1844 аз татбиқи нодурусти қоидаи «як рӯз баробари як сол» ба вуҷуд омад. Паёми Самуэл Сноу дар бораи Фиғони Нимашаб ислоҳ ва такмили татбиқи нокомёфтаи қоидаи «як рӯз баробари як сол» буд. Паёми ислоҳшуда бар қоидаи «як рӯз баробари як сол» асос ёфта буд ва дар 22 октябри соли 1844 иҷро гардид. Ҳамаи чор аломати роҳ қоидаи «як рӯз баробари як сол»-ро муайян месозанд.

Sister White informs us the seven thunders represent the events that transpired during the first and second angels’ messages; but she teaches that the seven thunders also represent “future events that will be disclosed in their order.” The seven thunders represent four prophetic events that began on August 11, 1840 and ended on October 22, 1844 and those four waymarks will be repeated in our history in the same order.

Хоҳар Уайт моро огоҳ месозад, ки ҳафт раъд рӯйдодҳоеро ифода мекунанд, ки дар ҷараёни паёмҳои фариштаи якум ва дуюм ба вуқӯъ пайвастанд; аммо ӯ ҳамчунин таълим медиҳад, ки ҳафт раъд «рӯйдодҳои ояндаро, ки ба тартиби худ ошкор хоҳанд шуд», низ ифода мекунанд. Ҳафт раъд чор воқеаи набавиро ифода мекунанд, ки 11 августи соли 1840 оғоз ёфта, 22 октябри соли 1844 анҷом ёфтанд, ва он чор аломати роҳ дар таърихи мо ба ҳамон тартиб такрор хоҳанд шуд.

September 11, 2001 was typified by August 11, 1840 and both of those dates are connected with Islam, thus tying the beginning of Adventism together with the end of Adventism. Both August 11, 1840 and September 11, 2001 were a confirmation of the primary prophetic rule of their respective histories.

11 сентябри соли 2001 ба воситаи 11 августи соли 1840 намунавор пешакӣ нишон дода шуда буд, ва ҳар дуи ин санаҳо бо ислом вобастагӣ доранд; бинобар ин, онҳо оғози адвентизмро бо анҷоми адвентизм ба ҳам мепайванданд. Ҳам 11 августи соли 1840 ва ҳам 11 сентябри соли 2001 тасдиқи қоидаи асосии нубувватии таърихҳои мувофиқи худ буданд.

On September 11, 2001, the angel of Revelation eighteen descended and on August 11, 1840 the angel of Revelation ten descended. The first disappointment of Future for America was a failed prediction concerning Islam on July 18, 2020. The message that is unsealed, as was the Midnight Cry at Exeter in the summer of 1844, is a correction of the failed prediction that had been previously given. For the Millerites the correction was in relation to the previously failed application of the day for a year principle identifying 1843 as the time of the Lord’s return. Today the correction which is represented by the Millerite Midnight Cry message must be a waymark that represents Islam, as the previous two waymarks were. The correction typified by the work of Samuel Snow was not to disregard the previous failed prediction, but to fine tune the prediction that had previously failed.

Дар 11 сентябри соли 2001, фариштаи Ваҳй боби ҳаждаҳум фуруд омад ва дар 11 августи соли 1840 фариштаи Ваҳй боби даҳум фуруд омад. Аввалин ноумедии Future for America пешгӯии ноком дар бораи Ислом дар 18 июли соли 2020 буд. Паёме, ки кушодаи мӯҳр мегардад, чунон ки Нидои Нимашаб дар Эксетер дар тобистони соли 1844 буд, ислоҳи пешгӯии нокомест, ки қаблан дода шуда буд. Барои миллериён ин ислоҳ ба татбиқи пештар нокоми усули як рӯз ба як сол, ки соли 1843-ро ҳамчун вақти бозгашти Худованд муайян мекард, вобаста буд. Имрӯз ин ислоҳ, ки бо паёми Нидои Нимашаби миллерӣ намояндагӣ мешавад, бояд аломати роҳе бошад, ки Исломро намояндагӣ мекунад, чунон ки ду аломати роҳи пешина чунин буданд. Ислоҳе, ки бо кори Самуэл Сноу намунасозӣ шудааст, он набуд, ки пешгӯии қаблии ноком нодида гирифта шавад, балки он ки он пешгӯие, ки қаблан ноком шуда буд, дақиқтар танзим карда шавад.

> “The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844.” Early Writings, 247.

> «Онҳое ки маъюс шуда буданд, аз Навиштаҳо диданд, ки онҳо дар замони таъхир қарор доранд, ва бояд бо сабр иҷрошавии рӯъёро интизор шаванд. Ҳамон далелҳое ки онҳоро водор сохтанд, ки дар соли 1843 мунтазири Худованди худ бошанд, онҳоро ба он оварданд, ки Ӯро дар соли 1844 интизор шаванд». Early Writings, 247.

Today the message that is typified by the message that came out of the Exeter camp meeting will be a perfection of the previously failed prediction. The Great Disappointment of Millerite history represents a great disappointment that takes place at the Sunday law, but it will be in the context of a prediction about Islam. Samuel Snow’s message was an identification of the exact date. It was the right date, but the wrong event. The message today represented by Snow’s message will be a message of Islam that is the perfection of the message that failed at the first disappointment of July 18, 2020.

Имрӯз паёме, ки ба воситаи паёме, ки аз анҷумани урдугоҳи Эксетер баромада буд, тимсолан нишон дода мешавад, такмили пешгӯии пешинаи нокомшуда хоҳад буд. Ноумедии Бузурги таърихи миллерӣ рамзи як ноумедии бузургест, ки ҳангоми қонуни якшанбе ба вуқӯъ меояд, аммо он дар заминаи пешгӯие дар бораи Ислом хоҳад буд. Паёми Самуэл Сноу муайян сохтани санаи дақиқ буд. Сана дуруст буд, аммо воқеа нодуруст буд. Паёми имрӯза, ки ба воситаи паёми Сноу намояндагӣ мешавад, паёме дар бораи Ислом хоҳад буд, ки такмили он паёмест, ки дар нахустин ноумедии 18 июли соли 2020 ноком шуд.

There are no times or dates involved now, for since October 22, 1844 time setting is no longer to be a part of God’s prophetic message.

Ҳоло дигар ҳеҷ замон ё санае дар миён нест, зеро аз 22 октябри соли 1844 таъйин намудани вақт дигар набояд ҷузъи паёми нубувватии Худо бошад.

> “The Lord has shown me that the message of the third angel must go, and be proclaimed to the scattered children of the Lord, and that it should not be hung on time; for time never will be a test again. I saw that some were getting a false excitement arising from preaching time; that the third angel’s message was stronger than time can be. I saw that this message can stand on its own foundation, and that it needs not time to strengthen it, and that it will go in mighty power, and do its work, and will be cut short in righteousness.” Experience and Views, 48, 49.

> «Худованд ба ман нишон дод, ки паёми фариштаи сеюм бояд биравад ва ба фарзандони парокандаи Худованд эълон карда шавад, ва он набояд ба вақт овехта шавад; зеро вақт дигар ҳеҷ гоҳ озмоиш нахоҳад буд. Ман дидам, ки баъзеҳо аз мавъиза кардани вақт ба ҳаяҷони бардурӯғе меафтоданд; ки паёми фариштаи сеюм аз вақт қавитар буд. Ман дидам, ки ин паём метавонад бар таҳкурсии худ устувор биистад, ва барои тақвият ёфтанаш ба вақт эҳтиёҷ надорад, ва он бо қудрати азим хоҳад рафт, ва кори худро ба анҷом хоҳад расонд, ва дар адолат кӯтоҳ хоҳад шуд». Experience and Views, 48, 49.

The fourth waymark of our history must be the Sunday law, for the sacred histories of all the reform lines added together line upon line, in conjunction with the inspired commentary of those histories through the Spirit of Prophecy are conclusive that the Sunday law is the fourth waymark after the mighty angel descends in our history. The fourth waymark in the history of the seven thunders that are “future events that will be disclosed in their order” must be connected with Islam, based upon the fact that the same theme always exists in the same four waymarks in every reformatory movement.

Нишонаи чоруми роҳи таърихи мо бояд қонуни якшанбе бошад, зеро таърихҳои муқаддаси ҳамаи хатҳои ислоҳот, ки ҳама якҷо гирифта шуда, «сатр бар сатр» мебошанд, дар якҷоягӣ бо тавзеҳи илҳомбахши он таърихҳо ба воситаи Рӯҳи Нубувват, ба таври қатъӣ собит месозанд, ки қонуни якшанбе нишонаи чоруми роҳ аст пас аз он ки фариштаи қавӣ дар таърихи мо нузул мекунад. Нишонаи чоруми роҳ дар таърихи ҳафт раъде, ки «воқеаҳои ояндаанд, ки бо тартиби худ ошкор хоҳанд шуд», бояд бо Ислом алоқаманд бошад, бар асоси он ҳақиқат, ки ҳамон як мавзӯъ ҳамеша дар ҳамон чор нишонаи роҳ дар ҳар як ҳаракати ислоҳотӣ вуҷуд дорад.

Islam will be part of the prophetic events at the Sunday law for a second reason. Jesus, the Lion of the tribe of Judah has specifically taken the history of these four events and defined them as a symbol unto themselves. That symbol is the seven thunders. There are other waymarks in every reformatory movement that exist both before and after the four waymarks that the Lion of the tribe of Judah specifies as the seven thunders. As a symbol unto themselves, the first waymark of the symbolic history containing these four waymarks represented the attack by Islam on the United States on September 11, 2001. The fact that Alpha and Omega identify the end with the beginning, establishes Islam at the Sunday law, for the first of those four waymarks was the attack of Islam on September 11, 2001, therefore the fourth and last waymark must also be an attack by Islam against the United States.

Ислом ба хотири сабаби дуюм низ ҷузъи воқеаҳои нубувватӣ дар қонуни якшанбе хоҳад буд. Исои Масеҳ, Шери сибти Яҳудо, махсусан таърихи ин чор воқеаро гирифта, онҳоро ҳамчун рамзе ба худ муайян намудааст. Он рамз ҳафт раъд аст. Дар ҳар ҳаракати ислоҳотӣ нишонаҳои дигари роҳ низ вуҷуд доранд, ки ҳам пеш аз он чор нишонаи роҳ ва ҳам пас аз онҳо қарор мегиранд, ки Шери сибти Яҳудо онҳоро ҳамчун ҳафт раъд муайян мекунад. Ҳамчун рамзе ба худ, нахустин нишонаи роҳи таърихи рамзие, ки ин чор нишонаи роҳро дар бар мегирад, ҳамлаи Ислом ба Иёлоти Муттаҳида дар 11 сентябри соли 2001-ро намояндагӣ мекард. Далели он ки Алфа ва Омега интиҳоро бо ибтидо муайян мекунанд, Исломро дар қонуни якшанбе муқаррар месозад, зеро нахустини он чор нишонаи роҳ ҳамлаи Ислом дар 11 сентябри соли 2001 буд; бинобар ин, нишонаи роҳи чаҳорум ва охирин низ бояд ҳамлаи Ислом бар зидди Иёлоти Муттаҳида бошад.

It might very well be that the Sunday law is another attack by Islam on New York City, and that would answer as an end that is identified by the beginning, but at minimum it will be an attack by Islam as was the prediction of July 18, 2020.

Эҳтимоли басо зиёд дорад, ки қонуни рӯзи якшанбе ҳамлаи дигаре аз ҷониби Ислом ба шаҳри Ню-Йорк бошад, ва ин ҳамчун анҷоме посух хоҳад дод, ки аз ҷониби ибтидо муайян мегардад; вале, ҳадди ақал, он ҳамлае аз ҷониби Ислом хоҳад буд, чунонки пешгӯии 18 июли соли 2020 буд.

We have also pointed out that the Alpha and Omega hid a history within those four histories. In fact, that hidden internal history is a primary revelation that is now being brought out in conjunction with the command to “seal not the sayings of the prophecy of the book of Revelation.” That hidden internal history is recognized when we see within the four waymarks that are represented by the seven thunders that there is a period within the four waymarks that begins with a disappointment and ends with a disappointment. From the arrival of the second angel until the arrival of the third in Millerite history is a specific history that represents a symbol unto itself. It begins with an angel’s message that must be eaten, thus marking the tarrying time in the parable of the ten virgins. It then identifies the Midnight Cry which is also a message that must be eaten and then leads to the arrival of the third message that must be eaten.

Мо ҳамчунин нишон додем, ки Алфа ва Омега дар дохили он чаҳор таърих таърихи дигареро пинҳон карда буд. Дар ҳақиқат, он таърихи дохилии пинҳон вахйи асосиест, ки ҳоло дар иртибот бо амр ба «суханони нубуввати китоби Ваҳйро мӯҳр макун» ошкор карда мешавад. Он таърихи дохилии пинҳон вақте шинохта мешавад, ки мо дар дохили он чаҳор аломат, ки бо ҳафт раъд ифода ёфтаанд, мебинем, ки дар дохили он чаҳор аломат даврае вуҷуд дорад, ки бо ноумедӣ оғоз ёфта, бо ноумедӣ анҷом меёбад. Аз расидани фариштаи дуюм то расидани фариштаи сеюм дар таърихи миллерӣ таърихи мушаххасе ҳаст, ки худ ба танҳоӣ рамзе мебошад. Он бо паёми як фаришта оғоз меёбад, ки бояд хӯрда шавад, ва ба ин тартиб вақти таъхирро дар масали даҳ бокира муайян мекунад. Сипас он Нидои Нимашабро низ, ки паёмест ва бояд хӯрда шавад, муайян месозад ва баъдан ба расидани паёми сеюм, ки бояд хӯрда шавад, меоварад.

The hidden internal line within the line of the seven thunders is confirmed prophetically not only by the beginning representing a disappointment, and an angel’s arrival and a message to eat, that is then repeated at the great disappointment, but it is also confirmed by the “truth.”

Хати пинҳонии дохилӣ дар дохили хати ҳафт раъд аз ҷиҳати нубувватӣ на танҳо бо он тасдиқ мегардад, ки ибтидо намояндаи ноумедӣ аст, ва бо омадани фаришта ва паёме барои хӯрдан, ки баъдан дар ноумедии бузург такрор мешавад, балки он ҳамчунин бо «ҳақиқат» тасдиқ мегардад.

The Hebrew word “‘ĕmeṯ” that is translated as “truth” in the Old Testament was created by the wonderful linguist by using the first letter of the Hebrew alphabet, followed by the thirteenth letter of the alphabet and then ending with the last letter of the alphabet to form the word translated as truth. We have shown that those letters represent the principle of the rule of first mention, the principle that identifies the end from the beginning. The first letter is the letter “alpha”. The middle letter is the thirteenth letter of the Hebrew alphabet and represents rebellion. The last letter is the last, the end, the omega. We have shown that these three letters represent the three steps of the everlasting gospel as confirmed by several prophetic lines.

Калимаи ибрии «’ĕmeṯ», ки дар Аҳди Қадим ба «ҳақиқат» тарҷума шудааст, аз ҷониби он забоншиноси аҷоиб ба ин тарз сохта шудааст: бо истифода аз ҳарфи аввали алифбои ибрӣ, пас аз он ҳарфи сездаҳуми алифбо, ва сипас бо ҳарфи охирини алифбо анҷом меёбад, то калимае ба вуҷуд ояд, ки ба «ҳақиқат» тарҷума мешавад. Мо нишон додаем, ки он ҳарфҳо принсипи қоидаи зикри аввалро ифода мекунанд, яъне он принсиперо, ки анҷомро аз ибтидо муайян мекунад. Ҳарфи аввал «алфа» аст. Ҳарфи миёна ҳарфи сездаҳуми алифбои ибрӣ буда, исёнро ифода мекунад. Ҳарфи охирин охирин аст, анҷом, «омега». Мо нишон додаем, ки ин се ҳарф се қадами Инҷили ҷовидонаро, тавре ки аз ҷониби чандин хатҳои нубувватӣ тасдиқ шудааст, ифода мекунанд.

Those three letter’s meanings correspond to the meaning of each of the three angels’ messages. Those three letter’s meanings correspond to the purification process of the wise and wicked in Daniel twelve verse ten who are purified, made white and tried. The three Hebrew letters that were brought together to create the word “truth,” possess the signature of Alpha and Omega and the three steps which they identify in the first angel’s message, is called the everlasting gospel. The three steps represented by those letters also represent the work of the Holy Spirit as set forth in John sixteen.

Маънои он се ҳарф ба маънои ҳар яке аз паёмҳои се фаришта мувофиқат мекунад. Маънои он се ҳарф ба ҷараёни поксозии хирадмандон ва шарирон дар Дониёл боби дувоздаҳ, ояти даҳ, мувофиқат мекунад, ки дар он ҷо онҳо пок гардонида мешаванд, сафед карда мешаванд ва озмуда мешаванд. Он се ҳарфи ибронӣ, ки барои сохтани калимаи «ростӣ» ба ҳам оварда шуданд, муҳри Алфа ва Омегаро дар худ доранд, ва он се қадаме ки онҳо дар паёми фариштаи аввал муайян месозанд, башорати ҷовидонӣ номида мешавад. Он се қадаме, ки он ҳарфҳо намояндагӣ мекунанд, ҳамчунин кори Рӯҳулқудсро, чунон ки дар Юҳанно 16 баён шудааст, намояндагӣ менамоянд.

> And when he is come, he will reprove the world of sin, and of righteousness, and of judgment: Of sin, because they believe not on me; Of righteousness, because I go to my Father, and ye see me no more; Of judgment, because the prince of this world is judged. John 16:8–11.

> Ва ҳангоме ки Ӯ биёяд, ҷаҳонро дар бораи гуноҳ, ва дар бораи адолат, ва дар бораи доварӣ мутақоид хоҳад сохт: дар бораи гуноҳ, зеро ба Ман имон намеоваранд; дар бораи адолат, зеро Ман назди Падари Худ меравам, ва шумо Маро дигар намебинед; дар бораи доварӣ, зеро мирзодаи ин ҷаҳон маҳкум шудааст. Юҳанно 16:8–11.

The first disappointment is represented as sin, as illustrated by Moses, Uzzah, Mary and Martha, and the Millerites for as John sixteen describes the work of the Holy Spirit in convicting of “sin;” it was because “they believe not.” Each of the symbols we just cited represent the first disappointment, and each of their histories testify that the disappointment was caused by the sin of not believing something that had been previously revealed to them. The first step is the conviction of sin. The first step is the first letter of the Hebrew alphabet.

Ноумедии аввал ҳамчун гуноҳ тасвир шудааст, чунон ки дар мисолҳои Мӯсо, Уззо, Марям ва Марто, ва Миллериён дида мешавад; зеро Юҳанно 16 кори Рӯҳулқудсро дар маҳкум сохтани мардум аз «гуноҳ» баён мекунад; ва ин аз он сабаб буд, ки «имон намеоварданд». Ҳар яке аз рамзҳое, ки мо акнун ёд кардем, ноумедии аввалро ифода мекунад, ва ҳар яке аз таърихҳои онҳо шаҳодат медиҳад, ки он ноумедӣ аз гуноҳи имон наовардан ба чизе, ки пештар барояшон ошкор шуда буд, ба вуҷуд омадааст. Қадами аввал маҳкумият аз гуноҳ аст. Қадами аввал ҳарфи аввали алифбои ибронӣ аст.

The second waymark of the hidden history is righteousness, which is where the manifestation of the power of God is manifested in the righteousness of those carrying the Midnight Cry message. They manifest God’s righteousness at the conclusion of the tarrying time, for John sixteen says Christ went to his Father and they saw Christ no more. Christ had tarried in advance of the manifestation of righteousness. With the Millerites, when Christ removed His hand, the mistake was recognized. Then the content of the corrected message produced two classes of worshippers. One class manifested righteousness, for they had oil, and the other class manifested the rebellion represented by the thirteenth letter of the Hebrew alphabet.

Роҳи дуюми нишонаи таърихе, ки пинҳон аст, адолат мебошад, ки дар он зуҳури қудрати Худо дар адолати онҳое зоҳир мегардад, ки паёми Фарёди Нимашабро бар дӯш доранд. Онҳо адолати Худоро дар анҷоми вақти таъхир зоҳир менамоянд, зеро Юҳаннои шонздаҳум мегӯяд, ки Масеҳ назди Падари Худ рафт, ва онҳо дигар Масеҳро надиданд. Масеҳ пеш аз зуҳури адолат таъхир карда буд. Бо миллериён, вақте ки Масеҳ дасти Худро бардошт, иштибоҳ шинохта шуд. Сипас мазмуни паёми ислоҳшуда ду табақаи парастандагонро ба вуҷуд овард. Як табақа адолатро зоҳир намуд, зеро онҳо равған доштанд, ва табақаи дигар исёнеро зоҳир намуд, ки бо ҳарфи сездаҳуми алифбои ибронӣ рамзгузорӣ шудааст.

> “The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.

> «Масеҳшудагоне, ки назди Худованди тамоми замин меистанд, он мақомеро доранд, ки як замон ба шайтон ҳамчун карруби соябон дода шуда буд. Ба василаи мавҷудоти муқаддасе, ки тахти Ӯро иҳота мекунанд, Худованд бо сокинони замин иртиботи доимӣ нигоҳ медорад. Равғани тиллоӣ рамзи он файзест, ки Худо ба воситаи он чароғҳои имондоронро таъмин мекунад, то онҳо ларзон нашаванд ва хомӯш нагарданд. Агар ин равғани муқаддас дар паёмҳои Рӯҳи Худо аз осмон рехта намешуд, омилҳои шарорат бар инсонҳо комилан ҳукмронӣ мекарданд.

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.

> «Худо беномус мегардад, ҳангоме ки мо пайғомҳоеро, ки Ӯ ба мо мефиристад, қабул намекунем. Бо ин мо равғани тиллоиро, ки Ӯ мехост ба ҷонҳои мо бирезад, то ба онҳое ки дар торикӣ ҳастанд расонда шавад, рад мекунем. Вақте ки нидо баланд мешавад: “Инак, домод меояд; ба пешвози ӯ берун оед”, онҳое ки равғани муқаддасро қабул накардаанд ва файзи Масеҳро дар дилҳои худ нигоҳ надоштаанд, мисли бокираҳои аблаҳ хоҳанд фаҳмид, ки барои пешвози Худованди худ омода нестанд. Онҳо дар худ қудрате надоранд, ки он равғанро ба даст оваранд, ва ҳаёти онҳо барбод меравад. Аммо агар аз Худо Рӯҳулқудс талаб карда шавад, агар мо, чунон ки Мусо илтиҷо кард, бинаолем: “Ҷалоли Худро ба ман нишон деҳ”, муҳаббати Худо дар дилҳои мо рехта хоҳад шуд. Ба василаи қубурҳои тиллоӣ равғани тиллоӣ ба мо расонда хоҳад шуд. “На бо қудрат ва на бо тавоноӣ, балки бо Рӯҳи Ман, мегӯяд Худованди лашкарҳо.” Бо қабул кардани шуоъҳои дурахшони Офтоби Адолат, фарзандони Худо ҳамчун нурҳо дар ҷаҳон медурахшанд». Review and Herald, July 20, 1897.

Take note that those who receive the message of the Midnight Cry have been typified by Moses in the cave of Horeb, pleading for God to show him His glory. Those two classes had finalized their characters before the Midnight Cry, during the tarrying time.

Ба эътибор гиред, ки онҳое, ки паёми Нидои Нисфи Шабро қабул мекунанд, ба воситаи Мусо дар ғори Ҳӯриб намуна оварда шудаанд, ки илтиҷо мекард, то Худо ҷалоли Худро ба ӯ нишон диҳад. Он ду гурӯҳ пеш аз Нидои Нисфи Шаб, дар вақти даранг, хислатҳои худро ниҳоӣ карда буданд.

> “We are now living in a most perilous time, and not one of us should be tardy in seeking a preparation for the coming of Christ. Let none follow the example of the foolish virgins, and think that it will be safe to wait until the crisis comes before gaining a preparation of character to stand in that time. It will be too late to seek for the righteousness of Christ when the guests are called in and examined. Now is the time to put on the righteousness of Christ,—the wedding garment that will fit you to enter into the marriage supper of the Lamb. In the parable, the foolish virgins are represented as begging for oil, and failing to receive it at their request. This is symbolic of those who have not prepared themselves by developing a character to stand in a time of crisis.” The Youth’s Instructor, January 16, 1896.

> «Мо ҳоло дар замони ниҳоят хатарнок зиндагӣ мекунем, ва ҳеҷ яке аз мо набояд дар ҷустуҷӯи омодагӣ барои омадани Масеҳ сустӣ намояд. Ҳеҷ кас набояд ба намунаи бокирагони нодон пайравӣ кунад ва чунин пиндорад, ки бехатар хоҳад буд, агар то фаро расидани бӯҳрон интизор шавад, пеш аз он ки омодагии хислатро барои устувор мондан дар он замон ба даст оварад. Вақте ки меҳмонон даъват шуда, тафтиш мегарданд, барои ҷустани адолати Масеҳ хеле дер хоҳад шуд. Ҳоло вақти он аст, ки адолати Масеҳро бар тан кунем, — либоси тӯйро, ки туро барои ворид шудан ба зиёфати арӯсии Барра муносиб хоҳад сохт. Дар масал, бокирагони нодон ҳамчун касоне тасвир шудаанд, ки барои равған илтиҷо мекунанд, вале мувофиқи хоҳиши худ онро ба даст намеоранд. Ин рамзи онҳост, ки худро бо парвариши хислате, ки битавонад дар замони бӯҳрон устувор бимонад, омода насохтаанд». The Youth’s Instructor, January 16, 1896.

At the midnight cry one class had the necessary oil, and the other did not. The second step is the manifestation at the conclusion of the tarrying time of either righteousness or unrighteousness “because” the bridegroom went “to” his “Father, and ye see me no more.” The second step is the thirteenth letter of the Hebrew alphabet. The third step in the hidden history is judgment and the great disappointment and the last letter of the alphabet.

Ҳангоми нидои нисфишаб як гурӯҳ равғани лозимаро дошт, ва гурӯҳи дигар надошт. Қадами дуюм зоҳиршавии адолат ё беадолатӣ дар анҷоми вақти таъхир аст, «зеро» домод назди «Падари» Худ рафт, ва «дигар Маро намебинед». Қадами дуюм ҳарфи сездаҳуми алифбои ибрӣ мебошад. Қадами сеюм дар таърихи пинҳон доварӣ, ноумедии бузург, ва ҳарфи охирини алифбо мебошад.

The hidden history within the seven thunders is testified to by the word “truth,” by the beginning disappointment identifying the last disappointment, by an angel arriving with a message at the beginning and end. The hidden history will only be recognized by those who have accepted the rules of Bible study that have been given by the highest authority. Miller’s rules in the beginning and Prophetic Keys at the end.

Таърихи ниҳоне, ки дар дохили ҳафт раъд ҷой дорад, ба воситаи калимаи «ҳақиқат», ба воситаи ноумедии ибтидоӣ, ки ноумедии охиринро муайян мекунад, ва ба воситаи фариштае, ки дар ибтидо ва интиҳо бо паём меояд, шаҳодат дода мешавад. Ин таърихи ниҳонро танҳо онҳое хоҳанд шинохт, ки қоидаҳои омӯзиши Китоби Муқаддасро, ки аз ҷониби баландтарин ҳокимият дода шудаанд, пазируфтаанд: қоидаҳои Миллер дар ибтидо ва «Prophetic Keys» дар интиҳо.

With the history of the seven thunders, as we have just set forth, there is an emphasis that should be repeated and remembered. The first disappointment in every reform line is a disregard of previously established truth. Moses forgot to circumcise his son, though it was the very symbol of the Covenant that Abraham’s prophecy was identifying. Uzzah forgot that only the priesthood could touch the ark. Mary and Elizabeth give testimony in the story of Lazarus that they previously knew of Christ’s resurrection power. When the 1843 chart was produced the leaders (peer pressure) leaned upon Father Miller to disregard what he had always said about the year 1843. They insisted he change his established testimony that allowed for wiggle room unto the date of 1843 as their prediction of the fulfillment of the twenty-three hundred days. Miller’s testimony identifies that peer pressure brought by the other leaders in the movement led him to drop his vague identification of the fulfillment of the date for the fulfillment of the prophecy and state directly that it would be fulfilled in 1843.

Бо таърихи ҳафт раъд, чунон ки ҳозир баён кардем, як таъкиде ҳаст, ки бояд такрор шавад ва дар хотир нигоҳ дошта шавад. Ноумедии аввал дар ҳар хатти ислоҳот беэътиноӣ нисбат ба ҳақиқати қаблан устуворшуда аст. Мусо хатна кардани писарашро фаромӯш кард, гарчанде ки ин худ ҳамон рамзи Аҳде буд, ки нубуввати Иброҳим онро муайян мекард. Уззо фаромӯш кард, ки танҳо коҳинон метавонистанд ба сандуқ даст расонанд. Марям ва Элисобот дар қиссаи Лаъзор шаҳодат медиҳанд, ки онҳо пештар аз қудрати эҳёи Масеҳ огоҳ буданд. Вақте ки ҷадвали 1843 таҳия шуд, роҳбарон (фишори гурӯҳӣ) ба Падар Миллер такя карданд, то ӯ он чиро, ки ҳамеша дар бораи соли 1843 гуфта буд, нодида гирад. Онҳо исрор варзиданд, ки ӯ шаҳодати собитшудаи худро, ки барои андаке имкони тафсири васеътар нисбат ба санаи 1843, ҳамчун пешгӯии онҳо дар бораи иҷрои ду ҳазору сесад рӯз, ҷой мегузошт, тағйир диҳад. Шаҳодати Миллер нишон медиҳад, ки фишори гурӯҳие, ки аз ҷониби дигар роҳбарони ҳаракат оварда шуд, ӯро водор кард, ки муайянсозии норавшани худро дар бораи санаи иҷрои нубувват канор гузорад ва мустақиман изҳор намояд, ки он дар соли 1843 иҷро хоҳад шуд.

With Future for America, we knew that there was never to be another message “hung upon time.” Future for America had repeatedly taught that fact throughout the history of the movement. The first disappointment is always premised upon a disregard of an established testing truth. It was a sinful disregard of a truth, but more significantly it was a sinful disregard of the primary rule of William Miller, which had been specifically identified as ending in 1844.

Бо Future for America мо медонистем, ки дигар ҳаргиз набояд паёме вуҷуд дошта бошад, ки «бар вақт овехта» бошад. Future for America ин воқеиятро дар тӯли тамоми таърихи ин ҳаракат борҳо таълим дода буд. Ноумедии аввал ҳамеша бар беэътиноӣ нисбат ба як ҳақиқати озмоишии аллакай муқарраршуда асос меёбад. Ин беэътиноии гуноҳомез ба як ҳақиқат буд, аммо аз ин ҳам муҳимтар, он беэътиноии гуноҳомез ба қоидаи асосии Уилям Миллер буд, ки махсусан ҳамчун қоидае шинохта шуда буд, ки дар соли 1844 ба поён мерасид.

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:5, 6.

> Ва фариштае, ки дидам бар баҳр ва бар замин истода буд, дасти худро ба сӯи осмон боло кард, ва ба Номе ки то абад зинда аст қасам хӯрд, Ӯе ки осмон ва он чиро, ки дар он аст, ва замин ва он чиро, ки дар он аст, ва баҳр ва он чиро, ки дар он аст, офаридааст, ки дигар вақт нахоҳад буд. Ваҳй 10:5, 6.

The angel that stood upon the land and sea according to Sister White was “no less a personage than Jesus Christ.” Future for America disregarded a direct command from Jesus Christ! Personally, I have only interacted with a handful of persons that I was associated with before July 18, 2020. Only two of those few persons, and one of those two is now sleeping in Jesus have I studied with and tested what was coming from God’s Word concerning the experience of July 18, 2020. But based upon Millerite history, which is the beginning of which we are the end, I am certain that there are still those that were in the movement at that time, that are still producing applications of prophecy that are “hung upon time.” There is nothing new under the sun.

Фариштае, ки ба гуфтаи Хоҳар Уайт бар хушкӣ ва баҳр истода буд, «ҳеҷ камтар аз шахсияте чун Исои Масеҳ набуд». «Future for America» фармони бевоситаи Исои Масеҳро нодида гирифт! Аз назари шахсӣ, ман танҳо бо чанд нафаре, ки пеш аз 18 июли соли 2020 бо онҳо ҳамкору вобаста будам, робита доштаам. Аз миёни он чанд нафар, танҳо бо ду нафар — ва яке аз он ду нафар ҳоло дар Исо хуфтааст — ман омӯхтаам ва озмудаам, ки он чи аз Каломи Худо дар бораи таҷрибаи 18 июли соли 2020 меомад, чӣ буд. Аммо бар асоси таърихи миллеритӣ, ки оғози он чизест, ки мо анҷоми он ҳастем, ман мутмаинам, ки ҳанӯз касоне ҳастанд, ки он вақт дар он ҳаракат буданд ва то ҳол татбиқҳои нубувватеро ба вуҷуд меоранд, ки «ба вақт овехта шудаанд». Дар зери офтоб ҳеҷ чизи наве нест.

Time is much too short to continue with that type of prophetic excitement, but let each man be fully persuaded in his own mind. And let each of the men that takes a position on the side that is still playing with time that Future for America rejects all of those applications, for they are nothing less than satanic delusions.

Вақт басо кӯтоҳ аст, ки бо он гуна ҳаяҷони нубувватӣ идома дода шавад, аммо бигзор ҳар кас дар зеҳни худ комилан мутмаин бошад. Ва бигзор ҳар яке аз он мардоне, ки дар ҷониби он мавқеъ мегиранд, ки то ҳанӯз бо вақт бозӣ мекунад, бидонад, ки Future for America ҳамаи он татбиқҳоро рад мекунад, зеро онҳо чизе ҷуз фиребҳои шайтонӣ нестанд.

The internal hidden prophetic line within the four waymarks that make up the seven thunders is what is now being unsealed by the Lion of the tribe of Judah. This article has simply been a review of what we have stated about the Hebrew word “‘ĕmeṯ” that is translated as truth. It did not touch all that we have previously shared but the purpose of the review is to demonstrate that John chapter sixteen verse eight absolutely agrees with the prophetic model we are proposing for the hidden internal prophetic line within the seven thunders.

Хати нубувватии пинҳонии дохилӣ дар миёни он чаҳор аломати роҳ, ки ҳафт раъдро ташкил медиҳанд, ҳамон чизест, ки ҳоло аз ҷониби Шери сибти Яҳудо кушода шуда истодааст. Ин мақола танҳо бознигарии он чизе буд, ки мо дар бораи калимаи ибрии “‘ĕmeṯ”, ки ҳамчун ҳақиқат тарҷума шудааст, баён кардаем. Он ба ҳамаи он чизҳое, ки мо пештар ба ҳам расонда будем, напардохт, аммо мақсади ин бознигарӣ он аст, ки нишон диҳад: Юҳанно боби шонздаҳ ояти ҳашт комилан бо намунаи нубувватие, ки мо барои хати нубувватии пинҳонии дохилӣ дар дохили ҳафт раъд пешниҳод мекунем, мувофиқат дорад.

There is still a little more review necessary before we reach a conclusion that we will take up in the next article.

Пеш аз он ки мо ба хулосае бирасем, ки онро дар мақолаи оянда баррасӣ хоҳем кард, ҳанӯз андаке бознигарии бештар зарур аст.

> Seal not the sayings of the prophecy of this book, for the time is at hand: He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. And, behold, I come quickly; and my reward is with me, to give every man according as his work shall be. I am Alpha and Omega, the beginning and the end, the first and the last. Revelation 22:10–13.

> Суханони нубуввати ин китобро мӯҳр накун, зеро ки вақт наздик аст: ҳар кӣ беадолат аст, бигзор ҳанӯз беадолат бошад; ва ҳар кӣ палид аст, бигзор ҳанӯз палид бошад; ва ҳар кӣ одил аст, бигзор ҳанӯз одил бошад; ва ҳар кӣ муқаддас аст, бигзор ҳанӯз муқаддас бошад. Ва инак, Ман зуд меоям; ва мукофоти Ман бо Ман аст, то ба ҳар кас мувофиқи аъмолаш бидиҳам. Ман Алфа ва Омега, ибтидо ва интиҳо, аввалин ва охирин ҳастам. Ваҳй 22:10–13.

Back to Articles