Article

# Rome Establishes the Vision - Number Fifteen

Рум рӯъёро барқарор мекунад — рақами понздаҳ

The Final Test: Awakening to the Prophetic Controversy of the Image of the Beast

Озмоиши ниҳоӣ: бедор шудан ба мунозираи нубувватӣ дар бораи сурати ҳайвон

Author

Jeff Pippenger

Published

September 3, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are now in the testing period of the image of the beast, and the first prophetic controversy in Adventism’s history is now being repeated. In July of 2023, Michael the archangel descended to awaken Ezekiel’s dead dry bones, who were lying slain in the street of that great city of Sodom and Egypt. There in chapter eleven of Revelation, they are brought out of their sleep of death by the impartation of the Spirit. In chapter thirty-seven of Ezekiel, the message of the four winds is identified as the message that turns the dead dry bones, which is identified as the whole house of Israel, into the Lord’s army. The prophet Daniel represents John’s two slain witnesses, and he also represents those in the valley of dead dry bones as well as the wise virgins in the parable.

Мо ҳоло дар давраи озмоиши ҳайвони тасвир қарор дорем, ва нахустин баҳси нубувватӣ дар таърихи адвентизм акнун такрор шуда истодааст. Дар моҳи июли соли 2023, Микоил, сарфаришта, нозил шуд, то устухонҳои хушки мурдаи Ҳизқиёлро, ки дар кӯчаи он шаҳри бузурги Садӯм ва Миср кушташуда хобида буданд, бедор созад. Дар он ҷо, дар боби ёздаҳуми Ваҳй, онҳо ба воситаи бахшиши Рӯҳ аз хоби марг берун оварда мешаванд. Дар боби сию ҳафтуми Ҳизқиёл, паёми чор бод ҳамчун паёме шинохта мешавад, ки устухонҳои хушки мурдаро, ки ҳамчун тамоми хонаи Исроил муаррифӣ шудаанд, ба лашкари Худованд табдил медиҳад. Пайғамбар Дониёл ду шоҳиди кушташудаи Юҳанноро намояндагӣ мекунад, ва ӯ ҳамчунин онҳоеро, ки дар водии устухонҳои хушки мурда ҳастанд, инчунин бокирагони хирадмандро дар масал намояндагӣ мекунад.

When the Millerites fulfilled the parable, they recognized that their experience was represented in the parable. The one hundred and forty-four thousand will also need to recognize that they had been in the tarrying time. Like Daniel in chapter nine, they will need to recognize that they have been scattered into the enemies’ land as represented by the seven times of Leviticus twenty-six, and also understand Nebuchadnezzar’s secret image of beasts.

Вақте ки миллериён масалро ба иҷро расониданд, онҳо дарёфтанд, ки таҷрибаи онҳо дар он масал тасвир ёфтааст. Яксаду чилу чаҳор ҳазор низ бояд дарёбанд, ки онҳо дар вақти таъхир қарор доштаанд. Мисли Дониёл дар боби нӯҳ, онҳо бояд дарёбанд, ки ба замини душманон пароканда карда шудаанд, чунон ки дар ҳафт замони Левиён бисту шаш тасвир ёфтааст, ва ҳамчунин симои пинҳонии ҳайвоноти Набукаднесарро бифаҳманд.

In each of these lines a prophetic test from God’s Word is represented. The two witnesses dead in the street are filled with the Spirit as they are resurrected. Ezekiel’s dead bones needed to hear a prophetic message. Daniel had been studying the writings of Moses and Jeremiah when he was awakened to his scattered condition. In chapter two Daniel and the three worthies were metaphorically awakened to the fact that they had been placed under a death decree, and then the prophetic light which had been hidden and then unsealed rescued Daniel and his three friends. The virgins of the parable are awakened by a “cry” at midnight. The Millerites were awakened when Christ removed His hand from the figures on the chart. In all six witnesses it is a prophetic message that awakens the dead or sleeping ones. It then produces a testing where two classes are manifested at the conclusion of the testing process.

Дар ҳар яке аз ин сатрҳо озмоиши нубувватие аз Каломи Худо нишон дода шудааст. Ду шоҳиде, ки дар кӯча мурдаанд, ҳангоме ки эҳё мегарданд, аз Рӯҳ пур мешаванд. Устухонҳои хушки Ҳизқиёл бояд паёми нубувватиро мешуниданд. Дониёл навиштаҳои Мусо ва Ирмиёро меомӯхт, вақте ки ба ҳолати парокандагии худ бедор карда шуд. Дар боби дуюм, Дониёл ва се ҷавони баргузида ба таври маҷозӣ ба он воқеият бедор карда шуданд, ки зери ҳукми қатл қарор дода шудаанд; ва сипас нури нубувватӣ, ки пинҳон шуда буд ва баъдан муҳркушоӣ гардид, Дониёл ва се дӯсти ӯро наҷот дод. Бокирагони масал бо «нидо»-е дар нимашаб бедор карда мешаванд. Миллериён вақте бедор шуданд, ки Масеҳ дасти Худро аз тасвирҳои рӯйи ҷадвал бардошт. Дар ҳамаи шаш шоҳид, ин паёми нубувватист, ки мурдагон ё хобидагонро бедор мекунад. Сипас он озмоишеро ба вуҷуд меоварад, ки дар анҷоми раванди озмоиш ду табақа ошкор мегарданд.

Based upon these lines, it is established that when the one hundred and forty-four thousand are awakened in the last days, it is Ezekiel’s message of the four winds, and of Moses’ scattering of seven times in Leviticus twenty-six. It is the message of the resurrection that is brought by Michael the archangel. It is the message of Nebuchadnezzar’s secret dream of the image of beasts.

Бар пояи ин сатрҳо муқаррар мегардад, ки ҳангоме ки яксаду чиҳилу чор ҳазор дар рӯзҳои охир бедор карда мешаванд, ин ҳамон паёми Ҳизқиёл дар бораи чор бод аст, ва низ дар бораи парокандагии ҳафткаратаи Мусо дар Левиён бисту шаш. Ин паёми эҳё аст, ки онро Микоил, фариштаи муқарраб, меоварад. Ин паёми хоби махфии Набукаднесар дар бораи ҳайкали ҳайвонот аст.

The virgins are tested based upon whether they have oil, which is identified as “the messages of God’s spirit.” The Millerites were awakened when they realized they were identified within God’s prophetic Word, and also when they saw the same evidence that first led them to predict 1843 actually predicted October 22, 1844. Based upon these lines, it is established that when the one hundred and forty-four thousand are awakened in the last days, they will be awakened to a prophetic testing message which produces two classes of worshippers.

Бокирагон бар асоси он санҷида мешаванд, ки оё равған доранд, ки он ҳамчун «паёмҳои Рӯҳи Худо» муайян шудааст. Миллериён вақте бедор шуданд, ки дарк карданд, ки онҳо дар Каломи набавии Худо мушаххас гардидаанд, ва низ вақте ки ҳамон далелҳоеро диданд, ки аввал онҳоро ба пешгӯйии соли 1843 бурда буд, дар асл 22 октябри соли 1844-ро пешгӯйӣ мекард. Бар асоси ин хатҳои далел, собит мегардад, ки вақте яксаду чилу чаҳор ҳазор дар рӯзҳои охир бедор карда мешаванд, онҳо ба паёми озмоишии набавӣ бедор карда хоҳанд шуд, ки ду синфи парастандагонро ба вуҷуд меоварад.

All of these lines find their perfect and final fulfillment in the period of prophetic testing represented by the formation of the image to and of the beast. That test is finished when probation closes upon the virgins at the Sunday law. Therefore, the image of the beast testing process that is repeatedly represented as a test that manifests who have understood the message that was unsealed, is represented by all these prophetic lines. In Daniel twelve the wise who understand the increase of knowledge navigate a three-step testing process represented as being made pure, white and tried. Those three steps are the steps of conviction brought by the Holy Spirit, representing a conviction of sin, righteousness and judgment. Those three steps are the courtyard, the holy place and the Most Holy Place. Those three steps are also represented in the three angels of Revelation fourteen as well as in the experience of Daniel and the three worthies in chapter one. There they first passed a dietary test, then a visual test and finally they passed the third test given by the king of the north—represented by Nebuchadnezzar.

Ҳамаи ин хатҳо иҷрошавии комил ва ниҳоии худро дар давраи имтиҳони нубувватӣ меёбанд, ки бо ташаккули ҳайкал ба ҳайвони ваҳшӣ ва ҳайвони ваҳшӣ ифода шудааст. Он имтиҳон вақте ба анҷом мерасад, ки мӯҳлати файз барои бокираҳо дар қонуни якшанбе баста мешавад. Бинобар ин, раванди имтиҳони ҳайкали ҳайвони ваҳшӣ, ки такроран ҳамчун имтиҳоне тасвир мегардад, ки ошкор месозад кӣ паёми кушодашударо дарк кардааст, аз ҷониби ҳамаи ин хатҳои нубувватӣ ифода шудааст. Дар Дониёл боби дувоздаҳум, доноёне ки афзоиши донишро мефаҳманд, аз раванди сеқадамаи имтиҳон мегузаранд, ки ҳамчун пок гардидан, сафед шудан ва озмуда шудан тасвир шудааст. Он се қадам қадамҳои итминонбахшие мебошанд, ки аз ҷониби Рӯҳулқудс оварда мешаванд ва ифодакунандаи маҳкумияти гуноҳ, адолат ва доварӣ мебошанд. Он се қадам саҳн, ҷои муқаддас ва Қудси Ақдас мебошанд. Он се қадам ҳамчунин дар се фариштаи Ваҳй боби чордаҳум, инчунин дар таҷрибаи Дониёл ва се марди шоиста дар боби аввал ифода шудаанд. Дар он ҷо онҳо нахуст аз имтиҳони парҳезӣ гузаштанд, сипас аз имтиҳони зоҳирӣ, ва дар ниҳоят аз имтиҳони сеюм, ки аз ҷониби подшоҳи шимол — ки бо Набукаднесар ифода шудааст — дода шуда буд, гузаштанд.

> As for these four children, God gave them knowledge and skill in all learning and wisdom: and Daniel had understanding in all visions and dreams. Now at the end of the days that the king had said he should bring them in, then the prince of the eunuchs brought them in before Nebuchadnezzar. And the king communed with them; and among them all was found none like Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah: therefore stood they before the king. And in all matters of wisdom and understanding, that the king enquired of them, he found them ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm. Daniel 1:17–20.

> Ва дар бораи ин чор наврас, Худо ба онҳо дониш ва маҳорат дар ҳар гуна таълим ва ҳикмат ато кард; ва Дониёл дар ҳамаи рӯъёҳо ва хобҳо фаҳмиш дошт. Ва дар анҷоми он рӯзҳое ки подшоҳ фармуда буд онҳоро биёранд, сардори хоҷасароён онҳоро ба ҳузури Набукаднесар овард. Ва подшоҳ бо онҳо сухан гуфт; ва дар миёни ҳамаи онҳо ҳеҷ касе монанди Дониёл, Ҳананё, Мишоил ва Азарё ёфт нашуд; бинобар ин онҳо дар назди подшоҳ истоданд. Ва дар ҳамаи масъалаҳои ҳикмат ва фаҳме ки подшоҳ аз онҳо пурсон мешуд, онҳоро даҳ баробар беҳтар аз ҳамаи ҷодугарон ва мунаҷҷимоне ёфт, ки дар тамоми мулки ӯ буданд. Дониёл 1:17–20.

The last of three tests for Daniel and the three worthies was a test carried out by Nebuchadnezzar, thus typifying the final prophetic test Daniel and the three worthies typify is about Babylon, for Nebuchadnezzar was the king, which in Isaiah chapter seven, verses eight and nine establishes a king, a capital of a nation and a “head” which are interchangeable symbols. The “head” is representing the head of Modern Babylon in the last days. That “head” in the last days is the whore of Revelation seventeen, who has written upon her forehead, “MYSTERY, BABYLON THE GREAT, THE MOTHER OF HARLOTS AND ABOMINATIONS OF THE EARTH.”

Охирин аз се озмоиш барои Дониёл ва он се марди шоиста озмоише буд, ки онро Набукаднесар анҷом дод; бинобар ин, озмоиши ниҳоии набавие, ки Дониёл ва он се марди шоиста тимсолаш мебошанд, ба Бобил марбут аст, зеро Набукаднесар подшоҳ буд, ки дар боби ҳафтуми Ишаъё, оятҳои ҳаштум ва нуҳум, подшоҳ, пойтахти миллат ва «сар»-ро муқаррар мекунад, ки рамзҳои ивазшаванда мебошанд. «Сар» намояндаи сари Бобили Муаззам дар айёми охир аст. Он «сар» дар рӯзҳои охир фоҳишаи Ваҳйи боби ҳабдаҳум аст, ки бар пешонии вай навишта шудааст: «СИРР АСТ, БОБИЛИ БУЗУРГ, МОДАРИ ФОҲИШАҲО ВА НАФРАТОВАРИҲОИ ЗАМИН».

The one hundred and forty-four thousand’s last prophetic test is associated with a correct or incorrect understanding of the “head” of modern Babylon in the last days. Their last test also includes understanding that modern Babylon and Modern Rome are interchangeable symbols, and therefore modern Babylon’s “head” is the same “head” in either line, for they are interchangeable symbols.

Озмоиши охирини нубувватии яксаду чиҳилу чор ҳазор бо фаҳмиши дуруст ё нодурусти «сар»-и Бобили муосир дар рӯзҳои охир вобаста аст. Озмоиши охирини онҳо ҳамчунин дар бар мегирад фаҳмидани он ки Бобили муосир ва Руми муосир рамзҳои ивазшавандаанд, ва бинобар ин «сар»-и Бобили муосир дар ҳар ду хат ҳамон як «сар» аст, зеро онҳо рамзҳои ивазшавандаанд.

> “The world is filled with storm and war and variance. Yet under one head—the papal power—the people will unite to oppose God in the person of His witnesses.” Testimonies, volume 7, 182.

> «Ҷаҳон аз тӯфон, ҷанг ва ихтилоф пур аст. Аммо зери як сарвар — қудрати папагӣ — мардум муттаҳид хоҳанд шуд, то ба Худо дар шахси шоҳидонаш муқобилат намоянд». Testimonies, volume 7, 182.

Daniel and the three worthies illustrate that the final prophetic test, for it is always a test upon prophecy, is a test over the subject of Rome, for the head in the last days is the papal power, who is typified by Nebuchadnezzar, the first head of Babylon, who personally tested Daniel and the three worthies. The controversy typified by Daniel and the three worthies, is also prefigured by the first controversy in the foundational history of Adventism, as represented upon the 1843 chart, which was directed by the hand of the Lord, and was not to be altered. The controversy represented upon the 1843 chart was based upon identifying Antiochus Epiphanes or pagan Rome as the power who established the vision in verse fourteen of Daniel chapter eleven.

Дониёл ва се ҷавонмарди содиқ нишон медиҳанд, ки озмоиши ниҳоии нубувватӣ, зеро он ҳамеша озмоишест бар худи нубувват, озмоишест доир ба мавзӯи Рум; зеро сар дар рӯзҳои охир қудрати папавист, ки ба воситаи Набукаднесар, нахустин сари Бобил, ки шахсан Дониёл ва он се ҷавонмарди содиқро озмуд, намунавор ифода шудааст. Баҳсе, ки Дониёл ва он се ҷавонмарди содиқ намунаи он мебошанд, ҳамчунин аз ҷониби нахустин баҳс дар таърихи бунёдии адвентизм, чунон ки бар ҷадвали 1843 нишон дода шудааст, пешакӣ тасвир гардидааст; ҷадвале ки бо дасти Худованд роҳнамоӣ шуда буд ва набояд тағйир дода мешуд. Баҳсе, ки бар ҷадвали 1843 нишон дода шудааст, бар шинохтани Антиох Эпифанес ё Руми бутпараст ҳамчун он қудрате асос ёфта буд, ки рӯъёи ояти чордаҳуми боби ёздаҳуми Дониёлро барқарор намуд.

In the history of the last days the one hundred and forty-four thousand will be tested upon their prophetic understanding. Prophetic understanding is established by the several lines of prophecy that uphold the final test as prophetic in nature. The test will be progressive and will reach its conclusion with a manifestation of two classes of worshippers.

Дар таърихи айёми охир саду чилу чор ҳазор бар фаҳмиши нубувватии худ озмуда хоҳанд шуд. Фаҳмиши нубувватӣ бар чандин хатҳои нубуввате устувор мегардад, ки озмоиши ниҳоиро ҳамчун падидае дорои табиати нубувватӣ дастгирӣ мекунанд. Ин озмоиш тадриҷӣ хоҳад буд ва ба анҷоми худ бо зоҳир шудани ду табақаи парастандагон хоҳад расид.

As represented in Daniel chapter twelve, the testing begins when new prophetic light is unsealed, and the first test is then whether to eat the message or reject the message. That test is represented by Daniel as “purified,” and the next test Daniel called, “made white,” and the process ended at the third and final test represented as “tried.” The third and final test is where the two classes are “tried,” and it is there they manifest whether they have oil, or not.

Чунон ки дар боби дувоздаҳуми Дониёл ба тасвир оварда шудааст, озмоиш аз он вақт оғоз меёбад, ки нури нави нубувватӣ кушода мегардад, ва озмоиши нахуст он аст, ки оё паёмро бихӯранд ё паёмро рад намоянд. Ин озмоишро Дониёл «пок гардонида мешаванд» ифода кардааст, ва озмоиши баъдиро Дониёл «сафед гардонида мешаванд» номидааст, ва ин раванд бо озмоиши сеюм ва ниҳоӣ, ки ҳамчун «имтиҳон карда мешаванд» нишон дода шудааст, ба анҷом расид. Озмоиши сеюм ва ниҳоӣ он ҷост, ки ду табақа «имтиҳон карда мешаванд», ва дар ҳамон ҷо онҳо ошкор месозанд, ки оё равған доранд ё не.

Daniel chapter one directly identifies the last test, and therefore Daniel is identifying the test which is represented as “the formation of the image of the beast” which is the “test God’s people must pass,” both before “they are sealed” and also before “probation closes” at the soon-coming Sunday law.

Боби якуми Дониёл озмоиши охиринро бевосита муайян мекунад, ва бинобар ин Дониёл озмоишеро муайян месозад, ки ҳамчун «ташаккули сурати ҳайвон» муаррифӣ шудааст, ва он «озмоише аст, ки қавми Худо бояд аз он бигзаранд», ҳам пеш аз он ки «мӯҳр карда шаванд» ва ҳам пеш аз он ки «муҳлати имтиёз ба поён расад» дар қонуни ба қарибӣ фароояндаи якшанбе.

The test of how the image of the beast is formed involves the prophetic test of understanding the threefold union’s prophetic structure. The dragon, the beast and the false prophet have a specific prophetic structure that is established upon a multitude of prophetic witnesses. To understand how the threefold union comes together as a single prophetic power in the last days is to understand how the image of the beast is formed.

Санҷиши он ки чӣ гуна сурати ҳайвон ташаккул меёбад, санҷиши нубувватии дарки сохтори нубувватии иттиҳоди сегона мебошад. Аждаҳо, ҳайвон ва паёмбари козиб дорои сохтори муайяни нубувватӣ мебошанд, ки бар фаровонии шоҳидони нубувватӣ устувор гардидааст. Фаҳмидани он ки чӣ гуна иттиҳоди сегона дар айёми охир ҳамчун як қудрати ягонаи нубувватӣ ба ҳам меояд, ҳамон фаҳмидани он аст, ки чӣ гуна сурати ҳайвон ташаккул меёбад.

A simple, but complex illustration of the importance of understanding how the image of the beast is formed in the last days is Paul’s testimony of the man of sin in chapter two of 2 Thessalonians. Paul addresses the prophetic relationship of pagan Rome and papal Rome, and when he does so, he identifies that “the prophetic relationship of pagan Rome and papal Rome” is a subject that manifests two classes of worshippers.

Як тасвири сода, вале мураккаб, аз аҳамияти фаҳмидани он ки чӣ гуна сурати ҳайвон дар рӯзҳои охир ташаккул меёбад, шаҳодати Павлус дар бораи марди гуноҳ дар боби дуюми 2 Таслӯникиён аст. Павлус ба робитаи пешгӯёнаи Руми бутпараст ва Руми папагӣ муроҷиат мекунад, ва чун ин корро мекунад, муайян месозад, ки «робитаи пешгӯёнаи Руми бутпараст ва Руми папагӣ» мавзӯест, ки ду синфи ибодаткунандагонро зоҳир менамояд.

One group that loves the truth of “the prophetic relationship of pagan Rome and papal Rome,” and another group that doesn’t love that truth and therefore receive strong delusion. The prophetic relationship of pagan Rome and papal Rome that Paul set forth is but one of many prophetic passages that represent the relationship of those two powers, and also the relationship of those two powers with the United States.

Як гурӯҳе ҳаст, ки ҳақиқати «алоқамандии нубувватии Руми бутпараст ва Руми папавӣ»-ро дӯст медорад, ва гурӯҳи дигаре ҳаст, ки он ҳақиқатро дӯст намедорад ва бинобар ин гирифтори гумроҳии сахт мегардад. Алоқамандии нубувватии Руми бутпараст ва Руми папавӣ, ки Павлус баён кардааст, танҳо яке аз гузаргоҳҳои бисёри нубувватист, ки робитаи ин ду қудратро, инчунин робитаи ин ду қудратро бо Иёлоти Муттаҳида намояндагӣ мекунанд.

Pagan Rome is the dragon, papal Rome is the beast and the United States is the false prophet. Ahab is the dragon king of ten kings, who is married to Jezebel the whore, who rules over a twofold set of false prophets. The male prophets were the prophets of Baal, and the priests of the grove represented the female goddess Ashtaroth. Together they typify the false prophet of the last days who forms and image of the beast as represented by the female priests and the male prophets.

Руми бутпараст аждаҳост, Руми папавӣ ҳайвон аст ва Иёлоти Муттаҳида пайғамбари дурӯғин аст. Аҳъоб аждаҳоподшоҳи даҳ подшоҳ аст, ки бо Изобал, он фоҳиша, издивоҷ кардааст, ва ӯ бар маҷмӯаи дугонаи пайғамбарони дурӯғин ҳукм меронад. Пайғамбарони мард пайғамбарони Баал буданд, ва коҳинони бутзор олиҳаи занона Асторотро намояндагӣ мекарданд. Якҷоя онҳо пайғамбари дурӯғини айёми охирро намунавор ифода мекунанд, ки суратеро барои ҳайвон месозад, чунон ки ин тавассути коҳинони зан ва пайғамбарони мард намояндагӣ мешавад.

The dragon is Ahab, who is a symbol of the ten kings of Revelation seventeen, and is the seventh kingdom of eight kingdoms. The sixth kingdom is the United States, Jezebel’s false prophets; the seventh kingdom is the ten kings, the United Nations, the dragon power, and the eighth kingdom, that is of the seven is the fifth kingdom that received a deadly wound, who is resurrected as the eighth and final kingdom which is the beast, that the United States and thereafter the entire world makes an image to and of.

Аждаҳо Аҳъоб аст, ки рамзи даҳ подшоҳони Ваҳй боби ҳабдаҳ мебошад, ва подшоҳии ҳафтум аз ҳашт подшоҳист. Подшоҳии шашум Иёлоти Муттаҳида аст, анбиёи козиби Изобал; подшоҳии ҳафтум даҳ подшоҳ, Созмони Милали Муттаҳид, қудрати аждаҳо мебошад, ва подшоҳии ҳаштум, ки аз ҳафт аст, подшоҳии панҷумест, ки захми марговар гирифт ва ҳамчун подшоҳии ҳаштуму охирин эҳё мешавад, ки он ҳайвон аст, ки Иёлоти Муттаҳида ва баъд аз он тамоми ҷаҳон барои он ва аз он сурате месозанд.

Daniel chapter one identifies a final prophetic test that involves understanding Rome as represented within God’s Word. 2 Thessalonians identifies that the final prophetic test includes light concerning the structure of Modern Rome, as represented by the prophetic and political relationship between pagan and papal Rome.

Боби якуми Дониёл як имтиҳони ниҳоии нубувватиро муайян мекунад, ки фаҳмиши Румро, чунон ки дар Каломи Худо тасвир ёфтааст, дар бар мегирад. 2 Таслӯникиён муайян мекунад, ки имтиҳони ниҳоии нубувватӣ инчунин нуреро дар бораи сохтори Руми Модерн дар бар мегирад, чунон ки он тавассути муносибати нубувватӣ ва сиёсии миёни Руми бутпараст ва Руми папавӣ ифода ёфтааст.

Daniel chapter two illustrates that there is a secret that is unsealed in the last days that tests the one hundred and forty-four thousand, for Daniel and the three worthies in chapter two represent God’s last-day people. The prophetic secret that is unsealed, and therefore tests them, is Nebuchadnezzar’s secret dream of the image of the beasts, thus representing the last test for the one hundred and forty-four thousand which is, as Sister White recorded, “the formation of the image of the beast.”

Боби дуюми Дониёл нишон медиҳад, ки дар рӯзҳои охир сирре кушода мешавад, ки саду чиҳилу чор ҳазорро меозмояд, зеро Дониёл ва се ҷавонмарди шоиста дар боби дуюм намояндаи қавми Худо дар рӯзҳои охир мебошанд. Он сирри нубувватӣ, ки кушода мешавад ва бинобар ин онҳоро меозмояд, хоби махфии Набукаднесар дар бораи ҳайкали ваҳшиён аст; пас, он рамзи охирин имтиҳон барои саду чиҳилу чор ҳазор мебошад, ки, чунон ки Хоҳар Уайт сабт кардааст, «ташаккули ҳайкали ваҳшӣ» аст.

The test represented by chapter two of Daniel is placed under the threat of death. As an illustration of the last days, it is confirming what Paul taught when he identified the strong delusion that comes upon those who do not love the truth. In Daniel’s history, his understanding saved the wise men of Babylon, but there is no probation after the final test of the last days.

Санҷише, ки бо боби дуюми китоби Дониёл ифода ёфтааст, таҳти таҳдиди марг қарор дода шудааст. Ҳамчун намунае аз рӯзҳои охир, он он чиро тасдиқ мекунад, ки Павлус таълим дода буд, вақте ки вай он гумроҳии пурқувватеро муайян кард, ки бар касоне меояд, ки ҳақиқатро дӯст намедоранд. Дар таърихи Дониёл, фаҳмиши ӯ ҳакимони Бобилро наҷот дод, аммо пас аз санҷиши ниҳоии рӯзҳои охир дигар муҳлати имтиёз вуҷуд надорад.

Every line of the controversy over Rome as a symbol that we have identified provides direct witness to the controversy that is now under way. As the movement for Sunday legislation is now making its way in darkness, God’s prophetic Word is identifying its approach, though very few souls are children of the day, and those who are not children of the day, are therefore unaware that the sands of probationary time are rapidly running out. This is occurring in the context identified by Sister White, where the final movements will be rapid ones. In July, 2023, Michael descended to bring His mighty army to its feet, but to be part of the army there is a prophetic work that must first be accomplished, and it is accomplished in the political environment where the image of the beast is being formed.

Ҳар як хатти баҳсе, ки мо дар бораи Рум ҳамчун рамз муайян кардаем, шаҳодати бевоситае ба он баҳсе медиҳад, ки ҳоло дар ҷараён аст. Чун ҳаракат барои қонунгузории якшанбе акнун дар торикӣ роҳи худро пеш мебарад, Каломи нубувватии Худо наздикшавии онро муайян месозад, ҳарчанд хеле кам ҷонҳо фарзандони рӯз мебошанд, ва онҳое ки фарзандони рӯз нестанд, бинобар ин, аз он бехабаранд, ки қумҳои замони имтиҳон бо суръат ба поён мерезанд. Ин дар заминае рӯй медиҳад, ки Хоҳар Уайт онро муайян кардааст, ки дар он ҳаракатҳои ниҳоӣ босуръат хоҳанд буд. Дар моҳи июли соли 2023, Микоил нозил шуд, то лашкари қавии Худро бар по хезонад, аммо барои он ки касе қисми ин лашкар бошад, нахуст бояд кори нубувватие анҷом ёбад, ва он дар муҳити сиёсие анҷом меёбад, ки дар он сурати ҳайвони ваҳшӣ ташаккул дода мешавад.

The prophetic work that must be accomplished includes a recognition of the formation of the image of the beast. The student of prophecy must recognize by the events taking place in the current history that the religious and political factors that produce the image of the beast in the United States are under way. The student must also recognize how the image of the beast is prophetically formed as set forth in God’s Word. He must also recognize that as the image of the beast is being formed in the United States, that the image of God is being formed in the one hundred and forty-four thousand. He must understand the parallel of last-day history with the Millerites during the development of the Midnight Cry message in their history, when they were awakened to the fact that they were in the tarrying time of the parable, and therefore they themselves are the virgins. All three elements are part of the prophetic test which began to play out in July of 2023.

Кори пешгӯйие, ки бояд ба анҷом расад, дар бар мегирад, ки ташаккули сурати ҳайвон эътироф карда шавад. Донишҷӯи пешгӯйӣ бояд аз рӯйи воқеаҳое, ки дар таърихи кунунӣ ба вуқӯъ мепайванданд, дарк намояд, ки омилҳои динӣ ва сиёсие, ки сурати ҳайвонро дар Иёлоти Муттаҳида ба вуҷуд меоранд, аллакай дар ҷараёнанд. Донишҷӯ ҳамчунин бояд дарк намояд, ки сурати ҳайвон чӣ гуна, мувофиқи пешгӯйӣ, тавре ки дар Каломи Худо баён шудааст, шакл мегирад. Ӯ ҳамчунин бояд дарк намояд, ки ҳамзамон бо ташаккул ёфтани сурати ҳайвон дар Иёлоти Муттаҳида, сурати Худо дар саду чилу чор ҳазор ташаккул меёбад. Ӯ бояд ҳамоҳангии таърихи рӯзҳои охирро бо таърихи миллеритҳо дар ҷараёни инкишофи паёми Нидои Нимашаб дар таърихи онҳо бифаҳмад, ҳангоме ки онҳо ба ин воқеият бедор шуданд, ки дар вақти таъхири масал қарор доштанд, ва бинобар ин худи онҳо бокирагон мебошанд. Ҳар се унсур қисми имтиҳони пешгӯйие мебошанд, ки аз моҳи июли соли 2023 оғоз ба зуҳур намуд.

“Line upon line” each controversy over Rome that has arisen in Advent history was sacred history that is repeated in the last days. The final controversy over Rome is in direct consequence of God’s people refusing to awaken at the message that arrived in July of 2023.

«Сатр бар сатр» ҳар баҳсе дар бораи Рум, ки дар таърихи адвентистӣ ба миён омадааст, таърихи муқаддасе буд, ки дар рӯзҳои охир такрор мешавад. Баҳси ниҳоӣ дар бораи Рум натиҷаи бевоситаи он аст, ки қавми Худо аз бедор шудан ба паёме, ки дар моҳи июли соли 2023 расид, сарпечӣ карданд.

> “God will arouse His people; if other means fail, heresies will come in among them, which will sift them, separating the chaff from the wheat. The Lord calls upon all who believe His word to awake out of sleep. Precious light has come, appropriate for this time. It is Bible truth, showing the perils that are right upon us. This light should lead us to a diligent study of the Scriptures and a most critical examination of the positions which we hold. God would have all the bearings and positions of truth thoroughly and perseveringly searched, with prayer and fasting. Believers are not to rest in suppositions and ill-defined ideas of what constitutes truth. Their faith must be firmly founded upon the word of God so that when the testing time shall come and they are brought before councils to answer for their faith they may be able to give a reason for the hope that is in them, with meekness and fear.

> «Худо қавми Худро бедор хоҳад кард; агар воситаҳои дигар коргар наоянд, бидъатҳо дар миёни онҳо дохил хоҳанд шуд, ки онҳоро ҷудо ва имтиҳон намуда, каҳро аз гандум ҷудо хоҳанд сохт. Худованд ҳамаи онҳоеро, ки ба каломи Ӯ имон доранд, даъват мекунад, ки аз хоб бедор шаванд. Нури гаронбаҳое омадааст, ки барои ҳамин замон муносиб аст. Ин ҳақиқати Китоби Муқаддас аст, ки хатарҳоеро нишон медиҳад, ки айнан бар сари мо қарор доранд. Ин нур бояд моро ба омӯзиши ҷиддии Навиштаҳо ва ба санҷиши бисёр дақиқи мавқеъҳое, ки нигоҳ медорем, роҳнамоӣ кунад. Худо мехоҳад ҳамаи ҷиҳатҳо ва мавқеъҳои ҳақиқат бо дуо ва рӯза ба таври амиқ ва пойдор таҳқиқ карда шаванд. Имонидорон набояд бар гумонҳо ва тасаввуроти норавшане, ки ҳақиқатро чӣ ташкил медиҳад, ором гиранд. Имони онҳо бояд бар каломи Худо устуворона бино ёбад, то вақте ки замони озмоиш фаро расад ва онҳо барои ҷавоб додан дар бораи имони худ ба пеши шӯроҳо оварда шаванд, битавонанд бо фурӯтанӣ ва тарс сабаби умеде, ки дар онҳост, баён намоянд.»

> “Agitate, agitate, agitate. The subjects which we present to the world must be to us a living reality. It is important that in defending the doctrines which we consider fundamental articles of faith we should never allow ourselves to employ arguments that are not wholly sound. These may avail to silence an opposer, but they do not honor the truth. We should present sound arguments, that will not only silence our opponents, but will bear the closest and most searching scrutiny. With those who have educated themselves as debaters there is great danger that they will not handle the word of God with fairness. In meeting an opponent it should be our earnest effort to present subjects in such a manner as to awaken conviction in his mind, instead of seeking merely to give confidence to the believer.

> «Барангезед, барангезед, барангезед. Мавзӯъоте, ки мо ба ҷаҳон пешкаш мекунем, бояд барои худи мо воқеияти зинда бошанд. Муҳим аст, ки ҳангоми ҳимояи таълимоте, ки мо онҳоро мақолаҳои асосии имон мешуморем, ҳаргиз ба худ иҷозат надиҳем, ки далелҳоеро ба кор барем, ки комилан саҳеҳ нестанд. Чунин далелҳо метавонанд барои хомӯш сохтани муқобил бароянд, аммо онҳо ҳақиқатро иззат намебахшанд. Мо бояд далелҳои саҳеҳ пешкаш намоем, ки на танҳо мухолифони моро хомӯш созанд, балки ба дақиқтарин ва амиқтарин санҷиш низ тоб оваранд. Дар бораи онҳое ки худро ҳамчун мунозирагарон тарбия кардаанд, хатари бузурге вуҷуд дорад, ки онҳо бо каломи Худо бо инсоф муносибат нахоҳанд кард. Ҳангоми рӯ ба рӯ шудан бо мухолиф, бояд кӯшиши ҷиддии мо ин бошад, ки мавзӯъотро ба чунин тарз пешниҳод намоем, ки дар зеҳни ӯ эътиқод бедор гардад, на ин ки танҳо бикӯшем ба имондор итминон бахшем.»

> “Whatever may be man’s intellectual advancement, let him not for a moment think that there is no need of thorough and continuous searching of the Scriptures for greater light. As a people we are called individually to be students of prophecy. We must watch with earnestness that we may discern any ray of light which God shall present to us. We are to catch the first gleamings of truth; and through prayerful study clearer light may be obtained, which can be brought before others.” Testimonies, Volume 5, 708.

> «Ҳар қадар пешрафти фикрии инсон бузург бошад ҳам, набояд ӯ ҳатто барои як лаҳза гумон кунад, ки ба ҷустуҷӯи амиқ ва пайвастаи Навиштаҳо барои нури бештар ҳоҷате нест. Мо, ҳамчун як қавм, даъват ёфтаем, ки ҳар яке алоҳида донишҷӯи нубувват бошем. Мо бояд бо ҷиддияти самимӣ бедор бимонем, то ҳар шуълаи нуреро, ки Худо ба мо пешкаш хоҳад кард, дарёбем. Мо бояд нахустин дурахшҳои ҳақиқатро дарёфт кунем; ва ба воситаи омӯзиши бо дуо ҳамроҳ нури равшантаре метавон ба даст овард, ки онро метавон пеши дигарон овард». Testimonies, Volume 5, 708.

The Protestants of Miller’s time refused to be governed by the rules of grammar, and chose to ignore the word “also” in verse fourteen, which grammatically defines that “the robbers of thy people” represented a new power being introduced to the flow of events that were represented in the verses where verse fourteen is located. Uriah Smith did the very same thing when he ignored the grammatical evidence that proves the king of the north in verse thirty-six and later in verse forty had to be the same king of the north that had been the subject since verse thirty-one.

Протестантҳои замони Миллер рад карданд, ки мувофиқи қоидаҳои наҳв идора шаванд, ва интихоб намуданд, ки калимаи «низ»-ро дар ояти чордаҳ нодида гиранд; калимае, ки аз ҷиҳати грамматикӣ муайян месозад, ки «ғоратгарони қавми ту» қудрати наве буданд, ки ба ҷараёни рӯйдодҳое ворид мегардиданд, ки дар оятҳое тасвир шудаанд, ки ояти чордаҳ дар миёни онҳо ҷойгир аст. Урия Смит низ айнан ҳамин корро кард, вақте ки ӯ далели грамматикиеро нодида гирифт, ки исбот мекунад подшоҳи шимол дар ояти сию шаш ва баъдтар дар ояти чил бояд ҳамон подшоҳи шимол мебуд, ки аз ояти сию як инҷониб мавзӯи сухан буд.

Today those who teach the United States is the “robbers” employ a passage from Sister White that identifies the papal power and the United States as the two primary persecuting powers of the last days, and twist the grammar to argue that the reference of “old world” which Sister White uses to define Europe actually represents past history. The grammar in the passage proves this to be an incorrect assumption, and the way in which Sister White uses “old world” in the passage agrees with how she uses it other places in her writings. When she does so she is also in agreement with historians who use the expression “old world” in relation to the “new world” to make a distinction between Europe and the Americas.

Имрӯз онҳое ки таълим медиҳанд, ки Иёлоти Муттаҳидаи Амрико «ғоратгарон» аст, порчаеро аз навиштаҳои хоҳар Уайт ба кор мебаранд, ки дар он қудрати папагӣ ва Иёлоти Муттаҳида ҳамчун ду қудрати асосии таъқибкунандаи рӯзҳои охир муайян шудаанд, ва бо таҳрифи сохти грамматикӣ чунин баҳс мекунанд, ки ишораи «ҷаҳони кӯҳна», ки хоҳар Уайт онро барои муайян кардани Аврупо истифода мебарад, дар асл таърихи гузаштаеро ифода мекунад. Грамматикаи ин порча собит месозад, ки ин фарзия нодуруст аст, ва тарзи истифодаи «ҷаҳони кӯҳна» аз ҷониби хоҳар Уайт дар ин порча бо он тарзе мувофиқат мекунад, ки вай ин ибораро дар дигар ҷойҳои навиштаҳояш ба кор мебарад. Ҳангоме ки вай чунин мекунад, ӯ ҳамчунин бо таърихнигороне мувофиқат дорад, ки ибораи «ҷаҳони кӯҳна»-ро дар муносибат бо «ҷаҳони нав» барои фарқ гузоштан миёни Аврупо ва Амрикоҳо истифода мебаранд.

> “Romanism in the Old World and apostate Protestantism in the New will pursue a similar course toward those who honor all the divine precepts.” The Great Controversy, 615.

> «Румпарастӣ дар Олами Қадим ва протестантизми муртад дар Олами Нав нисбат ба онҳое ки ҳамаи аҳкоми илоҳиро гиромӣ медоранд, роҳи ҳамсонеро пеш хоҳанд гирифт». Баҳси Бузург, 615.

Grammatically the expression “will pursue” identifies that both powers represented by the “old world” and the “new” both “pursue” the persecution of God’s people in the last days, and it is grammatically flawed to claim this sentence is referring to the “old world” as past history, and “new” as the last days. “Line upon line” all the old controversies of Rome inform the student of prophecy of the last days that when they are awakened to the image of the beast test, it will include an environment where the correct identification of the robbers of thy people is manifested. The correct understanding of the “robbers,” is set forth upon the 1843 pioneer chart, and is therefore a foundational truth, that was confirmed by the authority of the Spirit of Prophecy. This identifies that when the students of prophecy awaken to their final test, the subject of the “robbers,” will also represent the final attack upon the foundational truths, and the Spirit of Prophecy.

Аз нигоҳи дастурӣ, ибораи «пайгирӣ хоҳад кард» нишон медиҳад, ки ҳар ду қудрате, ки аз ҷониби «ҷаҳони кӯҳна» ва «ҷаҳони нав» намояндагӣ мешаванд, ҳар ду дар рӯзҳои охир таъқиби қавми Худоро «пайгирӣ мекунанд»; ва аз лиҳози дастурӣ даъво кардан, ки ин ҷумла ба «ҷаҳони кӯҳна» ҳамчун таърихи гузашта ва ба «ҷаҳони нав» ҳамчун рӯзҳои охир ишора мекунад, носаҳеҳ аст. «Сатр бар сатр», ҳамаи ҷанҷолҳои қадимии Рум ба донишҷӯи нубуввати рӯзҳои охир мефаҳмонанд, ки вақте онҳо ба озмоиши сурати ҳайвон бедор карда мешаванд, он муҳите را дар бар хоҳад гирифт, ки дар он шинохти дурусти ғоратгарони қавми ту ошкор мегардад. Фаҳмиши дурусти «ғоратгарон» дар ҷадвали пешоҳангони соли 1843 баён шудааст ва бинобар ин ҳақиқати бунёдӣ мебошад, ки бо эътибори Рӯҳи Нубувват тасдиқ гардидааст. Ин муайян месозад, ки вақте донишҷӯёни нубувват ба озмоиши ниҳоии худ бедор мешаванд, мавзӯи «ғоратгарон» инчунин ҳамлаи ниҳоӣ ба ҳақоиқи бунёдӣ ва ба Рӯҳи Нубувватро намояндагӣ хоҳад кард.

We will continue these thoughts in the next article.

Мо ин андешаҳоро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

Back to Articles