Article

# Китоби Юил ва Калисои Лудикияи Адвентистони рӯзи ҳафтуми — Рақами сию сеюм

Рақами сиюму се

Author

Jeff Pippenger

Published

January 21, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

Ҳангоми қонуни якшанбе, яксаду чилу чаҳор ҳазор ба таври нубувватӣ бо коргарони соати ёздаҳум рӯ ба рӯ мешаванд. Яксаду чилу чаҳор ҳазор аллакай мӯҳр зада шудаанд, ва он гоҳ онҳо бузургҷамъиятро даъват мекунанд, ки аз Бобил берун оянд ва барои шанбеи рӯзи ҳафтум бо онҳо биистанд. Доварӣ бар хонаи Худо дар қонуни якшанбе ба анҷом мерасад, ва пас аз он доварӣ ба сӯи халқҳо, ба бузургҷамъият — рамаи дигари Худо — мегузарад. Боби ҳафтуми Ваҳй ҳар ду гурӯҳро муайян мекунад, ва дар мӯҳри панҷум шаҳидони азрҳои торик мепурсанд: «то кай», то Худо қудрати папиро барои шаҳодати онҳо доварӣ кунад? Ба онҳо гуфта мешавад, ки дар қабрҳои худ ором гиранд, то замоне ки гурӯҳи дуюми шаҳидони таъқиби папӣ пурра гардад, ва ба онҳо либосҳои сафед дода мешавад. Бузургҷамъияти боби ҳафтуми Ваҳй либосҳои сафед дар бар доранд, зеро онҳо гурӯҳи дуюми шаҳидони папиро дар буҳрони наздикомадаи қонуни якшанбе намояндагӣ мекунанд. Боби ҳафтуми Ваҳй ва мӯҳри панҷум ба ин ду гурӯҳ муроҷиат мекунанд, ҳамон тавр ки калисоҳои Смирно ва Филаделфия низ. Смирно шаҳидони ҳаммоми хуни ниҳоии папиро намояндагӣ мекунад, ва Филаделфия яксаду чилу чаҳор ҳазорро.

Петрус дар соати сеюм дар Қайсарияи Филиппӣ қарор дорад, ва пас аз «шаш рӯз», на шаш соат, ӯ дар канори қонуни якшанбе, ки соати нӯҳум аст, хоҳад буд.

> Ва баъд аз шаш рӯз Исо Петрус, Яъқуб ва Юҳанно, бародари ӯро, бо Худ гирифта, онҳоро ба кӯҳи баланд, ба танҳоӣ, боло бурд. Ва пеши назари онҳо дигаргуншакл шуд: рӯяш мисли офтоб медурахшид, ва либосаш мисли нур сафед буд. Ва инак, Мусо ва Илёс ба онҳо зоҳир шуда, бо Ӯ гуфтугӯ мекарданд. Матто 17:1–3.

Дар вақти қонуни якшанбе, аз нигоҳи нубувват, саду чилу чор ҳазор бо издиҳоми бузург во мехӯранд. Ильёс намояндаи саду чилу чор ҳазор аст, ки маззаи маргро намечашанд, ва Мусо намояндаи онҳост, ки дар Худованд мемиранд. Онҳо бо Масеҳ дар вақти қонуни якшанбе истодаанд, ки он ҷоест, ки Масеҳ подшоҳии ҷалоли Худро тадҳин мекунад, чунон ки подшоҳии файзи Худро бар салиб барқарор намуд. Агар шумо ҳанӯз дар мантиқи мо, ки дар иртибот бо давраи шашсоата аз соати сеюм то соати нӯҳум баён мекунем, машғул бошед, пас дидани чизе зарур аст, ки як мисоли бисёр махсус мебошад.

Соати сеюми Қайсарияи Филиппӣ алфои омегаи соати нуҳуми Қайсарияи Маритима аст. Ман муайян месозам, ки на пас аз шаш соат, балки пас аз шаш рӯз, Петрус дар Кӯҳи Тағйири Сурат қарор дорад, ки он ҳамчунин он таърихро тасвир мекунад, ки дар қонуни якшанбе, яъне соати нуҳум, ба авҷи худ мерасад. Давраи шашрӯза бо давраи шашсоата мувофиқат мекунад, аммо танҳо ҳамчун фрактали Қайсария то Қайсария. Он чи бисёр вижа аст, ин аст, ки ин падидаи фрактали таърих дар дохили таърихи давраи шашсоата айнан ҳамон чизест, ки ҳангоми баррасии мавсими Пантикост рӯй медиҳад. Шаш соат аз марги Масеҳ то Пантикост фрактали давраи салиб то соли 34 милодӣ аст, вақте ки ҳафтаи муқаддас ба анҷом расид ва Инҷил ба назди ғайрияҳудиён рафт.

> «Акнун такаббур ва ҳасад дарро ба рӯи нур бастанд. Агар хабарҳое, ки чӯпонон ва ҳакимон оварда буданд, пазируфта мешуданд, коҳинон ва раббиён ба вазъияте бисёр нанговар меафтоданд, зеро даъвои онҳоро, ки гӯё онҳо шарҳдиҳандагони ҳақиқати Худо бошанд, ботил менамуданд. Ин муаллимони донишманд худро то ба он дараҷа фурӯ намеоварданд, ки аз касоне таълим гиранд, ки онҳоро бутпараст меномиданд. Ба гуфтаи онҳо, мумкин набуд, ки Худо онҳоро канор гузошта, бо чӯпонони ҷоҳил ё ғайрияҳудиёни номахтун иртибот намояд. Онҳо қарор доданд, ки нисбат ба он хабарҳое, ки подшоҳ Ҳиродус ва тамоми Ерусалимро ба изтироб оварда буданд, беэътиноии худро нишон диҳанд. Онҳо ҳатто ба Байт-Лаҳм нарафтанд, то бубинанд, ки оё ин чизҳо чунин ҳастанд ё не. Ва мардумро водор карданд, ки таваҷҷуҳ ба Исоеро як ҳаяҷони мутаассибона бидонанд. Аз ҳамин ҷо рад кардани Масеҳ аз ҷониби коҳинон ва раббиён оғоз ёфт. Аз ин нуқта такаббур ва саркашии онҳо ба як адовати устувор нисбат ба Наҷотдиҳанда афзуд. Дар ҳоле ки Худо дарро ба рӯи ғайрияҳудиён мекушод, роҳбарони яҳудӣ дарро ба рӯи худ мебастанд». Орзуи асрҳо, 62.

Дар миёни ҳафтаи муқаддас Масеҳ маслуб карда шуд. Пас аз сеюним сол Истефанус сангсор карда шуд ва Қурнилиюс Петрусро талаб кард. Сеюним сол пас аз салиб, давраи имтиёз барои Исроили қадим комилан ба анҷом расид. Он гоҳ Истефанус ба осмон нигариста, Масеҳро истода дид, ки ин рамзи анҷоми давраи имтиёз дар Дониёл боби дувоздаҳум ояти якум аст. Дар барои Исроили қадим баста шуд ва барои халқҳои ғайрияҳудӣ кушода гардид.

Дар даврае ки аз марги Масеҳ дар соати нӯҳум то марги Истефанус ва даъвати Петрус дар соати нӯҳум тӯл мекашад, Қорнилиюс ва Истефанус ду шоҳиде ҳастанд, ки дувоздаҳ саду шаст рӯзи нубувватӣ ба анҷом расидаанд. Аз соати нӯҳуми марг то соати нӯҳуми марг, 1,260 рӯзи нубувватӣ буд. Аз соати нӯҳуми марг то соати нӯҳуми Пантикост як фрактали 1,260 рӯзро дар фазои панҷоҳу ду рӯз муайян мекунад.

Фрактале, ки мавсими Пантикостӣ буд, дар аввали он 1,260 рӯз қарор дорад, ва дар анҷоми он рӯзҳо Петрус ба таври набавӣ ҳам дар соати сеюм ва ҳам дар соати нӯҳум дар Қайсария ҷойгир аст. Он ду Қайсария алфа ва омегаи як давраи набавии шашсоатаро ифода мекунанд. Дар дохили давраи набавии шашсоатаи он ду Қайсария, Петрус шаш рӯз сафар мекунад ва ба Кӯҳи Тағйири Сурат мерасад. Кӯҳ мӯҳргузориро ифода мекунад, ки дар қонуни якшанбе ба авҷи худ мерасад, ки дар он ҷо калисои ғолиб бар ҳамаи кӯҳҳо боло бурда мешавад. Он шаш рӯз давраи шашсоатаро аз Қайсария то Қайсария ифода мекунанд ва фрактале дар дохили он давра мебошанд, ҳамон тавре ки мавсими Пантикостӣ дар аввали ҳамин давраи муқаддас фрактале буд.

Фрактали ибтидоӣ иҷрои идҳои баҳорӣ буд, ки ба мавсими Пантикост вобаста мебошанд. Фрактали анҷомии Қайсарияи Филиппӣ то Кӯҳи Тағйири Симои Масеҳ низ аз ҷиҳати нубувватӣ бо ҳафтаи муқаддас ба ҳам пайваст аст. Дар он Кӯҳ Падар сухан гуфт, чунон ки дар таъмиди Масеҳ гуфта буд, ва чунон ки андаке пеш аз салиб хоҳад гуфт. Падар аз оғози ҳафтаи муқаддас то салиб се бор ба таври шунаво сухан гуфт: як бор ҳангоми таъмид, сипас дар Кӯҳи Тағйири Симои Масеҳ, ва баъд дар сояи салиби наздикшаванда сухан гуфт.

Салиб омегаи 1,260 рӯзест, ки аз таъмиди Ӯ оғоз ёфт. Таъмид ва салиб аломатҳои муайяни ҳафтаи муқаддаси Дониёл нӯҳ мебошанд; бинобар ин, Кӯҳи Таҷаллӣ ҳамчун ҷузъе аз ҳафтаи муқаддас муайян мегардад. Агар аломатҳои аввалин ва охирин пешгӯии ҳафтаи муқаддасро ба анҷом расонанд, пас аломати миёна низ, бар пояи зарурати пешгӯёна, бояд ҳаминро иҷро намояд.

Таъмид фариштаи якум аст; Кӯҳи Таҷаллӣ фариштаи дуюм аст ва салиб фариштаи сеюм. Дар кӯҳ Худо Мусо ва Илёсро ҳамчун нишонаҳои роҳии калисои бақия муайян намуд. Татбиқ бо рамзи сегонаи Петрус, Яъқуб ва Юҳанно ба ҳам пайваст мешавад. Се бор буд, ки Исо Петрус, Яъқуб ва Юҳанноро бо Худ гирифт. Бори аввал ин ҳангоми эҳёи духтари Ёир буд, бори дуюм — Таҷаллӣ, ва бори сеюм — Ҷатсамонӣ. Бори аввал Петрус, Яъқуб ва Юҳанно бокираи эҳёшудаи дувоздаҳсоларо диданд.

> Ва чунин воқеъ шуд, ки ҳангоме ки Исо бозгашт, мардум Ӯро бо хурсандӣ пазируфтанд, зеро ҳама интизори Ӯ буданд. Ва инак, марде бо номи Ёир омад, ва ӯ яке аз сардорони куништ буд; ва ба пойҳои Исо афтода, аз Ӯ илтиҷо кард, ки ба хонаи вай биёяд; зеро вай духтари ягона дошт, ки тақрибан дувоздаҳсола буд, ва ӯ дар ҳоли марг мехобид. Вале ҳангоме ки Ӯ мерафт, мардум гирди Ӯ издиҳом мекарданд. Луқо 8:40–42.

Номи Ёирӯс маънои «равшанкунанда» ва «нуронӣ ва пурҷалол будан»-ро дорад. Аз се боре ки Петрус, Яъқуб ва Юҳанно ба таври хос меҳмонони Масеҳ буданд, ин бори аввал буд, ва Ёирӯс фариштаи аввалро ифода мекунад, ки заминро бо ҷалоли худ равшан месозад. Духтари бокираи дувоздаҳсола бокирагонеро ифода мекунад, ки ҳамчун саду чиҳилу чор ҳазор эҳё карда мешаванд. Масеҳ ба хонаи духтари бокира баъд аз муоширати Худ бо зане расид, ки дувоздаҳ сол хунравӣ дошт.

> Ва зане, ки дувоздаҳ сол боз гирифтори хунравӣ буд ва тамоми дороии худро ба табибон сарф карда буд, вале ҳеҷ кас натавонист ӯро шифо диҳад, аз паси Ӯ омада, домани либоси Ӯро ламс кард; ва дарҳол хунравии вай бозистод. Луқо 8:43, 44.

Духтари бокираи дувоздаҳсола муайян карда мешавад, ва баъд дар ояти навбатӣ зане муайян карда мешавад, ки дувоздаҳ сол гирифтори хунравӣ буд. Зан дар тамоми умри он бокира гирифтори ин иллати хунравӣ буд. Исо наздик буд, ки аз назди зани гирифтори хунравӣ бигзарад, то ба назди духтари бокира бирасад. Он зан намояндаи паёми фариштаи аввал аст, чунон ки он дар паём ба Лӯдикия таҷассум ёфтааст. Масеҳ наздик буд, ки бокираро эҳё намуда, ба зиндагӣ бархезонад, ва зани бемор, зани лӯдикиягӣ, ҳанӯз як фурсати кӯтоҳ дошт, то ба Илоҳият даст расонад. Кӯдак насли охирро намояндагӣ мекунад, ва Исо аз назди зани бемор, яъне Лӯдикия, мегузарад, то бокираи рӯзҳои охирро бархезонад. Вақте ки бокира эҳё мешавад, зан ё шифо ёфтааст ё аз вай гузашта шудаанд.

Хусусияти фариштаи аввал тарс аст, ва ду навъи тарс вуҷуд дорад.

> Ҳанӯз ӯ сухан мегуфт, ки касе аз хонаи сардори куништ омада, ба ӯ гуфт: «Духтарат мурд; Устодро дигар ба ташвиш наандоз». Аммо Исо, чун инро шунид, ба ӯ ҷавоб дода, гуфт: «Натарс; фақат имон овар, ва ӯ шифо хоҳад ёфт». Луқо 8:49, 50.

Пас Петрус, Яъқуб ва Юҳанно ба ҳуҷрае медароянд, ки дар он эҳё, ки бо таъмиди Масеҳ рамзгузорӣ шудааст, қувватёбии фариштагони якум ва сеюмро намояндагӣ мекард. Кӯҳи Тағйири Шакл бори дувумест, ки Петрус, Яъқуб ва Юҳанно шоҳидон мебошанд. Кӯҳи Тағйири Шакл фариштаи дувум аст, ва вақте ки Масеҳ ҳамон шогирдонро ба Ҷатсамонӣ бурд, ин фариштаи сеюмро намояндагӣ мекард. Дар қадами дувум, дар Кӯҳи Тағйири Шакл, «дуқабатшавӣ» вуҷуд дорад, зеро аломати роҳи Кӯҳ миёнаи се борест, ки Падар сухан гуфт. Бори аввал дар таъмиди Ӯ буд, ки бо эҳёи бокираи дувоздаҳсола мутобиқат мекунад; бори дувум Кӯҳ буд; ва бори сеюм дуруст пеш аз салиб. Се боре ки Падар сухан гуфт ва се боре ки он се шогирд танҳо бо Исо рафтанд, бо ин воқеият ба ҳам пайванд доранд, ки аломати роҳи дувум дар ҳар ду хат Кӯҳи Тағйири Шакл аст.

> Ва чун ба хона даромад, ҳеҷ касро иҷозат надод, ки дарояд, магар Петрус, Яъқуб ва Юҳанно, ва падару модари духтарро. Ва ҳама гиря мекарданд ва бар ӯ навҳа менамуданд; аммо Ӯ гуфт: «Гиря накунед; вай намурдааст, балки хуфтааст». Ва онҳо Ӯро масхара карданд, зеро медонистанд, ки вай мурдааст. Ва Ӯ ҳамаро берун кард, дасти ӯро гирифт ва нидо намуда, гуфт: «Эй духтар, бархез». Ва рӯҳи вай бозгашт, ва вай дарҳол бархост; ва Ӯ фармуд, ки ба вай хӯрок диҳанд. Ва падару модари вай дар ҳайрат монданд; аммо Ӯ ба онҳо амр кард, ки он чиро рӯй дода буд, ба ҳеҷ кас нагӯянд. Луқо 8:51–56.

Петрус, Яъқуб ва Юҳанно фариштаи аввалро ҳангоми қиёми бокира, ки дар хоб буд, чунон ки Лаъзор низ буд, мушоҳида мекунанд. Вақте ки ӯ бедор шуд, фавран бархост ва ба ӯ таом дода шуд. Ҳангоме ки Илёс ва Мусо дар Ваҳй боби ёздаҳ қиёмат мекунанд, онҳо дарҳол бармехезанд, ва сипас Рӯҳулқудс беандоза рехта мешавад, ки намояндаи таоми бокира мебошад. Кӯҳи Тағйири Сурат шаш рӯз пас аз Қайсарияи Филиппӣ буд, ба истиснои он ҳолате ки Луқо ин воқеаҳоро сабт мекунад.

> Ва тахминан баъд аз ҳашт рӯз пас аз ин суханон чунин воқеъ шуд, ки Ӯ Петрус ва Юҳанно ва Яъқубро гирифта, ба кӯҳе баромад, то дуо гӯяд. Ва ҳангоме ки дуо мегуфт, сурату симои рӯйи Ӯ дигаргун шуд, ва либосаш сафед ва дурахшон гардид. Ва инак, ду мард бо Ӯ гуфтугӯ мекарданд, ки онҳо Мусо ва Ильёс буданд. Луқо 9:28–30.

Матто ва Марқӯс ҳар ду бо қатъият мегӯянд: «пас аз шаш рӯз», ва Луқо мегӯяд: «тақрибан» ҳашт рӯз. Муаллифони Китоби Муқаддас ду тарзи ҳисоб кардани вақтро ба кор мебурданд: яке фарогир ва дигаре истисноӣ. Дар назари аввал ин метавонад чун зиддиятҳо намояд, аммо ҳамин ки Луқо гуфт «тақрибан», нишон медиҳад, ки ӯ бо усули фарогир сухан мегуфт; ва ҳангоме ки Матто ва Марқӯс мегӯянд: «пас аз шаш рӯз», онҳо нишон медиҳанд, ки рӯзҳои комилро ҳисоб мекарданд, на рӯзи оғозкунандаи давраи ҳаштрӯза ва на рӯзи анҷомбахши он давраи ҳаштрӯза. Ин фарқият аз як давраи ягона ду рамзи ададиро ба вуҷуд меоварад: яке рақами ҳашт аст ва дигаре шаш рӯз.

Он чи бо ду шаҳодати давраи шаш ё ҳашт рӯза аз Қайсарияи Филиппӣ ва Кӯҳи Тағйири Ҳайат собит мегардад, ин аст, ки дар даврае ки Масеҳ саду чилу чор ҳазорро мӯҳр мекунад, рақами ҳашт ҳашт ҷонеро, ки дар киштии Нӯҳ буданд, ифода мекунад, ва шаш калисои шашуми Филаделфияро ифода менамояд, ки муқаррар шудааст он калисое бошад, ки ҳаштум аст, яъне аз он ҳафт аст. Онҳо ҳангоми ҷалолёбии Мусо, Илёс ва Масеҳ ба ҳаштум табдил дода мешаванд. Ҷалолёбӣ бар кӯҳ ҳамчунин ба воситаи ҷалолёбӣ бар кӯҳ дар таърихи Мусо намунавӣ нишон дода шудааст.

Вақте ки Мусо ба кӯҳ баромад, ӯ ҳафтод пир ва Еҳушаъро бо худ гирифт.

> Пас Мусо, ва Ҳорун, Нодоб ва Абиҳу, ва ҳафтод нафар аз пирони Исроил баромаданд; ва Худои Исроилро диданд; ва зери пойҳои Ӯ гӯё коре аз санги ёқути кабуд фаршшуда буд, ва мисли худи осмон дар софии он. Ва бар ашрофи банӣ-Исроил Ӯ дасти Худро дароз накард; онҳо низ Худоро диданд, ва хӯрданд ва нӯшиданд. Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Назди Ман ба кӯҳ баро ва он ҷо бимон; ва Ман ба ту лавҳаҳои сангин, ва шариат, ва аҳкомеро, ки навиштаам, хоҳам дод, то онҳоро таълим диҳӣ.»

> Ва Мусо бархоста, ёвари ӯ Еҳушаъ низ; ва Мусо ба кӯҳи Худо баромад. Ва ба пирон гуфт: «Дар ин ҷо барои мо бимонед, то даме ки назди шумо бозгардем; ва инак, Ҳорун ва Ҳур бо шумоянд; агар касе коре ё даъвое дошта бошад, назди онҳо биёяд».

> Ва Мӯсо ба кӯҳ баромад, ва абре кӯҳро пӯшонид. Ва ҷалоли Худованд бар кӯҳи Сино сокин шуд, ва абр онро шаш рӯз пӯшонид; ва дар рӯзи ҳафтум Ӯ аз миёни абр Мӯсоро хонд. Ва намуди ҷалоли Худованд бар қуллаи кӯҳ дар назари банӣ-Исроил мисли оташи сӯзанда буд. Ва Мӯсо ба миёни абр даромада, ба кӯҳ боло рафт; ва Мӯсо чиҳил рӯз ва чиҳил шаб дар кӯҳ буд. Хуруҷ 24:9–18.

Паёми фариштаи аввал эҳёи духтари Ёир буд, ки бо таъмиди Масеҳ мутобиқат мекард. Сипас, шаш рӯз баъд, Кӯҳи Тағйири Симо омад, ки фариштаи дуюм аст, ва он ба салиб бурд, ки фариштаи сеюм аст. Чун фариштаи дуюм, Кӯҳ дорои шаҳодати дугона аст, аз он ҷиҳат ки сухан гуфтани Падар бар Кӯҳ бо хати дуюми он се иртибот меёбад. Се боре ки Петрус, Яъқуб ва Юҳанно меҳмонони хоси Масеҳ буданд, ва се боре ки Падар сухан гуфт, ҳар ду зуҳури дуюми овози Падарро муайян мекунанд; ва бори дуюме ки Исо Петрус, Яъқуб ва Юҳанноро бо Худ бурд, ҳамон Кӯҳи Тағйири Симо буд. Нишонаи дуюми роҳ, яъне Кӯҳ, дорои шаҳодати дугонаи овози Падар ва се шогирд аст, зеро паёми дуюм ҳамеша «дуқабата шудан»-ро муайян мекунад.

Фосилаи шашсоата миёни қурбониҳои шомгоҳӣ ва субҳгоҳӣ, ки онро шаш рӯзи Матто ва Марқӯс аз Қайсарияи Филиппӣ то Кӯҳ намояндагӣ мекунад, бо шаш рӯзи Мусо низ таҷассум меёбад, то он ки дар рӯзи ҳафтум ба абр даъват карда шавад.

Хатт бо давраи интизории фариштаи дуюм оғоз меёбад, чунонки Мусо ба ҳафтод пир дастур медиҳад, ки то бозгашти ӯ «интизор шаванд». Шаш рӯзи аввал дар ин хат ҷудо ҳастанд, вале ҳамоно қисми маҷмӯии 46 рӯзро ташкил медиҳанд. Ин шаш рӯз давраест, ки ба озмоиши сеюм, ки бо чиҳил рӯз ифода шудааст, мебарад. Ин 46 рӯз рамзи маъбад аст; шаш рӯз — шаш соат аз марги Масеҳ то Пантикост, шаш соат аз маслубшавии Ӯ то марги Ӯ, шаш соати Қайсария то Қайсария ва шаш соати Петрус дар болохона то маъбад мебошанд. Мусо шариати аҳдро дарёфт мекунад ва дастурҳоро дар бораи чӣ гуна бардоштани маъбад мегирад. Гарчанде Китоби Муқаддас мегӯяд, ки ҳеҷ инсон Худоро надидааст, пирон «Худои Исроилро диданд». Ҷалолёбии Худо бар кӯҳ бо Мусо ва пирон, ҷалолёбиро бар Кӯҳи Тағйири Сурат пешнамуна гардонид. Ҳар ду давраи шашрӯзаро дар бар мегиранд. Хатти Мусо давраи интизории фариштаи дуюм ва тамоми чиҳилу шаш рӯзро, ки маъбадро ифода мекунанд, дар бар мегирад. Чиҳил рӯзе ки ӯ шариатро гирифт, мӯҳргузориро ифода мекунад.

Петрус дар Қайсарияи Филиппӣ дар соати сеюм буд; дар роҳи худ сӯи Қайсарияи Маритима дар соати нӯҳум, ва пас аз шаш то ҳашт рӯз ӯ дар Кӯҳ аст ва бо ҳафтод пири Мусо таваққуф мекунад, ҳангоме ки рӯъёи Худованди ҷалолёфтаро мебинад, ҳамон гуна ки Дониёл дар боби даҳум дид. Дониёл Худовандро рӯ ба рӯ дид, чунон ки Ҷидъӯн ва ҳафтод пир низ диданд. Кӯҳи Тағйири Шакл ҷоест, ки дар он ҳаракати Лаодикиягии саду чиҳилу чаҳор ҳазор ба ҳаракати Филаделфиягии саду чиҳилу чаҳор ҳазор табдил меёбад. Онҳо ба калисои ҳаштум, ки ҳамон калисои шашум аст, мубаддал мешаванд; бинобар ин мо шаш рӯз ва ҳашт рӯзро мебинем.

Шаш соат аз маслуб шудан то марги Ӯ, шаш соати Пантикост, шаш соат аз Қайсария то Қайсария, шаш рӯз то Кӯҳи Тағйири Ҳайат ва шаш рӯзи Мусо, ки ба чил рӯз бурданд, ҳамон як хат мебошанд. Дар миёни Қайсарияи Филиппӣ, ки Паниюм ва қонуни якшанбе аст, яксаду чилу чор ҳазор мӯҳр зада мешаванд. Он мӯҳр задан боиси ҷудоӣ мегардад.

> Ва ман, Дониёл, танҳо он рӯъёро дидам; зеро мардоне ки бо ман буданд, он рӯъёро надиданд; аммо ларзиши азиме бар онҳо фурӯ афтод, ба тавре ки гурехта, худро пинҳон карданд. Дониёл 10:7.

Мусо аз пирон ҷудо шуд, вақте ки гуфт: «Шумо дар ин ҷо барои мо бимонед, то мо назди шумо бозгардем». Мусо дар вақти интизорӣ аз ҳафтод тан ҷудо шуд, ва ҳафтод ҳафта вақти имтиҳонро барои қавми аҳди собиқ ифода мекунад. Вақте ки ҳафтаи ҳафтодум ба анҷом расид, ва он ҳафтаи ҳафтодум ҳамон ҳафтаи муқаддасе буд, ки Масеҳ дар он аҳдро бо бисёрон устувор гардонид, он гоҳ Масеҳ пурра аз қавми аҳди собиқ ҷудо шуд. Даврае, ки дар он қавми аҳди собиқ метавонистанд масъалаи хуни худро ҳал намоянд, ки барои онҳо ин ба он маъно буд, ки онҳо бовар доштанд ба воситаи хуни Иброҳим наҷот ёфтаанд, ба поён расид, ва бокираи дувоздаҳсола барои хизмат кардан эҳё гардид. Ҳамин ки вақти интизорӣ оғоз ёфт, Мусо шариати аҳд ва дастурҳои бардоштани маъбадро қабул кард.

Вақте ки Петрус, Яъқуб ва Юҳанно бар кӯҳ буданд, мӯҳр ниҳодани халқи Худо ва баъдан ҳамчун аломате барафрохта шудани онҳо, он халқи аҳдро ҳамчун маъбади яксаду чилу чор ҳазор муаррифӣ мекунад. Сипас коргарони соати ёздаҳум ба он маъбад ҳамроҳ карда мешаванд.

> Худованд чунин мегӯяд: инсофро нигоҳ доред ва адолатро ба ҷо оваред; зеро наҷоти Ман наздик аст, ки биёяд, ва адолати Ман, ки ошкор гардад. Хушо касе ки инро ба амал меоварад, ва писари одамизод, ки ба он маҳкам мечаспад; ки шанберо аз палид сохтани он нигоҳ медорад, ва дасти худро аз кардани ҳар бадӣ бозмедорад. Ва бигзор писари аҷнабие, ки худро ба Худованд пайвастааст, сухан нагуяд, ки: «Худованд маро аз қавми Худ комилан ҷудо кардааст»; ва хоҷа набояд бигӯяд: «Инак, ман дарахти хушке ҳастам». Зеро Худованд ба хоҷагоне ки шанбеҳои Маро нигоҳ медоранд, ва он чиро ки ба Ман писанд аст, ихтиёр мекунанд, ва ба аҳди Ман маҳкам мечаспанд, чунин мегӯяд: Ба онҳо низ дар хонаи Худ ва дар андаруни деворҳои Худ ҷой ва номе беҳтар аз писарон ва духтарон хоҳам дод; ба онҳо номи ҷовидонае хоҳам дод, ки ҳаргиз нобуд нахоҳад шуд. Ва низ писарони аҷнабие, ки худро ба Худованд мепайванданд, то ки ба Ӯ хизмат кунанд, ва номи Худовандро дӯст доранд, ва бандагони Ӯ бошанд, ҳар яке ки шанберо аз палид сохтани он нигоҳ медорад ва ба аҳди Ман маҳкам мечаспад, онҳоро низ ба кӯҳи муқаддаси Худ хоҳам овард, ва дар хонаи дуои Худ шод хоҳам гардонид; қурбониҳои сӯхтании онҳо ва забҳҳои онҳо бар қурбонгоҳи Ман пазируфта хоҳад шуд; зеро хонаи Ман хонаи дуо барои ҳамаи қавмҳо хонда хоҳад шуд.

> Худованд Худо, ки рондашудагони Исроилро ҷамъ меоварад, мегӯяд: «Ба ғайр аз онҳое ки назди ӯ ҷамъ оварда шудаанд, боз дигаронро низ назди ӯ ҷамъ хоҳам овард». Ишаъё 56:1–8.

Петрус, Яъқуб ва Юҳанно, ҳамчунин Мусо, «рондашудагони Исроил»-ро намояндагӣ мекунанд, ки бародаронашон, ки аз онҳо нафрат доштанд, онҳоро берун ронда буданд.

> Худованд чунин мегӯяд: Осмон тахти Ман аст, ва замин зери пои Ман; пас куҷост он хонае ки барои Ман бино мекунед? ва куҷост он макони оромии Ман?

> Зеро ҳамаи он чизҳоро дасти Ман офаридааст, ва ҳамаи он чизҳо ба вуҷуд омадаанд, мегӯяд Худованд; аммо Ман ба ин кас назар хоҳам кард: ба касе ки мискин аст, ва рӯҳи шикаста дорад, ва аз каломи Ман меларзад. Касе ки говро мекушад, мисли он аст, ки одамиро мекушад; касе ки барраро қурбонӣ мекунад, мисли он аст, ки гардани сагро мебурад; касе ки ҳадия меоварад, мисли он аст, ки хуни хукро пешкаш мекунад; касе ки бухур месӯзонад, мисли он аст, ки бутро муборак мехонад. Оре, онҳо роҳҳои худро баргузидаанд, ва ҷонашон аз зиштиҳои худ лаззат мебарад. Ман низ гумроҳиҳои онҳоро хоҳам баргузид, ва он чиро, ки аз он метарсанд, бар онҳо хоҳам овард; зеро вақте ки Ман хондам, ҳеҷ кас ҷавоб надод; вақте ки Ман сухан рондам, онҳо нашуниданд; балки пеши назари Ман бадӣ карданд ва он чиро баргузиданд, ки Ман аз он хушнуд набудам.

> Каломи Худовандро бишнавед, эй шумо, ки аз каломи Ӯ меларзед; бародарони шумо, ки аз шумо нафрат доштанд ва ба хотири номи Ман шуморо ронда бароварданд, гуфтанд: «Бигзор Худованд ҷалол ёбад». Аммо Ӯ барои шодии шумо зоҳир хоҳад шуд, ва онҳо шармсор хоҳанд гашт. Ишаъё 66:1–5.

Калимаи «шодӣ» дар Навиштаҳо борҳо ва ба шаклҳои гуногун ба кор рафтааст, ҳамчунон ки калимаи «шарманда». Дар заминаи паёми Петрус аз китоби Юил, шармандагӣ дар муқобили шодӣ як параллел аст, мисли доноён ва аблаҳон ё гандум ва коҳдона. Шармандагӣ ва шодӣ, дар заминаи Юил, намояндаи онҳоянд, ки равған доранд, ё паёми борони охиринро, дар муқобили онҳое, ки надоранд. Танҳо вақте ки шумо ин ҷузъиётро мебинед, метавонед ба маънои амиқтари сухани зерин бирасед: «Бародарони шумо, ки аз шумо нафрат доштанд ва шуморо ба хотири исми Ман берун андохтанд». Он бародарон ҳамон касоне ҳастанд, ки дар Spalding and Magan, page one and two, «адвентистони исман, мисли Яҳудо» мебошанд, ки «моро ба католикҳо таслим хоҳанд кард», «зеро онҳо аз мо ба сабаби шанбе нафрат доштанд, чунки онро рад карда наметавонистанд». Бародарони шумо, ки аз шумо нафрат доранд, шуморо ба сабаби паёми шанбеи замин, Мусо ҳафт бор, ки онро рад кардан мумкин нест, берун меандозанд. Нукта дар ин ҷост, ки шуморо ба сабаби як баҳси таълимотӣ, як мунозира, ба гуфтаи Ишаъё, берун меандозанд, ва он мунозираи таълимотӣ паёми борони охирин аст.

Юил он паёмро «шароби нав» меномад, ва агар ту он паёмро дошта бошӣ, шодӣ дорӣ. Агар онро надошта бошӣ, мисли мастони Юил бедор мешавӣ, то дарёбӣ, ки шароби нав аз даҳонат бурида шудааст. Дар он лаҳза ту ба таври набавӣ «шарманда» ҳастӣ. Синфе, ки равған дорад, шодӣ дорад, ва синфе, ки равған надорад, шарманда аст. Равған ҳамчунин шароби нав аст, ва он бо шодӣ алоқаманд мебошад. Аз ҳамин сабаб Ишаъё мегӯяд: «Каломи Худовандро бишнавед». Як синф интихоб мекунад, ки бишнавад, ва синфи дигар ба садои карнай гӯш намедиҳад. Ишаъё ба таври мушаххас синферо, ки мешунавад, муайян мекунад, вақте мегӯяд: «шумо, ки аз каломи Ӯ меларзед». Худованд онҳоеро, ки ба сабаби паёме, ки дар 9/11 расид, ронда шудаанд, ҷамъ меоварад, ва дар ҳангоми қонуни якшанбе Ӯ ахтагони Ишаъёро ҷамъ мекунад, ки ҳамчун дарахтони хушк намояндагӣ шудаанд. Агар онҳо ба аҳд бичаспанд, дигар аз кӯҳи муқаддаси Худо ҷудо нахоҳанд шуд.

Хоҷасаро ё дарахти хушк рамзи марг мебошанд. Хоҷасаро наметавонад насл оварад ва дарахти хушк ҳаёт надорад. Ваъда ин аст, ки агар он ғайрияҳудиён, ё коргарони соати ёздаҳум, аҳдро, ки бо шанбе рамзгузорӣ шудааст, қабул кунанд, онҳо писарон ва духтарон хоҳанд дошт. Аввал Ӯ рондашудагони Исроилро ҷамъ меоварад, сипас ҳамон рондашудагонро ҳамчун парчам боло мебардорад ва баъд рамаи дигари Худро ҷамъ меоварад. Ҷамъоварии якум ва дуюм давраеро аз 9/11 то қонуни якшанбе ифода мекунанд, вақте ки Рӯҳулқудс пошиш мекунад, ва инчунин давраеро аз қонуни якшанбе то замоне ки Микоил бармехезад ва борони охирон беандоза рехта мешавад. Дар ҳар ду давра борони охирон паёмест, ки агар онро дошта бошӣ, шодӣ меоварад, ва агар онро надошта бошӣ, нангу шарм меоварад.

Китоби Матто ба се хат ҷудо шудааст, ки се фариштаи Ваҳйи чордаҳумро намояндагӣ мекунанд. Ҳар яке аз ин се хат инчунин фракталҳои он се фариштаро дар бар мегирад. Хати дуюм, аз боби ёздаҳум то боби бисту дуюм, марказ аст, зеро он фариштаи дуюм мебошад, ки миёни фариштагони аввал ва сеюм ҷой гирифтааст. Худи китоби Матто низ як хати марказӣ мебошад, вақте ки мо бобҳои ёздаҳум то бисту дуюмро дар заминаи бобҳои аҳди Ҳастӣ ва Ваҳй баррасӣ мекунем.

Маркази дувоздаҳ боби аҳд ба Матто тааллуқ дорад, ва хати марказии се хати Матто дар ҳамон дувоздаҳ боб ҷой дорад. Маркази он дувоздаҳ боб муҳр шудани саду чилу чор ҳазор аст. Он нуқтаи марказиро се оят ифода мекунанд, ки бо се ояти марказии дувоздаҳ боби аҳди Ҳастӣ ва Ваҳй мувофиқат менамоянд.

Петрус нуқтаи марказии нуқтаи марказии нуқтаи марказӣ аст, ва ӯ арӯси аввалин ва охирини масеҳиро намояндагӣ мекунад. Ин имзои Алфа ва Омега аст. Палмонӣ ҳамчунин имзои Худро бар тағйири номи Петрус гузошт, вақте ки муаммои номи Петрусро дар забони англисӣ тарҳрезӣ намуд. Исо ба Петрус ба забони ибронӣ сухан гуфт, ва он гуфтугӯ ба юнонӣ сабт гардид ва баъдан ба англисӣ гузошта шуд. Дар забони англисӣ, Палмонӣ Петрусро бо истифода аз ҳарфи 16-уми алифбои англисӣ номгузорӣ кард, ки пас аз он ҳарфи 5-ум меояд, ва баъд аз он ҳарфи 20-ум, ва баъд аз он ҳарфи 5-ум, ва баъд аз он ҳарфи 18-ум, дар ҳоле ки Ӯ комилан медонист, ки ҳангоме ки Ӯ, ҳамчун Палмонӣ, он номеро меофарид, ки аз ибронӣ ба юнонӣ ва аз он ҷо ба англисӣ мерафт. Ӯ инчунин чунин тарҳрезӣ кард, ки номи англисӣ имкони муаммои зарб кардани он панҷ ҳарфро ба тартиб фароҳам оварад, то ба шумораи яксаду чилу чор ҳазор бирасад. Палмонӣ, ки ҳамчунин Аввалин ва Охирин аст, чунин тарҳрезӣ кард, ки аввали он панҷ ҳарфи англисӣ ва охирини он панҷ ҳарфи англисӣ, ки номи Peter-ро ташкил медиҳанд, ҳарфҳои 16-ум ва 18-ум бошанд, зеро номи Peter бояд дар Матто 16:18 зикр мегардид.

Бо вуҷуди ҳамаи он чи дар бораи Петрус гуфта шуд, мо ҳанӯз ҳам бояд ба «таносуби тиллоӣ» муроҷиат кунем. Таносуби тиллоӣ бо Матто 16:18 ифода меёбад, зеро ин таносуб 1.618 аст. Таносуби тиллоӣ бо фракталҳои табиат вобаста аст, ва ҳангоме ки Палмонӣ Петрусро дар Матто 16:18 ҷойгир мекунад, Палмонӣ муайян месозад, ки калиди нубувватие, ки бар китфи Элиёқим дар Ишаъё 22:22 гузошта шудааст, ва калидҳои нубувватие, ки дар он порча ба Петрус ва калисо дода шудаанд, фракталҳои нубувватиро дар бар мегиранд.

Қайсарияи Филиппӣ дар соати сеюм то Қайсарияи Маритима дар соати нӯҳум намунаи фракталии аз соати сеюм, вақте ки Масеҳ маслуб шуд, то соати нӯҳум, вақте ки Қӯрнилиюс барои Петрус кас фиристод, мебошад. Мавсими Пантикост аз соати сеюми маслубшавӣ то ҳузури Петрус дар маъбад дар Пантикост дар соати нӯҳум, намунаи фракталии 1,260 рӯз аз салиб то Қӯрнилиюс мебошад. Он се боре ки Падар сухан гуфт, намунаи фракталии се фаришта аст, ҳамчунон ки он се боре ки Исо танҳо Петрус, Яъқуб ва Юҳанноро бо Худ гирифт. Маълумоти нубувватие, ки дар оятҳое рамзгузорӣ шудааст, ки дар онҳо Петрус саду чилу чаҳор ҳазорро тасвир мекунад, ба ҳамон андоза амиқ аст, ки ҳар ҳақиқате то ба ҳол будааст, вале мо ҳанӯз Петрусро дар Паниум дар Дониёл ёздаҳ ҷой надодаем.

Мо ин омӯзишро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> Петрус, ҳаввории Исои Масеҳ, ба мусофирони пароканда дар Понтус, Ғалотия, Қаппадукия, Осиё ва Битиния, ки бар тибқи пешдонии Худои Падар баргузида шудаанд, ба воситаи тақдиси Рӯҳ, барои итоат ва пошидани хуни Исои Масеҳ: файз ва осоиштагӣ бар шумо афзун гардад. Муборак бод Худо ва Падари Худованди мо Исои Масеҳ, ки мувофиқи марҳамати фаровони Худ моро ба воситаи эҳёи Исои Масеҳ аз миёни мурдагон аз нав барои умеди зинда таваллуд кардааст, барои меросе вайроннопазир, нопокнашаванда ва хазоннопазир, ки дар осмон барои шумо маҳфуз аст, шумо ки бо қудрати Худо ба воситаи имон барои наҷоте нигоҳ дошта мешавед, ки омода аст дар замони охир зоҳир гардад.

> Дар ин шумо бағоят шодмонӣ мекунед, гарчанде ки ҳоло барои муддате, агар лозим бошад, дар ғамгинӣ аз озмоишҳои гуногун қарор доред; то ки имтиҳони имони шумо, ки аз тиллои фаношаванда бисёр гаронбаҳотар аст, ҳарчанд бо оташ санҷида мешавад, ҳангоми зоҳир шудани Исои Масеҳ барои ситоиш ва иззат ва ҷалол ёфта шавад; Ӯро, ҳарчанд надидаед, дӯст медоред; ва ба Ӯ, ҳарчанд ҳоло Ӯро намебинед, вале имон оварда, бо шодии тасвирнопазир ва пур аз ҷалол шодӣ мекунед; ва ниҳояти имони худро, яъне наҷоти ҷонҳои худро, ба даст меоред.

> Дар бораи ин наҷот анбиё, ки аз файзе ки бояд ба шумо биёяд нубувват мекарданд, ҷустуҷӯ ва таҳқиқи бодиққат намуданд; ва меҷустанд, ки Рӯҳи Масеҳ, ки дар онҳо буд, ба кадом вақт ё чӣ гуна вақти муайян ишора мекард, ҳангоме ки аз пеш дар бораи уқубатҳои Масеҳ ва ҷалоле ки аз паси он меояд, шаҳодат медод. Ба онҳо ошкор гардида буд, ки на барои худашон, балки барои мо онҳо дар ин чизҳо хизмат мекарданд; чизҳое ки акнун ба шумо аз ҷониби онҳое хабар дода шудаанд, ки бо Рӯҳулқудси аз осмон фиристодашуда ба шумо Инҷилро мавъиза кардаанд; чизҳое ки фариштагон орзу доранд ба онҳо назар афкананд.

> Аз ин рӯ, миёни худро дар зеҳни худ бибандед, ҳушёр бошед ва то ба охир ба он файзе, ки ҳангоми зоҳиршавии Исои Масеҳ ба шумо оварда мешавад, умед бандед; ҳамчун фарзандони итоаткор, худро мувофиқи шаҳватҳои пешинаи айёми нодонии худ шакл надиҳед; балки, чунон ки Ӯ, ки шуморо даъват кардааст, муқаддас аст, шумо низ дар тамоми рафторатон муқаддас бошед; зеро навишта шудааст: «Муқаддас бошед, зеро ки Ман муқаддасам».

> Ва агар шумо Падарро мехонед, ки Ӯ бе рӯбинӣ, мувофиқи амали ҳар кас доварӣ мекунад, пас айёми мусофирататонро дар ин ҷо бо тарс бигзаронед; зеро медонед, ки шумо на бо чизҳои фосидшаванда, мисли нуқра ва тилло, аз рафтори беҳудае ки аз падаронатон ба тариқи суннат гирифта будед, халос карда шудаед; балки бо хуни гаронбаҳои Масеҳ, чун барраи беайб ва бегуноҳ: Ӯ, ки пеш аз бунёди ҷаҳон пешакӣ таъйин шуда буд, аммо дар ин замонҳои охир барои шумо зоҳир гардид, ки ба василаи Ӯ ба Худо имон меоваред, ки Ӯро аз мурдагон эҳьё кард ва ба Ӯ ҷалол дод; то ки имон ва умеди шумо бар Худо бошад. Азбаски шумо ҷонҳои худро бо итоат ба ҳақ ба воситаи Рӯҳ барои муҳаббати беғаразонаи бародарон пок кардаед, якдигарро аз дили пок бо шиддат дӯст доред: зеро аз нав таваллуд шудаед, на аз тухми фосидшаванда, балки аз тухми бефано, ба воситаи каломи Худо, ки зинда аст ва то абад мемонад. Зеро ҳар ҷисм мисли алаф аст, ва тамоми ҷалоли инсон мисли гули алаф. Алаф хушк мешавад, ва гулаш меафтад; аммо каломи Худованд то абад боқӣ мемонад. Ва ин ҳамон каломест, ки ба шумо ба воситаи Инҷил мавъиза шудааст. 1 Петрус 1:1–25.

Back to Articles