Article

# The Book of Daniel - Number Thirty-Two

Китоби Дониёл — Рақами сию ду

From Lions to Deception: A Deep Dive into Daniel 6 and End-Time Prophecy

Аз шерон то фиреб: таҳлили амиқ ба Дониёл 6 ва нубуввати замони охир

Author

Jeff Pippenger

Published

December 27, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Daniel chapter six, is the third line in the first six chapters of Daniel, which directly presents an illustration of the Sunday law crisis. In chapter three Nebuchadnezzar’s golden image, and the three worthies, represent the ensign which is lifted up, and the entire world beholds.

Боби шашуми Дониёл хатти сеюм дар шаш боби аввали Дониёл аст, ки бевосита намунае аз буҳрони қонуни якшанберо пешкаш мекунад. Дар боби сеюм ҳайкали тиллоии Набукаднесар ва се ҷавони содиқ парчамеро намояндагӣ мекунанд, ки барафрошта мешавад ва тамоми ҷаҳон онро мебинад.

> Then Nebuchadnezzar the king sent to gather together the princes, the governors, and the captains, the judges, the treasurers, the counsellors, the sheriffs, and all the rulers of the provinces, to come to the dedication of the image which Nebuchadnezzar the king had set up. Daniel 3:2.

> Пас подшоҳ Набукаднесар фиристод, то амирон, волиён, ҳокимон, доварон, хазинадорон, мушовирон, назирон ва ҳамаи сарварони вилоятҳоро ҷамъ оваранд, то ба бахшидани ҳайкале, ки Набукаднесар подшоҳ барпо карда буд, биёянд. Дониёл 3:2.

In chapter three, the three worthies refused to bow, and their action brought upon them the persecution of the furnace, whereas Daniel in chapter six, bows three times a day, and his action brought upon him the persecution of the lion’s den. Line upon line, they represent the Sunday law persecution as a decision of worship, that in both cases, has already been determined by the faithful. Those represented by the three and one combination that symbolizes the one hundred and forty-four thousand have settled into the truth before the shaking of persecution arrives.

Дар боби сеюм, он се шахси арзанда аз саҷда кардан сарпечӣ намуданд, ва амали онҳо таъқиби кӯраи оташинро бар сари онҳо овард; ҳол он ки Дониёл дар боби шашум, се бор дар як рӯз саҷда мекунад, ва амали ӯ таъқиби чоҳи шеронро бар сари ӯ овард. Сатр бар сатр, онҳо таъқиби қонуни якшанберо ҳамчун қарори ибодат муаррифӣ мекунанд, ки дар ҳар ду ҳолат, онро аллакай вафодорон муайян кардаанд. Онҳое ки бо таркиби се ва як, ки рамзи яксаду чилу чор ҳазор аст, намояндагӣ мешаванд, пеш аз он ки такони таъқиб фаро расад, дар ҳақиқат устувор гардидаанд.

> “Said the angel, ‘Deny self; ye must step fast.’ Some of us have had time to get the truth and to advance step by step, and every step we have taken has given us strength to take the next. But now time is almost finished, and what we have been years learning, they will have to learn in a few months. They will also have much to unlearn and much to learn again. Those who would not receive the mark of the beast and his image when the decree goes forth, must have decision now to say, Nay, we will not regard the institution of the beast.” Early Writings, 68.

> Фаришта гуфт: «Нафсро инкор намоед; шумо бояд зуд қадам бардоред». Баъзе аз мо вақт доштем, то ҳақиқатро қабул кунем ва қадам ба қадам пеш равем, ва ҳар қадаме, ки бардоштем, ба мо қувват додааст, то қадами баъдиро бардорем. Аммо акнун вақт қариб ба анҷом расидааст, ва он чиро мо дар тӯли солҳо омӯхтаем, онҳо маҷбур хоҳанд буд дар чанд моҳ биомӯзанд. Онҳо ҳамчунин бисёр чизҳоро бояд аз ёд бароранд ва бисёр чизҳоро аз нав биомӯзанд. Онҳое ки ҳангоми баромадани фармон намехоҳанд тамғаи ҳайвон ва сурати ӯро қабул кунанд, бояд ҳозир қатъият дошта бошанд, то бигӯянд: На, мо муассисаи ҳайвонро ба эътибор нахоҳем гирифт». Early Writings, 68.

In chapter five, the Sunday law is addressing the end of the earth beast, and the judgment brought by the enemies that came through the wall.

Дар боби панҷум, қонуни якшанбе ба анҷоми ҳайвони заминӣ ишора мекунад, ва ба доварие, ки аз ҷониби душманоне оварда шуд, ки аз миёни девор ворид гардиданд.

> In that night was Belshazzar the king of the Chaldeans slain. And Darius the Median took the kingdom, being about threescore and two years old. Daniel 5:30, 31.

> Дар ҳамон шаб Балшасар, подшоҳи калдониён, кушта шуд. Ва Дорёи мидӣ, ки тақрибан шасту ду сола буд, подшоҳиро ба даст гирифт. Дониёл 5:30, 31.

In chapter six, the sealing of God’s people, represented by the king’s seal being placed upon the lion’s den is identified.

Дар боби шашум мӯҳргузории қавми Худо, ки бо гузошта шудани мӯҳри подшоҳ бар даҳани ғори шерон ифода ёфтааст, муайян карда мешавад.

> And a stone was brought, and laid upon the mouth of the den; and the king sealed it with his own signet, and with the signet of his lords; that the purpose might not be changed concerning Daniel. Daniel 6:17.

> Ва санге оварда, бар даҳони ғор ниҳоданд; ва подшоҳ онро бо муҳри худ ва бо муҳри аъёнаш мӯҳр кард, то он чи дар бораи Дониёл қарор ёфта буд, тағйир дода нашавад. Дониёл 6:17.

The three lines all contribute to the characteristics of the ensign that is lifted up in a cloud, during the hour of the great earthquake in Revelation chapter eleven.

Ҳар се хат ба хусусиятҳои он алам, ки дар абр барафрошта мешавад, дар соати зилзилаи бузург дар боби ёздаҳуми Ваҳй саҳм мегузоранд.

> And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. And the same hour was there a great earthquake, and the tenth part of the city fell, and in the earthquake were slain of men seven thousand: and the remnant were affrighted, and gave glory to the God of heaven. Revelation 11:12, 13.

> Ва онҳо овози бузургеро аз осмон шуниданд, ки ба онҳо мегуфт: «Ба ин ҷо боло оед». Ва онҳо дар абре ба осмон сууд карданд; ва душманонашон онҳоро диданд. Ва дар ҳамон соат зилзилаи бузурге ба амал омад, ва даҳяки шаҳр фурӯ рехт, ва дар он зилзила аз мардум ҳафт ҳазор нафар кушта шуданд; ва боқимондагон ба тарс афтоданд ва Худои осмонро ҷалол доданд. Ваҳй 11:12, 13.

Daniel chapter six, identifies the sealing of God’s people, but it is more specifically addressing the punishment of the confederacy of the “presidents, the governors, and the princes, the counsellors, and the captains,” that deceived the king into killing Daniel. The deception of the king (a symbol of the state), is a significant prophetic subject, containing several prophetic witnesses. Unlike Nebuchadnezzar in chapter three, or Belshazzar in chapter five, who were both oblivious to Daniel and the three witnesses until after the crisis arrived, Darius’ “preference” for Daniel, in advance of the crisis identifies a different setting for the crisis of the Sunday law.

Боби шашуми Дониёл муҳргузории қавми Худоро муайян мекунад, вале ба таври мушаххастар ба ҷазо додани иттиҳоди «раисон, волиён ва амирон, мушовирон ва сарлашкарон», ки подшоҳро фиреб доданд, то Дониёлро ба қатл расонад, дахл дорад. Фиреб хӯрдани подшоҳ (рамзи давлат) мавзӯи муҳими нубувватист, ки чандин шоҳидони нубувватиро дар бар мегирад. Бар хилофи Набукаднесар дар боби сеюм, ё Белшасар дар боби панҷум, ки ҳар ду то пас аз фаро расидани буҳрон аз Дониёл ва он се шоҳид бехабар буданд, «таваҷҷуҳи хос»-и Дориюш ба Дониёл пеш аз буҳрон муҳити дигареро барои буҳрони қонуни якшанбе муайян мекунад.

Daniel was “preferred” above the other two presidents, and the three presidents were over the one hundred and twenty princes. Daniel is contrasted primarily with the presidents and princes, and he is favored above the two that form a confederacy of deception represented by five (five foolish virgins).

Дониёл аз он ду раис «бартар шумурда мешуд», ва он се раис бар яксаду бист мир ҳоким буданд. Дониёл пеш аз ҳама дар муқоиса бо раисон ва мирон қарор дода шудааст, ва ӯ бар он ду нафаре, ки иттиҳоди фиребро, ки бо рақами панҷ муаррифӣ мешавад (панҷ бокираи нодон), ташкил медиҳанд, бартарӣ дода шудааст.

> It pleased Darius to set over the kingdom an hundred and twenty princes, which should be over the whole kingdom; And over these three presidents; of whom Daniel was first: that the princes might give accounts unto them, and the king should have no damage. Then this Daniel was preferred above the presidents and princes, because an excellent spirit was in him; and the king thought to set him over the whole realm. Then the presidents and princes sought to find occasion against Daniel concerning the kingdom; but they could find none occasion nor fault; forasmuch as he was faithful, neither was there any error or fault found in him. Then said these men, We shall not find any occasion against this Daniel, except we find it against him concerning the law of his God. Daniel 6:1–5.

> Ва Дориюш писанд омад, ки бар салтанат яксаду бист ҳоким муқаррар намояд, то бар тамоми салтанат бошанд; ва бар онҳо се раис, ки Дониёл яке аз онҳо буд, то он ҳокимон ба эшон ҳисобот диҳанд, ва подшоҳ зиён набинад. Пас ин Дониёл бар раисон ва ҳокимон бартарӣ ёфт, зеро рӯҳи аъло дар ӯ буд; ва подшоҳ ният дошт ӯро бар тамоми мамлакат бигуморад. Он гоҳ раисон ва ҳокимон мекӯшиданд баҳонае бар зидди Дониёл дар бораи корҳои салтанат биёбанд; аммо ҳеҷ баҳона ё айбе наёфтанд, зеро ки ӯ амин буд, ва ҳеҷ хато ё айбе дар ӯ ёфт нашуд. Пас он мардон гуфтанд: «Мо бар зидди ин Дониёл ҳеҷ баҳонае нахоҳем ёфт, магар он ки онро дар бораи шариати Худои ӯ биёбем». Дониёл 6:1–5.

Darius is being used to illustrate a deception that is carried out against the king, which represents the ten kings (the United Nations), at the end of the world. The deception contributes to the hatred which the ten kings (the United Nations), manifest against the whore (the papacy), which causes them to “make her desolate and naked,” and “eat her flesh, and burn her with fire.”

Дориюш барои нишон додани фиребе истифода бурда мешавад, ки бар зидди подшоҳ ба амал оварда мешавад ва дар охири ҷаҳон даҳ подшоҳро (Созмони Милали Муттаҳид) намояндагӣ мекунад. Ин фиреб ба он нафрате мусоидат мекунад, ки даҳ подшоҳ (Созмони Милали Муттаҳид) нисбат ба фоҳиша (папагӣ) зоҳир месозанд, ва ин боис мегардад, ки онҳо «ӯро вайрону бараҳна гардонанд» ва «гӯшташро бихӯранд ва ӯро дар оташ бисӯзонанд».

> And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:16–18.

> Ва даҳ шохе ки бар ҳайвон дидӣ, онҳо аз фоҳиша нафрат хоҳанд дошт, ва ӯро харобу бараҳна хоҳанд сохт, ва гӯшти ӯро хоҳанд хӯрд, ва ӯро дар оташ хоҳанд сӯзонд. Зеро Худо дар дилҳои онҳо гузоштааст, ки иродаи Ӯро ба ҷо оваранд, ва ҳамфикр бошанд, ва подшоҳии худро ба ҳайвон бисупоранд, то суханони Худо ба анҷом расанд. Ва он зане ки дидӣ, ҳамон шаҳри бузург аст, ки бар подшоҳони замин салтанат меронад. Ваҳй 17:16–18.

The United Nations (the seventh kingdom), will destroy the papacy, even though they will have just recently given her their kingdom, for they rule for a “short space.”

Созмони Милали Муттаҳид (подшоҳии ҳафтум) папстворо нобуд хоҳад кард, гарчанде ки онҳо чанде пеш подшоҳии худро ба вай дода бошанд ҳам, зеро онҳо фақат «муддати кӯтоҳе» ҳукмронӣ мекунанд.

> And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. Revelation 17:10.

> Ва ҳафт подшоҳ ҳастанд: панҷ нафар афтодаанд, ва яке ҳаст, ва дигаре ҳанӯз наомадааст; ва ҳангоме ки ӯ ояд, бояд муддати кӯтоҳе боқӣ монад. Ваҳй 17:10.

At the Sunday law the sixth kingdom of Bible prophecy, the earth beast of Revelation thirteen (the United States), has just finished its reign of the seventy symbolic years, in which the fifth kingdom of Bible prophecy, the sea beast of Revelation thirteen (the papacy), has been forgotten for those seventy symbolic years of Isaiah chapter twenty-three.

Ҳангоми қонуни якшанбе, салтанати шашуми нубуввати Китоби Муқаддас, ҳайвони заминии Ваҳй боби сенздаҳум (Иёлоти Муттаҳида), тоза ҳукмронии худро дар тӯли ҳафтод соли рамзӣ ба анҷом расонидааст, ки дар он салтанати панҷуми нубуввати Китоби Муқаддас, ҳайвони баҳрии Ваҳй боби сенздаҳум (попият), дар давоми он ҳафтод соли рамзии Ишаъё боби бисту сеюм фаромӯш гардидааст.

> And it shall come to pass in that day, that Tyre shall be forgotten seventy years, according to the days of one king: after the end of seventy years shall Tyre sing as an harlot. Take an harp, go about the city, thou harlot that hast been forgotten; make sweet melody, sing many songs, that thou mayest be remembered. And it shall come to pass after the end of seventy years, that the Lord will visit Tyre, and she shall turn to her hire, and shall commit fornication with all the kingdoms of the world upon the face of the earth. Isaiah 23:15–17.

> Ва дар он рӯз воқеъ хоҳад шуд, ки Сурро ҳафтод сол фаромӯш хоҳанд кард, мувофиқи рӯзҳои як подшоҳ; баъд аз анҷоми ҳафтод сол Сур мисли фоҳиша суруд хоҳад хонд. Барбатеро бигир, дар шаҳр гардиш кун, эй фоҳишаи фаромӯшшуда; оҳанги ширин соз, сурудҳои бисёр бихон, то ки ба ёд оварда шавӣ. Ва баъд аз анҷоми ҳафтод сол воқеъ хоҳад шуд, ки Худованд Сурро тафаққуд хоҳад кард, ва ӯ ба музди худ боз хоҳад гашт, ва бо ҳамаи мамолики ҷаҳон бар рӯи замин зино хоҳад кард. Ишаъё 23:15–17.

At the Sunday law the seventh kingdom of Bible prophecy, the ten kings (the United Nations), begins to reign, but only briefly, for the premier king of the ten kings, then begins its work of forcing the entire world to align under the structure of the beast, which is the combination of church and state, and is symbolized as the image of the beast.

Ҳангоми қонуни якшанбе салтанати ҳафтуми нубуввати Китоби Муқаддас, яъне даҳ подшоҳ (Созмони Милали Муттаҳид), ба подшоҳӣ оғоз мекунад, вале фақат ба муддати кӯтоҳ; зеро он гоҳ подшоҳи асосии даҳ подшоҳ ба кори маҷбур сохтани тамоми ҷаҳон оғоз менамояд, то зери сохтори ҳайвон, ки иттиҳоди калисо ва давлат аст ва ҳамчун сурати ҳайвон рамзгузорӣ шудааст, муттаҳид гардад.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. And he doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men, And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. Revelation 13:11–14.

> Ва ҳайвони дигареро дидам, ки аз замин боло меомад; ва ӯ ду шох дошт, монанди барра, ва мисли аждаҳо сухан мегуфт. Ва ӯ тамоми қудрати ҳайвони аввалро дар пеши ӯ ба амал меовард ва замин ва сокинони онро водор мекард, ки ба ҳайвони аввал саҷда кунанд, ки захми марговараш шифо ёфта буд. Ва мӯъҷизаҳои бузург ба амал меовард, ба тавре ки ҳатто дар пеши назари мардум оташро аз осмон бар замин фуруд меовард, ва сокинони заминро ба воситаи он мӯъҷизаҳое, ки ба ӯ қудрат дода шуда буд, то дар пеши ҳайвон ба амал оварад, фиреб медод; ва ба сокинони замин мегуфт, ки барои он ҳайвон, ки аз шамшер захм бардошта буд ва зинда монда буд, сурате бисозанд. Ваҳй 13:11–14.

A primary element of the symbolism of the earth beast (the United States), that begins as a lamb and ends speaking as a dragon, is its speaking. Speaking prophetically identifies an action of the legislative and judicial authorities.

Унсури асосии рамзшиносии ҳайвони заминӣ (Иёлоти Муттаҳида), ки аз барра оғоз меёбад ва дар поён ҳамчун аждаҳо сухан мегӯяд, сухан гуфтани он аст. Сухан гуфтан, ба маънои нубувватӣ, амали мақомоти қонунгузор ва судиро муайян мекунад.

> “The speaking of the nation is the action of its legislative and judicial authorities.” The Great Controversy, 443.

> «Сухан гуфтани миллат амали ҳокимиятҳои қонунгузор ва судии он аст». «Муборизаи Бузург», 443.

When the United States first spoke as a lamb, it produced the Constitution of the United States, thus establishing a land of refuge for those fleeing the persecution of the papacy and the kings of Europe.

Вақте ки Иёлоти Муттаҳидаи Амрико бори нахуст чун барра сухан гуфт, он Конститутсияи Иёлоти Муттаҳидаи Амрикоро ба вуҷуд овард ва ба ин васила барои онҳое, ки аз таъқиботи папа ва подшоҳони Аврупо мегурехтанд, сарзамини паноҳгоҳро барқарор намуд.

> And the earth helped the woman, and the earth opened her mouth, and swallowed up the flood which the dragon cast out of his mouth. Revelation 12:16.

> Ва замин ба он зан ёрӣ расонид, ва замин даҳони худро кушода, селоберо, ки аждаҳо аз даҳони худ бароварда буд, фурӯ бурд. Ваҳй 12:16.

At the end of the seventy symbolic years, the earth beast speaks again, but then as a dragon, as it enforces Sunday worship, which is the mark of papal authority. When the mark of papal authority is enforced, the papacy is remembered, and she is remembered, when the Commandment that was never to be forgotten is made illegal to observe.

Дар анҷоми ҳафтод соли рамзӣ, ҳайвони заминӣ боз сухан мегӯяд, аммо он гоҳ чун аждаҳо, зеро ибодати якшанберо, ки аломати ҳокимияти папагӣ аст, ба иҷро медарорад. Ҳангоме ки аломати ҳокимияти папагӣ ба иҷро дароварда мешавад, папагӣ ба ёд оварда мешавад, ва вай ба ёд оварда мешавад, ҳангоме ки риояи Он Ҳукме, ки ҳаргиз набояд фаромӯш мешуд, ғайриқонунӣ гардонда мешавад.

> Remember the sabbath day, to keep it holy. Six days shalt thou labour, and do all thy work: But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God: in it thou shalt not do any work, thou, nor thy son, nor thy daughter, thy manservant, nor thy maidservant, nor thy cattle, nor thy stranger that is within thy gates: For in six days the Lord made heaven and earth, the sea, and all that in them is, and rested the seventh day: wherefore the Lord blessed the sabbath day, and hallowed it. Exodus 20:8–11.

> Рӯзи шанберо ба ёд овар, то онро муқаддас нигоҳ дорӣ. Шаш рӯз меҳнат намо ва тамоми кори худро ба анҷом расон; аммо рӯзи ҳафтум шанбеи Худованд Худои туст: дар он ҳеҷ коре накун, на ту, на писарат, на духтарат, на ғуломат, на канизат, на чорпоёнат, ва на бегонае ки дар дарвозаҳои ту сокин аст. Зеро ки Худованд дар шаш рӯз осмон ва замин, баҳр ва ҳар он чиро, ки дар онҳост, офарид, ва дар рӯзи ҳафтум ором гирифт; бинобар ин Худованд рӯзи шанберо баракат дод ва онро муқаддас гардонид. Хуруҷ 20:8–11.

National apostasy is then followed by national ruin, and the three powers that lead the world to Armageddon join hands.

Сипас, пасгардонии миллӣ ба харобии миллӣ пайравӣ мекунад, ва се қудрате, ки ҷаҳонро ба Армагеддон мебаранд, даст ба ҳам медиҳанд.

> “By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.

> «Ба воситаи фармоне, ки ба муқобили қонуни Худо барпо намудани муассисаи папагиро маҷбур месозад, миллати мо худро комилан аз росткорӣ ҷудо хоҳад кард. Вақте ки протестантизм дасти худро аз фарози он варта дароз карда, дасти қудрати Румро бигирад; вақте ки вай аз болои он жарфно расида, бо Спиритизм дастфишорӣ кунад; вақте ки, зери таъсири ин иттиҳоди сегона, кишвари мо ҳар як усули Қонуни асосии худро ҳамчун ҳукумати протестантӣ ва ҷумҳуриявӣ рад кунад ва барои паҳн намудани дурӯғҳо ва фиребҳои папагӣ чораҳо андешад, он гоҳ мо метавонем бидонем, ки вақти фаъолияти аҷоибонаи Шайтон фаро расидааст ва анҷом наздик аст». Шаҳодатҳо, ҷилди 5, 451.

When “Protestantism” (the United States), “the Roman power” (the Vatican) and “Spiritualism” (the United Nations), join hands at the Sunday law, they begin to lead the world to Armageddon, which is represented as first forcing the world to accept the authority of a one-world government, which consists of church and state, with the church in control of the relationship. The power of the miracles that are employed by the earth beast, not only brings about the fornication of the whore of Tyre with the kings of the earth, but it enforces the “speaking” of the world-wide image of the beast. By prophetic definition this means the one-world government must have a legislative body (located in New York), and a judicial body (located in the Hague).

Ҳангоме ки «Протестантизм» (Иёлоти Муттаҳида), «қудрати Рум» (Ватикан) ва «Рӯҳониятгароӣ» (Созмони Милали Муттаҳид) дар масъалаи қонуни якшанбе даст ба ҳам медиҳанд, онҳо ҷаҳонро ба сӯи Ҳармиҷиддӯн раҳнамун сохтанро оғоз мекунанд; ва ин чунин тасвир шудааст, ки нахуст ҷаҳонро маҷбур месозанд, то ҳокимияти як ҳукумати ҷаҳониро бипазирад, ки аз калисо ва давлат иборат аст, дар ҳоле ки калисо идоракунандаи ин муносибат мебошад. Қудрати мӯъҷизаҳое, ки аз ҷониби ҳайвони заминӣ ба кор бурда мешаванд, на танҳо боиси фосиқии фоҳишаи Сур бо подшоҳони замин мегардад, балки «сухан гуфтани» сурати ҷаҳонии ҳайвонро низ ба иҷро водор месозад. Аз рӯйи таърифи нубувватӣ, ин маънои онро дорад, ки ҳукумати ягонаи ҷаҳонӣ бояд як мақоми қонунгузор (воқеъ дар Ню-Йорк) ва як мақоми судӣ (воқеъ дар Ҳейг) дошта бошад.

> And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. And he had power to give life unto the image of the beast, that the image of the beast should both speak, and cause that as many as would not worship the image of the beast should be killed. And he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads: And that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name. Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:14–18.

> Ва сокинони заминро ба воситаи он мӯъҷизоте ки ба ӯ қудрат дода шуда буд, то дар ҳузури ҳайвон ба амал оварад, фиреб медиҳад; ва ба сокинони замин мегӯяд, ки барои ҳайвоне ки аз шамшер захм бардошта буд ва зинда монд, ҳайкале бисозанд. Ва ба ӯ қудрат дода шуда буд, ки ба ҳайкали ҳайвон нафасе ато кунад, то ҳайкали ҳайвон ҳам сухан гӯяд ва сабаб гардад, ки ҳар кӣ ба ҳайкали ҳайвон саҷда накунад, кушта шавад. Ва ӯ ҳамаро — хурду бузург, доро ва камбағал, озод ва ғуломро — маҷбур месозад, ки бар дасти рости худ ё бар пешонии худ нишоне бигиранд; ва то ҳеҷ кас натавонад бихарад ё бифурӯшад, магар он касе ки нишон, ё номи ҳайвон, ё шумораи номи ӯро дорад. Дар ин ҷо ҳикмат аст. Ҳар кӣ фаҳм дорад, бигзор шумораи ҳайвонро ҳисоб кунад; зеро он шумораи инсон аст; ва шумораи ӯ шашсаду шасту шаш аст. Ваҳй 13:14–18.

The earth beast (the United States), will deceive the entire world into accepting a worldwide image of the beast, the same image which the United States had formed as it led to and ultimately enforced the Sunday law. It will then empower the one-world government to enforce its laws upon pain of death, and/or economic penalties. The deception of Darius the king, is a symbol of the deception of the kings that is repeatedly identified in prophecy, for as the earth beast begins to force the world to accept the one-world government the argument that is used to force the world to accept the arrangement, is that the power that has angered the nations (Islam), must be opposed with a worldwide war.

Ваһшии замин (Иёлоти Муттаҳида), тамоми ҷаҳонро фиреб хоҳад дод, то сурати ҷаҳонии ваҳшӣ, ҳамон суратеро, ки Иёлоти Муттаҳида ҳангоми роҳ бурдан ба қонуни якшанбе ва дар ниҳоят ҷорӣ сохтани он ташаккул дода буд, бипазиранд. Сипас он ба ҳукумати ягонаи ҷаҳонӣ қудрат хоҳад дод, то қонунҳои худро бо ҷазои марг ва/ё ҷаримаҳои иқтисодӣ татбиқ намояд. Фиреби Дориюши подшоҳ рамзи фиреби подшоҳон аст, ки дар нубувват такроран муайян карда мешавад; зеро ҳангоме ки ваҳшии замин ҷаҳонро водор сохтанро оғоз мекунад, то ҳукумати ягонаи ҷаҳониро бипазирад, далеле, ки барои маҷбур сохтани ҷаҳон ба қабули ин низом истифода мешавад, ин аст, ки қудрате, ки миллатҳоро ба ғазаб овардааст (Ислом), бояд бо ҷанги умумиҷаҳонӣ муқобилат карда шавад.

The United States enforces the mark of papal authority, for the judgments of God had brought such a state of crisis in the United States leading up to the Sunday law, that the solution was offered that by returning to the god of Catholicism, the economic hardships that had been increasing would be ended. Yet at the Sunday law, the enemy that had snuck in under the lower wall, brings the judgment of national ruin.

Иёлоти Муттаҳида нишони ҳокимияти папаро ҷорӣ мекунад, зеро довариҳои Худо дар Иёлоти Муттаҳида, дар арафаи қонуни якшанбе, чунин ҳолати бӯҳронро ба вуҷуд оварда буданд, ки чунин роҳи ҳал пешкаш шуд: бо бозгашт ба худои католикӣ, сахтиҳои иқтисодие, ки рӯ ба афзоиш доштанд, хотима хоҳанд ёфт. Аммо дар вақти қонуни якшанбе, душмане ки аз зери девори паст пинҳонӣ даромада буд, доварии харобии миллӣ меоварад.

> “And then the great deceiver will persuade men that those who serve God are causing these evils. The class that have provoked the displeasure of Heaven will charge all their troubles upon those whose obedience to God’s commandments is a perpetual reproof to transgressors. It will be declared that men are offending God by the violation of the Sunday sabbath; that this sin has brought calamities which will not cease until Sunday observance shall be strictly enforced; and that those who present the claims of the fourth commandment, thus destroying reverence for Sunday, are troublers of the people, preventing their restoration to divine favor and temporal prosperity. Thus the accusation urged of old against the servant of God will be repeated and upon grounds equally well established: ‘And it came to pass, when Ahab saw Elijah, that Ahab said unto him, Art thou he that troubleth Israel? And he answered, I have not troubled Israel; but thou, and thy father’s house, in that ye have forsaken the commandments of the Lord, and thou hast followed Baalim.’ 1 Kings 18:17, 18. As the wrath of the people shall be excited by false charges, they will pursue a course toward God’s ambassadors very similar to that which apostate Israel pursued toward Elijah.” The Great Controversy, 590.

> «Ва он гоҳ фиребгари бузург одамонро бовар мекунонад, ки онҳое ки ба Худо хизмат мекунанд, сабаби ин бадиҳо мебошанд. Он табақае, ки норозигии Осмонро ба вуҷуд овардааст, ҳамаи мусибатҳои худро бар гардани онҳое хоҳад гузошт, ки итоати эшон ба аҳкоми Худо барои қонуншиканон сарзаниши доимист. Эълон карда хоҳад шуд, ки одамон бо вайрон кардани шанбеи якшанбе Худоро меранҷонанд; ки ин гуноҳ офатҳоеро ба бор овардааст, ки то замоне ки риояи якшанбе ба таври қатъӣ иҷборан татбиқ нашавад, бас нахоҳанд шуд; ва онҳое, ки талаботи аҳкоми чорумро пеш мегузоранд ва ба ин васила эҳтиром ба якшанберо аз байн мебаранд, ошӯбгарони халқанд ва бозгашти онро ба марҳамати илоҳӣ ва шукуфоии заминӣ манъ мекунанд. Ба ҳамин тарз, айбномае ки дар қадим бар зидди бандаи Худо оварда шуда буд, такрор хоҳад ёфт, ва бар пояҳое, ки ба ҳамон андоза ба хубӣ устувор карда шудаанд: “Ва чунин воқеъ шуд, ки чун Аҳъоб Илёсро дид, Аҳъоб ба вай гуфт: Магар туӣ, ки Исроилро ба изтироб меандозӣ? Ва ӯ ҷавоб дод: Ман Исроилро ба изтироб наовардаам; балки ту ва хонадони падарат, азбаски шумо аҳкоми Худовандро тарк кардаед, ва ту аз Баалим пайравӣ намудаӣ.” 3 Подшоҳон 18:17, 18. Чун хашми мардум бо айбҳои дурӯғин барангехта шавад, онҳо нисбат ба фиристодагони Худо равише пеш хоҳанд гирифт, ки ба он чи Исроили муртад нисбат ба Илёс пеш гирифта буд, бисёр монанд хоҳад буд». Муборизаи Бузург, 590.

In the “hour” of “the great earthquake” of Revelation chapter eleven, the “third Woe” of Islam, that is also the Seventh Trumpet then sounds, and it will anger the nations. That anger of the nations against Islam will be used to deceive the world into accepting the same empty promise that had just failed for the earth beast. The empty promise being; that by submitting to the authority of Catholicism, as represented by the mark of papal authority, that the increasing judgments of God would cease. That promise, already proven to be ineffective for the United States, will then be employed as a promise to the panicking world.

Дар «соат»-и «заминларзаи бузург»-и Ваҳй, боби ёздаҳ, «Войи» сеюми Ислом, ки ҳамзамон Карнаи Ҳафтум низ ҳаст, он гоҳ садо медиҳад, ва он халқҳоро ба ғазаб меоварад. Он ғазаби халқҳо бар зидди Ислом барои фиреб додани ҷаҳон ба қабули ҳамон ваъдаи пучи пештар барои ҳайвони заминӣ нокомгардида истифода хоҳад шуд. Он ваъдаи пуч ин аст: ки бо итоат кардан ба ҳокимияти католисизм, чунон ки бо нишони ҳокимияти папавӣ намояндагӣ мешавад, довариҳои рӯзафзуни Худо қатъ хоҳанд шуд. Он ваъда, ки аллакай барои Иёлоти Муттаҳида бетаъсир будани худ исбот шудааст, он гоҳ ҳамчун ваъдае ба ҷаҳони ба воҳима афтода ба кор бурда хоҳад шуд.

It will be urged that if the nations of the world would only agree and allow the one-world government to be established for the purpose of addressing the warfare brought by Islam, stability would return. Islam is the power identified in the scriptures that brings every man together against Islam, but that coming together is the ultimate deception of the kings.

Таъкид хоҳанд кард, ки агар халқҳои ҷаҳон фақат ба мувофиқа оянд ва иҷоза диҳанд, ки ҳукумати ягонаи ҷаҳонӣ ба мақсади муқобила бо ҷангҳое, ки аз ҷониби Ислом оварда мешаванд, барпо гардад, субот боз хоҳад гашт. Ислом ҳамон қудратест, ки дар Навиштаҳо муайян шудааст ва ҳар инсонро бар зидди Ислом муттаҳид месозад, аммо ин муттаҳидшавӣ фиреби ниҳоии подшоҳон аст.

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> Ва фариштаи Худованд ба вай гуфт: «Инак, ту ҳомиладор ҳастӣ ва писаре хоҳӣ зоид, ва номи ӯро Исмоил хоҳӣ гузошт, зеро ки Худованд озори туро шунидааст. Ва ӯ марди ваҳшӣ хоҳад буд; дасти ӯ бар зидди ҳар кас хоҳад буд, ва дасти ҳар кас бар зидди ӯ; ва ӯ дар ҳузури ҳамаи бародарони худ сокин хоҳад шуд». Ҳастӣ 16:11, 12.

Ishmael is the spiritual father of the religion of Islam. It is true that Mohammed, the father of Islam did not arrive in history until the seventh century, but the ancient literal people are what God uses to represent the spiritual people in the last days.

Исмоил падари рӯҳонии дини Ислом аст. Дуруст аст, ки Муҳаммад, падари Ислом, то асри ҳафтум дар таърих падидор нашуд, вале халқҳои бостонии айнӣ ҳамонҳоянд, ки Худо онҳоро барои намояндагӣ кардани халқҳои рӯҳонӣ дар айёми охир истифода мебарад.

> Thus saith the Lord the King of Israel, and his redeemer the Lord of hosts; I am the first, and I am the last; and beside me there is no God. And who, as I, shall call, and shall declare it, and set it in order for me, since I appointed the ancient people? and the things that are coming, and shall come, let them show unto them. Isaiah 44:6, 7.

> Чунин мегӯяд Худованд, Подшоҳи Исроил, ва Наҷотдиҳандаи ӯ, Худованди лашкарҳо: Ман аввалин ҳастам, ва Ман охирин ҳастам; ва ғайр аз Ман ҳеҷ Худое нест. Ва кист, ки мисли Ман бихонад, ва онро эълон намояд, ва барои Ман ба тартиб дарорад, аз замоне ки Ман қавми қадимиро барқарор кардам? Ва чизҳоеро, ки меоянд ва рӯй хоҳанд дод, бигзор ба онҳо нишон диҳанд. Ишаъё 44:6, 7.

Before Ishmael was born, he was named and his prophetic role was identified. His spiritual descendants’ hands would “be against every man, and every man’s hand” will be against “him.” And unlike the foolish teaching of progressive liberalism, the Bible teaches that Ishmael will “dwell in the presence of all his brethren.” They do not assimilate into the culture around them, but rather, many condemn it, protest against it and attack it. The spirit of Ishmael is that “he” would “be a wild man.” The idea that there exists a peaceful class of the Islamic faith is not sustained in God’s Word, nor in the Koran.

Пеш аз он ки Исмоил таваллуд шавад, номи ӯ гузошта шуда буд ва нақши пешгӯёнаи ӯ муайян гардида буд. Дастҳои насли рӯҳонии ӯ «бар зидди ҳар кас» хоҳанд буд, ва «дасти ҳар кас» бар зидди «ӯ» хоҳад буд. Ва бар хилофи таълими аблаҳонаи либерализми пешрафта, Китоби Муқаддас таълим медиҳад, ки Исмоил «дар ҳузури ҳамаи бародарони худ сокин хоҳад шуд». Онҳо ба фарҳанги атрофи худ ҳамгун намешаванд, балки, баръакс, бисёре аз онҳо онро маҳкум мекунанд, бар зидди он эътироз менамоянд ва ба он ҳамла мекунанд. Рӯҳи Исмоил он аст, ки «ӯ» «марди ваҳшӣ» хоҳад буд. Андешае ки гӯё як табақаи осоишталаби дини ислом вуҷуд дошта бошад, на дар Каломи Худо ва на дар Қуръон пуштибонӣ намеёбад.

The deception of the two presidents and one hundred and twenty princes in Daniel chapter six, is identifying the deception that is brought upon the ten kings when they are led to believe the purpose and urgency for implementing a one-world government, under the control of Rome, is to address the escalating crisis of the Islamic warfare that is the “third Woe”. Once the image of the beast is set up and empowered to “speak,” the world will find out, too late, that the purposes of the papacy is to address those who uphold the seventh-day Sabbath (Daniel), not the enemy that snuck in through the unguarded southern wall.

Фиреби ду подшоҳ ва яксаду бист амир дар боби шашуми Дониёл, он фиребро муайян месозад, ки бар даҳ подшоҳ оварда мешавад, ҳангоме ки онҳоро ба ин бовар меоранд, ки мақсад ва зарурати фаврии татбиқ намудани ҳукумати ягонаи ҷаҳонӣ, таҳти назорати Рум, расидагӣ ба буҳрони рӯ ба афзоиши ҷанги исломист, ки «войи сеюм» мебошад. Ҳамин ки сурати ҳайвон барпо гардида, қудрат меёбад, то «сухан гӯяд», ҷаҳон хоҳад фаҳмид, вале хеле дер, ки мақсадҳои папосият расидагӣ ба касонест, ки шанбеи рӯзи ҳафтумро нигоҳ медоранд (Дониёл), на ба душмане, ки аз тариқи девори ҷанубии беназорат пинҳонӣ дохил шуд.

> “God’s word has given warning of the impending danger; let this be unheeded, and the Protestant world will learn what the purposes of Rome really are, only when it is too late to escape the snare. She is silently growing into power. Her doctrines are exerting their influence in legislative halls, in the churches, and in the hearts of men. She is piling up her lofty and massive structures in the secret recesses of which her former persecutions will be repeated. Stealthily and unsuspectedly she is strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike. All that she desires is vantage ground, and this is already being given her. We shall soon see and shall feel what the purpose of the Roman element is. Whoever shall believe and obey the word of God will thereby incur reproach and persecution.” The Great Controversy, 581.

> «Каломи Худо аз хатари наздикшаванда ҳушдор додааст; агар ба ин эътино карда нашавад, ҷаҳони протестантӣ танҳо вақте хоҳад фаҳмид, ки мақсадҳои Рум дар ҳақиқат чӣ ҳастанд, ки барои гурехтан аз дом аллакай дер хоҳад шуд. Ӯ хомӯшона ба қудрат афзуда истодааст. Таълимоти ӯ дар толорҳои қонунгузорӣ, дар калисоҳо ва дар дилҳои одамон таъсири худро мерасонанд. Ӯ биноҳои баланд ва азими худро барпо мекунад, ки дар махфигоҳҳои пинҳонии онҳо таъқиботҳои пешинаи ӯ боз такрор хоҳанд шуд. Пинҳонӣ ва бидуни он ки гумон бурда шавад, ӯ қувваҳои худро тақвият медиҳад, то вақте ки фурсати зарба заданаш фаро расад, мақсадҳои худро пеш барад. Ҳамаи он чи ӯ мехоҳад, мавқеи бартарист, ва ин аллакай ба ӯ дода мешавад. Мо ба зудӣ хоҳем дид ва хоҳем ҳис кард, ки мақсади унсури румӣ чист. Ҳар кӣ ба каломи Худо имон оварад ва ба он итоат намояд, аз ҳамин сабаб мазаммат ва таъқиботро ба сари худ хоҳад овард». The Great Controversy, 581.

The deception of the United Nations that is carried out by the papacy, that produces the vengeance of their hearts, is often illustrated in the Scriptures, and the story of Darius is a primary example of this truth. It is a deception that is accomplished first in the United States and then repeated upon the world. This truth is identified in the story of Elijah and Jezebel, then again in the story of John the Baptist and Herodias, as well as in the crucifixion of Christ. Islam’s angering of the nations is the ploy employed by the papal power that provides her the vantage ground for attacking Sabbath-keepers all around the world.

Фиреби Созмони Милали Муттаҳид, ки онро папагӣ ба амал меоварад ва интиқоми дилҳои онҳоро ба вуҷуд меорад, дар Навиштаҳо бисёр тасвир шудааст, ва қиссаи Дориюш намунаи асосии ин ҳақиқат мебошад. Ин фиребест, ки аввал дар Иёлоти Муттаҳида анҷом меёбад ва сипас бар ҷаҳон такрор карда мешавад. Ин ҳақиқат дар қиссаи Илёс ва Изобал шинохта мешавад, сипас боз дар қиссаи Яҳёи Таъмиддиҳанда ва Ҳирӯдиё, инчунин дар маслуб шудани Масеҳ. Ба хашм овардани миллатҳо аз ҷониби Ислом ҳилаест, ки қудрати папагӣ ба кор мебарад ва барои ӯ мавқеи мусоид фароҳам меоварад, то нигаҳдорандагони шанберо дар саросари ҷаҳон мавриди ҳамла қарор диҳад.

The first mention of Islam is the introduction of Ishmael into the Scriptures, and the role identified of Islam at the end of the world that of putting the world into a universal panic so they will accept any proposal as a solution, is what allows the deception to be accomplished. The deception is what motivates the United Nations (the ten kings), to fulfill God’s will, and agree to give their kingdom (the seventh kingdom) unto the papacy (the beast).

Аввалин зикри Ислом муаррифӣ шудани Исмоил ба Навиштаҳои Муқаддас аст, ва нақше ки барои Ислом дар охири ҷаҳон муайян шудааст — яъне ба воҳимаи умумӣ андохтани ҷаҳон то ки онҳо ҳар гуна пешниҳодро ҳамчун роҳи ҳал бипазиранд, — ҳамон чизест, ки имкон медиҳад фиреб амалӣ гардад. Ин фиреб аст, ки Созмони Милали Муттаҳидро (даҳ подшоҳро) бармеангезад, то иродаи Худоро ба ҷо оварда, розӣ шаванд салтанати худро (салтанати ҳафтумро) ба папосӣ (ваҳшӣ) бисупоранд.

The deception illustrated by Darius, and the other prophetic lines, includes the role of Islam angering the nations, the ultimate reason the papacy is destroyed by the United Nations, and just as significantly, it identifies the circumstances surrounding the enigma of the eighth kingdom, that is of the seven being put in place as the head of modern Babylon.

Фиребе, ки бо воситаи Дориюш ва дигар хатҳои нубувватӣ тасвир шудааст, нақши исломро дар ба хашм овардани миллатҳо дар бар мегирад, сабаби ниҳоии он ки папагӣ аз ҷониби Созмони Милали Муттаҳид нобуд карда мешавад низ дар он аст; ва ҳамчунон ба ҳамон андоза муҳим, он шароитеро муайян месозад, ки муаммои салтанати ҳаштумро иҳота мекунанд, яъне он ки аз миёни ҳафт буда, ҳамчун сари Бобили муосир барпо карда мешавад.

Daniel in the lion’s den is a very complex prophetic representation, but the understanding is only available when the methodology of “line upon line,” is applied.

Дониёл дар ғори шерон як тасвири бисёр мураккаби нубувватист, аммо фаҳмиши он танҳо вақте дастрас мешавад, ки усули «хат бар хат» татбиқ гардад.

We will continue Daniel chapter six in the next article.

Мо дар мақолаи навбатӣ боби шашуми Дониёлро идома хоҳем дод.

> “When we as a people understand what this book means to us, there will be seen among us a great revival.” Testimonies to Ministers, 113.

> «Вақте ки мо, ҳамчун қавм, дарк кунем, ки ин китоб барои мо чӣ маъно дорад, дар миёни мо эҳёи бузурге дида хоҳад шуд». Testimonies to Ministers, 113.

Back to Articles