Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty-Six

Китоби Юил ва Калисои Лоудикиягии Адвентистони рӯзи ҳафтум — Рақами бисту шаш

Number Twenty-Six

Рақами бисту шашум

Author

Jeff Pippenger

Published

January 12, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

The four generations of Joel represent a progressive destruction of God’s vineyard from 1863 unto the Sunday law. The number four also symbolizes four attributes of Christ’s character. The cherubim in the sanctuary have four facial manifestations, and those manifestations align with the fourfold division of ancient Israel as they encamped around the sanctuary. They also represent the four gospels.

Чаҳор насли Юил вайронии тадриҷии токзори Худоро аз соли 1863 то қонуни якшанбе ифода мекунанд. Рақами чор ҳамчунин чор сифати хислати Масеҳро рамзӣ месозад. Керубимҳо дар мақдасгоҳ чор зуҳури чеҳравӣ доранд, ва он зуҳурот бо тақсими чаҳоргонаи Исроили қадим, ҳангоме ки онҳо гирди мақдасгоҳ урду мезаданд, мувофиқат мекунанд. Онҳо ҳамчунин чор Инҷилро намояндагӣ мекунанд.

> As for the likeness of their faces, they four had the face of a man, and the face of a lion, on the right side: and they four had the face of an ox on the left side; they four also had the face of an eagle. Ezekiel 1:10.

> Ва дар хусуси шабеҳи рӯйҳошон, ҳар чори онҳо рӯйи одам доштанд, ва рӯйи шер дар ҷониби рост; ва ҳар чори онҳо рӯйи гов дар ҷониби чап доштанд; ҳар чори онҳо инчунин рӯйи уқоб доштанд. Ҳизқиёл 1:10.

> And the first beast was like a lion, and the second beast like a calf, and the third beast had a face as a man, and the fourth beast was like a flying eagle. Revelation 4:7.

> Ва ҳайвони аввал мисли шер буд, ва ҳайвони дуюм мисли гӯсола, ва ҳайвони сеюм рӯйе чун рӯйи инсон дошт, ва ҳайвони чорум мисли уқоби паррон буд. Ваҳй 4:7.

The Bible (Numbers 2) describes the 12 tribes (excluding Levi, who camped immediately around the tabernacle) organized into four camps of three tribes each, positioned on the four cardinal directions around the sanctuary, each under a standard, meaning, banner or ensign. The arrangement created a symbolic parallel, where the earthly camp mirrors the heavenly throne guarded by the cherubim.

Китоби Муқаддас (Адад 2) дувоздаҳ сибтро — ба истиснои Левӣ, ки бевосита гирди хаймаи ибодат урду мезад, — тасвир мекунад, ки ба чор урдуи иборат аз се сибтӣ ҳар яке ташкил ёфта, дар чор самти асосӣ гирди муқаддасгоҳ ҷойгир буданд, ва ҳар яке зери аламе, яъне парчам ё нишоне, қарор дошт. Ин тартиб як ҳаммонандии рамзиро ба вуҷуд меовард, ки дар он урдуи заминӣ тахти осмониро, ки каррубиён онро нигаҳбонӣ мекунанд, инъикос менамояд.

Judah faced east, toward the rising sun at the entrance of the sanctuary. Judah’s standard was a lion, for it represents the Lion of the tribe of Judah. The two tribes with Judah were Issachar and Zebulun. In the vision of John, the first beast was as a lion, just as Ezekiel’s cherubim had a face of a lion. Rueben, the symbol of man was on the south with Simeon and Gad. On the west was Ephraim, with Benjamin and Manasseh represented by the ox. On the north was Dan, with Asher and Naphtali, represented by the eagle. The tribe’s association with the four faces of the heavenly sanctuary are represented in the four gospels.

Яҳудо ба ҷониби шарқ, сӯи офтоби тулӯъкунанда, дар даромадгоҳи муқаддасгоҳ рӯ ба рӯ меистод. Нишони Яҳудо шер буд, зеро он Шери қабилаи Яҳудоро ифода мекунад. Ду қабилае ки бо Яҳудо буданд, Иссокор ва Забулун буданд. Дар рӯъёи Юҳанно, ҳайвони аввал мисли шер буд, ҳамон тавр ки каррубиёни Ҳизқиёл низ чеҳраи шер доштанд. Реубен, ки рамзи инсон буд, дар ҷануб бо Шимъӯн ва Ҷод қарор дошт. Дар ғарб Эфроим буд, ва Бинёмин ва Менашше бо гов ифода мешуданд. Дар шимол Дон буд, бо Ошер ва Нафтолӣ, ки бо уқоб ифода мешуданд. Пайванди қабилаҳо бо чор чеҳраи муқаддасгоҳи осмонӣ дар чор Инҷил ифода ёфтааст.

Matthew is the Lion of the tribe of Judah, Mark is the sacrificial ox, Luke the man and John the high-flying eagle. Christ as the Lion of the tribe of Judah defines Himself as the one who seals and unseals His prophetic Word. The book of Matthew has more direct references to fulfillments of Messianic prophecies (12) as the other three gospels combined. It is not even close.

Матто шерестани Яҳудо мебошад, Марқӯс гови қурбонӣ аст, Луқо инсон ва Юҳанно уқоби баландпарвоз. Масеҳ, ҳамчун Шери қабилаи Яҳудо, Худро ҳамчун Он касе муаррифӣ мекунад, ки Каломи нубувватии Худро мӯҳр мекунад ва мӯҳрро аз он мебардорад. Китоби Матто нисбат ба се Инҷили дигари якҷоя гирифташуда бештар ишораҳои мустақим ба иҷро шудани пешгӯйиҳои Масеҳӣ (12) дорад. Ҳатто наздик ҳам нест.

The book of Matthew represents God’s prophetic Word. Luke, who was a doctor presents his gospel from the perspective of Christ as the Son of Man, for Luke is the face of the man. Mark presents his gospel of Christ from the perspective of the sacrificial offering which Christ represented, for Mark is the ox. John is the high-flying eagle, who presented the deep things of God in his presentation of the gospel of Christ.

Китоби Матто Каломи нубувватии Худоро ифода мекунад. Луқо, ки табиб буд, Инҷили худро аз дидгоҳи Масеҳ ҳамчун Писари Одам баён мекунад, зеро Луқо рӯйи одам аст. Марқус Инҷили худро дар бораи Масеҳ аз дидгоҳи қурбонии тақдимшавандае, ки Масеҳ онро таҷассум мекард, баён менамояд, зеро Марқус гов аст. Юҳанно уқоби баландпарвоз аст, ки дар баёни Инҷили Масеҳ чизҳои амиқи Худоро пешниҳод кардааст.

It is important to understand the book of Matthew as it is represented within the prophetic Word. The book of Matthew is the Lion of the tribe of Judah, the master of His prophetic Word, the Wonderful Numberer of secrets, the Wonderful Linguist, the one who seals and unseals His Word. Jesus is the Alpha and Omega, and He is the Word. The first book of the New Testament and the last book of the New Testament are prophetic books. Most know this fact about the book of Revelation, but they might not have recognized that Matthew is the alpha of the New Testament, so it must align with the omega of the New Testament. It must represent the end, which is the book of Revelation.

Муҳим аст, ки Китоби Матто чунон фаҳмида шавад, ки дар Каломи набавӣ муаррифӣ гардидааст. Китоби Матто Шери қабилаи Яҳудо, Сарвари Каломи набавии Ӯ, Шуморагари Аҷоиби асрор, Забоншиноси Аҷоиб, Он касест, ки Каломи Худро мӯҳр мекунад ва аз мӯҳр мебарорад. Исо Алфа ва Омега аст, ва Ӯ Калом аст. Аввалин китоби Аҳди Ҷадид ва охирин китоби Аҳди Ҷадид китобҳои набавӣ мебошанд. Аксарият ин ҳақиқатро дар бораи Китоби Ваҳй медонанд, вале шояд дарк накарда бошанд, ки Матто алфаи Аҳди Ҷадид аст; бинобар ин, он бояд бо омегаи Аҳди Ҷадид мутобиқат кунад. Он бояд анҷомро, яъне Китоби Ваҳйро, намояндагӣ намояд.

Therefore, when we find in Matthew the parallel line of Genesis’ line of covenant history set forth in chapters eleven through twenty-two, it is nothing less than a truth which the Lion of the tribe of Matthew is unsealing. The twelve chapters of covenant history that are represented in Genesis, Matthew and Revelation are now being unsealed and what we are identifying is that chapter twenty-three of Matthew represents the separation of the wise and foolish in the parable of the vineyard. Eight woes upon the former covenant people, that find their prophetic counterpart in the eight souls representing the one hundred and forty-four thousand who get on the ark of safety. 23 is a representation of the work that began in the Heavenly sanctuary when the 2300 days reached its conclusion on October 22, 1844, and will do so again at the soon-coming Sunday law. Chapter 23 is marking this truth.

Аз ин рӯ, вақте ки мо дар Инҷили Матто хатти мувозии хатти таърихи аҳдро аз китоби Ҳастӣ, ки дар бобҳои ёздаҳум то бисту дуюм баён шудааст, меёбем, ин ҷуз ҳақиқате нест, ки Шери сибти Матто онро мекушояд. Дувоздаҳ боби таърихи аҳд, ки дар Ҳастӣ, Матто ва Ваҳй намояндагӣ шудаанд, ҳоло кушода мешаванд, ва он чи мо муайян месозем, ин аст, ки боби бисту сеюми Матто ҷудоии доноён ва нодононро дар масали токзор намояндагӣ мекунад. Ҳашт вой бар қавми пешини аҳд, ки ҳамтои нубувватии худро дар ҳашт ҷон, ки яксаду чилу чор ҳазорро намояндагӣ мекунанд ва ба киштии наҷот медароянд, меёбанд. Бисту се намояндагии корест, ки дар муқаддасгоҳи Осмонӣ ҳангоме оғоз ёфт, ки 2300 рӯз 22 октябри соли 1844 ба анҷоми худ расид, ва боз дар қонуни якшанбеи наздикулвуқӯъ чунин хоҳад кард. Боби 23 ин ҳақиқатро ишора мекунад.

Chapter twenty-four takes place as Christ has just ended His dialogue with apostate Israel and left the Jew’s temple for the final time. The number 24 is a symbol of the transition of ancient to modern Israel, the very point in prophetic history where Christ stood, when He presented His message in Matthew twenty-four. The prophetic message of Matthew 24 is a Divine illustration of line upon line methodology, that specifically addresses the history of the Millerites, and therefore the history of the one hundred and forty-four thousand. 24 is represented by the church of Revelation twelve, which stands upon the moon that reflects the light of the sun of righteousness. On her head are twelve stars that represent 24, for she represents the history leading up to the birth of Christ when ancient Israel’s 12 tribes would become modern Israel’s twelve disciples. In chapter twenty-four the Millerite history from 1798 unto the great disappointment are represented. Then comes Matthew 25.

Боби бисту чорум дар ҳоле рух медиҳад, ки Масеҳ тоза гуфтугӯи Худро бо Исроили муртад ба анҷом расонда, барои охирин бор маъбади яҳудиро тарк кардааст. Рақами 24 рамзи гузариши Исроили қадим ба Исроили навин аст, ҳамон нуқтаи айнии таърихи нубувватӣ, ки Масеҳ дар он истода буд, вақте ки паёми Худро дар Матто бисту чор пешниҳод кард. Паёми нубувватии Матто 24 тасвири Илоҳии усули «хат бар хат» аст, ки махсусан ба таърихи миллеритҳо муроҷиат мекунад, ва аз ин рӯ ба таърихи яксаду чилу чор ҳазор низ. 24 ба воситаи калисои Ваҳй 12 муаррифӣ мешавад, ки бар моҳе истодааст, ки нури офтоби адолатро инъикос мекунад. Бар сари вай дувоздаҳ ситора аст, ки 24-ро ифода мекунанд, зеро вай таърихеро ифода мекунад, ки то таваллуди Масеҳ мерасад, вақте ки 12 қабилаи Исроили қадим ба дувоздаҳ шогирди Исроили навин табдил меёфтанд. Дар боби бисту чорум таърихи миллеритҳо аз соли 1798 то ноумедии бузург муаррифӣ мешавад. Сипас Матто 25 меояд.

The number 25 is a symbol of the Levites, whether good or bad, but just as significantly it represents the separation of the wise and wicked Levites. Matthew 25 identifies upon three witnesses, or three parables, the separation process that is represented by the number twenty-five. Of course, the parable of the ten virgins represents the history of the Millerites, and also the history of the one hundred and forty-four thousand. That history is the history of the first angel, the parable of the talents is the second angel and the parable of sheep and goats is the judgment of the third angel.

Рақами 25 рамзи левизодагон аст, хоҳ нек бошанд, хоҳ бад; вале ҳамон қадар муҳим аст, ки он ҷудо шудани левизодагони доно ва шарирро низ ифода менамояд. Матто 25 бар асоси се шоҳид, ё се масал, раванди ҷудошавиеро муайян мекунад, ки бо рақами бисту панҷ ифода шудааст. Албатта, масали даҳ бокира таърихи миллеритҳо, инчунин таърихи яксаду чиҳилу чаҳор ҳазорро ифода мекунад. Он таърих, таърихи фариштаи якум аст; масали талантҳо — фариштаи дуюм; ва масали гӯсфандон ва бузҳо — доварии фариштаи сеюм аст.

Chapters twenty-six through twenty-eight identify the history of Passover to the post crucifixion gospel commission.

Бобҳои бисту шаш то бисту ҳашт таърихи Фисҳро то супориши башорати пас аз маслубшавӣ муайян мекунанд.

> And it came to pass, when Jesus had finished all these sayings, he said unto his disciples, Ye know that after two days is the feast of the passover, and the Son of man is betrayed to be crucified. Matthew 26:1, 2.

> Ва ҳангоме ки Исо ҳамаи ин суханонро ба анҷом расонд, ба шогирдонаш гуфт: «Шумо медонед, ки пас аз ду рӯз иди Фисҳ хоҳад буд, ва Писари Одам таслим карда мешавад, то маслуб гардад». Матто 26:1, 2.

A summary of the various waymarks in chapter 26 is the plot to kill Jesus in verses three through five. Then Jesus is anointed at Bethany in verses six through thirteen. In verses fourteen through sixteen Judas betrays Christ for thirty pieces of silver. Then came Passover with His disciples, in verses seventeen through twenty-five. Verses twenty-six through twenty-nine, Jesus institutes the Lord’s supper, and in verse thirty, Jesus foretells Peter’s denial. In verses thirty-six through forty-six Jesus is in Gethsemane. Verse forty-seven through fifty-six Jesus is arrested, then in verses fifty-seven through sixty-eight, Jesus is before Caiaphas and the Sanhedrin. From verse sixty-nine onward Peter’s denial of Christ is set forth. The chapter contains ten specific waymarks that are to be repeated during the latter days.

Хулосаи марҳилаҳои гуногун дар боби 26 чунин аст: дар оятҳои сеюм то панҷум нақшаи куштани Исо баён мешавад. Сипас, дар оятҳои шашум то сездаҳум, Исо дар Байт-Анё тадҳин карда мешавад. Дар оятҳои чордаҳум то шонздаҳум, Яҳудо Масеҳро ба сӣ порча нуқра таслим мекунад. Сипас, дар оятҳои ҳабдаҳум то бисту панҷум, иди Фисҳ бо шогирдони Ӯ фаро мерасад. Дар оятҳои бисту шашум то бисту нӯҳум, Исо Шоми Худовандро барқарор мекунад, ва дар ояти сиюм, Исо инкори Петрусро пешгӯӣ менамояд. Дар оятҳои сию шашум то чилу шашум, Исо дар Ҷатсамонӣ мебошад. Дар оятҳои чилу ҳафтум то панҷоҳу шашум, Исо дастгир карда мешавад; сипас, дар оятҳои панҷоҳу ҳафтум то шасту ҳаштум, Исо дар ҳузури Қаёфо ва Шӯрои Олии Яҳудиён қарор дорад. Аз ояти шасту нӯҳум ба баъд, инкори Масеҳ аз ҷониби Петрус баён карда мешавад. Ин боб даҳ марҳилаи мушаххасро дар бар мегирад, ки бояд дар айёми охир такрор шаванд.

Chapter twenty-seven has ten distinct waymarks as well. Jesus is delivered to Pilate, then Judas hangs himself, then Jesus is taken before Pilate, then Barabbas is chosen, Pilate delivers Jesus to be crucified, then Jesus is mocked, then the crucifixion, then the death of Jesus, then Jesus is buried and then the guard at the tomb testifies.

Боби бистуҳафтум низ даҳ нишонаи равшан дорад. Исо ба Пилот супурда мешавад, сипас Яҳудо худро ба дор меовезад, баъд Исо назди Пилот бурда мешавад, сипас Бараббо интихоб карда мешавад, Пилот Исоро месупорад, то маслуб карда шавад, баъд Исоро масхара мекунанд, сипас маслубшавӣ, баъд марги Исо, сипас Исоро ба хок месупоранд ва баъд посбонон назди қабр шаҳодат медиҳанд.

Chapter twenty-eight has but three waymarks, the first being the resurrection, followed by the lie of the Sanhedrin and then the great commission. Three chapters with twenty-three distinct waymarks of the cross that will be repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.

Боби бисту ҳаштум танҳо се нишонаро дар бар мегирад: нахуст эҳё, сипас дурӯғи Синедриён ва баъд аз он амри бузург. Се боб бо бисту се нишонҳои мушаххаси салиб, ки дар таърихи саду чилу чаҳор ҳазор такрор хоҳанд шуд.

## Matthew 26 – Ten Waymarks

Матто 26 – Даҳ аломати роҳ

- Plot by chief priests and elders to kill Jesus (vv. 3–5)

  Сӯиқасди саркоҳинон ва пирони қавм барои куштани Исо (оятҳои 3–5)

- Anointing at Bethany by the woman with alabaster box (vv. 6–13)

  Масҳ кардани Исо дар Байт-Ҳанё аз ҷониби зане бо қути мармарин (оятҳои 6–13)

- Judas agrees to betray Jesus for 30 pieces of silver (vv. 14–16)

  Яҳудо розӣ шуд, ки Исоро ба сӣ порчаи нуқра таслим кунад (оятҳои 14–16)

- Preparation and eating of the Passover with the disciples (vv. 17–25)

  Омодасозӣ ва хӯрдани иди Фисҳ бо шогирдон (оятҳои 17–25)

- Institution of the Lord’s Supper (vv. 26–29)

  Таъсиси Шоми Худованд (оятҳои 26–29)

- Prediction of Peter’s denial (vv. 30–35)

  Пешгӯии инкори Петрус (оятҳои 30–35)

- Agony in Gethsemane (vv. 36–46)

  Азоби ҷонкоҳ дар Ҷатсамонӣ (оятҳои 36–46)

- Betrayal and arrest of Jesus (vv. 47–56)

  Хиёнат ва дастгир шудани Исо (оятҳои 47–56)

- Jesus tried before Caiaphas and the Sanhedrin (vv. 57–68)

  Исоро назди Қаёфо ва Шӯрои Олии Яҳудӣ муҳокима карда шуд (оятҳои 57–68)

- Peter’s threefold denial (vv. 69–75)

  Инкори секаратаи Петрус (оятҳои 69–75)

## Matthew 27 – Ten Waymarks

Матто 27 – Даҳ нишона

- Jesus delivered to Pilate (vv. 1–2)

  Исоро ба Пилотус супурданд (оятҳои 1–2)

- Judas’s remorse and suicide (vv. 3–10)

  Пушаймонӣ ва худкушии Яҳудо (оятҳои 3–10)

- Jesus before Pilate – the formal Roman trial (vv. 11–14)

  Исо назди Пилотус — муҳокимаи расмии румӣ (оятҳои 11–14)

- Choice of Barabbas over Jesus (vv. 15–26)

  Интихоби Бараббос бар Исо (оятҳои 15–26)

- Pilate delivers Jesus to be crucified (included in the release of Barabbas)

  Пилот Исоро месупорад, то маслуб карда шавад (аз ҷумла озод кардани Бараббос)

- Mocking and scourging by the soldiers (vv. 27–31)

  Масхара ва тозиёназании сарбозон (оятҳои 27–31)

- The crucifixion (vv. 32–44)

  Маслубшавӣ (оятҳои 32–44)

- The death of Jesus (vv. 45–50)

  Марги Исо (оятҳои 45–50)

- Supernatural signs and burial by Joseph of Arimathea (vv. 51–61)

  Аломатҳои фавқуттабиӣ ва дафн аз ҷониби Юсуфи Ариматиё (оятҳои 51–61)

- Posting of the guard at the tomb (vv. 62–66)

  Гузоштани посбон бар сари қабр (оятҳои 62–66)

## Matthew 28 – Three Waymarks

Матто 28 — Се Нишонаи Роҳ

- The resurrection and empty tomb (vv. 1–10)

  Эҳё шудан ва қабри холӣ (оятҳои 1–10)

- The lie of the chief priests and elders to the soldiers (vv. 11–15)

  Дурӯғи саркоҳинон ва пирон ба сарбозон (оятҳои 11–15)

- The Great Commission (vv. 16–20)

  Вазифаи бузург (оятҳои 16–20)

Just as Christ’s experience from the anointing at Bethany to the Great Commission marked the close of His earthly ministry and the beginning of the gospel to all nations, so these same waymarks are repeated in the experience of God’s remnant as they approach the close of probation and their final triumph.

Ҳамон тавре ки таҷрибаи Масеҳ — аз тадҳин шудан дар Байтания то Амри Бузург — анҷоми хизмати заминии Ӯ ва оғози Инҷилро барои ҳамаи халқҳо нишон дод, ҳамин тавр ҳамин нишонаҳои роҳ дар таҷрибаи бақияи Худо низ такрор мешаванд, вақте ки онҳо ба анҷоми муҳлати имтиёз ва пирӯзии ниҳоии худ наздик мегарданд.

Chapters twenty-six through twenty-eight represent the Passover history structured upon 23 distinct waymarks that are repeated during the history leading to and following after the Sunday law.

Бобҳои бисту шаш то бисту ҳашт таърихи Фисҳро муаррифӣ мекунанд, ки бар пояи 23 нуқтаи муайяни роҳ сохтор ёфтааст ва онҳо дар ҷараёни таърихи пеш аз қонуни якшанбе ва пас аз он такрор мешаванд.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 427.

> «Омадани Масеҳ ҳамчун Саркоҳини мо ба муқаддастарин ҷой, барои поксозии муқаддасгоҳ, ки дар Дониёл 8:14 нишон дода шудааст; омадани Писари Одам назди Қадимулайём, чунон ки дар Дониёл 7:13 баён шудааст; ва омадани Худованд ба маъбади Худ, ки Малокӣ пешгӯӣ кардааст, ҳама тавсифи як воқеа мебошанд; ва ин ҳамчунин бо омадани домод ба тӯй, ки Масеҳ онро дар масали даҳ бокира дар Матто 25 тасвир намудааст, ифода ёфтааст». «Муборизаи Бузург», 427.

The end of the 2300 days on October 22, 1844 is repeated at the Sunday law. The 23 waymarks located in the last three chapters of Matthew identify the precious blood that is employed to combine Divinity with humanity.

Анҷоми 2300 рӯз дар 22 октябри соли 1844 дар қонуни якшанбе такрор мегардад. Бисту се аломати роҳ, ки дар се боби охирини Матто ҷой гирифтаанд, он хуни гаронбаҳоро муайян месозанд, ки барои пайвастани Илоҳият бо инсоният ба кор бурда мешавад.

> “The intercession of Christ in man’s behalf in the sanctuary above is as essential to the plan of salvation as was His death upon the cross. By His death He began that work which after His resurrection He ascended to complete in heaven. We must by faith enter within the veil, ‘whither the forerunner is for us entered.’ Hebrews 6:20. There the light from the cross of Calvary is reflected. There we may gain a clearer insight into the mysteries of redemption. The salvation of man is accomplished at an infinite expense to heaven; the sacrifice made is equal to the broadest demands of the broken law of God. Jesus has opened the way to the Father’s throne, and through His mediation the sincere desire of all who come to Him in faith may be presented before God.” The Great Controversy, 489.

> «Шафоати Масеҳ ба манфиати инсон дар муқаддасгоҳи болоӣ ба андозаи марги Ӯ бар салиб барои нақшаи наҷот муҳим ва зарур аст. Бо марги Худ Ӯ он кореро оғоз намуд, ки баъд аз эҳёи Худ барои ба анҷом расондани он ба осмон сууд кард. Мо бояд бо имон ба дохили парда дароем, “ба он ҷое ки Пешрав барои мо даромадааст”. Ибриён 6:20. Дар он ҷо нур аз салиби Ҷалҷото инъикос меёбад. Дар он ҷо мо метавонем дарки равшантаре аз асрори наҷот ба даст оварем. Наҷоти инсон бо арзише бениҳоят гарон барои осмон ба анҷом расидааст; қурбонии овардашуда ба фарохтарин талаботи шариати шикасташудаи Худо комилан ҷавобгӯст. Исо роҳро ба сӯи тахти Падар кушодааст, ва ба воситаи васотати Ӯ хоҳиши самимии ҳамаи онҳое ки бо имон назди Ӯ меоянд, метавонад ба ҳузури Худо пешкаш гардад». «Муборизаи Бузург», 489.

Chapter 23 of Matthew emphasizes the condemnation upon the counterfeit priesthood. Chapters twenty-six through twenty-eight are the omega to chapter twenty-three. The counterfeit Levites, the old men’s escalating rebellion over four generations produced the waymarks in the last three chapters.

Боби 23-юми Матто маҳкумияти коҳиноти қалбакиро таъкид мекунад. Бобҳои бисту шашум то бисту ҳаштум нисбат ба боби бисту сеюм омега мебошанд. Левизодагони қалбакӣ, исёни рӯ ба авҷи пирон дар тӯли чор насл, нишонаҳои роҳро дар се боби охир ба вуҷуд оварданд.

Chapter twenty-four identifies the line upon line methodology as the methodology of Christ, as He employs the destruction of Jerusalem to describe the things that are, the things that have been and the things that will be.

Боби бисту чорум усули «хат бар хат»-ро ҳамчун усули Масеҳ муайян мекунад, зеро Ӯ аз харобии Ерусалим истифода мебарад, то чизҳоеро, ки ҳастанд, чизҳоеро, ки будаанд, ва чизҳоеро, ки хоҳанд буд, тавсиф намояд.

The fall of Jerusalem in 70 AD, took place on the same day of the year that Jerusalem was first destroyed by Nebuchadnezzar. The destruction of Jerusalem by Nebuchadnezzar was past history, and Christ’s history, when Titus took Jerusalem, typified the end of the world. Matthew 24 is lifting up the line upon line methodology, thus identifying “methodology” as an element of the prophetic testimony.

Фурӯпошии Ерусалим дар соли 70 милодӣ, дар ҳамон рӯзе аз сол ба вуқӯъ пайваст, ки Ерусалим бори аввал аз ҷониби Набукаднесар вайрон карда шуда буд. Нобуд шудани Ерусалим аз ҷониби Набукаднесар таърихи гузашта буд, ва таърихи Масеҳ, вақте ки Титус Ерусалимро гирифт, анҷоми ҷаҳонро ба таври рамзӣ ифода мекард. Матто 24 усули «сатр бар сатр»-ро боло мебардорад ва ба ин тартиб «методология»-ро ҳамчун як ҷузъи шаҳодати нубувватӣ муайян месозад.

It is in chapter 24 that Christ identifies the necessity of understanding the “abomination of desolation” spoken of by Daniel the prophet, the very foundational understanding of William Miller, and the symbol that establishes the vision in Daniel. It also represents the rebellion of Adventism, as they rejected the Millerite understanding of “the daily” in the book of Daniel, and thus partook of the strong delusion of 2 Thessalonians chapter two. The chapter directly connects with Luke 21, thus identifying August 11, 1840 through October 22, 1844, which typifies 9/11 unto the Sunday law. It also connects with the “times of the Gentiles” in Luke 21:24, which is a primary key in unlocking the “seven times” of Moses, while also aligning with the measuring of the temple in Revelation eleven.

Дар боби 24 аст, ки Масеҳ зарурати фаҳмидани «макруҳияти вайронӣ»-ро, ки Дониёли набӣ дар бораи он сухан гуфтааст, муайян менамояд, ки ҳамон фаҳмиши бунёдии Уилям Миллер ва он рамзест, ки рӯъёро дар китоби Дониёл барқарор мекунад. Он ҳамчунин исёни адвентизмро ифода менамояд, зеро онҳо фаҳмиши миллеритиро дар бораи «қурбонии доимӣ» дар китоби Дониёл рад карданд ва ба ин васила аз гумроҳии сахти боби дуюми 2 Таслӯникиён шарик шуданд. Ин боб бевосита бо Луқо 21 пайваст аст ва ба ин тартиб 11 августи соли 1840 то 22 октябри соли 1844-ро муайян мекунад, ки намунаи 9/11 то қонуни якшанбе мебошад. Он ҳамчунин бо «замонҳои ғайрияҳудиён» дар Луқо 21:24 пайваст аст, ки калиди асосӣ барои кушодани «ҳафт замон»-и Мусо мебошад ва ҳамзамон бо чен кардани маъбад дар Ваҳй боби ёздаҳ ҳамоҳанг аст.

Beginning with chapter twenty-three, followed by 24 and 25, and then concluding with chapters 26 through 27, three chapters which possess twenty-three waymarks that are the omega to the alpha of chapter twenty-three. Chapter twenty-six added to twenty-seven and twenty-eight equals “81,” which is a symbol of the priesthood. Upon three witnesses (Genesis, Matthew and Revelation) chapters 11 through 22 are one line. Chapters 23 through 28 are a line of truth which begins with 23 and ends with 23.

Аз боби бисту сеюм оғоз намуда, пас аз он 24 ва 25, ва сипас бо бобҳои 26 то 27 анҷом меёбад — се бобе, ки бисту се нишонаи роҳро дар бар доранд, ки омегаи алфои боби бисту сеюм мебошанд. Боби бисту шашум, вақте ки ба бисту ҳафт ва бисту ҳашт ҷамъ карда мешавад, ба «81» баробар аст, ки рамзи каҳонат мебошад. Бар асоси се шоҳид (Ҳастӣ, Матто ва Ваҳй), бобҳои 11 то 22 як хат мебошанд. Бобҳои 23 то 28 хати ҳақиқатанд, ки аз 23 оғоз ёфта, бо 23 анҷом меёбад.

Chapters one through ten are the first of three prophetic lines in the book of Matthew. Ten chapters, followed by twelve chapters, followed by six chapters. Inspiration informs us that all the books of the Bible meet and end in the Revelation, and therefore all the books of the Bible meet and end in Matthew. Matthew, as the face of the lion of the tribe of Judah identifies twelve distinct Messianic prophecies, and those twelve passages produce the waymarks of the history of the Millerites and the one hundred and forty-four thousand. As the book of Revelation begins with the revelation of Jesus Christ, Matthew chapter one presents a revelation of Jesus Christ which connects with the life and testimony of Moses, with the history of Antichrist while identifying the three elements of the church triumphant as represented by the prophet, the priest and the king.

Бобҳои як то даҳ нахустин аз се хатти нубувватӣ дар китоби Матто мебошанд. Даҳ боб, пас аз он дувоздаҳ боб, ва пас аз он шаш боб. Илҳом ба мо хабар медиҳад, ки ҳамаи китобҳои Китоби Муқаддас дар Ваҳй ба ҳам мерасанд ва ба анҷом мерасанд, ва бинобар ин ҳамаи китобҳои Китоби Муқаддас дар Матто низ ба ҳам мерасанд ва ба анҷом мерасанд. Матто, ҳамчун чеҳраи шери қабилаи Яҳудо, дувоздаҳ нубуввати ҷудогонаи Масеҳиро муайян мекунад, ва он дувоздаҳ порча нишонаҳои роҳии таърихи миллериён ва яксаду чилу чаҳор ҳазорро ба вуҷуд меоранд. Чунон ки китоби Ваҳй бо ваҳйи Исои Масеҳ оғоз меёбад, боби якуми Матто ваҳйи Исои Масеҳро пешкаш мекунад, ки бо ҳаёт ва шаҳодати Мусо, бо таърихи зиддимасеҳ, дар ҳоле ки се унсури калисои зафармандро, ки ба воситаи пайғамбар, коҳин ва подшоҳ намояндагӣ мешаванд, муайян месозад.

Matthew begins with the revelation of Jesus Christ in the context of God’s covenant with a chosen people. From Abraham to David was 14 generations, from David to captivity in Babylon was fourteen generations, and from Babylon to Christ is another fourteen generations. The genealogy of Christ in Matthew aligns with Moses, for Moses is the alpha of Christ the omega. Moses life of one hundred and twenty years, aligns with the one hundred and twenty years of probationary time in the history of Noah. Noah’s covenant is therefore connected with the covenant of a chosen people. The one hundred and twenty years of Moses represents three periods of forty years that concluded with Moses slaying the Egyptian at the end of forty years, and the first born, Pharaoh and his army being slain at the end of the second forty-year period. The second forty-year period ended at a rebellion at Kadesh and the third forty-year period ended at the second rebellion of Kadesh. All of the three prophetic lines of the alpha end at Kadesh and the three prophetic lines of Matthew’s genealogy end at David, captivity in Babylon and the Messenger of the covenant.

Матто бо зуҳури Исои Масеҳ дар заминаи аҳди Худо бо қавми баргузида оғоз мекунад. Аз Иброҳим то Довуд чордаҳ насл буд, аз Довуд то асирӣ дар Бобил чордаҳ насл буд, ва аз Бобил то Масеҳ боз чордаҳ насли дигар аст. Насабномаи Масеҳ дар Матто бо Мусо мувофиқат мекунад, зеро Мусо алфои Масеҳ, омега, мебошад. Ҳаёти яксаду бистсолаи Мусо бо яксаду бист соли муҳлати имтиҳонӣ дар таърихи Нӯҳ мувофиқат мекунад. Бинобар ин, аҳди Нӯҳ бо аҳди қавми баргузида пайваст аст. Яксаду бист соли Мусо се давраи чилсоларо ифода мекунад, ки бо куштани мисрӣ аз ҷониби Мусо дар анҷоми чиҳил соли аввал, ва бо кушта шудани нахустзодаҳо, фиръавн ва лашкари ӯ дар анҷоми давраи дуюми чиҳилсола, ба анҷом расиданд. Давраи дуюми чиҳилсола бо исён дар Қодеш анҷом ёфт, ва давраи сеюми чиҳилсола бо исёни дуюми Қодеш ба анҷом расид. Ҳамаи се хатти нубувватии алфо дар Қодеш ба анҷом мерасанд, ва се хатти нубувватии насабномаи Матто дар Довуд, асирӣ дар Бобил ва Фиристодаи аҳд ба анҷом мерасанд.

When the alpha of Moses is aligned with the omega of Christ there are six witnesses of Kadesh, which is 1863 and the Sunday law. Matthew’s genealogy places king David at Kadesh, which is where apostate Adventism is taken to Babylon, as Christ confirms the covenant with the one hundred and forty-four thousand. By placing David at the Sunday law a second witness of David is established with David being one of three human representatives that began to serve when they were thirty years old. Christ, David, Joseph and Ezekiel all began their work at thirty years of age. Together the four thirty-year-old’s that began to serve represent the combination of Divinity with humanity, when the church militant is transformed into the church triumphant. That church is made up of a prophet, a priest and a king. The transformation is marked at the Sunday law, which is also Kadesh, so David in the genealogy of Matthew aligns with the thirty year old David.

Вақте ки алфаи Мусо бо омегаи Масеҳ ҳамоҳанг мегардад, шаш шоҳиди Қодеш вуҷуд дорад, ки он 1863 ва қонуни якшанбе мебошад. Насабномаи Матто шоҳ Довудро дар Қодеш ҷой медиҳад, ки он ҷо адвентизми муртад ба Бобил бурда мешавад, дар ҳоле ки Масеҳ аҳдро бо яксаду чилу чор ҳазор тасдиқ менамояд. Бо ҷой додани Довуд дар қонуни якшанбе, шоҳиди дуюми Довуд барқарор карда мешавад, ва Довуд яке аз се намояндаи инсонӣ мебошад, ки хизматро дар сисолагӣ оғоз карданд. Масеҳ, Довуд, Юсуф ва Ҳизқиёл ҳама кори худро дар синни сӣ оғоз намуданд. Якҷоя ин чаҳор сисолае, ки ба хизмат оғоз карданд, иттиҳоди Илоҳият бо инсониятро намояндагӣ мекунанд, вақте ки калисои мубориз ба калисои ғолиб табдил дода мешавад. Он калисо аз як пайғамбар, як коҳин ва як подшоҳ таркиб ёфтааст. Ин дигаргунсозӣ бо қонуни якшанбе аломатгузорӣ мешавад, ки он ҳамчунин Қодеш аст; бинобар ин, Довуд дар насабномаи Матто бо Довуди сисола ҳамоҳанг мешавад.

The thirty years of preparation aligns with the four hundred and thirty years of Abraham’s covenant, and also the age of a priest and the 1290 years of Daniel 12:11. In the next article we will consider each of those twelve Messianic prophecies within the book of Matthew. We are first identifying three prophetic lines within Matthew; chapters one through ten, followed by chapters eleven through twenty-two, and then twenty-three through twenty-eight.

Сӣ соли омодагӣ бо чорсаду сӣ соли аҳди Иброҳим мувофиқат мекунад, ҳамчунин бо синну соли коҳин ва бо 1290 соли Дониёл 12:11. Дар мақолаи навбатӣ мо ҳар яке аз он дувоздаҳ нубуввати Масеҳиро дар дохили китоби Матто баррасӣ хоҳем кард. Мо нахуст се хатти нубувватиро дар Матто муайян мекунем: бобҳои як то даҳ, пас аз он бобҳои ёздаҳ то бисту ду, ва сипас бобҳои бисту се то бисту ҳашт.

> “For a time after the disappointment in 1844, I did hold, in common with the advent body, that the door of mercy was then forever closed to the world. This position was taken before my first vision was given me. It was the light given me of God that corrected our error, and enabled us to see the true position.

> «Муддате пас аз ноумедии соли 1844, ман низ, ҳамроҳ бо ҷамоати адвентистон, бар он будам, ки он вақт дари марҳамат барои ҷаҳон абадан баста шудааст. Ин мавқеъ пеш аз он қабул шуда буд, ки аввалин рӯъёи ман ба ман дода шавад. Нуре, ки Худо ба ман ато фармуд, хатои моро ислоҳ кард ва ба мо имкон дод, ки мавқеи ҳақиқиро бубинем.»

> “I am still a believer in the shut-door theory, but not in the sense in which we at first employed the term or in which it is employed by my opponents.

> «Ман ҳанӯз ҳам ба назарияи “дари баста” имон дорам, вале на ба он маъное, ки мо дар оғоз ин истилоҳро ба кор мебурдем ё ба он маъное, ки мухолифони ман онро ба кор мебаранд.»

> “There was a shut door in Noah’s day. There was at that time a withdrawal of the Spirit of God from the sinful race that perished in the waters of the Flood. God Himself gave the shut-door message to Noah: ‘My spirit shall not always strive with man, for that he also is flesh: yet his days shall be an hundred and twenty years’ (Genesis 6:3).

> «Дар рӯзҳои Нӯҳ даре баста буд. Дар он вақт Рӯҳи Худо аз насли гуноҳкоре, ки дар обҳои Тӯфон ҳалок шуд, бозпас гирифта шуд. Худи Худо паёми дари бастаро ба Нӯҳ дод: “Рӯҳи Ман ҳамеша бо инсон мубориза нахоҳад бурд, зеро ки ӯ низ ҷисм аст; аммо рӯзҳои ӯ яксаду бист сол хоҳанд буд” (Ҳастӣ 6:3).»

> “There was a shut door in the days of Abraham. Mercy ceased to plead with the inhabitants of Sodom, and all but Lot, with his wife and two daughters, were consumed by the fire sent down from heaven.

> «Дар айёми Иброҳим даре баста буд. Марҳамат дигар бо сокинони Садӯм илтиҷо намекард, ва ҳамагон, ҷуз Лут бо занаш ва ду духтараш, ба оташе ки аз осмон фиристода шуда буд, нобуд гардиданд.

> “There was a shut door in Christ’s day. The Son of God declared to the unbelieving Jews of that generation, ‘Your house is left unto you desolate’ (Matthew 23:38).

> «Дар рӯзҳои Масеҳ дари баста вуҷуд дошт. Писари Худо ба яҳудиёни беимони он насл эълон кард: “Инак, хонаи шумо ба шумо вайрона вогузошта мешавад” (Матто 23:38).»

> “Looking down the stream of time to the last days, the same infinite power proclaimed through John: ‘These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth’ (Revelation 3:7).

> «Ба ҷараёни замон то ба рӯзҳои охир назар афканда, ҳамон қудрати беинтиҳо ба воситаи Юҳанно эълон намуд: “Инро Он ки муқаддас аст, Он ки ростин аст, Он ки калиди Довудро дорад, Он ки мекушояд ва ҳеҷ кас баста наметавонад; ва мебандад ва ҳеҷ кас кушода наметавонад, мегӯяд” (Ваҳй 3:7).»

> “I was shown in vision, and I still believe, that there was a shut door in 1844. All who saw the light of the first and second angels’ messages and rejected that light, were left in darkness. And those who accepted it and received the Holy Spirit which attended the proclamation of the message from heaven, and who afterward renounced their faith and pronounced their experience a delusion, thereby rejected the Spirit of God, and it no longer pleaded with them.

> «Ба ман дар рӯъё нишон дода шуд, ва ман ҳанӯз ҳам бовар дорам, ки дар соли 1844 дари баста вуҷуд дошт. Ҳамаи онҳое ки нури паёмҳои фариштаи якум ва дуюмро диданд ва он нурро рад карданд, дар торикӣ вогузошта шуданд. Ва онҳое ки онро қабул карданд ва Рӯҳулқудсро, ки ҳамроҳи эълони он паём аз осмон буд, дарёфт намуданд, ва баъдан имони худро инкор карда, таҷрибаи худро фиреб эълон карданд, ба ин васила Рӯҳи Худоро рад намуданд, ва Ӯ дигар бо онҳо талош намекард.»

> “Those who did not see the light, had not the guilt of its rejection. It was only the class who had despised the light from heaven that the Spirit of God could not reach. And this class included, as I have stated, both those who refused to accept the message when it was presented to them, and also those who, having received it, afterward renounced their faith. These might have a form of godliness, and profess to be followers of Christ; but having no living connection with God, they would be taken captive by the delusions of Satan. These two classes are brought to view in the vision—those who declared the light which they had followed a delusion, and the wicked of the world who, having rejected the light, had been rejected of God. No reference is made to those who had not seen the light, and therefore were not guilty of its rejection.” Selected Messages, book 1, 62, 63.

> «Онҳое ки нурро надида буданд, дар рад кардани он гуноҳе надоштанд. Танҳо ба он табақае, ки нури аз осмон омадаро хор шумурда буд, Рӯҳи Худо дастрасӣ надошт. Ва ба ин табақа, чунон ки ман гуфтаам, ҳам онҳое дохил мешуданд, ки ҳангоми ба онҳо пешниҳод шудани паём онро қабул кардан нахостанд, ва ҳам онҳое, ки онро пазируфта, баъдан аз имони худ даст кашиданд. Инҳо метавонистанд сурати зоҳирии худотарсӣ дошта бошанд ва худро пайравони Масеҳ эътироф намоянд; аммо чун бо Худо пайванди зинда надоштанд, ба асорати фиребҳои Шайтон гирифтор мешуданд. Ин ду табақа дар рӯъё нишон дода шудаанд,—онҳое ки нуреро, ки аз пайи он рафта буданд, фиреб эълон карданд, ва шарирони ҷаҳон, ки нурро рад карда, аз ҷониби Худо рад шуда буданд. Дар ин ҷо ба онҳое, ки нурро надида буданд ва бинобар ин дар рад кардани он гунаҳкор набуданд, ҳеҷ ишорае нашудааст». Selected Messages, book 1, 62, 63.

> “It is those who by faith follow Jesus in the great work of the atonement who receive the benefits of His mediation in their behalf, while those who reject the light which brings to view this work of ministration are not benefited thereby. The Jews who rejected the light given at Christ’s first advent, and refused to believe on Him as the Saviour of the world, could not receive pardon through Him. When Jesus at His ascension entered by His own blood into the heavenly sanctuary to shed upon His disciples the blessings of His mediation, the Jews were left in total darkness to continue their useless sacrifices and offerings. The ministration of types and shadows had ceased. That door by which men had formerly found access to God was no longer open. The Jews had refused to seek Him in the only way whereby He could then be found, through the ministration in the sanctuary in heaven. Therefore they found no communion with God. To them the door was shut. They had no knowledge of Christ as the true sacrifice and the only mediator before God; hence they could not receive the benefits of His mediation.

> «Онҳое ки бо имон Исоро дар кори бузурги кафорат пайравӣ мекунанд, баракатҳои шафоати Ӯро ба манфиати худ қабул менамоянд; аммо онҳое ки нуреро, ки ин кори хизмати коҳинонаро ошкор месозад, рад мекунанд, аз он ҳеҷ суде намебинанд. Яҳудиёне ки нуреро, ки ҳангоми омадани нахустини Масеҳ дода шуда буд, рад карданд ва аз имон овардан ба Ӯ ҳамчун Наҷотдиҳандаи ҷаҳон сарпечӣ намуданд, наметавонистанд ба воситаи Ӯ омурзишро қабул кунанд. Вақте ки Исо ҳангоми суъуди Худ бо хуни Худ ба муқаддасгоҳи осмонӣ даромад, то баракатҳои шафоати Худро бар шогирдонаш фуруд оварад, яҳудиён дар торикии комил гузошта шуданд, то қурбониҳо ва ҳадияҳои беҳудаи худро идома диҳанд. Хидмати намунаҳо ва сояҳо ба анҷом расида буд. Он даре ки одамон пештар ба воситаи он ба Худо роҳ меёфтанд, дигар кушода набуд. Яҳудиён рад карда буданд, ки Ӯро бо ягона роҳе ҷӯянд, ки дар он вақт метавонист ёфт шавад, яъне ба воситаи хизмати Ӯ дар муқаддасгоҳи осмонӣ. Бинобар ин онҳо бо Худо ҳеҷ муоширате наёфтанд. Барои онҳо дар баста буд. Онҳо ҳеҷ донише дар бораи Масеҳ ҳамчун қурбонии ҳақиқӣ ва ягона миёнарав дар назди Худо надоштанд; аз ин рӯ онҳо наметавонистанд аз манфиатҳои шафоати Ӯ баҳра бардоранд.»

> “The condition of the unbelieving Jews illustrates the condition of the careless and unbelieving among professed Christians, who are willingly ignorant of the work of our merciful High Priest. In the typical service, when the high priest entered the most holy place, all Israel were required to gather about the sanctuary and in the most solemn manner humble their souls before God, that they might receive the pardon of their sins and not be cut off from the congregation. How much more essential in this antitypical Day of Atonement that we understand the work of our High Priest and know what duties are required of us.

> Ҳолати яҳудиёни беимон ҳолати он касонеро дар миёни масеҳиёни эътирофкунанда нишон медиҳад, ки бепарво ва беимонанд ва аз кори Саркоҳини пурраҳмати мо қасдан бехабаранд. Дар хизмати рамзӣ, вақте ки саркоҳин ба Макони Муқаддастарин дохил мешуд, аз тамоми Исроил талаб карда мешуд, ки гирди маъбад ҷамъ оянд ва бо бисёр ҷиддият ҷонҳои худро дар ҳузури Худо фурӯтан созанд, то омурзиши гуноҳҳои худро бипазиранд ва аз ҷамоат маҳв карда нашаванд. Пас, дар ин Рӯзи зиддинамудии Кафорат то чӣ андоза муҳимтар аст, ки мо кори Саркоҳини худро бифаҳмем ва бидонем, ки аз мо чӣ гуна вазифаҳо талаб карда мешаванд.

> “Men cannot with impunity reject the warning which God in mercy sends them. A message was sent from heaven to the world in Noah’s day, and their salvation depended upon the manner in which they treated that message. Because they rejected the warning, the Spirit of God was withdrawn from the sinful race, and they perished in the waters of the Flood. In the time of Abraham, mercy ceased to plead with the guilty inhabitants of Sodom, and all but Lot with his wife and two daughters were consumed by the fire sent down from heaven. So in the days of Christ. The Son of God declared to the unbelieving Jews of that generation: ‘Your house is left unto you desolate.’ Matthew 23:38. Looking down to the last days, the same Infinite Power declares, concerning those who ‘received not the love of the truth, that they might be saved’: ‘For this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: that they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness.’ 2 Thessalonians 2:10–12. As they reject the teachings of His word, God withdraws His Spirit and leaves them to the deceptions which they love.” The Great Controversy, 430, 431.

> «Одамон наметавонанд, ки он огоҳиро, ки Худо бо раҳмати Худ ба онҳо мефиристад, беҷазо рад намоянд. Дар рӯзҳои Нӯҳ паёме аз осмон ба ҷаҳон фиристода шуд, ва наҷоти онҳо ба тарзи муносибати онҳо ба он паём вобаста буд. Азбаски онҳо огоҳиро рад карданд, Рӯҳи Худо аз ин насли гуноҳкор боздошта шуд, ва онҳо дар обҳои Тӯфон ҳалок гардиданд. Дар замони Иброҳим, раҳмат дигар ба сокинони гунаҳкори Садӯм муроҷиат накарда, онҳоро ба тавба намехонд, ва ҷуз Лут бо занаш ва ду духтараш, ҳама ба оташе, ки аз осмон фурӯд омад, фурӯ бурда шуданд. Ҳамчунин дар рӯзҳои Масеҳ. Писари Худо ба яҳудиёни беимони он насл эълон кард: “Хонаи шумо ба шумо вайрону холӣ гузошта мешавад”. Матто 23:38. Ва ба рӯзҳои охир назар андохта, ҳамон Қудрати Беинтиҳо дар бораи касоне эълон мекунад, ки “муҳаббати ростиро барои он ки наҷот ёбанд, қабул накарданд”: “Ва барои ҳамин Худо ба онҳо гумроҳии сахт хоҳад фиристод, то ки ба дурӯғ имон оваранд; то ки ҳама касоне ки ба ростӣ имон наоварданд, балки аз ноинсофӣ лаззат бурданд, маҳкум гарданд”. 2 Таслӯникиён 2:10–12. Чун онҳо таълимоти Каломи Ӯро рад мекунанд, Худо Рӯҳи Худро бозмедорад ва онҳоро ба фиребҳое, ки дӯст медоранд, вомегузорад». Муборизаи Бузург, 430, 431.

Back to Articles