Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number Twenty-One

Таърихи Пинҳонии Ояти Чил — Рақами Бисту Як

The Second Woe - Part Eight - Ezekiel Number Two

Войи дуюм — қисми ҳаштум — Ҳизқиёл рақами дуюм

Author

Jeff Pippenger

Published

August 5, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

Ezekiel represents those who have had a work of instruction accomplished for them by the Lion of the tribe of Judah, and His basic instruction is “line upon line.”

Ҳизқиёл намояндаи онҳост, ки барои онҳо Шери қабилаи Яҳудо кори таълимиро анҷом додааст, ва таълими асосии Ӯ «қатор бар қатор» аст.

> To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:12, 13.

> Ба онҳое ки Ӯ гуфт: «Ин аст оромие, ки бо он метавонед хастагонро ором бахшед; ва ин аст таровате»; вале онҳо нахостанд бишнаванд. Аммо каломи Худованд барои онҳо чунин буд: ҳукм бар ҳукм, ҳукм бар ҳукм; сатр бар сатр, сатр бар сатр; андаке ин ҷо, андаке он ҷо; то ки онҳо бираванд, ва ба ақиб афтанд, ва шикаста шаванд, ва ба дом афтанд, ва гирифта шаванд. Ишаъё 28:12, 13.

Currently the Lion of the tribe of Judah is opening up the book of Ezekiel. We are informed that Ezekiel is a priest in the thirtieth year, whether “thirty” represents his symbolic age as a priest, or the thirtieth year in the prophetic line that began at Josiah’s Great Passover. The final priesthood of the latter days is the one hundred and forty-four thousand, and the ancient literal histories typify a symbolic history in the latter days.

Ҳоло Шери қабилаи Яҳудо китоби Ҳизқиёлро мекушояд. Ба мо маълум карда мешавад, ки Ҳизқиёл коҳинест дар соли сиюм, хоҳ «сӣ» синни рамзии ӯро ҳамчун коҳин ифода кунад, хоҳ соли сиюми он силсилаи нубувватие бошад, ки аз Фисҳи Бузурги Юшиё оғоз ёфт. Коҳиноти ниҳоии айёми охир саду чилу чор ҳазор аст, ва таърихҳои қадимаи айнӣ намунаи пешакии таърихи рамзӣ дар айёми охир мебошанд.

> But ye shall be named the Priests of the Lord: men shall call you the Ministers of our God: ye shall eat the riches of the Gentiles, and in their glory shall ye boast yourselves. Isaiah 61:6.

> Лекин шумо коҳинони Худованд номида хоҳед шуд; мардум шуморо хизматгорони Худои мо хоҳанд хонд; сарвати халқҳоро хоҳед хӯрд, ва ба ҷалоли онҳо фахр хоҳед кард. Ишаъё 61:6.

Ezekiel is a symbol of God’s people in the latter days–the sacred history which every prophetic testimony identifies. That sacred history is the movement of the third angel, which was especially typified by the movement of the first angel in 1840. The movement of the first angel was the alpha angel of the three angels and the third is the omega angel. Ezekiel is therefore aligned with Peter in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The symbolic history both Peter and Ezekiel are located at, is represented as the history Panium.

Ҳизқиёл рамзи қавми Худо дар айёми охир аст — таърихи муқаддасе, ки ҳар шаҳодати набавӣ онро муайян месозад. Он таърихи муқаддас ҳаракати фариштаи сеюм аст, ки ба таври махсус бо ҳаракати фариштаи якум дар соли 1840 намунавор нишон дода шуд. Ҳаракати фариштаи якум фариштаи алфаи се фаришта буд, ва фариштаи сеюм фариштаи омега аст. Бинобар ин, Ҳизқиёл бо Петрус дар замони муҳргузории як саду чилу чор ҳазор ҳамоҳанг аст. Таърихи рамзие, ки ҳам Петрус ва ҳам Ҳизқиёл дар он қарор доранд, ҳамчун таърихи Panium муаррифӣ шудааст.

## The Little Book

Китоби Хурд

Ezekiel takes the little book, as did John in Revelation ten.

Ҳизқиёл китоби хурдро мегирад, чунон ки Юҳанно дар Ваҳй боби даҳ кард.

> But thou, son of man, hear what I say unto thee; Be not thou rebellious like that rebellious house: open thy mouth, and eat that I give thee. And when I looked, behold, an hand was sent unto me; and, lo, a roll of a book was therein; And he spread it before me; and it was written within and without: and there was written therein lamentations, and mourning, and woe. Moreover he said unto me, Son of man, eat that thou findest; eat this roll, and go speak unto the house of Israel. So I opened my mouth, and he caused me to eat that roll. And he said unto me, Son of man, cause thy belly to eat, and fill thy bowels with this roll that I give thee. Then did I eat it; and it was in my mouth as honey for sweetness. Ezekiel 2:8–10, 3:1–3.

> Аммо ту, эй писари одам, он чиро, ки Ман ба ту мегӯям, бишнав; мисли он хонаи исёнгар ту исёнкор мабош; даҳони худро во кун ва он чиро, ки ба ту медиҳам, бихӯр. Ва ҳангоме ки нигаристам, инак, дасте сӯи ман дароз карда шуд; ва инак, дар он тӯмори китобе буд. Ва онро пеши ман кушод; ва он аз дарун ва аз берун навишта шуда буд; ва дар он навҳаҳо, мотам ва вой навишта шуда буд. Боз ба ман гуфт: Эй писари одам, он чиро, ки меёбӣ, бихӯр; ин тӯморро бихӯр ва бирав, бо хонаи Исроил сухан бигӯ. Пас даҳони худро кушодам, ва Ӯ он тӯморро ба ман хӯронд. Ва ба ман гуфт: Эй писари одам, шикаматро бихӯрон ва аҳшои худро аз ин тӯморе, ки ба ту медиҳам, пур кун. Он гоҳ онро хӯрдам; ва он дар даҳони ман мисли асал ширин буд. Ҳизқиёл 2:8–10, 3:1–3.

In Revelation ten, John eats the little book, and the entire chapter represents the manifestation of the power of God from August 11, 1840 until October 22, 1844.

Дар Ваҳй боби даҳум, Юҳанно китобчаи хурдро мехӯрад, ва тамоми ин боб таҷаллии қудрати Худоро аз 11 августи соли 1840 то 22 октябри соли 1844 намояндагӣ мекунад.

> “The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.” The Great Controversy, 611.

> «Фариштае, ки дар эълони паёми фариштаи сеюм муттаҳид мешавад, бояд тамоми заминро бо ҷалоли худ мунаввар гардонад. Дар ин ҷо коре пешгӯӣ шудааст, ки дорои фарогирии умумиҷаҳонӣ ва қудрате бесобиқа аст. Ҳаракати адвентистии солҳои 1840–44 зуҳуроти пурҷалоли қудрати Худо буд; паёми фариштаи аввал ба ҳар истгоҳи миссионерии ҷаҳон расонида шуд, ва дар баъзе кишварҳо бузургтарин шавқу алоқаи динӣ ба вуҷуд омад, ки аз замони Ислоҳоти асри шонздаҳум ба ин сӯ дар ҳеҷ сарзамине дида нашуда буд; вале ҳамаи инро он ҳаракати пуриқтидор, ки таҳти ҳушдори охирини фариштаи сеюм ба амал меояд, болотар хоҳад гузошт». «Баҳси Бузург», 611.

Ezekiel is aligned with John in Chapter ten of Revelation, so Peter, John and Ezekiel stand together in their allotted place during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand.

Ҳизқиёл бо Юҳанно дар боби даҳуми Ваҳй мувофиқ аст; бинобар ин, Петрус, Юҳанно ва Ҳизқиёл дар вақти муҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор дар ҷойи ба онҳо муқарраршуда якҷо меистанд.

1840 to 1844 represents a four-year-period that began when the time prophecy that began with a one-hundred-and-fifty-year period on July 27, 1299. Those “five months” ended and joined with the time prophecy of three hundred ninety-one years and fifteen days that concluded on August 11, 1840, when the glorious manifestation of the power of God was manifested until October 22, 1844. Then the application of prophetic time ceased.

1840 то 1844 як давраи чорсоларо ифода мекунад, ки он аз замоне оғоз ёфт, ки пешгӯии замонӣ, ки бо давраи яксаду панҷоҳсола дар 27 июли 1299 оғоз гардида буд, ба амал даромад. Он «панҷ моҳ» ба анҷом расиданд ва бо пешгӯии замонии сесаду наваду як солу понздаҳ рӯз пайваст шуданд, ки он 11 августи 1840 ба анҷом расид, вақте ки зуҳури пуршукӯҳи қудрати Худо то 22 октябри 1844 зоҳир гардид. Пас аз он татбиқи замони пешгӯӣ қатъ шуд.

> And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:6.

> Ва ба номи Ӯ, ки то абад зиста аст, қасам ёд кард, Ӯ, ки осмон ва ҳар он чиро, ки дар он аст, ва замин ва ҳар он чиро, ки дар он аст, ва баҳр ва ҳар он чиро, ки дар он аст, офарид, ки дигар вақт нахоҳад буд. Ваҳй 10:6.

Prophetic time ended as a valid application of prophecy on October 22, 1844. Ezekiel, Peter and John each represent God’s wise virgins of the movement of the first and second angels and also the movement of the third angel.

Замони нубувват ҳамчун татбиқи мӯътабари нубувват 22 октябри соли 1844 ба поён расид. Ҳизқиёл, Петрус ва Юҳанно ҳар яке бокирагони ҳушманди Худоро аз ҳаракати фариштаи якум ва дуюм, ҳамчунин ҳаракати фариштаи сеюм намояндагӣ мекунанд.

## Visions

Рӯъёҳо

The first ‘eleven’ chapters of Ezekiel present a series of “visions” as set forth in verse one of chapter one.

Ёздаҳ боби нахустини Ҳизқиёл як силсилаи «рӯъёҳо»-ро, чунон ки дар ояти якуми боби якум баён шудааст, пешкаш менамоянд.

> Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. Ezekiel 1:1.

> Ва дар соли сиюм, дар моҳи чорум, дар рӯзи панҷуми моҳ, ҳангоме ки ман дар миёни асирон назди дарёи Кебор будам, осмонҳо кушода шуданд, ва ман рӯъёҳои Худоро дидам. Ҳизқиёл 1:1.

The “visions” of the first eleven chapters was first given in chapter one by the river of Chebar, then it was enlarged upon in chapter three’s vision on the “plain” and then again in chapter eight’s vision at Jerusalem. The three locations of the river of Chebar, the plain and Jerusalem represent three visions that together make up one vision, which is the “visions” of verse one and of the first ‘eleven’ chapters.

«Рӯъёҳо»-и ёздаҳ боби аввал нахуст дар боби якум назди дарёи Кебор дода шуд; сипас он дар рӯъёи боби сеюм бар «дашти ҳамвор» густариш ёфт; ва баъд боз дар рӯъёи боби ҳаштум дар Ерусалим баён гардид. Се макони дарёи Кебор, дашти ҳамвор ва Ерусалим се рӯъёро ифода мекунанд, ки якҷоя як рӯъёро ташкил медиҳанд, ки ҳамон «рӯъёҳо»-и ояти якум ва ёздаҳ боби аввал аст.

## Jubilee

Юбилей

Considering the thirtieth year as the thirtieth year of the Jubilee cycle that began at Josiah's famous Passover, and then ended on October 22, is easily supportable, for that particular line of sacred history is portrayed distinctly, line upon line with more than one witness. As an example; Passover represents the Spring feasts and the day of atonement represents the Fall feasts. Leviticus twenty-three is therefore aligned with the Jubilee cycle that began with Josiah. There are other lines that align with the history represented by king Josiah unto October 22, 573 BC. The historical fulfillment on October 22, 573 BC of a Jubilee year is supported by the historians.

Бо дарназардошти он ки соли сиюм ҳамчун соли сиюми давраи Юбилей ҳисобида шавад, ки аз Фисҳи машҳури Юшиё оғоз ёфта, сипас дар 22 октябр ба анҷом расид, ба осонӣ қобили дастгирист, зеро он хатти мушаххаси таърихи муқаддас ба таври равшан, сатр бар сатр, бо зиёда аз як шоҳид тасвир шудааст. Масалан: Фисҳ идҳои баҳориро ифода мекунад ва рӯзи каффорат идҳои тирамоҳиро ифода мекунад. Бинобар ин, Ибодат 23 бо давраи Юбилей, ки бо Юшиё оғоз ёфт, ҳамоҳанг аст. Хатҳои дигаре низ ҳастанд, ки бо таърихи ифодашуда аз ҷониби подшоҳ Юшиё то 22 октябри соли 573 то м. ҳамоҳанг мешаванд. Иҷрои таърихии соли Юбилей дар 22 октябри соли 573 то м. аз ҷониби муаррихон дастгирӣ мешавад.

The chronologists are generally comfortable with placing the day of atonement as October 22, 573 BC, and Josiah’s Great Passover in 622 BC, is also an accepted date by those biblical chronologists. The Passover, a symbol of the spring feasts, began a forty-nine-year Jubilee cycle, that ended at the symbol of the fall feasts on the day of atonement. The seven weeks of years that made up forty-nine years were the symbols of the Sabbath of the land.

Муҳаққиқони хронология, умуман, бо он мувофиқанд, ки рӯзи каффора 22 октябри соли 573 то милод қарор дода шавад; ва Фисҳи Бузурги Йӯшиё дар соли 622 то милод низ аз ҷониби он хронологҳои Китоби Муқаддас санаи пазируфташуда ба шумор меравад. Фисҳ, ки рамзи идҳои баҳорӣ буд, давраи Юбилинии чиҳилу нӯҳсоларо оғоз намуд, ки дар рамзи идҳои тирамоҳӣ — дар рӯзи каффора — ба анҷом расид. Ҳафт ҳафтаи солҳо, ки чиҳилу нӯҳ солро ташкил медоданд, рамзҳои шанбеи замин буданд.

> “In every page, whether history, or precept, or prophecy, the Old Testament Scriptures are irradiated with the glory of the Son of God. So far as it was of divine institution, the entire system of Judaism was a compacted prophecy of the gospel. To Christ “give all the prophets witness.” Acts 10:43. From the promise given to Adam, down through the patriarchal line and the legal economy, heaven’s glorious light made plain the footsteps of the Redeemer. Seers beheld the Star of Bethlehem, the Shiloh to come, as future things swept before them in mysterious procession. In every sacrifice Christ’s death was shown. In every cloud of incense His righteousness ascended. By every jubilee trumpet His name was sounded. In the awful mystery of the holy of holies His glory dwelt.” The Desire of Ages, 211.

> «Дар ҳар як саҳифа, хоҳ таърих бошад, хоҳ амр, хоҳ нубувват, Навиштаҳои Аҳди Қадим бо ҷалоли Писари Худо мунаввар гардидаанд. То он ҷое ки он бар пояи таъсиси илоҳӣ буд, тамоми низоми яҳудият нубуввати фишурдаи Инҷил буд. Ба Масеҳ “ҳамаи анбиё шаҳодат медиҳанд”. Аъмол 10:43. Аз ваъдае ки ба Одам дода шуд, ва дар тӯли силсилаи падарони муқаддам ва низоми шариат идома ёфт, нури пурҷалоли осмон қадамҳои Наҷотдиҳандаро ошкор месохт. Дурбинон Ситораи Байт-Лаҳм, Шилоҳи ояндаро, медиданд, ҳангоме ки воқеаҳои оянда дар пеши онҳо дар гузариши пурасрор ҷорӣ мегаштанд. Дар ҳар як қурбонӣ марги Масеҳ нишон дода мешуд. Дар ҳар як абри бухур адолати Ӯ боло мерафт. Бо ҳар як карнаи юбилей номи Ӯ садо медод. Дар асрори саҳмгини муқаддастарини муқаддасот ҷалоли Ӯ сокин буд». Орзуи асрҳо, 211.

## Seventeen

Ҳабдаҳ

Zedekiah had been taken to Babylon when Jerusalem fell fourteen years before 573 BC. The Jewish historians identify the Jubilee cycle from Josiah in 622 to October 22, 573 as the 17th Jubilee cycle. The period from the battle of Raphia to the battle of Panium was seventeen years. Ptolemy, was the victor at the battle of Raphia, and he reigned as the king of the south for seventeen years. From the Edict of Milan until Constantine divided his empire in 330, was seventeen years. In the seventeenth Jubilee cycle Jerusalem was destroyed by Nebuchadnezzar.

Зидқиёҳ чордаҳ сол пеш аз соли 573 то милод, вақте ки Ерусалим суқут кард, ба Бобил бурда шуда буд. Таърихнигорони яҳудӣ давраи Юбилейро аз замони Йӯшиёҳ дар соли 622 то 22 октябри соли 573 ҳамчун давраи ҳабдаҳуми Юбилей муайян мекунанд. Фосилаи вақт аз ҷанги Рафия то ҷанги Панийум ҳабдаҳ сол буд. Птоломей ғолиби ҷанги Рафия буд, ва ӯ ҳабдаҳ сол ҳамчун подшоҳи ҷануб салтанат ронд. Аз Фармони Милан то замоне ки Константин империяи худро дар соли 330 тақсим кард, ҳабдаҳ сол гузашт. Дар давраи ҳабдаҳуми Юбилей Ерусалим аз ҷониби Набукаднесар хароб карда шуд.

> For the children of Israel shall abide many days without a king, and without a prince, and without a sacrifice, and without an image, and without an ephod, and without teraphim: Afterward shall the children of Israel return, and seek the Lord their God, and David their king; and shall fear the Lord and his goodness in the latter days. Hosea 3:4, 5.

> Зеро фарзандони Исроил рӯзҳои бисёр хоҳанд монд бе подшоҳ, ва бе амир, ва бе қурбонӣ, ва бе сутун, ва бе эфод, ва бе терафим; баъд аз он фарзандони Исроил бозгашта, Худованд Худои худро ва Довуд подшоҳи худро хоҳанд ҷуст; ва дар рӯзҳои охир аз Худованд ва некии Ӯ бо тарс хоҳанд омад. Ҳушаъ 3:4, 5.

Hosea is addressing a subject that has direct bearing on the captivity of Zedekiah, though it also represents the beginning of captivity for the northern kingdom in 723 BC. The reason Hosea’s passage connects with Ezekiel’s testimony has to do with the rejection of God when Israel insisted on a human king. Israel’s desire to be ruled by a human king, rather than a Divine king is represented as “the pride of your power” in the judgment of "seven times" in Leviticus 26.

Ҳушаъ мавзӯъеро матраҳ мекунад, ки ба асирии Сидқиё робитаи бевосита дорад, ҳарчанд он ҳамчунин оғози асирии подшоҳии шимолиро дар соли 723 то милод ифода мекунад. Сабаби он ки порчаи Ҳушаъ бо шаҳодати Ҳизқиёл пайванд меёбад, ба рад кардани Худо вобаста аст, вақте ки Исроил бар доштани подшоҳи башарӣ исрор варзид. Хоҳиши Исроил, ки ба ҷойи Подшоҳи Илоҳӣ зери ҳукмронии подшоҳи башарӣ бошад, дар ҳукми «ҳафт бор» дар Ибодат 26 ҳамчун «ғарури қудрати шумо» ифода шудааст.

> And if ye will not yet for all this hearken unto me, then I will punish you seven times more for your sins. And I will break the pride of your power; and I will make your heaven as iron, and your earth as brass. Leviticus 26:18, 19.

> Ва агар бо вуҷуди ҳамаи ин ҳам ба Ман гӯш надиҳед, пас Ман шуморо барои гуноҳҳоятон ҳафтчандон бештар ҷазо хоҳам дод. Ва Ман такаббури қудрати шуморо хоҳам шикаст; ва осмони шуморо мисли оҳан, ва замини шуморо мисли биринҷ хоҳам гардонид. Ибодат 26:18, 19.

The “pride of your power” represents Israel's desire to be like the world and have their own king. The removal of the king from the northern kingdom in 723 BC and then king Zedekiah’s of the southern kingdom’s captivity in 586 BC represents the breaking of the “pride” of ancient Israel, and pride precedes a fall. In Bible prophecy a “power” is a king or kingdom, and the pride of Israel in securing a human king marks the rejection of the theocracy and the Divine king.

«Ифтихори қудрати шумо» орзуи Исроилро ифода мекунад, ки монанди ҷаҳон бошад ва подшоҳи худро дошта бошад. Барканор шудани подшоҳ аз подшоҳии шимолӣ дар соли 723 то милод ва сипас асирии подшоҳ Сидқиё аз подшоҳии ҷанубӣ дар соли 586 то милод шикастани «ифтихор»-и Исроили қадимро ифода мекунад, ва ифтихор пеш аз суқут меояд. Дар пешгӯии Китоби Муқаддас «қудрат» подшоҳ ё подшоҳист, ва ифтихори Исроил дар таъмин кардани подшоҳи инсонӣ рад кардани теократия ва Подшоҳи Илоҳиро нишон медиҳад.

> And it came to pass, when Samuel was old, that he made his sons judges over Israel. Now the name of his firstborn was Joel; and the name of his second, Abiah: they were judges in Beersheba. And his sons walked not in his ways, but turned aside after lucre, and took bribes, and perverted judgment. Then all the elders of Israel gathered themselves together, and came to Samuel unto Ramah, And said unto him, Behold, thou art old, and thy sons walk not in thy ways: now make us a king to judge us like all the nations. But the thing displeased Samuel, when they said, Give us a king to judge us. And Samuel prayed unto the Lord. And the Lord said unto Samuel, Hearken unto the voice of the people in all that they say unto thee: for they have not rejected thee, but they have rejected me, that I should not reign over them. According to all the works which they have done since the day that I brought them up out of Egypt even unto this day, wherewith they have forsaken me, and served other gods, so do they also unto thee. Now therefore hearken unto their voice: howbeit yet protest solemnly unto them, and shew them the manner of the king that shall reign over them. 1 Samuel 8:1–9.

> Ва ҳангоме ки Самуил пир шуд, писарони худро бар Исроил довар таъин кард. Ва номи нахустзодаи ӯ Юил буд, ва номи дуввуми ӯ Абиё; онҳо дар Беэр-Шебаъ доварон буданд. Аммо писаронаш ба роҳҳои ӯ равона нашуданд, балки ба сӯи суди нопок майл карданд, ришва гирифтанд ва довариро каҷ карданд. Пас ҳамаи пирони Исроил ҷамъ шуданд ва назди Самуил ба Ромо омаданд, Ва ба ӯ гуфтанд: «Инак, ту пир шудаӣ, ва писаронат ба роҳҳои ту намераванд; акнун бар мо подшоҳе таъин кун, то моро доварӣ намояд, мисли ҳамаи халқҳо». Аммо ин сухан дар назари Самуил писанд наомад, вақте гуфтанд: «Ба мо подшоҳе бидеҳ, то моро доварӣ намояд». Ва Самуил ба Худованд дуо кард. Ва Худованд ба Самуил гуфт: «Ба овози ин қавм дар ҳар он чи ба ту мегӯянд, гӯш деҳ; зеро онҳо на туро рад кардаанд, балки Маро рад кардаанд, то бар онҳо подшоҳӣ накунам. Мувофиқи ҳамаи аъмоле ки аз рӯзе ки онҳоро аз Миср берун овардам то имрӯз кардаанд, ки Маро тарк намуда, худоёни дигарро парастиш карданд, ҳамон тавр бо ту низ амал мекунанд. Пас акнун ба овози онҳо гӯш деҳ; аммо онҳоро ба таври ҷиддӣ огоҳ намо ва тарзи рафтори подшоҳеро, ки бар онҳо подшоҳӣ хоҳад кард, ба онҳо баён кун». 1 Подшоҳон 8:1–9.

It is to be noted that at that point Israel rejected not only God as their king, but also the Spirit of Prophecy, as represented by Samuel, for it states, “they have forsaken me, and served other gods, so do they also unto thee.”

Бояд қайд кард, ки дар он лаҳза Исроил на танҳо Худоро ҳамчун Подшоҳи худ рад намуд, балки Рӯҳи Нубувватро низ, ки дар шахсияти Самуил таҷассум ёфта буд; зеро гуфта шудааст: «Маро тарк карданд, ва худоёни дигарро парастиш намуданд; ба ту низ ҳамин тавр мекунанд».

> “Satan is... constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony.

> «Шайтон... пайваста чизҳои қалбакиро пеш меорад, то аз ҳақиқат дур созад. Фиреби тамоман охирини Шайтон ин хоҳад буд, ки шаҳодати Рӯҳи Худоро бетаъсир гардонад. “Ҳар ҷо ки рӯъё нест, қавм ҳалок мешавад” (Масалҳо 29:18). Шайтон ба таври ҳиллагарона, бо роҳҳои гуногун ва тавассути воситаҳои мухталиф амал хоҳад кард, то эътимоди қавми бақияи Худоро ба шаҳодати ҳақиқӣ мутазалзил созад.»

> “There will be a hatred kindled against the Testimonies which is satanic. The workings of Satan will be to unsettle the faith of the churches in them, for this reason: Satan cannot have so clear a track to bring in his deceptions and bind up souls in his delusions if the warnings and reproofs and counsels of the Spirit of God are heeded.” Selected Messages, book 1, 48.

> «Нисбат ба Шаҳодатҳо нафрате барангехта хоҳад шуд, ки шайтонист. Амалкардҳои Шайтон чунин хоҳанд буд, ки имони калисоҳо ба онҳоро ноустувор созанд, зеро ба ин сабаб: Шайтон наметавонад барои ворид сохтани фиребҳои худ ва бастани ҷонҳо дар гумроҳиҳои худ роҳе чунин равшан дошта бошад, агар огоҳиҳо ва мазамматҳо ва машваратҳои Рӯҳи Худо ба ҷо оварда шаванд». Selected Messages, book 1, 48.

The last deception for the theocracy of ancient Israel was a rejection of not only God, but also the Spirit of Prophecy. That rejection in 1097 BC typifies the last deception of Laodicean Seventh-day Adventism in 1863. The “seven times” of Leviticus twenty-six is the Word of God, and the Spirit of Prophecy states of the “seven times” that it “should not be altered.”

Фиреби охирин барои теократияи Исроили қадим рад намудани на танҳо Худо, балки низ Рӯҳи нубувват буд. Он радкунӣ дар соли 1097 то милод фиреби охирини Адвентизми Лоодиқиёии Рӯзи Ҳафтумро дар соли 1863 ифодаи намунавӣ мекунад. «Ҳафт замон»-и Ибодатгоҳён боби бисту шашум Каломи Худост, ва Рӯҳи нубувват дар бораи «ҳафт замон» мегӯяд, ки он «набояд тағйир дода шавад».

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> «Ман дидаам, ки ҷадвали соли 1843 бо дасти Худованд роҳнамоӣ шуда буд, ва он набояд тағйир дода шавад; ки рақамҳо ҳамон тавре буданд, ки Ӯ мехост; ки дасти Ӯ бар он буд ва иштибоҳеро дар баъзе аз рақамҳо пинҳон дошт, то ҳеҷ кас онро дида натавонад, то вақте ки дасти Ӯ бардошта шуд». Early Writings, 74.

The Spirit of Prophecy obviously endorsed the “seven times” and her endorsement was a warning not to change the figures on the chart, of which the "seven times" is the center column and the upper right-hand corner. With Uriah Smith’s counterfeit chart in 1863, the progressive rejection of the foundational truths, typified by ancient Israel in their rejection of God and the Spirit of Prophecy identified the rebellion of 1863. The date of the 1863 rebellion aligns with the prophetic line set forth in the book of Ezekiel. In that line of history, the conclusion was the destruction of Jerusalem, which typified the Sunday law. 1863 to the soon-coming Sunday law was typified by the history of king Saul in 1097 BC to Zedekiah in 586 BC.

Рӯҳи Нубувват ба таври ошкоро «ҳафт замон»-ро тасдиқ намуд, ва тасдиқи ӯ ҳушдоре буд, ки рақамҳои рӯйи ҷадвал тағйир дода нашаванд, ки «ҳафт замон» сутуни марказӣ ва гӯшаи болоии дасти ростии он аст. Бо ҷадвали қалбакии Уриё Смит дар соли 1863, радкунии тадриҷии ҳақиқатҳои бунёдӣ, ки бо Исроили қадим дар рад кардани Худо намунавор шуда буд, ба вуқӯъ пайваст, ва Рӯҳи Нубувват исёни соли 1863-ро муайян кард. Таърихи исёни соли 1863 бо хати нубувватие, ки дар китоби Ҳизқиёл баён шудааст, мувофиқат мекунад. Дар он хати таърихӣ, анҷомаш харобии Ерусалим буд, ки қонуни якшанберо намунавор месохт. Аз соли 1863 то қонуни якшанбеи наздикшаванда бо таърихи подшоҳ Шоул дар соли 1097 то м. то Сидқиё дар соли 586 то м. намунавор шуда буд.

Zedekiah was taken captive to Babylon fourteen years before the Jubilee of 573 BC. The seventeenth Jubilee cycle began in 622 BC, and in the thirtieth year Ezekiel is set forth as a priest in 591 BC, then five years later Jerusalem was destroyed in 586 BC. It was destroyed on the same day of the year as it was destroyed the second time in AD 70 by Titus. Verse one of Ezekiel one is five years before Jerusalem’s destruction and nineteen years before the temple vision of chapter forty.

Сидқиёҳ чордаҳ сол пеш аз Юбилейи соли 573 то милод ба асирии Бобил бурда шуд. Даври ҳабдаҳуми Юбилей дар соли 622 то милод оғоз ёфт, ва дар соли сиюм Ҳизқиёл ҳамчун коҳин дар соли 591 то милод муаррифӣ мегардад, ва пас аз панҷ сол Ерусалим дар соли 586 то милод нобуд карда шуд. Он дар ҳамон рӯзи сол нобуд карда шуд, ки бори дуюм низ дар соли 70 милодӣ аз ҷониби Титус нобуд гардида буд. Ояти аввали боби якуми Ҳизқиёл панҷ сол пеш аз нобудшавии Ерусалим ва нуздаҳ сол пеш аз рӯъёи маъбад дар боби чиҳилум аст.

> In the five and twentieth year of our captivity, in the beginning of the year, in the tenth day of the month, in the fourteenth year after that the city was smitten, in the selfsame day the hand of the Lord was upon me, and brought me thither. Ezekiel 40:1.

> Дар соли бисту панҷуми асирии мо, дар аввали сол, дар рӯзи даҳуми моҳ, дар соли чордаҳум баъд аз он ки шаҳр зарба хӯрда буд, дар ҳамон рӯз дасти Худованд бар ман буд, ва маро ба он ҷо овард. Ҳизқиёл 40:1.

For disobedience unto the covenant of the Sabbath of the land, God identified that “seven times” would be the curse for disobedience to the seventh-year, which is the Sabbath of the land. “Time” is a year, and a “year” is three hundred and sixty days, and seven times three hundred and sixty is twenty-five hundred and twenty years. The Millerites may not have employed the expression of “the twenty-five twenty,” but both their sacred charts identified numerically the twenty-five hundred and twenty years.

Барои ноитоатӣ нисбат ба аҳди шанбеи замин, Худо муайян кард, ки «ҳафт замон» лаънати ноитоатӣ ба соли ҳафтум хоҳад буд, ки он шанбеи замин аст. «Замон» як сол аст, ва «сол» сесаду шаст рӯз мебошад, ва ҳафт маротиба сесаду шаст баробар ба ду ҳазору панҷсаду бист сол аст. Миллериён шояд истилоҳи «ду ҳазору панҷсаду бист»-ро ба кор набурда бошанд, аммо ҳар ду ҷадвали муқаддаси онҳо ба таври ададӣ ду ҳазору панҷсаду бист солро нишон медоданд.

The pronouncement of the curse of seven times upon both the northern kingdom of Israel and the southern kingdom of Judah was the first, or you can say the ‘foundational,’ or you might even say the “alpha” understanding of William Miller. In 1863 the Laodicean Seventh-day Adventist church rejected the foundational understanding of Miller’s discoveries; “discoveries” that represented the entire foundation of the Millerite movement. Inspiration warned directly that this might happen, and it has, and it happened a long time ago.

Эълони лаънати ҳафткара бар ҳар ду подшоҳӣ — бар подшоҳии шимолии Исроил ва бар подшоҳии ҷанубии Яҳудо — аввалин дарки Уилям Миллер буд; ё метавон гуфт, дарки «бунёдӣ»-и ӯ буд; ё ҳатто метавон онро фаҳмиши «алфа»-и ӯ номид. Дар соли 1863 калисои Лаодикиягии Адвентистони рӯзи ҳафтум дарки бунёдии кашфиёти Миллерро рад кард; «кашфиёте», ки тамоми бунёди ҳаракати миллериро ифода менамуданд. Илҳом бевосита ҳушдор дода буд, ки ин метавонад рӯй диҳад, ва он воқеан рӯй додааст, ва ин кайҳо пеш ба вуқӯъ пайвастааст.

The foundation to the temple that was rebuilt after the captivity in Babylon was finished during the history of the first decree, and before the second decree. The temple was fully built in the history of the second decree. In the third decree national sovereignty was restored to literal ancient Israel. William Miller represented the first angel that arrived in 1798 and was empowered on August 11, 1840. The second angel arrived after the foundations were laid, as represented by the 1843 chart, which was published in May of 1842. At the first disappointment of 1844, the alpha disappointment of 1844, the second angel and also the tarrying time in the parable of the virgins arrived, and when the second angel’s message was empowered at the Exeter camp meeting the temple was finished. Then at the great, or omega disappointment of 1844, the Messenger of the Covenant suddenly came to His temple, in fulfillment of the twenty-three hundred years that began at the third decree and ended at the arrival of the third angel.

Таҳкурсии маъбаде, ки пас аз асорат дар Бобил аз нав бино карда шуд, дар ҷараёни таърихи фармони аввал ва пеш аз фармони дуюм анҷом ёфт. Маъбад дар ҷараёни таърихи фармони дуюм комилан бино карда шуд. Дар фармони сеюм соҳибихтиёрии миллӣ ба Исроили қадимаи воқеӣ барқарор карда шуд. Вилям Миллер фариштаи аввалро намояндагӣ мекард, ки дар соли 1798 омад ва 11 августи соли 1840 қудратманд гардонида шуд. Фариштаи дуюм пас аз он ки таҳкурсӣ гузошта шуд, омад, чунон ки дар ҷадвали соли 1843, ки дар моҳи майи соли 1842 нашр гардид, муаррифӣ шудааст. Дар ноумедии аввали соли 1844, ноумедии алфаи соли 1844, фариштаи дуюм ва ҳамчунин вақти таъхир дар масали бокираҳо фаро расиданд, ва ҳангоме ки паёми фариштаи дуюм дар маҷлиси хаймазании Эксетер қудратманд гардонида шуд, маъбад ба анҷом расид. Сипас дар ноумедии бузурги соли 1844, ё ноумедии омегаи соли 1844, Паёмовари Аҳд ногаҳон ба маъбади Худ омад, дар иҷрошавии ду ҳазору сесад соле, ки аз фармони сеюм оғоз ёфта, бо омадани фариштаи сеюм ба анҷом расид.

Josiah, means ‘the foundation of God.’ Whether its king Josiah or Josiah Litch; both are symbols of the foundations, as represented in the history of the first decree and as represented by the spring feasts set forth in the first twenty-two verses of Leviticus twenty-three. The foundations, the spring feasts and the first decree are all symbols of 1840 and the empowerment of the first angel. October 22, 573 BC as set forth in Ezekiel chapter forty and verse one is a symbol of October 22, 1844 and the opening of the judgment of the dead, and also a symbol of September 11, 2001 at the opening of the judgment of the living. Any who have been following these articles should know the applications I am employing.

Исё, маънояш «таҳкурсии Худост». Хоҳ подшоҳ Исё бошад, хоҳ Ҷосая Литч; ҳар ду рамзи таҳкурсӣ мебошанд, чунонки дар таърихи фармони аввал тасвир ёфтааст ва чунонки аз ҷониби идҳои баҳорӣ, ки дар бисту ду ояти аввали Ибодат 23 баён шудаанд, муаррифӣ мегарданд. Таҳкурсиҳо, идҳои баҳорӣ ва фармони аввал — ҳамаи инҳо рамзҳои соли 1840 ва тақвияти фариштаи аввал мебошанд. 22 октябри соли 573 то милод, чунонки дар Ҳизқиёл боби 40 ва ояти 1 баён шудааст, рамзи 22 октябри соли 1844 ва кушода шудани доварии мурдагон аст, ва ҳамчунин рамзи 11 сентябри соли 2001 ҳангоми кушода шудани доварии зиндагон мебошад. Ҳар касе, ки ин мақолаҳоро пайгирӣ карда бошад, бояд татбиқҳоеро, ки ман ба кор мебарам, бидонад.

Ezekiel is a symbol within the prophetic history represented in His writings. Ezekiel is there when the twenty-five men bow to the sun at the end of chapter eight. He was also there in the next chapters as ‘the sealing that is followed by the slaughtering’ is brought upon Jerusalem, which Ellen White identifies as the Seventh-day Adventist church. In the first eleven chapters, Ezekiel is brought into the heavenly sanctuary to receive his instructions, as were the Millerites called to do in 1844, and as this movement is now being called to do.

Ҳизқиёл рамзе аст дар дохили таърихи нубувватие, ки дар навиштаҳои ӯ тасвир ёфтааст. Ҳизқиёл он ҷо ҳозир аст, вақте ки бисту панҷ мард дар анҷоми боби ҳаштум ба офтоб саҷда мекунанд. Ӯ ҳамчунин дар бобҳои баъдӣ он ҷо буд, ҳангоме ки «муҳргузорӣ, ки пас аз он қатл меояд» бар Ерусалим фуруд оварда мешавад, ки Эллен Уайт онро калисои Адвентистони Рӯзи Ҳафтум муайян мекунад. Дар ёздаҳ боби аввал, Ҳизқиёл ба муқаддасгоҳи осмонӣ бурда мешавад, то дастурҳои худро қабул намояд, чунон ки Миллериён дар соли 1844 ба чунин амал даъват шуда буданд, ва чунон ки ин ҳаракат акнун ба он даъват карда мешавад.

> Thus Ezekiel is unto you a sign: according to all that he hath done shall ye do: and when this cometh, ye shall know that I am the Lord God. Ezekiel 24:24.

> Ҳамин тавр, Ҳизқиёл барои шумо нишонае хоҳад буд: мувофиқи ҳар он чи ӯ кардааст, шумо низ хоҳед кард; ва чун ин воқеъ гардад, хоҳед донист, ки Ман Худованд Худо ҳастам. Ҳизқиёл 24:24.

## When This Cometh

Вақте ки ин фаро расад

When we reach the point in the latter days that the things Ezekiel illustrated are repeating in God’s people, then we have reached the sign of Ezekiel. When you know that Ezekiel represents the one hundred and forty-four thousand, and you know it to a level of faith and understanding that possesses the sanctified expectation that everything illustrated by Ezekiel in his writings typifies a sacred sequence of events in the latter days involving the one hundred and forty-four thousand—when you know that, then “ye shall know” “the Lord” is “God.”

Вақте ки мо дар айёми охир ба он нуқтае мерасем, ки он чизҳое, ки Ҳизқиёл тасвир намудааст, дар қавми Худо такрор мешаванд, он гоҳ мо ба нишонаи Ҳизқиёл расидаем. Вақте медонед, ки Ҳизқиёл намояндаи яксаду чилу чаҳор ҳазор аст, ва инро то он дараҷаи имон ва фаҳмиш медонед, ки интизории муқаддасеро дар бар дорад, ки ҳар он чи Ҳизқиёл дар навиштаҳояш тасвир кардааст, намунаи пайдарпайии муқаддаси воқеаҳо дар айёми охир мебошад, ки яксаду чилу чаҳор ҳазорро дар бар мегирад — вақте инро медонед, он гоҳ «хоҳед донист», ки «Худованд» «Худо» аст.

We will continue these thoughts in the next article.

Мо ин андешаҳоро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

Back to Articles