Article

# The Book of Daniel - Number Eighty-Four

Китоби Дониёл — Рақами Ҳаштоду Чор

Unveiling the Four Generations of Laodicean Adventism: A Journey Through Biblical Parallelism and Prophetic Testing

Ошкор сохтани чор насли адвентизми Лаодикия: сафаре тавассути мувозигузории китобӣ ва имтиҳони нубувватӣ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 17, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Truth is established upon the testimony of two or three, and the application of the four abominations of Ezekiel chapter eight, as the four generations of Laodicean Adventism, has several witnesses. In earlier articles it was identified that the seven churches of Revelation chapters two and three not only represented the history of modern Israel from the time of the apostles unto the end of the world, but also that those seven churches represented the history of ancient Israel from the time of Moses unto the time of Christ.

Ҳақиқат бар шаҳодати ду ё се кас устувор мегардад, ва татбиқи чор зиштии боби ҳаштуми Ҳизқиёл ҳамчун чор насли адвентизми Лоодикия чандин шоҳид дорад. Дар мақолаҳои пешин муайян гардида буд, ки ҳафт калисои бобҳои дуюм ва сеюми Ваҳй на танҳо таърихи Исроили муосирро аз замони ҳаввориён то охири ҷаҳон ифода менамоянд, балки ҳамчунин ин ҳафт калисо таърихи Исроили қадимро аз замони Мусо то замони Масеҳ низ ифода менамоянд.

The church of Ephesus represented both the early Christian church, and also ancient Israel from Moses unto the time of the Judges. The church of Smyrna represented the period of persecution from the time of the disciples, unto the Roman emperor Constantine, and also the period of the Judges, when every man did what was right in his own eyes. The church of Pergamos represented the period of compromise from Constantine unto the papacy in 538, but also the period when ancient Israel rejected God and chose a king, and continually compromised with the pagan kingdoms they were surrounded by. The fourth church of Thyatira represented by Jezebel, is the period of papal rule from the year 538 unto 1798, and also the seventy-year captivity of ancient Israel in Babylon.

Калисои Эфсӯс ҳам калисои ибтидоии масеҳиро намояндагӣ мекард, ва ҳамчунин Исроили қадимро аз замони Мусо то айёми Доварон. Калисои Смирно давраи таъқиботро аз замони шогирдон то императори Рум Қустантин намояндагӣ мекард, ва ҳамчунин давраи Доваронро, вақте ки ҳар кас он чиро, ки дар назари худ дуруст буд, ба ҷо меовард. Калисои Перғомос давраи муросоро аз Қустантин то папагӣ дар соли 538 намояндагӣ мекард, аммо ҳамчунин он давраеро, ки Исроили қадим Худоро рад кард ва подшоҳе интихоб намуд, ва пайваста бо подшоҳиҳои бутпарасте, ки онҳоро иҳота карда буданд, муросо мекард. Калисои чоруми Тиётиро, ки бо Изобал муаррифӣ мешавад, давраи ҳукмронии папагӣ аз соли 538 то 1798, ва ҳамчунин асорати ҳафтодсолаи Исроили қадим дар Бобил аст.

Those four churches also represent the four generations of Adventism, and provide a witness to applying Ezekiel’s four abominations to the four generations. The rebellion of 1863, was represented by the first generation of ancient Israel as illustrated by the rebellion of Aaron’s golden calf. The first generation includes the counsel given to the church of Ephesus, which identifies that God’s people had left their first love, and needed to repent and return to their first love. In 1863, the first love, as represented by William Miller’s jewels (the foundational truths, especially the “seven times”), were set aside, and God’s people were counselled to return.

Он чор калисо ҳамчунин чор насли Адвентизмро намояндагӣ мекунанд ва шаҳодате фароҳам меоваранд барои татбиқ намудани чор макрӯҳиҳои Ҳизқиёл ба он чор насл. Исёни соли 1863 аз ҷониби насли аввали Исроили қадим намояндагӣ мешуд, чунонки дар исёни гӯсолаи тиллоии Ҳорун нишон дода шудааст. Насли аввал пандеро дар бар мегирад, ки ба калисои Эфсӯс дода шудааст ва муайян месозад, ки қавми Худо муҳаббати аввалини худро тарк карда буданд ва лозим буд тавба намуда, ба муҳаббати аввалини худ бозгарданд. Дар соли 1863 муҳаббати аввал, чунонки бо ҷавоҳироти Вилям Миллер (ҳақоиқи бунёдӣ, бахусус «ҳафт замон») намояндагӣ шудааст, канор гузошта шуд ва ба қавми Худо панд дода шуд, ки бозгарданд.

> Nevertheless I have somewhat against thee, because thou hast left thy first love. Remember therefore from whence thou art fallen, and repent, and do the first works; or else I will come unto thee quickly, and will remove thy candlestick out of his place, except thou repent. Revelation 2:4, 5.

> Аммо каме бар ту дорам, зеро муҳаббати аввали худро тарк кардаӣ. Пас, ба ёд ор, ки аз куҷо афтодаӣ, ва тавба намо, ва корҳои аввалро ба ҷо овар; вагарна ба зудӣ назди ту хоҳам омад ва шамъдони туро аз ҷояш барҳам хоҳам дод, агар тавба накунӣ. Ваҳй 2:4, 5.

The Millerites had struggled with apostate Protestantism, who Jeremiah called the “assembly of mockers,” and waited patiently for the vision to arrive, for when it did arrive it would not lie. The “assembly of mockers” were represented by the old prophet that lied to the prophet of Judah, who had presented the rebuke upon Jeroboam’s counterfeit worship.

Миллерчиён бо протестантизми муртад, ки Ирмиё онро «маҷлиси масхаракунандагон» номида буд, мубориза бурданд ва бо сабр интизори фаро расидани рӯъё монданд, зеро ҳангоме ки он фаро мерасид, дурӯғ намегуфт. «Маҷлиси масхаракунандагон» бо он пайғамбари кӯҳна, ки ба пайғамбари Яҳудо дурӯғ гуфта буд, тасвир шудааст; ҳамон пайғамбари Яҳудо, ки сарзанишро бар парастиши қалбакии Ёробъом эълон карда буд.

> I know thy works, and thy labour, and thy patience, and how thou canst not bear them which are evil: and thou hast tried them which say they are apostles, and are not, and hast found them liars: And hast borne, and hast patience, and for my name’s sake hast laboured, and hast not fainted. Revelation 2:2, 3.

> Ман аъмоли туро медонам, ва меҳнати туро, ва сабри туро, ва он ки чӣ гуна ту тоқати шариронро надорӣ; ва онҳоеро, ки худро расул мехонанд, вале чунин нестанд, озмудаӣ ва онҳоро дурӯғгӯ ёфтаӣ; ва бардоштӣ, ва сабр дорӣ, ва ба хотири номи Ман меҳнат кардаӣ, ва суст нашудаӣ. Ваҳй 2:2, 3.

The second church of Smyrna represented the period of persecution in the early Christian church, that consisted of genuine martyrs and some who brought persecution upon themselves for less than holy motivations. It also represented the time of the Judges when every man in ancient Israel did whatever seemed right in his own eyes. The generation of rebellion that began in 1888, identified a period of persecution against the Spirit of Prophecy, the chosen messengers of the hour, and the Holy Spirit. It introduced a period when the ancient men of Laodicean Adventism chose to do whatever seemed right in their own eyes, as witnessed by men such as Kellogg, Prescott and Daniells.

Калисои дуюми Смирно давраи таъқиботро дар калисои насронии ибтидоӣ намояндагӣ мекард, ки аз шаҳидони ҳақиқӣ ва ҳамчунин аз баъзе касоне иборат буд, ки бо ангезаҳои камтар аз муқаддас таъқиботро бар худ оварданд. Он ҳамчунин замони Доваронро намояндагӣ мекард, вақте ки ҳар кас дар Исроили қадим ҳар он чиро, ки дар назари худаш дуруст менамуд, ба ҷо меовард. Насли исёнгаре, ки дар соли 1888 оғоз ёфт, давраи таъқиботро бар зидди Рӯҳи Нубувват, паёмрасонони баргузидаи он соат ва Рӯҳи Муқаддас муайян намуд. Он давраеро оғоз кард, ки дар он мардони куҳансоли адвентизми Лодиқия ҳар он чиро, ки дар назари худашон дуруст менамуд, интихоб карданд ба ҷо оваранд, чунон ки аз ҷониби мардоне чун Келлогг, Прескотт ва Даниэллс дида мешавад.

The faithful few in that time were to be in mortal spiritual combat with a class that claimed to be Jews, but were not. Despite the positions of leadership, they were of the synagogue of Satan, as testified to by Sister White identifying that some were being directed “by angels that had been expelled from heaven.” They claimed to be wise, but were foolish. There was no condemnation placed upon the wise in that period of time, but an encouragement to be faithful unto death. In 1915, the last words Sister White ever spoke was, “I know in whom I have believed,” for she had been faithful unto death.

Он чанд нафари амин дар он замон бояд дар ҷанги марговари рӯҳонӣ бо гурӯҳе қарор мегирифтанд, ки даъво мекарданд яҳудӣ ҳастанд, аммо набуданд. Бо вуҷуди мавқеъҳои роҳбарие, ки доштанд, онҳо аз куништгоҳи Шайтон буданд, чунон ки Хоҳар Вайт шаҳодат дода, баъзеҳоро «фариштагоне, ки аз осмон ронда шуда буданд» роҳнамоӣ мекарданд. Онҳо даъво мекарданд, ки хирадманданд, аммо аблаҳ буданд. Дар он давраи вақт бар хирадмандон ҳеҷ маҳкумияте гузошта нашуда буд, балки ташвиқе буд, ки то ба марг амин бимонанд. Дар соли 1915, охирин суханоне, ки Хоҳар Вайт ҳаргиз ба забон овард, ин буд: «Ман медонам, ки ба кӣ имон овардаам», зеро вай то ба марг амин монда буд.

> I know thy works, and tribulation, and poverty, (but thou art rich) and I know the blasphemy of them which say they are Jews, and are not, but are the synagogue of Satan. Fear none of those things which thou shalt suffer: behold, the devil shall cast some of you into prison, that ye may be tried; and ye shall have tribulation ten days: be thou faithful unto death, and I will give thee a crown of life. Revelation 2:9, 10.

> Ман аъмоли туро, ва мусибат, ва фақрро медонам (аммо ту сарватманд ҳастӣ), ва куфргӯии онҳоеро медонам, ки мегӯянд яҳудӣ ҳастанд, вале нестанд, балки канисаи шайтон мебошанд. Аз он чи хоҳӣ кашид, ҳаргиз натарс: инак, иблис баъзеи шуморо ба зиндон хоҳад андохт, то ки озмуда шавед; ва даҳ рӯз мусибат хоҳед дошт: то дами марг вафодор бош, ва Ман тоҷи ҳаётро ба ту хоҳам дод. Ваҳй 2:9, 10.

The church of Pergamos represented the compromise between truth and error, between paganism and Christianity, in the time of the emperor Constantine, and also the compromise of ancient Israel that occurred during the history of the kings. It represented the mixture of truth and error, which can only produce error. It was represented by the 1919 Bible conference where the publication of the book, “The Doctrine of Christ”, was brought about in order to create an Adventist message that more closely represented the false gospel of apostate Protestantism. It was in the third generation of Adventism where the great compromises of truth occurred.

Калисои Пергамос созиш миёни ҳақиқат ва иштибоҳ, миёни бутпарастӣ ва масеҳиятро дар замони император Константин, ва ҳамчунин созиши Исроили қадимро, ки дар ҷараёни таърихи подшоҳон рӯй дод, намояндагӣ мекард. Он омезиши ҳақиқат ва иштибоҳро намояндагӣ мекард, ки танҳо метавонад иштибоҳ ба вуҷуд оварад. Он тавассути конфронси Китоби Муқаддас дар соли 1919 намояндагӣ шуд, ки дар он нашри китобе бо номи «Таълимоти Масеҳ» ба миён оварда шуд, то паёми адвентистие эҷод гардад, ки наздиктар ба Инҷили дурӯғини протестантизми муртад намояндагӣ кунад. Маҳз дар насли сеюми адвентизм буд, ки созишҳои бузурги ҳақиқат рӯй доданд.

It was in that generation, beginning in 1919, that the church began the compromise that produced the Church Manual. It was in that generation, beginning in 1919, that the church began the compromise that required accreditation in both the schools of health and religion. It was in that generation that the move to the modern Catholic-based Bibles was initiated. It was in that history that the willingness of the leadership to establish relationships with regimes that were openly anti-Christian occurred.

Маҳз дар ҳамон насл, аз соли 1919 оғоз ёфта, калисо ба созишкорие оғоз намуд, ки боиси пайдо шудани «Дастури Калисо» гардид. Маҳз дар ҳамон насл, аз соли 1919 оғоз ёфта, калисо ба он созишкорие оғоз намуд, ки аккредитатсияро ҳам дар мактабҳои тандурустӣ ва ҳам дар мактабҳои динӣ талаб мекард. Маҳз дар ҳамон насл гузариш ба сӯи Китобҳои Муқаддаси муосире, ки бар пояи католикӣ буданд, оғоз карда шуд. Маҳз дар ҳамон таърих омодагии роҳбарият барои барқарор кардани муносибатҳо бо низомҳое, ки ошкоро зиддимасеҳӣ буданд, рух дод.

The practice had been born into infancy in the Civil War, when the Laodicean leadership formed a legal relationship with the government of the United States, in order to have a better outcome for the young men in the church that were to be drafted into the deadliest war in American history, was repeated at the outset of the First World War when the General Conference president, A. G. Daniells, interacted with the German government, giving his approval for Germany to draft and force young men to serve in the military, and to bear arms, and to disregard the Sabbath. That action by Daniells brought about a separation that produced the various splinters of the Seventh-day Adventist Reform movement that exist to this very day.

Ин амал дар айёми кӯдакии худ дар замони Ҷанги шаҳрвандӣ ба вуҷуд омада буд, ҳангоме ки роҳбарияти Лӯдиқия бо ҳукумати Иёлоти Муттаҳидаи Амрико муносибати ҳуқуқӣ барқарор намуд, то барои ҷавонони калисо, ки мебоист ба маргбортарин ҷанг дар таърихи Амрико ба хизмати ҳарбӣ ҷалб карда шаванд, натиҷаи беҳтаре ба даст орад; ва он бори дигар дар оғози Ҷанги Якуми Ҷаҳонӣ такрор шуд, вақте ки президенти Конфронси Генералӣ, A. G. Daniells, бо ҳукумати Олмон муомила кард ва розигии худро дод, ки Олмон ҷавононро ба хизмати ҳарбӣ даъват ва маҷбур намояд, то дар артиш хизмат кунанд, силоҳ ба даст гиранд ва рӯзи шанберо сарфи назар кунанд. Он иқдоми Daniells боиси ҷудоие гардид, ки шохаҳои гуногуни парокандаи ҳаракати Ислоҳоти Адвентистони Рӯзи Ҳафтумро ба вуҷуд овард, ки то имрӯз вуҷуд доранд.

That compromise continued with Hitler’s Nazi Germany, and thereafter with the nations that made up the Soviet Union, and it is still upheld today in regimes such as China. The compromise of the third generation in its relation to statecraft had been typified by the compromise of the ancient kings of Israel and Constantine as symbolized in the church of Pergamos. That period also represented the compromise of its churchcraft with the false gospel of peace and safety represented by Prescott’s “The Doctrine of Christ”.

Он созиш ба замони Олмони фашистии Гитлер идома ёфт, ва пас аз он низ бо халқҳое, ки Иттиҳоди Шӯравиро ташкил медоданд, ва имрӯз ҳам дар низомҳое чун Чин ҳанӯз пойдор нигоҳ дошта мешавад. Созиши насли сеюм дар муносибати он бо давлатдорӣ ба воситаи созиши подшоҳони қадимаи Исроил ва Константин, чунон ки дар калисои Пергамус рамзгузорӣ шудааст, пешакӣ намунавор нишон дода шуда буд. Он давра ҳамчунин созиши низоми калисоии онро бо башорати бардурӯғи сулҳ ва амният, ки дар «The Doctrine of Christ»-и Прескотт ифода ёфтааст, намояндагӣ мекард.

> I know thy works and where thou dwellest, even where Satan’s seat is: and thou holdest fast my name, and hast not denied my faith, even in those days wherein Antipas was my faithful martyr, who was slain among you, where Satan dwelleth. But I have a few things against thee, because thou hast there them that hold the doctrine of Balaam, who taught Balac to cast a stumblingblock before the children of Israel, to eat things sacrificed unto idols, and to commit fornication. Revelation 2:13, 14.

> Ман аъмоли туро медонам, ва он ҷое ки ту сокин ҳастӣ, яъне он ҷо ки тахти Шайтон аст; ва ту номи Маро маҳкам нигоҳ доштаӣ, ва ба имони Ман инкор наовардаӣ, ҳатто дар он рӯзҳое ки Антипас, шаҳиди вафодори Ман, дар миёни шумо кушта шуд, он ҷо ки Шайтон сокин аст. Аммо Ман бар ту чанд чиз дорам: зеро дар он ҷо назди ту ҳастанд касоне ки таълимоти Билъомро нигоҳ медоранд, ки Балокро таълим дод, то пеши банӣ-Исроил санги васваса гузорад, то чизҳои ба бутҳо қурбонишударо бихӯранд ва зино кунанд. Ваҳй 2:13, 14.

The fornication identifies the work of the General Conference in aligning themselves with nations such as Nazi Germany, and the Soviet Union under the pretext of maintaining necessary working relationships with the corrupt governments, while disregarding the faithful in those nations that suffered persecution from the various regimes they had joined with. The food sacrificed to idols represented the false methodology of apostate Protestantism and Catholicism that was then firmly established in universities of Laodicean Adventism, that had agreed to be governed by the guidelines of apostate methodologies, both in religion and health.

Зинокорӣ кори Конфронси Генералиро ошкор мекунад, ки худро бо миллатҳое чун Олмони фашистӣ ва Иттиҳоди Шӯравӣ зери баҳонаи нигоҳ доштани муносибатҳои зарурии корӣ бо ҳукуматҳои фосид ҳамоҳанг сохтанд, дар ҳоле ки ба мӯъминони вафодор дар он миллатҳо, ки аз ҷониби низомҳои гуногуне, ки бо онҳо ҳампаймон шуда буданд, таъқиб кашиданд, эътино накарданд. Хӯроки ба бутҳо қурбонишуда рамзи усулшиносии дурӯғини протестантизми муртад ва католикизм буд, ки он замон дар донишгоҳҳои адвентизми Лаодикия устуворона барқарор гардида буд, ки розӣ шуда буданд ҳам дар дин ва ҳам дар тандурустӣ мутобиқи дастурҳои усулшиносиҳои муртад идора карда шаванд.

Jesus illustrated the end of the third generation as he did with the beginning, for He marked the arrival of the fourth generation with the publication of the book, Questions on Doctrine published in 1957, which fully rejected the primary salvation distinction that exists between truth and the erroneous ideas of apostate Protestantism and Catholicism. The book of course has several erroneous teachings, but essentially it teaches that it is impossible to live victorious in Christ, until after a person is miraculously changed at the Second Coming. The book marked the beginning of the generation where the twenty-five ancient men were to bow down to the sun. The political and religious elements necessary to allow the Laodicean Adventist church to accept the worship of Sunday at the soon coming Sunday law had arrived.

Исо анҷоми насли сеюмро ҳамон гуна тасвир кард, ки оғози онро тасвир намуда буд, зеро Ӯ омадани насли чорумро бо нашри китобе нишон дод, яъне «Questions on Doctrine», ки дар соли 1957 ба нашр расид ва тафовути асосии наҷотеро, ки миёни ҳақиқат ва ақидаҳои иштибоҳомези протестантизми муртад ва католикизм вуҷуд дорад, комилан рад намуд. Албатта, ин китоб якчанд таълимоти иштибоҳомез дорад, вале моҳиятан он таълим медиҳад, ки то замоне ки шахс ҳангоми Омадани Дуюм ба таври мӯъҷизавӣ дигаргун карда нашавад, дар Масеҳ бо ғалаба зистан ғайриимкон аст. Ин китоб оғози насле буд, ки дар он бисту панҷ марди қадимӣ бояд ба офтоб саҷда мекарданд. Унсурҳои сиёсӣ ва мазҳабие, ки барои он зарур буданд, то калисои адвентистии Лоудиқия парастиши рӯзи якшанберо ҳангоми қонуни наздикояндаи якшанбе қабул намояд, фаро расида буданд.

The fourth abomination of Ezekiel occurs when the faithful few in chapter nine are receiving a seal upon their foreheads, just before the destroying angels begin their work. The vision begins in verse one, of chapter eight on the fifth day, of the sixth month, of the sixth year. The vision begins the day before the execution of the judgment upon those who bow down to the sun, which is the mark of papal authority, and the number of his name is “666.”

Нафрати чоруми Ҳизқиёл он гоҳ рух медиҳад, ки андак шахсони амин дар боби нӯҳ бар пешониҳояшон мӯҳр мегиранд, андаке пеш аз он ки фариштагони ҳалокаткор ба кори худ оғоз намоянд. Рӯъё дар ояти якуми боби ҳаштум, дар рӯзи панҷуми моҳи шашум, дар соли шашум оғоз меёбад. Рӯъё як рӯз пеш аз иҷрои доварӣ бар онҳое оғоз меёбад, ки ба офтоб саҷда мекунанд, ки он аломати ҳокимияти папагӣ аст, ва шумораи номи ӯ «666» мебошад.

The work of the sealing of the one hundred and forty-four thousand began on September 11, 2001 with the attack upon the earth beast carried out by the third woe of Islam. That attack made the nations angry, and marked the arrival of the latter rain. But the latter rain would only be recognized by those who would be led back to the foundations of Adventism to see that the three Woes of Islam are a foundational truth. At that point in time, those who were led back to the old paths that Jeremiah identifies as “the rest” (which is the latter rain), would either become watchmen that blew the trumpet of the third Woe, or they would be those who refused to hearken to the sound of the trumpet, and thus refusing to walk in the old paths.

Кори муҳргузории яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор 11 сентябри соли 2001, бо ҳамлае бар ҳайвони заминӣ, ки тавассути войи сеюми Ислом анҷом дода шуд, оғоз ёфт. Он ҳамла халқҳоро ба ғазаб овард ва фаро расидани борони охирро нишон дод. Аммо борони охирро танҳо онҳое мешинохтанд, ки ба асосҳои Адвентизм бозгардонда мешуданд, то бубинанд, ки се войи Ислом ҳақиқати бунёдӣ аст. Дар ҳамон лаҳзаи замон, онҳое ки ба роҳҳои қадим, ки Ирмиё онҳоро «оромӣ» меномад (ки ҳамон борони охир аст), бозгардонда шуданд, ё посбононе мешуданд, ки карнаи войи сеюмро менавохтанд, ё аз ҷумлаи онҳое буданд, ки аз шунидани садои карнай сарпечӣ мекарданд, ва ба ин васила аз рафтан дар роҳҳои қадим сар мекашиданд.

They were then tested by the sin of their father’s rebellion of 1863. At the very same point in time, a message arrived of the righteousness of Christ, which is “justification by faith in verity”. It was the Laodicean message of Jones and Waggoner, and it was the message of Ezekiel to the dead dry bones that came from the “four winds”, which are a symbol of Islam of the third woe (the “angry horse” seeking to break loose). Those faithful few were then tested by the sin of their father’s rebellion of 1888, as the mighty angel of Revelation eighteen descended when the great buildings of New York City were thrown down, and Revelation chapter eighteen, verses one through three was fulfilled.

Он гоҳ онҳо бо гуноҳи исёни падарони худ дар соли 1863 озмуда шуданд. Дар ҳамон айни замон, паёме дар бораи адолати Масеҳ расид, ки он «сафедкунӣ бо имон дар ростӣ» аст. Ин паёми Лаодикияи Ҷонс ва Ваггонер буд, ва он паёми Ҳизқиёл ба устухонҳои хушки мурда буд, ки аз «чор бод» омад, ки рамзи Ислом аз войи сеюм мебошанд ( «аспи хашмгин», ки мекӯшад худро раҳон кунад). Он андаке аз вафодорон сипас бо гуноҳи исёни падарони худ дар соли 1888 озмуда шуданд, ҳангоме ки фариштаи пурқудрати Ваҳй боби ҳаждаҳ нозил шуд, вақте ки биноҳои бузурги шаҳри Ню-Йорк фурӯ афканда шуданд, ва Ваҳй боби ҳаждаҳ, оятҳои як то се, ба амал омад.

They were then tested by the identification of the message of the latter rain. Was the latter rain a manifestation of the power of God as in past ages, or were the manifestations of God’s power only in the past? The faithful few were then tested by the rebellion of their father’s rebellion in 1919. How the faithful few navigate through those three tests determines whether they will receive the seal of God in their foreheads, or find themselves bowing down to the sun with the twenty-five elders of Laodicean Adventism.

Сипас онҳо бо шинохти паёми борони охир санҷида шуданд. Оё борони охир зуҳури қудрати Худо буд, чунон ки дар асрҳои гузашта, ё зуҳуроти қудрати Худо танҳо ба гузашта тааллуқ доштанд? Он камшумори вафодор сипас бо исёни исёни падарони худ дар соли 1919 санҷида шуданд. Чӣ гуна он камшумори вафодор аз миёни он се озмоиш мегузаранд, муайян мекунад, ки оё онҳо мӯҳри Худоро бар пешониҳои худ хоҳанд гирифт, ё худро дар ҳолати саҷда овардан ба офтоб ҳамроҳ бо бисту панҷ пирони адвентизми Лоудикия хоҳанд ёфт.

All the rebellions of the four generations of Laodicean Adventism find their counterpart in September 11, 2001. That date, which Isaiah identified as the “day of the east wind,” marks the beginning of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, and the sealing time is a period of time. The ending of the period has been illustrated by the beginning, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. In the final movements of the sealing process the tests that were represented at the beginning of the period are once again repeated.

Ҳамаи исёнҳои чор насли адвентизми Лоудиҷиянӣ муодили худро дар 11 сентябри соли 2001 меёбанд. Он таърих, ки Ишаъё онро «рӯзи боди шарқӣ» муайян кардааст, оғози замони муҳргузории яксаду чилу чор ҳазорро нишон медиҳад, ва замони муҳргузорӣ як давраи вақт аст. Поёни ин давра бо оғози он тасвир ёфтааст, зеро Исо ҳамеша анҷоми чизеро бо оғози он тасвир мекунад. Дар ҳаракатҳои ниҳоии ҷараёни муҳргузорӣ озмоишҳое, ки дар оғози ин давра муаррифӣ шуда буданд, бори дигар такрор мегарданд.

On September 11, 2001, the tests which were failed by the rebels of Laodicean Adventism as represented by the four abominations of Ezekiel, and by the first four churches of Revelation chapters two and three, arrived, marking the beginning of a testing process that leads either to the mark of the beast, or the seal of God, for those who profess to be Seventh-day Adventists.

Дар 11 сентябри соли 2001, имтиҳонҳое, ки исёнгарони Адвентизми Лоудикиявӣ, чунон ки бо чор макрӯҳиҳои Ҳизқиёл ва бо чор калисои аввали Ваҳй, бобҳои ду ва се, намояндагӣ шудаанд, дар онҳо ноком гардиданд, фаро расиданд ва оғози раванди имтиҳонеро нишон доданд, ки барои онҳое ки худро Адвентистони рӯзи ҳафтум эътироф мекунанд, ё ба нишони ҳайвон, ё ба мӯҳри Худо мебарад.

The leadership of Laodicean Adventism has been trapped by the cords of their own deceits, and it is virtually impossible for them to “recognize” a repetition of the manifestation of the power of God as represented by previous reformatory movements, including the reform movement that brought Adventism into existence. The ancient men scattered and covered up the doctrines that are represented by Miller’s jewels with counterfeit coins and jewels. The casket of the King James Bible has been relegated to the times of archaic language and replaced with modern language Bibles that are expressed in the terminology of the man of sin.

Роҳбарияти адвентизми Лоудиқиён бо ресмонҳои фиребҳои худ дар дом афтодааст, ва барои онҳо амалан номумкин аст, ки «шиносанд» такрори зуҳури қудрати Худоро, чунонки он бо ҳаракатҳои пешини ислоҳотӣ, аз ҷумла ҳаракати ислоҳоте, ки адвентизмро ба вуҷуд овард, муаррифӣ гардидааст. Пирони қадим таълимотеро, ки бо ҷавоҳироти Миллер намояндагӣ мешаванд, пароканда сохтанд ва онҳоро бо тангаҳо ва ҷавоҳироти қалбакӣ пӯшониданд. Сандуқчаи Китоби Муқаддаси King James ба замонҳои забони кӯҳнашуда вогузор шудааст ва бо Китобҳои Муқаддаси ба забони муосир навишташуда иваз гардидааст, ки бо истилоҳоти марди гуноҳ ифода ёфтаанд.

Were any of the ancient men willing to consider the possibility that the latter rain message is not a peace and safety message, it would be virtually impossible for them to recognize that the manifestations of the power of God in past sacred histories are what specifically identify the sealing of the one hundred and forty-four thousand. More difficult yet for them to recognize is that the sacred histories that most directly identify the sealing of the one hundred and forty-four thousand are the sacred histories that fulfill Malachi chapter three, for Malachi chapter three establishes that there is always a messenger who prepares the way for the sudden arrival of the Messenger of the Covenant. That messenger was represented by the prophet Elijah who boldly proclaimed that there would be no rain in his history, except if it comes through his ministry.

Агар касе аз он мардони қадим омода мебуд, ки эҳтимоли онро баррасӣ намояд, ки паёми борони охир паёми сулҳ ва амният нест, барои ӯ амалан ғайриимкон мебуд, ки дарк кунад, ки зуҳуроти қудрати Худо дар таърихҳои муқаддаси гузашта ҳамон чизест, ки маҳз мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазорро муайян месозад. Барои онҳо боз ҳам душвортар аст, ки дарк намоянд, ки таърихҳои муқаддасе, ки бевоситатарин тавр мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазорро муайян мекунанд, ҳамон таърихҳои муқаддасанд, ки Малокӣ боби сеюмро ба иҷро мерасонанд, зеро Малокӣ боби сеюм муқаррар мекунад, ки ҳамеша қاصиде ҳаст, ки роҳи омадани ногаҳонии Фиристодаи Аҳдро тайёр месозад. Он қосид дар сурати пайғамбар Илёс намояндагӣ шуда буд, ки далерона эълон мекард, ки дар таърихи ӯ бороне нахоҳад буд, магар он ки ба воситаи хизмати ӯ биёяд.

Ezekiel’s seventy elders would find it ridiculous to accept that their claim to be the temple of the Lord, was unfounded, and actually represented the claim of a people who were being passed by, just as the vineyard was given to those who bear the fruits worthy of the vineyard. The message of the third Woe, the messenger that prepares the way, the song of the vineyard, all testify against the traditions and customs which they had placed their confidence in, and represents an almost insurmountable obstacle to recognizing the latter rain.

Ҳафтод пирони Ҳизқиёл онро хандаовар мешумориданд, ки бипазиранд иддаои онҳо дар бораи он ки маъбади Худованд мебошанд, беасос будааст ва дар асл иддаои қавмееро ифода мекардааст, ки аз онҳо гузашта мешуд, ҳамон гуна ки токзор ба касоне дода шуд, ки меваҳои сазовори токзорро меоваранд. Паёми Войи сеюм, қосиде ки роҳро омода месозад, суруди токзор — ҳамаи ин бар зидди суннатҳо ва расму ойинҳое шаҳодат медиҳанд, ки онҳо эътимоди худро бар онҳо ниҳода буданд, ва монеае қариб бартарафнопазир барои шинохтани борони охиринро ифода мекунад.

The conclusion of the sealing of the one hundred and forty-four thousand manifests the same tests for those who have claimed to “recognize” the role of Islam of the third Woe. The “increase of knowledge” which launched the movement of the Millerites began at the end of “seven times” in 1798. The “increase of knowledge” which launched the movement of the one hundred and forty-four thousand began at the end of a symbolic “seven times” (one hundred and twenty-six years) in 1989. During those one hundred and twenty-six years of escalating apostasy, Laodicean Adventism has reached its fourth and final generation.

Хулосаи муҳр задани яксаду чилу чор ҳазор ҳамон озмоишҳоро барои онҳое ошкор месозад, ки даъвои «шинохтан»-и нақши Исломро дар Войи сеюм доштаанд. «Афзоиши дониш», ки ҳаракати Миллериёнро оғоз намуд, дар поёни «ҳафт замон» дар соли 1798 оғоз ёфт. «Афзоиши дониш», ки ҳаракати яксаду чилу чор ҳазорро оғоз намуд, дар поёни як «ҳафт замон»-и рамзӣ (яксаду бисту шаш сол) дар соли 1989 оғоз ёфт. Дар тӯли он яксаду бисту шаш соли осиятҳои рӯ ба афзоиш, адвентизми Лоодикия ба насли чаҳорум ва ниҳоии худ расидааст.

It is the third and fourth generation that a nation or people fill their cup of probationary time, and that time has now arrived. The “increase of knowledge” from the book of Daniel that is represented by the Hiddekel River is also the knowledge that is increased, when the Revelation of Jesus Christ is unsealed just before probation closes.

Ин насли сеюм ва чорум аст, ки як миллат ё қавм ҷоми замони озмоиши худро пур месозад, ва акнун он вақт фаро расидааст. «Афзоиши дониш»-и китоби Дониёл, ки бо дарёи Ҳиддуқил муаррифӣ шудааст, ҳамон донише низ ҳаст, ки он вақт афзоиш меёбад, ҳангоме ки Ваҳйи Исои Масеҳ андаке пеш аз баста шудани мӯҳлати озмоиш кушода мешавад.

We will take up the last three chapters of the book of Daniel in the next article.

Мо се боби охирини се боби китоби Дониёлро дар мақолаи оянда баррасӣ хоҳем кард.

> “The days are fast approaching when there will be great perplexity and confusion. Satan, clothed in angel robes, will deceive, if possible, the very elect. There will be gods many and lords many. Every wind of doctrine will be blowing. Those who have rendered supreme homage to ‘science falsely so called’ will not be the leaders then. Those who have trusted to intellect, genius, or talent will not then stand at the head of rank and file. They did not keep pace with the light. Those who have proved themselves unfaithful will not then be entrusted with the flock. In the last solemn work few great men will be engaged. They are self-sufficient, independent of God, and He cannot use them. The Lord has faithful servants, who in the shaking, testing time will be disclosed to view. There are precious ones now hidden who have not bowed the knee to Baal. They have not had the light which has been shining in a concentrated blaze upon you. But it may be under a rough and uninviting exterior the pure brightness of a genuine Christian character will be revealed. In the day time we look toward heaven but do not see the stars. They are there, fixed in the firmament, but the eye cannot distinguish them. In the night we behold their genuine luster.” Testimonies, volume 5, 80, 81.

> «Рӯзҳо бо шитоб наздик мешаванд, ки дар он замон саргардонии бузург ва ошуфтагӣ хоҳад буд. Шайтон, дар либоси фариштагон пӯшида, агар мумкин бошад, ҳатто баргузидагонро фиреб хоҳад дод. Худоёни бисёр ва худовандони бисёр хоҳанд буд. Ҳар боди таълим хоҳад вазид. Онҳое ки ба “илме, ки бардурӯғ чунин номида шудааст”, саҷдаи олӣ ба ҷо овардаанд, он вақт пешво нахоҳанд буд. Онҳое ки ба ақл, нубуғ ё истеъдод таваккал кардаанд, он вақт дар сари сафу сафиён нахоҳанд истод. Онҳо ҳамқадами нур нагардиданд. Онҳое ки худро бевафо собит кардаанд, он вақт рама ба онҳо супурда нахоҳад шуд. Дар кори охирини ҷиддӣ андаке аз мардони бузург иштирок хоҳанд кард. Онҳо худкифо, аз Худо мустақиланд, ва Ӯ наметавонад онҳоро ба кор гирад. Худованд хизматгорони вафодор дорад, ки дар замони такон ва озмоиш ошкор хоҳанд шуд. Ҳоло касони гаронбаҳое ҳастанд, ки пинҳонанд ва зону пеши Баал хам накардаанд. Онҳо он нуреро, ки бо дурахши мутамарказ бар шумо медурахшид, надоштаанд. Аммо мумкин аст, ки зери зоҳири дағал ва ҷолибнанамо, равшании поки хислати ҳақиқии масеҳӣ ошкор гардад. Дар рӯзона мо ба осмон менигарем, вале ситораҳоро намебинем. Онҳо он ҷо ҳастанд, дар афлок устувор, аммо чашм наметавонад онҳоро фарқ кунад. Дар шаб мо дурахши ҳақиқии онҳоро мебинем». Шаҳодатҳо, ҷилди 5, 80, 81.

Back to Articles