Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Twenty-One

Китоби Дониёл — Яксаду бисту як

Unlocking the Signs of the Last Days: Understanding Christ’s Pointers to the Budding Trees of Spring

Кушодани нишонаҳои рӯзҳои охир: дарки ишораҳои Масеҳ ба дарахтони навшукӯфтаи баҳор

Author

Jeff Pippenger

Published

March 7, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Christ pointed His people to the budding trees of Spring, in order that they would understand the “signs” and the implication of the “signs” of the last days.

Масеҳ қавми Худро ба дарахтони навшукӯфтаи баҳор ишора кард, то онҳо «аломатҳо» ва маънои «аломатҳо»-и рӯзҳои охирро дарк намоянд.

> “Christ had bidden His people watch for the signs of His advent and rejoice as they should behold the tokens of their coming King. ‘When these things begin to come to pass,’ He said, ‘then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh.’ He pointed His followers to the budding trees of spring, and said: ‘When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand.’ Luke 21:28, 30, 31.” The Great Controversy, 308.

> «Масеҳ ба қавми Худ амр фармуда буд, ки аломатҳои омадани Ӯро мушоҳида кунанд ва ҳангоме ки нишонаҳои Подшоҳи ояндаи худро бинанд, шод гарданд. Ӯ гуфт: “Вақте ки ин чизҳо ба амал омадан оғоз кунанд, он гоҳ ба боло назар кунед ва сарҳои худро баланд бардоред, зеро ки наҷоти шумо наздик мешавад.” Ӯ пайравони Худро ба дарахтони шукуфтаистодаи баҳор ишора намуда, гуфт: “Вақте ки онҳо акнун навда мебароранд, шумо худатон мебинед ва медонед, ки тобистон аллакай наздик аст. Ҳамин тавр, шумо низ, вақте ки ин чизҳоро ба амал омада бинед, бидонед, ки Малакути Худо наздик аст.” Луқо 21:28, 30, 31.» Муборизаи Бузург, 308.

The “signs” of the last days were typified by the “signs,” that announced and ushered in the movement of the first angel. Those “signs” included the shaking of the heavens, but Joel identifies that the “signs” of the last days, the days when the iniquity of Israel shall be sought for and not found, when God’s holy mountain is holy forever, for no strangers will ever pass through her again, the shaking of the powers of the heavens, will also include the shaking of the powers of earth. Sister White identifies the distinction between the shaking of the powers of the heavens and the powers of the earth.

«Аломатҳо»-и айёми охир бо «аломатҳо»-е намунавор пешакӣ тасвир шуда буданд, ки ҳаракати фариштаи аввалро эълон намуда, ба он оғоз бахшиданд. Он «аломатҳо» такони осмонҳоро дар бар мегирифтанд, аммо Юил муайян месозад, ки «аломатҳо»-и айёми охир — он айёме ки гуноҳи Исроил ҷуста хоҳад шуду ёфт нахоҳад гашт, вақте ки кӯҳи муқаддаси Худо то абад муқаддас хоҳад буд, зеро дигар ҳеҷ бегонае ҳаргиз аз миёни ӯ нахоҳад гузашт, — яъне такон хӯрдани қудратҳои осмонҳо, ҳамчунин такон хӯрдани қудратҳои заминро низ дар бар хоҳанд гирифт. Хоҳари Уайт фарқи миёни такон хӯрдани қудратҳои осмонҳо ва қудратҳои заминро муайян месозад.

> “December 16, 1848, the Lord gave me a view of the shaking of the powers of the heavens. I saw that when the Lord said ‘heaven,’ in giving the signs recorded by Matthew, Mark, and Luke, He meant heaven, and when He said ‘earth’ He meant earth. The powers of heaven are the sun, moon, and stars. They rule in the heavens. The powers of earth are those that rule on the earth. The powers of heaven will be shaken at the voice of God. Then the sun, moon, and stars will be moved out of their places. They will not pass away, but be shaken by the voice of God.

> «16 декабри соли 1848, Худованд ба ман манзарае аз такон хӯрдани қувваҳои осмонро нишон дод. Дидам, ки вақте Худованд ҳангоми додани аломатҳои дар Матто, Марқус ва Луқо сабтшуда “осмон” гуфт, Ӯ осмонро дар назар дошт; ва вақте “замин” гуфт, Ӯ заминро дар назар дошт. Қувваҳои осмон офтоб, моҳ ва ситорагон мебошанд. Онҳо дар осмон ҳукмронӣ мекунанд. Қувваҳои замин онҳоянд, ки бар замин ҳукмронӣ мекунанд. Қувваҳои осмон бо овози Худо ба ларза хоҳанд омад. Он гоҳ офтоб, моҳ ва ситорагон аз ҷойҳои худ ҷунбонда хоҳанд шуд. Онҳо аз байн нахоҳанд рафт, балки бо овози Худо ба ларза хоҳанд омад.

> “Dark, heavy clouds came up and clashed against each other. The atmosphere parted and rolled back; then we could look up through the open space in Orion, whence came the voice of God. The Holy City will come down through that open space. I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

> «Абрҳои торик ва гарон баромада, ба ҳамдигар бархӯрданд. Фазо ҷудо шуда, ба ақиб печид; пас мо тавонистем аз тариқи он фазои кушода дар Ориён ба боло назар кунем, ки аз он ҷо овози Худо меомад. Шаҳри Муқаддас аз тариқи он фазои кушода поён хоҳад омад. Ман дидам, ки қувваҳои замин ҳоло ба ларза оварда мешаванд ва воқеаҳо ба тартиб ба амал меоянд. Ҷанг, ва овозаҳои ҷанг, шамшер, гуруснагӣ ва вабо аввал қувваҳои заминро ба ларза меоранд, сипас овози Худо офтоб, моҳ ва ситорагон, ва ҳамчунин ин заминро ба ларза хоҳад овард. Ман дидам, ки ба ларза омадани қувваҳо дар Аврупо, чунон ки баъзеҳо таълим медиҳанд, ба ларза омадани қувваҳои осмон нест, балки он ба ларза омадани миллатҳои хашмгин аст». Early Writings, 41.

The shaking of the heavens in Matthew, Mark and Luke represent the shaking of the powers that rule the heavens, as represented by the sun, moon and stars. All of these heavenly powers were shaken, and produced the “signs,” which ushered in and announced the movement of the first angel. Those heavenly powers will be again shaken during the movement of the third angel. But in the movement of the third angel, the powers of earth will also be shaken. The powers of earth are the powers that rule the earth. On September 11, 2001, the powers of earth, not heaven, were shaken.

Ларзиши осмонҳо дар Матто, Марқус ва Луқо рамзи ларзиши қудратҳое мебошанд, ки бар осмонҳо ҳукмронӣ мекунанд, чунон ки ин қудратҳо ба воситаи офтоб, моҳ ва ситорагон ифода ёфтаанд. Ҳамаи ин қудратҳои осмонӣ ба ларза омаданд ва «аломатҳо»-ро падид оварданд, ки ҳаракати фариштаи аввалро оғоз бахшида, эълон намуданд. Он қудратҳои осмонӣ дар айёми ҳаракати фариштаи сеюм боз ба ларза хоҳанд омад. Аммо дар ҳаракати фариштаи сеюм қудратҳои замин низ ба ларза хоҳанд омад. Қудратҳои замин ҳамон қудратҳое мебошанд, ки бар замин ҳукмронӣ мекунанд. Дар 11 сентябри соли 2001 қудратҳои замин, на осмон, ба ларза омаданд.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> «Оё акнун ин сухане паҳн мешавад, ки ман гуфтаам Ню-Йорк бояд бо мавҷи азими об рӯфта шавад? Инро ман ҳеҷ гоҳ нагуфтаам. Ман гуфтаам, вақте ба биноҳои бузурге, ки дар он ҷо қабат бар қабат қомат меафрозанд, менигаристам: “Чӣ манзараҳои даҳшатноке ба вуқуъ хоҳанд омад, ҳангоме ки Худованд бархезад, то заминро ба сахтӣ ба ларза оварад! Он гоҳ суханони Ваҳй 18:1–3 ба иҷро хоҳанд расид.” Тамоми боби ҳаждаҳуми китоби Ваҳй огоҳиест аз он чи бар замин хоҳад омад. Аммо ман махсусан дар бораи он чи бар Ню-Йорк хоҳад омад, нуре надорам, ҷуз ин ки медонам рӯзе биноҳои бузурги он ҷо бо гардишу вожгардонии қудрати Худо сарнагун хоҳанд шуд. Аз рӯи нуре ки ба ман дода шудааст, ман медонам, ки ҳалокат дар ҷаҳон аст. Як калом аз ҷониби Худованд, як ламси қудрати азими Ӯ, ва ин сохтмонҳои азим фурӯ хоҳанд рехт. Манзараҳое ба вуқуъ хоҳанд омад, ки даҳшатнокии онҳоро мо тасаввур карда наметавонем». Review and Herald, July 5, 1906.

In the history of the Millerites one of the signs recorded by Luke was the “distress of nations.” The nations represent the powers that rule the earth, and on September 11, 2001, every nation on earth was shaken as the third Woe arrived into prophetic history. That earthly shaking was represented in Luke twenty-one, but not by the biblical expression of the shaking of the powers of the earth. It was represented by the phrase, “the distress of nations,” as was brought upon the nations of the world when the great buildings of New York were brought down. “The distress of nations” in Luke is the shaking of the powers of earth, and it was fulfilled in the history of the Millerites.

Дар таърихи миллериён яке аз аломатҳое, ки Луқо сабт кардааст, «изтироби халқҳо» буд. Халқҳо қудратҳоеро ифода мекунанд, ки бар замин ҳукмронӣ менамоянд, ва 11 сентябри соли 2001, ҳангоме ки войи сеюм ба таърихи нубувват ворид шуд, ҳар як халқ бар рӯи замин ба ларза омад. Он ларзиши заминӣ дар Луқо бисту як ифода шудааст, аммо на бо ибораи китобии ба ларза омадани қудратҳои замин. Он бо ибораи «изтироби халқҳо» ифода шудааст, чунон ки бар халқҳои ҷаҳон воқеъ гардид, вақте ки биноҳои бузурги Ню-Йорк фурӯ оварда шуданд. «Изтироби халқҳо» дар Луқо ҳамон ба ларза омадани қудратҳои замин аст, ва он дар таърихи миллериён ба анҷом расид.

> “I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

> «Ман дидам, ки қудратҳои замин ҳоло ба ларза оварда мешаванд ва воқеаҳо ба тартиб ба амал меоянд. Ҷанг, ва овозаҳои ҷанг, шамшер, қаҳтӣ ва вабо аввал қудратҳои заминро ба ларза меоранд; сипас овози Худо офтоб, моҳ ва ситорагон, ва ҳамчунин ин заминро ба ларза хоҳад овард. Ман дидам, ки ба ларза омадани қудратҳо дар Аврупо, чунон ки баъзеҳо таълим медиҳанд, ба ларза омадани қудратҳои осмон нест, балки ба ларза омадани халқҳои хашмгин аст». Early Writings, 41.

The “shaking of the powers of the angry nations,” is the shaking of the “powers of earth,” as illustrated in the early history of Adventism by the shaking of the “powers in Europe.” Uriah Smith identified what was shaking the powers in Europe in 1838.

«ҷунбиши қудратҳои халқҳои хашмгин» ҳамон ҷунбиши «қудратҳои замин» аст, чунон ки дар таърихи аввали адвентизм тавассути ҷунбиши «қудратҳо дар Аврупо» нишон дода шудааст. Урайя Смит муайян кард, ки дар соли 1838 чӣ чиз қудратҳоро дар Аврупо ба ҷунбиш меовард.

> “As the prophetic period of this [6th] trumpet commenced by the voluntary surrender of power into the hands of the Turks by the Christian emperor of the East, so we might justly conclude that its termination would be marked by the voluntary surrender of that power by the Turkish Sultan back again into the hands of the Christians. In 1838 Turkey became involved in war with Egypt. The Egyptians bid fair to overthrow the Turkish power. To prevent this, the four great powers of Europe, England, Russia, Austria, and Prussia, interfered to sustain the Turkish government. Turkey accepted their intervention. A conference was held in London at which an ultimatum was drawn up to be presented to Mehemet Ali, the Pacha of Egypt. It is evident that when this ultimatum should be placed in the hands of Mehemet, the destiny of the Ottoman Empire would be virtually lodged in the hands of the Christian powers of Europe. This ultimatum was placed in the hands of Mehemet on the 11th day of August 1840! and on that very day the Sultan addressed a note to the ambassadors of the four powers, inquiring what should be done in case Mehemet refused to comply with the terms which they had proposed. The answer was that he need not alarm himself about any contingency that might arise; for they had made provision for that. The prophetic period ended, and on that very day the control of Mohammedan affairs passed into the hands of Christians, just as the control of Christian affairs had passed into the hands of the Mohammedans 391 years and 15 days before. Thus the second woe ended, and the sixth trumpet ceased its sounding.” Uriah Smith, Synopsis of Present Truth, 218.

> «Ҳамон тавре ки давраи нубувватии ин карнаи [6-ум] бо таслими ихтиёрии қудрат ба дасти туркон аз ҷониби императори масеҳии Шарқ оғоз ёфт, ҳамин тавр мо метавонем ба таври одилона хулоса барорем, ки анҷоми он низ бо таслими ихтиёрии он қудрат аз ҷониби султони турк боз ба дасти масеҳиён нишон дода мешуд. Соли 1838 Туркия ба ҷанг бо Миср кашида шуд. Мисриён наздик буданд, ки қудрати турконро сарнагун созанд. Барои пешгирӣ аз ин, чор қудрати бузурги Аврупо — Англия, Русия, Австрия ва Пруссия — барои нигоҳ доштани ҳукумати турк дахолат карданд. Туркия дахолати онҳоро пазируфт. Дар Лондон конфронсе баргузор гардид, ки дар он ултиматуме таҳия шуд, то ба Муҳаммадалӣ, пошои Миср, пешниҳод гардад. Равшан аст, ки вақте ин ултиматум ба дасти Муҳаммадалӣ супурда мешуд, сарнавишти Империяи Усмонӣ амалан ба дасти қудратҳои масеҳии Аврупо вогузор мегардид. Ин ултиматум дар рӯзи 11-уми августи соли 1840 ба дасти Муҳаммадалӣ супурда шуд! ва дар ҳамон рӯз худи султон ба сафирони чор қудрат ёддоште ирсол намуда, пурсид, ки агар Муҳаммадалӣ аз қабули шартҳое, ки онҳо пешниҳод карда буданд, сарпечӣ кунад, чӣ бояд кард. Посух ин буд, ки ӯ набояд аз ҳеҷ эҳтимоле, ки метавонад пеш ояд, нигарон шавад; зеро онҳо барои он тадбир андешида буданд. Давраи нубувватӣ ба анҷом расид, ва дар ҳамон рӯз идораи умури муҳаммадиён ба дасти масеҳиён гузашт, чунон ки идораи умури масеҳиён 391 солу 15 рӯз пештар ба дасти муҳаммадиён гузашта буд. Ҳамин тавр, войи дуюм ба анҷом расид, ва карнаи шашум аз садо бозмонд». Uriah Smith, Synopsis of Present Truth, 218.

Islam of the second Woe, had passed the zenith of its power, which according to God’s word was to continue for three hundred and ninety-one years and fifteen days. Yet in the 1830’s Egypt was attempting to re-establish a caliphate in Egypt for the purpose of continuing the second great jihad of Muslim history. The possibility of more Islamic warfare was causing the European powers to shake in fear. For decades the crisis of Islam re-igniting its warfare was labelled by the historians and the reporters of those years as the “Eastern Question.” The warfare of the children of the east had been carried out for centuries against the nations of Europe, who derived their religion from the Roman church. In 1838, “the distress of nations,” referred to by Christ represented the shaking of the angry nations that was produced by the warfare brought against the former Roman Empire by Islam.

Исломи войи дуюм аз авҷи қудрати худ гузашта буд, ки мувофиқи каломи Худо бояд се саду наваду як солу понздаҳ рӯз давом мекард. Бо вуҷуди ин, дар солҳои 1830-ум Миср мекӯшид дар Миср хилофатро аз нав барқарор кунад, то ҷиҳоди дуюми бузурги таърихи мусулмононро идома диҳад. Имкони сар задани ҷангҳои бештари исломӣ қудратҳои Аврупоро водор мекард, ки аз тарс ба ларза оянд. Дар тӯли даҳсолаҳо буҳрони аз нав афрӯхта шудани ҷангҳои Ислом аз ҷониби таърихнигорон ва гузоришгарони он солҳо «Масъалаи Шарқ» номида мешуд. Ҷангҳои фарзандони шарқ дар тӯли асрҳо бар зидди миллатҳои Аврупо бурда мешуданд, ки дини худро аз калисои Рум гирифта буданд. Дар соли 1838, «тангии халқҳо», ки Масеҳ ба он ишора карда буд, такони миллатҳои ба хашм омадаро ифода менамуд, ки аз ҷангҳое ба вуҷуд омада буд, ки Ислом бар зидди империяи собиқи Рум барангехта буд.

> “By [loosing] the four angels which are bound in the great river Euphrates, I understand that God was now about to suffer the four principal nations of which the Ottoman empire was composed, which had in vain attempted to subdue the Eastern Empire at Constantinople, and made but little progress in conquering Europe, now to take Constantinople, and to overrun and subdue one third part of Europe, which was the fact about the middle of the fifteenth century.” Works of William Miller, Volume 2, 121.

> «Бо [раҳо кардани] чор фариштаеро, ки дар дарёи бузурги Фурот баста шудаанд, ман чунин мефаҳмам, ки Худо акнун мехост иҷозат диҳад, то он чор миллати асосӣ, ки империяи Усмонӣ аз онҳо таркиб ёфта буд, ва то он вақт беҳуда кӯшида буданд Империяи Шарқиро дар Қустантиния мутеъ созанд ва дар фатҳи Аврупо фақат пешрафти андаке карда буданд, акнун Қустантинияро тасарруф намоянд ва сеяки Аврупоро зер карда, мутеъ созанд; ва ҳамин воқеа тақрибан дар миёнаи асри понздаҳум ба амал омад». Works of William Miller, Volume 2, 121.

The distress of nations in the narrative found in Luke was “with perplexity; the sea and the waves roaring,” and with men’s “hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth.” The perplexity of the Eastern Question continued to agitate the powers of earth all the way into the twentieth century, and the symbol of that distress was “men’s hearts failing them for fear” and the “sea and waves roaring.”

Танги халқҳо дар ривояте, ки дар Луқо омадааст, «бо ҳайрату саргардонӣ буд; баҳр ва мавҷҳо ғурриш мекарданд», ва бо он ки «дилҳои одамон аз тарс ва аз интизори он чи бар замин меояд, беҳол мешуданд». Саргардонии Масъалаи Шарқӣ то худи асри бистум қудратҳои заминро пайваста ба изтироб меовард, ва рамзи он тангӣ «дилҳои одамон аз тарс беҳол шудан» ва «ғурриши баҳр ва мавҷҳо» буд.

> “This sealing of the servants of God is the same that was shown to Ezekiel in vision. John also had been a witness of this most startling revelation. He saw the sea and the waves roaring, and men’s hearts failing them for fear. He beheld the earth moved, and the mountains carried into the midst of the sea (which is literally taking place), the water thereof roaring and troubled, and the mountains shaking with the swelling thereof. He was shown plagues, pestilence, famine, and death performing their terrible mission.” Testimonies to Ministers, 445.

> «Ин мӯҳр задани бандагони Худо ҳамон чизест, ки ба Ҳизқиёл дар рӯъё нишон дода шуда буд. Юҳанно низ шоҳиди ин ваҳйи бас ҳайратовар гардида буд. Ӯ дарё ва мавҷҳои онро, ки ғулғула мекарданд, ва дилҳои одамонро, ки аз тарс беҳол мешуданд, дид. Ӯ заминро дид, ки ба ҷунбиш омадааст, ва кӯҳҳоро, ки ба миёни баҳр андохта мешаванд (ки ин ба маънои айнан воқеъ мегардад), ва обҳои онро, ки ғулғула ва ошуфтаанд, ва кӯҳҳоро, ки аз туғёни он меларзанд. Ба ӯ вабоҳо, бемориҳои сироятӣ, қаҳтӣ ва марг нишон дода шуданд, ки рисолати даҳшатноки худро анҷом медиҳанд». Testimonies to Ministers, 445.

When John was shown the sealing of the one hundred and forty-four thousand, he saw the distress of nations, as represented by the seas and waves roaring, and men’s hearts failing for fear, and it was the same sealing that Ezekiel was shown in chapter nine. Ezekiel was shown the internal elements of the sealing and John was shown the external elements associated with the sealing. John saw that the angering of the nations is associated with the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the angering of the nations is also Luke’s distress of nations which is historically identified as the Eastern Question. John was shown that Islam of the third Woe, is the external sign of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Вақте ки ба Юҳанно муҳргузории яксаду чиҳилу чор ҳазор нишон дода шуд, ӯ изтироби халқҳоро дид, чунон ки бо баҳрҳо ва мавҷҳои хурӯшон ифода ёфтааст, ва дилҳои одамон аз тарс суст мегардиданд; ва ин ҳамон муҳргузорӣ буд, ки ба Ҳизқиёл дар боби нӯҳум нишон дода шуда буд. Ба Ҳизқиёл унсурҳои дохилии муҳргузорӣ нишон дода шуданд, ва ба Юҳанно унсурҳои зоҳирии вобаста ба муҳргузорӣ нишон дода шуданд. Юҳанно дид, ки ба хашм омадани халқҳо бо муҳргузории яксаду чиҳилу чор ҳазор алоқаманд аст, ва ба хашм омадани халқҳо ҳамчунин ҳамон изтироби халқҳои Луқо мебошад, ки аз нигоҳи таърихӣ ҳамчун Масъалаи Шарқӣ шинохта шудааст. Ба Юҳанно нишон дода шуд, ки Ислом дар Войи сеюм аломати зоҳирии муҳргузории яксаду чиҳилу чор ҳазор аст.

> “The present is a time of overwhelming interest to all living. Rulers and statesmen, men who occupy positions of trust and authority, thinking men and women of all classes, have their attention fixed upon the events taking place about us. They are watching the strained, restless relations that exist among the nations. They observe the intensity that is taking possession of every earthly element, and they recognize that something great and decisive is about to take place—that the world is on the verge of a stupendous crisis.

> «Замони ҳозира барои ҳамаи зиндагон айёми таваҷҷуҳи аз ҳад зиёд аст. Ҳокимон ва арбобони давлат, одамоне, ки мансабҳои боварӣ ва ҳокимиятро ишғол мекунанд, мардону занони андешаманд аз ҳамаи табақаҳо, диққати худро ба рӯйдодҳое, ки дар атрофи мо ба вуқӯъ меоянд, равона сохтаанд. Онҳо муносибатҳои пуртанишу нооромеро, ки миёни миллатҳо вуҷуд доранд, мушоҳида мекунанд. Онҳо шиддатеро мебинанд, ки ҳар унсури заминиро фаро мегирад, ва дарк мекунанд, ки чизе бузург ва ҳалкунанда дар остонаи рӯй додан аст — ки ҷаҳон дар лаби як буҳрони азим қарор дорад.

> “Angels are now restraining the winds of strife, that they may not blow until the world shall be warned of its coming doom; but a storm is gathering, ready to burst upon the earth; and when God shall bid His angels loose the winds, there will be such a scene of strife as no pen can picture.

> «Фариштагон ҳоло бодҳои низоъро нигоҳ медоранд, то ки онҳо навазанд, то даме ки ҷаҳон аз ҳалокати наздикшавандаи худ огоҳ карда шавад; вале тӯфоне гирд меояд, ки омода аст бар замин фурӯ резад; ва ҳангоме ки Худо ба фариштагони Худ амр хоҳад дод, ки бодҳоро раҳо кунанд, чунин манзараи низоъ ба вуқӯъ хоҳад пайваст, ки ҳеҷ қаламе онро тасвир карда наметавонад.

> “The Bible, and the Bible only, gives a correct view of these things. Here are revealed the great final scenes in the history of our world, events that already are casting their shadows before, the sound of their approach causing the earth to tremble and men’s hearts to fail them for fear.” Education, 179, 180.

> «Китоби Муқаддас, ва танҳо Китоби Муқаддас, дар бораи ин чизҳо назари дуруст медиҳад. Дар он манзараҳои бузурги ниҳоии таърихи ҷаҳони мо ошкор гардидаанд, воқеаҳое ки аллакай сояҳои худро пешакӣ меафкананд, ва садои наздикшавии онҳо заминро ба ларза меоварад ва дилҳои одамонро аз тарс беҳол месозад». Education, 179, 180.

In Luke chapter twenty-one Jesus identified the “signs” that ushered in the Millerite movement, and all those “signs”, according to Sister White, were fulfilled. The Lisbon earthquake, the dark day, the falling of the stars, and the distress of nations, which represented the shaking of the powers of earth that was fulfilled by Islam in the fear produced by the Eastern Question, are all fulfilled. The Millerite “signs” also include the Son of man coming with a cloud which was fulfilled in the correct order that the “signs” were given by Christ, for after the distress of nations ended with the restraint of the Ottoman supremacy in 1840, Christ came to the Most Holy Place on October 22, 1844, and when He came He came with clouds.

Дар боби бисту якуми Луқо Исо он «аломатҳо»-ро муайян намуд, ки ҳаракати миллериро оғоз бахшиданд, ва ҳамаи он «аломатҳо», мувофиқи гуфтаи Хоҳар Уайт, иҷро шуданд. Заминларзаи Лиссабон, рӯзи торикӣ, фурӯ рехтани ситорагон ва изтироби халқҳо, ки такон хӯрдани қудратҳои заминро ифода мекард ва ин ба воситаи Ислом дар тарсе, ки аз Масъалаи Шарқӣ ба вуҷуд омад, иҷро гардид, ҳамаашон иҷро шудаанд. «Аломатҳо»-и миллерӣ ҳамчунин омадани Писари Одамро бо абр дар бар мегиранд, ки он мувофиқи тартиби дурусте, ки Масеҳ «аломатҳо»-ро баён намуда буд, иҷро гардид; зеро пас аз он ки изтироби халқҳо бо боздоштани бартарии усмонӣ дар соли 1840 ба поён расид, Масеҳ 22 октябри соли 1844 ба Қудси Ақдас омад, ва ҳангоме ки Ӯ омад, бо абрҳо омад.

> “‘And, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of Days, and they brought Him near before Him. And there was given Him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve Him: His dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away.’ Daniel 7:13, 14. The coming of Christ here described is not His second coming to the earth. He comes to the Ancient of Days in heaven to receive dominion and glory and a kingdom, which will be given Him at the close of His work as a mediator. It is this coming, and not His second advent to the earth, that was foretold in prophecy to take place at the termination of the 2300 days in 1844. Attended by heavenly angels, our great High Priest enters the holy of holies and there appears in the presence of God to engage in the last acts of His ministration in behalf of man—to perform the work of investigative judgment and to make an atonement for all who are shown to be entitled to its benefits.” The Great Controversy, 479.

> «“Ва инак, касе мисли Писари Одам бо абрҳои осмон меомад ва назди Қадимулайём расид, ва Ӯро ба ҳузури Ӯ оварданд. Ва ба Ӯ салтанат ва ҷалол ва подшоҳӣ дода шуд, то ки ҳамаи қавмҳо, миллатҳо ва забонҳо ба Ӯ хизмат кунанд; салтанати Ӯ салтанати ҷовидонист, ки нест нахоҳад шуд.” Дониёл 7:13, 14. Омадани Масеҳ, ки дар ин ҷо тасвир шудааст, омадани дуюми Ӯ ба замин нест. Ӯ назди Қадимулайём дар осмон меояд, то салтанат ва ҷалол ва подшоҳиро қабул намояд, ки инҳо дар анҷоми кори Ӯ ҳамчун Шафеъ ба Ӯ дода хоҳанд шуд. Маҳз ҳамин омадан, на омадани дуюми Ӯ ба замин, дар нубувват пешгӯӣ шуда буд, ки дар поёни 2300 рӯз, дар соли 1844, ба вуқӯъ хоҳад пайваст. Ҳамроҳ бо фариштагони осмонӣ, Саркоҳини бузурги мо ба Қудси аъзам дохил мешавад ва дар он ҷо дар ҳузури Худо зоҳир мегардад, то ба охирин аъмоли хизмати миёнравии Худ ба нафъи инсон машғул шавад,—то кори доварии тафтишотиро анҷом диҳад ва барои ҳамаи онҳое ки сазовори баҳрабардорӣ аз манфиатҳои он дониста мешаванд, кафорат ба амал оварад». Муборизаи Бузург, 479.

The “signs” associated with the history of the Millerites typified the “signs” associated with the history of the one hundred and forty-four thousand. When Christ provided the second witness to the historical narrative with the parable, He pointed His disciples to “the budding trees of spring.” He informed them that when the trees begin to bud out you know you are near the end of the world, and that the generation that witnesses the budding trees of spring will live to see the heavens and the earth pass away, in the fires of His second coming.

«Аломатҳо»-е, ки бо таърихи миллеритҳо вобаста буданд, «аломатҳо»-еро, ки бо таърихи яксаду чилу чаҳор ҳазор вобастаанд, намунавӣ пешнамоӣ мекарданд. Вақте ки Масеҳ ба ривояти таърихӣ бо масал шоҳиди дуюмро фароҳам овард, Ӯ шогирдони Худро ба «дарахтони навшукуфтаи баҳор» ишора намуд. Ӯ онҳоро огоҳ кард, ки ҳангоме ки дарахтон ба шукуфтан оғоз мекунанд, шумо медонед, ки ба охири ҷаҳон наздик шудаед, ва он насл, ки шоҳиди дарахтони навшукуфтаи баҳор мегардад, зинда хоҳад монд, то осмонҳо ва заминро бинад, ки дар оташҳои омадани дуюми Ӯ аз миён мегузаранд.

> When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand. Verily I say unto you, This generation shall not pass away, till all be fulfilled. Heaven and earth shall pass away: but my words shall not pass away. Luke 21:30–33.

> Вақте ки онҳо акнун навда мезананд, шумо худатон мебинед ва медонед, ки тобистон акнун наздик аст. Ҳамчунин шумо низ, вақте ки бинед, ки ин чизҳо воқеъ мешаванд, бидонед, ки Малакути Худо наздик аст. Ба ростӣ ба шумо мегӯям: ин насл аз миён нахоҳад рафт, то даме ки ҳамаи ин ба иҷро расад. Осмон ва замин аз миён хоҳанд рафт, аммо суханони Ман ҳаргиз аз миён нахоҳанд рафт. Луқо 21:30–33.

The question then becomes, “when did the trees begin to shoot forth?” The latter rain began to sprinkle on September 11, 2001, which according to Isaiah is “the day” of God’s “rough wind in the day of the east wind.”

Пас савол ин мешавад: «Дарахтон пас кай ба навда задан оғоз карданд?» Борони охирон дар 11-уми сентябри соли 2001 ба пошидан оғоз кард, ки мувофиқи Ишаъё «он рӯз»-и «боди сахт»-и Худост «дар рӯзи боди шарқӣ».

> In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Yet the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will shew them no favour. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall beat off from the channel of the river unto the stream of Egypt, and ye shall be gathered one by one, O ye children of Israel. And it shall come to pass in that day, that the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria, and the outcasts in the land of Egypt, and shall worship the Lord in the holy mount at Jerusalem. Isaiah 27:8–13.

> Ба андоза, ҳангоме ки Ӯ онро бармеангезонад, ту бо он муҳокима хоҳӣ кард; Ӯ боди сахти Худро дар рӯзи боди шарқӣ нигоҳ медорад. Пас, ба ин васила гуноҳи Яъқуб пок карда хоҳад шуд; ва ҳамаи самари ин он аст, ки гуноҳи ӯ бардошта шавад: ҳангоме ки ӯ ҳамаи сангҳои қурбонгоҳро мисли сангҳои оҳак, ки кӯфта пора-пора шудаанд, месозад, бешаҳо ва бутҳо дигар барпо нахоҳанд монд. Аммо шаҳри истеҳкомдор вайрон хоҳад шуд, ва маскан тарк карда шуда, мисли биёбон боқӣ хоҳад монд: он ҷо гӯсола хоҳад чарид, ва он ҷо хоҳад хобид, ва шохаҳои онро хоҳад хӯрд. Вақте ки навдаҳои он хушк шаванд, онҳо шикаста хоҳанд шуд: занон меоянд ва онҳоро дар оташ меандозанд; зеро ин қавме бефаҳманд: бинобар ин, Он ки онҳоро офаридааст, ба онҳо раҳм нахоҳад кард, ва Он ки онҳоро шакл додааст, ба онҳо илтифот нахоҳад намуд. Ва дар он рӯз чунин хоҳад шуд, ки Худованд аз маҷрои дарё то сели Миср хоҳад кӯфт, ва шумо як ба як ҷамъ оварда хоҳед шуд, эй фарзандони Исроил. Ва дар он рӯз чунин хоҳад шуд, ки карнайи бузург навохта хоҳад шуд, ва онҳое хоҳанд омад, ки дар замини Ашшур наздик ба ҳалокат буданд, ва рондашудагон дар замини Миср, ва Худовандро бар кӯҳи муқаддас дар Ерусалим ибодат хоҳанд кард. Ишаъё 27:8–13.

The latter rain began to sprinkle (measured) on September 11, 2001, and the debate over the message of the latter rain and the counterfeit peace and safety message began. The history of that debate is where the iniquity of Jacob is removed (purged, meaning atoned for). The history of the debate, which is the debate of Habakkuk, is the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, that concludes with the Laodicean Seventh-day Adventist being spewed out of the mouth of the Lord, for it, as “the defenced city,” shall be desolate, for it had become the city of a people of no understanding, who find no mercy or favor. At that time the “second voice” of Revelation eighteen, will blow a great trumpet, which is the seventh trumpet and the third woe, and God’s other flock shall come and worship at “Jerusalem”, which will have become the movement of the church triumphant.

Борони охирин аз 11 сентябри соли 2001 ба резидан оғоз кард (ба андоза дода шуд), ва баҳс дар бораи паёми борони охирин ва паёми қалбакии сулҳу амният оғоз ёфт. Таърихи он баҳс ҳамон ҷоест, ки ноинсофии Яъқуб бардошта мешавад (пок карда мешавад, яъне кафорат мешавад). Таърихи он баҳс, ки ҳамон баҳси Ҳабаққуқ аст, давраи муҳргузории яксаду чилу чор ҳазор мебошад, ки бо қай кардани Адвентисти рӯзи ҳафтуми Лоадикия аз даҳони Худованд ба анҷом мерасад, зеро он, ҳамчун «шаҳри истеҳкомёфта», вайрону беодам хоҳад шуд, зеро ба шаҳри қавме табдил ёфта буд, ки ҳеҷ фаҳме надоранд ва ҳеҷ раҳм ё илтифот намеёбанд. Дар он вақт «овози дуюм»-и Ваҳй боби ҳаждаҳ карнаи бузургеро хоҳад навохт, ки ҳамон карнаи ҳафтум ва войи сеюм аст, ва рамаи дигари Худо омада, дар «Ерусалим» ибодат хоҳад кард, ки он ба ҳаракати калисои ғолиб табдил ёфта хоҳад буд.

September 11, 2001, identifies that the last generation of earth’s history has arrived, and only those that recognize the budding trees of spring will receive the rain that is causing the trees to bud. Only those that recognize that Islam of the third woe, is what marks the arrival of the latter rain and the sealing of the one hundred and forty-four thousand, will be among that group.

11-уми сентябри соли 2001 нишон медиҳад, ки насли охирини таърихи замин фаро расидааст, ва танҳо онҳое, ки дарахтони навшукуфтаи баҳорро мешиносанд, боронеро, ки сабаби навда бастани дарахтон мегардад, қабул хоҳанд кард. Танҳо онҳое, ки эътироф мекунанд, ки Исломи войи сеюм ҳамон чизест, ки фаро расидани борони дерин ва муҳр задани яксаду чиҳилу чор ҳазор нафарро нишон медиҳад, дар миёни он гурӯҳ хоҳанд буд.

> “Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 507.

> «Танҳо онҳое ки мувофиқи нуре ки доранд зиндагӣ мекунанд, нури бештарро қабул хоҳанд кард. Агар мо ҳар рӯз дар зоҳир намудани фазилатҳои фаъоли масеҳӣ пеш наравем, зуҳуроти Рӯҳулқудсро дар борони охир намешиносем. Шояд он бар дилҳои атрофи мо фурӯ резад, вале мо онро на дарк хоҳем кард ва на қабул.» Testimonies to Ministers, 507.

> “We must not wait for the latter rain. It is coming upon all who will recognize and appropriate the dew and showers of grace that fall upon us. When we gather up the fragments of light, when we appreciate the sure mercies of God, who loves to have us trust Him, then every promise will be fulfilled. ‘For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations’ (Isaiah 61:11). The whole earth is to be filled with the glory of God.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

> «Мо набояд мунтазири борони охирин шавем. Он бар ҳамаи касоне меояд, ки шабнам ва боронҳои файзеро, ки бар мо мерезанд, дарк намуда, онҳоро қабул мекунанд. Вақте ки мо пораҳои нурро ҷамъ меоварем, вақте ки раҳматҳои яқини Худоро, ки дӯст медорад мо ба Ӯ таваккал кунем, қадр менамоем, он гоҳ ҳар ваъда иҷро хоҳад шуд. “Зеро, чунон ки замин навдаи худро мебарорад, ва чунон ки боғ чизҳои дар он кошташударо мерӯёнад, ҳамчунин Худованд Худо адолат ва ҳамдро пеши ҳамаи халқҳо мерӯёнад” (Ишаъё 61:11). Тамоми замин бояд аз ҷалоли Худо пур шавад». The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

We will continue the study in the next article.

Мо омӯзишро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “Unless those who can help in——are aroused to a sense of their duty, they will not recognize the work of God when the loud cry of the third angel shall be heard. When light goes forth to lighten the earth, instead of coming up to the help of the Lord, they will want to bind about His work to meet their narrow ideas. Let me tell you that the Lord will work in this last work in a manner very much out of the common order of things, and in a way that will be contrary to any human planning. There will be those among us who will always want to control the work of God, to dictate even what movements shall be made when the work goes forward under the direction of the angel who joins the third angel in the message to be given to the world. God will use ways and means by which it will be seen that He is taking the reins in His own hands. The workers will be surprised by the simple means that He will use to bring about and perfect His work of righteousness.” Testimonies to Ministers, 300.

> «Агар касоне, ки метавонанд дар——ёрӣ расонанд, ба ҳисси вазифаи худ бедор карда нашаванд, онҳо кори Худоро ҳангоми шунида шудани нидои баландии фариштаи сеюм нахоҳанд шинохт. Вақте ки нур барои равшан кардани замин берун меравад, ба ҷойи он ки барои ёрии Худованд бархезанд, онҳо хоҳанд хост кори Ӯро маҳдуд созанд, то ба ақидаҳои танги худ мувофиқ гардонанд. Ба шумо мегӯям, ки Худованд дар ин кори охирин ба тарзе амал хоҳад кард, ки бисёр берун аз тартиби маъмулии чизҳо хоҳад буд, ва ба гунае ки бар хилофи ҳар гуна нақшарезии инсонӣ хоҳад буд. Дар миёни мо касоне хоҳанд буд, ки ҳамеша мехоҳанд кори Худоро идора кунанд, ҳатто амр диҳанд, ки ҳангоми пеш рафтани кор таҳти роҳнамоии он фариштае, ки дар паёме, ки бояд ба ҷаҳон дода шавад, ба фариштаи сеюм ҳамроҳ мешавад, кадом ҳаракатҳо бояд анҷом дода шаванд. Худо роҳҳо ва воситаҳоеро ба кор хоҳад бурд, ки аз онҳо дида хоҳад шуд, ки Ӯ лаҷомро ба дасти Худ гирифтааст. Кормандон аз василаҳои содае, ки Ӯ барои ба амал овардан ва ба камол расонидани кори адолати Худ истифода хоҳад кард, дар ҳайрат хоҳанд монд». Testimonies to Ministers, 300.

Back to Articles