Article

# Китоби Дониёл — рақами яксаду наваду нӯҳ

Таназзули сиёсӣ ва сарнавишти нубувватӣ: поёни ҳизбҳои демократӣ ва ҷумҳурихоҳ дар заминаи нубуввати Китоби Муқаддас

Author

Jeff Pippenger

Published

May 3, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Мо анҷоми ҳизбҳои демократӣ ва ҷумҳурихоҳро дар таърихи ҳайвони заминӣ муайян месозем. Ҳайвони заминии Ваҳй боби сездаҳум ба ҳизбҳои ҷумҳурихоҳ ва демократӣ тақсим мешавад, ки дар дохили таърихи нубувватии шохи ҷумҳурихоҳ бо ҳам мубориза мебаранд. Шохҳо рамзҳои қудратҳо мебошанд, ва ҳар ду шох дар дохили таърихи нубувватии худ микрокосмҳои муносибати нубувватии худро дар бар доранд. Барои шохи ҷумҳурихоҳ, он микрокосм тавассути ду ҳизби асосии сиёсие ба тасвир кашида мешавад, ки тамоми таърихи Иёлоти Муттаҳидаро фаро гирифтаанд. Иёлоти Муттаҳида яке аз шумораи андаки мамоликест, ки дар таърихи нубувватӣ муайян шудаанд ва аз ду қудрат таркиб ёфтаанд. Ҳамаи миллатҳои пешини нубуввати Китоби Муқаддас, ки бо ду қудрат муаррифӣ шудаанд, намунаи Иёлоти Муттаҳида мебошанд. Империяи Модию Форс, Фаронса (Садӯм ва Миср), ва Исроил бо подшоҳиҳои шимолӣ ва ҷанубии худ, ҳама дар ташаккули хусусиятҳои нубувватии Иёлоти Муттаҳида саҳм мегузоранд.

Империяи Модию Форс дар боби ҳаштуми Дониёл ду шох дошт, ва шохи охирин (Форс) болотар баромад. Мо ин унсурро муайян кардаем, бо нишон додани он ки ҳизби Демократӣ пеш аз ҳизби Ҷумҳурихоҳ ба саҳнаи таърих ворид шуд; бинобар ин, ҳизби Ҷумҳурихоҳ дар ниҳоят охирини ин ду ҳизб хоҳад буд. Нахустин президенти ҷумҳурихоҳ дар посух ба мавқеи тарафдори ғуломдории ҳизби Демократӣ ба арсаи таърих ворид шуд, ва нахустин президенти ҷумҳурихоҳ дар соли 1863 Эъломияи Озодсозиро эълон кард, ки он миёнаи Ҷанги шаҳрвандии ИМА буд, ва соли исён барои калисои Лаодикияи Адвентистони Рӯзи Ҳафтум.

Охирин президенти ҷумҳурихоҳ ба воситаи аввалин президенти ҷумҳурихоҳ рамзгузорӣ шудааст; бинобар ин, президенти охирин дар миёни ҷанги шаҳрвандӣ байни ҳизби демократии тарафдори ғуломдорӣ ва ҳизби ҷумҳурихоҳи зидди ғуломдории худ ба саҳнаи таърих ворид хоҳад шуд. Ғуломдорие, ки аз ҷониби ҳизби демократии рӯзҳои охир тарғиб карда мешавад, ғуломдории ҷаҳонӣ аст. Чунон ки бо аввалин президенти ҷумҳурихоҳ буд, президенти охирини ҷумҳурихоҳ низ аз ҷониби ҳизби тарафдори ғуломдорӣ кушта хоҳад шуд, ҳамон тавре ки Трамп дар интихоботи дуздидашудаи соли 2020 аз ҷиҳати сиёсӣ кушта шуд. Чун шашумин президент аз замони охир дар соли 1989, Трамп сарватмандтарин президент мебуд ва ӯ на танҳо глобалистони Иёлоти Муттаҳида, балки тамоми ҷаҳонро ба ҳаракат меовард. Пас, дар эълони ӯ барои номзад шудан ба мақоми президентӣ дар соли 2015, ҷанги шаҳрвандии сиёсӣ байни ҳизби демократии глобалистони тарафдори ғуломдорӣ ва ҳизби ҷумҳурихоҳи зидди ғуломдорӣ оғоз ёфт.

Дар иҷрои Ваҳй, боби ёздаҳ, Трамп дар интихоботи дуздидашудаи соли 2020 аз лиҳози сиёсӣ кушта шуд, ва Ҳизби демократ ба шодмонӣ дар кӯчаҳо оғоз намуд, то он даме ки равшан гардид, ки дар соли 2022 Трамп бори дигар барои мақоми Президент номзад хоҳад шуд. Он гоҳ, дар иҷрои боби ёздаҳи Ваҳй, тарси бузург бар ҷаҳонигароён фурӯ омад ва ҷанги онҳо шиддат гирифт. Шаҳодати шохҳои Модию Форс муайян месозад, ки шохи охирине, ки бармехезад (Ҳизби ҷумҳурихоҳ), охирин бархоста, баландтар бармеояд. Охирин президенти ҷумҳурихоҳ бар Ҳизби демократ ғолиб хоҳад омад.

Интихоботи соли 2024 анҷоми Ҳизби демократро нишон медиҳад, зеро онҳо дигар ҳеҷ имкони пешбарӣ кардани номзаде ба мақоми президентӣ нахоҳанд дошт, пеш аз он ки қонуни якшанбе таърихи нубувватии ҳайвони заминиро ба поён расонад. Ҳангоми қонуни якшанбе, Ҳизби ҷумҳурихоҳ низ аз вуҷуд бозмемонад. Ҳизби демократ дар интихоботи соли 2024 ба анҷом мерасад, ва Ҳизби ҷумҳурихоҳ дар қонуни якшанбе ба анҷом мерасад. Қонуни якшанбе, ки анҷоми салтанати шашуми нубуввати Китоби Муқаддас аст, бо оғози ҳайвони заминӣ дар соли 1798 тасвир гардида буд. Хусусияти асосии нубувватии ҳайвони заминӣ «сухан гуфтан»-и он аст. Дар соли 1798 Иёлоти Муттаҳида Қонунҳои бегонагон ва фитнаро ба иҷро даровард, ки бинобар ин намунаи қонуни якшанбе мебошанд, вақте ки Иёлоти Муттаҳида чун аждаҳо сухан мегӯяд.

Аз соли 1776 то 1798, Иёлоти Муттаҳида, гарчанде ҳанӯз подшоҳии шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас набуд, се нишонаи роҳро аз сухан гуфтани Иёлоти Муттаҳида ифода мекунад. Он давра ба оғози ҳукмронии ҳайвони заминӣ ҳамчун подшоҳии шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас оварда расонд, ва бинобар ин, он давраеро ифода мекунад, ки ба анҷоми ҳукмронии ҳайвони заминӣ ҳамчун подшоҳии шашум мерасонад. Эъломияи Истиқлолият дар соли 1776, ки баъдан Конститутсия дар соли 1789 ва Қонунҳои «Аҷнабиён ва Иғво» дар соли 1798 аз пайи он омаданд, се нишонаи роҳро дар таърих ифода мекунанд, ки ба анҷоми ҳайвони заминӣ ҳамчун подшоҳии шашум ҳангоми қонуни якшанбе мебарад. Иҷрои он се нишонаи роҳ дар доираи таърихи ҳам ҳизби Демократӣ ва ҳам ҳизби Ҷумҳурихоҳ ба таври гуногун ифода шудааст.

Қонуни «Патриот» аз соли 2001 ибтидои бардоштани истиқлолияти шаҳрвандони Иёлоти Муттаҳидаро муайян мекунад ва он ба воситаи эъломияе, ки ватанпарастони ҳақиқии таърихи Амрико бо Эъломияи Истиқлолият ба амал дароварданд, намунавӣ гардида буд. Нишонаи роҳи Қонуни «Патриот» нахустини се нишонаи роҳ барои ҳар ду ҳизб — Ҷумҳурихоҳ ва Демократ — мебошад.

Ҳизби демократӣ дар интихоботи соли 2024 ба анҷом мерасад, ки он Фармонҳои иҷроии Трампро ба саҳна меоварад, ки онҳоро Қонунҳои «Alien and Sedition» пешакӣ ба таври рамзӣ нишон дода буданд. Фармонҳои иҷроие, ки баъдан Трамп ҷорӣ мекунад, қонуни якшанбе нестанд, аммо онҳо намунае аз сухан гуфтан ҳамчун аждаҳо мебошанд, зеро Трамп онҳоро ба кор хоҳад бурд, ҳангоме ки ӯ он чизеро ба иҷро мерасонад, ки хоҳар Уайт онро чунин муайян кардааст: «истибдоди фаъол» дар рӯзҳои охир ба вуқуъ хоҳад пайваст. Истибдод калимаест, ки диктатураро ифода мекунад, ва он ба воситаи Фармонҳои иҷроӣ амалӣ мегардад, ки дар Қонунҳои «Alien and Sedition» ба таври рамзӣ нишон дода шудаанд. Вақте ки Трамп Фармонҳои иҷроии худро татбиқ мекунад, баргардонидани Муҳокимаҳои Пелоси, ки раёсати ҷумҳури нокоми Байденро нишонгузорӣ карданд, ба вуҷуд хоҳад омад.

Давраи замоне, ки анҷоми ҳизбҳои Демократӣ ва Ҷумҳурихоҳро муайян мекунад, мӯҳри Алфа ва Омегаро дорост, зеро оғози ҳар як давра анҷомро ифода менамояд. Аз ин рӯ, аввалин нишонаи роҳ барои ҳизби Демократӣ Қонуни Патриот аз соли 2001 аст, ва нишонаи дуюми роҳ Мурофиаҳои Пелоси мебошанд, ки соли 2021 оғоз ёфтанд. Он мурофиаҳо радкунии комили Конститутсияи соли 1789-ро ифода мекунанд. Мурофиаҳои Пелоси нишонаи миёнаи роҳро дар хатти ҳизби Демократӣ ифода мекунанд, ки намунаи он ҳангоме зоҳир шуд, ки Конститутсия аз ҷониби сездаҳ мустамлика, сездаҳ сол пас аз 1776, тасвиб гардид. Мурофиаҳои Пелоси исён бар зидди Конститутсияро ифода мекунанд ва намунаи онҳо соли 1789 буд. Нишонаи сеюми роҳ барои хатти Демократҳо ҳамон ҷое аст, ки онҳо ҳамчун як ҳизби сиёсӣ ба анҷом мерасанд.

Онҳо дар интихоботи соли 2024 ба поён мерасанд, ва ҳангоме ки маросими савгандёдкунии соли 2025 анҷом ёбад, маҷмӯаи дуюми Озмоишҳои Пелосӣ ба воситаи Фармонҳои иҷроия ба амал оварда хоҳад шуд, ки онҳоро Қонунҳои бегонагон ва фитнаангезӣ ҳамчун намуна пешакӣ тасвир карда буданд. Бинобар ин, сеюмин waymark барои ҳизби демократ Қонунҳои бегонагон ва фитнаангезии соли 1798 мебошад. Даврае, ки анҷоми ҳизби демократро намояндагӣ мекунад, бо як интихобот, як маросими савгандёдӣ ва ҷорӣ гардидани lawfare-и сиёсии шайтонӣ оғоз меёбад, ва бо як интихобот, як маросими савгандёдӣ ва ҷорӣ гардидани lawfare-и сиёсии шайтонӣ ба поён мерасад.

Барои ҳизби ҷумҳурихоҳ, нахустин waymark Қонуни Patriot аз соли 2001 аст, ки намунаи он Эъломияи Истиқлолият дар соли 1776 мебошад. Waymark-и дуюм ҳамон нест, ки waymark-и дуюм барои ҳизби демократ буд. Waymark-и дуюм, ки барои демократҳо бо Конститутсияи соли 1789 ифода шудааст, аввалин муҳокимаҳои Pelosi буд, аммо waymark-и дуюм барои ҷумҳурихоҳон, ки бо Конститутсияи соли 1789 ифода шудааст, Қонуни Alien and Sedition аст, ки пас аз анҷом ёфтани савгандёдкунии дуюми Trump дар соли 2025 иҷро мешавад. Чӣ гуна Қонунҳои Alien and Sedition аз соли 1798 метавонанд Конститутсияи соли 1789-ро ифода намоянд?

Дар маросими дуюми савгандёдкунии Трамп, Фармонҳои Иҷроии ӯ, ки бо Қонунҳои «Бегонагон ва Фитнаангезӣ»-и соли 1798 тимсол шудаанд, на танҳо маҷмӯи дуюми Мурофиаҳои Пелосиро оғоз мекунанд, балки ҳамчунин ташаккули сурати ҳайвонро оғоз менамоянд. Давраи ташаккули сурати ҳайвон бо сухан гуфтан чун аждаҳо оғоз мешавад ва ба поён мерасад. Ин сухан гуфтан дар оғози ин давра барпо шудани қудратҳои подшоҳиро ифода мекунад, ки ҳамчун диктатура, ё чунон ки Хоҳар Уайт онро меномад, «истибдод», муаррифӣ шудаанд. Сухан гуфтани аждаҳо дар анҷоми давраи ташаккули сурати ҳайвон муайян месозад, ки ҳокимияти қудратҳои динӣ бар қудратҳои сиёсӣ барқарор карда мешавад.

Эъломияи Истиқлолият эъломияе бар зидди зулми ҳам ҳокимияти сиёсии подшоҳони Аврупо ва ҳам ҳокимияти динии калисои Рум буд. Давраи ташаккули ҳайкали ваҳшӣ ҳамон ҷое мебошад, ки ин ду қудрати фосид бо ҳам муттаҳид мегарданд, дар ҳоле ки ҳокимияти динӣ бар ин муносибат ҳукмрон аст. Дар ташаккулёбӣ, ё дар омезиши ин ду қудрат, ҳокимияти динӣ ҳамонест, ки дар охир бармехезад ва болотар аст. Бинобар ин, оғози он давра анҷоми он давраро намояндагӣ мекунад. Қонунҳои «Alien and Sedition» аз соли 1798 анҷоми ҳизби Демократиро намояндагӣ мекунанд, ва онҳо нуқтаи сеюми роҳи он мебошанд, аммо ҳамзамон нуқтаи дуюми роҳро дар давраи анҷомии ҳизби Ҷумҳурихоҳ намояндагӣ мекунанд. Нуқтаи сеюми роҳи ҳизби Ҷумҳурихоҳ иҷрои маҷбурии қонуни якшанбе мебошад.

Барои ҳизби демократӣ се нишондиҳандаи марҳилавие, ки бо 1776, 1789 ва 1798 ифода ёфтаанд, рамзӣ ба 2001 (1776), аввалин мурофиаҳои Пелосӣ дар соли 2021 (1789) ва дуввумин мурофиаҳои Пелосӣ дар соли 2025 (1798) ишора мекунанд.

Барои ҳизби ҷумҳурихоҳ се нуқтаи аломатие, ки бо солҳои 1776, 1789 ва 1798 ифода мешаванд, ба таври намунавӣ солҳои 2001 (1776), мурофиаҳои дуюми Пелоси дар соли 2025 (1789), ва қонуни якшанбе (1798)-ро таҷассум мекунанд.

1776, 1789 ва 1798 бисту ду солро ифода мекунанд, ва бисту ду рамзи пайвастшавии Илоҳият бо башарият аст. Ин се аломати роҳ шаҳодати «Ҳақиқат»-ро дар бар доранд, зеро онҳо нишон медиҳанд, ки аломати роҳи аввал ва охирин ҳамон як ҳақиқатро муайян месозанд. 1776 барқарор шудани истиқлолиятро муайян мекунад, ва 1798 барҳам дода шудани истиқлолиятро муайян мекунад. Пас, онҳо ҳарфҳои аввал ва охири алифбои иброниро, ки аз бисту ду ҳарф иборат аст, ифода мекунанд. Ҳарфи сездаҳум рамзи исён аст, ва ин се ҳарф якҷо — аввал, сездаҳум ва охирин — барои сохтани калимаи ибронии «Ҳақиқат» муттаҳид мешаванд.

1776 11 сентябри соли 2001-ро ифода мекунад ва оғози вақти мӯҳргузории яксаду чиҳилу чор ҳазорро нишон медиҳад. Он оғози пошидани борони охирро нишон медиҳад, ки он давраи замонест, ки дар он аждаҳо барои хизматҳои анҷомдодааш ба ҳайвон дода мешавад, ҳамон тавре ки ҳизби аждаҳои демократӣ аз ҷониби ҳизби ҳайвони ҷумҳурихоҳ мағлуб хоҳад шуд.

Дар он таърих муҳргузории шохи ҳақиқии протестантӣ дар он давраи вақт ба анҷом мерасад, ки Худованд дасти Худро бори дуюм дароз мекунад, то қавмеро ҷамъ оварад, ки ҳамчун рондагони Исроил шинохта мешаванд ва ки дар қонуни якшанбе ҳамчун парчам бардошта хоҳанд шуд.

18 июли соли 2020 шохи ҳақиқии протестантӣ пароканда карда шуд, ва бисту ду сол пас аз соли 2001, дар июли соли 2023 кори ҷамъоварии дувум ба воситаи овозе, ки дар биёбон нидо мекард, оғоз гардид. Ҷамъоварии аввал дар соли 2001 ба вуқӯъ пайваст, вақте ки фариштаи боби ҳаждаҳуми Ваҳй, дар ҳоле ки биноҳои бузурги шаҳри Ню-Йорк фурӯ мерехтанд, нозил шуд. Фуруд омадани он фаришта оғози замони муҳргузориро ифода мекард, ва фуруд омадани Микоил, фариштаи муқарраб, дар 18 июли соли 2020 анҷоми замони муҳргузориро ифода намуд. Исо, ҳамчун Алфа ва Омега, ҳамеша анҷомро ба воситаи оғоз тасвир мекунад; бинобар ин, унсурҳои нубувватии ҷамъоварии аввал, ки 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, унсурҳои нубувватиро, ки дар ҷамъоварии дувум ба вуқӯъ меоянд, ифода мекунанд.

Се мисоли равшани ҷамъоварии дуюм ҳастанд, ки таърихи анҷомёбандаи замони мӯҳргузории яксаду чиҳилу чор ҳазорро намояндагӣ мекунанд, яъне таърихи Масеҳ, таърихи паёмҳои фариштаи якум ва дуюм аз 11 августи соли 1840 то 22 октябри соли 1844, ва ҳамчунин таърихи фариштаи сеюм аз 22 октябри соли 1844 то ошӯби соли 1863. Он се шоҳид ҷамъоварии дуюми яксаду чиҳилу чор ҳазорро аз июли 2023 то қонуни якшанбеи ба зудӣ ояндаро барқарор менамоянд. Агар мо аз ҳар як таърих як унсури мушаххасро ҷудо намоем, далели нақши войи сеюмро меёбем.

Дар анҷоми маҷлиси бошишгоҳи Экзетер дар 17 августи соли 1844, паёми Нидои Нисфишаб эълон карда шуд. Он эълон, дар таърихи яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор, муаррифгари эълони паёми Нидои Нисфишаб буд, зеро ҳар ду таърих иҷрои масали даҳ бокира буданд ва ҳастанд. Хоҳар Уайт муайян месозад, ки вуруди зафармандонаи Масеҳ ба Ерусалим муаррифгари эълони Нидои Нисфишаб дар соли 1844 буд. Ягона боре ки Масеҳ бар ҳайвоне савор шуд, дар вуруди Ӯ ба Ерусалим буд, ва ҳайвоне ки Ӯ бар он савор шуд, хар буд, ки рамзи ислом аст. Дар давраи ҷамъоварии дуюм аз соли 1844 то 1863, дар соли 1848 Хоҳар Уайт муайян месозад, ки миллатҳои Аврупо ба хашм оварда мешуданд, ва ба хашм овардани миллатҳо дар он таърих ба воситаи таҳдидҳои идомаи ҷанг, ки аз ҷониби ислом бар Аврупо оварда мешуд, анҷом пазируфт. Дар ҳар яке аз се таърихи ҷамъоварии дуюм, нақши исломи войи сеюм муайян карда мешавад.

Вақти муҳр задани яксаду чилу чаҳор ҳазор аз 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, вақте ки Ислом, ҳамчун войи сеюм, ҳамлаи ногаҳонӣ бар замини ҷалолманди муосир — Иёлоти Муттаҳида — овард. Бисту ду сол баъд, 7 октябри соли 2023, Ислом, ҳамчун войи сеюм, бар замини ҷалолманди қадим ҳамлаи ногаҳонӣ овард. Ҳангоми қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда, ки зилзилаи бузурги Ваҳйи ёздаҳ аст, войи сеюм боз ногаҳон меояд, зеро он бори дигар ҳамлаи ногаҳонӣ бар замини ҷалолманди муосирро ба анҷом мерасонад.

Исёне, ки Исроили зоҳирӣ ҳамчун рамзи онҳое ифода мекунад, ки Масеҳи худро ба салиб кашиданд, ва се ҳамлаи ногаҳонии исломи войи сеюм, нишони «Ҳақиқат»-ро дар худ доранд. Паёме, ки як саду чиҳилу чор ҳазорро мӯҳр мезанад ва кори бори дуюм ҷамъ овардани қавми Худоро дар рӯзҳои охир анҷом медиҳад, дар давраи замоне ба вуқӯъ меояд, ки фаъолияти исломи войи сеюм фаъол аст.

Давраи нубувватие, ки ҳамчун «ҷамъоварии дуюм» тасвир шудааст, ба таври возеҳ давраҳои муайяни нубувватиро, ки тамоми таърихи «ҷамъоварии дуюм»-ро ташкил медиҳанд, мушаххас менамояд. Фуруд омадани Масеҳ баъд аз эҳёи Ӯ оғози кори Ӯро барои ҷамъ овардани онҳое, ки назди салиб пароканда шуда буданд, нишон медиҳад.

> Он гоҳ Исо ба онҳо гуфт: «Ҳамаи шумо ин шаб аз боиси Ман ба васваса хоҳед афтод; зеро навишта шудааст: “Чӯпонро хоҳам зад, ва гӯсфандони рама пароканда хоҳанд шуд”. Матто 26:31.»

Пас аз се рӯз дар қабр, Масеҳ назди шогирдон фуруд омад ва давраи чилрӯзаи таълими шахсиро оғоз кард, ки баъд аз он давраи даҳрӯзаи ягонагӣ ва дуо пеш аз рехта шудани Рӯҳулқудс бе андоза дар рӯзи Пантикост фаро расид.

> Рисолати аввалро ман, эй Теофилус, дар бораи ҳамаи он чи Исо ба амал кардан ва таълим додан оғоз намуд, навишта будам, то рӯзе ки Ӯ боло бурда шуд, баъд аз он ки ба воситаи Рӯҳулқудс ба ҳаввориёне ки баргузида буд, аҳком дода буд; ба онҳо низ Ӯ пас аз уқубати Худ бо далелҳои бисёри қотеъ Худро зинда нишон дод, дар муддати чиҳил рӯз ба онҳо зоҳир шуда, ва дар бораи чизҳое ки ба Подшоҳии Худо тааллуқ доранд, сухан мегуфт; ва чун бо онҳо ҷамъ омада буд, ба онҳо амр фармуд, ки аз Уршалим дур нашаванд, балки мунтазири ваъдаи Падар бошанд, ки, гуфт Ӯ, «аз Ман шунидаед. Зеро Яҳё ба ростӣ бо об таъмид медод; аммо шумо баъд аз чанд рӯз бо Рӯҳулқудс таъмид хоҳед ёфт». Пас, чун онҳо гирд омаданд, аз Ӯ пурсиданд, гуфта: «Худовандо, оё дар ҳамин вақт Подшоҳиро ба Исроил боз барқарор хоҳӣ кард?» Ӯ ба онҳо гуфт: «Донистани замонҳо ё мавсимҳое ки Падар дар ихтиёри Худ қарор додааст, аз они шумо нест. Лекин, ҳангоме ки Рӯҳулқудс бар шумо нозил шавад, қувват хоҳед ёфт; ва барои Ман дар Уршалим, дар тамоми Яҳудия, дар Сомария, ва то ақсои замин шоҳидон хоҳед буд». Ва ин суханонро гуфта, дар ҳоле ки онҳо менигаристанд, Ӯ боло бурда шуд; ва абре Ӯро аз назари онҳо пинҳон кард.... Ва чун рӯзи Пантикост пурра фаро расид, ҳама якдилона дар як ҷо буданд. Ва ногаҳон аз осмон овозе омад, мисли вазиши тундбоди нерӯманд, ва тамоми хонаро, ки дар он нишаста буданд, пур кард. Аъмол 1:1–9, 2:1, 2.

Чил рӯз, ва баъд аз он даҳ рӯзе ки шогирдон мебоист барои ваъдаи Падар «интизор» шаванд, Масеҳ шогирдони Худро бори дуюм ҷамъ меовард. Давраи интизорӣ дар Ерусалим рамзи замони таъхир аст, мувофиқ бо замонҳои таъхири Матто бисту панҷ ва Ҳабаққуқ ду. Тамоми ин давра аз ҷониби Масеҳ ҳамчун даврае муайян карда мешавад, ки аз кори Илёс оғоз меёбад, ҳангоме ки Юҳанно таъмид медод, ва тамоми ин давра бо таъмиди Рӯҳулқудс дар Пантикост анҷом ёфт. Таъмид рамзи марг, дафн ва эҳёст; бинобар ин, нишонаи мобайнии тамоми ин давра салиб буд, зеро тамоми ин давра муҳри «Ҳақиқат»-ро дорад.

Тамоми ин давра бо таъмид ёфтани Масеҳ аз дасти Яҳё оғоз меёбад, ҳангоме ки Рӯҳулқудс ба сурати кабӯтар нозил шуд. Сипас кори ҷамъ овардани шогирдоне, ки бояд асоси маъбади масеҳӣ бошанд, оғоз гардид. Дар анҷоми он давра Масеҳ шогирдони Худро бори дуюм ҷамъ меоварад, ва давраи ҷамъоварии дуюм такрори давраи ҷамъоварии аввал аст, зеро Масеҳ анҷоми чизеро бо оғози он тасвир мекунад.

Салибро таъмиди Масеҳ рамзан ифода карда буд, ва ҳар ду воқеа кори ҷамъ овардани шогирдонро оғоз намуданд. Нишонаи роҳе, ки ибтидо ва интиҳоро муайян мекунад, марг, дафн ва эҳёро ифода менамояд. Пас аз эҳё, чиҳил рӯзи озмоиш дар биёбон рамзи чиҳил рӯзи таълим баъд аз фуруд омадани Ӯ назди шогирдон буд. Ҳар ду чиҳил рӯз як ҳақиқати аслиро ифода мекунанд, ки Исо онро чунин баён мекунад: «Навишта шудааст: одам на фақат аз нон зиндагӣ мекунад, балки аз ҳар каломе ки аз даҳони Худо мебарояд».

Дар он давраи вақт Исо ба шогирдон ҳамаи он чизеро, ки анбиё дар бораи Масеҳ шаҳодат дода буданд, кушод; ба ҳамин тарз Он давраро ҳамчун кушода шудани Каломи нубувватии Худ муайян намуд.

> Ва инак, ду нафари онҳо дар ҳамон рӯз ба деҳае мерафтанд, ки Эммоус ном дошт ва аз Уршалим тақрибан шаст стадия дур буд. Ва онҳо бо якдигар дар бораи ҳамаи ин воқеаҳое, ки рӯй дода буданд, суҳбат мекарданд. Ва чунин воқеъ шуд, ки ҳангоме ки онҳо бо ҳам гуфтугӯ ва муҳокима мекарданд, худи Исо наздик омада, ҳамроҳи онҳо равон шуд. Аммо чашмони онҳо баста дошта шуда буд, то ки Ӯро нашиносанд.... Он гоҳ Ӯ ба онҳо гуфт: «Эй бехирадон ва сустдилон дар бовар кардан ба ҳар он чи анбиё гуфтаанд! Оё намебоист Масеҳ ин азобҳоро кашида, ба ҷалоли Худ дохил шавад?» Ва аз Мусо ва ҳамаи анбиё оғоз намуда, дар ҳамаи Навиштаҳо он чиро, ки дар бораи Худи Ӯ буд, ба онҳо шарҳ дод. Ва онҳо ба деҳае, ки сӯи он мерафтанд, наздик шуданд; ва Ӯ вонамуд кард, ки мехоҳад дуртар биравад. Аммо онҳо Ӯро нигоҳ дошта, гуфтанд: «Бо мо бимон, зеро шом наздик аст ва рӯз хеле гузаштааст». Ва Ӯ даромад, то бо онҳо бимонад. Ва чунин воқеъ шуд, вақте ки Ӯ бо онҳо бар сари дастархон нишаст, нонро гирифта, баракат дод, пора кард ва ба онҳо дод. Он гоҳ чашмони онҳо кушода шуд, ва Ӯро шинохтанд; ва Ӯ аз назари онҳо ғайб зад. Луқо 24:13–16, 26–31.

Масеҳ бо шогирдоне, ки Ӯро нашинохта буданд, монд, то даме ки чашмони онҳоро кушод; «ва аз Мусо ва ҳамаи анбиё сар карда, дар тамоми Навиштаҳо он чизҳоро, ки дар бораи Худи Ӯ буданд, ба онҳо баён намуд». Чашмони онҳо он гоҳ кушода шуданд, ки ба онҳо «нон» дода шуд, то бихӯранд. Пас аз чиҳил рӯз Масеҳ ба осмон сууд намуд ва «аз пеши назари онҳо ғайб зад», чунон ки дар оғози он чиҳил рӯзи таълим бо шогирдони Эммаус карда буд. Он гоҳ онҳо даҳ рӯзи омодагӣ барои Пантикостро оғоз карданд, ки рамзи қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда мебошад.

Дар вақти зилзилаи бузург, ки ҳамон қонуни якшанбе аст, войи сеюми Ислом зуд фаро мерасад; ва Ислом ҳамон «боди» «сахти» «шарқӣ»-и Ишаъёст, яъне он дамест аз Ҳизқиёл, ки аз чор боди Юҳанно меояд, ки дар вақти мӯҳргузории саду чиҳилу чор ҳазор боздошта мешаванд.

Ҳангоме ки яксаду чилу чаҳор ҳазор мӯҳр зада мешаванд, он гоҳ чор бод раҳо мегарданд, ва «ногаҳон аз осмон садое омад, мисли вазиши боди сахту шадид, ва тамоми хонаро пур кард». Исломи войи сеюм «ногаҳон» ва ғайричашмдошт зарба мезанад, ва «садое аз осмон»-ро ба вуҷуд меоварад, ки ҳамон карнаи ҳафтум аст, ки муайян месозад кай сирри Худо ба анҷом мерасад; ва сирри Худо барои яксаду чилу чаҳор ҳазор он гоҳ ба анҷом мерасад, ки Илоҳият (рехтани Рӯҳи Муқаддас) ба таври доимӣ бо инсоният пайваст мегардад, ва Худованд ногаҳон ба маъбади Худ меояд (он хонае ки шогирдон дар он ҷамъ омада буданд) ва бо яксаду чилу чаҳор ҳазор ба аҳд медарояд.

Мо ин таҳқиқро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

> «Худованд мехоҳад, ки мо ба кӯҳ бароем, — яъне боз ҳам бевоситатар ба ҳузури Ӯ дохил шавем. Мо ба буҳроне наздик мешавем, ки беш аз ҳар вақти пешин аз ибтидои ҷаҳон то кунун, тақозо хоҳад кард, ки ҳар касе, ки номи Масеҳро бар забон овардааст, худро комилан тақдис намояд.

> «Эҳёи парҳезгории ҳақиқӣ дар миёни мо бузургтарин ва фавритарин аз ҳамаи ниёзҳои мост. Мо бояд аз ҷониби Худо масҳи муқаддас, таъмиди Рӯҳи Ӯро дошта бошем; зеро ин ягона василаи муассир дар паҳн намудани ҳақиқати муқаддас аст. Маҳз Рӯҳи Худост, ки қобилиятҳои беҷони ҷонро зинда месозад, то чизҳои осмониро дарк намоянд, ва меҳрҳоро ба сӯи Худо ва ҳақиқат ҷалб мекунад.»

> «Ин имтиёзи мост, ки Каломи Худоро ҳамон гуна ки ҳаст, бипазирем. Вақте ки Исо наздик буд шогирдони Худро тарк намуда, ба осмон сууд кунад, ба онҳо супориш дод, ки паёми Инҷилро ба ҳамаи миллатҳо, забонҳо ва қавмҳо расонанд. Ӯ ба онҳо гуфт, ки дар Ерусалим бимонанд, то даме ки аз аъло бо қувват либос пӯшонида шаванд. Ин барои муваффақияти онҳо зарур буд. Масҳи муқаддас бояд бар бандагони Худо нозил мегардид. Ҳамаи онҳое ки комилан ҳамчун шогирдони Масеҳ шинохта мешуданд ва бо расулон ҳамчун мубаллиғон ҳамкор буданд, дар Ерусалим ҷамъ омаданд. Онҳо ҳамаи ихтилофҳоро канор гузоштанд. Онҳо якдилона дар дуо ва илтиҷо давом мекарданд, то ки иҷрои ваъдаи Рӯҳи Муқаддасро дарёфт намоянд; зеро онҳо мебоист Инҷилро бо зуҳури Рӯҳ ва бо қудрати Худо мавъиза кунанд. Барои пайравони Масеҳ он замон давраи хатари бузург буд. Онҳо мисли гӯсфандон дар миёни гургон буданд, вале бо вуҷуди ин далер буданд, зеро Масеҳ аз мурдагон эҳё шуда буд ва Худро ба онҳо зоҳир карда буд ва ба онҳо баракати махсусеро ваъда дода буд, ки онҳоро сазовор месохт, то берун рафта Инҷили Ӯро ба ҷаҳон мавъиза намоянд. Онҳо дар интизори иҷрои ваъдаи Ӯ буданд ва бо ҷӯшиши хос дуо мекарданд.»

> «Маҳз ҳамин роҳро бояд онҳое пеш гиранд, ки дар кори эълон кардани омадани Худованд бар абрҳои осмон саҳм мегузоранд; зеро қавме бояд омода карда шавад, то дар рӯзи бузурги Худо истодагӣ намояд. Гарчанде Масеҳ ба шогирдонаш ваъда дода буд, ки онҳо Рӯҳулқудсро хоҳанд ёфт, ин зарурати дуоро аз миён набурд. Балки онҳо боз ҳам ҷиддитар дуо мекарданд; ҳамдилона дар дуо давом менамуданд. Онҳое ки ҳоло ба кори ҷиддии омода сохтани қавме барои омадани Худованд машғуланд, бояд онҳо низ дар дуо давом намоянд. Шогирдони аввалин якдил буданд. Онҳо ҳеҷ гумонпардозӣ ва ҳеҷ назарияи кунҷковонае надоштанд, то дар бораи он ки баракати ваъдашуда чӣ гуна бояд фаро расад, онро пеш ниҳанд. Онҳо дар имон ва рӯҳ як буданд. Онҳо ҳамфикр буданд.»

> «Ҳама шубҳаро дур созед. Тарсҳои худро канор гузоред ва он таҷрибаро ба даст оваред, ки Павлус дошт, вақте нидо кард: “Бо Масеҳ маслуб шудаам; бо вуҷуди ин зиндагӣ мекунам; аммо на ман, балки Масеҳ дар ман зиндагӣ мекунад; ва ҳаётеро, ки ҳоло дар ҷисм зиндагӣ мекунам, бо имони Писари Худо зиндагӣ мекунам, ки маро дӯст дошт ва Худро барои ман таслим кард.” [Ғалотиён 2:20.] Ҳама чизро ба Масеҳ таслим кунед, ва бигзор ҳаёти шумо бо Масеҳ дар Худо пинҳон бошад. Он гоҳ шумо қуввае барои некӣ хоҳед буд. Як нафар ҳазор касро таъқиб хоҳад кард, ва ду нафар даҳ ҳазорро ба фирор хоҳанд овард». Gospel Workers, 369–371.

Back to Articles