Article

# The Book of Daniel - Number Forty

Китоби Дониёл — Рақами чилум

Paul

Павлус

Author

Jeff Pippenger

Published

January 4, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Daniel chapter one, when overlaid with Daniel chapter four, represents the history of the first and second angels, from 1798 to 1844. In that history the book of Daniel was unsealed, and the portion that was unsealed was chapters seven, eight and nine. “Line upon line” chapters one, four and then seven through nine, illustrate the history of the Millerite movement of the first angel.

Боби якуми китоби Дониёл, вақте ки бар боби чоруми Дониёл мутобиқ гузошта мешавад, таърихи фариштаи якум ва дуюмро аз соли 1798 то 1844 таҷассум мекунад. Дар он таърих китоби Дониёл кушода шуд, ва он қисми кушодашуда бобҳои ҳафтум, ҳаштум ва нӯҳум буданд. «Сатр бар сатр» — бобҳои якум, чорум ва сипас аз ҳафтум то нӯҳум — таърихи ҳаракати Миллерии фариштаи якумро ба тасвир меоранд.

In that history (1798 to 1844), the foundational truths of Adventism were established, and those truths were ultimately represented upon the 1843 pioneer chart. Nebuchadnezzar’s image of Daniel chapter two, is on the chart. The visions of Daniel seven and eight are on the chart. “The daily” of chapter eight is represented, as is the “seven times” of Leviticus twenty-six. The three Woes of Islam, as represented in Revelation chapter nine, are there. God forewarned repeatedly that those foundational truths would be attacked.

Дар он таърих (1798 то 1844), ҳақоиқи бунёдии Адвентизм муқаррар карда шуданд, ва он ҳақоиқ дар ниҳоят бар рӯйи харитаи пешоҳангони соли 1843 таҷассум ёфтанд. Сурати Набукаднесар аз боби дуюми Дониёл дар он харита ҳаст. Рӯъёҳои Дониёл ҳафт ва ҳашт дар он харита ҳастанд. «Ҳамешагӣ»-и боби ҳашт, ҳамчунин «ҳафт замон»-и Ибодат 26, дар он муаррифӣ шудаанд. Се «Вой»-и Ислом, чунон ки дар Ваҳй боби нӯҳ нишон дода шудаанд, дар он ҷо ҳастанд. Худо борҳо пешакӣ ҳушдор дода буд, ки он ҳақоиқи бунёдӣ мавриди ҳамла қарор хоҳанд гирифт.

> “Let those who stand as God’s watchmen on the walls of Zion be men who can see the dangers before the people,—men who can distinguish between truth and error, righteousness and unrighteousness.

> «Бигзор онҳое ки чун посбонони Худо бар деворҳои Сион меистанд, мардоне бошанд, ки хатарҳоро пеш аз мардум бубинанд,—мардоне ки тавонанд миёни ҳақиқат ва хатогӣ, адолат ва беадолатӣ фарқ гузоранд.

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

> «Ҳушдор дода шудааст: Ҳеҷ чиз набояд роҳ дода шавад, ки пояи имонеро, ки мо аз замоне ки паём дар солҳои 1842, 1843 ва 1844 омадааст, бар он бино карда истодаем, ба ташвиш оварад. Ман дар ин паём будам, ва аз ҳамон вақт инҷониб ман дар назди ҷаҳон истодаам, ба нуре ки Худо ба мо додааст, содиқ мондаам. Мо ният надорем, ки пойҳои худро аз он минбаре бардорем, ки бар он гузошта шуданд, дар ҳоле ки рӯз ба рӯз бо дуои ҷиддӣ Худовандро меҷустем ва дар ҷустуҷӯи нур будем. Оё шумо фикр мекунед, ки ман метавонам аз нуре ки Худо ба ман додааст, даст кашам? Он бояд мисли Санги Абадҳо бошад. Он аз замоне ки ба ман дода шуд, пайваста маро роҳнамоӣ кардааст». Review and Herald, April 14, 1903.

The work of the dirt brush man, that is to be accomplished with the participation of God’s last day people, is also represented by Isaiah, when he identifies the last day people and the work they are called to do, for the foundations were destined to be buried with error before the last days arrived.

Кори шахсе, ки хасуи ғуборрӯбро ба кор мебарад, яъне коре ки бояд бо иштироки қавми рӯзҳои охири Худо анҷом дода шавад, инчунин аз ҷониби Ишаъё тасвир шудааст, ҳангоме ки ӯ қавми рӯзҳои охир ва кореро, ки онҳо барои анҷом додани он даъват шудаанд, муайян менамояд, зеро таҳкурсӣ пеш аз фаро расидани рӯзҳои охир маҳкум шуда буд, ки зери хатогӣ дафн гардад.

> And they that shall be of thee shall build the old waste places: thou shalt raise up the foundations of many generations; and thou shalt be called, The repairer of the breach, The restorer of paths to dwell in. Isaiah 58:12.

> Ва аз ту касоне хоҳанд буд, ки вайронаҳои қадимиро бино мекунанд; ту бунёдҳои наслҳои бисёрро барпо хоҳӣ намуд; ва туро хоҳанд хонд: Таъмиркунандаи рахна, Барқароркунандаи роҳҳо барои иқомат. Ишаъё 58:12.

The “old waste places,” refers to the doctrinal truths associated with the two desolating powers of paganism and papalism. The two desolating powers of paganism being followed by papalism is what William Miller used for his framework of every prophecy he presented.

«Харобаҳои қадима» ба ҳақиқатҳои таълимие ишора мекунад, ки ба ду қувваи вайронгар — бутпарастӣ ва папагарӣ — вобастаанд. Пайдарпай омадани ин ду қувваи вайронгар, яъне бутпарастӣ ва пас аз он папагарӣ, ҳамон асосе буд, ки Уилям Миллер онро барои чорчӯби ҳар як нубуввате, ки пешниҳод менамуд, ба кор мебурд.

> And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. Isaiah 61:4.

> Ва вайронаҳои куҳанро бино хоҳанд кард, харобаҳои пешинаро барпо хоҳанд намуд, ва шаҳрҳои валангорро, харобаҳои наслҳои бисёрро, аз нав обод хоҳанд сохт. Ишаъё 61:4.

The structure of prophecy that is represented as the framework, is the history and relationship of those two powers. To restore “the paths to dwell in,” is the restoration of Miller’s framework, that was represented in his dream by the work of the dirt brush man. Isaiah used the illustration of the history of Ezra and those who returned from Babylon and repaired Jerusalem, to identify the restoration of the former desolations.

Сохтори нубувват, ки ҳамчун чаҳорчӯба тасвир шудааст, таърих ва муносибати он ду қудрат мебошад. «Роҳҳоро барои маскун шудан барқарор намудан» — ин барқарорсозии чаҳорчӯбаи Миллер аст, ки дар хоби ӯ бо кори марди хасрӯб ба тасвир оварда шуда буд. Ишаъё аз намунаи таърихи Эзро ва онҳое ки аз Бобил бозгаштанд ва Уршалимро таъмир карданд, истифода бурд, то барқарорсозии вайрониҳои пешинаро муайян намояд.

> Since the days of our fathers have we been in a great trespass unto this day; and for our iniquities have we, our kings, and our priests, been delivered into the hand of the kings of the lands, to the sword, to captivity, and to a spoil, and to confusion of face, as it is this day. And now for a little space grace hath been showed from the Lord our God, to leave us a remnant to escape, and to give us a nail in his holy place, that our God may lighten our eyes, and give us a little reviving in our bondage. For we were bondmen; yet our God hath not forsaken us in our bondage, but hath extended mercy unto us in the sight of the kings of Persia, to give us a reviving, to set up the house of our God, and to repair the desolations thereof, and to give us a wall in Judah and in Jerusalem. Ezra 9:7–9.

> Аз рӯзҳои падарони худ то имрӯз мо дар гуноҳи азиме будаем; ва барои шароратҳои мо, мо, подшоҳони мо ва коҳинони мо, ба дасти подшоҳони заминҳо таслим шудаем: ба шамшер, ба асирӣ, ба ғорат ва ба расвоии рӯй, чунон ки имрӯз аст. Ва акнун, барои андаке фурсат, аз ҷониби Худованд Худои мо файз зоҳир шуд, то барои мо бақияе барои наҷот ёфтан боқӣ монад, ва то ба мо мехе дар макони муқаддаси Худ бидиҳад, то Худои мо чашмони моро равшан гардонад ва дар бандагии мо андаке эҳё ба мо ато намояд. Зеро мо бандагон будем; вале Худои мо моро дар бандагии мо тарк накардааст, балки дар назари подшоҳони Форс марҳамати Худро бар мо дароз кардааст, то ба мо эҳё бахшад, хонаи Худои моро барпо созад, харобаҳои онро таъмир намояд ва дар Яҳудо ва дар Ерусалим ба мо деворе бидиҳад. Эзро 9:7–9.

Ezra and those who repaired Jerusalem, represent the “remnant” who are the restorers of the paths to dwell in, and they are those who are accomplishing the work in the context of the Leviticus twenty-six prayer, which Ezra references that “since the days of our fathers have we been in a great trespass unto this day; and for our iniquities have we, our kings, and our priests, been delivered into the hand of the kings of the lands, to the sword, to captivity, and to a spoil, and to confusion of face.” The “day” he is referring to is the “day” that the “remnant” of the last days restore the paths to dwell in.

Эзро ва онҳое ки Ерусалимро таъмир карданд, «бақия»-еро намояндагӣ мекунанд, ки барқароркунандагони роҳҳое ҳастанд, ки дар онҳо сокин шудан мумкин аст; ва онҳо ҳамон касонеанд, ки ин корро дар доираи дуои боби бисту шашуми Аҳди Левиён ба анҷом мерасонанд, ки Эзро ба он ишора намуда мегӯяд: «аз айёми падарони мо то имрӯз мо дар гуноҳи бузурге будаем; ва барои шароратҳои мо, мо, подшоҳони мо ва коҳинони мо, ба дасти подшоҳони заминҳо таслим шудаем: ба шамшер, ба асирӣ, ба тороҷ ва ба хиҷолати рӯй». Он «рӯз»-е ки ӯ ба он ишора мекунад, ҳамон «рӯз»-ест, ки дар он «бақия»-и рӯзҳои охир роҳҳоро барои сокин шудан барқарор менамояд.

Ezra’s remnant are the two witnesses who are resurrected at the end of three and a half days, and fulfill the Leviticus twenty-six prayer as illustrated by Daniel in chapter nine. When Ezra and his coworkers returned from exile and rebuilt Jerusalem, they typified the work of restoring Miller’s jewels, which is the work of restoring the foundational truths of Miller. For this reason, understanding the framework of Miller’s work is essential.

Боқимондаи Эзро ҳамон ду шоҳиде ҳастанд, ки дар поёни сею ним рӯз эҳё мешаванд ва дуои Левизо бисту шашро, чунон ки Дониёл дар боби нӯҳ нишон медиҳад, ба иҷро мерасонанд. Вақте ки Эзро ва ҳамкоронаш аз асирӣ баргаштанд ва Ерусалимро аз нав бино карданд, онҳо кори барқарор сохтани ҷавоҳироти Миллерро тимсол мекарданд, ки он кори барқарор намудани ҳақиқатҳои бунёдии Миллер аст. Бинобар ин, фаҳмидани чорчӯбаи кори Миллер аҳаммияти асосӣ дорад.

> “The apostles built upon a sure foundation, even the Rock of Ages. To this foundation they brought the stones that they quarried from the world. Not without hindrance did the builders labor. Their work was made exceedingly difficult by the opposition of the enemies of Christ. They had to contend against the bigotry, prejudice, and hatred of those who were building upon a false foundation. Many who wrought as builders of the church could be likened to the builders of the wall in Nehemiah’s day, of whom it is written: ‘They which builded on the wall, and they that bare burdens, with those that laded, everyone with one of his hands wrought in the work, and with the other hand held a weapon.’ Nehemiah 4:17.” Acts of the Apostles, 596.

> «Ҳаввориён бар бунёди устувор бино карданд, яъне бар Санги Абадӣ. Ба ин бунёд онҳо сангҳоеро оварданд, ки аз ҷаҳон канда гирифта буданд. Бинокорон бе монеа заҳмат накашиданд. Кори онҳо аз сабаби муқовимати душманони Масеҳ ниҳоят душвор гардонида шуд. Онҳо маҷбур буданд бар зидди таассуб, пешдоварӣ ва нафрати онҳое мубориза баранд, ки бар бунёди козиб бино мекарданд. Бисёре аз онҳое ки ҳамчун бинокорони калисо меҳнат мекарданд, метавонистанд ба бинокорони девор дар рӯзгори Наҳемё монанд карда шаванд, ки дар бораи онҳо навишта шудааст: “Онҳое ки деворро месохтанд, ва онҳое ки бор мебардоштанд, бо онҳое ки бор мекарданд, ҳар яке бо як дасти худ корро анҷом медод, ва бо дасти дигар силоҳро нигоҳ медошт.” Наҳемё 4:17». Аъмоли Ҳаввориён, 596.

In both passages of Isaiah, the work is to raise up the foundations and desolations of many generations. Isaiah is identifying a spiritual work that was illustrated by the literal work. The foundations were to be guarded, but instead they were eventually totally covered up by a false foundation of counterfeit jewels. Those who Isaiah identifies are restoring the foundational truths of the Millerites, not literal bricks and stones. The symbol of those truths is Miller’s framework of the two desolating powers which trampled down the sanctuary and the host for “seven times.”

Дар ҳар ду порчаи китоби Ишаъё, амал ин аст, ки бунёдҳо ва харобиҳои наслҳои бисёр барқарор карда шаванд. Ишаъё кори рӯҳониеро муайян месозад, ки тавассути кори зоҳирӣ тасвир шуда буд. Бунёдҳо бояд ҳифз карда мешуданд, аммо ба ҷойи ин, оқибат онҳо комилан зери бунёди дурӯғини ҷавоҳироти қалбакӣ пӯшида шуданд. Онҳое ки Ишаъё муайян мекунад, ҳақиқатҳои бунёдии миллериёнро барқарор месозанд, на хиштҳо ва сангҳои айнӣ. Рамзи он ҳақиқатҳо чаҳорчӯбаи Миллер дар бораи ду қудрати харобкунанда аст, ки қудсгоҳ ва лашкарро барои «ҳафт замон» поймол карданд.

That work of restoration is represented as raising up “the foundations” and “desolations of many generations,” and represents the prophetic work of restoring the foundational truths through the methodology that brings prophetic line upon prophetic line, from here a little and there a little. The work of reestablishing the foundations and desolations is the work of presenting and defending the original truths represented upon the 1843 and 1850 pioneer charts, which are the two tables of Habakkuk chapter two. And the work is accomplished with the latter rain methodology of “line upon line”. It is the work of returning to Jeremiah’s old paths in the controversy of those who wish to uphold a counterfeit foundation, as represented by the false jewels of Miller’s dream.

Он кори барқарорсозӣ ҳамчун бардоштани «бунёдҳо» ва «вайрониҳои наслҳои бисёр» тасвир шудааст, ва кори нубувватии барқарор кардани ҳақиқатҳои бунёдиро тавассути он усуле ифода менамояд, ки хатти нубувватро бар хатти нубувват меорад, аз ин ҷо андаке ва аз он ҷо андаке. Кори аз нав барқарор намудани бунёдҳо ва вайрониҳо ҳамон кори пешниҳод ва ҳимоя кардани ҳақиқатҳои аслиест, ки дар нақшаҳои пешоҳангони солҳои 1843 ва 1850 муаррифӣ шудаанд, ва онҳо ду лавҳи боби дуюми Ҳабаққуқ мебошанд. Ва ин кор бо усули борони охирини «хат бар хат» анҷом дода мешавад. Ин кори бозгашт ба роҳҳои қадимаи Ирмиё аст, дар баҳси онҳое ки мехоҳанд бунёди қалбакиро, чунон ки бо ҷавоҳироти дурӯғини хоби Миллер ифода шудааст, устувор нигоҳ доранд.

> “The enemy is seeking to divert the minds of our brethren and sisters from the work of preparing a people to stand in these last days. His sophistries are designed to lead minds away from the perils and duties of the hour. They estimate as nothing the light that Christ came from heaven to give to John for His people. They teach that the scenes just before us are not of sufficient importance to receive special attention. They make of no effect the truth of heavenly origin and rob the people of God of their past experience, giving them instead a false science.

> «Душман мекӯшад, ки фикру зеҳни бародарону хоҳарони моро аз кори омода сохтани қавме, ки дар ин рӯзҳои охир устувор биистанд, ба тарафе дигар бикашонад. Софистриҳои ӯ барои он тарҳрезӣ шудаанд, ки зеҳнҳоро аз хатарҳо ва вазифаҳои ин соат дур созанд. Онҳо нурееро, ки Масеҳ аз осмон омад, то барои қавми Худ ба Юҳанно бидиҳад, ҳеҷ мешуморанд. Онҳо таълим медиҳанд, ки манзараҳое, ки акнун дар пеши мост, он қадр аҳаммият надоранд, ки сазовори таваҷҷуҳи махсус бошанд. Онҳо ҳақиқати дорои асли осмониро беасар мегардонанд ва қавми Худоро аз таҷрибаи гузаштаи онҳо маҳрум сохта, ба ҷойи он ба онҳо илми козиб медиҳанд.»

> “‘Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ Jeremiah 6:16.

> «Худованд чунин мегӯяд: Дар роҳҳо биистед, ва бингаред, ва аз роҳҳои қадим бипурсед, ки роҳи нек куҷост, ва дар он қадам занед». Ирмиё 6:16.

> “Let none seek to tear away the foundations of our faith—the foundations that were laid at the beginning of our work by prayerful study of the word and by revelation. Upon these foundations we have been building for the last fifty years. Men may suppose that they have found a new way and that they can lay a stronger foundation than that which has been laid. But this is a great deception. Other foundation can no man lay than that which has been laid.

> «Ҳеҷ кас кӯшиш накунад, ки бунёдҳои имони моро канда партояд,—он бунёдҳое, ки дар оғози кори мо тавассути омӯзиши дуогӯёнаи Калом ва бо ваҳй гузошта шуданд. Бар ин бунёдҳо мо дар тӯли панҷоҳ соли охир бино карда истодаем. Одамон метавонанд гумон кунанд, ки роҳи наве ёфтаанд ва метавонанд аз он чи ки гузошта шудааст, бунёди мустаҳкамтаре гузоранд. Аммо ин фиреби бузург аст. Зеро ҳеҷ кас наметавонад бунёди дигаре гузорад, ҷуз он ки аллакай гузошта шудааст.

> “In the past many have undertaken the building of a new faith, the establishment of new principles. But how long did their building stand? It soon fell, for it was not founded upon the Rock.

> «Дар гузашта бисёре ба бунёд кардани имони нав, ба барқарор намудани усулҳои нав даст задаанд. Аммо бинои онҳо чӣ қадар тӯл кашид? Он ба зудӣ фурӯ рехт, зеро бар Санг бино нашуда буд.

> “Did not the first disciples have to meet the sayings of men? Did they not have to listen to false theories, and then, having done all, to stand firm, saying: ‘Other foundation can no man lay than that is laid’? 1 Corinthians 3:11.

> «Оё шогирдони нахустин низ маҷбур набуданд, ки бо гуфтаҳои одамон рӯ ба рӯ шаванд? Оё онҳо намебоист ба назарияҳои козиб гӯш диҳанд ва сипас, баъд аз он ки ҳама корро анҷом доданд, устувор биистанд ва бигӯянд: “Зеро ҳеҷ кас наметавонад таҳкурсии дигаре бинад, ҷуз он ки гузошта шудааст”? 1 Қӯринтиён 3:11.»

> “So we are to hold the beginning of our confidence steadfast unto the end. Words of power have been sent by God and by Christ to this people, bringing them out from the world, point by point, into the clear light of present truth. With lips touched with holy fire, God’s servants have proclaimed the message. The divine utterance has set its seal to the genuineness of the truth proclaimed.” Testimonies, volume 8, 296, 297.

> «Пас, мо бояд ибтидои эътимоди худро то ба охир устувор нигоҳ дорем. Суханони пурқувват аз ҷониби Худо ва аз ҷониби Масеҳ ба ин халқ фиристода шудаанд, то онҳоро қадам ба қадам аз ҷаҳон берун оварда, ба нури равшани ҳақиқати ҳозира дароранд. Бо лабоне, ки ба оташи муқаддас ламс ёфтаанд, хизматгорони Худо паёмро эълон карданд. Каломи илоҳӣ муҳри худро бар ҳаққонияти ҳақиқате, ки эълон шудааст, гузоштааст». «Шаҳодатҳо», ҷилди 8, саҳ. 296, 297.

The “work of preparing a people to stand in the last days,” is the work associated with the two prophecies of Ezekiel in chapter thirty-seven. A message is delivered by Isaiah’s voice in the wilderness, and the first message of Ezekiel brings those that have been dead in the street of the city of Sodom and Egypt for three-and-a-half days together. They then recognize they have been in Matthew’s tarrying time of the parable of the ten virgins. They then hear the call given to Jeremiah to separate the precious from the vile if they wish to return. They also recognize that Daniel’s prayer in chapter nine as present truth. Therefore if and when they choose to return by accepting and accomplishing the conditions of the gospel, then they receive Ezekiel’s second message and stand upon their feet a mighty army.

«кори тайёр кардани қавме, то дар рӯзҳои охир устувор биистанд», ҳамон корест, ки бо ду нубуввати Ҳизқиёл дар боби сиюҳафт вобаста аст. Паёме ба воситаи овози Ишаъё дар биёбон расонида мешавад, ва паёми аввали Ҳизқиёл онҳоеро, ки сеюним рӯз дар кӯчаи шаҳри Садӯм ва Миср мурда буданд, ҷамъ меоварад. Сипас онҳо дарк мекунанд, ки дар вақти таъхири Матто аз масали даҳ бокира будаанд. Баъд аз он онҳо он даъватеро мешунаванд, ки ба Ирмиё дода шуда буд, то гаронбаҳоро аз пастфитрат ҷудо кунад, агар бихоҳанд бозгарданд. Онҳо инчунин дуои Дониёлро дар боби нӯҳ ҳамчун ҳақиқати ҳозира дарк мекунанд. Бинобар ин, агар ва вақте ки онҳо бо пазируфтан ва ба ҷо овардани шартҳои Инҷил бозгаштанро интихоб кунанд, он гоҳ паёми дуюми Ҳизқиёлро қабул мекунанд ва бар пойҳои худ ҳамчун лашкари азиме меистанд.

The “work of preparing a people to stand in the latter days” is accomplished through the latter rain methodology of “line upon line.” That work involves a work of restoring the Millerite truths that are represented on the 1843 and 1850 pioneer charts. Those two charts are Habakkuk’s two tables and they are to be laid upon one another (line upon line), and in so doing the two charts represent the foundational truths that are to be restored in the last days by the dirt brush man.

«Кори омода сохтани қавме, то дар рӯзҳои охир устувор биистанд», ба воситаи методологияи борони охир — «сатр бар сатр» — ба анҷом мерасад. Ин кор дар бар мегирад кори барқарор сохтани ҳақиқатҳои Миллеритиро, ки дар ҷадвалҳои пешоҳангони солҳои 1843 ва 1850 муаррифӣ шудаанд. Ин ду ҷадвал ду лавҳаи Ҳабаққуқ мебошанд, ва онҳо бояд бар якдигар гузошта шаванд (сатр бар сатр); ва бо ин амал, он ду ҷадвал ҳақиқатҳои бунёдиеро ифода мекунанд, ки бояд дар рӯзҳои охир аз ҷониби марди хасуи хок барқарор карда шаванд.

When brought together, line upon line, they identify the mistake in the 1843 chart, which was thereafter corrected upon the 1850 chart. When considered as one table (line upon line) they then represent both the experience of God’s people and the hidden history of the seven thunders, for together they illustrate the first disappointment, the tarrying time, the Midnight Cry, and October 22, 1844, and the great disappointment.

Вақте ки онҳо сатр бар сатр ба ҳам оварда мешаванд, иштибоҳеро, ки дар ҷадвали 1843 мавҷуд буд, муайян мекунанд, ки баъдтар дар ҷадвали 1850 ислоҳ гардид. Ҳангоме ки онҳо ҳамчун як ҷадвал (сатр бар сатр) баррасӣ мешаванд, он гоҳ ҳам таҷрибаи қавми Худо ва ҳам таърихи ниҳонии ҳафт раъдро таҷассум мекунанд, зеро якҷоя онҳо ноумедии аввал, вақти таъхир, Нидои Нимаи Шаб, ва 22 октябри 1844, ва ноумедии бузургро нишон медиҳанд.

It is the first disappointment, Midnight Cry and great disappointment that is the hidden history of the seven thunders. It is the structure of truth, for truth is based upon the first and last letter of the Hebrew word “truth” being the same as is the first and last disappointment of that history. The middle and thirteenth letter is a symbol of rebellion as represented by those who reject the message of the Midnight Cry. The two charts when brought together provide two witnesses to the prophetic truths of the Millerites that are to be restored by the dirt brush man, but they also identify the experience that typifies the experience of the one hundred and forty-four thousand.

Ин ноумедии аввал, Фарёди Нимашаб ва ноумедии бузург аст, ки таърихи пинҳонии ҳафт раъдро ташкил медиҳад. Ин сохтори ҳақиқат аст, зеро ҳақиқат бар он асос ёфтааст, ки ҳарфи аввал ва охирини калимаи ибрии «ҳақиқат» ҳамонанд, чунон ки ноумедии аввал ва охирини он таърих низ ҳамонанд. Ҳарфи миёна, яъне ҳарфи сенздаҳум, рамзи исён аст, чунон ки онро онҳое намояндагӣ мекунанд, ки паёми Фарёди Нимашабро рад менамоянд. Ду ҷадвал, вақте бо ҳам оварда мешаванд, ба ҳақиқатҳои нубувватии миллеритҳо, ки бояд аз ҷониби марди хасубарқалам барқарор карда шаванд, ду шоҳид фароҳам меоранд; вале ҳамчунин он таҷрибаро низ муайян месозанд, ки намунаи таҷрибаи яксаду чилу чаҳор ҳазор мебошад.

Those called to be the ensign (the one hundred and forty-four thousand) were confronted with their first disappointment on July 18, 2020, and then in July of 2023, they were then presented with a message from a voice crying in the wilderness. The voice was calling them to return.

Онҳое, ки даъват шуда буданд то байрақ бошанд (як саду чилу чор ҳазор), 18 июли соли 2020 бо нахустин ноумедии худ рӯ ба рӯ шуданд, ва сипас дар моҳи июли соли 2023 ба онҳо паёме аз овозе, ки дар биёбон нидо мекард, расонида шуд. Он овоз онҳоро ба бозгашт даъват мекард.

It is at this point in the hidden history of the seven thunders that rebellion will be manifested, for the next waymark is when the dirt brush man gathers the jewels and casts them into the casket. They then shine ten times brighter. At that point Miller was awakened. When the virgins (Miller) awake, it is too late. The restoration of the desolations of many generations is a work that the two witnesses must participate in. That work is now being carried out.

Маҳз дар ҳамин нуқта дар таърихи пинҳони ҳафт раъд исён зоҳир хоҳад шуд, зеро аломати навбатӣ он гоҳ аст, ки марди ҷорӯби хок ҷавоҳиротро ҷамъ оварда, онҳоро ба сандуқча меандозад. Он гоҳ онҳо даҳ баробар дурахшонтар медурахшанд. Дар ҳамон нуқта Миллер бедор карда шуд. Вақте ки бокираҳо (Миллер) бедор мешаванд, дигар дер шудааст. Барқарорсозии вайрониҳои наслҳои бисёр корест, ки ду шоҳид бояд дар он ширкат варзанд. Ин кор ҳоло ба иҷро расонида мешавад.

William Miller’s framework of the prophecies represented by the vision of the Ulai River, of Daniel chapters seven, eight and nine was the two desolating powers of paganism and papalism and the framework for Future for America is paganism (the dragon), followed by papalism (the beast) and apostate Protestantism (the false prophet). The key that establishes both frameworks is the writings of the apostle Paul. The apostle Paul was the prophetic voice that connected ancient Israel with spiritual Israel. Before his conversion, Paul’s name was Saul, which means “selected” or “set forth”.

Чаҳорчӯбаи пешгӯиҳое, ки Вилям Миллер онҳоро дар рӯъёи дарёи Ӯлой ва дар бобҳои ҳафтум, ҳаштум ва нӯҳуми китоби Дониёл муаррифӣ кард, аз ду қудрати вайронгари бутпарастӣ ва папизм иборат буд; ва чаҳорчӯба барои Future for America бутпарастӣ (аждаҳо), баъдан папизм (ҳайвон) ва протестантизми муртад (пайғамбари дурӯғин) мебошад. Калиде, ки ҳар ду чаҳорчӯбаро барқарор месозад, навиштаҳои расул Павлус аст. Расул Павлус овози пешгӯёна буд, ки Исроили қадимро бо Исроили рӯҳонӣ пайваст. Пеш аз имон овардани худ, номи Павлус Шоул буд, ки маънояш «интихобшуда» ё «пеш гузошташуда» мебошад.

Paul was chosen (selected) to be the apostle to the Gentiles, and he was chosen among other things for his understanding of the Old Testament. Writing the majority of the New Testament, there is no other of the New Testament authors who possessed the understanding of the Old Testament as did Paul. He was chosen to lead out in presenting the gospel to the Gentiles, but he was also chosen to establish the relationship of the prophetic histories of the Old Testament with the prophetic history that followed the time period of the cross. Without Paul’s testimony the prophetic understanding of the Millerites, and that of Future for America would be non-existent. In the very history where literal Israel was divorced as God’s chosen people, Paul was chosen to identify that ancient Israel, though then divorced from God, was the symbol of the prophetic history of spiritual Israel. The necessary prophetic rules for the movements of the first and third angels are based primarily upon the writings of the apostle Paul.

Павлус баргузида (интихоб) карда шуд, то расули халқҳо бошад, ва ӯ, аз ҷумла, барои фаҳмиши худ аз Аҳди Қадим интихоб гардид. Азбаски ӯ қисми зиёди Аҳди Ҷадидро навишт, дар миёни муаллифони Аҳди Ҷадид ҳеҷ каси дигаре набуд, ки фаҳмиши Аҳди Қадимро ба андозаи Павлус доро бошад. Ӯ интихоб шуда буд, то дар ба халқҳо пешкаш намудани Инҷил роҳбарӣ намояд, аммо ҳамчунин барои он интихоб гардид, ки робитаи таърихҳои нубувватии Аҳди Қадимро бо таърихи нубувватие, ки пас аз давраи салиб фаро расид, барқарор созад. Бе шаҳодати Павлус, фаҳмиши нубувватии миллериён ва низ фаҳмиши Future for America тамоман вуҷуд намедошт. Дар ҳамон таърихе ки дар он Исроили айнӣ ҳамчун қавми баргузидаи Худо талоқ дода шуд, Павлус интихоб гардид, то муайян созад, ки он Исроили қадим, гарчанде он вақт аз Худо талоқ дода шуда буд, рамзи таърихи нубувватии Исроили рӯҳонӣ буд. Қоидаҳои зарурии нубувватӣ барои ҳаракатҳои фариштаи якум ва сеюм асосан бар навиштаҳои расул Павлус бино ёфтаанд.

For this reason, we will consider some of the prophetic principles that are identified by Paul that impacted the message of the Millerites, that was set within the framework of two desolating powers, and in so doing we will also consider how those principles impact upon the framework of three desolating powers.

Бинобар ин, мо баъзе аз усулҳои нубувватиро, ки Павлус муайян кардааст ва ба паёми миллериён таъсир расонид, баррасӣ хоҳем кард; паёме ки дар чорчӯбаи ду қувваи вайронгар қарор дода шуда буд, ва бо ин амал ҳамчунин баррасӣ хоҳем намуд, ки он усулҳо ба чорчӯбаи се қувваи вайронгар чӣ гуна таъсир мерасонанд.

> Moreover, brethren, I would not that ye should be ignorant, how that all our fathers were under the cloud, and all passed through the sea; And were all baptized unto Moses in the cloud and in the sea; And did all eat the same spiritual meat; And did all drink the same spiritual drink: for they drank of that spiritual Rock that followed them: and that Rock was Christ. But with many of them God was not well pleased: for they were overthrown in the wilderness. Now these things were our examples, to the intent we should not lust after evil things, as they also lusted. Neither be ye idolaters, as were some of them; as it is written, The people sat down to eat and drink, and rose up to play. Neither let us commit fornication, as some of them committed, and fell in one day three and twenty thousand. Neither let us tempt Christ, as some of them also tempted, and were destroyed of serpents. Neither murmur ye, as some of them also murmured, and were destroyed of the destroyer. Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:1–10.

> Зеро намехоҳам, эй бародарон, ки шумо бехабар бошед аз он ки ҳамаи падарони мо зери абр буданд, ва ҳама аз миёни баҳр гузаштанд; ва ҳама дар абр ва дар баҳр барои Мусо таъмид ёфтанд; ва ҳама як таоми рӯҳониро хӯрданд; ва ҳама як нӯшокии рӯҳониро нӯшиданд, зеро ки аз он Сахраи рӯҳонӣ менӯшиданд, ки онҳоро пайравӣ мекард; ва он Сахра Масеҳ буд. Аммо аз бисёре аз онҳо Худо розӣ набуд, зеро ки онҳо дар биёбон ҳалок гардиданд. Ва ин чизҳо барои мо намунаҳо шуданд, то мо ба чизҳои бад тамаъ накунем, чунон ки онҳо низ тамаъ карданд. Ва бутпараст мабошед, чунон ки баъзе аз онҳо буданд; чунон ки навишта шудааст: «Қавм барои хӯрдану нӯшидан нишастанд, ва бархостанд, то бозӣ кунанд». Ва зино накунем, чунон ки баъзе аз онҳо карданд, ва дар як рӯз бисту се ҳазор фурӯ афтоданд. Ва Масеҳро наозмоем, чунон ки баъзе аз онҳо низ озмуданд, ва аз морон ҳалок шуданд. Ва шикоят накунед, чунон ки баъзе аз онҳо низ шикоят карданд, ва аз ҷониби ҳалоккунанда нобуд гардиданд. Ва ҳамаи ин чизҳо бар онҳо ҳамчун намунаҳо воқеъ шуданд; ва барои панд додани мо навишта шудаанд, ки бар мо поёнҳои ҷаҳон расидааст. 1 Қӯринтиён 10:1–10.

In ten short verses, Paul identifies that the rite of baptism was typified at the Red Sea crossing, that the Rock which followed ancient Israel, was a “spiritual Rock,” and that it was Christ. He identifies that ancient Israel was the example for those living in the last days. This passage is a warning, and the passage is a point of controversy between those who uphold truth and those who oppose truth. Adventist theologians teach that Paul was simply identifying that the histories of ancient Israel were illustrating moral lessons that needed to be understood by those living in the last days, but they insist Paul was not identifying that the histories of literal Israel were actually to be repeated by spiritual Israel. Sister White often uses this passage to confirm exactly what Paul meant.

Дар даҳ ояти кӯтоҳ, Павлус нишон медиҳад, ки маросими таъмид дар убури Баҳри Сурх ба таври рамзӣ пешнамоӣ шуда буд, ки Он Санг, ки Исроили қадимро ҳамроҳӣ мекард, «Санги рӯҳонӣ» буд, ва он Масеҳ буд. Ӯ нишон медиҳад, ки Исроили қадим барои онҳое ки дар рӯзҳои охир зиндагӣ мекунанд, намуна буд. Ин порча ҳушдор аст, ва ин порча нуқтаи баҳс миёни онҳое мебошад, ки ҳақиқатро устувор нигоҳ медоранд, ва онҳое ки ба ҳақиқат муқобилат мекунанд. Илоҳиётшиносони адвентист таълим медиҳанд, ки Павлус фақат нишон медод, ки таърихҳои Исроили қадим дарсҳои ахлоқиро таҷассум мекарданд, ки бояд аз ҷониби онҳое ки дар рӯзҳои охир зиндагӣ мекунанд, фаҳмида шаванд, аммо онҳо пофишорӣ мекунанд, ки Павлус нишон намедод, ки таърихҳои Исроили воқеӣ дар асл мебоист аз ҷониби Исроили рӯҳонӣ такрор шаванд. Хоҳар Уайт бисёр вақт ин порчаро истифода мебарад, то айнан ҳамон чизеро, ки Павлус дар назар дошт, тасдиқ намояд.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

> «Ҳар яке аз анбиёи қадим барои замони худ камтар аз он сухан гуфтанд, ки барои замони мо, ба тавре ки нубуввати онҳо барои мо дар амал аст. “Вале ҳамаи ин чизҳо ба онҳо ҳамчун намунаҳо рӯй дод; ва барои панду насиҳати мо навишта шудааст, ки бар мо охирҳои ҷаҳон омадааст.” 1 Қӯринтиён 10:11. “На барои худ, балки барои мо онҳо дар бораи он чизҳо хизмат мекарданд, ки акнун ба шумо аз ҷониби онҳое эълон шудааст, ки ба шумо Инҷилро ба воситаи Рӯҳулқудси аз осмон фиристодашуда мавъиза кардаанд; чизҳое ки фариштагон орзу доранд ба онҳо назар андозанд.” 1 Петрус 1:12....»

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> «Китоби Муқаддас ганҷҳои худро барои ҳамин насли охирин ҷамъ оварда, якҷо бастааст. Ҳамаи воқеаҳои бузург ва муомилоти ҷиддии таърихи Аҳди Қадим дар ин рӯзҳои охир дар калисо такрор шудаанд ва такрор мешаванд». Selected Messages, book 3, 338, 339.

The “great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days,” is how Sister White summarizes Paul’s meaning in the verses. In an attempt to undermine Paul’s identification of ancient Israel as symbolically illustrating literal Israel’s history, Satan has foisted two primary attacks against this prophetic principle. The first, that I already mentioned, is the claim that Paul was simply identifying that those histories represented moral lessons. That false teaching is a half-truth, and a half-truth is not truth at all. It is true that the moral lessons that might be derived from the history of ancient Israel, is for the benefit of those living in the last days, but when that is used to deny that those histories are also an illustration of events that will be repeated, it becomes a half-truth, which is designed to deny the truth.

«Рӯйдодҳои бузург ва муомилоти ҷиддии таърихи Аҳди Қадим дар ин рӯзҳои охир дар калисо такрор шудаанд ва такрор мешаванд», — чунин аст хулосаи хоҳар Уайт аз маънои суханони Павлус дар он оятҳо. Дар кӯшиши суст гардондани муайянкунии Павлус, ки Исроили қадим ба таври рамзӣ таърихи Исроили воқеиро тасвир мекунад, Шайтон бар зидди ин усули нубувватӣ ду ҳамлаи асосиро пеш овардааст. Аввалӣ, ки ман аллакай ёдовар шуда будам, ин иддаост, ки Павлус фақат нишон медод, ки он таърихҳо дарсҳои ахлоқиро ифода мекарданд. Он таълими дурӯғин нимҳақиқат аст, ва нимҳақиқат умуман ҳақиқат нест. Рост аст, ки дарсҳои ахлоқие, ки мумкин аст аз таърихи Исроили қадим бароварда шаванд, барои манфиати онҳое ҳастанд, ки дар рӯзҳои охир зиндагӣ мекунанд; аммо вақте ки аз ин барои инкор кардани он истифода мешавад, ки он таърихҳо ҳамчунин тасвири рӯйдодҳое мебошанд, ки такрор хоҳанд шуд, он ба нимҳақиқате табдил меёбад, ки барои инкор кардани ҳақиқат тарҳрезӣ шудааст.

> “A blessing or a curse is now before the people of God—a blessing if they come out from the world and are separate, and walk in the path of humble obedience; and a curse if they unite with the idolatrous, who trample upon the high claims of heaven. The sins and iniquities of rebellious Israel are recorded and the picture presented before us as a warning that if we imitate their example of transgression and depart from God we shall fall as surely as did they. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’” Testimonies, volume 1, 609.

> «Акнун баракат ё лаънат дар пеши қавми Худост — баракат, агар онҳо аз ҷаҳон берун оянд ва ҷудо бошанд, ва дар роҳи итоати фурӯтанона қадам зананд; ва лаънат, агар онҳо бо бутпарастон муттаҳид шаванд, ки даъвоҳои олии осмонро поймол мекунанд. Гуноҳҳо ва шароратҳои Исроили исёнгар сабт шудаанд, ва ин манзара ҳамчун огоҳӣ пеши назари мо гузошта шудааст, то ки агар мо намунаи таҷовузи онҳоро тақлид кунем ва аз Худо дур шавем, мо низ ба ҳамон яқин суқут хоҳем кард, чунон ки онҳо карданд. “Акнун ҳамаи ин чизҳо ба онҳо ҳамчун ибрат рӯй доданд; ва онҳо барои насиҳати мо навишта шудаанд, ки бар мо охирҳои ҷаҳон расидааст.”» Testimonies, ҷилди 1, 609.

One truth is not to be used to deny another truth, for when it is, it turns the truth of God into a lie.

Як ҳақиқат набояд барои инкори ҳақиқати дигар истифода шавад, зеро ҳар гоҳ чунин шавад, ҳақиқати Худоро ба дурӯғ табдил медиҳад.

> “One saying of the Saviour must not be made to destroy another.” The Great Controversy, 371.

> «Як гуфтаи Наҷотдиҳанда набояд барои аз байн бурдани гуфтаи дигаре ба кор бурда шавад». «Муборизаи Бузург», 371.

The teaching that ancient Israel’s history represents moral lessons alone, is often used by Adventist theologians to destroy God’s prophetic Word, and it is one of the half-truths that is included in the dish of fables prepared to deceive God’s people into receiving a lie, and the lie they receive is identified in the writings of the apostle Paul.

Таълиме, ки таърихи Исроили қадимро танҳо намунаҳои ахлоқӣ мешуморад, бисёр вақт аз ҷониби илоҳиётшиносони Адвентист барои вайрон сохтани Каломи нубувватии Худо истифода мешавад, ва он яке аз он нимҳақиқатҳост, ки дар табақи афсонаҳо ворид карда шудааст, то қавми Худоро фиреб диҳанд ва онҳоро водор созанд, ки дурӯғро қабул кунанд; ва он дурӯғе, ки онҳо қабул мекунанд, дар навиштаҳои расули Павлус муайян шудааст.

The other primary attack against the principle that the history of ancient Israel illustrates the history of modern Israel was invented by Jesuits during the history of the counter reformation, and it consists of agreeing to the idea that the history of ancient Israel is repeated. The Jesuit lie is that the history is literally repeated, not spiritually repeated. The lie was invented as a way to prevent an understanding that the pope of Rome is the antichrist of Bible prophecy, for the teaching assents to the truth that there is an antichrist in the last days, but it argues that the antichrist is represented by a literal power, not a spiritual power. The whore in Revelation seventeen, who has mystery Babylon written on her forehead, would then be a whore that arises in the literal land of Babylon, which today is Iraq.

Ҳуҷуми асосии дигаре бар зидди принсипе, ки таърихи Исроили қадим таърихи Исроили муосирро тасвир мекунад, аз ҷониби йезуитҳо дар ҷараёни таърихи зидди Ислоҳот ихтироъ карда шуд, ва он аз пазируфтани ин ақида иборат аст, ки таърихи Исроили қадим такрор мешавад. Дурӯғи йезуитӣ дар он аст, ки таърих ба таври айнӣ такрор мешавад, на ба таври рӯҳонӣ. Ин дурӯғ ҳамчун василае ихтироъ карда шуд, то фаҳмиши он ки папаи Рум зиддимасеҳи нубуввати Китоби Муқаддас аст, пешгирӣ гардад; зеро ин таълим ба ҳақиқат розигӣ медиҳад, ки дар рӯзҳои охир зиддимасеҳе ҳаст, аммо баҳс мекунад, ки зиддимасеҳ бо қудрати айнӣ, на бо қудрати рӯҳонӣ, муаррифӣ мешавад. Пас, фоҳишае, ки дар Ваҳй боби ҳабдаҳ зикр шудааст ва бар пешониаш «сирри Бобил» навишта шудааст, бояд фоҳишае бошад, ки дар замини айнӣи Бобил, ки имрӯз Ироқ аст, бармехезад.

> “Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist.” Kress Collection, 105.

> «Онҳое ки дар фаҳмиши калом сардаргум мешаванд ва маънои зиддимасеҳро намебинанд, яқинан худро ба ҷониби зиддимасеҳ хоҳанд гузошт». Kress Collection, 105.

The pope is a literal person, representing a literal power (the Catholic church), but he and his organization has been prophetically identified by literal Babylon, and can only be correctly identified when the subject of the antichrist is set forth as the spiritual fulfillment of a literal example. Paul identified that literal Israel illustrates spiritual Israel, but it was not a new prophetic truth that he presented, for his understanding was generally based upon the Old Testament, and it is there that his testimony is grounded.

Папа шахси воқеӣ аст, ки қудрати воқеиро (калисои католикӣ) намояндагӣ мекунад, аммо ӯ ва созмони вай ба таври нубувватӣ ба воситаи Бобили воқеӣ муайян гардидаанд ва танҳо ҳамон вақт дуруст шинохта шуда метавонанд, ки мавзӯи зиддимасеҳ ҳамчун иҷрошавии рӯҳонии як намунаи воқеӣ баён карда шавад. Павлус нишон дод, ки Исроили воқеӣ Исроили рӯҳониро тасвир менамояд, аммо ин ҳақиқати нави нубувватӣ набуд, ки ӯ онро пешниҳод кардааст, зеро фаҳмиши ӯ умуман бар Аҳди Қадим асос ёфта буд, ва шаҳодати ӯ маҳз бар он ҷо устувор аст.

> Thus saith the Lord the King of Israel, and his redeemer the Lord of hosts; I am the first, and I am the last; and beside me there is no God. And who, as I, shall call, and shall declare it, and set it in order for me, since I appointed the ancient people? and the things that are coming, and shall come, let them show unto them. Fear ye not, neither be afraid: have not I told thee from that time, and have declared it? ye are even my witnesses. Is there a God beside me? yea, there is no God; I know not any. Isaiah 44:6–8.

> Ҳамин тавр Худованд, Подшоҳи Исроил, ва Наҷотдиҳандаи ӯ, Худованди лашкарҳо, мегӯяд: Ман аввалин ҳастам, ва Ман охирин ҳастам; ва ғайр аз Ман Худое нест. Ва кист, ки мисли Ман бихонад, ва онро эълон кунад, ва барои Ман ба тартиб дарорад, аз он замоне ки Ман қавми қадимро барпо намудам? Ва чизҳоеро, ки меоянд ва ба амал хоҳанд омад, бигзор ба онҳо нишон диҳанд. Натарсед, ва ҳаросон мабошед: оё Ман аз ҳамон вақт ба ту нагуфтаам ва эълон накардаам? Шумо худ шоҳидони Ман ҳастед. Оё ғайр аз Ман Худое ҳаст? Оре, Худое нест; Ман ҳеҷ каси дигарро намешиносам. Ишаъё 44:6–8.

We are to be Christ’s witnesses, as was Paul, that the Alpha and Omega appointed not only ancient Israel, but all the biblical ancient people as symbols to show “the things that are coming,” upon those who live in the last days. Paul was an expert on the Old Testament, and he was raised up to be the prophetic connecting link between the dispensation of literal and spiritual Israel. It was his writings that guided those who understood the increase of knowledge at the time of the end in 1798, and also in 1989.

Мо бояд шоҳидони Масеҳ бошем, чунон ки Павлус буд, ки Алфа ва Омега на танҳо Исроили қадим, балки ҳамаи мардумони қадими Китоби Муқаддасро низ ҳамчун рамзҳо таъйин кардааст, то «он чиро, ки ба вуқӯъ хоҳад пайваст», ба онҳое нишон диҳанд, ки дар айёми охир зиндагӣ мекунанд. Павлус донандаи мумтози Аҳди Қадим буд, ва ӯ бархезонда шуд, то пайванди нубувватии васлкунанда байни давраи Исроили айнӣ ва рӯҳонӣ бошад. Маҳз навиштаҳои ӯ буданд, ки онҳоеро, ки афзоиши донишро дар замони поён дар соли 1798, ва ҳамчунин дар соли 1989, дарк карданд, роҳнамоӣ намуданд.

Ancient literal Babylon, the ancient children of the east, ancient Egypt, ancient Greece, and the ancient Medo-Persian empire are symbols of spiritual powers at the end of the world. The ancient symbols are the literal that precedes, and represent, the spiritual that follows. Paul goes so far as to identify that literal Adam symbolized spiritual Adam (who is Christ).

Бобили қадимаи айнӣ, фарзандони қадимаи шарқ, Мисри қадим, Юнони қадим ва империяи қадимаи Модию Форс рамзҳои қудратҳои рӯҳонӣ дар охири ҷаҳон мебошанд. Рамзҳои қадима ҳамон воқеияти айнианд, ки пеш меоянд ва он рӯҳониеро, ки баъд меояд, намояндагӣ мекунанд. Павлус ҳатто то он ҷо меравад, ки Одами айниро рамзи Одами рӯҳонӣ (ки Масеҳ аст) мешиносонад.

> And so it is written, The first man Adam was made a living soul; the last Adam was made a quickening spirit. Howbeit that was not first which is spiritual, but that which is natural; and afterward that which is spiritual. The first man is of the earth, earthy: the second man is the Lord from heaven. As is the earthy, such are they also that are earthy: and as is the heavenly, such are they also that are heavenly. And as we have borne the image of the earthy, we shall also bear the image of the heavenly. 1 Corinthians 15:45–49.

> Ва чунин навишта шудааст: «Одами аввал — Одам — ҷони зинда гардид; Одами охирин рӯҳи ҳаётбахш гардид». Аммо аввал он чи рӯҳонӣ аст, нест, балки он чи табиӣ аст; ва баъд аз он — он чи рӯҳонӣ аст. Одами аввал аз замин аст, хокӣ; Одами дуюм Худовандест аз осмон. Чунон ки хокӣ аст, ҳамчунин онҳое низ, ки хокӣ ҳастанд; ва чунон ки осмонӣ аст, ҳамчунин онҳое низ, ки осмонӣ ҳастанд. Ва чунон ки мо сурати он хокиро бардоштем, ҳамон тавр сурати он осмониро низ хоҳем бардошт. 1 Қӯринтиён 15:45–49.

There are some very profound lessons Paul is teaching concerning the first and last Adam, but we are simply identifying the principle which he sets forth very clearly in the passage, when he states, “that was not first which is spiritual, but that which is natural; and afterward that which is spiritual.” The literal, which Paul here identifies as “natural,” is first, and the spiritual is last. Literal Israel was first, and natural, and spiritual Israel comes “afterward.”

Дар бораи Одами аввалин ва Одами охирин Павлус баъзе дарсҳои бисёр амиқро таълим медиҳад, вале мо фақат ҳамон принсиперо муайян менамоем, ки ӯ дар ин порча хеле равшан баён мекунад, вақте мегӯяд: «он чи рӯҳонӣ аст, аввал набуд, балки он чи табиӣ аст; ва баъд аз он он чи рӯҳонӣ аст». Маънои зоҳирӣ, ки Павлус онро дар ин ҷо «табиӣ» меномад, аввал аст, ва рӯҳонӣ охирон аст. Исроили зоҳирӣ аввал буд, ва табиӣ буд, ва Исроили рӯҳонӣ «баъд аз он» меояд.

Literal Babylon precedes spiritual Babylon. The next important point that is emphasized in Paul’s writings is the point in history when the change from literal to spiritual is to be applied. It is the time period of the cross when the prophetic change from literal to spiritual is identified.

Бобили аслӣ пеш аз Бобили рӯҳонӣ меояд. Нуқтаи муҳими навбатӣ, ки дар навиштаҳои Павлус таъкид шудааст, ҳамон нуқтаест дар таърих, ки дар он гузариш аз маънои аслӣ ба маънои рӯҳонӣ бояд татбиқ гардад. Ин ҳамон давраи салиб аст, ки дар он тағйири нубувватӣ аз аслӣ ба рӯҳонӣ муайян карда мешавад.

> For ye are all the children of God by faith in Christ Jesus. For as many of you as have been baptized into Christ have put on Christ. There is neither Jew nor Greek, there is neither bond nor free, there is neither male nor female: for ye are all one in Christ Jesus. And if ye be Christ’s, then are ye Abraham’s seed, and heirs according to the promise. Galatians 3:26–29.

> Зеро ҳамаи шумо ба воситаи имон ба Масеҳ Исо фарзандони Худо ҳастед. Зеро ҳамаи шумо, ки дар Масеҳ таъмид гирифтаед, Масеҳро дар бар кардаед. Дар он ҷо на яҳудӣ ҳасту на юнонӣ, на ғулом ҳасту на озод, на мард ҳасту на зан; зеро ҳамаи шумо дар Масеҳ Исо як ҳастед. Ва агар шумо аз они Масеҳ бошед, пас насли Иброҳим ҳастед ва мувофиқи ваъда ворисонед. Ғалотиён 3:26–29.

It matters not what your birthright might be, if and when you accept Christ, you then become the seed of Abraham. You are not literal Israel; you are spiritual Israel. The transition from literal to spiritual was the cross. Paul divides mankind into two classes. Each class has their own covenant, each are descendants of Abraham. Each has a city that represents their family and covenant. Each is either a son of literal Adam or spiritual Adam.

Муҳим нест, ки ҳуқуқи таваллуди шумо чӣ бошад; агар ва чун Масеҳро қабул кунед, он гоҳ шумо насли Иброҳим мегардед. Шумо Исроили ҷисмонӣ нестед; шумо Исроили рӯҳонӣ ҳастед. Гузариш аз ҷисмонӣ ба рӯҳонӣ салиб буд. Павлус инсониятро ба ду гурӯҳ ҷудо мекунад. Ҳар гурӯҳ аҳди худро дорад, ҳар яке аз авлоди Иброҳим аст. Ҳар яке шаҳре дорад, ки хонавода ва аҳди онҳоро намояндагӣ мекунад. Ҳар яке ё писари Одами ҷисмонӣ аст ё Одами рӯҳонӣ.

> For it is written, that Abraham had two sons, the one by a bondmaid, the other by a freewoman. But he who was of the bondwoman was born after the flesh; but he of the freewoman was by promise. Which things are an allegory: for these are the two covenants; the one from the mount Sinai, which gendereth to bondage, which is Agar. For this Agar is mount Sinai in Arabia, and answereth to Jerusalem which now is, and is in bondage with her children. But Jerusalem which is above is free, which is the mother of us all. For it is written, Rejoice, thou barren that bearest not; break forth and cry, thou that travailest not: for the desolate hath many more children than she which hath an husband. Now we, brethren, as Isaac was, are the children of promise. But as then he that was born after the flesh persecuted him that was born after the Spirit, even so it is now. Nevertheless what saith the scripture? Cast out the bondwoman and her son: for the son of the bondwoman shall not be heir with the son of the freewoman. So then, brethren, we are not children of the bondwoman, but of the free. Galatians 4:22–30.

> Зеро навишта шудааст, ки Иброҳим ду писар дошт: яке аз каниз, ва дигаре аз зани озод. Лекин он ки аз каниз буд, мувофиқи ҷисм таваллуд ёфт; аммо он ки аз зани озод буд, ба воситаи ваъда. Ин чизҳо рамзӣ ҳастанд, зеро инҳо ду аҳданд: яке аз кӯҳи Сино, ки ба ғуломӣ мезояд, ва он Ҳоҷар аст. Зеро ин Ҳоҷар кӯҳи Сино дар Арабистон аст ва ба Ерусалиме ки ҳоло ҳаст, мувофиқат мекунад, ва бо фарзандони худ дар ғуломӣ аст. Аммо Ерусалиме ки болотар аст, озод аст, ва ӯ модари ҳамаи мост. Зеро навишта шудааст: «Шод бош, эй нозое, ки намезоӣ; ба овоз о ва нидо кун, эй ту ки дарди зоиш намекашӣ; зеро фарзандони зани танҳо бисёртаранд аз он ки шавҳар дорад». Акнун мо, эй бародарон, мисли Исҳоқ фарзандони ваъдаем. Аммо чунон ки он замон он ки мувофиқи ҷисм таваллуд ёфта буд, онеро ки мувофиқи Рӯҳ таваллуд ёфта буд, таъқиб мекард, ҳамин тавр ҳоло низ. Бо вуҷуди ин, Навишта чӣ мегӯяд? «Каниз ва писари ӯро берун кун, зеро писари каниз бо писари зани озод ворис нахоҳад шуд». Пас, эй бародарон, мо фарзандони каниз нестем, балки фарзандони зани озод ҳастем. Ғалотиён 4:22–30.

In the time period of the cross, the ancient literal became symbols of the modern spiritual. The apostle Paul clarified these essential prophetic truths that allowed William Miller to establish the framework of two desolating powers, which he based all of his prophetic conclusions upon. The same work accomplished by the apostle Paul is what identifies the three desolating powers that is the framework for all the prophetic conclusions of Future for America.

Дар давраи салиб, он чи қадим ва айнан буд, ба рамзҳои рӯҳонии замони муосир табдил ёфт. Расул Павлус ин ҳақоиқи муҳими нубувватиро равшан сохт, ки ба Вилям Миллер имкон дод чаҳорчӯби ду қудрати вайронкунандаеро барқарор намояд, ки ҳамаи хулосаҳои нубувватии худро бар он асос гузошт. Ҳамон амале, ки аз ҷониби расул Павлус анҷом дода шуд, ҳамон чизест, ки се қудрати вайронкунандаеро муайян месозад, ки чаҳорчӯби ҳамаи хулосаҳои нубувватии Future for America мебошад.

The framework of Miller’s understanding of the increase of knowledge represented by the Ulai River vision of chapter seven, eight and nine was based upon his discovery that “the daily” in the book of Daniel represented pagan Rome. He made that discovery in Paul’s second letter to the Thessalonians. That understanding is the primary truth identified in association with the prophetic “lie,” that causes strong delusion to come upon Seventh-day Adventists in the last days.

Чаҳорчӯби фаҳмиши Миллер дар бораи афзоиши дониш, ки бо рӯъёи дарёи Ӯлой дар бобҳои ҳафтум, ҳаштум ва нуҳум тасвир шудааст, бар асоси кашфи ӯ бино ёфта буд, ки «доимӣ» дар китоби Дониёл рамзи Руми бутпараст мебошад. Ӯ ин кашфро дар номаи дуюми Павлус ба Таслӯникиён ба даст овард. Ин фаҳмиш ҳақиқати асосиест, ки дар иртибот бо «дурӯғи» нубувватӣ муайян шудааст ва боис мегардад, ки дар рӯзҳои охир бар Адвентистони рӯзи ҳафтум гумроҳии қавӣ нозил гардад.

We will continue our study of the increase of knowledge represented by the vision of the Ulai River in the next article by considering what Miller recognized in Paul’s letter.

Мо дар мақолаи навбатӣ омӯзиши худро дар бораи афзоиши дониш, ки бо рӯъёи дарёи Улай муаррифӣ шудааст, идома хоҳем дод, бо баррасии он чи ки Миллер дар номаи Павлус дарк карда буд.

> “One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had great light: ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.

> «Он ки зери зоҳирро мебинад ва дилҳои ҳамаи одамонро мехонад, дар бораи онҳое ки нури бузург ёфтаанд, чунин мегӯяд: “Онҳо аз сабаби ҳолати ахлоқӣ ва рӯҳонии худ ранҷур ва ба ҳайрат наомадаанд.” Оре, онҳо роҳҳои худро баргузидаанд, ва ҷонашон аз зиштиҳои худ лаззат мебарад. “Ман низ гумроҳиҳои онҳоро ихтиёр хоҳам кард, ва он чиро ки аз он метарсанд, бар сари онҳо хоҳам овард; зеро ҳангоме ки Ман хондам, ҳеҷ кас ҷавоб надод; ҳангоме ки сухан гуфтам, онҳо нашуниданд; балки дар пеши чашмони Ман бадӣ карданд, ва он чиро баргузиданд, ки Ман аз он хушнуд набудам.” “Худо бар онҳо гумроҳии қавӣ хоҳад фиристод, то ки ба дурӯғ имон оваранд,” зеро “муҳаббати ростиро барои наҷот ёфтан напазируфтанд,” “балки аз ноинсофӣ лаззат бурданд.” Ишаъё 66:3, 4; 2 Таслӯникиён 2:11, 10, 12.

> “The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.

> «Устоди осмонӣ пурсид: “Кадом фиреби қавитаре метавонад ақлро гумроҳ созад, аз вонамуд кардани он ки шумо бар таҳкурсии дуруст бино мекунед ва Худо корҳои шуморо мепазирад, дар ҳоле ки дар асл шумо бисёр чизҳоро мувофиқи сиёсати дунявӣ анҷом медиҳед ва бар зидди Яҳува гуноҳ мекунед? Оҳ, ин фиреби бузург, ин гумроҳии дилфиреб аст, ки зеҳнҳоро тасарруф мекунад, вақте ки одамоне, ки як вақт ҳақиқатро шинохта буданд, шакли худотарсиро ба ҷойи рӯҳ ва қудрати он иштибоҳ мегиранд; вақте ки онҳо гумон мекунанд, ки сарватманданд ва аз молу мулк афзудаанд ва ба ҳеҷ чиз эҳтиёҷ надоранд, дар сурате ки дар воқеъ ба ҳама чиз муҳтоҷанд.”» Шаҳодатҳо, ҷилди 8, 249, 250.

Back to Articles