Article

# The Book of Daniel - Number Fifty-Six

Китоби Дониёл — Рақами панҷоҳу шаш

Unlocking the Mystery of Revelation 17: The Final Prophecy of the Great Whore and the Beast

Кушодани рози Ваҳй 17: Пешгӯии ниҳоии фоҳишаи бузург ва ҳайвони ваҳшӣ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 20, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The last representation of the kingdoms of Bible prophecy is found in Revelation chapter seventeen. In that chapter, in verse three, John is carried into the “wilderness”, so that the angel can show John the judgment of the “great whore” of prophecy, who sits upon “many waters” and who committed “fornication” with the “kings of the earth.”

Тасвири охирини салтанатҳо дар пешгӯии Китоби Муқаддас дар боби ҳабдаҳуми Ваҳй ёфта мешавад. Дар он боб, дар ояти сеюм, Юҳанно ба «биёбон» бурда мешавад, то ки фаришта ба Юҳанно доварии «фоҳишаи бузург»-и пешгӯиро нишон диҳад, ки бар «обҳои бисёр» нишастааст ва бо «подшоҳони замин» «зино» кардааст.

> And there came one of the seven angels which had the seven vials, and talked with me, saying unto me, Come hither; I will show unto thee the judgment of the great whore that sitteth upon many waters: With whom the kings of the earth have committed fornication, and the inhabitants of the earth have been made drunk with the wine of her fornication. So he carried me away in the spirit into the wilderness: and I saw a woman sit upon a scarlet coloured beast, full of names of blasphemy, having seven heads and ten horns. Revelation 17:1–3.

> Ва яке аз он ҳафт фаришта, ки ҳафт коса доштанд, омада, бо ман сухан ронда, ба ман гуфт: «Наздик биё; ман доварии фоҳишаи бузургеро, ки бар обҳои бисёр нишастааст, ба ту нишон хоҳам дод: бо вай подшоҳони замин зино кардаанд, ва сокинони замин аз шароби зинои вай маст гардидаанд». Ва ӯ маро дар рӯҳ ба биёбон бурд; ва ман занеро дидам, ки бар ҳайвони арғувонранг нишаста буд, ҳайвоне ки аз номҳои куфр пур буд ва ҳафт сару даҳ шох дошт. Ваҳй 17:1–3.

By John’s own words the “wilderness” represents the twelve hundred and sixty years of papal rule from the year 538, unto the time of the end in 1798.

Ба гуфтаҳои худи Юҳанно, «биёбон» ҳазору дусаду шаст соли ҳукмронии папаро аз соли 538 то замони анҷом дар соли 1798 ифода мекунад.

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. … And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. Revelation 12:6, 14.

> Ва зан ба биёбон гурехт, ба ҷое ки Худо барои вай муҳайё карда буд, то ки ӯро дар он ҷо ҳазору дусаду шаст рӯз ғизо диҳанд. … Ва ба он зан ду боли уқоби бузург дода шуд, то ки ба биёбон, ба ҷои худ парвоз кунад, ки дар он ҷо вай барои як замон, ва замонҳо, ва ниме аз замон, аз рӯйи мор парвариш карда мешавад. Ваҳй 12:6, 14.

In the spirit, John was transported into the twelve hundred and sixty years of papal rule. Those years had been typified by the three and a half years of drought during the history of Jezebel, Ahab and Elijah. Those years were to continue until the papacy received its deadly wound in 1798, for that had been “determined” to occur at the end of the first indignation, which was the end of the war brought upon the sanctuary and host through the two desolating powers of paganism and papalism. All of these facts have been set forth in recent articles.

Дар рӯҳ, Юҳанно ба он ҳазору дусаду шаст соли ҳукмронии папагӣ интиқол дода шуд. Он солҳо ба воситаи сеюним соли хушксолӣ дар таърихи Изобал, Аҳъоб ва Илёс рамзӣ пешнамоӣ шуда буданд. Он солҳо мебоист то замоне идома меёфтанд, ки папагӣ дар соли 1798 захми марговари худро мегирифт, зеро муқаррар шуда буд, ки ин дар поёни хашми аввала ба вуқӯъ ояд, ки он поёни ҷанге буд, ки бар муқаддасгоҳ ва лашкар ба воситаи ду қудрати харобкунанда — бутпарастӣ ва папагӣ — оварда шуда буд. Ҳамаи ин воқеиятҳо дар мақолаҳои охир баён гардидаанд.

The “great whore,” is Isaiah’s whore of Tyre, who was to be forgotten for seventy symbolic years, which were the “days of one king.” The history of the United States, is the history of the symbolic seventy years, which had been typified by the seventy years of captivity during the reign of Babylon, the first kingdom of Bible prophecy. During that history the great whore of Tyre was to be forgotten. At the end of that history she was to be remembered and once again to go forth and sing her songs, thus committing fornication with the kings of the earth. John was spiritually conveyed into the history of papal rule in order to see the judgment of the papal power. The judgment of a daughter of a priest who committed fornication was that she was to be burnt with fire.

«Фоҳишаи бузург» ҳамон фоҳишаи Сури Ишаъёст, ки мебоист барои ҳафтод соли рамзӣ, ки «рӯзҳои як подшоҳ» буданд, фаромӯш карда шавад. Таърихи Иёлоти Муттаҳида таърихи он ҳафтод соли рамзист, ки пешакӣ ба воситаи ҳафтод соли асорат дар давраи ҳукмронии Бобил, нахустин подшоҳии нубуввати Китоби Муқаддас, намуна гардида буд. Дар тӯли он таърих мебоист фоҳишаи бузурги Сур фаромӯш карда шавад. Дар поёни он таърих мебоист вай ба ёд оварда шавад ва бори дигар берун рафта сурудҳои худро бихонад ва ба ин васила бо подшоҳони замин зино кунад. Юҳанно ба таври рӯҳонӣ ба таърихи ҳукмронии папагӣ бурда шуд, то доварии қудрати папагиро бубинад. Ҳукми духтари коҳине, ки зино мекард, ин буд, ки бо оташ сӯзонда шавад.

> And the daughter of any priest, if she profane herself by playing the whore, she profaneth her father: she shall be burnt with fire. Leviticus 21:9.

> Ва агар духтари ҳар коҳин бо фоҳишагӣ худро палид созад, вай падари худро низ палид мегардонад; ӯ бояд дар оташ сӯзонда шавад. Ибодат 21:9.

In the vision of the judgment of the great whore that was given to John by one of the angels who poured out one of the seven last plagues was that she was burnt with fire.

Дар рӯъёи доварии фоҳишаи бузург, ки ба Юҳанно аз ҷониби яке аз фариштагоне дода шуд, ки яке аз ҳафт балои охиринро мерехт, ин буд, ки вай бо оташ сӯзонида шуд.

> And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. Revelation 17:16.

> Ва он даҳ шохе ки бар он ҳайвон дидӣ, онҳо аз он фоҳиша нафрат хоҳанд дошт, ва ӯро хароб ва бараҳна хоҳанд кард, ва гӯшти ӯро хоҳанд хӯрд, ва ӯро ба оташ хоҳанд сӯзонд. Ваҳй 17:16.

The waters that the great whore is sitting upon are the people of the world, who will be brought under her authority when the United States deceives the entire world to worship the beast, who is also the great whore. The United States then becomes the premier king of the ten kings who are represented in the prophecy of Revelation seventeen, and in this illustration the United States represents the first king to commit fornication with the whore, though she will accomplish that act with all the kings thereafter.

Обҳое, ки фоҳишаи бузург бар онҳо нишастааст, халқҳои ҷаҳонанд, ки ҳангоме ки Иёлоти Муттаҳида тамоми ҷаҳонро фиреб медиҳад, то ҳайвонро парастиш намояд, зери ҳокимияти вай дароварда хоҳанд шуд; ва он ҳайвон ҳамон фоҳишаи бузург низ ҳаст. Пас аз он, Иёлоти Муттаҳида подшоҳи барҷастаи он даҳ подшоҳе мегардад, ки дар пешгӯии Ваҳйи Юҳанно боби ҳабдаҳ тасвир шудаанд; ва дар ин тамсил, Иёлоти Муттаҳида нахустин подшоҳеро ифода мекунад, ки бо фоҳиша зино мекунад, ҳарчанд вай баъд аз он ин амалро бо ҳамаи подшоҳон ба анҷом хоҳад расонд.

The first king of many kings is represented by Ahab, who was married to the great whore, who is represented as Jezebel in the church of Thyatira. The judgment of Jezebel (the great whore), is accomplished by the ten kings, who will be forced into a church and state alliance by the power of the United States. Those kings will agree to allow the papacy to rule the world (sit upon the waters), in spite of their hatred for the whore.

Подшоҳи аввалини бисёр подшоҳон бо Аҳъоб ифода ёфтааст, ки бо фоҳишаи бузург издивоҷ карда буд, ки дар калисои Тиётира ҳамчун Изобал тасвир шудааст. Доварии Изобал (фоҳишаи бузург) ба воситаи даҳ подшоҳ ба анҷом мерасад, ки бо қувваи Иёлоти Муттаҳида маҷбур карда хоҳанд шуд ба иттиҳоди калисо ва давлат дароянд. Он подшоҳон розӣ хоҳанд шуд, ки ба папагӣ иҷоза диҳанд бар ҷаҳон ҳукмронӣ кунад (бар обҳо бинишинад), бо вуҷуди нафрати худ нисбат ба фоҳиша.

> And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. These have one mind, and shall give their power and strength unto the beast. These shall make war with the Lamb, and the Lamb shall overcome them: for he is Lord of lords, and King of kings: and they that are with him are called, and chosen, and faithful. And he saith unto me, The waters which thou sawest, where the whore sitteth, are peoples, and multitudes, and nations, and tongues. And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:12–18.

> Ва он даҳ шохе ки дидӣ, даҳ подшоҳанд, ки ҳанӯз подшоҳӣ нагирифтаанд; лекин бо ҳайвон як соат ҳамчун подшоҳон қудрат мегиранд. Инҳо як фикр доранд ва қудрату тавони худро ба ҳайвон медиҳанд. Инҳо бо Барра ҷанг хоҳанд кард, ва Барра онҳоро мағлуб хоҳад сохт, зеро ки Ӯ Худованди худовандон ва Подшоҳи подшоҳон аст; ва онҳое ки бо Ӯянд, даъватшуда, баргузида ва вафодоранд. Ва ӯ ба ман мегӯяд: он обҳое ки дидӣ, ки фоҳиша бар онҳо нишастааст, қавмҳо ва издиҳомҳо ва миллатҳо ва забонҳоянд. Ва он даҳ шохе ки бар ҳайвон дидӣ, инҳо аз фоҳиша нафрат хоҳанд дошт, ва ӯро вайрону бараҳна хоҳанд кард, ва гӯшташро хоҳанд хӯрд, ва ӯро дар оташ хоҳанд сӯзонд. Зеро Худо дар дилҳои онҳо ниҳодааст, ки иродаи Ӯро ба ҷо оваранд, ва ҳамфикр бошанд, ва подшоҳии худро ба ҳайвон диҳанд, то суханони Худо ба амал оянд. Ва он зане ки дидӣ, ҳамон шаҳри бузург аст, ки бар подшоҳони замин салтанат меронад. Ваҳй 17:12–18.

The “ten kings” (the United Nations), actually hate the papacy, but are forced by circumstances to turn their short-lived kingdom over to the papal power in a vain hope to save the world from its increasing calamities. When they realize her deception, they become the instrument to burn her with fire in fulfillment of the law in Leviticus.

«Даҳ подшоҳ» (Созмони Милали Муттаҳид) дар асл аз папагарӣ нафрат доранд, аммо зери фишори шароит маҷбур мешаванд салтанати кӯтоҳумри худро ба қудрати папагӣ таслим намоянд, ба умеди беҳудае ки ҷаҳонро аз балоҳои рӯзафзуни он наҷот диҳанд. Ҳангоме ки фиреби ӯро дарк мекунанд, онҳо ба абзоре табдил меёбанд, то ӯро бо оташ бисӯзонанд, дар иҷрои шариате ки дар Ибодат 17 омадааст.

The “ten kings” “make war with the Lamb” through the persecution they bring upon God’s last day people.

«Даҳ подшоҳ» ба воситаи озоре, ки бар қавми охирзамонии Худо меоранд, «бо Барра ҷанг мекунанд».

> Why do the heathen rage, and the people imagine a vain thing? The kings of the earth set themselves, and the rulers take counsel together, against the Lord, and against his anointed, saying, Let us break their bands asunder, and cast away their cords from us. He that sitteth in the heavens shall laugh: the Lord shall have them in derision. Then shall he speak unto them in his wrath, and vex them in his sore displeasure. Psalms 2:1–5.

> Чаро халқҳо ба ғазаб меоянд, ва мардумон ботиле меандешанд? Подшоҳони замин бармехезанд, ва ҳокимон якҷоя машварат мекунанд, бар зидди Худованд ва бар зидди Масеҳи Ӯ, гуфта: «Бандҳои онҳоро бишканем, ва ресмонҳои онҳоро аз худ дур афканем». Он ки дар осмонҳо нишастааст, хоҳад хандид; Худованд онҳоро ба истеҳзо хоҳад гирифт. Он гоҳ ба онҳо дар хашми Худ сухан хоҳад гуфт, ва онҳоро дар ғазаби шадиди Худ ба изтироб хоҳад овард. Забур 2:1–5

The persecution that is accomplished for the papacy by the kings of the earth, was also done against Christ at the cross.

Таъқибе, ки аз ҷониби подшоҳони замин ба хотири папагӣ анҷом дода мешавад, ҳамчунин бар зидди Масеҳ дар салиб низ ба амал оварда шуд.

> Who by the mouth of thy servant David hast said, Why did the heathen rage, and the people imagine vain things? The kings of the earth stood up, and the rulers were gathered together against the Lord, and against his Christ. For of a truth against thy holy child Jesus, whom thou hast anointed, both Herod, and Pontius Pilate, with the Gentiles, and the people of Israel, were gathered together, For to do whatsoever thy hand and thy counsel determined before to be done. Acts 4:25–28.

> ки ба воситаи даҳони бандаи Худ Довуд гуфтаӣ: «Чаро халқҳо ба хашм омаданд, ва қавмҳо ботилро андешиданд? Подшоҳони замин бархостанд, ва ҳокимон якҷоя ҷамъ шуданд бар зидди Худованд ва бар зидди Масеҳи Ӯ». Зеро дар ҳақиқат бар зидди Бандаи муқаддаси Ту Исо, ки Ӯро Ту тадҳин кардаӣ, ҳам Ҳиродус ва ҳам Понтиюс Пилотус бо халқҳои ғайрияҳудӣ ва қавми Исроил ҷамъ шуданд, то ҳар он чиро ба амал оваранд, ки дасти Ту ва машварати Ту пешакӣ муайян карда буд, ки воқеъ гардад. Аъмол 4:25–28.

The “kings of the earth” that stood up against Christ at his crucifixion represents the “ten kings” of Revelation seventeen that make war with the Lamb again by persecuting his people. At the cross, those kings were the “assembly of the wicked” who “compassed” Christ, and who do so again with his last day people.

«Подшоҳони замин», ки ҳангоми маслуб шудани Масеҳ бар зидди Ӯ бархостанд, намояндаи он «даҳ подшоҳ»-и Ваҳйи боби ҳабдаҳум мебошанд, ки боз бо Барра ҷанг мекунанд, ба воситаи таъқиб кардани қавми Ӯ. Дар салиб, он подшоҳон ҳамон «ҷамоати шарирон» буданд, ки Масеҳро «иҳота карданд», ва бо қавми Ӯ дар рӯзҳои охир низ ҳамин тавр мекунанд.

> For dogs have compassed me: the assembly of the wicked have enclosed me: they pierced my hands and my feet. I may tell all my bones: they look and stare upon me. They part my garments among them, and cast lots upon my vesture. Psalms 22:16–18.

> Зеро сагон маро иҳота кардаанд; анҷумани бадкорон маро муҳосира намудааст; дастҳо ва пойҳои маро сӯрох кардаанд. Ҳамаи устухонҳоямро метавонам шуморам; онҳо ба ман менигаранд ва маро тамошо мекунанд. Либосҳоямро дар миёни худ тақсим мекунанд, ва бар ҷомаи ман қуръа меандозанд. Забур 22:16–18.

The ten kings, who bring judgment upon the great whore burn her with fire, for she is a whore that professes to be a priest’s daughter. Those kings are also represented as “dogs,” and the ten kings will not only burn the great whore with fire, but will “eat her flesh.” The death of Jezebel was brought about when she was thrown from the wall and splattered on the ground, and then the dogs came and ate her flesh.

Даҳ подшоҳе, ки довариро бар фоҳишаи бузург меоранд, ӯро бо оташ месӯзонанд, зеро вай фоҳишае аст, ки худро духтари коҳин вонамуд мекунад. Он подшоҳон ҳамчунин ҳамчун «сагон» тасвир шудаанд, ва даҳ подшоҳ на танҳо фоҳишаи бузургро бо оташ хоҳанд сӯзонд, балки «гӯшти ӯро хоҳанд хӯрд». Марги Изобал он гоҳ ба вуқӯъ пайваст, ки ӯро аз болои девор афканданд ва бар замин пош хӯрд, ва сипас сагон омада, гӯшти ӯро хӯрданд.

> And when Jehu was come to Jezreel, Jezebel heard of it; and she painted her face, and tired her head, and looked out at a window. And as Jehu entered in at the gate, she said, Had Zimri peace, who slew his master? And he lifted up his face to the window, and said, Who is on my side? who? And there looked out to him two or three eunuchs. And he said, Throw her down. So they threw her down: and some of her blood was sprinkled on the wall, and on the horses: and he trode her under foot. And when he was come in, he did eat and drink, and said, Go, see now this cursed woman, and bury her: for she is a king’s daughter. And they went to bury her: but they found no more of her than the skull, and the feet, and the palms of her hands. Wherefore they came again, and told him. And he said, This is the word of the Lord, which he spake by his servant Elijah the Tishbite, saying, In the portion of Jezreel shall dogs eat the flesh of Jezebel: And the carcase of Jezebel shall be as dung upon the face of the field in the portion of Jezreel; so that they shall not say, This is Jezebel. 2 Kings 9:30–37.

> Ва ҳангоме ки Еҳу ба Изреъил омад, Изобал аз он огоҳ шуд; ва рӯи худро орост, ва мӯи сари худро зеб дод, ва аз тиреза ба берун нигарист. Ва чун Еҳу аз дарвоза даромад, вай гуфт: «Оё Зимрӣ, ки хоҷаи худро кушт, осоиш дошт?» Ва ӯ рӯи худро ба сӯи тиреза бардошта, гуфт: «Кист, ки бар ҷониби ман бошад? Кист?» Ва ду ё се хоҷасаро ба сӯи ӯ назар андохтанд. Ва ӯ гуфт: «Ӯро ба поён партоед». Пас ӯро ба поён партофтанд; ва андаке аз хуни вай бар девор ва бар аспон пошида шуд; ва ӯ вайро зери по поймол кард. Ва чун даромад, хӯрд ва нӯшид, ва гуфт: «Акнун рафта, ин зани малъунро бубинед ва ӯро дафн кунед, зеро вай духтари подшоҳ аст». Ва онҳо рафтанд, то ӯро дафн кунанд; аммо аз вай ҷуз косахонаи сар ва поҳо ва кафи дастҳояш чизе наёфтанд. Бинобар ин баргашта, ба ӯ хабар доданд. Ва ӯ гуфт: «Ин аст каломи Худованд, ки ба воситаи бандаи Худ, Илёсии Тишбй, гуфта буд: “Дар қитъаи Изреъил сагон гӯшти Изобалро хоҳанд хӯрд; ва ҷасади Изобал бар рӯи замин дар қитъаи Изреъил мисли саргин хоҳад буд, ба тавре ки нахоҳанд гуфт: ин Изобал аст”». 4 Подшоҳон 9:30–37.

The ten kings, who are the United Nations, whose premier king is the United States, will bring judgment upon the papacy by burning her with fire and eating her flesh. That judgment is what the angel came to show to John, and in order to do so he carried John into the history of the wilderness, but not simply a random point in the history of the wilderness, but to the very end of the period. It is evident that John was placed at the end of the twelve hundred and sixty years, for when he sees the woman she was already drunk with the blood of persecution and already identified as the mother of harlots.

Даҳ подшоҳ, ки Созмони Милали Муттаҳид мебошанд ва подшоҳи аълои онҳо Иёлоти Муттаҳида аст, бо сӯзонидани вай ба оташ ва хӯрдани гӯшти вай довариро бар папият ба амал хоҳанд овард. Ҳамон доварӣ он чизест, ки фаришта омад, то ба Юҳанно нишон диҳад; ва барои ин ӯ Юҳанноро ба дохили таърихи биёбон бурд, аммо на танҳо ба нуқтаи тасодуфие дар таърихи биёбон, балки ба худи анҷоми он давра. Равшан аст, ки Юҳанно дар охири ҳазору дусаду шаст сол гузошта шуда буд, зеро вақте ки ӯ он занро мебинад, вай аллакай аз хуни таъқибот маст буд ва аллакай ҳамчун модари фоҳишаҳо шинохта мешуд.

> So he carried me away in the spirit into the wilderness: and I saw a woman sit upon a scarlet coloured beast, full of names of blasphemy, having seven heads and ten horns. And the woman was arrayed in purple and scarlet colour, and decked with gold and precious stones and pearls, having a golden cup in her hand full of abominations and filthiness of her fornication: And upon her forehead was a name written, MYSTERY, BABYLON THE GREAT, THE MOTHER OF HARLOTS AND ABOMINATIONS OF THE EARTH. And I saw the woman drunken with the blood of the saints, and with the blood of the martyrs of Jesus: and when I saw her, I wondered with great admiration. Revelation 17:3–6.

> Пас ӯ маро дар рӯҳ ба биёбон бурд; ва ман занеро дидам, ки бар ҳайвони арғувонӣ нишаста буд, пур аз номҳои куфр, ва ҳафт сару даҳ шох дошт. Ва он зан дар либоси арғувонӣ ва сурх ороста шуда буд, ва бо тилло, сангҳои гаронбаҳо ва марворид зинат ёфта буд; дар дасти худ ҷоми тиллоие дошт, ки аз зиштиҳо ва наҷосати зинокории вай пур буд. Ва бар пешонии ӯ номе навишта шуда буд: РОЗ, БОБИЛИ БУЗУРГ, МОДАРИ ФОҲИШАҲО ВА ЗИШТИҲОИ ЗАМИН. Ва ман он занро дидам, ки аз хуни муқаддасон ва аз хуни шаҳидони Исо маст буд; ва ҳангоме ки ӯро дидам, ба ҳайрати азим афтодам. Ваҳй 17:3–6.

The whore of Tyre, who is also the “great whore” that is represented in Revelation seventeen, was to be forgotten until the time when she would once again sing her songs and commit fornication with the kings of the earth.

Фоҳишаи Сур, ки ҳамчунин ҳамон «фоҳишаи бузург» аст, ки дар Ваҳй боби ҳабдаҳ тасвир шудааст, бояд то он замоне фаромӯш мешуд, ки боз аз нав сурудҳои худро бихонад ва бо подшоҳони замин зино кунад.

Any reputable dictionary that was published before 1950 identifies that the woman arrayed in scarlet in Revelation seventeen is a symbol of the Roman Catholic church, but today the world thinks the Catholic church is a Christian church. The world has forgotten who she really is.

Ҳар луғати мӯътабари пеш аз соли 1950 нашршуда нишон медиҳад, ки он зане, ки дар Ваҳй боби ҳабдаҳ бо арғувонӣ ороста шудааст, рамзи калисои католикии Рум мебошад, аммо имрӯз ҷаҳон калисои католикиро як калисои масеҳӣ мепиндорад. Ҷаҳон фаромӯш кардааст, ки вай дар асл кист.

When John saw her the persecution of the Dark Ages was at its end, for she was already drunk with the blood of the saints. The natural illustrates the spiritual, and a person gets drunk after they drink, not before.

Вақте ки Юҳанно ӯро дид, таъқиботи асрҳои торикӣ ба анҷоми худ расида буд, зеро ӯ аллакай аз хуни муқаддасон маст шуда буд. Ҷисмонӣ рӯҳониро тасвир мекунад, ва инсон пас аз нӯшидан маст мешавад, на пеш аз он.

The Protestants that broke from Catholicism centuries before 1798, had already begun their journey back to the Catholic communion by 1798, for she was identified as the “MOTHER OF HARLOTS.” When John saw her and wondered, the churches that had formerly separated from her fellowship had already returned. Thus John was carried to 1798, when the great whore already had murdered millions of Christians, and who had already seduced the former Protestant churches to accept her presumptuous claim that she was the head of the churches, as Justinian had identified her in the year 533.

Протестанте, ки садсолаҳо пеш аз соли 1798 аз католицизм ҷудо шуда буданд, то соли 1798 аллакай бозгашти худро ба ҳамбастагии католикӣ оғоз карда буданд, зеро вай ҳамчун «МОДАРИ ФОҲИШАГОН» шинохта шуда буд. Вақте ки Юҳанно ӯро дид ва ба ҳайрат афтод, калисоҳое, ки пештар аз ҳамнишинии ӯ ҷудо шуда буданд, аллакай бозгашта буданд. Пас, Юҳанно ба соли 1798 бурда шуд, замоне ки он фоҳишаи бузург аллакай миллионҳо масеҳиёнро ба қатл расонида буд ва аллакай калисоҳои пешини протестантиро фирефта буд, то даъвои густохонаи ӯро бипазиранд, ки вай сарвари калисоҳо аст, ҳамон тавре ки Юстиниён ӯро дар соли 533 муайян карда буд.

From the prophetic vantage point of 1798, the angel then presented John with the last representation of the kingdoms of Bible prophecy.

Аз нуқтаи назари нубувватии соли 1798, фаришта он гоҳ ба Юҳанно охирин тасвири салтанатҳои нубуввати Китоби Муқаддасро пешкаш намуд.

> And the angel said unto me, Wherefore didst thou marvel? I will tell thee the mystery of the woman, and of the beast that carrieth her, which hath the seven heads and ten horns. The beast that thou sawest was, and is not; and shall ascend out of the bottomless pit, and go into perdition: and they that dwell on the earth shall wonder, whose names were not written in the book of life from the foundation of the world, when they behold the beast that was, and is not, and yet is. And here is the mind which hath wisdom. The seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth. And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. Revelation 17:7–12.

> Ва фаришта ба ман гуфт: «Чаро дар ҳайрат афтодӣ? Ман ба ту сирри он зан ва он ҳайвонеро, ки ӯро мебардорад ва ҳафт сару даҳ шох дорад, хоҳам гуфт. Он ҳайвоне ки ту дидӣ, буд ва нест; ва аз вартаи беҳад берун хоҳад омад ва ба ҳалокат хоҳад рафт; ва сокинони рӯйи замин, ки номҳояшон аз ибтидои олам дар дафтари ҳаёт навишта нашудааст, ба ҳангоми дидани он ҳайвон, ки буд ва нест ва боз ҳаст, дар тааҷҷуб хоҳанд монд. Ва дар ин ҷост фаҳме, ки ҳикмат дорад. Ҳафт сар — ҳафт кӯҳ аст, ки зан бар онҳо нишастааст. Ва ҳафт подшоҳ ҳастанд: панҷашон суқут кардаанд, яке ҳаст, ва дигаре ҳанӯз наомадааст; ва чун биёяд, бояд андак муддате бимонад. Ва он ҳайвоне ки буд ва нест, худи ӯ ҳаштум аст, ва аз ҷумлаи ҳамон ҳафт аст, ва ба ҳалокат меравад. Ва он даҳ шохе ки ту дидӣ, даҳ подшоҳанд, ки ҳанӯз салтанатро нагирифтаанд; аммо як соат бо ҳайвон ҳамчун подшоҳон қудрат хоҳанд гирифт». Ваҳй 17:7–12.

A beast is a kingdom in Bible prophecy as easily identified in chapters seven and eight of Daniel, and the mystery that the angel is presenting to John is the mystery of the beast and the woman that rides upon the beast. The woman on the beast is the great whore who commits fornication with the kings of the earth. She is Jezebel and her husband is Ahab.

Дар нубуввати Китоби Муқаддас ҳайвон подшоҳист, чунон ки дар бобҳои ҳафтум ва ҳаштуми Дониёл ба осонӣ муайян мешавад; ва сирре, ки фаришта ба Юҳанно пешкаш мекунад, сирри ҳайвон ва занест, ки бар ҳайвон савор аст. Он зане, ки бар ҳайвон савор аст, ҳамон фоҳишаи бузург аст, ки бо подшоҳони замин зино мекунад. Вай Изобал аст ва шавҳараш Аҳъоб мебошад.

> Therefore shall a man leave his father and his mother, and shall cleave unto his wife: and they shall be one flesh. Genesis 2:24.

> Бинобар, мард падару модари худро тарк намуда, ба зани худ хоҳад пайваст; ва онҳо як тан хоҳанд шуд. Ҳастӣ 2:24.

A man is a man and a woman is a woman, but together they are one flesh. The mystery of the beast is that it is a combination of church and state, the combination of woman (church) and beast (kings) that are one kingdom, which consists of two parts. Statecraft and churchcraft combined, with the woman in control of the relationship, is the “image of the beast.” John is shown the woman being carried by the beast, for she is the one in control of the relationship.

Мард мард аст ва зан зан аст, аммо якҷоя онҳо як тан мебошанд. Асрори ҳайвон дар он аст, ки он омезиши калисо ва давлат аст, яъне омезиши зан (калисо) ва ҳайвон (подшоҳон), ки як салтанатанд ва аз ду қисм иборат аст. Давлатдорӣ ва калисодорӣ, ки бо ҳам якҷо шудаанд ва дар он зан бар ин робита ҳукмрон аст, «сурати ҳайвон» мебошад. Ба Юҳанно зане нишон дода мешавад, ки ҳайвон ӯро мебарад, зеро маҳз ӯст, ки бар ин робита ҳукмрон аст.

> And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:18.

> Ва зане, ки дидӣ, ҳамон шаҳри бузург аст, ки бар подшоҳони замин салтанат меронад. Ваҳй 17:18.

Together the beast and the woman represent one kingdom (one flesh), but the angel is emphasizing the relationship of the great whore with the kings of the earth. “The beast that” “was, and is not”, which “shall ascend out of the bottomless pit, and go into perdition,” that “they that dwell on the earth shall wonder” after is the papacy when the great whore’s deadly wound is healed. She “was” the fifth kingdom of Bible prophecy, but it was “determined” that she would receive a deadly wound in 1798.

Ҳайвони ваҳшӣ ва зан якҷоя як подшоҳиро (як ҷисмро) намояндагӣ мекунанд, аммо фаришта робитаи фоҳишаи бузургро бо подшоҳони замин таъкид менамояд. «Ҳайвоне ки» «буд, ва нест», ва ки «аз вартаи беҳад боло хоҳад омад ва ба ҳалокат хоҳад рафт», ва ки «сокинони рӯи замин» аз пайи он «дар ҳайрат хоҳанд монд», папагӣ мебошад, вақте ки захми марговари фоҳишаи бузург шифо меёбад. Вай «буд» подшоҳии панҷуми пешгӯии Китоби Муқаддас, аммо «муқаррар гардида буд», ки вай дар соли 1798 захми марговар бигирад.

When John was spiritually transported to 1798, she was “not” a beast, and “yet” when her deadly wound is healed at the end of the seventy symbolic years that conclude at the soon-coming Sunday law, she “is” again alive, singing her songs, committing fornication and murdering Christians.

Ҳангоме ки Юҳанно дар рӯҳ ба соли 1798 бурда шуд, вай ҳайвон «набуд»; аммо вақте ки захми марговараш дар поёни ҳафтод соли рамзӣ, ки бо қонуни наздикояндаи якшанбе ба анҷом мерасад, шифо меёбад, вай боз «ҳаст» — зинда, сурудҳои худро мехонад, зино мекунад ва масеҳиёнро мекушад.

Chapter seventeen is the last presentation of the kingdoms of Bible prophecy, and as such it must agree with the first mention of the kingdoms of Bible prophecy. The first mention of those kingdoms is found in Daniel chapter two, which is represented upon both of the charts that were a fulfillment of Habakkuk’s command to write the vision and make it plain upon tables.

Боби ҳабдаҳум охирин баёни подшоҳиҳое мебошад, ки дар нубуввати Китоби Муқаддас зикр шудаанд, ва бинобар ин он бояд бо нахустин ёдкарди подшоҳиҳои нубуввати Китоби Муқаддас мувофиқат намояд. Нахустин ёдкарди он подшоҳиҳо дар боби дуюми Дониёл ёфт мешавад, ки бар ҳар ду ҷадвале тасвир гардидааст, ки иҷрои амри Ҳабаққуқ буданд, то рӯъёро бинависанд ва онро бар лавҳаҳо равшан созанд.

The Millerites were correct in their understanding of Daniel’s kingdoms of Bible prophecy as represented in chapters two, seven and eight, but their understanding was incomplete. Miller’s jewels of Daniel chapter two, shines ten times brighter in the last days, for it is recognized as identifying the first reference, not only of the kingdoms of Bible prophecy, but also of the first reference of the revelation that the eighth is of the seven. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

Миллерчиён дар фаҳмиши худ оид ба подшоҳиҳои Дониёл дар нубуввати Китоби Муқаддас, чунон ки дар бобҳои ду, ҳафт ва ҳашт тасвир шудаанд, дуруст буданд, аммо фаҳмиши онҳо нокомил буд. Ҷавоҳироти Миллер аз боби дуюми Дониёл дар айёми охир даҳ маротиба равшантар медурахшад, зеро он чун муайянкунандаи ишораи аввал на танҳо ба подшоҳиҳои нубуввати Китоби Муқаддас, балки ҳамчунин ба ишораи аввали он ваҳй шинохта мешавад, ки ҳаштум аз миёни он ҳафт аст. Исо ҳамеша анҷоми чизеро бо оғози чизе тасвир мекунад.

All the prophets are speaking of the last days, and John, in Revelation seventeen is identifying the last earthly kingdom when he presents “the beast that” “was, and is not; and shall ascend out of the bottomless pit, and go into perdition.” The beast ascends out of “the bottomless pit,” which is a symbol of a “new manifestation of satanic power.”

Ҳамаи пайғамбарон дар бораи айёми охир сухан мегӯянд, ва Юҳанно, дар Ваҳй боби ҳабдаҳ, подшоҳии охирини заминиро муайян мекунад, вақте ки ӯ «он ҳайвони ваҳширо, ки» «буд, ва нест; ва аз вартаи беҳад боло хоҳад омад, ва ба ҳалокат хоҳад рафт» муаррифӣ менамояд. Он ҳайвони ваҳшӣ аз «вартаи беҳад» боло меояд, ки ин рамзи «зуҳури нави қудрати шайтонӣ» мебошад.

> “‘When they shall have finished [are finishing] their testimony.’ The period when the two witnesses were to prophesy clothed in sackcloth ended in 1798. As they were approaching the termination of their work in obscurity, war was to be made upon them by the power represented as ‘the beast that ascendeth out of the bottomless pit.’ In many of the nations of Europe the powers that ruled in Church and State had for centuries been controlled by Satan, through the medium of the papacy. But here is brought to view a new manifestation of Satanic power.” The Great Controversy, 268.

> «“Вақте ки онҳо шаҳодати худро ба анҷом расонанд [ба анҷом расонида истодаанд].” Даврае, ки дар он ду шоҳид мебоист палосдарбар карда нубувват намоянд, дар соли 1798 ба поён расид. Ҳангоме ки онҳо ба анҷоми кори худ дар пинҳонӣ наздик мешуданд, мебоист қуввате, ки ҳамчун “он ҳайвоне ки аз чоҳи беҳад мебарояд” тасвир шудааст, бар зидди онҳо ҷанг барангезад. Дар бисёре аз миллатҳои Аврупо қудратҳое, ки дар Калисо ва Давлат ҳукмронӣ мекарданд, дар тӯли асрҳо ба воситаи папагӣ таҳти назорати Шайтон буданд. Аммо дар ин ҷо зуҳури нави қудрати шайтонистӣ ба назар оварда мешавад.” Муборизаи Бузург, 268.

Some of the theologians will argue that because the “beast that ascendeth out of the bottomless pit” in Revelation eleven, is identified in the passage as the atheism of the French Revolution, that the expression “bottomless pit” is a symbol of atheism. But Islam ascended out of the “bottomless pit” in Revelation nine, and Islam is not atheism. The bottomless pit represents a satanic manifestation.

Баъзе аз илоҳиётшиносон баҳс хоҳанд кард, ки азбаски «ҳайвоне ки аз жарфои беинтиҳо боло меояд» дар Ваҳй боби ёздаҳ дар он порча ҳамчун атеизми Инқилоби Фаронса муайян шудааст, пас ибораи «жарфои беинтиҳо» рамзи атеизм аст. Аммо Ислом дар Ваҳй боби нӯҳ аз «жарфои беинтиҳо» боло омад, ва Ислом атеизм нест. Жарфои беинтиҳо зуҳуроти шайтонӣ را ифода мекунад.

> “I told him that the Lord had shown me in vision that mesmerism was from the Devil, from the bottomless pit, and that it would soon go there, with those who continued to use it.” Review and Herald, July 21, 1851.

> «Ба вай гуфтам, ки Худованд дар рӯъё ба ман нишон додааст, ки месмеризм аз Иблис, аз вартаи беҳадаст, ва ки он ба зудӣ ба ҳамон ҷо хоҳад рафт, ҳамроҳ бо онҳое ки ба истифодаи он идома медоданд». Review and Herald, July 21, 1851.

Something from “the Devil,” is something from “the bottomless pit.” In Revelation seventeen the beast that ascends out of the bottomless pit is the power that goes into perdition and those whose names are not written in the book shall wonder after. “Perdition” means eternal damnation and is represented in Revelation as the “lake of fire,” which is where the beast is cast into.

Ҳар он чи аз «иблис» бошад, аз «чоҳи бепоён» аст. Дар Ваҳйи боби ҳабдаҳум, он ҳайвоне ки аз чоҳи бепоён боло меояд, ҳамон қудратест, ки ба ҳалокат меравад, ва онҳое ки номҳояшон дар китоб навишта нашудааст, аз пайи он ба ҳайрат хоҳанд омад. «Ҳалокат» маънои маҳкумияти абадиро дорад ва дар Ваҳй ҳамчун «кӯли оташ» муаррифӣ шудааст, ки ҳайвон ба он андохта мешавад.

> And the beast was taken, and with him the false prophet that wrought miracles before him, with which he deceived them that had received the mark of the beast, and them that worshipped his image. These both were cast alive into a lake of fire burning with brimstone. Revelation 19:20.

> Ва ҳайвон дастгир карда шуд, ва бо вай он пайғамбари дурӯғин, ки пеши ӯ мӯъҷизот ба амал оварда буд, ва ба воситаи онҳо онҳоеро, ки нишони ҳайвонро қабул карда буданд ва ҳайкали ӯро парастиш мекарданд, фирефта буд. Ҳар дуяшон зинда ба кӯли оташе, ки бо кибрит месӯхт, андохта шуданд. Ваҳй 19:20.

In chapter thirteen the first beast that comes from the sea, which Sister White directly identifies as the papacy is identified. In that passage the world wonders after the papal beast.

Дар боби сездаҳум ҳайвони аввалине, ки аз баҳр мебарояд ва Хоҳар Уайт онро бевосита бо папагарӣ айният медиҳад, муайян карда мешавад. Дар он порча ҷаҳон аз пайи ҳайвони папагӣ ба ҳайрат меафтад.

> And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. Revelation 13:13.

> Ва яке аз сарҳои ӯро дидам, гӯё ки то ба марг захмӣ шуда бошад; ва захми марговараш шифо ёфт; ва тамоми ҷаҳон аз ақиби ҳайвон бо ҳайрат рафт. Ваҳй 13:13.

The beast of Revelation seventeen that “they that dwell on the earth shall wonder” after is the final manifestation of satanic power that occurs when the deadly wound of the papacy is healed at the soon-coming Sunday law. Every prophetic characteristic of the woman and the beast she rides upon in chapter seventeen, identifies the church of Rome, just as the dictionaries published before 1950 identified.

Ҳайвони боби ҳабдаҳуми Ваҳй, ки «сокинони замин аз паси он ба ҳайрат хоҳанд омад», зуҳури ниҳоии қудрати шайтонӣ аст, ки ҳангоми шифо ёфтани захми марговари папагӣ дар қонуни якшанбеи ба қарибӣ оянда ба амал меояд. Ҳар як хусусияти нубувватии зан ва ҳайвоне, ки ӯ дар боби ҳабдаҳум бар он савор аст, калисои Румро муайян мекунад, ҳамон тавре ки луғатҳои пеш аз соли 1950 нашршуда муайян мекарданд.

The beast of Revelation seventeen, is a symbol of the combination of church and state, which is the image of the beast. The beast with seven heads and ten horns is the kingdom that is composed of the ten kings (the United Nations), which the woman rides upon and rules over. The woman is the papacy, who is identified as Babylon the great, the mother of harlots. After the symbols are identified we can return to 1798; the point in history where John was carried to in order to receive the last representation of the kingdoms of Bible prophecy.

Ҳайвони Ваҳйи бобҳои ҳабдаҳум рамзи иттиҳоди калисо ва давлат аст, ки ҳамон сурати ҳайвон мебошад. Ҳайвоне, ки ҳафт сар ва даҳ шох дорад, он подшоҳиест, ки аз даҳ подшоҳ таркиб ёфтааст (Созмони Милали Муттаҳид), ки зан бар он савор мешавад ва бар он ҳукмронӣ мекунад. Зан папагарӣ аст, ки ҳамчун Бобули бузург, модари фоҳишаҳо, шинохта шудааст. Пас аз он ки рамзҳо муайян карда мешаванд, мо метавонем ба соли 1798 бозгардем; ҳамон нуқтаи таърихе, ки Юҳанно ба он бурда шуд, то охирин тасвири подшоҳиҳои пешгӯии Китоби Муқаддасро қабул намояд.

We shall address those kingdoms, and their representation in Daniel chapter two, in the next article.

Мо дар мақолаи навбатӣ ба он подшоҳӣҳо ва тасвири онҳо дар боби дуюми китоби Дониёл хоҳем пардохт.

> “Every nation that has come upon the stage of action has been permitted to occupy its place on the earth, that it might be seen whether it would fulfill the purpose of ‘the Watcher and the Holy One.’ Prophecy has traced the rise and fall of the world’s great empires—Babylon, Medo-Persia, Greece, and Rome. With each of these, as with nations of less power, history repeated itself. Each had its period of test, each failed, its glory faded, its power departed, and its place was occupied by another.

> «Ҳар як миллате, ки ба саҳнаи амал қадам гузоштааст, иҷозат дода шудааст, ки ҷойи худро бар рӯи замин ишғол намояд, то маълум гардад, ки оё он мақсади “Нозир ва Қуддуси Муқаддас”-ро ба иҷро мерасонад ё не. Нубувват бархостан ва суқути империяҳои бузурги ҷаҳон — Бобил, Модия ва Форс, Юнон ва Рум — ро пайгирӣ намудааст. Бо ҳар яке аз инҳо, чунон ки бо миллатҳои камқудраттар низ, таърих худро такрор кардааст. Ҳар яке давраи озмоиши худро дошт, ҳар яке ноком гардид, ҷалоли он пажмурда шуд, қудрати он аз миён рафт, ва ҷойи онро дигаре ишғол намуд.»

> “While the nations rejected God’s principles, and in this rejection wrought their own ruin, it was still manifest that the divine, overruling purpose was working through all their movements.” Education, 177.

> «Ҳарчанд халқҳо усулҳои Худоро рад карданд ва дар ин раддия ҳалокати худро ба амал оварданд, ҳанӯз ҳам ошкор буд, ки мақсади илоҳӣ ва ҳоким бар ҳама, дар тамоми ҳаракатҳои онҳо амал мекард». Education, 177.

Back to Articles