Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Thirty-Two

Китоби Дониёл — саду сиюму дуюм

Unveiling the Prophetic Significance of the Second Test: Understanding the Image of the Beast and the Sealing Time of the 144,000

Кушодани аҳаммияти набавии имтиҳони дуюм: дарки сурати ҳайвон ва вақти муҳргузории 144,000

Author

Jeff Pippenger

Published

March 12, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In previous articles we spent time identifying the prophetic characteristics of the second test of the three tests represented by the three angels. Each angel represents a specific test, and the second test is represented as a visual test. We identified all three angels, and their respective tests are identified also in Daniel chapter one, where the second of the three tests was based upon the appearance of Daniel and the three worthies after they ate the vegetarian diet, instead of the Babylonian diet. Another characteristic of the second test is that it often is represented by a representation of the combination of Church and State.

Дар мақолаҳои пешин мо вақт сарф кардем, то хусусиятҳои пайғамбаронаи озмоиши дуюми се озмоишеро, ки тавассути се фаришта ифода шудаанд, муайян намоем. Ҳар фаришта як озмоиши мушаххасро ифода мекунад, ва озмоиши дуюм ҳамчун озмоиши аёнӣ ифода шудааст. Мо ҳар се фариштаро муайян кардем, ва озмоишҳои мувофиқи онҳо ҳамчунин дар боби якуми китоби Дониёл муайян шудаанд, ки дар он ҷо озмоиши дуюм аз миёни он се озмоиш бар намуди зоҳирии Дониёл ва он се ҷавонмарди шоиста пас аз он ки онҳо ба ҷойи ғизои Бобил парҳези гиёҳхорӣ хӯрданд, асос ёфта буд. Хусусияти дигари озмоиши дуюм ин аст, ки он бисёр вақт ҳамчун намояндагии иттиҳоди Калисо ва Давлат ифода мегардад.

All three angels and their respective tests are identified in the fall of Nimrod’s Babel in Genesis chapter eleven. The three tests are there represented by the three times the expression of “go to” is used in verses three, four and seven. The second expression of “go to,” in verse four marks the test of the second angel.

Ҳамаи он се фаришта ва имтиҳонҳои мувофиқи онҳо дар суқути Бобили Нимруд дар боби ёздаҳуми Ҳастӣ муайян карда шудаанд. Он се имтиҳон дар он ҷо ба воситаи се бор истифодашудани ифодаи «биёед» дар оятҳои сеюм, чорум ва ҳафтум намояндагӣ шудаанд. Ифодаи дуюми «биёед» дар ояти чорум имтиҳони фариштаи дуюмро нишон медиҳад.

> And they said, Go to, let us build us a city and a tower, whose top may reach unto heaven; and let us make us a name, lest we be scattered abroad upon the face of the whole earth. Genesis 11:4.

> Ва гуфтанд: «Биёед, барои худ шаҳре ва бурҷе бино кунем, ки қуллааш ба осмон расад; ва барои худ номе барорем, мабодо бар рӯи тамоми замин пароканда шавем». Ҳастӣ 11:4.

A city represents a state, and a tower represents a church. They also desired a specific character, as represented in their desire to make themselves a name. In the second test character is often manifested, and it is done so in contrast with an opposite character, as represented by Cain and Abel, the wise and foolish virgins, or in Daniel’s second test in the visual appearance between those who ate the diet of Babylon, as opposed to those who ate pulse.

Шаҳр давлатро ифода мекунад, ва бурҷ калисоро. Ҳамчунин онҳо хусусияти муайянеро орзу мекарданд, чунон ки ин дар хоҳиши онҳо барои ба худ ном баровардан таҷассум ёфтааст. Дар имтиҳони дуюм, одатан хислат зоҳир мегардад, ва он дар муқобили хислати зидди он зоҳир мешавад, чунон ки дар Қобил ва Ҳобил, бокираҳои хирадманд ва беақл, ё дар имтиҳони дуюми Дониёл — дар намуди зоҳирии онҳое ки аз ғизои Бобил мехӯрданд, бар хилофи онҳое ки лӯбиёвор мехӯрданд.

> Prove thy servants, I beseech thee, ten days; and let them give us pulse to eat, and water to drink. Then let our countenances be looked upon before thee, and the countenance of the children that eat of the portion of the king’s meat: and as thou seest, deal with thy servants. So he consented to them in this matter, and proved them ten days. And at the end of ten days their countenances appeared fairer and fatter in flesh than all the children which did eat the portion of the king’s meat. Daniel 2:12–15.

> Лутфан, бандагони худро даҳ рӯз биозмой; ва бигзор ба мо барои хӯрдан лӯбиёгиҳо ва барои нӯшидан об диҳанд. Он гоҳ бигзор симоҳои мо пеши ту дида шаванд, ва симои он ҷавнон, ки аз насиби таоми подшоҳ мехӯранд; ва мувофиқи он чи мебинӣ, бо бандагони худ амал намо. Пас ӯ дар ин кор ба онҳо розӣ шуд ва онҳоро даҳ рӯз озмуд. Ва дар анҷоми даҳ рӯз симоҳои онҳо аз ҳамаи он ҷавноне ки аз насиби таоми подшоҳ мехӯрданд, зеботар ва дар тан фарбеҳтар намудор шуд. Дониёл 2:12–15.

In the Millerite history, the test of the second angel manifested two classes of worshippers. The class that failed the test became the daughters of Rome, the other class were the faithful who continue to follow the advancing light. The daughters of Rome reflect the prophetic makeup of the mother, and the mother who they became daughters of is identified as the mother of harlots. Prophetically a harlot is a church which enters into a relationship with the state, as is the image of the papacy.

Дар таърихи миллерӣ, озмоиши фариштаи дуюм ду табақаи парасторонро ошкор намуд. Табақае, ки аз ин озмоиш нагузашт, духтарони Рум гардиданд; табақаи дигар бошад, он содиқоне буданд, ки пайравии нури пешравандаро идома медиҳанд. Духтарони Рум таркиби набавии модари худро инъикос мекунанд, ва модаре, ки онҳо духтарони ӯ шуданд, ҳамчун модари фоҳишагон шинохта шудааст. Аз лиҳози набавӣ, фоҳиша калисоест, ки ба муносибат бо давлат ворид мешавад, чунон ки ин симои папагист.

The first of the three angels in Revelation chapter fourteen, possesses all three tests of each of the three angels, as does Daniel chapter one. In Daniel twelve the three-step testing process is also identified, so the three-step testing process is in both the beginning and ending of the book of Daniel.

Аввалини он се фариштае, ки дар боби чордаҳуми Ваҳй зикр шудааст, ҳар се санҷиши ҳар яке аз он се фариштаро дар бар дорад, ҳамон тавре ки боби якуми Дониёл низ дорад. Дар Дониёл 12 низ раванди санҷиши сесамта муайян карда шудааст; пас, раванди санҷиши сесамта ҳам дар оғози китоби Дониёл ва ҳам дар анҷоми он ҷой дорад.

> Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:10.

> Бисёриҳо пок хоҳанд шуд, ва сафед гардонда хоҳанд шуд, ва озмуда хоҳанд шуд; вале шарирон шарорат хоҳанд кард: ва ҳеҷ яке аз шарирон нахоҳад фаҳмид; аммо хирадмандон хоҳанд фаҳмид. Дониёл 12:10.

The first test in verse ten is the purification which occurs in the courtyard of the sanctuary where the lamb is slain and justification is imputed to the sinner. The second test in verse ten is to be made white, which is represented by the holy place in the sanctuary, which represents when sanctification is imparted to the believer. The third step is to be tried, which represents the judgment of the Most Holy Place where God’s people are sealed, and glorification is accomplished. The two classes of worshippers are represented by the wicked who do not understand, and the wise who do understand.

Санҷиши аввал дар ояти даҳум покшавӣ аст, ки дар саҳни муқаддасгоҳ ба амал меояд, он ҷо ки барра забҳ карда мешавад ва сафедкунӣ ба гуноҳкор нисбат дода мешавад. Санҷиши дуюм дар ояти даҳум сафед гардонидан аст, ки онро ҷои муқаддаси муқаддасгоҳ таҷассум мекунад, ва он замонеро ифода менамояд, ки қудсият ба мӯъмин бахшида мешавад. Қадами сеюм озмуда шудан аст, ки доварии Қудси Ақдасро ифода мекунад, он ҷо ки қавми Худо мӯҳр карда мешаванд ва ҷалолёбӣ ба анҷом мерасад. Ду гурӯҳи парастишкунандагонро бадкороне намояндагӣ мекунанд, ки намефаҳманд, ва хирадмандоне, ки мефаҳманд.

The second test, which is represented many times in the sacred Word, represents a visual test, where two classes of worshippers are manifested, and the combination of Church and State is symbolized. Just as important is that a characteristic of the second test is that it precedes the third test, and the third test represents judgment. There is an important caveat to the judgment of the third test though, for each of the three tests involve a judgment, but the first two tests are placed in a history where character development is still possible. The third test is different, in that it is a prophetic litmus test, which simply identifies which class of worshipper you had become in the previous two steps of the testing process.

Санҷиши дуюм, ки борҳо дар Каломи муқаддас тасвир шудааст, як санҷиши аёнӣро ифода мекунад, ки дар он ду синфи ибодаткунандагон ошкор мегарданд, ва иттиҳоди Калисо ва Давлат рамзгузорӣ мешавад. Ҳамчунин ба ҳамон андоза муҳим он аст, ки яке аз хусусиятҳои санҷиши дуюм ин аст, ки он пеш аз санҷиши сеюм меояд, ва санҷиши сеюм довариро ифода мекунад. Бо вуҷуди ин, дар бораи доварии санҷиши сеюм як қайди муҳиме вуҷуд дорад, зеро ҳар яке аз ин се санҷиш довариро дарбар мегирад, аммо ду санҷиши аввал дар чунин таърихе ҷой дода шудаанд, ки дар он ташаккули хислат ҳанӯз имконпазир аст. Санҷиши сеюм фарқ дорад, зеро он як санҷиши пешгӯёнаи муайянкунанда аст, ки фақат муайян месозад, ки шумо дар ду қадами пешини раванди санҷиш ба кадом синфи ибодаткунанда табдил ёфта будед.

In the sealing time of the one hundred and forty-four thousand which began on September 11, 2001, and ends at the Sunday law in the United States, there are three tests. The first test was when the angel descended on September 11, 2001, and in agreement with the angel that descended in Millerite history on August 11, 1840, the test is then a test upon diet. In Daniel chapter one, the first test was when Daniel purposed in his heart not to eat the king’s diet. When the Holy Spirit descended at Christ’s baptism and He then fasted for forty days, His first test was diet.

Дар замони мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазор, ки 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфта, бо қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида анҷом меёбад, се озмоиш вуҷуд дорад. Озмоиши аввал он буд, вақте ки фаришта 11 сентябри соли 2001 нозил шуд; ва мувофиқи фариштае, ки дар таърихи миллеритӣ 11 августи соли 1840 нозил шуда буд, пас ин озмоиш озмоише дар бораи парҳез аст. Дар боби якуми китоби Дониёл, озмоиши аввал он буд, ки Дониёл дар дили худ қарор дод, ки аз таоми подшоҳ нахӯрад. Вақте ки Рӯҳулқудс ҳангоми таъмиди Масеҳ нозил шуд ва Ӯ баъдан чил рӯз рӯза дошт, озмоиши аввалини Ӯ парҳез буд.

The third and final test in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand is the Sunday law. At that time all those who have an understanding of the claims of the seventh-day Sabbath, and who choose to worship on the day of the sun will receive the mark of the beast, and they are lost for eternity. After three years, in Daniel chapter one, Daniel and the three worthies were taken before Nebuchadnezzar (a symbol of the Sunday law), to be judged on their training over the previous three years. When the Father and Son went down in Nimrod’s story of rebellion at the third “go to,” it was to confuse their language and scatter them abroad, The third test is the litmus test that separates the two classes for eternity.

Санҷиши сеюм ва ниҳоӣ дар вақти муҳргузории яксаду чилу чор ҳазор — қонуни якшанбе аст. Дар он вақт ҳамаи онҳое ки даъвоҳои шанбеи рӯзи ҳафтумро мефаҳманд ва интихоб мекунанд, ки дар рӯзи офтоб ибодат намоянд, нишони ҳайвонро хоҳанд гирифт, ва онҳо барои абадият ҳалок шудаанд. Пас аз се сол, дар боби якуми Дониёл, Дониёл ва се ҷавонмарди шоиста назди Набукаднесар (рамзи қонуни якшанбе) оварда шуданд, то аз рӯи таълими худ дар давоми се соли гузашта доварӣ карда шаванд. Вақте ки Падар ва Писар дар достони исёни Нимруд ҳангоми сеюмин «биравем» фуруд омаданд, ин барои омехта кардани забони онҳо ва пароканда сохтани онҳо ба ҳар сӯ буд. Санҷиши сеюм он санҷиши ҳалкунандаест, ки ин ду табақаро барои абадият аз ҳам ҷудо месозад.

> “Both the parable of the tares and that of the net plainly teach that there is no time when all the wicked will turn to God. The wheat and the tares grow together until the harvest. The good and the bad fish are together drawn ashore for a final separation.

> «Ҳам масали алафҳои бегона ва ҳам масали тӯр ошкоро таълим медиҳанд, ки ҳеҷ замоне нест, ки ҳамаи шарирон ба Худо рӯ оваранд. Гандум ва алафҳои бегона то вақти дарав якҷоя месабзанд. Моҳиҳои хуб ва моҳиҳои бад низ якҷоя ба соҳил кашида мешаванд, то барои ҷудоии ниҳоӣ аз ҳам ҷудо гарданд.

> “Again, these parables teach that there is to be no probation after the judgment. When the work of the gospel is completed, there immediately follows the separation between the good and the evil, and the destiny of each class is forever fixed.” Christ’s Object Lessons, 123.

> Боз, ин масалҳо таълим медиҳанд, ки баъд аз доварӣ дигар ҳеҷ давраи имтиёз вуҷуд нахоҳад дошт. Ҳангоме ки кори Инҷил ба анҷом мерасад, фавран ҷудоии некон аз бадон ба вуқӯъ мепайвандад, ва сарнавишти ҳар ду гурӯҳ барои ҳамеша муқаррар мегардад». «Сабақҳои Масалҳои Масеҳ», 123.

The sealing time of the one hundred and forty-four thousand ends at the soon-coming Sunday law, and between that third test, and the first test that arrived on September 11, 2001, the second test is brought upon Laodicean Adventism. There is “no probation after judgment,” for the work of the gospel is then completed for the one hundred and forty-four thousand.

Замони мӯҳр задани саду чилу чор ҳазор бо қонуни якшанбеи наздикоянда ба анҷом мерасад, ва миёни он озмоиши сеюм ва озмоиши аввале, ки 11 сентябри соли 2001 фаро расид, озмоиши дуюм бар адвентизми Лаодикиягӣ оварда мешавад. Зеро «пас аз доварӣ дигар давраи имтиҳон нест», чунки дар он вақт кори Инҷил барои саду чилу чор ҳазор ба анҷом расидааст.

Sister White teaches in several places that if we do not pass the first test, then we cannot pass the second test, and without successfully passing the second test we will manifest our failure at the third, litmus test.

Хоҳар Вайт дар чанд мавзеъ таълим медиҳад, ки агар мо аз имтиҳони аввал нагузарем, пас аз имтиҳони дуюм низ гузашта наметавонем, ва бе он ки имтиҳони дуюмро бо муваффақият паси сар кунем, мо нокомии худро дар имтиҳони сеюм, яъне имтиҳони ҳалкунанда, ошкор хоҳем кард.

> “I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus. Their opposition to the message that foretold His coming placed them where they could not readily receive the strongest evidence that He was the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still farther, to reject and crucify Christ. In doing this they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, which would have taught them the way into the heavenly sanctuary. The rendering of the veil of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by His own blood, to shed upon His disciples the benefits of His atonement. But the Jews were left in total darkness. They lost all the light which they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. The heavenly sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the change. Therefore they could not be benefited by the mediation of Christ in the holy place.

> «Ба ман баргашта ба эълони омадани аввали Масеҳ ишора карда шуд. Юҳанно дар рӯҳ ва қудрати Илёс фиристода шуд, то роҳи Исоро тайёр созад. Онҳое ки шаҳодати Юҳанноро рад карданд, аз таълимоти Исо баҳрае набурданд. Мухолифати онҳо ба паёме, ки омадани Ӯро пешгӯӣ мекард, онҳоро дар ҷое қарор дод, ки натавонанд ба осонӣ қавитарин далелро, ки Ӯ Масеҳ буд, бипазиранд. Шайтон он касонеро, ки паёми Юҳанноро рад карда буданд, пеш бурд, то боз ҳам дуртар рафта, Масеҳро рад кунанд ва маслуб созанд. Бо ин кор онҳо худро дар ҷое қарор доданд, ки натавонанд баракати рӯзи Пантикостро қабул намоянд, ки он ба онҳо роҳи дохил шудан ба қудсгоҳи осмониро меомӯзонд. Даридани пардаи маъбад нишон дод, ки қурбониҳо ва ойинҳои яҳудиён дигар пазируфта нахоҳанд шуд. Қурбонии Бузург тақдим гардида буд ва пазируфта шуда буд, ва Рӯҳулқудс, ки дар рӯзи Пантикост нозил шуд, зеҳни шогирдонро аз қудсгоҳи заминӣ ба қудсгоҳи осмонӣ равона сохт, ки Исо ба он ҷо бо хуни Худ ворид шуда буд, то бар шогирдонаш манфиатҳои кафорати Худро фурӯ резад. Аммо яҳудиён дар торикии комил гузошта шуданд. Онҳо тамоми нуреро, ки метавонистанд дар бораи нақшаи наҷот дошта бошанд, аз даст доданд ва ҳанӯз ҳам ба қурбониҳо ва ҳадияҳои бефоидаи худ таваккал мекарданд. Қудсгоҳи осмонӣ ҷойи қудсгоҳи заминиро гирифта буд, аммо онҳо аз ин тағйирот ҳеҷ огоҳӣ надоштанд. Аз ин рӯ онҳо наметавонистанд аз шафоати Масеҳ дар ҷойи муқаддас баҳраманд шаванд.

> “Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 259–261.

> «Бисёре бо даҳшат ба рафтори яҳудиён дар рад намудан ва маслуб кардани Масеҳ менигаранд; ва ҳангоме ки таърихи бадрафтории нангини Ӯро мехонанд, гумон мекунанд, ки Ӯро дӯст медоранд ва агар дар он ҷо мебуданд, мисли Петрус Ӯро инкор намекарданд ва мисли яҳудиён Ӯро маслуб намесохтанд. Аммо Худое ки дилҳои ҳамаро мехонад, он муҳаббатеро, ки онҳо даъво мекарданд нисбат ба Исо доранд, ба озмоиш овард. Тамоми осмон бо амиқтарин таваҷҷуҳ қабули паёми фариштаи аввалро мушоҳида мекард. Аммо бисёре ки даъво мекарданд Исоеро дӯст медоранд, ва ҳангоми хондани достони салиб ашк мерехтанд, хабари неки омадани Ӯро масхара карданд. Ба ҷойи он ки паёмро бо шодмонӣ бипазиранд, онро фиреб эълон карданд. Онҳо аз касоне ки зуҳури Ӯро дӯст медоштанд, нафрат варзиданд ва онҳоро аз калисоҳо берун карданд. Онҳое ки паёми аввалро рад карданд, аз паёми дуюм фоида бурда натавонистанд; ҳамчунин аз нидои нимашаб, ки мебоист онҳоро омода созад, то бо имон ҳамроҳи Исо ба Қудси қудсҳои муқаддасгоҳи осмонӣ дохил шаванд, баҳраманд нагардиданд. Ва бо рад кардани он ду паёми пешин, онҳо фаҳмиши худро чунон торик кардаанд, ки дар паёми фариштаи сеюм, ки роҳи даромадан ба Қудси қудсро нишон медиҳад, ҳеҷ нуре дида наметавонанд. Ман дидам, ки ҳамон тавре ки яҳудиён Исоро маслуб карданд, калисоҳои номӣ низ ин паёмҳоро маслуб кардаанд; ва бинобар ин, онҳо аз роҳи даромадан ба Қудси қудс ҳеҷ донише надоранд ва наметавонанд аз шафоати Исо дар он ҷо баҳрае бибаранд. Мисли яҳудиён, ки қурбониҳои бефоидаи худро тақдим мекарданд, онҳо низ дуоҳои бефоидаи худро ба он бахше мебароранд, ки Исо онро тарк кардааст; ва шайтон, ки аз ин фиреб хурсанд аст, симои динӣ ба худ мегирад ва зеҳни ин масеҳиёни ба эътироф маҳдудро ба сӯи худ мекашонад ва бо қудрати худ, аломатҳои худ ва мӯъҷизаҳои дурӯғини худ амал мекунад, то онҳоро дар доми худ маҳкам созад». Early Writings, 259–261.

If we will not accept the warning message represented by September 11, 2001, then we will certainly accept the Sunday law when it arrives, presuming we are still alive. That being said, the test where we determine our eternal destiny, and the test we must pass before we are sealed at the Sunday law, which is the test we must pass before probation closes, is the second test, and it is the test of the image of the beast.

Агар мо паёми ҳушдордиҳандаро, ки аз ҷониби 11 сентябри соли 2001 рамзгузорӣ шудааст, қабул накунем, пас, ҳангоме ки қонуни якшанбе фаро расад, албатта онро қабул хоҳем кард, ба шарте ки ҳанӯз зинда бошем. Бо ин гуфта, озмоише, ки дар он сарнавишти абадии худро муайян мекунем, ва озмоише, ки бояд пеш аз он ки дар замони қонуни якшанбе муҳр зада шавем, аз он гузарем, яъне озмоише, ки бояд пеш аз баста шудани муҳлати имтиёз аз он гузарем, озмоиши дуюм аст, ва он озмоиши сурати ҳайвон мебошад.

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. Your position is such a jumble of inconsistencies that but few will be deceived.

> «Худованд ба ман равшан нишон дод, ки сурати ҳайвон пеш аз баста шудани муҳлати имтиёз ташаккул хоҳад ёфт; зеро он озмоиши бузург барои қавми Худо хоҳад буд, ки тавассути он сарнавишти абадии онҳо муайян карда хоҳад шуд. Мавқеи шумо чунон омехтаи носозгориҳост, ки танҳо андаке фирефта хоҳанд шуд. »

> “In Revelation 13 this subject is plainly presented; [Revelation 13:11–17, quoted].

> «Дар Ваҳйи 13 ин мавзӯъ ба таври равшан пешниҳод шудааст; [Ваҳйи 13:11–17, иқтибос оварда шудааст].

> “This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

> «Ин аст озмоише, ки қавми Худо бояд онро пеш аз муҳр зада шуданашон дошта бошанд. Ҳамаи онҳое ки вафодории худро ба Худо бо риоя кардани қонуни Ӯ исбот карданд ва аз қабул намудани шанбеи қалбакӣ сарпечӣ намуданд, зери парчами Худованд Худои Яҳува қарор хоҳанд гирифт ва муҳри Худои зиндаро хоҳанд гирифт. Аммо онҳое ки ҳақиқати осмониаслро рад мекунанд ва шанбеи якшанберо мепазиранд, нишони ҳайвонро хоҳанд гирифт». Manuscript Releases, volume 15, 15.

The second test in the sealing time of the one-hundred and forty-four thousand is a prophetic visual test. It requires the recognition of the formation of the image of the beast in the United States, and that test can only be revealed through God’s prophetic Word. More than that, God’s prophetic Word will only be understood by those who choose to eat the message of the latter rain, which is represented as the methodology of line upon line. If we refuse to eat the message that is in the hand of the mighty angel of Revelation eighteen when he descends, we will not possess the ability to recognize the formation of the image of the beast.

Санҷиши дуюм дар замони муҳргузории саду чиҳилу чаҳор ҳазор санҷиши пайғамбаронаи дидорист. Он талаб мекунад, ки ташаккули сурати ҳайвон дар Иёлоти Муттаҳида шинохта шавад, ва он санҷиш танҳо ба воситаи Каломи пайғамбаронаи Худо ошкор карда мешавад. Ғайр аз ин, Каломи пайғамбаронаи Худо танҳо аз ҷониби онҳое фаҳмида хоҳад шуд, ки интихоб мекунанд паёми борони охирро бихӯранд, ки ҳамчун усули сатр бар сатр муаррифӣ шудааст. Агар мо аз хӯрдани паёме, ки ҳангоми фуруд омадани фариштаи пурқуввати Ваҳй боби ҳаждаҳум дар дасти ӯст, сарпечӣ кунем, мо қобилияти шинохтани ташаккули сурати ҳайвонро соҳиб нахоҳем шуд.

In order to eat the message in the angel’s hand it requires that the student of prophecy can see that the angel has a message in his hand. When the mighty angel of Revelation eighteen descends, the verse does not identify anything in his hand, but the methodology of line upon line establishes upon several witnesses that there is always a message in the hand of the angels who descend. Those who reject the methodology of line upon line, are blind to the message that provides the evidence that the image of the beast is forming in the United States. That must be recognized, for our eternal destiny is based upon recognizing this truth. Line upon line, Sister White identifies the prophetic characteristics of the first angel with the same characteristics of the mighty angel of Revelation chapter eighteen.

Барои он ки кас битавонад паёмеро, ки дар дасти фаришта аст, бихӯрад, лозим аст, ки донишҷӯи нубувват бубинад, ки фаришта дар дасти худ паём дорад. Ҳангоме ки фариштаи қавии Ваҳй боби ҳаждаҳум нозил мешавад, оят чизеро дар дасти ӯ муайян намекунад, аммо методологияи «сатр бар сатр» бар асоси чандин шоҳид собит месозад, ки дар дасти фариштагоне, ки нозил мешаванд, ҳамеша паёме ҳаст. Онҳое ки методологияи «сатр бар сатр»-ро рад мекунанд, нисбат ба паёме, ки далели ташаккул ёфтани сурати ҳайвонро дар Иёлоти Муттаҳида фароҳам меоварад, кӯранд. Ин бояд шинохта шавад, зеро сарнавишти абадии мо бар шинохти ин ҳақиқат бино ёфтааст. «Сатр бар сатр», Хоҳар Уайт хусусиятҳои нубувватии фариштаи аввалро бо ҳамон хусусиятҳои фариштаи қавии Ваҳй боби ҳаждаҳум мушаххас менамояд.

> “I was shown the interest which all heaven had taken in the work going on upon the earth. Jesus commissioned a mighty angel to descend and warn the inhabitants of the earth to prepare for His second appearing. As the angel left the presence of Jesus in heaven, an exceedingly bright and glorious light went before him. I was told that his mission was to lighten the earth with his glory and warn man of the coming wrath of God. Multitudes received the light. Some of these seemed to be very solemn, while others were joyful and enraptured. All who received the light turned their faces toward heaven and glorified God. Though it was shed upon all, some merely came under its influence, but did not heartily receive it. Many were filled with great wrath. Ministers and people united with the vile and stoutly resisted the light shed by the mighty angel. But all who received it withdrew from the world and were closely united with one another.

> «Ба ман манфиатеро нишон доданд, ки тамоми осмон ба коре, ки бар рӯи замин ҷараён дошт, зоҳир мекард. Исо ба фариштаи қудратманде амр дод, ки фуруд ояд ва сокинони заминро ҳушдор диҳад, то барои зуҳури дуюми Ӯ омода шаванд. Ҳангоме ки он фаришта ҳузури Исоро дар осмон тарк мекард, нуре басо дурахшон ва пурҷалол пешопеши ӯ мерафт. Ба ман гуфта шуд, ки рисолати ӯ ин буд, ки заминро бо ҷалоли худ мунаввар гардонад ва инсонро аз ғазаби дарпешистодаи Худо огоҳ созад. Анбӯҳи мардум нурро пазируфтанд. Баъзе аз онҳо бисёр ҷиддӣ менамуданд, дар ҳоле ки дигарон шодмон ва ба ваҷд омада буданд. Ҳамаи онҳое ки нурро пазируфтанд, рӯйҳои худро сӯйи осмон гардонида, Худоро ҳамду сано гуфтанд. Гарчанде ки он бар ҳама рехта мешуд, баъзеҳо фақат зери таъсири он қарор мегирифтанд, аммо онро аз сидқи дил намепазируфтанд. Бисёриҳо аз ғазаби азим пур шуданд. Воизон ва мардум бо палидон ҳамроҳ шуданд ва ба таври сарсахтона ба нуре, ки аз ҷониби он фариштаи қудратманд метобид, муқовимат карданд. Аммо ҳамаи онҳое ки онро пазируфтанд, аз ҷаҳон канора гирифтанд ва бо якдигар зич муттаҳид шуданд.»

> “Satan and his angels were busily engaged in seeking to attract the minds of as many as possible from the light. The company who rejected it were left in darkness. I saw the angel of God watching with the deepest interest His professed people, to record the character which they developed as the message of heavenly origin was presented to them. And as very many who professed love for Jesus turned from the heavenly message with scorn, derision, and hatred, an angel with a parchment in his hand made the shameful record. All heaven was filled with indignation that Jesus should be thus slighted by His professed followers.” Early Writings, 245, 246.

> «Шайтон ва фариштагони ӯ бо ҷидду ҷаҳди зиёд машғул буданд, то зеҳни ҳар чи бештари одамонро аз нур дур созанд. Гурӯҳе ки онро рад карданд, дар торикӣ вомонданд. Ман дидам, ки фариштаи Худо бо амиқтарин таваҷҷуҳ бар халқи эътирофкунандаи Ӯ назар мекард, то хислатеро, ки онҳо ҳангоми ба онҳо пешниҳод шудани паёми осмонӣ зоҳир намуданд, сабт намояд. Ва чун бисёре аз онҳое ки муҳаббати Исоро эътироф мекарданд, аз паёми осмонӣ бо таҳқир, истеҳзо ва нафрат рӯй гардониданд, фариштае бо тӯмор дар даст он сабти нанговарро навишт. Тамоми осмон аз хашм пур шуда буд, ки Исо аз ҷониби пайравони эътирофкунандаи Худ ба чунин беэътиноӣ дучор гардад». Early Writings, 245, 246.

In the passage, the first angel of Revelation chapter fourteen was “commissioned” “to descend and warn the inhabitants of the earth to prepare for His second appearing”, which is the identical work of the angel of Revelation chapter eighteen. The mission of the first angel was “to lighten the earth with his glory and warn man of the coming wrath of God,” which is once again the mission of the angel of chapter eighteen. Those who received the message “glorified God,” and those who rejected the message “were left in total darkness.”

Дар он порча, фариштаи аввалини Ваҳй, боби чордаҳум, «вазифадор гардонида шуд», ки «фуруд ояд ва сокинони заминро ҳушдор диҳад, то худро барои зуҳури дуввуми Ӯ омода созанд», ки ин айни ҳамон кори фариштаи Ваҳй, боби ҳаждаҳум, мебошад. Миссияи фариштаи аввал ин буд, ки «заминро бо ҷалоли худ равшан гардонад ва инсонро аз ғазаби ояндаи Худо ҳушдор диҳад», ки боз ҳам миссияи фариштаи боби ҳаждаҳум аст. Онҳое ки паёмро пазируфтанд, «Худоро ҷалол доданд», ва онҳое ки паёмро рад карданд, «дар торикии комил вогузошта шуданд».

Daniel and the three worthies chose to eat the heavenly diet, and the other group ate the diet of Babylon. At the end of the “visual test” of ten days, Daniel and his fellows glorified God, as their countenances were visually fatter and fairer than those who ate the diet of Babylon. The first angel’s message of Revelation chapter fourteen, represents all three tests within its identification of the everlasting gospel. The first test is to fear God, the second is to give Him glory, and the third test is when the hour of judgment arrives. Those who took the little book out of the first angel’s hand and ate it, as represented by John in chapter ten, glorified God at the second test, and they were then prepared to enter into Nebuchadnezzar’s judgment. Line upon line, the first test on September 11, 2001, was to eat the little book that was in the mighty angel’s hand. That test introduced the next test where two classes of worshippers were to be manifested in advance of the third and final litmus test, which simply demonstrated either a glorified character, or a character filled with darkness.

Дониёл ва он се ҷавонмарди шоиста интихоб карданд, ки ғизои осмонӣ бихӯранд, ва гурӯҳи дигар ғизои Бобилро хӯрданд. Дар поёни «санҷиши зоҳирӣ»-и даҳрӯза, Дониёл ва ҳамроҳонаш Худоро ҷалол доданд, зеро чеҳраҳои онҳо ба зоҳир фарбеҳтар ва зеботар аз онҳое буд, ки ғизои Бобилро мехӯрданд. Паёми фариштаи якуми Ваҳй, боби чордаҳум, ҳамаи се санҷишро дар шиносоии худ аз Инҷили ҷовидонӣ ифода мекунад. Санҷиши аввал ин аст, ки аз Худо битарсанд; санҷиши дуюм — ки Ӯро ҷалол диҳанд; ва санҷиши сеюм — он гоҳ аст, ки соати доварӣ фаро мерасад. Онҳое ки китоби кӯчакро аз дасти фариштаи аввал гирифта, онро хӯрданд, чунон ки Юҳанно дар боби даҳум намояндагӣ мекунад, дар санҷиши дуюм Худоро ҷалол доданд, ва он гоҳ онҳо омода шуданд, ки ба доварии Набукаднесар дохил шаванд. Қоида бар қоида, санҷиши аввал дар 11 сентябри соли 2001 ин буд, ки китоби кӯчакеро, ки дар дасти фариштаи қавӣ буд, бихӯранд. Он санҷиш санҷиши навбатиро ҷорӣ намуд, ки дар он ду табақаи парастандагон бояд пеш аз санҷиши сеюм ва ниҳоии литмусӣ ошкор мегардиданд, ки он фақат ё хислати ҷалолёфтаро нишон медод, ё хислатеро, ки аз зулмот пур буд.

The sealing time of the one hundred and forty-four thousand is the history of September 11, 2001 unto the soon coming Sunday law in the United States. In that history the parable of the ten virgins will be repeated and fulfilled to the very letter. That fact then identifies that the prophetic history of Habakkuk two, will also be repeated and fulfilled to the very letter. It also means that the period of the sealing of the one-hundred and forty-four thousand is the period when the effect of every prophetic vision is repeated and fulfilled to the very letter.

Замони муҳр задани саду чиҳилу чаҳор ҳазор таърихи аз 11 сентябри соли 2001 то қонуни рӯзи якшанбеи наздикомада дар Иёлоти Муттаҳида мебошад. Дар он таърих масали даҳ бокира такрор шуда, то ба ҳарфи охирин иҷро хоҳад шуд. Пас, ҳамин ҳақиқат муайян месозад, ки таърихи нубувватии Ҳабаққуқ боби ду низ такрор шуда, то ба ҳарфи охирин иҷро хоҳад шуд. Ин ҳамчунин маънои онро дорад, ки давраи муҳр задани саду чиҳилу чаҳор ҳазор ҳамон давраест, ки дар он таъсири ҳар рӯъёи нубувватӣ такрор шуда, то ба ҳарфи охирин иҷро хоҳад шуд.

Daniel chapter eleven, verse forty was unsealed at the time of the end in 1989. The verse begins with the time of the end in 1798, and ends by marking the time of the end in 1989. Line upon line, the time of the end in 1798 aligns with the time of the end in 1989. The history of verse forty, beginning in 1798, and continuing to the Sunday law in verse forty-one represents the history of the earth beast (the United States) as the sixth kingdom of Bible prophecy. The earth beast’s two horns of Republicanism and Protestantism are represented with the two times of the ends.

Боби ёздаҳуми Дониёл, ояти чиҳил, дар вақти охир дар соли 1989 мӯҳркушоӣ шуд. Ин оят аз вақти охир дар соли 1798 оғоз меёбад ва бо нишон додани вақти охир дар соли 1989 анҷом меёбад. Сатр бар сатр, вақти охир дар соли 1798 бо вақти охир дар соли 1989 мутобиқат мекунад. Таърихи ояти чиҳил, ки аз соли 1798 оғоз ёфта, то қонуни якшанбе дар ояти чиҳилу як идома меёбад, таърихи ҳайвони заминӣ (Иёлоти Муттаҳида)-ро ҳамчун подшоҳии шашуми нубуввати Китоби Муқаддас ифода мекунад. Ду шохи ҳайвони заминӣ, яъне ҷумҳурихоҳӣ ва протестантизм, бо он ду вақти охир муаррифӣ шудаанд.

In the sealing time of the one hundred and forty-four thousand the Protestant horn will produce two classes of worshippers during the second test of the three tests within that period of time. One class will have developed the image of Christ, and the other class will have developed the image of the beast. In that testing period, the Republican horn will join with the apostate Protestant horn and form an image of the beast as Protestant churches then take control of the civil government. That period of time is represented by every vision in God’s Word, for this is where each of the “books of the Bible, meet and end.”

Дар вақти мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазор, шохи протестантӣ дар ҷараёни озмоиши дуввуми се озмоиш дар дохили он фосилаи замон ду табақаи парастандагонро ба вуҷуд хоҳад овард. Як табақа сурати Масеҳро инкишоф хоҳад дод, ва табақаи дигар сурати ҳайвонро инкишоф хоҳад дод. Дар он давраи озмоиш, шохи ҷумҳурихоҳ бо шохи муртади протестантӣ ҳамроҳ шуда, сурати ҳайвонро ташкил хоҳад дод, зеро калисоҳои протестантӣ он гоҳ назорати ҳукумати шаҳрвандиро ба даст хоҳанд гирифт. Он фосилаи замон аз ҷониби ҳар рӯъёе дар Каломи Худо намояндагӣ карда мешавад, зеро маҳз дар ин ҷо ҳар яке аз «китобҳои Китоби Муқаддас, ба ҳам мерасанд ва ба поён мерасанд».

The second test in that history is the image of the beast test, both internally for the virgins, and externally for the politicians of the two rival political parties. That test is the test that we must pass “before probation closes” at the soon-coming Sunday law. That test is the test we pass “before we are sealed.” That test is the test where “our eternal destiny will be decided.”

Озмоиши дуюм дар он таърих озмоиши сурати ҳайвон аст, ҳам дарунӣ барои бокирагон, ва ҳам берунӣ барои сиёсатмадорони ду ҳизби рақиби сиёсӣ. Он озмоиш ҳамон озмоишест, ки мо бояд онро «пеш аз баста шудани муҳлати файз» ҳангоми қонуни якшанбеи наздикшаванда гузарем. Он озмоиш ҳамон озмоишест, ки мо онро «пеш аз он ки мӯҳр зада шавем» мегузарем. Он озмоиш ҳамон озмоишест, ки дар он «тақдири абадии мо ҳал хоҳад шуд».

We will continue this study in the next article.

Мо ин омӯзишро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “Another mighty angel was commissioned to descend to earth. Jesus placed in his hand a writing, and as he came to the earth, he cried, ‘Babylon is fallen, is fallen.’ Then I saw the disappointed ones again raise their eyes to heaven, looking with faith and hope for their Lord’s appearing. But many seemed to remain in a stupid state, as if asleep; yet I could see the trace of deep sorrow upon their countenances. The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844. Yet I saw that the majority did not possess that energy which marked their faith in 1843. Their disappointment had dampened their faith. . ..

> «Фариштаи дигари пурқудрат фармон ёфт, ки ба замин фуруд ояд. Исо ба дасти ӯ навиштаеро гузошт, ва ҳангоме ки ӯ ба замин омад, нидо кард: “Бобил афтод, афтод”. Сипас дидам, ки рӯҳафтодагон боз чашмони худро сӯи осмон бардоштанд ва бо имон ва умед ба зуҳури Худованди худ менигаристанд. Аммо бисёре чунин менамуданд, ки дар ҳолати карахтию беҳушӣ боқӣ мондаанд, гӯё дар хоб бошанд; вале ман метавонистам нишонаи андӯҳи амиқро бар чеҳраҳояшон бубинам. Рӯҳафтодагон аз Навиштаҳо диданд, ки онҳо дар замони таъхир қарор доранд ва бояд бо сабр интизори иҷро шудани рӯъё бошанд. Ҳамон далелҳое, ки онҳоро водор карда буданд, ки дар соли 1843 мунтазири Худованди худ бошанд, онҳоро ба он бурданд, ки Ӯро дар соли 1844 интизор шаванд. Бо вуҷуди ин, дидам, ки аксарият он нерӯеро, ки имонашонро дар соли 1843 фарқкунанда мегардонид, дар ихтиёр надоштанд. Рӯҳафтодагии онҳо имонашонро суст карда буд....»

> “As the ministration of Jesus closed in the holy place, and He passed into the holiest, and stood before the ark containing the law of God, He sent another mighty angel with a third message to the world. A parchment was placed in the angel’s hand, and as he descended to the earth in power and majesty, he proclaimed a fearful warning, with the most terrible threatening ever borne to man. This message was designed to put the children of God upon their guard, by showing them the hour of temptation and anguish that was before them. Said the angel, ‘They will be brought into close combat with the beast and his image. Their only hope of eternal life is to remain steadfast. Although their lives are at stake, they must hold fast the truth.’ The third angel closes his message thus: ‘Here is the patience of the saints: here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ As he repeated these words, he pointed to the heavenly sanctuary. The minds of all who embrace this message are directed to the most holy place, where Jesus stands before the ark, making His final intercession for all those for whom mercy still lingers and for those who have ignorantly broken the law of God. This atonement is made for the righteous dead as well as for the righteous living. It includes all who died trusting in Christ, but who, not having received the light upon God’s commandments, had sinned ignorantly in transgressing its precepts.” Early Writings, 245, 255.

> «Вақте ки хизмати Исои Масеҳ дар ҷои муқаддас ба анҷом расид, ва Ӯ ба Ҷои Муқаддастарин даромада, пеши сандуқе, ки шариати Худо дар он буд, истод, Ӯ фариштаи дигари қавиро бо паёми сеюм ба ҷаҳон фиристод. Дар дасти фаришта тӯморе ниҳода шуд, ва ҳангоме ки ӯ бо қудрат ва ҷалол ба замин фуруд омад, огоҳии даҳшатовареро эълон намуд, бо таҳдиде аз ҳама сахттарине, ки ҳаргиз ба инсон расонида шуда буд. Ин паём барои он таъйин гардида буд, ки фарзандони Худоро ҳушдор диҳад, бо нишон додани соати озмоиш ва тангие, ки дар пеши онҳо буд. Фаришта гуфт: “Онҳо ба муборизаи бисёр наздик бо ҳайвон ва сурати он кашида хоҳанд шуд. Ягона умеди онҳо ба ҳаёти абадӣ ин аст, ки устувор бимонанд. Гарчанде ки ҷони онҳо дар хатар аст, онҳо бояд ба ҳақиқат маҳкам бичаспанд.” Фариштаи сеюм паёми худро чунин ба анҷом мерасонад: “Дар ин ҷост сабри муқаддасон: дар ин ҷоянд онҳое ки аҳкоми Худоро риоя мекунанд ва имони Исоро.” Вақте ки ӯ ин суханонро такрор мекард, ба муқаддасгоҳи осмонӣ ишора намуд. Андешаҳои ҳамаи онҳое ки ин паёмро мепазиранд, ба Ҷои Муқаддастарин равона карда мешаванд, ки дар он ҷо Исо пеши сандуқ истода, барои ҳамаи онҳое ки раҳмат ҳанӯз барои онҳо дареғ дошта нашудааст, ва барои онҳое ки аз рӯйи нодонӣ шариати Худоро шикастаанд, шафоати ниҳоии Худро ба ҷо меоварад. Ин кафорат ҳам барои мурдагони одил аст ва ҳам барои зиндагони одил. Он ҳамаи онҳоеро дар бар мегирад, ки бо эътимод ба Масеҳ мурданд, вале, чун нури аҳкоми Худоро қабул накарда буданд, аз рӯйи нодонӣ дар вайрон кардани фармудаҳои он гуноҳ карда буданд.» Early Writings, 245, 255.

Back to Articles