Article

# The Eighth is of the Seven - Number Three

Ҳаштум аз миёни ҳафт аст — Рақами сеюм

Daniel Two

Дониёл Ду

Author

Jeff Pippenger

Published

September 17, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The question we will seek to resolve in this article is how the first mention of the kingdoms of Bible prophecy in Daniel chapter two agrees with the last mention of the kingdoms of Bible prophecy in Revelation seventeen. I intend to raise some questions about what is actually identified in Nebuchadnezzar’s image and the pioneer’s position, that their history represented the point when the rock would strike the feet of the image.

Саволе, ки мо дар ин мақола хоҳем кӯшид онро ҳал намоем, ин аст, ки чӣ гуна зикри аввалини подшоҳиҳои пешгӯии Китоби Муқаддас дар боби дуюми Дониёл бо зикри охирини подшоҳиҳои пешгӯии Китоби Муқаддас дар боби ҳабдаҳуми Ваҳй мувофиқат мекунад. Ман қасд дорам баъзе саволҳоро дар бораи он чизе, ки воқеан дар ҳайкали Набукаднесар муайян шудааст, ва мавқеи пешқадамон — ки таърихи онҳо он лаҳзаро ифода мекард, вақте ки санг ба пойҳои ҳайкал мезад, — матраҳ намоям.

Sister White identifies that we had reached the point where “God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay,” which she further describes as the “mingling of churchcraft and statecraft.”

Хоҳар Уайт муайян месозад, ки мо ба он марҳила расида будем, ки «кори муқаддаси Худо бо пойҳои он сурате ифода ёфтааст, ки дар онҳо оҳан бо гили лойолуд омехта шуда буд», ва ӯ инро боз ҳам бештар ҳамчун «омезиши калисосозӣ ва давлатсозӣ» тавсиф мекунад.

> “We have come to a time when God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay. God has a people, a chosen people, whose discernment must be sanctified, who must not become unholy by laying upon the foundation wood, hay, and stubble. Every soul who is loyal to the commandments of God will see that the distinguishing feature of our faith is the seventh-day Sabbath. If the government would honor the Sabbath as God has commanded, it would stand in the strength of God and in defense of the faith once delivered to the saints. But statesmen will uphold the spurious sabbath, and will mingle their religious faith with the observance of this child of the papacy, placing it above the Sabbath which the Lord has sanctified and blessed, setting it apart for man to keep holy, as a sign between Him and His people to a thousand generations. The mingling of churchcraft and statecraft is represented by the iron and the clay. This union is weakening all the power of the churches. This investing the church with the power of the state will bring evil results. Men have almost passed the point of God’s forbearance. They have invested their strength in politics, and have united with the papacy. But the time will come when God will punish those who have made void His law, and their evil work will recoil upon themselves.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.

> «Мо ба замоне расидаем, ки дар он кори муқаддаси Худо ба воситаи пойҳои он ҳайкал муаррифӣ мешавад, ки дар он оҳан бо гили лойолуд омехта шуда буд. Худо халқе дорад, халқи баргузидае, ки бояд фаросаташон тақдис ёбад ва набояд бо бар рӯи таҳкурсӣ гузоштани ҳезум, коҳ ва хасу хошок нопок гарданд. Ҳар ҷоне, ки ба аҳкоми Худо вафодор аст, хоҳад дид, ки аломати фарқкунандаи имони мо шанбеи рӯзи ҳафтум аст. Агар ҳукумат шанберо ончунон ки Худо фармудааст, гиромӣ медошт, дар қуввати Худо меистод ва дар ҳимояи он имоне мебуд, ки як бор ба муқаддасон супурда шуд. Аммо давлатмардон шанбеи сохтаро тарафдорӣ хоҳанд кард ва имони динии худро бо риояи ин фарзанди папагӣ дарҳам хоҳанд омехт ва онро болотар аз он Шанбее хоҳанд гузошт, ки Худованд онро тақдис ва баракат дода, онро ҷудо кардааст, то инсон онро муқаддас нигоҳ дорад, ҳамчун аломате миёни Ӯ ва халқи Ӯ барои ҳазор насл. Омехтани ҳунари калисоӣ ва ҳунари давлатдорӣ ба воситаи оҳан ва гил муаррифӣ мешавад. Ин иттиҳод тамоми қудрати калисоҳоро заиф мегардонад. Ин бахшидани қудрати давлат ба калисо натиҷаҳои шарирона ба бор хоҳад овард. Одамон қариб аз ҳадди таҳаммулпазирии Худо гузаштаанд. Онҳо қуввати худро ба сиёсат бахшидаанд ва бо папагӣ муттаҳид шудаанд. Аммо замоне хоҳад омад, ки Худо онҳоеро, ки шариати Ӯро беэътибор кардаанд, ҷазо хоҳад дод, ва амали шариронаи худашон бар сари худи онҳо боз хоҳад гашт». The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.

The time which we have come to when God’s sacred work is mingling churchcraft and statecraft, is a description of a progressive period of time. She says the mingling “is weakening all the power of the churches,” and it “will bring evil results,” and that “the time will come when God will punish those who have made void His law.”

Замоне ки мо ба он расидаем, ки дар он кори муқаддаси Худо бо калисосозӣ ва давлатдорӣ омехта мегардад, тавсифи як давраи тадриҷии вақт аст. Ӯ мегӯяд, ки ин омехташавӣ «тамоми қудрати калисоҳоро заиф мегардонад», ва он «натиҷаҳои бад хоҳад овард», ва «замоне хоҳад омад, ки Худо онҳоеро, ки шариати Ӯро беэътибор гардонидаанд, ҷазо хоҳад дод».

The mingling of church and state that weakens the power of the churches is a description of the church of Pergamos, where the combining of churchcraft and statecraft represented the falling away that precedes the revealing of the man of sin. Pergamos and the emperor that symbolizes the compromise between Christianity and idolatry takes place in the fourth kingdom of Daniel two. That compromise is represented in Daniel two with the use of the word “clay.”

Омезиши калисо ва давлат, ки қудрати калисоҳоро суст мегардонад, тавсифи калисои Перғомус аст, ки дар он пайвастани ҳунари калисоӣ ва ҳунари давлатдорӣ он иртидодеро ифода мекард, ки пеш аз ошкор шудани марди гуноҳ ба амал меояд. Перғомус ва императоре, ки созишро миёни масеҳият ва бутпарастӣ рамзӣ месозад, дар салтанати чоруми Дониёл ду ба вуқӯъ меояд. Он созиш дар Дониёл ду бо истифодаи калимаи «гил» ифода шудааст.

> Thou, O king, sawest, and behold a great image. This great image, whose brightness was excellent, stood before thee; and the form thereof was terrible. This image’s head was of fine gold, his breast and his arms of silver, his belly and his thighs of brass, His legs of iron, his feet part of iron and part of clay. Thou sawest till that a stone was cut out without hands, which smote the image upon his feet that were of iron and clay, and brake them to pieces. Daniel 2:31–34.

> Ту, эй подшоҳ, дидӣ, ва инак ҳайкали бузурге. Ин ҳайкали бузург, ки дурахши он басе олиҷаноб буд, дар пеши ту меистод; ва сурати он маҳиб буд. Сари ин ҳайкал аз тиллои холис буд, сина ва бозуҳояш аз нуқра, шикам ва ронҳояш аз биринҷӣ, Пойҳояш аз оҳан, ва кафи пойҳояш қисман аз оҳан ва қисман аз гил. Ту дидӣ, то он ки санге бе дасти инсон бурида шуд, ва он ҳайкалро бар кафи пойҳояш, ки аз оҳан ва гил буданд, зад ва онҳоро пора-пора кард. Дониёл 2:31–34.

As Daniel’s interpretation continues it is no longer “clay” but it became dirty or “miry clay.”

Ҳангоми идома ёфтани таъбири Дониёл, он дигар «гил» нест, балки гили ифлос ё «гили лойолуд» гардид.

> And whereas thou sawest the feet and toes, part of potters’ clay, and part of iron, the kingdom shall be divided; but there shall be in it of the strength of the iron, forasmuch as thou sawest the iron mixed with miry clay. Daniel 2:41.

> Ва ҳол он ки ту пойҳо ва ангуштони пойро дидӣ, ки як қисми онҳо аз гили кӯзагар ва қисми дигар аз оҳан буд, он подшоҳӣ тақсим хоҳад шуд; вале дар он аз қуввати оҳан хоҳад буд, зеро ки ту оҳанро бо гили лойолуд омехта дидӣ. Дониёл 2:41.

The pure clay which was the Potter’s clay changes to miry clay. God is the Divine Potter and His work is never miry.

Хоки поке, ки хоки Кӯзагар буд, ба лойи ботлоқӣ табдил меёбад. Худо Кӯзагари Илоҳист ва кори Ӯ ҳеҷ гоҳ ботлоқӣ нест.

> But now, O Lord, thou art our father; we are the clay, and thou our potter; and we all are the work of thy hand. Isaiah 64:8.

> Вале алҳол, эй Худованд, Ту Падари мо ҳастӣ; мо гил ҳастем, ва Ту кулоли мо; ва ҳамаи мо амали дасти Ту ҳастем. Ишаъё 64:8.

In the history of pagan Rome, the church of Smyrna was pure clay. In the history of Pergamos, which is the fourth kingdom in Daniel two, the clay changes into miry clay. What is first mentioned in the passage as simply “clay”, and thereafter “potter’s clay”, changes into “miry clay”, as the interpretation continues. Pergamos is where that change was accomplished in order to prepare the way for Thyatira, or papal Rome. The change from “clay” into “miry clay” is the falling away that prepares the way for Thyatira, which Paul identifies as the “falling away first” in 2 Thessalonians.

Дар таърихи Руми бутпараст, калисои Смирно гили пок буд. Дар таърихи Перғомус, ки подшоҳии чаҳорум дар Дониёл боби 2 аст, он гил ба гили лойолуд табдил меёбад. Он чи ки аввал дар ин порча фақат ҳамчун «гил» зикр мешавад, ва баъд аз он «гили кӯзагар», ҳангоми идомаи тафсир ба «гили лойолуд» табдил меёбад. Перғомус он ҷое аст, ки ин тағйир дар он ҷо анҷом ёфт, то роҳро барои Тиотиро, ё Руми папагӣ, омода созад. Табдил ёфтани «гил» ба «гили лойолуд» ҳамон иртидодест, ки роҳро барои Тиотиро омода мекунад, ки Павлус онро дар 2 Таслӯникиён ҳамчун «аввал иртидод» муайян мекунад.

The Millerites could see no further than the fourth kingdom of Rome and expected the Second Coming of Christ to be the next prophetic event, for the stone that smites the image’s feet represents the Second Coming. But did Christ set up a kingdom in 1798? He did come into the Most Holy Place on October 22, 1844, to receive a kingdom, but was it set up at that time?

Пайравони Миллер аз подшоҳии чаҳоруми Рум дуртарро дида наметавонистанд ва интизор буданд, ки Омадани Дуюми Масеҳ ҳодисаи навбатии пешгӯишуда хоҳад буд, зеро санге ки пойҳои ҳайкалро мезанад, Омадани Дуюмро ифода мекунад. Аммо оё Масеҳ дар соли 1798 подшоҳие барпо кард? Ӯ 22 октябри соли 1844 воқеан ба Қудси аъзам даромад, то подшоҳие қабул намояд, аммо оё он дар ҳамон вақт барпо гардид?

The answer to the first of those two questions is that Christ did not set up His everlasting kingdom in 1798. The second question whether or not Christ set up His everlasting kingdom on October 22, 1844 is also no.

Ҷавоб ба саволи аввали он ду савол ин аст, ки Масеҳ Малакути ҷовидонаи Худро дар соли 1798 барпо накард. Ба саволи дуюм низ, ки оё Масеҳ Малакути ҷовидонаи Худро 22 октябри соли 1844 барпо кард ё не, ҷавоб ҳамчунин манфист.

Was there a kingdom set up in the time of pagan Rome? I ask this for the pioneers understood the fourth kingdom to be both pagan and papal Rome which identifies 1798 as the conclusion of the fourth kingdom when Christ would set up an everlasting kingdom. But the book of Revelation identifies four kingdoms that follow pagan Rome.

Оё дар замони Руми бутпараст подшоҳие барпо гардид? Ман инро мепурсам, зеро пешқадамон подшоҳии чорумро ҳам Руми бутпараст ва ҳам Руми папавӣ медонистанд, ки соли 1798-ро ҳамчун анҷоми подшоҳии чорум муайян мекунад, вақте ки Масеҳ подшоҳии ҷовидонаро барпо хоҳад кард. Аммо китоби Ваҳй чор подшоҳиро муайян мекунад, ки пас аз Руми бутпараст меоянд.

If the fourth kingdom of iron in Daniel two is simply representing pagan Rome where the compromise of Constantine is represented by the clay being turned into miry clay, did Christ setup a kingdom in that history? The answer is yes. At the cross, which is the history of Pergamos, not Thyatira, Christ established His kingdom of “grace.” There was an everlasting kingdom set up at the cross, and the throne of that kingdom typifies a throne that gets set up during the latter rain. That latter rain throne represents His kingdom of “glory.”

Агар подшоҳии чоруми оҳанин дар Дониёл боби ду танҳо Руми бутпарастро ифода кунад, ки дар он созишкории Константин бо он нишон дода мешавад, ки гил ба лои часпанда табдил ёфтааст, оё Масеҳ дар он таърих подшоҳие барпо намуд? Ҷавоб — ҳа. Дар салиб, ки таърихи Перғомус аст, на Тиотира, Масеҳ подшоҳии «файзи» Худро барпо кард. Дар салиб подшоҳии ҷовидонӣ барпо карда шуд, ва тахти он подшоҳӣ намунаи тахтест, ки дар замони борони охир барпо мешавад. Он тахти борони охир подшоҳии «ҷалоли» Ӯро ифода мекунад.

> “The announcement which had been made by the disciples in the name of the Lord was in every particular correct, and the events to which it pointed were even then taking place. ‘The time is fulfilled, the kingdom of God is at hand,’ had been their message. At the expiration of ‘the time’—the sixty-nine weeks of Daniel 9, which were to extend to the Messiah, ‘the Anointed One’—Christ had received the anointing of the Spirit after His baptism by John in Jordan. And the ‘kingdom of God’ which they had declared to be at hand was established by the death of Christ. This kingdom was not, as they had been taught to believe, an earthly empire. Nor was it that future, immortal kingdom which shall be set up when ‘the kingdom and dominion, and the greatness of the kingdom under the whole heaven, shall be given to the people of the saints of the Most High;’ that everlasting kingdom, in which ‘all dominions shall serve and obey Him.’ Daniel 7:27. As used in the Bible, the expression ‘kingdom of God’ is employed to designate both the kingdom of grace and the kingdom of glory. The kingdom of grace is brought to view by Paul in the Epistle to the Hebrews. After pointing to Christ, the compassionate intercessor who is ‘touched with the feeling of our infirmities,’ the apostle says: ‘Let us therefore come boldly unto the throne of grace, that we may obtain mercy, and find grace.’ Hebrews 4:15, 16. The throne of grace represents the kingdom of grace; for the existence of a throne implies the existence of a kingdom. In many of His parables Christ uses the expression ‘the kingdom of heaven’ to designate the work of divine grace upon the hearts of men.

> Эълоне, ки шогирдон ба исми Худованд карда буданд, аз ҳар ҷиҳат дуруст буд, ва воқеаҳое, ки он ба онҳо ишора мекард, ҳамон вақт аллакай ба вуқӯъ мепайвастанд. «Замон ба камол расидааст, ва Малакути Худо наздик аст», — ин буд паёми онҳо. Бо анҷоми «он замон» — шасту нӯҳ ҳафтаи Дониёл 9, ки бояд то Масеҳ, «Тадҳиншуда», тӯл мекашид, — Масеҳ баъд аз таъмид гирифтанаш аз Яҳё дар Урдун тадҳини Рӯҳро қабул кард. Ва «Малакути Худо», ки онҳо эълон карда буданд, ки наздик аст, бо марги Масеҳ барқарор гардид. Ин малакут, чунон ки ба онҳо омӯхта шуда буд, империяи заминӣ набуд. Ва он ҳам он малакути оянда ва ҷовидонаи намиранда набуд, ки ҳангоме барпо хоҳад шуд, ки «салтанат ва ҳукмронӣ, ва бузургии салтанат дар зери тамоми осмон ба қавми муқаддасони Ҳаққи Таоло дода хоҳад шуд»; он малакути абадӣ, ки дар он «ҳамаи ҳукмрониҳо ба Ӯ хизмат хоҳанд кард ва итоат хоҳанд намуд». Дониёл 7:27. Дар Китоби Муқаддас ибораи «Малакути Худо» барои ифода кардани ҳам малакути файз ва ҳам малакути ҷалол ба кор бурда мешавад. Малукути файзро Павлус дар Рисола ба Ибриён пеши назар меорад. Пас аз он ки ба Масеҳ, шафоатгари дилсӯзе, ки «аз эҳсоси заъфҳои мо мутаассир мегардад», ишора мекунад, расул мегӯяд: «Пас, бо ҷуръат ба тахти файз наздик шавем, то раҳм ёбем ва файз пайдо кунем». Ибриён 4:15, 16. Тахти файз малакути файзро ифода мекунад; зеро мавҷудияти тахт мавҷудияти малакутро дар назар дорад. Дар бисёре аз масалҳои Худ Масеҳ ибораи «малакути осмон»-ро барои ифода кардани кори файзи илоҳӣ бар дилҳои одамон ба кор мебарад.

> “So the throne of glory represents the kingdom of glory; and this kingdom is referred to in the Saviour’s words: ‘When the Son of man shall come in His glory, and all the holy angels with Him, then shall He sit upon the throne of His glory: and before Him shall be gathered all nations.’ Matthew 25:31, 32. This kingdom is yet future. It is not to be set up until the second advent of Christ.

> Пас, тахти ҷалол салтанати ҷалолро ифода мекунад; ва ба ин салтанат дар суханони Наҷотдиҳанда ишора шудааст: «Вақте ки Писари Одам дар ҷалоли Худ биёяд, ва ҳамаи фариштагони муқаддас бо Ӯ, он гоҳ Ӯ бар тахти ҷалоли Худ хоҳад нишаст; ва ҳамаи халқҳо пеши Ӯ гирд оварда хоҳанд шуд». Матто 25:31, 32. Ин салтанат ҳанӯз оянда аст. Он то омадани дуюми Масеҳ барпо нахоҳад шуд.

> “The kingdom of grace was instituted immediately after the fall of man, when a plan was devised for the redemption of the guilty race. It then existed in the purpose and by the promise of God; and through faith, men could become its subjects. Yet it was not actually established until the death of Christ. Even after entering upon His earthly mission, the Saviour, wearied with the stubbornness and ingratitude of men, might have drawn back from the sacrifice of Calvary. In Gethsemane the cup of woe trembled in His hand. He might even then have wiped the blood-sweat from His brow and have left the guilty race to perish in their iniquity. Had He done this, there could have been no redemption for fallen men. But when the Saviour yielded up His life, and with His expiring breath cried out, ‘It is finished,’ then the fulfillment of the plan of redemption was assured. The promise of salvation made to the sinful pair in Eden was ratified. The kingdom of grace, which had before existed by the promise of God, was then established.” The Great Controversy, 347.

> «Малакути файз фавран баъд аз суқути инсон барқарор карда шуд, ҳангоме ки нақшае барои наҷоти насли гунаҳкор тарҳрезӣ гардид. Он вақт он дар нияти Худо ва ба воситаи ваъдаи Ӯ вуҷуд дошт; ва ба василаи имон одамон метавонистанд тобеони он гарданд. Бо вуҷуди ин, он дар амал то марги Масеҳ барпо нагардид. Ҳатто пас аз оғоз кардани рисолати заминии Худ, Наҷотдиҳанда, ки аз саркашӣ ва носипосии одамон хаста шуда буд, метавонист аз қурбонии Ҷалҷото бозгардад. Дар Ҷатсамонӣ ҷоми ғам дар дасти Ӯ меларзид. Ӯ метавонист ҳатто дар ҳамон лаҳза арақи хунини пешонии Худро пок карда, насли гунаҳкорро вогузорад, то дар шарорати худ ҳалок гардад. Агар Ӯ чунин мекард, барои инсонҳои суқуткарда ҳеҷ наҷоте намебуд. Аммо вақте ки Наҷотдиҳанда ҷони Худро супурд ва бо нафаси охирини Худ нидо кард: “Иҷро шуд”, он гоҳ иҷрои нақшаи наҷот таъмин гардид. Ваъдаи наҷот, ки ба он ҷуфти гунаҳкор дар Адан дода шуда буд, тасдиқ карда шуд. Малакути файз, ки пеш аз он ба воситаи ваъдаи Худо вуҷуд дошт, он гоҳ барқарор гардид». Муборизаи Бузург, 347.

Christ did set up an everlasting kingdom in the prophetic history of pagan Rome, not at the end of papal Rome. He also sets up His kingdom of glory at His Second Coming which includes the history of the latter rain, when the four winds of Islam are released.

Масеҳ салтанати ҷовидониро дар таърихи нубувватии Рими бутпараст барпо кард, на дар поёни Рими папавӣ. Ҳамчунин Ӯ салтанати ҷалоли Худро ҳангоми Омадани Дуюми Худ барпо менамояд, ки он таърихи борони охирро дар бар мегирад, замоне ки чор бодҳои Ислом раҳо карда мешаванд.

> “The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

> «Борони охирин бар онҳое меояд, ки поканд, — ва он гоҳ ҳама онро мисли пешин хоҳанд гирифт.

> “When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can. Christ would help us. All could be overcomers by the grace of God, through the blood of Jesus. All heaven is interested in the work. Angels are interested.” Spalding and Magan, 3.

> «Ҳангоме ки чор фаришта раҳо кунанд, Масеҳ Подшоҳии Худро барпо хоҳад кард. Ҳеҷ кас борони деринаро қабул намекунад, ҷуз онҳое ки ҳар он чи аз дасташон меояд, ба ҷо меоваранд. Масеҳ ба мо ёрӣ хоҳад дод. Ҳама метавонистанд ба василаи файзи Худо, ба воситаи хуни Исо, ғолиб оянд. Тамоми осмон ба ин кор таваҷҷуҳ дорад. Фариштагон таваҷҷуҳ доранд». Spalding and Magan, 3.

When the four winds are released, Christ sets up His kingdom. Both the latter rain and the releasing of the four winds represent progressive events, and neither represent a point in time. The four winds represent Islam.

Ҳангоме ки чор бод сар дода мешаванд, Масеҳ Малакути Худро барпо менамояд. Ҳам борони охир ва ҳам сар додани чор бод воқеаҳои тадриҷиро ифода мекунанд, ва ҳеҷ яке аз онҳо як лаҳзаи муайяни замонро ифода намекунанд. Чор бод исломро ифода мекунанд.

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> «Фариштагон чор бодро нигоҳ медоранд, ки онҳо ҳамчун аспи хашмгин тасвир шудаанд, ки мехоҳад худро канда раҳо созад ва бар рӯи тамоми замин тохта гузарад, дар пайи худ харобӣ ва марг оварда.»

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> «Оё мо дар худи лаби ҷаҳони ҷовидона хоб хоҳем рафт? Оё мо карахт ва сард ва мурда хоҳем буд? Оҳ, кош дар калисоҳои мо Рӯҳ ва нафаси Худо бар қавми Ӯ дамида шавад, то ки онҳо бар пойҳои худ биистанд ва зинда шаванд. Мо бояд бубинем, ки роҳ танг аст ва дарвоза борик. Аммо ҳангоме ки мо аз дарвозаи борик мегузарем, фарохии он ҳадду канор надорад». Manuscript Releases, ҷилди 20, 217.

The angels are holding the angry horse of Islam that is seeking to break loose bearing death and destruction in its path, in the time period when the Spirit of God is breathed upon God’s people. They then stand upon their feet and live. Prior to the Spirit being breathed upon them, God’s people are dead, for the breath of the Spirit causes them to stand up and live. When Sister White says we have now come to a time when the feet of the image that is mixed with iron and miry clay represents the combination of church and state, the outpouring of the latter rain was still in the future.

Фариштагон аспи хашмгини Исломро, ки мехоҳад рахна карда, дар роҳи худ марг ва вайрониро биёрад, нигоҳ медоранд, дар он давраи замоне ки Рӯҳи Худо бар қавми Худо дамида мешавад. Пас онҳо бар пойҳои худ меистанд ва зинда мешаванд. Пеш аз он ки Рӯҳ бар онҳо дамида шавад, қавми Худо мурдаанд, зеро дами Рӯҳ сабаб мегардад, ки онҳо бархезанд ва зинда шаванд. Вақте ки Хоҳар Уайт мегӯяд, ки мо акнун ба замоне расидаем, ки дар он пойҳои ҳайкал, ки бо оҳан ва гили лойолуд омехтаанд, иттиҳоди калисо ва давлатро ифода мекунанд, рехтани борони охир ҳанӯз дар оянда буд.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> «Борони охирин бар халқи Худо хоҳад борид. Фариштаи қавие аз осмон нозил хоҳад шуд, ва тамоми замин аз ҷалоли ӯ мунаввар хоҳад гардид». Review and Herald, April 21, 1891.

There are two voices in Revelation eighteen.

Дар Ваҳйи ҳаждаҳ ду овоз ҳаст.

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches.” Selected Messages, book 2, 118.

> «Вақте ки Исо хизмати оммавии Худро оғоз намуд, Ӯ Маъбадро аз таҳқири куфромези он пок кард. Аз ҷумлаи охирин амалҳои хизмати Ӯ, поксозии дуввуми Маъбад буд. Ҳамин тавр, дар охирин кор барои огоҳонии ҷаҳон, ба калисоҳо ду даъвати ҷудогона дода мешавад». Selected Messages, book 2, 118.

The first voice is a wake-up call for God’s people, the second voice is the wake-up call for God’s other children that are still in Babylon.

Овози аввал даъвати бедоршавӣ барои қавми Худост; овози дуюм даъвати бедоршавӣ барои дигар фарзандони Худост, ки ҳанӯз дар Бобил ҳастанд.

> “There is a world lying in wickedness, in deception, and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind is carried to the future when the signal will be given, ‘Behold the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Bible Echo, May 4, 1896.

> «Ҷаҳоне ҳаст, ки дар шарорат, дар фиреб ва гумроҳӣ, дар худи сояи марг мехобад,—хуфта, хуфта. Кист, ки дардҳои ҷонро эҳсос мекунад, то онҳоро бедор намояд? Кадом овоз метавонад ба онҳо бирасад? Зеҳни ман ба оянда бурда мешавад, вақте ки ин нидо дода хоҳад шуд: “Инак, Домод меояд; берун оед, то Ӯро пешвоз гиред”. Аммо баъзеҳо дар ба даст овардани равған барои пур кардани чароғҳои худ таъхир хоҳанд кард, ва хеле дер хоҳанд фаҳмид, ки хислате, ки бо равған ифода шудааст, қобили интиқол нест». Bible Echo, 4 майи 1896.

In the passage two questions were asked. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them?

Дар он порча ду савол матраҳ гардид. Кистанд онҳое ки дарди ҷониро эҳсос мекунанд, то онҳоро бедор созад? Кадом овоз метавонад ба онҳо бирасад?

The “voice” that awakens the world is the second voice of Revelation eighteen that calls God’s other flock out of Babylon. Both God’s people and the world need to be awakened by the Midnight Cry, which is simply another symbol of the latter rain.

«Овозе», ки ҷаҳонро бедор мекунад, ҳамон овози дуюми Ваҳй боби ҳаждаҳ аст, ки рамаи дигари Худоро аз Бобил берун мехонад. Ҳам қавми Худо ва ҳам ҷаҳон бояд ба воситаи Нидои Нимашаб, ки танҳо рамзи дигари борони охир аст, бедор карда шаванд.

Were the Millerites correct in identifying that in the days of the fourth kingdom Christ would set up an everlasting kingdom? Yes.

Оё миллерчиён дуруст буданд, ки муайян кардаанд: дар айёми подшоҳии чорум Масеҳ подшоҳии ҷовидонӣ барпо хоҳад кард? Бале.

He established His kingdom of “grace” at the cross, which was during the history of the fourth kingdom of Bible prophecy. That kingdom being pagan Rome. In Daniel two, is the falling away that precedes the church of Thyatira represented? Yes, for the clay which represents God’s people changed from clay unto miry clay. So where is Thyatira in the image? Or is it even in the image? It is represented in the image, and Nebuchadnezzar sheds light on that fact when he reaches the height of his proud arrogance in chapter four of Daniel.

Ӯ Малакути «файз»-и Худро бар салиб барпо намуд, ки ин дар ҷараёни таърихи подшоҳии чоруми нубуввати Китоби Муқаддас буд. Он подшоҳӣ — Руми бутпараст буд. Оё дар Дониёл 2 он иртидоде, ки пеш аз калисои Тиётиро меояд, тасвир шудааст? Бале, зеро гиле, ки намояндаи қавми Худост, аз гил ба гили лойолуд табдил ёфт. Пас, Тиотиро дар он сурат куҷост? Ё аслан он дар сурат ҳаст? Он дар сурат намояндагӣ шудааст, ва Набукаднесар бар ин воқеият равшанӣ меандозад, вақте ки дар боби чоруми Дониёл ба авҷи такаббури мағруронаи худ мерасад.

> The king spake, and said, Is not this great Babylon, that I have built for the house of the kingdom by the might of my power, and for the honour of my majesty? Daniel 4:30.

> Подшоҳ сухан ронда, гуфт: «Оё ин Бобили бузург нест, ки ман онро барои хонаи подшоҳӣ бо қудрати тавоноии худ ва барои ҷалоли азаматам бино кардаам?» Дониёл 4:30.

Just prior to Nebuchadnezzar’s judgment of twenty-five hundred and twenty days of living like a beast of the field, he exhibited his pride by asking the question of whether or not he built the kingdom that is Babylon the great? The whore of Revelation seventeen has written on her forehead, “MYSTERY, BABYLON THE GREAT, THE MOTHER OF HARLOTS AND ABOMINATIONS OF THE EARTH.” The Roman church, as Sister White calls her is Babylon the Great. The head of gold in the image represents literal Babylon and it also represents spiritual Babylon, the fifth kingdom of Bible prophecy that has the singular characteristic as being the power who received a deadly wound. In Isaiah twenty-three the papal power represented as Tyre, would be forgotten for seventy years as the days of one king. Literal Babylon represented by Nebuchadnezzar also received a deadly wound that was healed when Nebuchadnezzar was banished from his kingdom for twenty-five hundred and twenty days. Literal Babylon the great typified spiritual Babylon the great and both had their kingdoms temporarily removed, and thereafter restored. The whore of Revelation seventeen did not have a silver cup in her hand, nor a brass or iron cup, she had a golden cup.

Чанде пеш аз доварии Набукаднесар, ки иборат аз ду ҳазору панҷсаду бист рӯзи зиндагонӣ мисли ҳайвони саҳро буд, ӯ такаббури худро бо додани ин савол зоҳир намуд, ки оё подшоҳие, ки Бобили бузург аст, ӯ бино накардааст? Фоҳишаи Ваҳйи ҳабдаҳум бар пешонии худ чунин навишта дорад: «АСРОР, БОБИЛИ БУЗУРГ, МОДАРИ ФОҲИШАҲО ВА ЗИШТИҲОИ ЗАМИН». Калисои Рум, чунон ки Хоҳар Уайт ӯро меномад, Бобили Бузург аст. Сари тилло дар он сурат Бобили айнӣро ифода мекунад ва ҳамчунин Бобили рӯҳониро, яъне подшоҳии панҷуми пешгӯии Китоби Муқаддасро, ки хусусияти ягонаи он ин аст, ки ҳамон қудратест, ки захми марговар гирифт. Дар Ишаъё бисту се қудрати папавӣ, ки ҳамчун Тир тасвир шудааст, ҳафтод сол, ба андозаи рӯзҳои як подшоҳ, фаромӯш карда хоҳад шуд. Бобили айнӣ, ки бо Набукаднесар ифода шудааст, низ захми марговаре гирифт, ки он вақте шифо ёфт, ки Набукаднесар барои ду ҳазору панҷсаду бист рӯз аз подшоҳии худ ронда шуд. Бобили айнии бузург намунаи Бобили рӯҳонии бузург буд, ва аз ҳар ду подшоҳии онҳо муваққатан гирифта шуд ва баъд аз он барқарор гардид. Фоҳишаи Ваҳйи ҳабдаҳум дар дасти худ ҷоми нуқрагин надошт, на ҷоми биринҷӣ ё оҳанин, балки ҷоми тиллоӣ дошт.

> And the woman was arrayed in purple and scarlet colour, and decked with gold and precious stones and pearls, having a golden cup in her hand full of abominations and filthiness of her fornication. Revelation 17:4.

> Ва он зан ба либоси арғувонӣ ва қирмизӣ ороста шуда буд, ва ба тилло ва сангҳои гаронбаҳо ва марворид зинат ёфта буд, ва дар дасти худ ҷоми тиллое дошт, пур аз зиштиҳо ва палидиҳои зинокории вай. Ваҳй 17:4.

Gold represented literal Babylon and it also represents spiritual Babylon, the fifth kingdom of Bible prophecy that received a deadly wound in 1798, when the sixth kingdom of Bible prophecy took the throne. Literal Babylon in the image was followed by a silver kingdom that consisted of two powers, the Medes and the Persians, and the Persian horn in Daniel eight came up last and higher. Darius the Mede was the first horn and his general, Cyrus was a Persian that would ultimately come into power after the Median king Darius.

Тилло Бобили воқеиро ифода мекард ва ҳамчунин Бобили рӯҳониро низ ифода мекунад, ки он подшоҳии панҷуми пешгӯии Китоби Муқаддас аст ва дар соли 1798 захми марговар гирифт, ҳангоме ки подшоҳии шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас ба тахт нишаст. Пас аз Бобили воқеӣ дар ҳайкал подшоҳии нуқра омад, ки аз ду қудрат — модиён ва порсиён — иборат буд, ва шохи порсӣ дар Дониёл боби ҳаштум дертар баромад ва баландтар буд. Дориёи Модӣ шохи аввал буд, ва генерал ӯ, Куруш, порсие буд, ки дар ниҳоят пас аз шоҳи модӣ Дориё ба қудрат мерасид.

Cyrus was a type of Christ who was going to begin the process of freeing God’s people from captivity. The Medo-Persian empire represents the sixth kingdom of Bible prophecy which is the United States. The United States has two horns representing Republicanism and Protestantism. Darius represents the Republican horn of the United States and Cyrus represents the horn of Protestantism. As Cyrus began the process of freeing God’s people to rebuild Jerusalem and the temple, the United States was the land which was raised up to free the captives of spiritual Babylon’s captivity in order to erect the spiritual temple, of which the Millerites laid the foundation. The literal captivity in Babylon being seventy years typified the captivity in spiritual Babylon for twelve hundred and sixty years. The United States is the shoulders of silver in Nebuchadnezzar’s image.

Куруш тимсоли Масеҳ буд, ки мебоист раванди озод сохтани қавми Худоро аз асорат оғоз намояд. Империяи Модо-Форс подшоҳии шашуми нубуввати Китоби Муқаддасро ифода мекунад, ки он Иёлоти Муттаҳида мебошад. Иёлоти Муттаҳида ду шох дорад, ки ҷумҳурихоҳӣ ва протестантизмро намояндагӣ мекунанд. Дориёш шохи ҷумҳурихоҳии Иёлоти Муттаҳидаро намояндагӣ мекунад ва Куруш шохи протестантизмро. Чунон ки Куруш раванди озод кардани қавми Худоро барои аз нав бино кардани Ерусалим ва маъбад оғоз кард, ҳамон тавр Иёлоти Муттаҳида замине буд, ки бархезонида шуд, то асиронро аз асорати Бобили рӯҳонӣ озод кунад, то маъбади рӯҳонӣ барпо гардад, ки пояи онро миллерчиён гузошта буданд. Асорати воқеӣ дар Бобил, ки ҳафтод сол буд, тимсоли асорат дар Бобили рӯҳонӣ дар муддати ҳазору дусаду шаст сол буд. Иёлоти Муттаҳида китфҳои нуқрагини ҳайкали Набукаднесар аст.

The third kingdom of brass was Greece that represents a worldwide kingdom. That kingdom is the United Nations, that in Revelation seventeen was the kingdom that in 1798 had not yet came. The ten kings of Revelation seventeen agree to give their kingdom unto the papacy, the eighth kingdom, that is of the seven. They make this agreement because they are forced to by the United States, and because the world is being destroyed by the “four winds” of Islam, that are released during the time of the latter rain, which begins to be fully poured out at the Sunday law in the United States.

Подшоҳии сеюми мис, Юнон буд, ки подшоҳии умумиҷаҳониро ифода мекунад. Он подшоҳӣ Созмони Милали Муттаҳид аст, ки дар Ваҳй боби ҳабдаҳум ҳамон подшоҳие буд, ки дар соли 1798 ҳанӯз наомада буд. Даҳ подшоҳи Ваҳй боби ҳабдаҳум мувофиқат мекунанд, ки подшоҳии худро ба папагӣ, яъне ба подшоҳии ҳаштум, ки аз ҷумлаи ҳафт аст, бисупоранд. Онҳо ин мувофиқатро мекунанд, зеро аз ҷониби Иёлоти Муттаҳида маҷбур карда мешаванд, ва низ аз он сабаб ки ҷаҳон аз ҷониби «чор бод»-и Ислом, ки дар замони борони охирон раҳо мешаванд, нобуд карда мешавад; он замон аз қонуни рӯзи якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида оғоз меёбад, ки дар он борони охирон ба таври комил рехта шудан мегирад.

At the Sunday law in the United States, God establishes His kingdom of “glory” as He lifts up His people as an ensign to call God’s other children out of Babylon. Thus, the horn of Protestantism comes up last and is higher than the first in agreement with the two horns of Medo-Persia. Once the United Nations agrees to turn the control of the world over to the papacy, the four winds of Islam are released and the worldwide kingdom is confronted by the warfare that followed the death of Greece’s first horn that was broken and produced four horns.

Ҳангоми ҷорӣ шудани қонуни рӯзи якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида, Худо подшоҳии «ҷалоли» Худро барпо менамояд, зеро Ӯ қавми Худро чун парчам баланд мебардорад, то дигар фарзандони Худоро аз Бобил фаро хонад. Ҳамин тавр, шохи протестантизм охирин бармеояд ва аз аввалин баландтар аст, мувофиқ бо ду шохи Модай ва Форс. Вақте ки Созмони Милали Муттаҳид розӣ мешавад, ки идораи ҷаҳонро ба папагӣ вогузорад, чор боди ислом раҳо мешаванд, ва подшоҳии умумиҷаҳонӣ бо он ҷанге рӯ ба рӯ мегардад, ки пас аз марги шохи аввали Юнон, ки шикаста шуд ва чор шох ба вуҷуд овард, ба амал омад.

When the image reaches the feet of iron (statecraft) and miry clay (churchcraft) and the ten toes (ten kings), the stone that has been cut out of the mountain without hands strikes the feet of the image. The Millerites were accurate to Daniel’s image, as much as they could be accurate from their vantage point in prophetic history. But the Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning and the four kingdoms of Nebuchadnezzar’s image represent four literal kingdoms that typify their spiritual counterparts at the end of the world.

Вақте ки сурат ба пойҳои оҳанин (ҳунари давлатдорӣ) ва гили лойолуд (ҳунари калисоӣ) ва даҳ ангушт (даҳ подшоҳ) мерасад, он санге ки бе дасти инсон аз кӯҳ бурида шудааст, ба пойҳои сурат мезанад. Миллериён нисбат ба сурати Дониёл дуруст буданд, то он ҳадде ки метавонистанд аз мавқеи худ дар таърихи нубувват дуруст бошанд. Аммо Алфа ва Омега ҳамеша анҷомро бо ибтидо нишон медиҳад, ва чор подшоҳии сурати Набукаднесар чор подшоҳии воқеиро намояндагӣ мекунанд, ки ҳамтоёни рӯҳонии худро дар анҷоми ҷаҳон ба сурати намунавӣ ифода менамоянд.

With the kingdoms of history Rome comes up eighth and is of the seven. In Daniel seven Rome comes up eighth and is of the seven. In Daniel eight Rome comes up eighth and is of the seven. In Revelation seventeen Rome comes up eighth and is of the seven. In Daniel two, which represents the first mention of the kingdoms of Bible prophecy, modern spiritual Rome comes up eighth and is of the seven. The first (Alpha) illustration of the kingdoms of Bible prophecy identifies the last (Omega).

Бо салтанатҳои таърихӣ Рум ҳаштум бармехезад ва аз ҷумлаи ҳафт аст. Дар Дониёл ҳафт Рум ҳаштум бармехезад ва аз ҷумлаи ҳафт аст. Дар Дониёл ҳашт Рум ҳаштум бармехезад ва аз ҷумлаи ҳафт аст. Дар Ваҳй ҳабдаҳ Рум ҳаштум бармехезад ва аз ҷумлаи ҳафт аст. Дар Дониёл ду, ки нахустин зикри салтанатҳои пешгӯии Китоби Муқаддасро ифода мекунад, Руми муосири рӯҳонӣ ҳаштум бармехезад ва аз ҷумлаи ҳафт аст. Тасвири аввалин (Алфа)-и салтанатҳои пешгӯии Китоби Муқаддас охиринро (Омега) муайян месозад.

> “We have come to a time when God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay. God has a people, a chosen people, whose discernment must be sanctified, who must not become unholy by laying upon the foundation wood, hay, and stubble. Every soul who is loyal to the commandments of God will see that the distinguishing feature of our faith is the seventh-day Sabbath. If the government would honor the Sabbath as God has commanded, it would stand in the strength of God and in defense of the faith once delivered to the saints. But statesmen will uphold the spurious sabbath, and will mingle their religious faith with the observance of this child of the papacy, placing it above the Sabbath which the Lord has sanctified and blessed, setting it apart for man to keep holy, as a sign between Him and His people to a thousand generations. The mingling of churchcraft and statecraft is represented by the iron and the clay. This union is weakening all the power of the churches. This investing the church with the power of the state will bring evil results. Men have almost passed the point of God’s forbearance. They have invested their strength in politics, and have united with the papacy. But the time will come when God will punish those who have made void His law, and their evil work will recoil upon themselves.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.

> «Мо ба замоне расидаем, ки дар он кори муқаддаси Худо бо пойҳои он ҳайкал нишон дода шудааст, ки дар он оҳан бо гили лойолуд омехта гардида буд. Худо қавме дорад, қавми баргузидае, ки тафаккури онҳо бояд тақдис ёбад ва набояд бо гузоштан бар таҳкурсӣ ҳезум, коҳ ва хасу хошок худро нопок гардонанд. Ҳар ҷоне, ки ба аҳкоми Худо вафодор аст, хоҳад дид, ки аломати фарқкунандаи имони мо шанбеи рӯзи ҳафтум аст. Агар ҳукумат шанберо ончунон ки Худо фармудааст, эҳтиром мекард, он гоҳ дар қуввати Худо устувор мемонд ва дар ҳимояи имоне, ки як бор ба муқаддасон супурда шудааст. Аммо давлатмардон шанбеи сохтаро дастгирӣ хоҳанд кард ва имони динии худро бо риояи ин фарзанди папагӣ дарҳам хоҳанд омехт ва онро болотар аз он Шанбее хоҳанд гузошт, ки Худованд тақдис намуда ва баракат додааст ва онро ҷудо кардааст, то инсон онро муқаддас нигоҳ дорад, ҳамчун аломате миёни Ӯ ва қавми Ӯ барои ҳазор насл. Омехтани ҳунари калисоӣ ва тадбири давлатӣ бо оҳан ва гил нишон дода шудааст. Ин иттиҳод тамоми қудрати калисоҳоро суст мегардонад. Бо қудрати давлат муҷаҳҳаз сохтани калисо натиҷаҳои бад ба бор хоҳад овард. Одамон қариб аз ҳадди таҳаммулпазирии Худо гузаштаанд. Онҳо қуввати худро ба сиёсат бахшидаанд ва бо папагӣ муттаҳид шудаанд. Аммо замоне хоҳад омад, ки Худо онҳоеро, ки шариати Ӯро ботил гардонидаанд, ҷазо хоҳад дод, ва кори бади худашон бар сари худашон хоҳад баргашт». The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.

The Alpha and Omega has made the correct pioneer understanding of Daniel two “new.”

Алфо ва Омега фаҳмиши дурусти пешоҳангии Дониёлро «нав» гардонидааст.

> And he that sat upon the throne said, Behold, I make all things new. And he said unto me, Write: for these words are true and faithful. And he said unto me, It is done. I am Alpha and Omega, the beginning and the end. I will give unto him that is athirst of the fountain of the water of life freely. Revelation 21:5, 6.

> Ва Нишинанда бар тахт гуфт: «Инак, Ман ҳама чизро нав месозам». Ва ба ман гуфт: «Бинавис, зеро ин суханон рост ва аминанд». Ва ба ман гуфт: «Ба анҷом расид. Ман Алфа ва Омега, ибтидо ва интиҳо ҳастам. Ба ҳар кӣ ташна бошад, аз чашмаи оби ҳаёт ба ройгон хоҳам дод». Ваҳй 21:5, 6

Back to Articles