Article

# Panium - Рақами ёздаҳ ёздаҳ

Ёздаҳ, ёздаҳ: шаҳодати нубувватии Дониёл ва Ваҳй

Author

Jeff Pippenger

Published

August 9, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

Барои ман расидан ба ин марҳила дар омӯзиши Паниюм раванди тӯлоние буд, ва унвони «Ёздаҳ, ёздаҳ» ба он манзур аст, ки Шери сибти Яҳудо ҳам китоби Дониёл ва ҳам китоби Ваҳйро ҳамоҳанг сохт, то хатҳои дохилӣ ва берунаи таърихи мӯҳр гардидани қавми Худоро дар боби ёздаҳум ва ояти ёздаҳум баён намояд. Андак пеш аз баста шудани муҳлати озмоиш, амре дода мешавад, ки нубуввате дар китоби Ваҳй кушода шавад, ки то замоне мӯҳр шуда буд, ки таърихҳои нубувватии дохилӣ ва берунае, ки бо ду хати ёздаҳ — ёздаҳ, дар китобҳои Дониёл ва Ваҳй нишон дода шудаанд, ба ҳақиқати ҳозира табдил ёфтанд.

> Ва ба ман гуфт: «Суханони нубувати ин китобро мӯҳр макун, зеро вақт наздик аст. Бигзор золим боз золимӣ кунад; ва палид боз палидӣ намояд; ва одил боз адолат варзад; ва муқаддас боз муқаддас гардад». Ваҳй 22:10, 11.

«Вақт наздик аст» андаке пеш аз анҷоми муҳлати имтиҳон, ва «вақт наздик аст» он гоҳ ки «Ваҳйи Исои Масеҳ» кушода мешавад.

> Ваҳйи Исои Масеҳ, ки Худо онро ба Ӯ дод, то ба бандагони Худ чизҳоеро нишон диҳад, ки бояд ба зудӣ ба вуқӯъ оянд; ва Ӯ онро ба василаи фариштаи Худ ба бандаи Худ Юҳанно фиристода, маълум гардонид; ки ӯ ба каломи Худо, ба шаҳодати Исои Масеҳ ва ба ҳар он чи дид, шаҳодат дод. Хушо касе ки мехонад, ва ононе ки суханони ин нубувватро мешунаванд ва он чиро, ки дар он навишта шудааст, риоя мекунанд; зеро вақт наздик аст. Ваҳй 1:1–3.

Ҳангоме ки Шери қабилаи Яҳудо «Ваҳйи Исои Масеҳ»-ро мекушояд, чунон ки Ӯ аз замони расидани паёми Нидои Нисфи Шаб дар моҳи июли соли 2023 инҷониб анҷом дода истодааст, ин кушодан инчунин ваҳйи онро дар бар мегирад, ки Ӯ «Палмонӣ», Шуморандаи Аҷоиб, ё Шуморандаи Асрор аст. Рад кардани қабули ин ҳақиқат, ноком шудан дар раванди озмоишест, ки он саду чилу чор ҳазор нафарро мӯҳр мекунад.

> Ман шуморо дар ҳақиқат бо об барои тавба таъмид медиҳам; лекин Он ки баъд аз ман меояд, аз ман тавонотар аст, ва ман сазовор нестам, ки кафшҳояшро бардорам; Ӯ шуморо бо Рӯҳулқудс ва бо оташ таъмид хоҳад дод; белчаи боддиҳии Ӯ дар дасти Ӯст, ва Ӯ хирмани Худро комилан пок хоҳад кард, ва гандуми Худро дар анбор ҷамъ хоҳад овард; аммо коҳро бо оташи хомӯшнашаванда хоҳад сӯзонид. Матто 3:11, 12.

> «Ман наметавонам бигӯям, ки ин раванди поксозӣ чӣ қадр зуд оғоз хоҳад ёфт, аммо он барои муддати дароз ба таъхир нахоҳад афтод. Ӯ, ки белаш дар дасти Ӯст, маъбади Худро аз нопокии ахлоқии он пок хоҳад сохт. Ӯ хирмангоҳи Худро комилан пок хоҳад намуд». Testimonies to Ministers, 372, 373.

Хатҳои нубувват, ки вақти мӯҳргузориро ҳамчун як раванди имтиҳонии нубувватӣ муайян мекунанд, беш аз ҳад фаровонанд. Равшан аст, ки ин раванди имтиҳон бар қобилият ва тавоноии омӯзанда барои татбиқ намудани усули дуруст ё нодурусти омӯзиши Каломи нубувватии Худо асос ёфтааст. Ин ҳақиқат низ дар сабти илҳомбахш ба фаровонӣ баён шудааст.

> Ва дар бораи ин чор ҷавон, Худо ба онҳо дониш ва маҳорат дар ҳар гуна омӯзиш ва ҳикмат ато кард; ва Дониёл дар ҳама рӯъёҳо ва хобҳо фаҳмиш дошт. Ва дар анҷоми он рӯзҳое ки подшоҳ фармуда буд, ки онҳоро назди ӯ биёранд, сардори хоҷасароён онҳоро ба ҳузури Набукаднесар овард. Ва подшоҳ бо онҳо гуфтугӯ кард; ва дар миёни ҳамаи онҳо касе монанди Дониёл, Ҳананё, Мишоил ва Азарё ёфт нашуд; бинобар ин, онҳо дар назди подшоҳ меистоданд. Ва дар ҳамаи масъалаҳои ҳикмат ва фаҳмиш, ки подшоҳ аз онҳо мепурсид, онҳоро даҳ баробар беҳтар аз ҳамаи ҷодугарон ва мунаҷҷимоне, ки дар тамоми мулки ӯ буданд, ёфт. Дониёл 1:17–20.

Қоидаи асосии таъбири нубувват ин аст, ки ҳақиқат бар шаҳодати ду нафар устувор мегардад, ва онҳое ки ба ин усул эътимод намеварзанд, худро барои нокомӣ омода месозанд. Яке аз унсурҳои раванди озмоиш дар замони муҳргузорӣ, дар бар мегирад шинохтани пайванди таърихҳои дохилӣ ва зоҳириро, ки дар фасли ёздаҳум ва ояти ёздаҳум аз ҷониби Дониёл ва Юҳанно намояндагӣ шудаанд.

> «Ваҳй китоби муҳрзада аст, аммо ҳамзамон китоби кушодашуда низ ҳаст. Он воқеаҳои аҷоиберо сабт мекунад, ки бояд дар рӯзҳои охирини таърихи ин ҷаҳон ба амал оянд. Таълимоти ин китоб муайян аст, на рамзолуд ва нофаҳмо. Дар он ҳамон хатти нубуввате пай гирифта шудааст, ки дар Дониёл низ омадааст. Баъзе нубувватҳоро Худо такрор кардааст ва ба ин васила нишон додааст, ки бояд ба онҳо аҳаммияти хосса дода шавад. Худованд чизҳоеро, ки аҳаммияти бузург надоранд, такрор намекунад». Manuscript Releases, ҷилди 9, 8.

Китобҳои Дониёл ва Ваҳй ду шоҳидро муаррифӣ мекунанд, ва саду чилу чор ҳазор дар боби ёздаҳуми китоби Ваҳй ҳамчун ду шоҳид тасвир шудаанд. Дар ояти ёздаҳуми ин боб он ду шоҳид, ки бо Илёс ва Мӯсо муаррифӣ шудаанд, эҳё мегарданд, чунон ки ин бо Юҳанно дар равғани ҷӯшон ва Дониёл дар чоҳи шерон ба таври рамзӣ нишон дода шудааст. Саду чилу чор ҳазор бо Дониёл ва Юҳанно, ва ҳамчунин бо Илёс ва Мӯсо муаррифӣ шудаанд. Барои дар ҷараёни озмоише, ки саду чилу чор ҳазорро ба вуҷуд меоварад, муваффақ шудан, донишҷӯ бояд дарк намояд, ки ҳақиқат бар пояи ду шоҳид устувор мегардад, ва ки китобҳои Дониёл ва Ваҳй ду шоҳидро муаррифӣ мекунанд, ва ки саду чилу чор ҳазор ҳамчун Илёс ва Мӯсо, ва ҳамчунин Дониёл ва Юҳанно ба таври рамзӣ нишон дода шудаанд.

Ин ҳақиқатҳо фақат намунаи кӯтоҳе аз ҳақиқатҳои нубувватие ҳастанд, ки бо таърихи дохилӣ ва беруние, ки бо «ёздаҳ, ёздаҳ» ҳам дар Дониёл ва ҳам дар Ваҳй тасвир шудааст, вобастаанд. Ҳамчун Палмонӣ, Масеҳ дар мутобиқ сохтани он ду порча роҳнамоӣ кард, ва ҳамчунин ин ки ёздаҳ, илова бар ёздаҳ, баробари бисту ду аст, ки ин дар навбати худ ушр, ё даҳяки дусаду бист мебошад, ки рамзи ҳамбастагии илоҳият бо инсоният аст. Палмонӣ бар пояи бештар аз ду шоҳид муқаррар намуд, ки «дусаду бист» ҳамбастагии илоҳият ва инсониятро ифода мекунад, ки ин бошад дар навбати худ тавсифи таҷассуди Масеҳ аст, ҳангоме ки Ӯ ҷисми суқуткардаро бар Худ гирифт. Бо ин амал Ӯ барои инсоният намунаеро пеш гузошт, ки агар онҳо омода бошанд талаботи Инҷилро ба ҷо оваранд, Масеҳ омода аст илоҳияти Худро бо инсонияти мо якҷо созад. Пас, илоҳият ва инсоният ду шоҳид мебошанд.

«Ваҳйи Исои Масеҳ», ки андаке пеш аз баста шудани замони имтиҳон кушода гардид, дар бар мегирад инро, ки Исо «Каломи» Худост.

> Дар ибтидо Калом буд, ва Калом назди Худо буд, ва Калом Худо буд. Ӯ дар ибтидо назди Худо буд. Ҳама чиз ба василаи Ӯ ба вуҷуд омад; ва бе Ӯ ҳеҷ чизе аз он чи ба вуҷуд омадааст, ба вуҷуд наомадааст. Дар Ӯ ҳаёт буд; ва ҳаёт нури одамон буд. Ва нур дар торикӣ медурахшад; ва торикӣ онро дарнаёфт. Юҳанно 1:1–5.

Китоби Муқаддас «Каломи» Худост, ки, ҳамон тавре ки Масеҳ иттиҳоди илоҳият бо инсониятро таҷассум мекунад. Китоби Муқаддас ду шоҳиди Аҳди Қадим ва Аҳди Ҷадидро таҷассум менамояд, ки онҳо ҳамчунин Мусо ва Илёс дар боби ёздаҳуми китоби Ваҳй мебошанд.

> Дар бораи ду шоҳид пайғамбар боз чунин эълон мекунад: «Инҳоянд ду дарахти зайтун ва ду шамъдон, ки пеши Худои замин истодаанд». Забурнавис гуфт: «Каломи Ту чароғест барои пойҳои ман ва нурест барои роҳи ман». Ваҳй 11:4; Забур 119:105. Он ду шоҳид Навиштаҳои Аҳди Қадим ва Аҳди Ҷадидро намояндагӣ мекунанд». Муборизаи Бузург, 267.

Ду шоҳид он ду дарахти зайтун, ду шамъдон ва Аҳди Қадим ва Аҳди Ҷадид мебошанд, ки дар ин банд бо ибораи «Каломи Ту» ифода ёфтааст. «Ваҳйи Исои Масеҳ», ки онро Шери қабилаи Яҳудо андаке пеш аз поёни муҳлати имтиёз мекушояд, «афзоиши ниҳоии дониш» аст, ки онҳоеро, ки довталаби яке аз он саду чилу чаҳор ҳазор будан мебошанд, меозмояд. «Афзоиши ниҳоии дониш» ҳамчунин паёми Нидои Нисфишаб дар масали даҳ бокира мебошад.

> «Пас ман ҷавоб дода, ба вай гуфтам: Ин ду дарахти зайтун, ки яке дар тарафи рости шамъдон ва дигаре дар тарафи чапи он ҳастанд, чистанд? Ва боз ҷавоб дода, ба вай гуфтам: Ин ду шохаи зайтун, ки ба воситаи ду қубури тиллоӣ равғани тиллоиро аз худ берун мерезанд, чистанд? Ва ӯ ба ман ҷавоб дода, гуфт: Оё намедонӣ, ки инҳо чистанд? Ва ман гуфтам: Не, эй хоҷаи ман. Он гоҳ ӯ гуфт: Инҳо он ду масҳшудаанд, ки назди Худованди тамоми замин меистанд. Закариё 4:11–14. Инҳо худро ба косаҳои тиллоӣ мерезанд, ки дилҳои паёмоварони зиндаи Худоро ифода мекунанд, онҳое ки Каломи Худовандро бо огоҳӣ ва илтиҷоҳо ба мардум мерасонанд. Худи Калом бояд ҳамон гуна бошад, ки тасвир шудааст, яъне равғани тиллоӣ, ки аз ду дарахти зайтун, ки назди Худованди тамоми замин меистанд, рехта мешавад. Ин таъмид бо Рӯҳулқудс ва оташ аст. Ин ҷони беимононро барои итминон ба гуноҳ мекушояд. Ниёзҳои ҷони инсонро фақат бо амали Рӯҳулқудси Худо метавон бароварда сохт. Инсон худ аз худ ҳеҷ коре карда наметавонад, то орзуҳои амиқ ва талошҳои дилро қонеъ гардонад». The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1180.

Каломи Худо ҳам Китоби Муқаддас аст ва ҳам Масеҳ, ва Китоби Муқаддас ва Масеҳ ду шоҳидро ифода мекунанд, ҳамчунон ки саду чилу чор ҳазор низ. Ду шоҳид, дар навбати худ, иттиҳоди илоҳият бо инсониятро ифода мекунанд. Онҳо ҳамчунин таърихҳои нубувватии дохилӣ ва зоҳириро ифода мекунанд. Ҳамчун шоҳидон, онҳо далел пешкаш карданд, ки илоҳияте, ки бо инсоният муттаҳид шудааст, гуноҳ намекунад. Онҳо ҳамчунин пайванди миёни илоҳият ва инсониятро ифода мекунанд. Хоҳ нардбон бошад, хоҳ василаи интиқол, хоҳ қубурҳо, хоҳ фариштагон ё ҳар яке аз рамзҳои дигари пайванди иртибот миёни Худо ва инсон, паёме, ки ба инсон расонда мешавад, ҳамеша ё ҳаёт аст ё мамот.

> «Тадҳиншудагоне ки назди Худованди тамоми замин меистанд, он мақомеро доранд, ки замоне ба Шайтон ҳамчун карруби соябон дода шуда буд. Ба василаи мавҷудоти муқаддасе ки тахти Ӯро иҳота мекунанд, Худованд бо сокинони замин робитаи доимӣ нигоҳ медорад. Равғани тиллоӣ он файзро ифода мекунад, ки Худо ба он васила чароғҳои имондоронро таъмин менамояд, то онҳо суст нашаванд ва хомӯш нагарданд. Агар намебуд, ки ин равғани муқаддас аз осмон дар паёмҳои Рӯҳи Худо рехта мешавад, омилҳои шарорат бар одамон комилан ҳукмронӣ мекарданд.»

> «Худо беҳурмат мешавад, вақте ки мо паёмҳоеро, ки Ӯ ба мо мефиристад, қабул намекунем. Бо ин мо равғани тиллоиро, ки Ӯ мехост ба ҷонҳои мо резад, то ба онҳое ки дар торикӣ ҳастанд расонда шавад, рад мекунем. Вақте ки нидо баланд шавад: “Инак, домод меояд; берун оед, то ӯро пешвоз гиред”, онҳое ки равғани муқаддасро қабул накардаанд, ки файзи Масеҳро дар дилҳои худ гиромӣ надоштаанд, хоҳанд ёфт, чунон ки бокираҳои нодон ёфтанд, ки барои пешвози Худованди худ омода нестанд. Онҳо дар худ қудрате надоранд, ки ин равғанро ба даст оваранд, ва ҳаёти онҳо барбод меравад. Аммо агар Рӯҳи Муқаддаси Худо талаб карда шавад, агар мо, чунон ки Мусо кард, илтиҷо намоем: “Ҷалоли Худро ба ман нишон деҳ”, муҳаббати Худо дар дилҳои мо фаровон рехта хоҳад шуд. Ба воситаи қубурҳои тиллоӣ, равғани тиллоӣ ба мо расонда хоҳад шуд. “На ба қудрат, ва на ба тавоноӣ, балки ба Рӯҳи Ман, мегӯяд Худованди лашкарҳо.” Бо қабул намудани шуоъҳои дурахшони Офтоби Адолат, фарзандони Худо ҳамчун чароғҳо дар ҷаҳон медурахшанд». Review and Herald, July 20, 1897.

Рехтани Рӯҳулқудс дар ҷараёни таърихҳои дохилӣ ва хориҷие ба амал меояд, ки бо Дониёл ва Ваҳй 11:11 ишора шудаанд. Дар оятҳои ёздаҳум ва дувоздаҳуми боби ёздаҳуми Дониёл «ҳадди ақал» чор шахсияти набавӣ тасвир ёфтаанд, ки бояд шинохта шаванд. Ҳамчунин дар оятҳои сездаҳум то понздаҳум чортои дигар ҳастанд, ки бояд муайян карда шаванд, ва дар ояти шонздаҳум низ чортои дигар. Мо ҳоло маҳз дар ҳамон таърих зиндагӣ мекунем; бинобар ин, бар мо, ҳамчун донишҷӯёни нубувват, воҷиб аст, ки муайян созем шахсиятҳои рамзии оятҳои ёздаҳум то шонздаҳум киҳоянд, зеро онҳо як хатти нубувватро намояндагӣ мекунанд, ки таърихи пинҳони ояти чилуми ҳамин бобро фаро мегирад.

Ба назар чунин менамояд, ки инчунин муайян кардани шахсиятҳое, ки дар таърихи ояти чиҳилум, ки аз соли 1989 инҷониб бозкушоӣ шуда истодааст, муаррифӣ мегарданд, аҳамият дорад.

> Ва гуфт: «Роҳи худро пеш гир, эй Дониёл, зеро ин суханон то замони поён баста ва мӯҳр зада шудаанд. Бисёре пок карда хоҳанд шуд, сафед гардонида хоҳанд шуд ва озмуда хоҳанд шуд; вале шарирон шарорат хоҳанд кард; ва ҳеҷ яке аз шарирон нахоҳад фаҳмид; аммо хирадмандон хоҳанд фаҳмид». Дониёл 12:9, 10.

Ояти чиҳилум дар вақти интиҳо, дар соли 1798, оғоз меёбад, ҳангоме ки Наполеони Фаронса попро ба асирӣ бурд. Тавҷеҳи Наполеон бар Аҳдномаи Толентино, ки дар соли 1797 нақз шуда буд, асос меёфт. Ҷанги Наполеон ва поп қаблан дар таърихе пешнамоиш шуда буд, ки оятҳои шаш ва ҳафти боби ёздаҳуми Дониёлро иҷро мекард. Аҳдномаи шикастхӯрдаи издивоҷ ва мағлубияти подшоҳи шимол аз подшоҳи ҷануб, дар иҷрошавии оятҳои шаш ва ҳафт, дар таърихи соли 1798 такрор гардид; ва ба ин тарз онҳо ҳам пешгӯии Каломи Худоро дар оятҳои шаш ва ҳафт, ва ҳам иҷрошавии он оятҳоро дар оғози ҷанг миёни Птолемей Филаделфус, дуввумин подшоҳи Миср, ва Антиох Теос, саввумин подшоҳи Сурия, намояндагӣ мекунанд. Птолемей подшоҳи ҷанубро намояндагӣ мекард ва Антиох подшоҳи шимолро намояндагӣ мекард.

Пешгӯии оятҳо, ки бо иҷрои он пешгӯӣ дар таърихи Птолемей ва Антиохус якҷо карда шудааст, — ки он, дар навбати худ, таърихи Наполеон ва папаро дар соли 1798 намунавор пештасвир намуд, — се хатро фароҳам меоварад, ки таърихи Путин ва Зеленскийро дар оятҳои ёздаҳ ва дувоздаҳ намунавор пештасвир мекунанд. Бинобар ин, фаҳмидани он ки вақти интиҳо дар соли 1798 таърихи Наполеон ва папаро ифода мекунад, нокомил аст, агар дар ҳамон ҷо поён ёбад. Мо бояд фаҳмем, ки оятҳои шаш ва ҳафт дар бораи Наполеон ва папа чӣ пешгӯӣ мекунанд, ва ҳамчунин таърихи Птолемей ва Антиохус дар бораи ҳамон давра чӣ таълим медиҳад. Вақте ки мо он хатҳои ҳақиқатро мефаҳмем, он гоҳ метавонем дарк намоем, ки он иҷроҳои таърихии пешина таърихи ибтидоии ояти чиҳилро муайян месозанд; ва бо чунин амал, онҳо ҳамчунин анҷоми ояти чиҳилро муайян месозанд, вақте ки Путин, ки бо Наполеон ва Птолемей намунавор пештасвир шудааст, — Путин, ки дар оятҳои шаш ва ҳафт пешгӯӣ шудааст, — оятҳои ёздаҳ ва дувоздаҳро иҷро мекунад.

Як нуктаи муҳим дар бораи муносибати нубувватии байни аждаҳо ва ваҳшӣ, чунон ки Юҳанно онҳоро муайян мекунад, ё чунон ки Дониёл онҳоро ҳамчун «қурбонии доимӣ ва макрӯҳи вайронӣ» муаррифӣ мекунад, ин аст, ки онҳо аз лиҳози нубувватӣ бисёр монанданд. Юҳанно онро ба ин тарз баён мекунад.

> Ва аждаҳоро саҷда карданд, ки ба ҳайвони ваҳшӣ қудрат дода буд; ва ҳайвони ваҳширо низ саҷда карданд, гуфта: «Кист монанди ҳайвони ваҳшӣ? Кист, ки тавонад бо ӯ ҷанг кунад?» Ваҳй 13:4.

Ба аждаҳо саҷда кардан, саҷда кардан ба ҳайвон аст, зеро ҳарду дини бутпарастиро намояндагӣ мекунанд. Монанди Юҳанно, Дониёл низ «шохи хурд»-и Дониёл, боби ҳашт, оятҳои нуҳ то дувоздаҳро барои намояндагӣ кардани ҳам Руми бутпараст ва ҳам Руми папавӣ ба кор мебарад, гарчанде ки ӯ байни ин ду ба таври равшан фарқ мегузорад, зеро шохи хурди Руми бутпарастро дар шакли музаккар, ва шохи хурди Руми папавиро дар шакли муаннас муайян мекунад. Дар боби ҳафтум Дониёл Руми бутпарастро аз подшоҳиҳои пеш аз он «фарқкунанда» муайян мекунад, ва Дониёл ҳамчунин боз муайян мекунад, ки Руми папавӣ низ «фарқкунанда» буд. Рум, хоҳ бутпараст бошад, хоҳ папавӣ, фарқкунанда аст. Рамзи мардонаи Рум, ки Руми бутпарастро намояндагӣ мекунад, тавассути Аҳъоб ва Ҳиродус устувор мегардад. Ҳарду бо рамзҳои папавият издивоҷ карда буданд. Зан — ҳунари калисо аст ва мард — ҳунари давлат, бинобар ин дар сатҳи нубувват, вақте ки Каломи Худо аз марду зане сухан мегӯяд, ки як мешаванд, он воқеиятро тасдиқ мекунад, ки Руми бутпараст ва Руми папавӣ дар маънои нубувватӣ бисёр монанданд, зеро онҳо як ҷисм мебошанд.

Муносибати Фаронса бо папагӣ дар соли 1798 муносибати Иёлоти Муттаҳидаро бо папагӣ ба намуна меорад, ҳангоме ки даҳ подшоҳ Румро бо оташ месӯзонанд ва гӯшти ӯро мехӯранд.

> Ва он даҳ шохе ки бар он ҳайвон дидӣ, инҳо аз фоҳиша нафрат хоҳанд дошт, ва ӯро харобу урён хоҳанд кард, ва гӯшти ӯро хоҳанд хӯрд, ва ӯро дар оташ хоҳанд сӯхт. Ваҳй 17:16.

Муносибати Фаронса бо папагарӣ, вақте ки вай дар соли 538 папагариро ба қудрат нишонд, кори Иёлоти Муттаҳидаро дар шифо додани захми марговари папагарӣ дар қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасида, тимсол мекунад.

> Ва ман ҳайвони дигареро дидам, ки аз замин бармеомад; ва ӯ ду шох дошт, монанди барра, ва мисли аждаҳо сухан мегуфт. Ва ӯ тамоми қудрати ҳайвони аввалро дар ҳузури вай ба амал меовард, ва замин ва сокинони онро водор мекард, ки ба ҳайвони аввал саҷда кунанд, ки захми марговараш шифо ёфта буд. Ва ӯ мӯъҷизаҳои бузург ба амал меовард, ба тавре ки дар назари мардум аз осмон ба замин оташ фуруд меовард, ва сокинони заминро ба василаи он мӯъҷизаҳое, ки қудрат дошт дар ҳузури ҳайвон ба амал оварад, фиреб медод; ва ба сокинони замин мегуфт, ки бояд барои он ҳайвон, ки аз шамшер захм бардошта буд ва зинда монд, ҳайкале бисозанд. Ваҳй 13:11–14.

«Замони поён» дар соли 1798, дар иҷрои ояти чиҳилум, нишон медиҳад, ки подшоҳи рӯҳонии шимол аз ҷониби подшоҳи рӯҳонии ҷануб бардошта мешавад. Он таърихи нубувватӣ таърихи анҷомбахши як ҳазору дусаду шаст соли ҳукмронии папагӣ аст, ва аз ин рӯ, хусусиятҳои нубувватии оғози он таърихи нубувватӣ дар анҷом намояндагӣ мешаванд. Дар соли 538 салтанати чоруми нубуввати Китоби Муқаддас ҷойро ба салтанати панҷуми нубуввати Китоби Муқаддас дод, ва дар соли 1798 салтанати панҷуми нубуввати Китоби Муқаддас ҷойро ба салтанати шашуми нубуввати Китоби Муқаддас дод.

538 ҳамчунин аломати миёнаи лаънати «ҳафт замон»-и Левитус бисту шаш бар зидди подшоҳии шимолии Исроил аст, ки дар соли 723 то милод оғоз ёфт, вақте ки Ашшур Эфроимро ба асорат бурд. Аз ин рӯ, соли 1798 на танҳо хусусиятҳои нубувватии 538-ро дорост, балки инчунин хусусиятҳои соли 723 то милодро. Дар соли 723 то милод даҳ сибти Исроил аз ҷониби Ашшур сарнагун мешуданд, ва дувоздаҳ саду шаст сол баъд, дар соли 538, Руми бутпараст аз ҷониби Руми папавӣ сарнагун мешуд, ки худи он, дар навбати худ, дар соли 1798 аз ҷониби Фаронса ҳангоми анҷоми «ҳафт замон» сарнагун карда шуд.

Соли 1798 Фаронса, ки подшоҳи ҷануб аст, папаро аз тахт фуровард. Соли 538 Фаронса, ки рамзи асосии пароканда шудани Рими бутпараст ба даҳ подшоҳист, папаро бар тахт нишонд. Дар замони қонуни якшанбе Иёлоти Муттаҳида нақши Фаронсаи соли 538-ро такрор мекунад, ва ҳангоме ки он даҳ подшоҳ папаро бо оташ месӯзонанд ва гӯшти ӯро мехӯранд, Иёлоти Муттаҳида нақши Фаронсаи соли 1798-ро такрор мекунад.

Довари «ҳафт замон» бар зидди мамлакати шимолӣ ва ҷанубии Исроил ба воситаи мамлакоте ба амал оварда шуд, ки аз шимол берун омада буданд.

> Исроил гӯсфанди пароканда аст; шерон ӯро рондаанд: нахуст подшоҳи Ашшур ӯро фурӯ бурд; ва охир ин Набукаднесар, подшоҳи Бобил, устухонҳояшро шикаст. Ирмиё 50:17.

Ашшур аз шимол баромада, соли 723 то милод даҳ сибтро фатҳ кард, ва Бобил соли 677 то милод Яҳудоро ба асорат бурд. Гарчанде ки Исроил нисбат ба Яҳудо подшоҳии шимолӣ буд, бо вуҷуди ин ҳар ду подшоҳӣ аз ҷониби душманоне аз шимол фатҳ карда шуданд; бинобар ин, ҳам Исроил ва ҳам Яҳудо нисбат ба душмане, ки онҳоро ба асорат бурд, подшоҳиҳои ҷанубӣ мегарданд. Соли 723 то милод подшоҳи шимолро муаррифӣ мекунад, ки подшоҳии ҷанубии даҳқисмаро фатҳ менамояд. Соли 538 гузаришро аз бутпарастӣ ба папагарӣ ифода мекунад ва ҳамчунин подшоҳии шимолиро, ки подшоҳии даҳқисмаро фатҳ мекунад. Соли 1798 подшоҳи шимолиро ифода мекунад, ки аз ҷониби подшоҳи ҷануб мағлуб мешавад, ва ӯ подшоҳии даҳқисмаро намояндагӣ мекунад.

> Ва дар ҳамон соат зилзилаи бузурге рӯй дод, ва даҳяки шаҳр фурӯ рехт, ва дар он зилзила аз мардум ҳафт ҳазор нафар кушта шуданд; ва боқимондагон ба ҳарос афтоданд ва Худои осмонро ҷалол доданд. Ваҳй 11:13.

Давраи гузарише, ки бо соли 538 вобаста аст, ҳангоме ки Рум аз бутпарастӣ ба папагӣ тағйир ёфт, ҳамчунин дар боби ҳаштуми Дониёл он тағйирот аз ҷинси мардона ба ҷинси занона аст, ки ба таври рамзӣ аз давлатдорӣ ба калисосолорӣ мебошад. Пешгӯии «ҳафт вақт» мӯҳри «ростӣ»-ро дар бар дорад, зеро ҳарфи аввал (723 то м.) ҳарфи бисту дувум ва охирини алифбои ибронӣ (1798)-ро тасвир мекунад, дар ҳоле ки ҳарфи сездаҳум ва миёна исёнро ифода менамояд (538). Дониёл муайян месозад, ки «маъсият»-е, ки бо ибораи «маъсияти харобӣ» рамзгузорӣ шудааст, иттиҳоди калисо ва давлат буд, дар ҳоле ки калисо бар ин муносибат ҳоким буд. Он «маъсият» соли 538-ро намояндагӣ мекунад, ки миёна ва ба таври маҷозӣ ҳарфи сездаҳуми се аломати асосӣ дар давраи ҳафт вақт бар зидди даҳ қабилаи шимолии Исроил аст.

Дар соли 1798, дар «замони охир», чунон ки дар ояти чиҳилуми боби ёздаҳуми Дониёл баён шудааст, Фаронсаи бехудо — подшоҳи ҷануб — ба папагарӣ, яъне подшоҳи шимол, захми марговар расонд. Дар соли 1989 папагарӣ бар зидди подшоҳи бехудои ҷануб, ки он вақт ба Иттиҳоди Шӯравӣ табдил ёфта буд, ҷавобан зарба зад. Ин ҷавоб як иттиҳоди махфӣ миёни Иёлоти Муттаҳида ва Ватиканро низ дар бар мегирифт. Рӯфтани Иттиҳоди Шӯравӣ дар соли 1989 паёми пешгӯёнаи навишташудаи ояти чиҳилумро ба анҷом мерасонад, ва ояти баъдӣ, яъне ояти чиҳилу як, қонуни якшанберо дар Иёлоти Муттаҳида ифода мекунад. Пас, аз фурӯпошии Иттиҳоди Шӯравӣ дар соли 1989 то қонуни якшанбе дар ояти баъдӣ, мо дар таърихи пинҳони ояти чиҳил зиндагӣ карда истодаем.

Ояти чиҳилум аз шинохтани подшоҳи ҷануб ва шимол дар соли 1798 оғоз мекунад, ва сипас дар соли 1989 подшоҳи ҷануб ва шимолро, ҳамчунин қувваи сеюмеро, ки бо аробаҳо, киштиҳо ва саворагон рамзгузорӣ шудааст, муайян месозад.

> Ва дар вақти охир подшоҳи ҷануб бар ӯ ҳуҷум хоҳад кард; ва подшоҳи шимол мисли гирдбод бар зидди ӯ хоҳад омад, бо аробаҳо, ва бо саворагон, ва бо киштиҳои бисёр; ва ӯ ба кишварҳо дохил хоҳад шуд, ва онҳоро зер карда гузашта хоҳад рафт. Дониёл 11:40.

Дар «вақти поён» дар соли 1798, як генерали воқеии Наполеон ба Ватикан ворид шуд ва папаро воқеан дастгир карда, ба ҳабс андохт. Дар соли 1989 интиқом барои соли 1798 ба амал омад. Дар таърих, дар миёни солҳои 1798 ва 1989, гузаришҳои пешгӯишавандае рух доданд, ки қайд кардани онҳо муҳим аст. Фаронсаи атеистӣ, подшоҳи ҷануб дар давраи соли 1798, нахустин подшоҳи рӯҳонии ҷануб буд, ва Русияи Путин таъин шудааст, ки охирини он бошад. Фаронса дар Ваҳй боби ёздаҳ муайян карда мешавад, ки онро хоҳар Уайт бевосита ҳамчун Фаронсаи атеистӣ муайян месозад. Яке аз ду рамзе, ки Фаронса дар боби ёздаҳро муайян мекунанд, Миср аст, ки хоҳар Уайт онро ҳамчун рамзи атеизм муайян месозад. Дар он боб, ваҳшие, ки аз вартаи беҳад боло мебарояд, ҳамон атеизм буд, ки дар он давраи замонӣ ба таърих ворид гардид.

Беэътиқодӣ ба саҳнаи таърих аз Фаронса дар давраи соли 1798 ворид мегардад, ва то соли 1989 подшоҳи рӯҳонии беэътиқодӣ Иттиҳоди Шӯравӣ гардидааст. Барканор карда шудани Иттиҳоди Шӯравӣ дар соли 1989, дар иҷрои иттиҳоди махфии миёни Поп Ҷон Пол II ва Роналд Рейган, дар ояти даҳуми боби ёздаҳуми Дониёл ба сурати пешакӣ намуна оварда шуда буд; ва шоҳиди дуввуми ояти даҳум дар порчаи Ишаъё дар бораи ду лаънати ду ҳазору панҷсаду бистсола бар зидди салтанатҳои шимолӣ ва ҷанубии Исроил ёфт мешавад, чунонки дар бобҳои ҳафт то ёздаҳ баён гардидааст.

Пас, соли 1989 ба нуқтаи истинод барои ҳал намудани муаммоҳои нубувватии рӯзҳои охир табдил меёбад. Маҳз дар ҳамон вақт ояти чиҳил кушода гардид. Акнун метавон дарк кард, ки ояти чиҳил аз соли 1798 оғоз ёфта, бо қонуни якшанбеи ояти чиҳилу як ба анҷом мерасад.

Дар замони қонуни якшанбе Иёлоти Муттаҳида мисли аждаҳо сухан хоҳад гуфт ва ҳукмронии худро ҳамчун подшоҳии шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас ба поён хоҳад расонд. Он давраи ҳукмронии худро дар соли 1798 оғоз кард, вақте ки подшоҳии панҷум захми марговар гирифт. Дар соли 1798 Иёлоти Муттаҳида Қонунҳои Аҷнабиён ва Иғворо қабул кард ва ба ин васила анҷоми подшоҳии шашумро ҳанӯз дар оғози он намунавӣ гардонид. Бинобар ин, ояти чиҳилум таърихи Иёлоти Муттаҳида аст ҳамчун подшоҳии шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас.

1798 ҳарфи аввали алифбои ибронӣ аст, қонуни якшанбе ҳарфи бисту дуюм ва охирини алифбои ибронӣ мебошад, ва 1989 нишонаи миёнаест, ки исёнеро намояндагӣ мекунад, ки бо рақами сездаҳ ва ҳарфи сездаҳуми алифбои ибронӣ рамзгузорӣ шудааст. 1989 исёни эътилофи махфии Рейганро бо зиддимасеҳи нубуввати Китоби Муқаддас намояндагӣ мекунад. 1989 нахустини ҳашт президенти охиринеро муаррифӣ мекунад, ки дар давраи исёни рӯ ба афзоиш бар зидди Конститутсия ҳукмронӣ мекунанд. 1989 раванди озмоишеро дар миёни Адвентистони рӯзи ҳафтум оғоз кард, ки барои ба вуҷуд овардани ду табақаи парастандагон тарҳрезӣ шудааст. Содиқон андаканд; бевафоён бисёранд. 1989 нишонаи марказии ояти чиҳилро намояндагӣ мекунад ва он исёнеро намояндагӣ мекунад, ки бо ҳарфи сездаҳум рамзгузорӣ шудааст. Ояти чиҳил муҳри «ҳақиқат»-ро бар худ дорад.

Ояти чилум дорои подшоҳони шимол ва ҷануб аст, ки дар таърих дар охири ин оят аз ҳам фарқ мекунанд. Он ҳамчунин Иёлоти Муттаҳидаи Амрикоро дар бар мегирад, ки мувофиқи гуфтаи Юҳанно ҳамон набии козиб аст, ки бо аждаҳо ва ҳайвон ҳамкорӣ мекунад, то ҷаҳонро ба сӯи Армагеддон раҳнамоӣ намояд. Подшоҳи ҷануб дар ояти чилум аждаҳост, подшоҳи шимол ҳайвон аст; аробаҳо, киштиҳо ва саворон ҳамон набии козиб мебошанд. Иҷрои ояти чилум дар соли 1989 ба сифати як хусусияти муҳими нубувватӣ барои дарки оятҳои ёздаҳ то понздаҳ аҳаммият пайдо мекунад. Агар шумо дар бораи соли 1989 дуруст набошед, наметавонед аз лиҳози мантиқӣ дар бораи таърихе, ки имрӯз дар он қарор дорем, дуруст бошед.

Аз соли 1989 то қонуни рӯзи якшанбе, дар оятҳои даҳ то понздаҳ се ҷанги ниёбатӣ барои папагӣ ифода ёфтаанд. Ин оятҳо бояд ҳамчун як таърихи пайваста баррасӣ шаванд, зеро ҳамон «Антиёхуси Бузург» дар се ҷанге, ки дар иҷрошавии таърихии оятҳои даҳ то понздаҳ тасвир шудаанд, дида мешавад.

Ҳар се ҷанг як хатти воҳидонаи нубувватӣ мебошанд, зеро Антиёхуси Магнус дар ҳар се ҷанг ҳузур дошт. Ояти даҳ ва Ишаъё 8:8 ду шоҳидро барои иҷрои ояти чил дар соли 1989 фароҳам меоранд. Ояти чил нуқтаи муроҷиат дар ояти даҳ ва Ишаъё 8:8 мебошад. «Аробаҳо, киштиҳо ва саворагон» ду шохи ҳайвони заминро дар боби сездаҳуми Ваҳй намояндагӣ мекунанд. Дар анҷом, вақте ки Иёлоти Муттаҳида «чун аждаҳо сухан мегӯяд», он ду шох дигар ҷумҳурихоҳӣ ва протестантизм нестанд. Дар он вақт протестантҳои ба ном бо католикизм муттаҳид хоҳанд шуд, ва Ҷумҳурии Конститутсионӣ ба диктатура табдил дода хоҳад шуд. Дар он давраи вақт ду шохи ҳайвони замин қудрати иқтисодӣ ва низомӣ хоҳанд буд. Дар боби сездаҳуми Ваҳй Иёлоти Муттаҳида ҷаҳонро маҷбур месозад, ки нишони ҳайвонро барои харидуфурӯш қабул кунад, ва ҳамчунин таҳти таҳдиди марг. Он ду шох «киштиҳо»-и Дониёл мебошанд, ки қудрати иқтисодиро намояндагӣ мекунанд, ва «саворагон ва аробаҳо»-и ӯ, ки қудрати низомиро намояндагӣ мекунанд.

1989 собит месозад, ки ҳангоми татбиқ намудани иҷрошавии таърихии ҷангҳои Рафия ва Паниум дар оятҳои ёздаҳум то понздаҳум, ҳамон усули нубувватие, ки барои фаҳмидани соли 1989 ва суқути Иттиҳоди Шӯравӣ ба кор бурда шуд, бояд истифода гардад, зеро Антиохи Кабир дар ҳар се ҷанге, ки дар оятҳои даҳум то понздаҳум тасвир шудаанд, намояндагӣ шудааст. Антиох қудрати аробаҳо, киштиҳо ва саворагонро ифода мекунад, ки дар соли 1989 Роналд Рейган буд, нахустини ҳашт президент, ки охирини онҳо ҳамчунин шашумин буд ва акнун ҳаштумин аст, ки аз он ҳафт мебошад.

Мувофиқи Ишаъё бисту се, қудрати папагӣ (он фоҳишае ки бо подшоҳони замин зино мекунад) дар вақти ҳукмронии Иёлоти Муттаҳида ҳамчун подшоҳии шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас пинҳон мебуд. Дар соли 1989 Иёлоти Муттаҳида, ки ба воситаи Антиохуси Магнус рамзӣ нишон дода шуда буд, қудрати ваколатдори папагӣ дар ҷанги он бар зидди ҳайвони бединӣ буд, ки дар соли 1798 ба он захми марговар расонда буд.

Се ҷанги оятҳои даҳ то понздаҳ рамзи ҷанг миёни подшоҳи шимол аст, ки ҳамчун фоҳишаи ниҳонии Сур аз қудратҳои васитавӣ истифода мебарад, дар ҳоле ки ба сӯи барқароршавии қудрати худ ва шикасти подшоҳи бехудоӣ — подшоҳи ҷануб — ҳаракат мекунад. Иҷроҳои таърихии се ҷанги оятҳои даҳ то понздаҳ ба мо меомӯзонанд, ки дар ҷанги якум ва охир Антиохуси Бузург пирӯз шуд, аммо дар ҷанги миёна шикаст хӯрд. Хусусиятҳои нубувватии солҳои 1989-и Роналд Рейган бо Попи Юҳанно Поли II ва фурӯпошии Иттиҳоди Шӯравӣ дар охирин аз се ҷанг ҳамтои худро хоҳанд дошт, зеро ин оятҳо он чизеанд, ки андаке пеш аз баста шудани муҳлати имтиёз кушода мешаванд. Чунон ки ояти чилум дар соли 1798 ва сипас боз дар соли 1989 кушода шуд, он оят дар охир низ кушода шуд, ки оғози он аз моҳи июли соли 2023 буд.

Ваҳйи Исои Масеҳ андаке пеш аз баста шудани муҳлати имтиёз кушода мегардад, ва он ҳақиқати олиро дар бар мегирад, ки Исо Аввалин ва Охирин аст, ва бинобар ин ҳамеша анҷомро ба воситаи оғоз нишон медиҳад. Муҳлати имтиёз барои адвентизм назди қонуни якшанбе баста мешавад, ва андаке пеш аз баста шудани муҳлати имтиёз Ваҳйи Исои Масеҳ кушода мегардад. Паёме, ки назди дари бастаи қонуни якшанбе ба анҷом мерасад, ҳамон паёми Нидои Нисфишабӣ аст, ки дар таърихи миллерӣ ба сӯи дари бастаи 22 октябри соли 1844 бурд. Кушода шудани соли 1798 дар оғози ояти чиҳил, ки ҳамзамон оғози Иёлоти Муттаҳида ҳамчун подшоҳии шашуми нубуввати Китоби Муқаддас мебошад, кушода шудани соли 1989-ро дар миёнаи ояти чиҳил ва оғози анҷоми тадриҷии Иёлоти Муттаҳидаро тимсол намуд. Кушода шудан дар соли 1798, ки соли 1989-ро тимсол мекард, ду шоҳидро ба кушода шудани паёми Нидои Нисфишабӣ дар соли 2023 ифода менамояд. Ин хат бо се аломати роҳи худ — 1798, 1989 ва 2023 — кори дохилии поксозии даҳ бокира ва хати берунии подшоҳии шашуми нубуввати Китоби Муқаддасро муайян мекунад.

Ҷанге ки дар ояти ёздаҳум баён шудааст ва дар Ҷанги Рофиё, вақте ки Антиохус аз ҷониби Птоломей шикаст хӯрд, ба иҷро расид, шикасти қудрати васитавии папавиро ифода менамояд, ки дар ин ҷанги кунунӣ онро нозиёни Украина ташкил медиҳанд, ки бо миллатҳои глобалистии Аврупои Ғарбӣ, ки Иттиҳоди Аврупо (EU) ва НАТО-ро ташкил медиҳанд, ҳампаймон буда, инчунин бо глобалистони сиёсӣ ва иқтисодии Созмони Милали Муттаҳид ҳамқадам мебошанд. Агар Антиохуси Бузург дар ҳар се ҷанг ҳузур дошта бошад ва қудрати васитавии папавиро бар зидди подшоҳи ҷануб ифода намояд, пас чӣ гуна мумкин аст, ки он дар соли 1989 Иёлоти Муттаҳида бошад, сипас украинҳо, чунон ки Ҷанги Рофиё онҳоро намунасозӣ мекунад, ва баъдан боз дар Ҷанги Панийум Иёлоти Муттаҳида? Ояти даҳум калиди оятҳои ёздаҳ то понздаҳ аст, зеро иҷрои он дар соли 1989 намунае аз хусусиятҳои нубувватии нахустин аз се ҷанги васитавиро пешкаш менамояд. Асоси нубувватӣ барои шинохтани Антиохус ҳамчун қудрати васитавии папавӣ чист, дар ҳоле ки Иёлоти Муттаҳида ба ҳар яки он се ҷанг татбиқ дода намешавад?

Дар таърихи ҷанги Украина, ки ба таври намунавӣ бо ҷанги Рафия ифода гардидааст, Иёлоти Муттаҳида фашистҳои Украинаро ҳамчун қувваи намояндагии худ ба кор бурд, маҳз дар ҳамон таърихе ки онҳо сурати папиятро ташаккул медиҳанд, он қудрате ки ҳамеша ва танҳо барои анҷом додани корҳои палиди худ аз қувваҳои намояндагӣ истифода мебарад.

Барои посух додан ба саволи қудратҳои намояндагӣ дар оятҳои даҳ то понздаҳ, омӯзиши нубувватии хусусиятҳои Антиохус ҳамчун рамз лозим аст. Ҷангҳои Диадохи силсилаи низоъҳо аз соли 323 то 281 пеш аз милод миёни Диадохон (юнонӣ ба маънои «ҷонишинон»), яъне генералҳо ва ворисони Искандари Мақдунӣ буданд, ки баъд аз марги ӯ дар соли 323 пеш аз милод барои назорат бар империяи паҳновари ӯ меҷангиданд. Аввалин Антиохус, Антиохуси I Сотер буд, писари Селевки I Никатор, яке аз Диадохони (ҷонишинони) Искандар, ки Империяи Селевкиёнро бунёд кард.

Номи Антиохусро метавон чунин фаҳмид: касе ки ба ҷои дигаре меистад, то ки ӯро дастгирӣ намояд. Антиохус рамзи Рум аст, ва Руми папавӣ зиддимасеҳ аст, ки рамзгузории монанд ба рамзгузории Антиохусро дорад. Антиохус ҳамчун ном писари бунёдгузори Империяи Селевкиёнро ифода мекард, ва аз ин ҷиҳат Антиохус ба ҷои падараш меистод, ӯ намояндаи ӯ буд. Хоҳар Уайт ҳам Шайтон ва ҳам папаро ҳамчун зиддимасеҳ муайян мекунад ва изҳор медорад, ки папа намояндаи Шайтон дар рӯи замин аст. Ин ном дар Империяи Селевкиён ба як номи намоёни сулолавӣ табдил ёфт, қисман ба сабаби иртиботи он бо Антиохуси I Сотер ва шаҳри Антиёхия, ки ба номи ё падар ё писари Селевки I гузошта шудааст. Папа намояндаи Шайтон аст, ва аз лиҳози рамзӣ номи Антиохус намояндаеро барои падараш, яъне бунёдгузори подшоҳии шимол, ки пойтахти онро дар Бобил қарор дод, ифода мекунад.

Пас аз марги Искандари Мақдунӣ дар соли 323 то милод, империяи ӯ миёни диодохҳо (ворисон) пора-пора гардид. Дар Тақсими Бобил (323 то милод), Селевк дар оғоз аз ҷониби Пердиккас, ноиби империяи Искандар, ба ҳайси фармондеҳи савораи ҳамроҳон (мансаби бонуфузи ҳарбӣ) таъйин карда шуд. То соли 321 то милод, пас аз марги Пердиккас ва музокироти минбаъда миёни диодохҳо, Селевк ҳангоми Тақсими Трипарадис ба мақоми сатрап (ҳоким)-и Бобулистон таъйин гардид. Дар соли 316 то милод, Антигони I Монофталм, диодохи дигар, ба сабаби афзоиши қудрати худ Селевкро маҷбур сохт, ки аз Бобил бигурезад. Селевк дар Миср назди Птолемейи I Сотер паноҳ ҷуст. Дар соли 312 то милод, Селевк бо нерӯи андаке, ки Птолемей фароҳам оварда буд, ба Бобил бозгашт. Ӯ нерӯҳои Антигонро шикаст дод ва Бобилро дубора тасарруф кард, ва ин оғози пойдевори қудрати ӯро нишон дод. Ин воқеа аксаран оғози таъсиси Империяи Селевкиён дониста мешавад ва соли 312 то милод дар ҳисоби таърихӣ ҳамчун оғози Давраи Селевкӣ ба шумор меравад.

Номи Селевкус аз забони юнонӣ гирифта шуда, аз решаи selas (σέλας) меояд, ки маънои «нур», «ҷило» ё «шуъла»-ро дорад. Ин ном дурахшонӣ ё равшанӣ бахшиданро ифода мекунад, ки барои шахсияти барҷастае чун Селевкуси I Никатор, бунёдгузори Империяи Селевкиён, ва касе ки намунаи он падарест, ки дар осмон нурбардор буд, муносиб аст.

> «Барои ба даст овардани манфиатҳо ва иззату эҳтиромҳои дунявӣ, калисо водор карда шуд, ки илтифот ва пуштибонии бузургони заминро ҷӯяд; ва ба ин тарз, Масеҳро рад намуда, ӯ ба он оварда шуд, ки итоати худро ба намояндаи Шайтон — усқуфи Рум — супорад». «Муборизаи Бузург», 50.

Антиохи Бузург намояндаи қудрати папавӣ аст, чунон ки папа намояндаи Шайтон аст. Рамзияти Антиох ба қудратҳои гуногуни намояндагӣ иҷозат медиҳад, ҳамон тавре ки папаҳо бисёр будаанд. Рейган намояндаи соли 1989 буд, Украина дар соли 2014 намояндаи Иёлоти Муттаҳида гардид, ва Трамп дар Ҷанги Паниум намоянда аст. Рейган аввалин буд, Трамп охирин аст, ва Зеленский исён дар миёна аст.

Back to Articles