Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Three

Китоби Дониёл — Яксаду панҷоҳу сеюм

The Spiritual Symbolism of the Northern and Southern Kingdoms: A Journey Through Biblical Temples and Human Nature

Рамзшиносии рӯҳонии подшоҳии шимолӣ ва ҷанубӣ: сафаре аз миёни маъбадҳои Китоби Муқаддас ва табиати инсон

Author

Jeff Pippenger

Published

March 23, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The northern kingdom represented the lower nature in the temple of mankind, it represented the body in the temple of the church, it represented the human flesh in the temple of Christ. Christ built every temple, and He laid every foundation, and the first stone in the Millerite temple was the doctrine of the “seven times,” which is represented by Ezekiel’s two sticks. In the rebellion of 1863, Laodicean Adventism rejected their prophetic “cornerstone”, which also occurred in the building of the earthly temple. The rejected stone was destined to be chosen at the conclusion of the temple erection, though it had been a stumbling stone for the entire construction period. Yet, the prophetic Word identifies that the rejected stone of stumbling will ultimately become the head of the corner.

Подшоҳии шимолӣ табиати поёниро дар маъбади инсоният намояндагӣ мекард; он ҷисмро дар маъбади калисо намояндагӣ мекард; он башарияти ҷисмониро дар маъбади Масеҳ намояндагӣ мекард. Масеҳ ҳар маъбадро бино кардааст, ва Ӯ ҳар таҳкурсиро гузоштааст, ва санги аввал дар маъбади миллеритӣ таълимоти «ҳафт замон» буд, ки онро ду чӯби Ҳизқиёл намояндагӣ мекунанд. Дар исёни соли 1863, адвентизми Лоудикия «санги кунҷии» нубувватии худро рад намуд, ки ин дар бино шудани маъбади заминӣ низ рӯй дода буд. Санги радшуда таъин шуда буд, ки дар анҷоми бардоштани маъбад баргузида гардад, ҳарчанд ки дар тамоми давраи сохтмон санги пешпо хӯрдан буд. Бо вуҷуди ин, Каломи нубувватӣ муайян месозад, ки санги радшудаи пешпо хӯрдан дар ниҳоят сари кунҷ хоҳад шуд.

The stick of the “seven times,” as represented by the southern kingdom, is the “head,” in relation to the northern kingdom. It is the “head,” for it is in the southern kingdom that God chose to identify Jerusalem, as His city, where He placed His sanctuary and His name. Until the two sticks were joined from 1798 unto 1844, the “head” had been the lower, southern kingdom. Once John, in 1844, was told to leave off the northern kingdom, for it was given to the Gentiles, the southern kingdom was left as an ensign standing alone as one nation, or at least that was the plan. That plan was hindered by the rebellion of 1863, and modern Israel’s first “rebellion at Kadesh”.

Чӯби «ҳафт замон», чунон ки бо подшоҳии ҷанубӣ ифода ёфтааст, нисбат ба подшоҳии шимолӣ «сар» аст. Он «сар» аст, зеро маҳз дар подшоҳии ҷанубӣ Худо Ерусалимро ҳамчун шаҳри Худ муайян кард, ки дар он ҷо муқаддасгоҳи Худ ва номи Худро қарор дод. То замоне ки он ду чӯб аз соли 1798 то соли 1844 ба ҳам пайваста шуданд, «сар» подшоҳии поёнии ҷанубӣ буд. Вақте ки ба Юҳанно, дар соли 1844, гуфта шуд, ки подшоҳии шимолиро вогузорад, зеро он ба халқҳо дода шуда буд, подшоҳии ҷанубӣ ҳамчун парчаме боқӣ монд, ки танҳо истода, як миллат буд, ё дастикам ҳамин нақша буд. Он нақша бо исёни соли 1863 ва аввалин «исёни Қодеш»-и Исроили муосир боздошта шуд.

On September 11, 2001, the Lord brought His Laodicean church back to 1863, back to 1888, back to 1919, and back to 1957 to the second “rebellion at Kadesh”. But at that rebellion the promise of the stone that was rejected becoming the head of the corner is now being fulfilled. It is fulfilled in those represented as the one hundred and forty-four thousand, who Christ accomplishes the combination of Divinity and humanity among forever.

Дар 11 сентябри соли 2001, Худованд калисои Лоадикияи Худро ба соли 1863, ба соли 1888, ба соли 1919 ва ба соли 1957, ба «исёни дуюм дар Қодеш» бозгардонд. Аммо дар он исён, ваъдаи он ки санге, ки рад карда шуда буд, сари гӯша мегардад, акнун дар ҳоли иҷро шудан аст. Он дар касоне иҷро мешавад, ки ҳамчун яксаду чилу чаҳор ҳазор муаррифӣ шудаанд, ки Масеҳ дар миёни онҳо пайвастани илоҳият ва инсониятро барои абад ба анҷом мерасонад.

Paul identified the lower nature as the flesh, and the higher nature as the mind. He identified the body (the lower nature) as death.

Павлус табиати пасттарро чун ҷисм, ва табиати болотарро чун ақл муайян кард. Ӯ ҷисмро (табиати пасттарро) ҳамчун марг муайян намуд.

> For we know that the law is spiritual: but I am carnal, sold under sin. For that which I do I allow not: for what I would, that do I not; but what I hate, that do I. If then I do that which I would not, I consent unto the law that it is good. Now then it is no more I that do it, but sin that dwelleth in me. For I know that in me (that is, in my flesh,) dwelleth no good thing: for to will is present with me; but how to perform that which is good I find not. For the good that I would I do not: but the evil which I would not, that I do. Now if I do that I would not, it is no more I that do it, but sin that dwelleth in me. I find then a law, that, when I would do good, evil is present with me. For I delight in the law of God after the inward man: But I see another law in my members, warring against the law of my mind, and bringing me into captivity to the law of sin which is in my members. O wretched man that I am! who shall deliver me from the body of this death? Romans 7:14–24.

> Зеро мо медонем, ки шариат рӯҳонист; лекин ман ҷисмонӣ ҳастам, ва зери гуноҳ фурӯхта шудаам. Зеро он чиро ки ба амал меоварам, намеписандам; зеро он чиро ки мехоҳам, ба ҷо намеоварам, балки он чиро ки аз он нафрат дорам, ҳамонро мекунам. Пас, агар он чиро ки намехоҳам, ба ҷо оварам, ба шариат розӣ мешавам, ки он некӯст. Акнун бошад, дигар на ман инро ба ҷо меоварам, балки гуноҳе ки дар ман сокин аст. Зеро медонам, ки дар ман, яъне дар ҷисми ман, ҳеҷ чизи нек сокин нест; зеро ирода кардан назди ман ҳаст, аммо роҳе барои ба амал овардани он чи некӯст, намеёбам. Зеро он некеро ки мехоҳам, намекунам; балки он бадиро ки намехоҳам, ҳамонро мекунам. Ва агар он чиро ки намехоҳам, мекунам, дигар на ман инро ба ҷо меоварам, балки гуноҳе ки дар ман сокин аст. Пас, чунин қонунеро меёбам, ки ҳар гоҳ мехоҳам некӣ кунам, бадӣ назди ман ҳозир аст. Зеро аз рӯи инсони ботинӣ аз шариати Худо лаззат мебарам; лекин дар аъзои худ қонуни дигареро мебинам, ки ба зидди қонуни хиради ман ҷанг мекунад ва маро асири қонуни гуноҳ мегардонад, ки дар аъзои ман аст. Эй ман одами бечора! Кист, ки маро аз ҷисми ин мамот халос кунад? Румиён 7:14–24.

Paul knew that in his “flesh” dwelt “no good thing.” The tendencies, both inherited and cultivated that existed in his flesh (his body), only worked to lead him into sin. Those tendencies represented the law of sin, but Paul desired to keep the law of God, not the law of sin. The law of God Paul identified as the “law of his mind” (his higher nature). His cry was “who shall deliver me from the body of death?” Of course, Paul knew that it was divinity that would bring deliverance, but he also knew that the work of deliverance required his participation.

Павлус медонист, ки дар «ҷисми» ӯ «ҳеҷ чизи нек» сокин нест. Майлҳо, ҳам меросӣ ва ҳам парваришёфта, ки дар ҷисми ӯ (бадани ӯ) вуҷуд доштанд, танҳо ба он кор мекарданд, ки ӯро ба гуноҳ бикашонанд. Он майлҳо шариати гуноҳро ифода мекарданд, аммо Павлус мехост шариати Худоро нигоҳ дорад, на шариати гуноҳро. Шариати Худоро Павлус ҳамчун «шариати ақли худ» (табиати олии худ) муайян мекард. Нидои ӯ ин буд: «Кист, ки маро аз ҷисми ин мамот халос кунад?» Албатта, Павлус медонист, ки илоҳият аст, ки халосиро меоварад, аммо ӯ ҳамчунин медонист, ки кори халосӣ иштироки ӯро талаб мекунад.

> Wherefore, my beloved, as ye have always obeyed, not as in my presence only, but now much more in my absence, work out your own salvation with fear and trembling. For it is God which worketh in you both to will and to do of his good pleasure. Philippians 2:12, 13.

> Пас, эй маҳбубони ман, чунон ки ҳамеша итоат намудаед, на танҳо дар ҳузури ман, балки ҳоло боз ҳам бештар дар ғайбати ман, наҷоти худро бо тарс ва ларз ба амал оваред. Зеро Худост, ки дар шумо ҳам хоҳиш ва ҳам амалро ба ҳасби ризои неки Худ ба вуҷуд меоварад. Филиппиён 2:12, 13.

The deliverance from the body of death was accomplished by Divine power, which was connected with human power, and that was the example Jesus provided for men. Even with the law of sin actively working in the lower nature of the body, Jesus kept His lower nature in subjection to God’s law by surrendering His will, to the will of His Father. Paul could find deliverance if he would surrender his will unto the will of divinity. In doing so, he was working out his own salvation, and this is what Sister White means when she speaks about the work of eliminating sin from our life.

Раҳоӣ аз ҷисми мамот ба василаи қуввати Илоҳӣ анҷом дода шуд, қуввате ки бо қуввати инсонӣ пайваст буд, ва ҳамин буд намунае ки Исо барои одамон пешкаш кард. Ҳатто дар ҳоле ки қонуни гуноҳ дар табиати поёнии ҷисм фаъолона амал мекард, Исо табиати поёнии Худро бо таслими иродаи Худ ба иродаи Падари Худ, дар итоати қонуни Худо нигоҳ дошт. Павлус метавонист раҳоӣ ёбад, агар иродаи худро ба иродаи илоҳият таслим мекард. Бо ин кор, ӯ наҷоти худро ба амал меовард, ва ҳамин аст он чи Систер Уайт дар назар дорад, вақте ки ӯ дар бораи кори аз ҳаёти мо бартараф кардани гуноҳ сухан мегӯяд.

> “Every soul that refuses to give himself to God is under the control of another power. He is not his own. He may talk of freedom, but he is in the most abject slavery. He is not allowed to see the beauty of truth, for his mind is under the control of Satan. While he flatters himself that he is following the dictates of his own judgment, he obeys the will of the prince of darkness. Christ came to break the shackles of sin-slavery from the soul. ‘If the Son therefore shall make you free, ye shall be free indeed.’ ‘The law of the Spirit of life in Christ Jesus’ sets us ‘free from the law of sin and death.’ Romans 8:2.

> «Ҳар ҷоне, ки худро ба Худо таслим карданро рад мекунад, зери ҳукмронии қувваи дигаре қарор дорад. Ӯ аз они худ нест. Шояд аз озодӣ сухан гӯяд, аммо дар ғуломии хортарин қарор дорад. Ба ӯ иҷозат дода намешавад, ки зебоии ҳақиқатро бинад, зеро ақли ӯ зери ҳукмронии Шайтон аст. Дар ҳоле ки худро фиреб медиҳад, ки аз ҳукми доварии хеш пайравӣ мекунад, ӯ ба иродаи мири зулмот итоат мекунад. Масеҳ омад, то банду занҷирҳои ғуломии гуноҳро аз ҷон бишканад. “Пас, агар Писар шуморо озод кунад, ҳақиқатан озод хоҳед буд”. “Қонуни Рӯҳи ҳаёт дар Исои Масеҳ” моро “аз қонуни гуноҳ ва мамот” озод мекунад. Румиён 8:2.»

> “In the work of redemption there is no compulsion. No external force is employed. Under the influence of the Spirit of God, man is left free to choose whom he will serve. In the change that takes place when the soul surrenders to Christ, there is the highest sense of freedom. The expulsion of sin is the act of the soul itself. True, we have no power to free ourselves from Satan’s control; but when we desire to be set free from sin, and in our great need cry out for a power out of and above ourselves, the powers of the soul are imbued with the divine energy of the Holy Spirit, and they obey the dictates of the will in fulfilling the will of God.

> «Дар кори наҷот ҳеҷ гуна маҷбурият вуҷуд надорад. Ҳеҷ қувваи беруна ба кор бурда намешавад. Зери таъсири Рӯҳи Худо, инсон озод гузошта мешавад, то интихоб кунад, ки ба кӣ хизмат хоҳад кард. Дар он тағйироте ки ҳангоме рӯй медиҳад, ки ҷон худро ба Масеҳ таслим мекунад, болотарин маънои озодӣ вуҷуд дорад. Рондани гуноҳ амали худи ҷон аст. Дуруст аст, ки мо ҳеҷ қудрате надорем, то худро аз зери назорати Шайтон озод кунем; аммо вақте ки мо орзу мекунем, ки аз гуноҳ озод гардем, ва дар эҳтиёҷи бузурги худ ба қуввае, ки берун аз мо ва болотар аз мост, фарёд мебардорем, қувваҳои ҷон ба неруи илоҳии Рӯҳи Муқаддас саршор мегарданд, ва онҳо ба амрҳои ирода итоат мекунанд, то иродаи Худоро ба ҷо оваранд.

> “The only condition upon which the freedom of man is possible is that of becoming one with Christ. ‘The truth shall make you free;’ and Christ is the truth. Sin can triumph only by enfeebling the mind, and destroying the liberty of the soul. Subjection to God is restoration to one’s self,—to the true glory and dignity of man. The divine law, to which we are brought into subjection, is ‘the law of liberty.’ James 2:12.” The Desire of Ages, 466.

> «Ягона шарте, ки бар он озодии инсон мумкин аст, ин аст, ки ӯ бо Масеҳ як гардад. “Ростӣ шуморо озод хоҳад кард;” ва Масеҳ ҳамон Ростист. Гуноҳ танҳо ба воситаи суст гардондани ақл ва нобуд сохтани озодии ҷон метавонад пирӯз шавад. Итоат ба Худо бозгашт ба худи ҳақиқии инсон аст,—ба ҷалол ва каромати ҳақиқии одам. Шариати илоҳӣ, ки мо ба итоати он оварда мешавем, “шариати озодӣ” аст. Яъқуб 2:12.» Орзуи асрҳо, 466.

Paul cried out, “O wretched man that I am! who shall deliver me from the body of this death?” Sister White stated “when we desire to be set free from sin, and in our great need cry out for a power out of and above ourselves, the powers of the soul are imbued with the divine energy of the Holy Spirit, and they obey the dictates of the will in fulfilling the will of God.” In engaging in the combination of our humanity with the divinity of Christ, through the exercise of our will, we accomplish the “act” of removing sin from our own “soul.”

Павлус нидо кард: «Эй ман — инсони бадбахт! Кист, ки маро аз ҷисми ин мамот халос хоҳад кард?» Хоҳар Уайт гуфтааст: «Вақте ки мо орзу мекунем, ки аз гуноҳ озод гардем, ва дар эҳтиёҷи бузурги худ барои қуввае берун аз худ ва болотар аз худ нидо мекунем, қувваҳои ҷон бо нерӯи илоҳии Рӯҳулқудс фаро гирифта мешаванд, ва онҳо, дар иҷрои иродаи Худо, ба амрҳои ирода итоат мекунанд». Ҳангоми ба амал овардани пайванди инсонияти мо бо илоҳияти Масеҳ, ба воситаи ба кор бурдани иродаи худ, мо он «амал»-и дур сохтани гуноҳро аз «ҷони» худ анҷом медиҳем.

But what we “need to understand is the true force of the will.” The will is “the governing power in the nature of man, the power of decision, or of choice. Everything depends on the right action of the will. The power of choice God has given to men; it is theirs to exercise. You cannot change your heart, you cannot of yourself give to God its affections; but you can choose to serve Him. You can give Him your will; He will then work in you to will and to do according to His good pleasure. Thus your whole nature will be brought under the control of the Spirit of Christ; your affections will be centered upon Him, your thoughts will be in harmony with Him.”

Аммо он чиро ки мо «лозим аст бифаҳмем, қувваи ҳақиқии ирода аст». Ирода «қувваи ҳоким дар табиати инсон, қудрати қароргирӣ ё интихоби ӯст. Ҳама чиз ба амали дурусти ирода вобаста аст. Худо қудрати интихобро ба одамон додааст; ин аз они онҳост, то онро ба кор баранд. Шумо наметавонед дили худро дигар кунед, наметавонед аз ҷониби худ меҳру муҳаббати онро ба Худо бидиҳед; аммо метавонед интихоб кунед, ки ба Ӯ хизмат намоед. Шумо метавонед иродаи худро ба Ӯ бисупоред; он гоҳ Ӯ дар шумо амал хоҳад кард, то мувофиқи ризоияти неки Худ амал кунед ва бихоҳед. Ба ин тарз тамоми табиати шумо зери идораи Рӯҳи Масеҳ қарор хоҳад гирифт; меҳру муҳаббати шумо бар Ӯ мутамарказ хоҳад шуд, андешаҳои шумо бо Ӯ ҳамоҳанг хоҳанд буд.»

Paul knew these truths, and He knew that his lower nature needed to be held in subjection by his higher nature, through the exercise of his will. This is why Paul died daily.

Павлус ин ҳақиқатҳоро медонист, ва ӯ медонист, ки табиати поёнии ӯ бояд ба воситаи ба кор бурдани иродааш, аз ҷониби табиати болоии ӯ, дар итоат нигоҳ дошта шавад. Аз ҳамин сабаб Павлус ҳар рӯз мемурд.

> I protest by your rejoicing which I have in Christ Jesus our Lord, I die daily. 1 Corinthians 15:31.

> Ба шодии шумо, ки онро дар Масеҳ Исо Худованди мо дорам, қасам мехӯрам: ман ҳар рӯз мемирам. 1 Қӯринтиён 15:31.

Paul knew he needed to crucify his lower nature daily by exercising his will to keep his lower nature in subjection. He therefore crucified his flesh.

Павлус медонист, ки ба ӯ лозим аст табиати поёнии худро ҳар рӯз маслуб созад, бо ба кор бурдани иродаи худ, то табиати поёнии худро дар итоат нигоҳ дорад. Бинобар ин, ӯ ҷисми худро маслуб мекард.

> And they that are Christ’s have crucified the flesh with the affections and lusts. Galatians 5:24.

> Ва онҳое ки аз они Масеҳанд, ҷисмро бо ҳавасҳо ва шаҳватҳояш маслуб кардаанд. Ғалотиён 5:24.

Paul knew his sinful flesh would exist in humanity until the Second Coming of Christ, when the faithful, in the twinkling of an eye, would receive a new glorified body. This is why 1798 identifies the foundation of the forty-six years where the Millerite temple was erected, for Christ, as the only foundation, was the lamb slain from the foundation. The northern kingdom was the body, which through sin had taken ascendancy over humanity, and elevated itself to be the counterfeit northern kingdom. In 1844, John was told to “leave out” the courtyard, which means in the Greek, to reject the lower nature, that had taken ascendancy over the higher nature where God had chosen to place His name, and in 1798, the flesh (the lower nature) with “the affections and lusts” was to be crucified.

Павлус медонист, ки ҷисми гуноҳкори ӯ то Омадани Дуюми Масеҳ дар инсоният вуҷуд хоҳад дошт, вақте ки мӯъминони вафодор дар як мижа задан соҳиби ҷисми нави пурҷалол хоҳанд шуд. Аз ин рӯ, соли 1798 пояи он чиҳилу шаш солро муайян мекунад, ки дар он маъбади миллерӣ бино карда шуд, зеро Масеҳ, ҳамчун ягона таҳкурсӣ, Барраи забҳшуда аз бунёди олам буд. Подшоҳии шимолӣ ҷисм буд, ки ба воситаи гуноҳ бар инсоният ғолиб омада, худро боло бардошта, ба подшоҳии қалбакии шимолӣ табдил ёфта буд. Дар соли 1844 ба Юҳанно гуфта шуд, ки саҳнро «берун гузорад», ки ин дар юнонӣ маънои рад кардани табиати поёнӣ дорад, табиате, ки бар табиати олӣ, ки Худо баргузида буд Номи Худро дар он ҷо қарор диҳад, ғолиб омада буд; ва дар соли 1798 ҷисм (табиати поёнӣ) бо «ҳавасҳо ва шаҳватҳо»-и он бояд маслуб карда мешуд.

At the foundation, Christ’s flesh died at the crucifixion, as He was cut off from the living. The southern kingdom was then to be one nation, with one king, in covenant with God, and a nation who had God’s sanctuary in their midst. Line upon line, the “seven times,” is now “the head of the corner,” for since September 11, 2001 God is raising up His “northern army” as an ensign. That army is to be one nation, and that nation will reflect His image alone, and it does so at the very time when Satan is raising up his “horn” that is the image of the beast. In Ezekiel chapter thirty-seven the message of the four winds breathes the latter rain message upon those who then stand up as that army. The message of the four winds is the message of the Seventh Trumpet, which is where the mystery of God is finished.

Дар асос, ҷисми Масеҳ дар маслубшавӣ мурд, зеро Ӯ аз зиндагон бурида шуд. Подшоҳии ҷанубӣ пас бояд як миллат бошад, бо як подшоҳ, дар аҳд бо Худо, ва миллате бошад, ки муқаддасгоҳи Худо дар миёни он аст. Қатор бар қатор, «ҳафт замон», акнун «сари гӯша» аст, зеро аз 11 сентябри соли 2001 Худо «лашкари шимолии» Худро ҳамчун парчам бармехезонад. Он лашкар бояд як миллат бошад, ва он миллат танҳо сурати Ӯро инъикос хоҳад кард, ва инро маҳз дар ҳамон замоне ба ҷо меоварад, ки Шайтон «шохи» худро, ки сурати ҳайвон аст, бармехезонад. Дар боби сию ҳафтуми Ҳизқиёл паёми чор бод паёми борони охирро бар онҳое медамад, ки он гоҳ ҳамчун он лашкар бармехезанд. Паёми чор бод ҳамон паёми Карнаи Ҳафтум аст, ки дар он сирри Худо ба анҷом мерасад.

The finishing work of the sealing began on October 7, 2023. The sealing time of the one hundred and forty-four thousand is accomplished during the sounding of the Seventh Trumpet, and that trumpet sounds three times during the sealing process. It always marks a strike by Islam against the Glorious Land. The modern spiritual “glorious land” was hit on September 11, 2001, and the ancient literal glorious land was hit on October 7, 2023, the very year the two witnesses who had been slain came back to life. The third strike is at the soon coming Sunday law in the United States.

Кори анҷомдиҳандаи мӯҳргузорӣ 7-уми октябри соли 2023 оғоз ёфт. Замони мӯҳргузории яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор дар ҷараёни садо додани Карнаи Ҳафтум ба анҷом мерасад, ва он карнай дар раванди мӯҳргузорӣ се бор садо медиҳад. Он ҳамеша зарбаи исломро бар Замини Ҷалол нишон медиҳад. «Замини ҷалол»-и рӯҳонии муосир 11-уми сентябри соли 2001 зарба хӯрд, ва замини ҷалоли қадимии аслӣ 7-уми октябри соли 2023 зарба хӯрд, айнан дар ҳамон соле ки он ду шоҳиде, ки кушта шуда буданд, дубора зинда гаштанд. Зарбаи сеюм дар вақти қонуни якшанбеи наздикшаванда дар Иёлоти Муттаҳида хоҳад буд.

From October 7, 2023, the Republican horn and the true Protestant horn of the earth beast are accomplishing their final transitions into a horn that either speaks as a dragon or as a Lamb, at the soon coming Sunday law. The two manifestations of the internal and external antagonists in the great controversy that is played out during the closing events of earth’s history, are both located in the history represented by verse forty in Daniel chapter eleven. The two final developments of the two horns is accomplished during the sounding of the Seventh Trumpet. The Seventh Trumpet is the third of three woe trumpets.

Аз 7 октябри соли 2023, шохи ҷумҳурихоҳ ва шохи ҳақиқии протестантии ҳайвони заминӣ гузаришҳои ниҳоии худро ба шохе анҷом медиҳанд, ки дар қонуни якшанбеи наздикоянда ё ҳамчун аждаҳо сухан мегӯяд ё ҳамчун Барра. Ду зуҳуроти мухолифони дохилӣ ва хориҷӣ дар низои бузург, ки дар ҷараёни рӯйдодҳои хотимавии таърихи замин ба саҳна меояд, ҳар ду дар таърихе ҷойгиранд, ки аз ҷониби ояти чиҳилуми боби ёздаҳуми китоби Дониёл муаррифӣ шудааст. Ду инкишофи ниҳоии он ду шох дар замони садо додани Карнаи Ҳафтум анҷом меёбад. Карнаи Ҳафтум сеюмин аз се карнаи вой аст.

The three woes, represent a triple application of prophecy, and in doing so they provide a strong witness of the waymark of October 7, 2023. In both the first woe and the second woe, Islam’s warfare was carried out against the armies of Rome, which in the last days is the United States, as witnessed to by the conquering of the Soviet Union that was brought about by a secret alliance between the antichrist (Pope John Paul II), and the false prophet (Ronald Reagan) in 1989.

Се вой бар татбиқи сегонаи нубувватро ифода мекунанд ва бо ин амал шоҳидии қавие дар бораи нишонаи роҳии 7 октябри соли 2023 фароҳам меоранд. Ҳам дар войи аввал ва ҳам дар войи дуюм, ҷанги ислом бар зидди лашкарҳои Рум анҷом дода шуд, ки дар рӯзҳои охир он Иёлоти Муттаҳида аст, чунончи инро фатҳи Иттиҳоди Шӯравӣ, ки дар соли 1989 ба воситаи эътилофи махфӣ миёни зиддимасеҳ (Поп Иоанн Павели II) ва пайғамбари дурӯғин (Роналд Рейган) ба амал омад, тасдиқ менамояд.

In the first woe, as set forth in Revelation chapter nine, there is a time prophecy of five months, which is one hundred and fifty years. In the second woe, there is a time prophecy of three hundred and ninety-one years, and fifteen days. Both time prophecies represent the warfare against Rome that Islam brought during the two histories that represent the first and second woes. Those two prophecies possessed two different outcomes of the warfare. In the first one hundred and fifty years Islam was to “hurt” Rome, and in the prophecy of three hundred and ninety-one years, and fifteen days, Islam was to “kill” Rome. Those two prophecies were directly connected. The ending of the one hundred and fifty years that Islam was to hurt Rome identified the beginning of the three hundred and ninety-one years, and fifteen days that Islam was to kill Rome. The first and second woes are divided by the ending of the one hundred and fifty years, and the starting of the three hundred and ninety-one years, and fifteen days.

Дар мусибати якум, чунон ки дар боби нӯҳуми Ваҳй баён шудааст, пешгӯии замонӣ ба мӯҳлати панҷ моҳ вуҷуд дорад, ки яксаду панҷоҳ сол аст. Дар мусибати дуюм, пешгӯии замонӣ ба мӯҳлати сесаду наваду як сол ва понздаҳ рӯз вуҷуд дорад. Ҳар ду пешгӯии замонӣ ҷангро бар зидди Рум, ки Ислом дар давоми ду таърихе, ки мусибатҳои якум ва дуюмро ифода мекунанд, ба миён овард, намояндагӣ мекунанд. Ин ду пешгӯӣ дорои ду натиҷаи гуногуни ҷанг буданд. Дар яксаду панҷоҳ соли аввал, Ислом бояд ба Рум «осеб» мерасонд, ва дар пешгӯии сесаду наваду як сол ва понздаҳ рӯз, Ислом бояд Румро «мекушт». Ин ду пешгӯӣ мустақиман ба ҳам пайваста буданд. Поёни он яксаду панҷоҳ соле, ки дар он Ислом бояд ба Рум осеб мерасонд, оғози он сесаду наваду як сол ва понздаҳ рӯзеро муайян мекард, ки дар давоми он Ислом бояд Румро мекушт. Мусибатҳои якум ва дуюм бо поёни яксаду панҷоҳ сол ва оғози сесаду наваду як сол ва понздаҳ рӯз аз ҳам ҷудо мешаванд.

The United States ceases to be the sixth kingdom of Bible prophecy at the soon-coming Sunday law, and it is then that it is prophetically “killed”. The hour of the “great earthquake”, in Revelation chapter eleven is the soon coming Sunday law, and when that hour arrives, so too does the Seventh Trumpet of Islam. It arrives to mark the end, or the death of the sixth kingdom, which is the army of Rome in the last days. That death was preceded by one hundred and fifty years of Islam hurting the armies of Rome. According to the mainstream media, which attempts to downplay the activities of radical Islam in the modern world, since October 7, 2023. Until the writing of this article on February 12, 2024, Islam has carried out one hundred and sixty-five attacks upon American interests around the globe.

Иёлоти Муттаҳидаи Амрико бо фарорасии наздики қонуни якшанбе дигар салтанати шашуми нубуввати Китоби Муқаддас намемонад, ва маҳз дар он вақт аст, ки он ба маънои нубувватӣ «кушта» мешавад. Соати «заминларзаи бузург» дар боби ёздаҳуми Ваҳй ҳамон қонуни наздикояндаи якшанбе аст, ва ҳангоме ки он соат фаро мерасад, Карнаи Ҳафтумии Ислом низ ҳамзамон фаро мерасад. Он барои ишора намудан ба анҷом, ё марги салтанати шашум меояд, ки он лашкари Рум дар рӯзҳои охир аст. Он маргро яксаду панҷоҳ соли озор расондани Ислом ба лашкарҳои Рум пешгузашта буд. Мувофиқи расонаҳои асосӣ, ки мекӯшанд фаъолияти исломи тундравро дар ҷаҳони муосир камаҳамият нишон диҳанд, аз 7 октябри соли 2023 то замони навиштани ин мақола, 12 феврали соли 2024, Ислом бар зидди манфиатҳои Амрико дар саросари ҷаҳон яксаду шасту панҷ ҳамла анҷом додааст.

The one hundred and fifty years of Islam hurting the armies of Rome that leads to the killing of the armies of Rome in the first and second woes, is repeated in the history of the third woe, for that is how a triple application of prophecy works. The sounding of the Seventh Trumpet, which is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is when the combination of Divinity with humanity occurs, as represented by the joining of the two sticks, has three waymarks, The first is the spiritual glorious land and the last is the spiritual glorious land. The middle waymark is the literal glorious land.

Як саду панҷоҳ соли озор расонидани Ислом ба лашкарҳои Рум, ки дар войи якум ва дуюм ба кушта шудани лашкарҳои Рум меанҷомад, дар таърихи войи сеюм такрор мегардад, зеро тарзи амали татбиқи сегонаи нубувват чунин аст. Навохтани Карнаи Ҳафтум, ки мӯҳргузории саду чиҳилу чор ҳазор аст, ва он ҳангомест, ки иттиҳоди илоҳият бо инсоният ба вуқӯъ меояд, чунон ки бо пайвастани ду чӯб ифода шудааст, се аломати роҳ дорад: якум — замини ҷалоломези рӯҳонӣ аст, ва охирин — замини ҷалоломези рӯҳонӣ. Аломати миёнаи роҳ — замини ҷалоломези айнӣ аст.

In 2023, the second blast from the warning Trumpet of the third woe, identified the escalation of the warfare of Islam as it entered into a period where it would “hurt” the earth beast. In that same year, the two witnesses of the Republican horn and the true Protestant horn came back to life and began their mutual transitions into their final symbolic horns. For the Republican horn it was the combination of all the apostate Protestant powers, with all the apostate Republican powers in order to form one horn that is the image of the beast. With the true Protestant horn it was the combination of Divinity with humanity as the horn transitioned from Laodicean to Philadelphian in character, in order to reflect the opposite of the image of the beast. 2023 occurred twenty-two years after 2001, thus representing the symbolic link of Divinity combined with humanity.

Дар соли 2023 таркиши дуюми Карнаи огоҳкунанда аз войи сеюм эскалатсияи ҷанги Исломро, ҳангоме ки он ба даврае ворид шуд, ки дар он бояд ба ҳайвони замин «зарар» расонад, муайян кард. Дар ҳамон сол, ду шоҳиди шохи ҷумҳурихоҳ ва шохи протестантии ҳақиқӣ дубора зинда шуданд ва гузаришҳои мутақобилаи худро ба сӯи шохҳои рамзии ниҳоии худ оғоз намуданд. Барои шохи ҷумҳурихоҳ, ин ҳамгироии ҳамаи қудратҳои муртадди протестантӣ бо ҳамаи қудратҳои муртадди ҷумҳурихоҳ буд, то як шох ташкил гардад, ки он сурати ҳайвон аст. Аммо барои шохи протестантии ҳақиқӣ, ин ҳамбастагии Илоҳият бо инсоният буд, ҳангоме ки шох аз рӯиҳолати хислат аз Лоудикия ба Филаделфия мегузашт, то муқобили сурати ҳайвонро инъикос намояд. Соли 2023 бисту ду сол пас аз соли 2001 фаро расид ва бинобар ин пайванди рамзии Илоҳияти бо инсоният муттаҳидшударо ифода мекард.

All of this history occurs in verse forty of Daniel eleven, which is the verse that was unsealed and produced the increase of knowledge in 1989, that is represented by the Hiddekel River. In the prophetic history of that verse, the final work in the Most Holy Place is also accomplished, which is the light that was unsealed in 1798, and that is represented by the Ulai River. The beginning of verse forty identifies the time of the end in 1798, and the ending of the verse identifies the time of the end in 1989, and both rivers merge together in the history of verse forty, just as the Tigris and Euphrates (the Ulai and Hiddekel) do just before they reach the Persian Gulf.

Тамоми ин таърих дар ояти чиҳилуми Дониёл ёздаҳ рух медиҳад, яъне ҳамон ояте ки мӯҳраш кушода шуд ва афзоиши донишро дар соли 1989 ба вуҷуд овард, ки онро дарёи Ҳиддакел ифода мекунад. Дар таърихи нубувватии он оят, кори ниҳоӣ дар Қудси Ақдас низ ба анҷом мерасад, ки ҳамон нурест, ки дар соли 1798 кушода шуд, ва онро дарёи Улай ифода мекунад. Ибтидои ояти чиҳил вақти охирро дар соли 1798 муайян мекунад, ва анҷоми оят вақти охирро дар соли 1989 муайян мекунад, ва ҳар ду дарё дар таърихи ояти чиҳил бо ҳам мепайванданд, чунон ки Даҷла ва Фурот (Улай ва Ҳиддакел) низ андаке пеш аз расидан ба Халиҷи Форс бо ҳам мепайванданд.

We will continue this study in the next article.

Мо ин таҳқиқотро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

> The Spirit of the Lord God is upon me; because the Lord hath anointed me to preach good tidings unto the meek; he hath sent me to bind up the brokenhearted, to proclaim liberty to the captives, and the opening of the prison to them that are bound; To proclaim the acceptable year of the Lord, and the day of vengeance of our God; to comfort all that mourn; To appoint unto them that mourn in Zion, to give unto them beauty for ashes, the oil of joy for mourning, the garment of praise for the spirit of heaviness; that they might be called trees of righteousness, the planting of the Lord, that he might be glorified.

> Рӯҳи Парвардигор Худо бар ман аст; зеро ки Парвардигор маро тадҳин намудааст, то ба ҳалимон башорати нек расонам; маро фиристодааст, то дилшикастагонро шифо бахшам, ба асирон озодиро эълон намоям, ва ба бастагон кушодашавии зиндонро; То соли мақбули Парвардигор ва рӯзи интиқоми Худои моро эълон намоям; то ҳамаи мотамдоронро тасаллӣ диҳам; То барои мотамдорони Сион муқаррар намоям, ки ба онҳо ба ҷои хокистар зебоӣ, равғани шодӣ ба ҷои мотам, ҷомаи ҳамд ба ҷои рӯҳи андӯҳ бахшида шавад; то онҳо дарахтони адолат, ниҳоли Парвардигор хонда шаванд, то ки Ӯ ҷалол ёбад.

> And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. And strangers shall stand and feed your flocks, and the sons of the alien shall be your plowmen and your vinedressers. But ye shall be named the Priests of the Lord: men shall call you the Ministers of our God: ye shall eat the riches of the Gentiles, and in their glory shall ye boast yourselves. For your shame ye shall have double; and for confusion they shall rejoice in their portion: therefore in their land they shall possess the double: everlasting joy shall be unto them.

> Ва онҳо харобаҳои қадимиро бино хоҳанд кард, вайрониҳои пешинаро барпо хоҳанд намуд, ва шаҳрҳои харобшударо, яъне вайрониҳои наслҳои бисёрро, аз нав барқарор хоҳанд кард. Ва бегонагон истода, рамаҳои шуморо хоҳанд чаронид, ва писарони аҷнабиён шудгоргарони шумо ва боғбонони токзори шумо хоҳанд буд. Аммо шумо Коҳинони Худованд номида хоҳед шуд; мардум шуморо Ходимони Худои мо хоҳанд хонд; сарвати халқҳоро хоҳед хӯрд, ва ба ҷалоли онҳо фахр хоҳед кард. Ба ивази расвоии худ дучанд хоҳед ёфт; ва ба ивази хиҷолат онҳо аз насиби худ шод хоҳанд шуд; бинобар ин, дар замини худ дучандро соҳиб хоҳанд шуд: шодии абадӣ насиби онҳо хоҳад буд.

> For I the Lord love judgment, I hate robbery for burnt offering; and I will direct their work in truth, and I will make an everlasting covenant with them. And their seed shall be known among the Gentiles, and their offspring among the people: all that see them shall acknowledge them, that they are the seed which the Lord hath blessed. I will greatly rejoice in the Lord, my soul shall be joyful in my God; for he hath clothed me with the garments of salvation, he hath covered me with the robe of righteousness, as a bridegroom decketh himself with ornaments, and as a bride adorneth herself with her jewels. For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations. Isaiah 61:1–11.

> Зеро Ман, ки Худованд ҳастам, довариро дӯст медорам, ғоратро барои қурбонии сӯхтанӣ бад мебинам; ва кори онҳоро дар ростӣ роҳнамоӣ хоҳам кард, ва бо онҳо аҳди ҷовидонӣ хоҳам баст. Ва насли онҳо дар миёни халқҳо шинохта хоҳад шуд, ва авлоди онҳо дар миёни қавмҳо; ҳар кӣ онҳоро бубинад, эътироф хоҳад кард, ки онҳо он насле ҳастанд, ки Худованд баракат додааст. Ман дар Худованд бисёр шодӣ хоҳам кард, ҷонам дар Худои ман ба ваҷд хоҳад омад; зеро ки Ӯ маро ба либосҳои наҷот пӯшондааст, маро бо ҷомаи адолат фаро гирифтааст, чунон ки домод худро бо зинат меорояд, ва арӯс худро бо ҷавоҳироти худ оро медиҳад. Зеро, чунон ки замин навдаи худро мерӯёнад, ва чунон ки боғ он чиро, ки дар он кошта шудааст, мерӯёнад, ҳамон тавр Худованди Худо адолат ва ҳамдро пеши ҳамаи халқҳо хоҳад рӯёнд. Ишаъё 61:1–11.

Back to Articles