Article

# The Book of Daniel - Number Thirty-Nine

Китоби Дониёл — Шумораи сию нӯҳ

Unveiling the Prophetic Tapestry: William Miller’s Dream and the Restoration of Foundational Truths in the Last Days

Ошкор сохтани гобелени нубувватӣ: хоби Вилям Миллер ва барқарорсозии ҳақоиқи бунёдӣ дар рӯзҳои охир

Author

Jeff Pippenger

Published

January 3, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are considering the prophetic application of William Miller’s dream in the last days, which is where all prophecies find their perfect fulfillment. Miller’s dream identifies the discovery, establishment, rejection, burying and restoration of the foundational truths of Adventism that were assembled through the ministry of Miller. Those foundational truths represented the truths that were unsealed in 1798. Those truths are represented by the vision of the Ulai River. Miller’s dream, as recorded in the book Early Writings, was his second dream, and the dream had been typified by Nebuchadnezzar’s second dream, just as Miller himself had been typified by Nebuchadnezzar.

Мо татбиқи нубувватии хоби Вилям Миллерро дар айёми охирон баррасӣ мекунем, ки он ҷое аст, ки ҳамаи нубувватҳо иҷрои комили худро меёбанд. Хоби Миллер ошкор шудан, барқарор гардидани асос, рад шудан, дафн карда шудан ва барқароршавии ҳақиқатҳои бунёдии Адвентизмро, ки тавассути хизмати Миллер гирд оварда шуда буданд, муайян месозад. Он ҳақиқатҳои бунёдӣ ҳамон ҳақиқатҳоеро ифода мекарданд, ки дар соли 1798 муҳркушоӣ шуданд. Он ҳақиқатҳо ба воситаи рӯъёи дарёи Улай ифода шудаанд. Хоби Миллер, чунон ки дар китоби Early Writings сабт шудааст, хоби дуюми ӯ буд, ва ин хоб, ҳамон гуна ки худи Миллер аз ҷониби Набукаднесар рамзӣ пешнамоӣ шуда буд, аз ҷониби хоби дуюми Набукаднесар низ рамзӣ пешнамоӣ шуда буд.

Previous articles have demonstrated how the conclusion of Nebuchadnezzar’s life of “seven times” living with the heart of a beast, ended symbolically in 1798. His kingdom was then restored, and for the first time, Nebuchadnezzar represented a fully converted man. In terms of the “time of the end,” in 1798, he represented the “wise.” We have also identified that as the first king of Babylon, Nebuchadnezzar’s judgment of “seven times,” typified the judgment of Belshazzar’s twenty-five hundred and twenty (mene, mene, tekel, upharsin), who was the last king of Babylon.

Мақолаҳои пешин нишон додаанд, ки анҷоми зиндагии ҳафт «замон»-аи Набукаднесар, ки бо дили ҳайвон зиста буд, ба таври рамзӣ дар соли 1798 ба анҷом расид. Подшоҳии ӯ пас аз он барқарор гардид, ва бори аввал Набукаднесар намояндаи инсоне гардид, ки комилан тағйир ёфта буд. Аз нигоҳи «замони охир», дар соли 1798 ӯ «донон»-ро ифода мекард. Мо ҳамчунин муайян кардаем, ки ҳамчун нахустин подшоҳи Бобил, ҳукми «ҳафт замон»-и Набукаднесар намунаи ҳукми ду ҳазору панҷсаду бисти Белшасар буд (mene, mene, tekel, upharsin), ки охирин подшоҳи Бобил буд.

> “To the last ruler of Babylon, as in type to its first, had come the sentence of the divine Watcher: ‘O king, … to thee it is spoken; The kingdom is departed from thee.’ Daniel 4:31.” Prophets and Kings, 533.

> «Барои ҳокими охирини Бобил, чунон ки ба таври рамзӣ барои нахустини он низ, ҳукми Нозири илоҳӣ омада буд: “Эй подшоҳ, ... ба ту гуфта мешавад: салтанат аз ту дур карда шудааст.” Дониёл 4:31.» Пайғамбарон ва Подшоҳон, 533.

Sister White identified Belshazzar in his hour of judgment as the “foolish king.” In the conclusion of Nebuchadnezzar’s hour of judgment, he represents the “wise king,” for he was benefitted by the judgment of “seven times,” and Belshazzar, though he knew the history, refused to be benefitted.

Хоҳар Уайт Балшассарро дар соати доварии ӯ ҳамчун «подшоҳи аблаҳ» муаррифӣ кардааст. Дар анҷоми соати доварии Набукаднесар, ӯ «подшоҳи доно»-ро намояндагӣ мекунад, зеро аз доварии «ҳафт замон» баҳра бардошт; аммо Балшассар, ҳарчанд таърихро медонист, рад кард, ки аз он баҳра бардорад.

> “But Belshazzar’s love of amusement and self-glorification effaced the lessons he should never have forgotten; and he committed sins similar to those that brought signal judgments on Nebuchadnezzar. He wasted the opportunities graciously granted him, neglecting to use the opportunities within his reach for becoming acquainted with truth. ‘What must I do to be saved?’ was a question that the great but foolish king passed by indifferently.” Bible Echo, April 25, 1898.

> «Вале муҳаббати Балшасар ба айшу ишрат ва худбузургбинӣ он дарсҳоро, ки ҳаргиз набояд фаромӯш мекард, аз хотираш маҳв сохт; ва ӯ ба гуноҳҳое даст зад, ки монанд ба гуноҳҳое буданд, ки довариҳои ошкорро бар Набукаднесар оварда буданд. Ӯ фурсатҳоеро, ки бо меҳрубонӣ ба ӯ дода шуда буданд, барбод дод ва аз истифодаи имкониятҳое, ки дар дастрасии ӯ буданд, барои ошно шудан бо ҳақиқат беэътиноӣ кард. «Чӣ бояд бикунам, то наҷот ёбам?» — саволе буд, ки он подшоҳи бузург, вале нодон, ба бепарвоӣ аз канораш гузашт». Bible Echo, April 25, 1898.

Nebuchadnezzar is a symbol of “the wise” in 1798, who understand the increase of knowledge at the time of the end.

Набукаднесар рамзи «доноён» дар соли 1798 аст, ки афзоиши донишро дар замони охир дарк мекунанд.

> “The proud boast had scarcely left his lips, when a voice from Heaven told him that God’s appointed time of judgment had come. In a moment his reason was taken away, and he became as a beast. For seven years he was thus degraded. At the end of this time his reason was restored to him, and then looking up in humility to the great God of Heaven, he recognized the divine hand in this chastisement, and was again restored to his throne.

> «Ин даъвои такаббуромез ҳанӯз аз лабонаш нарафта буд, ки овозе аз Осмон ба ӯ гуфт, ки вақти муқаррарнамудаи Худо барои доварӣ фаро расидааст. Дар як лаҳза ақлаш аз ӯ гирифта шуд, ва ӯ мисли ҳайвоне гардид. Ҳафт сол ӯ ба ҳамин гуна хор карда шуд. Дар анҷоми ин муддат ақлаш ба ӯ барқарор карда шуд, ва он гоҳ, бо фурӯтанӣ ба Худои бузурги Осмон назар афканда, дасти илоҳиро дар ин ҷазо эътироф намуд, ва боз ба тахти худ барқарор карда шуд.

> “In a public proclamation, King Nebuchadnezzar acknowledged his guilt, and the great mercy of God in his restoration. This was the last act of his life as recorded in Sacred History.” Review and Herald, February 1, 1881.

> «Дар як эълони оммавӣ, подшоҳ Набукаднесар гуноҳи худро эътироф намуд ва марҳамати бузурги Худоро дар барқарор шудани худ баён кард. Ин охирин амали ҳаёти ӯ буд, ки дар Таърихи Муқаддас сабт шудааст». Review and Herald, February 1, 1881.

At the end of Nebuchadnezzar’s “seven times,” he made a public proclamation, which included a public confession. Miller, as Nebuchadnezzar, symbolizes the “wise” in 1798, who understand the increase of knowledge at the time of the end. They both had two dreams, and both of their respective second dreams symbolically identify the “seven times.” The “seven times” has been shown in previous articles to mark a transition point.

Дар анҷоми «ҳафт замон»-и Набукаднесар, ӯ эълони оммавие содир кард, ки эътирофи оммавиро низ дар бар мегирифт. Миллер, ҳамчун Набукаднесар, «хирадмандон»-ро дар соли 1798 рамзӣ ифода мекунад, ки афзоиши донишро дар замони охир дарк менамоянд. Ҳар дуи онҳо ду хоб диданд, ва ҳар ду хоби дуввуми дахлдори онҳо «ҳафт замон»-ро ба таври рамзӣ муайян мекунад. Дар мақолаҳои пешин нишон дода шудааст, ки «ҳафт замон» нуқтаи гузаришро нишон медиҳад.

In 1798, Nebuchadnezzar marks a transition from his proud condition, to the condition of the wise. It included his public confession. 1798, was also the transition point between the fifth and sixth kingdoms of Bible prophecy. It also marked the arrival of the first angel, thus marking a new dispensation, for the warning of the coming judgment could not take place until the fifth kingdom of Bible prophecy had received its deadly wound.

Дар соли 1798, Навуходоносор гузаришро аз ҳолати такаббуромези худ ба ҳолати хирадмандон нишон медиҳад. Ин гузариш эътирофи оммавии ӯро низ дар бар мегирифт. Соли 1798 ҳамчунин нуқтаи гузариш миёни подшоҳии панҷум ва шашуми нубуввати Китоби Муқаддас буд. Он инчунин расидани фариштаи аввалро нишон дод ва ба ин васила давраи нави тадбирро ишора намуд, зеро огоҳии доварии оянда наметавонист то он вақт ба амал ояд, ки подшоҳии панҷуми нубуввати Китоби Муқаддас захми марговари худро нагирифта бошад.

> “The message itself sheds light as to the time when this movement is to take place. It is declared to be a part of the ‘everlasting gospel;’ and it announces the opening of the judgment. The message of salvation has been preached in all ages; but this message is a part of the gospel which could be proclaimed only in the last days, for only then would it be true that the hour of judgment had come. The prophecies present a succession of events leading down to the opening of the judgment. This is especially true of the book of Daniel. But that part of his prophecy which related to the last days, Daniel was bidden to close up and seal ‘to the time of the end.’ Not till we reach this time could a message concerning the judgment be proclaimed, based on the fulfillment of these prophecies. But at the time of the end, says the prophet, ‘many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.’ Daniel 12:4.

> «Худи ҳамин паём дар бораи замоне, ки ин ҳаракат бояд ба амал ояд, нур меандозад. Эълон карда мешавад, ки он ҷузъе аз «Инҷили ҷовидонӣ» аст; ва он кушода шудани довариро эълон менамояд. Паёми наҷот дар ҳамаи асрҳо мавъиза шудааст; аммо ин паём ҷузъе аз Инҷил аст, ки метавонист танҳо дар айёми охир эълон гардад, зеро танҳо он вақт ҳақиқӣ мебуд, ки соати доварӣ фаро расидааст. Нубувватҳо пайдарпайии воқеаҳоро, ки то кушода шудани доварӣ мерасанд, пешкаш мекунанд. Ин хусусан дар бораи китоби Дониёл дуруст аст. Вале он қисми нубуввати ӯ, ки ба айёми охир тааллуқ дошт, ба Дониёл амр карда шуд, ки то «вақти охир» онро бибандад ва мӯҳр намояд. Танҳо вақте ки мо ба ин замон мерасем, метавонист паёме дар бораи доварӣ, ки бар иҷро шудани ин нубувватҳо асос ёфтааст, эълон карда шавад. Аммо дар вақти охир, мегӯяд пайғамбар, «бисёрон сӯю он сӯ хоҳанд давид, ва дониш афзун хоҳад шуд». Дониёл 12:4.»

> “The apostle Paul warned the church not to look for the coming of Christ in his day. ‘That day shall not come,’ he says, ‘except there come a falling away first, and that man of sin be revealed.’ 2 Thessalonians 2:3. Not till after the great apostasy, and the long period of the reign of the ‘man of sin,’ can we look for the advent of our Lord. The ‘man of sin,’ which is also styled ‘the mystery of iniquity,’ ‘the son of perdition,’ and ‘that wicked,’ represents the papacy, which, as foretold in prophecy, was to maintain its supremacy for 1260 years. This period ended in 1798. The coming of Christ could not take place before that time. Paul covers with his caution the whole of the Christian dispensation down to the year 1798. It is this side of that time that the message of Christ’s second coming is to be proclaimed.

> «Расул Павлус ба калисо ҳушдор дод, ки дар айёми ӯ мунтазири омадани Масеҳ набошанд. Ӯ мегӯяд: “Он рӯз нахоҳад омад, магар ин ки аввал рӯйгардонӣ ба амал ояд ва он марди гуноҳ ошкор гардад.” 2 Таслӯникиён 2:3. Танҳо пас аз иртидоди бузург ва давраи тӯлонии ҳукмронии “марди гуноҳ” метавонем мунтазири зуҳури Худованди худ бошем. “Марди гуноҳ”, ки ҳамчунин “сирри шарорат”, “писари ҳалокат” ва “он шарир” номида мешавад, папагиро ифода мекунад, ки, чунон ки дар нубувват пешгӯӣ шуда буд, мебоист бартарии худро дар тӯли 1260 сол нигоҳ дорад. Ин давра дар соли 1798 ба поён расид. Омадани Масеҳ пеш аз он вақт наметавонист ба амал ояд. Павлус бо ҳушдори худ тамоми давраи аҳди масеҳиро то соли 1798 фаро мегирад. Маҳз аз ин сӯи он вақт аст, ки паёми омадани дуюми Масеҳ бояд эълон карда шавад.»

> “No such message has ever been given in past ages. Paul, as we have seen, did not preach it; he pointed his brethren into the then far-distant future for the coming of the Lord. The Reformers did not proclaim it. Martin Luther placed the judgment about three hundred years in the future from his day. But since 1798 the book of Daniel has been unsealed, knowledge of the prophecies has increased, and many have proclaimed the solemn message of the judgment near.” The Great Controversy, 356.

> «Ҳеҷ гуна чунин паём дар асрҳои гузашта ҳаргиз дода нашуда буд. Павлус, чунон ки дидем, онро мавъиза накард; ӯ бародарони худро барои омадани Худованд ба ояндаи он вақт ҳанӯз бисёр дур ишора мекард. Ислоҳотгарон низ онро эълон накарданд. Мартин Лютер довариро аз рӯзгори худ тақрибан сесад сол баъдтар қарор медод. Аммо аз соли 1798 инҷониб китоби Дониёл мӯҳркушо шудааст, дониши пешгӯиҳо афзудааст, ва бисёре аз паёми ҷиддии доварии наздик эълон кардаанд». The Great Controversy, 356.

In 1798, a new dispensation of the work of salvation arrived, and that new dispensation gave a warning of another dispensation that would begin in 1844. At that change of dispensation, a door would be closed, and a door opened.

Дар соли 1798, марҳалаи нави кори наҷот фаро расид, ва он марҳалаи нав аз марҳалаи дигаре огоҳӣ медод, ки дар соли 1844 оғоз меёфт. Дар он тағйири марҳала, даре баста мешуд ва даре кушода.

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Revelation 3:7, 8.

> Ва ба фариштаи калисои Филаделфия бинавис: Инро Ӯ мегӯяд, ки муқаддас аст, ки ҳақ аст, ки калиди Довудро дорад, ки мекушояд ва ҳеҷ кас намебандад; ва мебандад ва ҳеҷ кас намекушояд; Ман аъмоли туро медонам: инак, Ман пеши ту дари кушодае ниҳодаам, ва ҳеҷ кас наметавонад онро бибандад; зеро ту қувваи андаке дорӣ, ва каломи Маро нигоҳ доштаӣ, ва Номи Маро инкор накардаӣ. Ваҳй 3:7, 8.

The opening of a door marks a new dispensation. There was a dispensational change of kingdoms and of message in 1798, at the end of the first indignation, that was accomplished from 723 BC through to 1798. There was also a dispensational change in 1844, at the end of the last indignation, that was accomplished from 677 BC through to 1844. In 1798, the dispensation of the first angel’s message, which warned of the approaching judgment, had arrived. Both Nebuchadnezzar and Miller are represented as the “wise,” at the “time of the end,” when “the door” was opened to the internal dispensation of the first angel’s message and to the external dispensation change from the sea beast unto the earth beast. The dispensation of the message of the first angel was fulfilled when the door into the Most Holy Place was opened on October 22, 1844, and the dispensation of the third angel, and the investigative judgment arrived.

Кушода шудани даре оғози як тадбири нави замонро нишон медиҳад. Дар соли 1798, дар поёни ғазаби аввал, ки аз 723 то м. пеш аз милод то 1798 ба анҷом расонида шуд, тағйири тадбирии подшоҳиҳо ва паём ба вуқӯъ омад. Ҳамчунин дар соли 1844, дар поёни ғазаби охирин, ки аз 677 то м. пеш аз милод то 1844 ба анҷом расонида шуд, тағйири тадбирӣ ба амал омад. Дар соли 1798 тадбири паёми фариштаи аввал, ки аз доварии наздикшаванда ҳушдор медод, фаро расид. Ҳам Набукаднесар ва ҳам Миллер ҳамчун «хирадмандон» дар «замони охир» муаррифӣ мешаванд, вақте ки «дар» ба рӯи тадбири дохилии паёми фариштаи аввал ва ба рӯи тағйири тадбири беруна аз ҳайвони баҳрӣ ба ҳайвони заминӣ кушода шуд. Тадбири паёми фариштаи аввал ҳангоме ба камол расид, ки дари Қудси Акдас 22 октябри соли 1844 кушода шуд, ва тадбири фариштаи сеюм ва доварии таҳқиқӣ фаро расид.

Miller’s second dream begins when a door was opened in 1798, and it ends when a door was opened in the transitional period of the “two witnesses” who are brought back to life in order to proclaim the message of the Midnight Cry. Prophetically both Nebuchadnezzar and Miller represented the transition from the kingdom of the sea beast unto the kingdom of the earth beast in 1798. They both represent the announcement of the approach and the arrival of the investigative judgment in 1844. 1798, and 1844, represent the conclusion of the first and last “indignations” of God against His people that was accomplished over the period of “seven times,” as set forth in Leviticus twenty-six. The forty-six years from 1798, unto 1844, represent the erection of the spiritual temple which the messenger of the covenant suddenly came to on October 22, 1844, as Christ transitioned from the Holy Place unto the Most Holy Place.

Хоби дуюми Миллер аз он ҷо оғоз меёбад, ки даре дар соли 1798 кушода шуд, ва он ба анҷом мерасад ҳангоме ки даре дар давраи гузариши «ду шоҳид», ки барои эълон намудани паёми Нидои Нимашаб дубора зинда гардонида мешаванд, кушода шуд. Аз нигоҳи нубувват, ҳам Набукаднесар ва ҳам Миллер гузаришро аз подшоҳии ҳайвони баҳр ба подшоҳии ҳайвони заминӣ дар соли 1798 намояндагӣ мекарданд. Ҳар дуи онҳо эълони наздикшавӣ ва фаро расидани доварии таҳқиқиро дар соли 1844 намояндагӣ мекунанд. Солҳои 1798 ва 1844 анҷоми аввалин ва охирин «қаҳр»-ҳои Худоро бар қавми Ӯ намояндагӣ мекунанд, ки дар тӯли давраи «ҳафт замон», чунон ки дар Ибодат боби бисту шаш баён шудааст, амалӣ гардид. Чилу шаш соли аз 1798 то 1844 барпо гардидани маъбади рӯҳониро намояндагӣ мекунанд, ки фариштаи аҳд ногаҳон 22 октябри соли 1844 ба он омад, ҳангоме ки Масеҳ аз Ҷои Муқаддас ба Ҷои Аз Ҳама Муқаддас гузашт.

1798, and 1844, identify transitions (more than one), that are marked by the “seven times.” The transition of Millerite Philadelphian Adventism unto Millerite Laodicean Adventism in 1856, was also marked by an increase of knowledge of the “seven times,” that was thereafter rejected in 1863. In 1798, there had been an increase of knowledge from the book of Daniel, which included the same “seven times,” of Leviticus twenty-six, that was to be rejected at the end of Millerite Philadelphian Adventism.

Солҳои 1798 ва 1844 гузаришҳоеро (зиёда аз як) муайян мекунанд, ки бо «ҳафт замон» нишонгузорӣ шудаанд. Гузариши адвентизми филаделфиявии миллерӣ ба адвентизми лодикиявии миллерӣ дар соли 1856 низ бо афзоиши маърифат дар бораи «ҳафт замон» ишора гардида буд, ки баъдан дар соли 1863 рад карда шуд. Дар соли 1798 афзоиши маърифат аз китоби Дониёл ба амал омада буд, ки ҳамон «ҳафт замон»-и Ибодатнома, боби бисту шашро дар бар мегирифт, ки мебоист дар поёни адвентизми филаделфиявии миллерӣ рад карда шавад.

The transition of the movement of the first angel from Philadelphia unto Laodicea was represented by the seven years from 1856 to 1863. The Laodicean message arrived in 1856, and for seven years, the new light of the “seven times” that had been unsealed produced a three-step testing process that was failed by Adventism in 1863. Seven years were given for the light of the “seven times,” to either be received or rejected. The transition of the movement of Millerite Philadelphian Adventism unto Millerite Laodicean Adventism, typifies the reversal of the sequence at the end, the transition of the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the third angel.

Гузариши ҳаракати фариштаи якум аз Филаделфия ба Лоудикия бо ҳафт сол, аз 1856 то 1863, муаррифӣ гардида буд. Паёми Лоудикия дар соли 1856 расид, ва дар тӯли ҳафт сол нури нави «ҳафт замон», ки муҳраш кушода шуда буд, раванди имтиҳони сеқадамаро ба вуҷуд овард, ки онро адвентизм дар соли 1863 ноком сохт. Ҳафт сол дода шуда буд, то нури «ҳафт замон» ё пазируфта шавад, ё рад карда шавад. Гузариши ҳаракати адвентизми миллерии филаделфиягӣ ба адвентизми миллерии лоудикиягӣ, баргардонидани ин тартибро дар охир намунасозӣ мекунад, яъне гузариши ҳаракати лоудикиягии фариштаи сеюм ба ҳаракати филаделфиягии фариштаи сеюм.

The sixty-five-year prophecy of Isaiah, marks the beginning of the first and the last indignation of God against the northern and then the southern kingdoms of Israel.

Пешгӯии шасту панҷсолаи Ишаъё оғози нахустин ва охирин ғазаби Худо бар зидди подшоҳиҳои шимолӣ ва сипас ҷанубии Исроилро нишон медиҳад.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. Isaiah 7:8.

> Зеро сари Сурия Димишқ аст, ва сари Димишқ Разин; ва дар давоми шасту панҷ сол Эфроим шикаста хоҳад шуд, то ки дигар қавме набошад. Ишаъё 7:8.

Isaiah’s prophecy of sixty-five years was given in 742 BC, and within sixty-five years the northern kingdom would be gone. Nineteen years after 742 BC, in 723 BC, the northern kingdom was carried into slavery by Assyria. At the conclusion of the sixty-five years the southern kingdom’s indignation began in 677 BC, when Manasseh was taken captive by the Babylonians. The sixty-five years therefore represent a nineteen-year period to the first captivity of the northern kingdom, then another forty-six years until the captivity of Manasseh.

Пешгӯии Ишаъё дар бораи шасту панҷ сол дар соли 742 то милод дода шуд, ва дар давоми шасту панҷ сол подшоҳии шимолӣ аз миён мерафт. Нуздаҳ сол пас аз соли 742 то милод, дар соли 723 то милод, подшоҳии шимолӣ аз ҷониби Ашшур ба асорат бурда шуд. Дар анҷоми он шасту панҷ сол хашми бар подшоҳии ҷанубӣ дар соли 677 то милод оғоз ёфт, вақте ки Манассо аз ҷониби бобилиён асир гирифта шуд. Бинобар ин, он шасту панҷ сол давраи нуздаҳсолаеро то асорати аввалини подшоҳии шимолӣ ифода мекунад, ва сипас боз чиҳилу шаш соли дигарро то асир гардидани Манассо.

Those prophecies reached their respective fulfillments in 1798, 1844 and 1863. In 1798, an internal transition of the message of salvation occurred with the arrival of the first angel, and an external transition of the kingdoms of Bible prophecy also occurred. In 1844, an internal transition of the message of salvation occurred as the door was closed to the Holy Place and the investigative judgment began with the arrival of the third angel. In 1863, an external change occurred as both horns of the earth beast divided into two classes.

Он нубувватҳо ба иҷрои дахлдори худ дар солҳои 1798, 1844 ва 1863 расиданд. Дар соли 1798, бо омадани фариштаи якум, як гузариши дохилӣ дар паёми наҷот ба амал омад, ва ҳамчунин як гузариши берунӣ дар подшоҳиҳои нубуввати Китоби Муқаддас низ рух дод. Дар соли 1844, гузариши дохилӣ дар паёми наҷот ба амал омад, зеро дари Макони Қудс баста шуд ва доварии таҳқиқотӣ бо омадани фариштаи сеюм оғоз ёфт. Дар соли 1863, тағйироти берунӣ ба амал омад, зеро ҳар ду шохи ҳайвони заминӣ ба ду табақа ҷудо шуданд.

The Republican horn divided into the two political parties that would dominate the history of the earth beast from then onward. The Protestant horn divided into two apostate manifestations, one party claiming to be Protestant that claimed to keep the seventh-day Sabbath, and another class that claimed to be Protestant, but upheld the day of the sun as their chosen day of worship.

Шохи ҷумҳуриявӣ ба ду ҳизби сиёсӣ ҷудо шуд, ки аз он пас дар таърихи ҳайвони заминӣ ҳукмронӣ мекарданд. Шохи протестантӣ ба ду зуҳуроти муртад ҷудо шуд: як гурӯҳе, ки худро протестант меномид ва даъво дошт, ки шанбеи рӯзи ҳафтумро нигоҳ медорад, ва гурӯҳи дигаре, ки худро протестант меномид, вале рӯзи офтобро ҳамчун рӯзи баргузидаи ибодати худ тарафдорӣ мекард.

In that history, the Protestant horn that had come out of the Dark Ages, was tested from August 11, 1840 until October 22, 1844, and failed the testing process and transitioned from the Sunday-keeping Protestant people to the Sunday-keeping apostate Protestant people.

Дар он таърих, шохи протестантӣ, ки аз Асрҳои Торикӣ берун омада буд, аз 11 августи соли 1840 то 22 октябри соли 1844 озмуда шуд, ва аз ин раванди озмоиш нагузашт ва аз мардуми протестантии риоякунандаи якшанбе ба мардуми протестантии осӣ ва риоякунандаи якшанбе гузашт.

In the history of the true Protestant horn that was established and identified in 1844, a testing process occurred from 1856 through to 1863. Then the true Sabbath-keeping Protestant horn transitioned both from Philadelphia unto Laodicea, and also from the true Sabbath-keeping Protestant people unto the Sabbath-keeping apostate Protestant horn. The “seven times,” is associated with 1798, 1844, 1856 and 1863. The “seven times,” is a symbol associated with a transition point and this truth is established upon several witnesses.

Дар таърихи шохи ҳақиқии протестантӣ, ки дар соли 1844 барқарор гардида, муайян карда шуд, аз соли 1856 то 1863 раванди озмоиш ба вуқӯъ пайваст. Сипас шохи ҳақиқии протестантии риоякунандаи шанбе ҳам аз Филаделфия ба Лоудикия гузашт, ва ҳам аз қавми ҳақиқии протестантии риоякунандаи шанбе ба шохи муртадшудаи протестантии риоякунандаи шанбе. «Ҳафт замон» бо солҳои 1798, 1844, 1856 ва 1863 алоқаманд аст. «Ҳафт замон» рамзест, ки бо нуқтаи гузариш иртибот дорад, ва ин ҳақиқат бар чандин шоҳид устувор гардидааст.

In 1798, there was an increase of knowledge on the “seven times,” because the very first time-prophecy Miller discovered was that very truth. By 1863, that truth had been rejected, thus identifying the conclusion of the ending period of the sixty-five years of the prophecy set forth in Isaiah chapter seven.

Дар соли 1798 дониши марбут ба «ҳафт замон» афзуд, зеро нахустин пешгӯии замоне, ки Миллер кашф карда буд, маҳз ҳамон ҳақиқат буд. То соли 1863 он ҳақиқат рад карда шуда буд, ва ҳамин тавр анҷоми давраи поёнии шасту панҷ соли пешгӯиро, ки дар боби ҳафтуми китоби Ишаъё баён шудааст, муайян намуд.

The complete twenty-five hundred and twenty year prophecy has a sixty-five year span at both the beginning and the ending in a reverse-image, mirror-like fashion. In the beginning of the ending sixty-five years (1798) typified by the beginning of the beginning sixty-five years in 742 BC when the prophecy was given, there was an increase of knowledge upon the “seven times,” which the “wise” Millerites understood and proclaimed. At the ending of the ending sixty-five years in 1863, there was another increase of knowledge on the same truth which was ultimately rejected by the recently crowned “priests” of the true Protestant horn.

Нубуввати комили ду ҳазору панҷсаду бистсола дар ҳар ду нӯгаш—ҳам дар оғоз ва ҳам дар анҷом—як давраи шасту панҷсола дорад, ба тарзи тасвири баръакс ва монанди оина. Дар оғози анҷом, яъне дар шасту панҷ соли (1798), ки ба воситаи шасту панҷ соли оғози оғоз дар соли 742 то милод, ҳангоми дода шудани нубувват, намуна шудааст, афзоиши дониш дар бораи «ҳафт замон» ба амал омад, ки онро миллериёни «ҳушманд» дарк карданд ва эълон намуданд. Дар анҷоми анҷом, яъне дар шасту панҷ соли соли 1863, боз як афзоиши дигари дониш оид ба ҳамон ҳақиқат ба миён омад, ки онро дар ниҳоят «коҳинони» тозатоҷгузоришудаи шохи ҳақиқии протестантӣ рад карданд.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> Қавми Ман аз норасоии дониш ҳалок шудааст; зеро ту донишро рад кардаӣ, Ман низ туро рад хоҳам кард, то ки барои Ман коҳин набошӣ; азбаски ту шариати Худои худро фаромӯш кардаӣ, Ман низ фарзандони туро фаромӯш хоҳам кард. Ҳушаъ 4:6.

The increase of knowledge when the book of Daniel is unsealed is associated with the “seven times,” so it not only is a symbol of a transition point, but also of the unsealing of the prophetic message.

Афзоиши дониш ҳангоме ки китоби Дониёл кушода мешавад, бо «ҳафт замон» алоқаманд аст; бинобар ин, он на танҳо рамзи як нуқтаи гузариш аст, балки ҳамчунин рамзи кушода шудани паёми нубувватӣ низ мебошад.

Another transition began on July 18, 2020, with the first disappointment, which began the “tarrying time” and marked the beginning of Revelation chapter eleven’s three-and-a-half-days of the two witnesses laying dead in the street of the great city of Sodom and Egypt.

Гузариши дигар 18 июли соли 2020 бо ноумедии аввал оғоз ёфт, ки «вақти таъхир»-ро оғоз намуд ва оғози сеюним рӯзи боби ёздаҳуми Ваҳйро, ки дар он ду шоҳид дар кӯчаи шаҳри бузурги Садӯм ва Миср мурда хобидаанд, нишон дод.

July 18, 2020, marks the beginning of three-and-a-half symbolic days (a “seven times”), that had been illustrated by the history of 1856 through to 1863. Both periods are symbols of the “seven times.” Both periods mark a change of dispensation (a transition). Both periods represent an increase of knowledge associated with the “seven times.”

18 июли соли 2020 оғози сеюним рӯзи рамзиро («ҳафт замон») нишон медиҳад, ки онро таърихи аз соли 1856 то 1863 тасвир карда буд. Ҳар ду давра рамзи «ҳафт замон» мебошанд. Ҳар ду давра тағйири давраи илоҳиро (гузаришро) нишон медиҳанд. Ҳар ду давра афзоиши донишеро, ки бо «ҳафт замон» вобаста аст, ифода мекунанд.

It was in the period of transition from the kingdom of Babylon unto the kingdom of Medo-Persia that Daniel prayed the Leviticus twenty-six prayer, thus identifying the Leviticus twenty-six prayer as a waymark of the transition of the last days. In Miller’s dream, at the end of seven expressions of the word “scattering,” Miller both weeps and prays. The weeping marks the point when the Lion of the tribe of Judah (the dirt brush man), unseals a message that has been sealed.

Ин дар давраи гузариш аз подшоҳии Бобил ба подшоҳии Модию Форс буд, ки Донёл дуои Лаввиён бисту шашро ба ҷо овард; ҳамин тавр, дуои Лаввиён бисту шаш ҳамчун аломати роҳии гузариши рӯзҳои охир муайян мегардад. Дар хоби Миллер, дар анҷоми ҳафт ифодаи вожаи «парокандагӣ», Миллер ҳам мегиряд ва ҳам дуо мекунад. Гиря он нуқтаро нишон медиҳад, ки дар он Шери қабилаи Яҳудо (марди хасуи хок), паёмеро, ки мӯҳр шуда буд, мекушояд.

Miller’s prayer marks the Leviticus twenty-six prayer of Daniel, that is associated with “seven times,” and occurs when the door and windows were opened in Miller’s dream. But the prayer of Daniel, in chapter nine, also aligns with the prayer of Daniel in chapter two. It also aligns with Nebuchadnezzar’s prayer of confession at the conclusion of his “seven times.”

Дуои Миллер ба дуои Дониёл дар боби бисту шашуми Левӣ ишора мекунад, ки бо «ҳафт замон» алоқаманд аст ва дар ҳангоме рух медиҳад, ки дар ва даричаҳое дар хоби Миллер кушода шуданд. Аммо дуои Дониёл дар боби нӯҳ низ бо дуои Дониёл дар боби ду мувофиқат мекунад. Он ҳамчунин бо дуои эътирофи гуноҳи Набукаднесар дар анҷоми «ҳафт замон»-и ӯ мувофиқат мекунад.

Miller’s prayer was therefore represented by the Leviticus twenty-six prayer, which was a public prayer of confession and a prayer of request for the unsealing of the last prophetic secret, because all prophecy illustrates the last days. Therefore the secret of Daniel chapter two represents the last secret to be unsealed. Miller’s prayer, in his dream, was a prayer of anxiety and righteous indignation concerning the abominations that had happened to the jewels in his room. His anxiety was illustrated by those who sigh and cry in Ezekiel chapter nine, during the sealing time of the one-hundred and forty-four thousand.

Аз ин рӯ, дуои Миллер бо дуои Ибодот боби бисту шаш муаррифӣ гардидааст, ки дуои оммавии иқрор ва дуои дархост барои кушода шудани мӯҳри охирин сирри нубувватӣ буд, зеро тамоми нубувват айёми охирро тасвир мекунад. Пас, сирри боби дуюми Дониёл сирри охиринеро ифода мекунад, ки бояд мӯҳраш кушода шавад. Дуои Миллер, дар хобаш, дуои изтироб ва хашми одилона буд нисбат ба нафратангезиҳое, ки бо ҷавоҳироти дар ҳуҷраи ӯ буда рух дода буданд. Изтироби ӯ бо онҳое тасвир шудааст, ки дар Ҳизқиёл боби нӯҳ, дар замони мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазор, нола ва фарёд мекунанд.

Miller watched as the truths were progressively buried by counterfeit doctrines, and which ultimately reached a point where the casket (the Bible itself) was destroyed. The destruction of Miller’s casket took place in the third generation of Adventism when there was a purposeful movement to set aside the King James Bible for the modern corrupted Catholic-based versions of the Bible.

Миллер мушоҳида мекард, ки ҳақиқатҳо тадриҷан зери таълимоти тақаллубӣ дафн мешуданд ва ин, дар ниҳоят, ба нуқтае расид, ки тобут (худи Китоби Муқаддас) нобуд карда шуд. Нобудшавии тобути Миллер дар насли сеюми адвентизм ба вуқӯъ пайваст, вақте ки ҳаракати қасдонае барои канор гузоштани Китоби Муқаддаси Подшоҳ Яъқуб ба нафъи нусхаҳои муосири таҳрифшудаи католикӣ-асоси Китоби Муқаддас ба миён омад.

Miller wept, then prayed, and immediately a door opened, and the people all left. Then the dirt brush man (the Lion of the tribe of Judah) entered, opened the windows and began to clean. Then Miller expressed his concern for the scattered jewels, and the dirt brush man promised that he would take care of the jewels. In the bustle of the dirt brush man’s cleaning project, Miller closed his eyes for a moment, and when he opened his eyes, the rubbish was gone. The jewels were scattered around the room, and the dirt brush man then placed the larger casket on the table, gathered the jewels and cast them into the casket and said, “come and see.”

Миллер гиря кард, сипас дуо намуд, ва дарҳол даре кушода шуд, ва ҳама мардум берун рафтанд. Пас марди хасрӯббадаст (Шери қабилаи Яҳудо) даромада, тирезаҳоро кушод ва ба тоза кардан оғоз намуд. Сипас Миллер нигаронии худро дар бораи ҷавоҳироти пароканда изҳор кард, ва марди хасрӯббадаст ваъда дод, ки ӯ нигоҳубини ҷавоҳиротро ба ӯҳда хоҳад гирифт. Дар миёни ҷӯшу хурӯши кори поксозии марди хасрӯббадаст, Миллер лаҳзае чашмони худро баст, ва чун чашмонашро кушод, партов нопадид шуда буд. Ҷавоҳирот дар гирдогирди хона пароканда буд, ва марди хасрӯббадаст баъд сандуқчаи калонтарро бар рӯи миз гузошт, ҷавоҳиротро ҷамъ оварда, онҳоро ба даруни сандуқча андохт ва гуфт: «биёед ва бубинед».

The expression, “come and see,” is a symbol that a truth has just been unsealed. The truth that is unsealed for Miller is the final truth, for the next thing to happen is the awakening of Miller at the “shout,” representing the loud cry. Miller was the last to receive the message of the Midnight Cry in the history of the Millerites, and just before the shout that awakens him in the dream, he closed his eyes for a moment. The only passage in the Bible that references “a moment” and “eyes” is identifying the first resurrection.

Ибораи «биё ва бубин» рамзест бар он ки ҳақиқате тоза муҳркушоӣ шудааст. Ҳақиқате, ки барои Миллер муҳркушоӣ мешавад, ҳақиқати ниҳоист, зеро чизи баъдие, ки рӯй медиҳад, бедор шудани Миллер дар «нидо» аст, ки нолаи баландро ифода мекунад. Миллер охирин касе буд, ки дар таърихи миллеритҳо паёми Нидои Нимашабро қабул кард, ва андак пеш аз он нидое ки ӯро дар хоб бедор месозад, ӯ чашмони худро барои як лаҳза баст. Ягона порча дар Китоби Муқаддас, ки ба «як лаҳза» ва «чашмон» ишора мекунад, эҳёи аввалро муайян месозад.

> Behold, I show you a mystery; We shall not all sleep, but we shall all be changed, In a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised incorruptible, and we shall be changed. For this corruptible must put on incorruption, and this mortal must put on immortality. 1 Corinthians 15:51–53.

> Инак, ба шумо сиррееро нишон медиҳам: на ҳамаамон хоҳем хобид, лекин ҳамаамон дигаргун хоҳем шуд, дар як лаҳза, дар як мижа задан, ҳангоми карнаи охирин; зеро карнай садо хоҳад дод, ва мурдагон фасоднопазир бархезонда хоҳанд шуд, ва мо дигаргун хоҳем шуд. Зеро ин фасодпазир бояд ба фасоднопазирӣ либос пӯшад, ва ин миранда бояд ба ҷовидонзиндагӣ либос пӯшад. 1 Қӯринтиён 15:51–53.

In the history of the transition of the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the third angel, as represented in Revelation chapter eleven, Miller represents the very last of the wise virgins to receive the message of the Midnight Cry. The first to receive it were the most spiritual.

Дар таърихи гузариши ҳаракати Лаодикеяи фариштаи сеюм ба ҳаракати Филаделфияи фариштаи сеюм, чунон ки дар боби ёздаҳуми Ваҳй тасвир шудааст, Миллер маҳз охирин аз бокирагони доное мебошад, ки паёми Нидои Нимашабро қабул кард. Аввалин касоне ки онро қабул карданд, рӯҳонитаринҳо буданд.

> “This was the midnight cry, which was to give power to the second angel’s message. Angels were sent from heaven to arouse the discouraged saints and prepare them for the great work before them. The most talented men were not the first to receive this message. Angels were sent to the humble, devoted ones, and constrained them to raise the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’ Those entrusted with the cry made haste, and in the power of the Holy Spirit sounded the message, and aroused their discouraged brethren. This work did not stand in the wisdom and learning of men, but in the power of God, and His saints who heard the cry could not resist it. The most spiritual received this message first, and those who had formerly led in the work were the last to receive and help swell the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’” Early Writings, 238.

> «Ин нидои нисфишабӣ буд, ки мебоист ба паёми фариштаи дуюм қувват бахшад. Фариштагон аз осмон фиристода шуданд, то муқаддасони рӯҳафтодаро бедор созанд ва онҳоро барои кори бузурге, ки дар пеши онҳо буд, омода намоянд. Ботаҷрибатарин ва соҳибистеъдодтарин мардон нахустин касоне набуданд, ки ин паёмро қабул карданд. Фариштагон назди фурӯтанон ва содиқон фиристода шуданд ва онҳоро водор сохтанд, ки ин нидоро баланд кунанд: “Инак, Домод меояд; барои пешвози Ӯ берун оед!” Онҳое ки ин нидо ба онҳо супурда шуда буд, шитоб карданд ва бо қудрати Рӯҳулқудс паёмро эълон намуда, бародарони рӯҳафтодаи худро бедор карданд. Ин кор на бар ҳикмат ва донишмандии одамон, балки бар қудрати Худо истода буд, ва муқаддасони Ӯ, ки ин нидоро шуниданд, натавонистанд ба он муқобилат кунанд. Рӯҳониёнтаринҳо аввал ин паёмро қабул карданд, ва онҳое ки пештар дар ин кор пешсаф буданд, охирин касоне буданд, ки онро қабул карданд ва ба афзудани ин нидо ёрӣ расониданд: “Инак, Домод меояд; барои пешвози Ӯ берун оед!”» Навиштаҳои аввал, 238.

At the end of the three and a half symbolic days of Revelation chapter eleven, the first of two messages, represented in Ezekiel chapter thirty-seven, is proclaimed. The first message brings the dead and scattered bones together, but they are still dead. The message was presented by the voice that cried “in the wilderness”, thus identifying that Ezekiel’s message begins before the three-and-a-half symbolic days concluded. Those three-and-a-half days represent a “wilderness”, and it is from the “wilderness” that the message is proclaimed. The “wilderness” is also a symbol of the “seven times,” which marks a transition and an unsealing that introduces a testing process.

Дар охири сеюним рӯзи рамзии боби ёздаҳуми китоби Ваҳй, нахустин аз ду паём, ки дар боби сиюҳафтуми китоби Ҳизқиёл тасвир шудааст, эълон мегардад. Паёми аввал устухонҳои мурда ва парокандаро ба ҳам меорад, вале онҳо ҳанӯз мурдаанд. Ин паём тавассути овозе пешниҳод шуд, ки «дар биёбон» нидо мекард; ҳамин тавр муайян мегардад, ки паёми Ҳизқиёл пеш аз анҷоми сеюним рӯзи рамзӣ оғоз меёбад. Он сеюним рӯз «биёбон»-ро ифода мекунанд, ва паём аз ҳамон «биёбон» эълон мешавад. «Биёбон» ҳамчунин рамзи «ҳафт замон» аст, ки гузариш ва мӯҳркушоиро нишон медиҳад ва раванди озмоишро оғоз менамояд.

There is a progressive development of the message, and a progressive reception as illustrated with the Midnight Cry of the Millerite history. The most spiritual were the first to receive the message of the voice crying in the wilderness, and the historians of Adventism point to a letter written by William Miller just days before October 22, 1844, where Miller testifies that he finally understood and accepted Samuel Snow’s message of the Midnight Cry.

Пайғом тадриҷан инкишоф меёбад, ва қабули он низ тадриҷист, чунон ки дар таърихи миллеритӣ бо Фарёди Нисфи Шаб нишон дода шудааст. Рӯҳонитаринҳо нахустин касоне буданд, ки паёми овозе, ки дар биёбон нидо мекунад, қабул намуданд, ва муаррихони адвентизм ба номае ишора мекунанд, ки Вилям Миллер ҳамагӣ чанд рӯз пеш аз 22 октябри соли 1844 навишта буд, ки дар он Миллер шаҳодат медиҳад, ки ӯ ниҳоят паёми Самуэл Сноуро дар бораи Фарёди Нисфи Шаб фаҳмида ва пазируфтааст.

> “Dear Brother Himes: I see a glory in the seventh month which I never saw before. Although the Lord had shown me the typical bearing of the seventh month, one year and a half ago, yet I did not realize the force of the types. Now, blessed be the name of the Lord, I see a beauty, a harmony, and an agreement in the Scriptures, for which I have long prayed, but did not see until today. Thank the Lord, O my soul. Let Brother Snow, Brother Storrs, and others, be blessed for their instrumentality in opening my eyes. I am almost home. Glory! Glory! Glory! Glory!” William Miller, Signs of the Times, October 16, 1844.

> «Бародари азиз Ҳаймс: Ман дар моҳи ҳафтум ҷалолеро мебинам, ки ҳаргиз пеш аз ин надида будам. Ҳарчанд Худованд як солу ним пеш маънои намунавии моҳи ҳафтумро ба ман нишон дода буд, бо вуҷуди ин ман қуввати он намунаҳоро дарк накарда будам. Акнун, муборак бод номи Худованд, ман дар Навиштаҳо зебоӣ, ҳамоҳангӣ ва мувофиқатеро мебинам, ки дер боз барои он дуо гуфта будам, вале то имрӯз онро надида будам. Худовандро шукр, эй ҷонам. Бигзор Бародар Сноу, Бародар Сторрс ва дигарон барои воситагарии худ дар кушодани чашмони ман муборак бошанд. Ман қариб ба хона расидаам. Ҷалол! Ҷалол! Ҷалол! Ҷалол!» William Miller, Signs of the Times, October 16, 1844.

In the repetition of the history of the Midnight Cry, as represented in Miller’s dream, Miller closed his eyes for a moment. Thus “in a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised.” In Miller’s dream he represents the last to receive the message of the Midnight Cry, as he did in his own history. He represents those that finally accept the message just before the dirt brush man gathers up the scattered jewels and casts them into the larger casket. In Revelation chapter eleven, the last to accept the second message of Ezekiel, which is the message of the four winds of Islam, that is also the sealing message, do so just before the last of seven trumpets sound, which is the “third Woe” trumpet. “In a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised incorruptible, and we shall be changed.” (1 Corinthians 15:52)

Дар такрори таърихи Нидои Нисфишаб, чунон ки дар хоби Миллер тасвир шудааст, Миллер барои лаҳзае чашмони худро баст. Пас, «дар як дам, дар як мижа задан, ҳангоми карнаи охирин; зеро карнай садо хоҳад дод, ва мурдагон эҳё хоҳанд шуд». Дар хоби Миллер ӯ охирин касонеро намояндагӣ мекунад, ки паёми Нидои Нисфишабро қабул мекунанд, ҳамон тавре ки дар таърихи худи ӯ низ чунин буд. Ӯ намояндаи касонест, ки ниҳоят ин паёмро қабул мекунанд, андаке пеш аз он ки марди ҷорӯби хокӣ ҷавоҳироти парокандаро ҷамъ оварад ва онҳоро ба сандуқчаи бузургтар андозад. Дар боби ёздаҳуми Ваҳй, охирин касоне, ки паёми дуюми Ҳизқиёлро қабул мекунанд, ки он паёми чор боди Ислом аст ва ҳамчунин паёми мӯҳргузорист, ин корро андаке пеш аз он мекунанд, ки охирини ҳафт карнай, яъне карнаи «войи сеюм», садо диҳад. «Дар як дам, дар як мижа задан, ҳангоми карнаи охирин; зеро карнай садо хоҳад дод, ва мурдагон бефано эҳё хоҳанд шуд, ва мо дигаргун хоҳем шуд». (1 Қӯринтиён 15:52)

The passage is identifying the first resurrection that occurs at the second coming, but there is also a resurrection of the dead dry bones (the two witnesses) that occurs in the hour of the great earthquake of Revelation chapter eleven. In the “hour” of that earthquake, the last trumpet of the seven trumpets sounds, and the dead witnesses that were in the street are brought back to life, not as Laodiceans, but as Philadelphians, for at the trumpet of the third Woe, the two witnesses have been sealed and are changed to incorruptible, for they will never again sin. Miller represents the last to receive the message which brings the two witnesses to life, which is the message of the four winds of Islam, and is the sealing message.

Ин порча эҳёи аввалро, ки ҳангоми омадани дуюм рӯй медиҳад, муайян мекунад; аммо инчунин эҳёи устухонҳои хушки мурдагон (ду шоҳид) низ ҳаст, ки дар соати зилзилаи бузурги боби ёздаҳуми Ваҳй ба амал меояд. Дар «соати» он зилзила, карнаи охирини ҳафт карнай садо медиҳад, ва шоҳидони мурдае ки дар кӯча буданд, дубора ба ҳаёт оварда мешаванд, на ҳамчун Лоодикиён, балки ҳамчун Филаделфиён, зеро ҳангоми карнаи войи сеюм, ду шоҳид мӯҳр зада шудаанд ва ба вайроннашавандагӣ тағйир меёбанд, зеро онҳо дигар ҳеҷ гоҳ гуноҳ нахоҳанд кард. Миллер намояндаи охирин касест, ки паёмро қабул мекунад, паёме ки ду шоҳидро ба ҳаёт меоварад, ва он паёми чор бодҳои Ислом аст ва паёми мӯҳргузорист.

The sound of that trumpet raises the last of the dead dry bones that had been scattered in the street of Sodom and Egypt. Miller watched as the truths were progressively buried by counterfeit doctrines. Eventually Miller wept, marking the time when the unsealing was to begin, for the unsealing is a progressive work. That unsealing began in the ending period of the three-and-a-half days.

Садои он карнай охирин устухонҳои хушки мурдагонро, ки дар кӯчаи Садӯм ва Миср пароканда шуда буданд, бармехезонад. Миллер дид, ки чӣ гуна ҳақиқатҳо тадриҷан зери таълимотҳои қалбакӣ дафн мешуданд. Ниҳоят Миллер гирист, ва он вақтро нишон дод, ки дар он кушода шудан бояд оғоз меёфт, зеро кушода шудан кори тадриҷӣ аст. Он кушода шудан дар давраи поёнии сеюним рӯз оғоз ёфт.

After Miller wept, the One who had the power to unseal the sealed book entered into the narrative. In Miller’s dream that was the Dirt Brush Man. Miller then prayed, and immediately a door opened, marking the point where the Laodicean movement of the third angel was going to transition unto the Philadelphia movement of the third angel. His prayer was the Leviticus twenty-six prayer, it was the prayer for understanding of the final prophetic secret and a public confession of the rebellion that brought the three-and-a-half days upon the two witnesses, it was the prayer of those who are sealed in Ezekiel chapter nine.

Пас аз он ки Миллер гирист, Он Касе ки қудрати кушодани китоби мӯҳршударо дошт, ба ривоят ворид шуд. Дар хоби Миллер, ин ҳамон Марди Хасурӯб буд. Сипас Миллер дуо кард, ва дарҳол даре кушода шуд, ки нуқтаеро нишон медод, ки дар он ҳаракати Лаодикияи фариштаи сеюм бояд ба ҳаракати Филаделфияи фариштаи сеюм гузар мекард. Дуои ӯ дуои боби бисту шашуми Левизод буд; он дуо барои фаҳмидани сирри ниҳоии нубувватӣ ва эътирофи ошкорои исёне буд, ки сеюним рӯзро бар ду шоҳид овард; он дуои касоне буд, ки дар боби нӯҳуми Ҳизқиёл мӯҳр зада шудаанд.

Following the prayer, Christ (the dirt brush man) entered and began to clean up the room. At the end of the dirt brush man’s cleaning project, Miller closed his eyes for a moment, identifying the end of the period that the dead dry bones were to be resurrected. The dirt brush man then gathered the scattered jewels in Miller’s room, and placed them in a new, larger casket, upon a table in the center of Miller’s room, as the two witnesses are lifted up as the ensign. As the ensign, they then call unto God’s other flock that is still in Babylon to “come and see” the message that the Lion of the tribe of Judah has just cast into the new, larger casket.

Пас аз дуо, Масеҳ (марди ҷорӯби хок) дохил шуд ва ба тоза кардани ҳуҷра оғоз намуд. Дар анҷоми кори тозакунии марди ҷорӯби хок, Миллер барои лаҳзае чашмонашро баст, ки поёни он давраеро муайян мекард, ки устухонҳои хушки мурда бояд эҳё мегардиданд. Сипас марди ҷорӯби хок ҷавоҳироти парокандаро дар ҳуҷраи Миллер ҷамъ оварда, онҳоро дар тобути нав ва бузургтаре, бар рӯи мизе дар маркази ҳуҷраи Миллер, гузошт, чунон ки он ду шоҳид ҳамчун байрақ барафрохта мешаванд. Ва ҳамчун байрақ, онҳо он гоҳ ба рамаи дигари Худо, ки ҳанӯз дар Бобил аст, нидо мекунанд, ки «биёед ва бубинед» паёмеро, ки Шери қабилаи Яҳудо тоза ба он тобути нав ва бузургтар андохтааст.

We will begin to consider the vision of the Ulai River as the symbol of the truths from the book of Daniel that was unsealed in 1798 in the next article. We have placed a few points of reference in place in advance of that consideration. The first is that the message of the Millerites was perfect (at its stage of growth), but incomplete. It was placed in the framework of two, not three desolating powers. The second is that when Miller’s dream identifies the ultimate restoration of the foundational truths, the foundational truths then are “ten times brighter” than their original glory. A third point is that the movement of the first angel (the Millerite movement), is repeated in the movement of the third angel, but with a few important caveats. The Millerites as a symbol were Philadelphians, they were a converted Nebuchadnezzar, but who ultimately and unfortunately, “rebuilt Jericho” in 1863.

Мо дар мақолаи навбатӣ ба баррасии рӯъёи дарёи Ӯлой ҳамчун рамзи ҳақиқатҳое оғоз хоҳем кард, ки аз китоби Дониёл бармеоянд ва дар соли 1798 мӯҳрашон кушода шуд. Мо пеш аз он баррасӣ чанд нуқтаи истинодро пешакӣ муқаррар намудем. Нахуст ин аст, ки паёми миллериён комил буд (дар марҳилаи рушди худ), аммо нопурра. Он дар чаҳорчӯби ду, на се қувваи харобкунанда ҷой дода шуда буд. Дуввум ин аст, ки вақте хоби Миллер барқароршавии ниҳоии ҳақиқатҳои бунёдиро муайян мекунад, он ҳақиқатҳои бунёдӣ он гоҳ «даҳ бор равшантар» аз ҷалоли аслии худ мебошанд. Нуқтаи сеюм ин аст, ки ҳаракати фариштаи аввал (ҳаракати миллериён) дар ҳаракати фариштаи сеюм такрор мешавад, аммо бо чанд қайди муҳими истисноӣ. Миллериён ҳамчун рамз филаделфиён буданд; онҳо Набукаднесари тавбашуда буданд, аммо дар ниҳоят ва, мутаассифона, дар соли 1863 «Ериҳӯро аз нав бино карданд».

The movement of the third angel began as Laodiceans, in need of conversion, but they would ultimately participate in the final destruction of Jericho (the Jericho of the last days).

Ҳаракати фариштаи сеюм ҳамчун Лаодикиён оғоз ёфт, ки ба эҳтиёҷи табдил ниёз доштанд, вале дар ниҳоят онҳо дар вайронии ниҳоии Ериҳӯ (Ериҳӯи рӯзҳои охир) иштирок хоҳанд кард.

> “The Saviour had not come to set aside what patriarchs and prophets had spoken; for He Himself had spoken through these representative men. All the truths of God’s word came from Him. But these priceless gems had been placed in false settings. Their precious light had been made to minister to error. God desired them to be removed from their settings of error and replaced in the framework of truth. This work only a divine hand could accomplish. By its connection with error, the truth had been serving the cause of the enemy of God and man. Christ had come to place it where it would glorify God, and work the salvation of humanity.” The Desire of Ages, 287.

> «Наҷотдиҳанда наомада буд, то он чиро, ки падарсолорон ва анбиё гуфта буданд, бекор созад; зеро Худи Ӯ ба воситаи ин мардони намоянда сухан гуфта буд. Ҳамаи ҳақоиқи каломи Худо аз Ӯ сарчашма гирифта буданд. Аммо ин гавҳарҳои бебаҳо дар қолабҳои ботил ҷой дода шуда буданд. Нури гаронбаҳои онҳо водошта шуда буд, ки ба хизмати гумроҳӣ бипардозад. Худо мехост, ки онҳо аз муҳитҳои гумроҳии худ бардошта шуда, дар чаҳорчӯбаи ҳақиқат ҷойгузин карда шаванд. Ин корро танҳо дасти илоҳӣ метавонист анҷом диҳад. Ҳақиқат, ба сабаби пайванди худ бо гумроҳӣ, ба кори душмани Худо ва инсон хидмат мекард. Масеҳ омада буд, то онро дар ҷойе қарор диҳад, ки Худоро ҷалол диҳад ва барои наҷоти башарият амал намояд». The Desire of Ages, 287.

Back to Articles