Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number Nineteen

Таърихи ниҳонии ояти чиҳил — рақами нуздаҳ

The Second Woe - Part Six

Войи дуюм — Қисми шашум

Author

Jeff Pippenger

Published

July 20, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

The books of Daniel and Revelation complement each other, meaning together they are perfected.

Китобҳои Дониёл ва Ваҳй якдигарро такмил медиҳанд, яъне якҷоя онҳо комил мегарданд.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel.” Acts of the Apostles, 585.

> «Дар Ваҳй ҳамаи китобҳои Китоби Муқаддас ба ҳам мепайванданд ва ба анҷом мерасанд. Ин ҷо такмили китоби Дониёл аст». Аъмоли ҳаввориён, 585.

The kingdoms of Bible prophecy are to be the student of prophecy’s focus, for it is there that the external history of the latter days is primarily set forth.

Мамлакатҳои нубуввати Китоби Муқаддас бояд маркази диққати донишҷӯйи нубувват бошанд, зеро маҳз дар он ҷо таърихи зоҳирии рӯзҳои охир пеш аз ҳама баён гардидааст.

> “Far better is it to learn, in the light of God’s word, the causes that govern the rise and fall of kingdoms. Let the youth study these records, and see how the true prosperity of nations has been bound up with an acceptance of the divine principles. Let him study the history of the great reformatory movements, and see how often these principles, though despised and hated, their advocates brought to the dungeon and the scaffold, have through these very sacrifices triumphed.” Education, 238.

> «Беҳтар басо он аст, ки дар нури каломи Худо сабабҳоеро, ки бархостан ва фурӯ афтодани подшоҳиҳоро идора мекунанд, биомӯзем. Бигзор ҷавонон ин сабтҳоро омӯзанд ва бубинанд, ки чӣ гуна шукуфоии ҳақиқии миллатҳо бо пазируфтани усулҳои илоҳӣ пайванди ногусастанӣ доштааст. Бигзор ӯ таърихи ҳаракатҳои бузурги ислоҳотиро омӯзад ва бубинад, ки чӣ гуна бисёр вақт ин усулҳо, гарчанде хору манфур шумурда мешуданд ва ҳаводорони онҳо ба зиндон ва ба дор кашонда мешуданд, маҳз тавассути ҳамин қурбониҳо пирӯз гардидаанд». Education, 238.

Sacred histories, whether it is the “great reformatory movements,” or the “rise and fall of kingdoms;” sacred histories are a life-or-death proposition in God’s Word. Paul recorded in 2 Thessalonians chapter two that those that do not love the truth, and who thereafter receive strong delusion; do so because they chose to reject the message Paul identified in the passage. The passage identifies the relationship of pagan Rome with papal Rome, which is also the relationship of Pergamos and Thyatira and is also the relationship of iron and clay, as well as, the relationship of the dragon with the beast. The rise of papal Rome represented by Thyatira and the fall of pagan Rome as represented by Pergamos is a truth that those who receive strong delusion hate.

Таърихҳои муқаддас, хоҳ «ҳаракатҳои бузурги ислоҳотӣ» бошанд, хоҳ «бархостану суқути подшоҳиҳо»; таърихҳои муқаддас дар Каломи Худо масъалаи ҳаёт ё мамот мебошанд. Павлус дар 2 Таслӯникиён, боби дуюм, навиштааст, ки онҳое, ки ҳақро дӯст намедоранд ва баъд аз он гумроҳии сахтро мепазиранд, ин корро аз он сабаб мекунанд, ки паёмеро, ки Павлус дар он порча муайян кардааст, рад карданро интихоб намудаанд. Он порча муносибати Руми бутпарастиро бо Руми папавӣ муайян мекунад, ки он ҳамчунин муносибати Перғомус ва Тиотирост, ва низ муносибати оҳан ва гил, ҳамчунин муносибати аждаҳо бо ҳайвон аст. Бархостани Руми папавӣ, ки бо Тиотиро ифода шудааст, ва суқути Руми бутпарастӣ, ки бо Перғомус ифода шудааст, ҳақиқате аст, ки онҳое, ки гумроҳии сахтро мепазиранд, аз он нафрат доранд.

In the Millerite history the argument between the Millerites and the Protestants that made its way onto the 1843 pioneer chart was over what historical power was represented as the “robbers of thy people” in verse fourteen of Daniel eleven. Were the robbers the rising of pagan Rome as the Millerites contended, or was it the fall of the Seleucids as the Protestants claimed?

Дар таърихи миллеритӣ баҳсе миёни миллеритиён ва протестантҳо, ки ба ҷадвали пешоҳангони соли 1843 роҳ ёфт, бар сари он буд, ки дар ояти чордаҳуми Дониёл ёздаҳ кадом қудрати таърихӣ ҳамчун «ғоратгарони қавми ту» муаррифӣ шудааст. Оё ғоратгарон, чунон ки миллеритиён таъкид мекарданд, бархостани Рими бутпараст буданд, ё, чунон ки протестантҳо иддао менамуданд, суқути Селевкиён?

> “Every nation that has come upon the stage of action has been permitted to occupy its place on the earth, that it might be seen whether it would fulfill the purpose of ‘the Watcher and the Holy One.’ Prophecy has traced the rise and fall of the world’s great empires—Babylon, Medo-Persia, Greece, and Rome. With each of these, as with nations of less power, history repeated itself. Each had its period of test, each failed, its glory faded, its power departed, and its place was occupied by another....

> «Ҳар қавме, ки ба саҳнаи амал қадам ниҳодааст, иҷозат ёфтааст, ки ҷойгоҳи худро бар рӯи замин ишғол намояд, то маълум гардад, ки оё мақсади “Нозир ва Қуддуси Муқаддас”-ро ба анҷом хоҳад расонд ё не. Нубувват бархостан ва суқути империяҳои бузурги ҷаҳон — Бобил, Модо-Форс, Юнон ва Рум —ро пайгирӣ намудааст. Бо ҳар яке аз инҳо, ҳамон тавре ки бо миллатҳои камқудраттар, таърих худро такрор мекард. Ҳар яке давраи озмоиши худро дошт, ҳар яке ноком гардид, ҷалолаш пажмурда шуд, қудраташ аз миён рафт, ва ҷойи онро дигаре ишғол намуд....»

> “From the rise and fall of nations as made plain in the pages of Holy Writ, they need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and its magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,—how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass’ it has perished. So perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose and expresses His character can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Education, 177, 184.

> «Аз болоравӣ ва суқути миллатҳо, чунон ки дар саҳифаҳои Навиштаҳои Муқаддас равшан баён шудааст, онҳо бояд биомӯзанд, ки ҷалоли танҳо зоҳирӣ ва дунявӣ чӣ қадр бебаҳост. Бобил, бо тамоми қудрат ва шаҳомати худ, ки монанди онро ҷаҳони мо аз он вақт инҷониб ҳаргиз надидааст,—қудрат ва шаҳомате, ки ба назари мардуми он рӯзгор чунон устувор ва пойдор менамуд,—то чӣ андоза комилан аз байн рафтааст! Мисли «гули алаф» он нобуд гардидааст. Ҳамин тавр, ҳар он чи Худоро таҳкурсии худ надорад, нобуд мешавад. Танҳо он чизе метавонад пойдор монад, ки бо мақсади Ӯ пайванд ёфта, хислати Ӯро ифода мекунад. Принсипҳои Ӯ ягона чизҳои устуворе мебошанд, ки ҷаҳони мо мешиносад». Education, 177, 184.

Biblical history is the vision that Solomon said to lack, is to perish. The Millerites recognized and proclaimed the one hundred and fifty years represented as “five months” in Revelation chapter nine, verses five and ten, but they did not dredge deeply into the history represented in chapter nine of Revelation. They correctly identified verse ten’s five months, but evidently thought that because verses five and ten both contain the expression “five months,” that it simply represented an emphasis upon the prophecy of torment represented in both verses. It is now easily demonstrated that when verse five represents “five months” it represents one hundred and fifty years that began at the death of Mohammed in 632, and ended in 782 with the humiliation of Empress Irene of the Byzantine, or eastern Roman empire.

Таърихи Китоби Муқаддас ҳамон рӯъёест, ки Сулаймон гуфт агар набошад, инсон ба ҳалокат мерасад. Миллериён яксаду панҷоҳ солеро, ки дар Ваҳй боби нуҳ, оятҳои панҷ ва даҳ ба сурати «панҷ моҳ» нишон дода шудааст, шинохтанд ва эълон намуданд, аммо онҳо ба таърихе, ки дар боби нуҳи Ваҳй тасвир шудааст, ба қадри кофӣ амиқ нанигаристанд. Онҳо панҷ моҳи ояти даҳро дуруст муайян карданд, вале зоҳиран гумон бурданд, ки азбаски оятҳои панҷ ва даҳ ҳар ду ибораи «панҷ моҳ»-ро дар бар доранд, ин танҳо таъкиде бар пешгӯии азобест, ки дар ҳар ду оят тасвир шудааст. Акнун ба осонӣ метавон нишон дод, ки вақте ояти панҷ «панҷ моҳ»-ро ифода мекунад, он яксаду панҷоҳ солеро ифода менамояд, ки аз марги Муҳаммад дар соли 632 оғоз шуда, дар соли 782 бо таҳқир шудани императрица Ирина аз империяи Бизантия, ё империяи Руми шарқӣ, ба анҷом расид.

The pioneers were correct in their application of verse ten as the battle of Nicomedia on July 27, 1299 as the starting of one hundred and fifty years that concluded with the humiliation of the last Constantine to reign in Constantinople on July 27, 1449. Line upon line a period of one hundred and fifty years identifies worldwide Islam, as represented by both the first woe of Islam of Arabia and the second woe of Islam of Turkey. The Islam that humiliated both emperor and the empress together identifies worldwide Islam conquering a kingdom that consists of a woman, represented by Irene and a man represented by Constantine the last.

Пешоҳангон дар татбиқи ояти даҳум ба ҷанги Никомедия дар 27 июли соли 1299 дуруст буданд, ҳамчун оғози яксаду панҷоҳ соле ки бо хоршавии охирин Константин, ки дар Константинопол ҳукмронӣ кард, дар 27 июли соли 1449 анҷом ёфт. Сатр бар сатр, як давраи яксаду панҷоҳсола Исломи ҷаҳониро муайян мекунад, чунон ки онро ҳам войи якуми Исломи Арабистон ва ҳам войи дуюми Исломи Туркия намояндагӣ мекунанд. Он Исломе ки ҳам император ва ҳам императрисаро якҷоя хор гардонд, Исломи ҷаҳониеро муайян мекунад, ки подшоҳие иборат аз зане, ки бо Ирина намояндагӣ мешавад, ва марде, ки бо Константини охирин намояндагӣ мешавад, фатҳ мекунад.

In the one hundred and fifty years that ends with the humiliation of Irene, Islam of Arabia takes control of the area or territory of Byzantine, leaving Irene in such a humiliated position that she was forced to pay tribute for three years, among other exactions. When the humiliation of Constantine the last took place, it marked the beginning of a four-year period that ends with a siege and the overthrow of the capital of eastern Rome. In both cases it was Islam, Arabian Islam for Irene and Turkish Islam for Constantine the last. In the latter days worldwide Islam as represented by the two witnesses of Arabian and Turkish Islam set forth in the first and second woes; will first take the territory, and then the capital. The latter-day political entity represented by eastern Rome’s Constantine is symbolically married to the latter-day religious entity represented by eastern Rome’s Irene. I use the term political and religious entity to address that the symbol of the image of the beast occurs first in the United States and then in the world. The image of the beast is the symbolic marriage of Constantine and Irene, who are both humiliated by losing their territory and capital to Islam.

Дар он яксаду панҷоҳ соле, ки бо хории Ирина анҷом меёбад, Исломи Арабистон минтақа ё қаламрави Бизантияро зери тасарруф мегирад ва Иринаро дар чунин ҳолати хорӣ вомегузорад, ки ӯ маҷбур шуд се сол хироҷ пардозад, илова бар дигар маҷбуриятҳо. Вақте ки хории Константини охирин ба вуқӯъ пайваст, он оғози як давраи чорсолаеро нишон дод, ки бо муҳосира ва суқути пойтахти Рими шарқӣ анҷом меёбад. Дар ҳар ду ҳолат ин Ислом буд: барои Ирина — Исломи арабӣ, ва барои Константини охирин — Исломи туркӣ. Дар айёми охир Исломи ҷаҳонӣ, чунон ки тавассути ду шоҳиди Исломи арабӣ ва Исломи туркӣ, ки дар войи якум ва дуюм баён шудаанд, намояндагӣ мешавад, аввал қаламрав ва сипас пойтахтро тасарруф хоҳад кард. Моҳияти сиёсии айёми охир, ки бо Константини Рими шарқӣ намояндагӣ мешавад, ба таври рамзӣ бо моҳияти динии айёми охир, ки бо Иринаи Рими шарқӣ намояндагӣ мешавад, ақди никоҳ бастааст. Ман истилоҳи «моҳияти сиёсӣ» ва «моҳияти динӣ»-ро ба кор мебарам, то ба ин нукта ишора кунам, ки рамзи сурати ҳайвон аввал дар Иёлоти Муттаҳида ва сипас дар ҷаҳон падид меояд. Сурати ҳайвон никоҳи рамзии Константин ва Ирина аст, ки ҳар ду бо аз даст додани қаламрав ва пойтахти худ ба Ислом хор мегарданд.

Their marriage is identified by aligning the two histories, and it was typified by the marriage between Constantia and Licinius in 313 when the Edict of Milan was put in place, and the symbolic church of Smyrna ended and the symbolic church of Pergamos began. Those who Paul identifies as receiving strong delusion refuse to see Paul’s warning message that includes a falling away, before the man of sin is revealed. The falling away takes place in the history of Pergamos, and the man of sin was revealed in 538, when the church of Thyatira began.

Издивоҷи онҳо бо мутобиқ сохтани ду таърих муайян мегардад, ва он ба таври рамзӣ дар издивоҷи миёни Константия ва Лициний дар соли 313, ҳангоме ки Фармони Милан ба иҷро даромад ва калисои рамзии Смирно ба поён расид ва калисои рамзии Пергамус оғоз ёфт, таҷассум ёфта буд. Онҳое ки Павлус онҳоро ҳамчун қабулкунандагони фиреби қавӣ муайян мекунад, аз дидани паёми ҳушдордиҳандаи Павлус, ки дар бар мегирад як даст кашиданро пеш аз он ки марди гуноҳ ошкор гардад, сарпечӣ мекунанд. Даст кашидан дар таърихи Пергамус ба амал меояд, ва марди гуноҳ дар соли 538 ошкор гардид, вақте ки калисои Тиатира оғоз ёфт.

> Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. 2 Thessalonians 2:3, 4.

> Бигзор ҳеҷ кас шуморо ба ҳеҷ васила фирефта насозад; зеро он рӯз нахоҳад омад, магар он ки аввал иртидоде ба вуқӯъ ояд, ва он одами гуноҳ ошкор гардад, писари ҳалокат; ки муқобилат мекунад ва худро болотар аз ҳар он чи Худо номида мешавад ё парастиш карда мешавад, мебардорад; ба тавре ки ӯ ҳамчун Худо дар маъбади Худо менишинад ва худро нишон медиҳад, ки гӯё Худост. 2 Thessalonians 2:3, 4.

The history of eastern Rome provides two witnesses to the prophetic truth that is also represented in the symbolic relationship of eastern Rome with western Rome. In that relationship, western Rome is the church and eastern Rome is the state. Rome is a combination of church and state as represented as iron and clay in Daniel chapter two.

Таърихи Рими шарқӣ ду шоҳидро ба ҳақиқати нубувватӣ фароҳам меоварад, ки ҳамчунин дар муносибати рамзии Рими шарқӣ бо Рими ғарбӣ низ муаррифӣ шудааст. Дар он муносибат, Рими ғарбӣ калисо аст ва Рими шарқӣ давлат аст. Рим омезише аз калисо ва давлат мебошад, чунон ки дар боби дуюми китоби Дониёл ба сурати оҳан ва гил тасвир шудааст.

A reason that it can be seen convincingly that in the latter days worldwide Islam comes against a power represented as a combination of church and state, taking its territory and capital is sustained by two other witnesses from the sacred history of Revelation nine. Osman conquered the territory of Nicomedia on July 27, 1299, and he then conquered the territory of Nicaea two years later in 1301. His son conquered the capital city of Nicaea in 1331, and the same son conquered the capital city of Nicomedia in a four-year siege that ended in 1337. The pioneers marked July 27, 1299 with Osman, but never looked at the next battle, the battle of Nicaea as the historical second step to establishing the Ottoman Empire. July 27, 1299 was the first step of several steps to reach the Sunday law. The first two steps of Turkish Islam identified the beginning of a prophecy that ended in 1449, then again in 1840, then again at 9/11 and then again on December 31, 2023.

Сабабе, ки бо эътимод метавон дид, ки дар айёмҳои охир исломи ҷаҳонӣ бар зидди қудрате, ки ҳамчун таркиби калисо ва давлат намояндагӣ мешавад, бархоста, қаламрав ва пойтахти онро тасарруф мекунад, аз ҷониби ду шоҳиди дигари таърихи муқаддаси Ваҳй боби нӯҳ низ таъйид мегардад. Осмон 27 июли соли 1299 қаламрави Никомедияро фатҳ кард ва пас аз ду сол, дар соли 1301, ӯ қаламрави Никеяро низ фатҳ намуд. Писари ӯ шаҳри пойтахти Никеяро дар соли 1331 фатҳ кард, ва ҳамон писар шаҳри пойтахти Никомедияро дар муҳосираи чаҳорсолае, ки дар соли 1337 ба поён расид, фатҳ намуд. Пешқадамон 27 июли соли 1299-ро бо Осмон қайд карданд, аммо ҳаргиз ба ҷанги баъдӣ, яъне ҷанги Никея, ҳамчун қадами дуюми таърихӣ барои барқарор шудани Империяи Усмонӣ назар накардаанд. 27 июли соли 1299 қадами аввали чанд қадам барои расидан ба қонуни якшанбе буд. Ду қадами аввалини исломи туркӣ оғози як нубувватро муайян карданд, ки дар соли 1449 ба анҷом расид, сипас боз дар соли 1840, баъд боз дар 11 сентябр ва сипас боз дар 31 декабри соли 2023.

The first of those two steps marked not only the beginning of one hundred and fifty years, but also it marked the beginning of thirty-eight years. It began with Osman taking the territory of Nicomedia, and it ended thirty-eight years later when Osman’s son took the capital city of Nicomedia at the end of a four-year siege in 1337. The number thirty-eight represents “rising up,” and the initial step of Osman taking the territory marked the rising up of Turkish Islam. In that first step of thirty-eight years, a “four year” siege marks the conclusion. At the last step of the one hundred and fifty years, the humiliation is delivered and four years later in 1453, the capital of eastern Rome is taken.

Аввалини он ду қадам на танҳо оғози яксаду панҷоҳ солро нишон дод, балки ҳамчунин оғози сию ҳашт солро низ нишон дод. Он бо гирифтани қаламрави Никомедия аз ҷониби Усмон оғоз ёфт ва сию ҳашт сол баъд, ҳангоме поён ёфт, ки писари Усмон пас аз муҳосираи чаҳорсола дар соли 1337 шаҳри пойтахти Никомедияро тасарруф кард. Рақами сию ҳашт маънои «бархостан»-ро ифода мекунад, ва қадами ибтидоии гирифтани қаламрав аз ҷониби Усмон бархостани исломи туркиро нишон дод. Дар он қадами аввали сию ҳаштсола, муҳосираи «чаҳорсола» анҷомро нишон медиҳад. Дар қадами охирини яксаду панҷоҳ сол, хоригардонӣ расонда мешавад ва пас аз чор сол, дар соли 1453, пойтахти Руми шарқӣ тасарруф карда мешавад.

Whether it was the Ottoman Turks in 1453, or Osman’s son taking both Nicomedia in 1337 and Nicaea in 1331, in all three instances, each capital city had served at some point in history as the capital of eastern Rome. All three lines are identifying the conquering of eastern Rome. Each of those three lines identifies Islam conquering first the territory and thereafter the capital of eastern Rome. The name of all three capitals is the same as the name of the territory. Each of the three lines have distinct alpha and omega historical figures. While identifying a church state relationship with the humiliation by Islam of both emperor and empress, the prophetic humiliation ties their lines together with western Rome, that was also humiliated by Constantine the Great when he chose Constantinople over the city of Rome in 330. Western Rome’s final humiliation came in 476 with the final emperor, and continued to decline rapidly from there on.

Хоҳ он туркони усмонӣ дар соли 1453 бошад, ё писари Усмон, ки ҳам Никомедияро дар соли 1337 ва ҳам Никеяро дар соли 1331 гирифт, дар ҳар се маврид ҳар як пойтахт дар ягон марҳилаи таърих ҳамчун пойтахти Руми шарқӣ хизмат карда буд. Ҳар се хат тасхири Руми шарқиро муайян мекунанд. Ҳар яке аз он се хат нишон медиҳад, ки Ислом аввал сарзамин ва пас аз он пойтахти Руми шарқиро фатҳ мекунад. Номи ҳар се пойтахт ҳамон номест, ки сарзамин дорад. Ҳар яке аз ин се хат шахсиятҳои таърихии алфа ва омегаи хоси худро дорад. Дар ҳоле ки муносибати калисо ва давлатро бо таҳқир шудани ҳам император ва ҳам императрица аз ҷониби Ислом муайян мекунад, ин таҳқири нубувватӣ хатҳои онҳоро бо Руми ғарбӣ, ки он низ аз ҷониби Константини Бузург таҳқир шуда буд, вақте ки ӯ дар соли 330 Константинополро бар шаҳри Рум баргузид, ба ҳам мепайвандад. Таҳқири ниҳоии Руми ғарбӣ дар соли 476 бо императори охирин фаро расид ва аз он ба баъд босуръат рӯ ба таназзул ниҳод.

Western Rome in relation to eastern Rome was the church, the east was the state. Humiliation at the beginning in 330, then humiliation in 476, and then in 782 and then again in 1449. A line of humiliation beginning with the division of a kingdom, followed in 476 by the humiliation of losing the emperor, and therefore empire, only to be followed by Islam bringing humiliation first to the territory of the east in 782 and then to the capital of the east in 1453.

Руми Ғарбӣ нисбат ба Руми Шарқӣ калисо буд; шарқ давлат буд. Хорӣ дар оғоз, дар соли 330, сипас хорӣ дар соли 476, ва баъд дар соли 782 ва боз дар соли 1449. Хатти хорӣ, ки аз тақсим шудани як подшоҳӣ оғоз меёбад, ва баъдан дар соли 476 бо хории аз даст додани император, ва аз ин рӯ империя, идома меёбад, то ин ки пас аз он Ислом нахуст ба қаламрави шарқ дар соли 782 ва сипас ба пойтахти шарқ дар соли 1453 хорӣ овард.

Islam of Bible prophecy brings to light the line of both eastern and western Rome, and the light that Islam is producing today is in agreement with, but far beyond what the foundational light of Islam was for the Millerite pioneers. The testing time that began in 2024 with who is ‘the robbers of thy people who establish the vision’ was the alpha of the testing period, and now at the end of the testing period light from the subject of Islam of Revelation chapter nine adds witnesses of western and eastern Rome that were never evaluated until these current latter days.

Исломи пешгӯии Китоби Муқаддас хатти ҳам Руми шарқӣ ва ҳам Руми ғарбиро ошкор месозад, ва нуре, ки Ислом имрӯз ба вуҷуд меоварад, бо нури асосгузоронаи Ислом, ки барои пешоҳангони миллерӣ буд, мувофиқ аст, аммо аз он бисёр фаротар меравад. Замони озмоише, ки дар соли 2024 бо ин савол оғоз ёфт, ки кӣ ҳастанд «ғоратгарони қавми ту, ки рӯъёро барқарор месозанд», алфои давраи озмоиш буд; ва ҳоло, дар поёни давраи озмоиш, нуре аз мавзӯи Исломи боби нӯҳуми Ваҳй шоҳидони Руми ғарбӣ ва шарқиро меафзояд, ки то ин рӯзҳои охирини ҳозира ҳеҷ гоҳ баррасӣ нашуда буданд.

The prophetic lines of Islam represented in chapters nine through eleven bring together the lines of history located in verses ten through sixteen of Daniel eleven by providing testimonies which connect with lines already under discussion in these articles. But within the prophetic illustration of the rise of Islam is the rise of both the movement of the Millerites and the movement of the one hundred and forty-four thousand. Two four-year periods placed firmly within and as part of the time prophecies of Revelation nine provide witness to the four years of 1840 unto 1844. In 1844 prophetic time is no longer, so the symbolic four-year period is defined by its prophetic characteristics, not time. The first four-year period identifies Islam conquering Nicomedia, the former eastern Roman capital in 1337, thirty-eight years after his father conquered the territory. The second four years identifies the humiliation of eastern Romes political and religious rulers in 1449, brought about by Islam and the third four years identifies a glorious manifestation of the power of God when the angel who lightened the earth with his glory descended on August 11, 1840.

Хатҳои пешгӯёнаи Ислом, ки дар бобҳои нуҳ то ёздаҳ тасвир ёфтаанд, бо фароҳам овардани шаҳодатҳое, ки ба хатҳои пештар дар ин мақолаҳо баррасишаванда пайванд меёбанд, хатҳои таърихеро, ки дар оятҳои даҳ то шонздаҳи Дониёл ёздаҳ ҷой гирифтаанд, ба ҳам меоваранд. Аммо дар дохили тасвири пешгӯёнаи зуҳури Ислом, ҳам зуҳури ҳаракати Миллеритҳо ва ҳам ҳаракати яксаду чилу чор ҳазор мавҷуд аст. Ду давраи чаҳорсола, ки устуворона дар дохили пешгӯиҳои замонии Ваҳй нуҳ ҷой гирифтаанд ва ҷузъи онҳо мебошанд, ба чаҳор соли 1840 то 1844 шаҳодат медиҳанд. Дар соли 1844 дигар замони пешгӯёна вуҷуд надорад, бинобар ин давраи рамзии чаҳорсола бо хусусиятҳои пешгӯёнаи худ муайян карда мешавад, на бо замон. Давраи якуми чаҳорсола фатҳи Никомедияро аз ҷониби Ислом муайян мекунад, ки пойтахти собиқи Руми шарқӣ буд, дар соли 1337, сию ҳашт сол пас аз он ки падараш он қаламравро фатҳ карда буд. Давраи дуюми чаҳорсола таҳқири ҳокимони сиёсӣ ва динии Румҳои шарқиро дар соли 1449 муайян мекунад, ки аз ҷониби Ислом ба амал оварда шуд, ва сеюмин чаҳорсола зуҳури ҷалолманди қудрати Худоро муайян мекунад, вақте ки фариштае, ки заминро бо ҷалоли худ мунаввар сохт, дар 11 августи соли 1840 нозил шуд.

The Millerite history of the first and second angel aligns with the history of the third angel during the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That final sealing work is the blotting out of sin, it is the combination of Divinity with humanity and it takes place during a warfare that is being brought by Islam.

Таърихи миллеритии фариштаи якум ва дуюм бо таърихи фариштаи сеюм дар ҷараёни мӯҳр задани яксаду чиҳилу чор ҳазор мувофиқат мекунад. Он кори ниҳоии мӯҳргузорӣ маҳви гуноҳ аст; он иттиҳоди Илоҳият бо инсоният мебошад ва дар айёми ҷанге ба амал меояд, ки Ислом онро ба миён меорад.

> And he opened the bottomless pit; and there arose a smoke out of the pit, as the smoke of a great furnace; and the sun and the air were darkened by reason of the smoke of the pit. And there came out of the smoke locusts upon the earth: and unto them was given power, as the scorpions of the earth have power. And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:2–4.

> Ва ӯ чоҳи беҳадро кушод; ва аз чоҳ дуде баромад, мисли дуди кӯраи бузурге; ва офтобу ҳаво аз дуди чоҳ тира гаштанд. Ва аз дуд бар рӯйи замин малахҳо баромаданд; ва ба онҳо қудрат дода шуд, чунон ки каждумони замин қудрат доранд. Ва ба онҳо амр карда шуд, ки ба алафи замин, ба ҳеҷ сабзае ва ба ҳеҷ дарахте зарар нарасонанд, балки фақат ба он одамоне, ки мӯҳри Худоро бар пешониҳои худ надоранд. Ваҳй 9:2–4.

The perfect fulfillment of every prophecy is in the last days, so this passage is identifying the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The prophecy of Islam in Revelation nine provides the historical key to bring the most complete illustration of the power that establishes the vision together in the history that culminated on August 11, 1840, when Islam was restrained. From that point the testimony of Revelation nine extended into chapter ten and the history of the first and second angels. Then in chapter eleven the third woe arrives suddenly at the Sunday law, which is when the loud cry of the third angel begins. Chapter nine is the key of Islam in organizing the rise and fall of kingdoms set forth in Daniel and the Revelation. Chapters ten and eleven identify the experience of the one hundred and forty-four thousand wise virgins. Chapter nine identifies the symbol that establishes the external vision and chapters ten and eleven identify the internal vision associated with following the Lamb into the Most Holy Place.

Иҷрои комили ҳар як пешгӯӣ дар айёми охир аст; бинобар ин, ин порча муҳргузории саду чиҳилу чаҳор ҳазорро муайян мекунад. Пешгӯии Ислом дар Ваҳй боби нӯҳум калиди таърихиро фароҳам меорад, то мукаммалтарин тасвири қудрате, ки рӯъёро собит месозад, дар таърихе, ки 11 августи соли 1840, ҳангоме ки Ислом боздошта шуд, ба авҷ расид, ба ҳам оварда шавад. Аз он нуқта шаҳодати Ваҳй боби нӯҳум ба боби даҳум ва ба таърихи фариштаи якум ва дуюм идома ёфт. Сипас, дар боби ёздаҳум, войи сеюм ногаҳон ҳангоми қонуни якшанбе фаро мерасад, ки он замон фиғони баландии фариштаи сеюм оғоз меёбад. Боби нӯҳум калиди Ислом аст дар ба тартиб даровардани болоравӣ ва суқути салтанатҳое, ки дар Дониёл ва Ваҳй баён шудаанд. Бобҳои даҳум ва ёздаҳум таҷрибаи саду чиҳилу чаҳор ҳазор бокирагони доноёнаро муайян мекунанд. Боби нӯҳум рамзеро муайян мекунад, ки рӯъёи зоҳириро собит месозад, ва бобҳои даҳум ва ёздаҳум рӯъёи ботиниеро муайян мекунанд, ки бо пайравӣ кардан аз Барра ба Қудси Қудсҳо алоқаманд аст.

Revelation chapter ten opens with Christ as the mighty angel that descends with a little book open. That event was fulfilled on August 11, 1840 at the conclusion of the prophecy of Revelation nine that identifies three hundred and ninety-one years and fifteen days. Revelation ten identifies the history onward until the message became bitter in John’s stomach on October 22, 1844. The four years of 1840 to 1844 begin with the arrival of the first angel and end with the arrival of the third angel. Those four years that followed after the fulfillment of August 11, 1840 were typified by four years from July 27, 1449 unto 1453 at the beginning of the three hundred and ninety-one years and fifteen days. Both those four-year periods align with the four years of the siege of Nicomedia from 1333 unto 1337. Symbolically eastern Rome was conquered by Islam three times. First was at the siege of Nicaea in 1331, then the four-year siege of Nicomedia in 1337 and then the siege of Constantinople in 1453.

Боби даҳуми Ваҳй бо Масеҳ ҳамчун фариштаи қавӣ оғоз меёбад, ки бо китобчае кушода фуруд меояд. Он воқеа 11 августи соли 1840, дар анҷоми пешгӯии Ваҳйи нӯҳум, ки сесаду наваду як сол ва понздаҳ рӯзро муайян мекунад, иҷро гардид. Ваҳйи даҳум таърихро то замоне муайян мекунад, ки паём дар шиками Юҳанно талх гардид, яъне 22 октябри соли 1844. Чор соли аз 1840 то 1844 бо омадани фариштаи аввал оғоз ёфта, бо омадани фариштаи сеюм анҷом меёбанд. Он чор соле, ки пас аз иҷрои 11 августи соли 1840 фаро расиданд, ба воситаи чаҳор соли аз 27 июли соли 1449 то 1453, дар оғози сесаду наваду як сол ва понздаҳ рӯз, тимсол шуда буданд. Ҳар дуи ин давраҳои чаҳорсола бо чаҳор соли муҳосираи Никомедия аз 1333 то 1337 мувофиқат мекунанд. Ба таври рамзӣ, Руми шарқӣ се бор аз ҷониби Ислом фатҳ карда шуд. Аввал дар муҳосираи Никея дар соли 1331 буд, сипас муҳосираи чаҳорсолаи Никомедия дар соли 1337, ва баъд муҳосираи Константинопол дар соли 1453.

Diocletian legally divided Rome into east and west in 293, and Constantine prophetically divided Rome into east and west in 330. In 395, upon the death of the emperor Theodosius I, the empire was formerly and permanently divided as he bequeathed the east and the west to his two sons. The Catholic church divided into east and west in 1054 at the “great schism.” The division was gradual as was the demise that followed. The division remains to this very day. Within fifty years from that date, the western church in Rome began roughly two hundred years of crusades against Islam. Western Rome fell when it lost its last emperor in 476. Eastern Rome fell in 1453. Papal Rome fell in 1798. Pagan Rome divided unto east and west in 293, 330 and 395. Papal Rome divided unto east and west in 1054. Sister White identifies the rise and fall of kingdoms as a primary point of reference in the study of God’s Word.

Диоклетиан дар соли 293 Румро аз лиҳози ҳуқуқӣ ба шарқ ва ғарб тақсим кард, ва Константин дар соли 330 Румро аз лиҳози нубувватӣ ба шарқ ва ғарб ҷудо намуд. Дар соли 395, бо марги император Феодосийи I, империя расман ва ба таври доимӣ тақсим гардид, зеро ӯ шарқ ва ғарбро ба ду писараш ба мерос гузошт. Калисои католикӣ дар соли 1054 дар «шикофи бузург» ба шарқ ва ғарб ҷудо шуд. Ин ҷудоӣ тадриҷӣ буд, чунонки заволе, ки баъд аз он фаро расид, тадриҷӣ буд. Ин ҷудоӣ то ҳамин рӯзи имрӯз боқӣ мондааст. Дар давоми панҷоҳ сол аз он сана, калисои ғарбӣ дар Рум тақрибан дусад соли юришҳои салибӣ бар зидди Исломро оғоз намуд. Руми ғарбӣ вақте суқут кард, ки дар соли 476 охирин императори худро аз даст дод. Руми шарқӣ дар соли 1453 суқут кард. Руми папавӣ дар соли 1798 суқут кард. Руми бутпараст дар солҳои 293, 330 ва 395 ба шарқ ва ғарб тақсим шуд. Руми папавӣ дар соли 1054 ба шарқ ва ғарб тақсим шуд. Хоҳар Уайт бархостан ва суқут кардани салтанатҳоро ҳамчун як нуқтаи асосии истинод дар омӯзиши Каломи Худо муайян мекунад.

The kingdoms that are brought out into the light of history from chapter nine of Revelation strengthen the argument that it is Rome that establishes the vision. The prophetic connection between Islam and the one hundred and forty-four thousand is evidence the message of the midnight cry, that was typified by Christ riding into Jerusalem on an ass, is represented by a time prophecy that began in the time of the first woe, continued on in the second part of the prophecy in the second woe, and reached its fulfillment in the four-year history where the Millerite movement of the first and second angels began with the fulfillment of that very prophecy. The prophecy began with the symbol of “thirty-eight and two years” (1299 and 1301) years marking the rise of Islam and it concluded with the symbol of “thirty-eight and two years” (1838 and 1840) marking the rise of the Millerites.

Подшоҳиҳое, ки аз боби нӯҳуми Ваҳй ба рӯшноии таърих оварда мешаванд, бурҳонро тақвият медиҳанд, ки маҳз Рум аст, ки рӯъёро барқарор месозад. Пайванди нубувватӣ миёни Ислом ва яксаду чилу чор ҳазор далелест барои паёми нидои нисфи шаб, ки намунаи он савор шудани Масеҳ ба Ерусалим бар хар буд; ин паём ба василаи нубуввати замонӣ ифода гардидааст, ки дар замони войи аввал оғоз ёфт, дар қисми дуюми нубувват дар войи дуюм идома кард, ва ба иҷрои комили худ дар таърихи чорсолае расид, ки дар он ҷунбиши миллерии фариштаи якум ва дуюм бо иҷро шудани худи ҳамон нубувват оғоз гардид. Нубувват бо рамзи «сию ҳашт ва ду сол» (1299 ва 1301) оғоз ёфт, ки зуҳури Исломро нишон медод, ва бо рамзи «сию ҳашт ва ду сол» (1838 ва 1840) ба анҷом расид, ки зуҳури миллериёнро нишон медод.

In 1844, at the conclusion of the Millerites four-year period that had been typified by the siege of 1333 unto 1337, and 1449 unto the siege of 1453 prophetic time was no longer to be applied. The lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand is directly connected with the prophecy where Islam is lifted up.

Дар соли 1844, дар анҷоми давраи чаҳорсолаи миллеритҳо, ки ба воситаи муҳосираи солҳои 1333 то 1337 ва 1449 то муҳосираи 1453 намунавӣ гардида буд, вақти нубувватӣ дигар набояд татбиқ карда мешуд. Барафрохта шудани байрақи яксаду чилу чаҳор ҳазор бевосита бо он нубуввате вобаста аст, ки дар он Ислом барафрохта мешавад.

> Judah, thou art he whom thy brethren shall praise: thy hand shall be in the neck of thine enemies; thy father’s children shall bow down before thee. Judah is a lion’s whelp: from the prey, my son, thou art gone up: he stooped down, he couched as a lion, and as an old lion; who shall rouse him up? The sceptre shall not depart from Judah, nor a lawgiver from between his feet, until Shiloh come; and unto him shall the gathering of the people be. Binding his foal unto the vine, and his ass’s colt unto the choice vine; he washed his garments in wine, and his clothes in the blood of grapes: His eyes shall be red with wine, and his teeth white with milk. Genesis 49:8–12.

> Яҳудо, туро бародаронат ситоиш хоҳанд кард; дасти ту бар гардани душманонат хоҳад буд; писарони падарат пеши ту саҷда хоҳанд кард. Яҳудо шери ҷавон аст; аз шикор, эй писари ман, боло баромадаӣ; ӯ хам шуда хобид, мисли шер ва мисли шери пир; кист, ки ӯро бархезонад? Асои подшоҳӣ аз Яҳудо дур нахоҳад шуд, ва на қонунгузоре аз миёни пойҳояш, то он даме ки Шилоҳ биёяд; ва итоати қавмҳо аз они Ӯ хоҳад буд. Курраи худро ба ток мебандад, ва курраи модаҳари худро ба тoки баргузида; ҷомаҳои худро дар шароб шустааст, ва либосҳои худро дар хуни ангур. Чашмонаш аз шароб сурх хоҳад буд, ва дандонҳояш аз шир сафед. Ҳастӣ 49:8–12.

The one hundred and forty-four thousand perfectly reflect the character of Christ, and Christ is among other symbolic representations, “the choice vine.” Ishmael is identified as a “wild” man in Genesis 16:12.

Як саду чилу чаҳор ҳазор хусусияти Масеҳро ба таври комил инъикос мекунанд, ва Масеҳ, дар миёни дигар тасвирҳои рамзӣ, «токи баргузида» мебошад. Исмоил дар Ҳастӣ 16:12 ҳамчун марди «ваҳшӣ» шинохта мешавад.

> And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man's hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren.

> Ва ӯ марди ваҳшӣ хоҳад буд; дасти ӯ бар зидди ҳар кас хоҳад буд, ва дасти ҳар кас бар зидди ӯ; ва ӯ дар ҳузури ҳамаи бародарони худ сокин хоҳад шуд.

The word translated as “wild” is the wild Arabian ass. Christ’s representatives in the latter days ride upon the message of the wild Arabian ass, the ass that Christ rode into Jerusalem, the ass that finally spoke after Balaam struck him the third time. The messengers that proclaimed the message that empowered the first angel’s message in 1840 did not see a relevant and important one-hundred-and-fifty-year prophecy in the very prophetic history where the message that empowered the movement was located. They did not see two four-year periods in that very same time prophecy that typified the history of 1840 unto 1844. The Lion of the tribe of Judah is now opening up light from the “old paths” that has never been seen before, and it is light that is in agreement with that light that has been opening up since December 31, 2023. It removes any doubts on whether it is Islam that strikes Nashville. The light illuminates the symbol of Rome, thus becoming an omega statement to the alpha controversy in 2024 about the robbers of thy people, and it is also the omega symbol of the argument over the very same symbol in Millerite history. It identifies that Islam of the time prophecies of Revelation nine is the external message during the internal history of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. We have been teaching this fact for some time, but it can now be demonstrated upon one line that begins in Revelation nine and ends in Revelation eleven. The third four-year period connected with Islam’s time prophecy that was fulfilled in 1840 unto 1844, illustrates the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. By the great earthquake of Revelation eleven the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign.

Калимае, ки ба «ваҳшӣ» тарҷума шудааст, ҳамон хари ваҳшии арабист. Намояндагони Масеҳ дар айёми охир бар паёми хари ваҳшии арабӣ савор мешаванд, ҳамон харе ки Масеҳ бар он ба Ерусалим даромад, ҳамон харе ки ниҳоят пас аз он ки Билъом бори сеюм ӯро зад, сухан гуфт. Қосидоне, ки паёмеро эълон карданд, ки дар соли 1840 паёми фариштаи аввалро қувват бахшид, пешгӯии марбута ва муҳими яксаду панҷоҳсоларо дар худи ҳамон таърихи нубувватӣ, ки паёме, ки ҳаракатро қувват бахшид, дар он ҷойгир буд, надиданд. Онҳо дар ҳамон пешгӯии замонӣ ду давраи чаҳорсоларо низ надиданд, ки таърихи солҳои 1840 то 1844-ро намунавор нишон медоданд. Шери сибти Яҳудо ҳоло нуреро аз «роҳҳои куҳан» мекушояд, ки ҳаргиз пеш аз ин дида нашуда буд, ва ин нуре аст, ки бо он нуре, ки аз 31 декабри соли 2023 инҷониб кушода шуда истодааст, мувофиқат дорад. Он ҳар гуна шаккеро дар бораи он ки оё ин Ислом аст, ки Нашвиллро зарба мезанад, бартараф мекунад. Ин нур рамзи Румро равшан месозад ва ба ин васила ба изҳороти омега нисбат ба баҳси алфа дар соли 2024 дар бораи ғоратгарони қавми ту табдил меёбад, ва он ҳамчунин рамзи омегаи баҳс дар бораи айнан ҳамон рамз дар таърихи миллеристист. Он муайян месозад, ки Исломи пешгӯиҳои замонии Ваҳй 9 паёми хориҷист дар давраи таърихи дохилии замони мӯҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор. Мо ин ҳақиқатро муддате боз таълим додаем, аммо акнун онро метавон бар як хат нишон дод, ки аз Ваҳй 9 оғоз ёфта, дар Ваҳй 11 анҷом меёбад. Давраи сеюми чаҳорсола, ки бо пешгӯии замонии Ислом пайваст аст ва аз соли 1840 то 1844 иҷро шуд, замони мӯҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазорро тасвир мекунад. Бо заминларзаи бузурги Ваҳй 11 яксаду чилу чаҳор ҳазор ҳамчун байрақ боло бардошта мешаванд.

In Ezekiel thirty-seven the raising up of God’s people as an army is a two-step process that had been typified by the creation of Adam. First Adam was formed of the clay, then Christ breathed into him the breath of life. In Ezekiel the first prophecy forms the dead bodies, but they are still dead. Then the four winds are breathed upon the bodies and they rise up as a mighty army. The number thirty-eight and forty represent those two steps.

Дар Ҳизқиёл боби сию ҳафт бархезонидани қавми Худо ҳамчун лашкар равандест дуқадамӣ, ки пештар дар офариниши Одам намунавӣ гардида буд. Аввал Одам аз хок шакл дода шуд, сипас Масеҳ ба ӯ нафаси ҳаёт дамид. Дар Ҳизқиёл нубуввати аввал ҷасадҳои мурдаро шакл медиҳад, вале онҳо ҳанӯз мурдаанд. Сипас бар ҷасадҳо ба чор бод дамида мешавад ва онҳо ҳамчун лашкари азим бармехезанд. Рақамҳои сию ҳашт ва чил он ду қадамро ифода мекунанд.

We will continue these things in the next article.

Мо ин мавзӯъҳоро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

> After this there was a feast of the Jews; and Jesus went up to Jerusalem. Now there is at Jerusalem by the sheep market a pool, which is called in the Hebrew tongue Bethesda, having five porches. In these lay a great multitude of impotent folk, of blind, halt, withered, waiting for the moving of the water. For an angel went down at a certain season into the pool, and troubled the water: whosoever then first after the troubling of the water stepped in was made whole of whatsoever disease he had. And a certain man was there, which had an infirmity thirty and eight years. When Jesus saw him lie, and knew that he had been now a long time in that case, he saith unto him, Wilt thou be made whole? The impotent man answered him, Sir, I have no man, when the water is troubled, to put me into the pool: but while I am coming, another steppeth down before me. Jesus saith unto him, Rise, take up thy bed, and walk. And immediately the man was made whole, and took up his bed, and walked: and on the same day was the sabbath. John 5:1–9.

> Баъд аз ин иди яҳудиён буд; ва Исо ба Ерусалим боло рафт. Ва дар Ерусалим назди дарвозаи гӯсфандон ҳавзе ҳаст, ки ба забони ибронӣ Байт-Ҳасдо ном дорад, ва панҷ айвон дорад. Дар инҳо анбӯҳи бузурги беморон мехобиданд: кӯрон, лангон, пажмурдаандомон, ки мунтазири ҷунбиши об буданд. Зеро фариштае дар вақти муайян ба ҳавз фуруд меомад ва обро ба ҷунбиш меовард; пас ҳар кӣ баъд аз ҷунбидани об аввалин шуда ба он дохил мешуд, аз ҳар беморие ки дошт, шифо меёфт. Ва марде дар он ҷо буд, ки сию ҳашт сол боз гирифтори беморӣ буд. Чун Исо ӯро дид, ки хобидааст, ва донист, ки вай аллакай муддати дароз дар он ҳол аст, ба ӯ гуфт: «Оё мехоҳӣ шифо ёбӣ?» Марди бемор ба Ӯ ҷавоб дод: «Эй оғо, касе надорам, ки вақте об ба ҷунбиш меояд, маро ба ҳавз фурорад; аммо то ман меоям, дигаре пеш аз ман ба он фуруд меояд». Исо ба ӯ гуфт: «Бархез, бистари худро бардор ва роҳ рав». Ва дарҳол он мард шифо ёфт, бистари худро бардошт ва роҳ рафт; ва он рӯз шанбе буд. Юҳанно 5:1–9.

> Now rise up, said I, and get you over the brook Zered. And we went over the brook Zered. And the space in which we came from Kadeshbarnea, until we were come over the brook Zered, was thirty and eight years; until all the generation of the men of war were wasted out from among the host, as the Lord sware unto them. Deuteronomy 2:13, 14.

> «Акнун бархезед, — гуфтам ман, — ва аз наҳри Зеред бигзаред». Ва мо аз наҳри Зеред гузаштем. Ва муддате ки аз Қодеш-Барнеъ баромада, то аз наҳри Зеред гузаштанамон расид, сию ҳашт сол буд, то даме ки тамоми насли мардони ҷангӣ, чунон ки Худованд ба онҳо қасам хӯрда буд, аз миёни лашкар нобуд шуданд. Такрори Шариат 2:13, 14.

Back to Articles