Article

# Китоби Дониёл — Рақами яксаду ҳабдаҳ

Ошкор сохтани Қонуни наздикояндаи якшанбе: Таҳлили типологии аломати фирор кардан

Author

Jeff Pippenger

Published

March 5, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Хоҳар Уайт қонуни якшанбеи ба наздикӣ ояндаро ҳамчун «аломат» муайян мекунад, ки онро лашкарҳои Рум, ки дар соли 66 Ерусалимро иҳота карда буданд, пешакӣ рамзӣ намуда буданд; ва бо ин кор вай табақаеро муайян месозад, ки чашмон доранд, вале намебинанд, ва гӯшҳо доранд, вале намешунаванд.

> «Абадият пеши рӯи мост тул мекашад. Парда ҳозир аст бардошта шавад. Мо, ки ин мақоми ҷиддӣ ва пурмасъулиятро ишғол мекунем, чӣ мекунем, дар бораи чӣ меандешем, ки ба муҳаббати худпарастонаи худ ба осоиш мечаспем, дар ҳоле ки ҷонҳо дар гирду атрофи мо ҳалок мешаванд? Оё дилҳои мо тамоман сангдил гардидаанд? Оё наметавонем эҳсос кунем ё дарк намоем, ки барои наҷоти дигарон коре дорем, ки бояд анҷом диҳем? Эй бародарон, оё шумо аз он гурӯҳ ҳастед, ки чашм дошта, намебинанд, ва гӯш дошта, намешунаванд? Оё беҳудаст, ки Худо ба шумо шинохти иродаи Худро додааст? Оё беҳудаст, ки Ӯ ба шумо ҳушдор паи ҳушдор фиристодааст? Оё шумо ба баёноти ҳақиқати абадӣ дар бораи он чи ки наздик аст бар замин биёяд, имон доред; оё бовар доред, ки довариҳои Худо бар мардум овезонанд, ва боз ҳам метавонед дар осоиш бинишинед, танбал, бепарво, айшпараст?»

> «Ҳоло барои қавми Худо вақти он нест, ки дилбастагиҳои худро ба ҷаҳон бибанданд ё ганҷинаи худро дар ҷаҳон ҷамъ оваранд. Вақт дур нест, ки мо, монанди шогирдони аввалин, маҷбур хоҳем шуд дар ҷойҳои вайрона ва хилват паноҳгоҳ биҷӯем. Чунон ки муҳосираи Уршалим аз ҷониби лашкарҳои Рум барои масеҳиёни Яҳудия аломати гурез буд, ҳамон тавр ба даст гирифтани қудрат аз ҷониби миллати мо дар фармоне, ки шанбеи папиро иҷборан ҷорӣ мекунад, барои мо огоҳӣ хоҳад буд. Он гоҳ вақти он хоҳад расид, ки шаҳрҳои калонро тарк намоем, то ба тарки шаҳрҳои хурдтар омода шавем ва барои зист дар манзилҳои хилват дар ҷойҳои пинҳон миёни кӯҳҳо равона гардем». Testimonies, volume 5, 464.

Қонуни рӯзи якшанбеи ба зудӣ ҷорӣшаванда дар Иёлоти Муттаҳида аломати ҳушдор (нишона) аст, «ки аз шаҳрҳои бузург хориҷ шавед, ба унвони омодагӣ барои тарк кардани шаҳрҳои хурдтар ба сӯи манзилҳои хилват дар ҷойҳои канорагирфта дар миёни кӯҳҳо». Адвентизми Лоодикиягӣ то андозаи зиёд огоҳ нест, ки бӯҳрони қонуни рӯзи якшанбеи Иёлоти Муттаҳида «нишона»-еро, ки дар «Муборизаи Бузург» зикр шудааст, иҷро мегардонад. Он бо «нишона»-е, ки дар оғози сею ним сол буд, намунавор нишон дода шудааст. «Нишона»-е, ки дар муҳосираи аввали Ерусалим, ки дар соли 66 рух дод, иҷро гардид, ва он «парчам»-еро намуна аст, ки ҳангоми қонуни рӯзи якшанбеи ба зудӣ фарорасанда барафрошта мешавад.

Вайроншавии воқеии Ерусалим аз ҷониби Титус дар соли 70-уми милодӣ ба анҷом расонида шуд, ва муҳосираи Титус пештар дар муҳосираи Кестий дар соли 66-уми милодӣ ба таври намунавӣ пешакӣ тасвир гардида буд, зеро Исо ҳамеша поёни чизеро бо оғози чизе нишон медиҳад. Ин ҳамон муҳосираи ибтидоии Кестий буд, ки «аломат»-и гурехтане буд, ки Исо дода буд, на муҳосираи Титус. Яке муҳосира дар оғоз буд, дигаре муҳосира дар поён.

> «Дар вақти вайроншавии Ерусалим ягон масеҳӣ ҳалок нагардид. Масеҳ шогирдони Худро пешакӣ огоҳ карда буд, ва ҳамаи онҳое ки ба суханони Ӯ имон оварда буданд, мунтазири аломати ваъдагашта буданд. «Вақте ки Ерусалимро иҳотаи лашкарҳо бинед», — гуфт Исо, — «он гоҳ бидонед, ки харобии он наздик аст. Он гоҳ онҳое ки дар Яҳудо ҳастанд, ба кӯҳҳо бигрезанд; ва онҳое ки дар миёни он ҳастанд, аз он берун раванд». Луқо 21:20, 21. Пас аз он ки румиён таҳти фармондеҳии Сестий шаҳрро муҳосира карданд, онҳо ногаҳон муҳосираро тарк намуданд, дар ҳоле ки ҳама чиз барои ҳамлаи фаврӣ мусоид менамуд. Муҳосирашудагон, ки аз муқовимати муваффақона ноумед шуда буданд, наздик буд таслим шаванд, аммо сарлашкари румӣ бе ҳеҷ сабаби ошкор қӯшунҳои худро бозпас гирифт. Вале инояти пурмеҳри Худо ҷараёни рӯйдодҳоро ба манфиати қавми Худ раҳнамоӣ мекард. Аломати ваъдагашта ба масеҳиёни мунтазир дода шуда буд, ва акнун барои ҳамаи онҳое ки мехостанд, имконият фароҳам омада буд, то ба ҳушдори Наҷотдиҳанда итоат намоянд. Рӯйдодҳо чунон таҳти тадбири илоҳӣ қарор гирифтанд, ки на яҳудиён ва на румиён натавонистанд ба фирори масеҳиён монеъ шаванд. Ҳангоми ақибнишинии Сестий, яҳудиён аз Ерусалим берун тохта, лашкари ақибнишинандаи ӯро таъқиб карданд; ва дар ҳоле ки ҳар ду нерӯ ба ҳамин гуна комилан машғул буданд, масеҳиён фурсат ёфтанд, ки шаҳрро тарк кунанд. Дар он вақт кишвар низ аз душманоне пок шуда буд, ки метавонистанд кӯшиш кунанд роҳи онҳоро бибанданд. Дар вақти муҳосира, яҳудиён дар Ерусалим барои нигаҳ доштани Иди Хаймаҳо ҷамъ омада буданд, ва ба ин тартиб масеҳиён дар саросари он сарзамин тавонистанд бе мамониат фирор кунанд. Бе таъхир онҳо ба макони амн — шаҳри Пелла, дар замини Перея, он сӯи Урдун, гурехтанд». «Муборизаи бузург», 30.

Муҳосираи Ерусалим аз ҷониби Кестиус дар соли 66 он «аломати» ҳушдордиҳандаро, ки Масеҳ барои масеҳиёни он давраи таърихӣ зикр карда буд, ба иҷро расонид; аммо муҳосираи Титус дар соли 70 милодӣ ҳеҷ «аломате» барои гурехтан фароҳам наовард. Дар он муҳосира дигар ҳеҷ масеҳие дар шаҳр боқӣ намонда буд, ва он муҳосираи охирин ба вайронии Ерусалим анҷомид; ва дар вайронии Ерусалим «ҳатто як масеҳӣ ҳам ҳалок нагардид», зеро масеҳиён дар оғози он воқеаи таърихӣ гурехта буданд.

> «Қувваҳои яҳудӣ, ки аз паси Кестий ва лашкараш таъқиб мекарданд, бо чунон шиддате ба ақибгоҳи онҳо ҳамла оварданд, ки онҳоро ба нестии комил таҳдид мекард. Румиён бо душвории бисёр тавонистанд ақибнишинии худро анҷом диҳанд. Яҳудиён қариб бидуни талафот наҷот ёфтанд ва бо ғаниматҳои худ бо пирӯзӣ ба Ерусалим бозгаштанд. Аммо ин муваффақияти зоҳирӣ ба онҳо ҷуз бадӣ наовард. Он дар онҳо он рӯҳи муқовимати саркашонаро бар зидди румиён барангехт, ки ба зудӣ бар шаҳри маҳкумшуда андуҳи тасвирнопазир овард.»

> «Ҳангоме ки муҳосира аз ҷониби Титус аз нав оғоз ёфт, мусибатҳое, ки бар Ерусалим фуруд омаданд, даҳшатовар буданд. Шаҳр дар айёми Фисҳ ба муҳосира гирифта шуд, вақте ки миллионҳо яҳудӣ дар дохили деворҳои он ҷамъ омада буданд». Баҳси Аъзам, 31.

Аз иди Хаймаҳо дар соли 66 то иди Фисҳ дар соли 70 сеюним сол аст, ки ба маънои нубувватӣ ҳазору дусаду шаст рӯз мебошад. Аз соли 66 то соли 70 Руми бутпараст маъбад ва лашкарро поймол кард, ҳамон тавре ки Руми папавӣ шаҳри муқаддасро ба муддати чиҳилу ду моҳ аз соли 538 то соли 1798 поймол намуд.

> Аммо саҳнеро, ки берун аз маъбад аст, берун бигзор ва онро чен накун; зеро он ба халқҳо дода шудааст; ва онҳо шаҳри муқаддасро чиҳилу ду моҳ поймол хоҳанд кард. Ваҳй 11:2.

Ҳам Руми бутпарастӣ ва ҳам Руми папавӣ Ерусалимро дар давоми як ҳазору дусаду шаст рӯз (сол) поймол карданд; ба ин васила маълум мегардад, ки Руми муосир дар айёмҳои охир Ерусалими рӯҳониро барои як давраи рамзии як ҳазору дусаду шаст рӯз поймол хоҳад кард. Он давраи рамзӣ аз қонуни якшанбеи наздикшаванда дар Иёлоти Муттаҳида оғоз хоҳад ёфт, вақте ки захми марговар шифо меёбад.

> Ва ман дидам, ки яке аз сарҳои он гӯё захм ба марг расида бошад; ва захми марговараш шифо ёфт; ва тамоми ҷаҳон аз ақиби ҳайвон бо ҳайрат рафт. Ва онҳо аждаҳоро, ки ба ҳайвон қудрат дода буд, парастиш карданд; ва ҳайвонро низ парастиш намуда, гуфтанд: «Кист монанди ҳайвон? ва кист, ки бо ӯ ҷанг карда тавонад?» Ва ба ӯ даҳоне дода шуд, ки суханони бузург ва куфрҳо мегуфт; ва ба ӯ қудрат дода шуд, ки чилу ду моҳ амал намояд. Ваҳй 13:3–5.

Чилу ду моҳи рамзии таъқиби папагӣ ҳамон «соат»-и буҳрони қонуни якшанбе аст. Он «соат» бо як «нишон» (парчам) оғоз меёбад ва бо «нишонаҳо» анҷом меёбад. «Нишон»-и парчам дар қонуни якшанбе боис хоҳад шуд, ки ҳар масеҳие, ки ҳанӯз дар Бобил аст, ба кӯҳи муқаддаси ҷалол, ки болотар аз теппаҳои дигар баланд бардошта шудааст, бигурезад.

> Ва дар айёми охирон чунин воқеъ хоҳад шуд, ки кӯҳи хонаи Худованд бар сари кӯҳҳо барқарор хоҳад гардид, ва аз теппаҳо баландтар хоҳад шуд; ва ҳамаи халқҳо сӯи он ҷорӣ хоҳанд шуд. Ва бисёр қавмҳо рафта, хоҳанд гуфт: Биёед, ва ба кӯҳи Худованд, ба хонаи Худои Яъқуб, бароем; ва Ӯ моро аз роҳҳои Худ таълим хоҳад дод, ва мо дар тариқҳои Ӯ қадам хоҳем зад; зеро аз Сион шариат берун хоҳад омад, ва каломи Худованд аз Ерусалим. Ишаъё 2:2, 3.

Фирори аз шаҳрҳо дар вақти содир шудани фармоне, ки ибодати рӯзи якшанберо маҷбурӣ месохт, ҳам бо фирори масеҳиён дар соли 66, ва ҳам бо фирори калисо дар соли 538, ки ба биёбон гурехт, намунавор пешакӣ нишон дода шуда буд.

> Ва зан ба биёбон гурехт, ки дар он ҷо барои вай аз ҷониби Худо маконе муҳайё шуда буд, то ки ӯро дар он ҷо ҳазору дусаду шаст рӯз ғизо диҳанд. Ваҳй 12:6.

Харобии Ерусалим аз муҳосираи аввал то муҳосираи охирин сеюним сол давом кард, аммо паёми огоҳкунанда дар бораи харобии дарпешистода барои ҳафт сол дода шуд: сеюним сол пеш аз муҳосираи аввал ва сеюним сол пас аз он.

> «Ҳамаи пешгӯиҳое, ки Масеҳ дар бораи харобии Ерусалим дода буд, то ҳарф ба ҳарф ба амал омаданд. Яҳудиён ҳақиқати суханони ҳушдордиҳандаи Ӯро таҷриба карданд: “Бо кадом паймонае ки чен кунед, ба шумо низ бо ҳамон чен карда хоҳад шуд”. Матто 7:2.

> «Аломатҳо ва мӯъҷизот зоҳир шуданд, ки аз фоҷиа ва ҳалокат пешогоҳӣ мекарданд. Дар миёни шаб нуре ғайритабиӣ бар маъбад ва қурбонгоҳ медурахшид. Бар абрҳо ҳангоми ғуруби офтоб аробаҳо ва мардони ҷангӣ, ки барои набард гирд меомаданд, тасвир меёфтанд. Коҳиноне, ки шабона дар муқаддасгоҳ хизмат мекарданд, аз овозҳои асроромез ба ваҳшат афтоданд; замин ба ларза омад, ва овозҳои бисёре шунида мешуданд, ки нидо мекарданд: “Биёед аз ин ҷо биравем.” Дарвозаи бузурги шарқӣ, ки он қадар вазнин буд, ки ба душворӣ бо даҳҳо мард баста мешуд, ва бо ғӯлаҳои азими оҳанин, ки амиқ дар фарши сангини якпора маҳкам гардида буданд, устувор карда шуда буд, дар нимашаб, бе ҳеҷ амали намоён, кушода шуд.—Milman, The History of the Jews, book 13.»

> «Дар давоми ҳафт сол марде пайваста дар кӯчаҳои Ерусалим боло ва поён мерафт ва мусибатҳоеро, ки мебоист бар шаҳр оянд, эълон мекард. Рӯзона ва шабона ӯ ин марсияҳои ваҳшиёнаро мехонд: “Овозе аз шарқ! овозе аз ғарб! овозе аз чаҳор бод! овозе бар зидди Ерусалим ва бар зидди маъбад! овозе бар зидди домодон ва арӯсон! овозе бар зидди тамоми қавм!” — Ҳамон ҷо. Ин мавҷуди аҷибро ба зиндон андохтанд ва тозиёна заданд, аммо аз лабонаш ҳеҷ шикояте берун наомад. Ба таҳқир ва бадрафторӣ ӯ танҳо чунин ҷавоб медод: “Вой, вой бар Ерусалим!” “вой, вой бар сокинони он!” Нидои огоҳкунандаи ӯ қатъ нагардид, то он даме ки дар муҳосирае, ки пешгӯӣ карда буд, кушта шуд». «Муборизаи Бузург», 29, 30.

Нобудии ниҳоии Ерусалими айнӣ дар соли 70-ум пеш аз он бо «аломатҳо ва аҷоибҳо» пешомад ёфт, ки «офат ва ҳалокат»-ро муайян менамуданд. «Аломатҳои» ҳушдордиҳанда сеюним сол пеш аз муҳосираи аввал ва дар тӯли сеюним соле, ки ба сӯи нобудӣ мебурд, зоҳир гардиданд. «Аломатҳо» (дар шакли ҷамъ), ки нобудии ояндаро муайян мекарданд, он «аломат»-и ҳушдор барои фирор набуд, балки эълони наздик будани анҷоми муҳлати озмоиш буд.

Дар поймол шудани Уршалими рӯҳонӣ аз соли 538 то 1798, «аломати» огоҳӣ барои фирор он вақт буд, ки кароҳати вайронӣ зоҳир гардид, вақте ки «он марди гуноҳ» «ошкор» шуд, ҳамчун «писари ҳалокат; ки муқобилат мекунад ва худро болотар аз ҳар он чи Худо хонда мешавад, ё парастиш меёбад, баланд мекунад; ба тавре ки ӯ, ҳамчун Худо, дар маъбади Худо менишинад ва худро нишон медиҳад, ки ӯ Худост.»

> Пас, ҳар гоҳ ки шумо макруҳи харобиро, ки Дониёли набӣ дар бораи он гуфтааст, бинед, ки дар ҷои муқаддас истодааст, (ҳар кӣ мехонад, бигзор дарк намояд.) Матто 24:15.

Вақте ки масеҳиёни он таърих он «аломат»-ро шинохтанд, онҳо барои ҳазору дусаду шаст сол ба биёбон гурехтанд.

> «Барои онҳое ки мехостанд содиқ бимонанд, зарур буд, ки дар муборизаи ҷонсӯз бар зидди фиребҳо ва макруҳоте, ки дар либосҳои коҳинона пинҳон шуда, ба калисо ворид карда мешуданд, устувор истанд. Китоби Муқаддас ҳамчун меъёри имон пазируфта намешуд. Таълимоти озодии динӣ бидъат номида мешуд, ва ҳаводорони он нафрат ва таъқиб карда мешуданд.»

> «Баъд аз низои тӯлонӣ ва сахт, он шумораи ками вафодорон қарор доданд, ки тамоми пайванди худро бо калисои муртад барҳам диҳанд, агар вай ҳамоно аз озод сохтани худ аз дурӯғ ва бутпарастӣ сарпечӣ намояд. Онҳо дарк карданд, ки ҷудошавӣ зарурати мутлақ аст, агар мехоҳанд ба Каломи Худо итоат кунанд. Онҳо ҷуръат надоштанд, ки хатоҳое را, ки барои ҷонҳои худи онҳо ҳалокатовар буданд, таҳаммул намоянд ва намунае гузоранд, ки имони фарзандонашон ва фарзандони фарзандонашонро ба хатар меандохт. Барои таъмин кардани сулҳ ва ягонагӣ онҳо омода буданд ҳар гуна гузашт кунанд, ки бо садоқат ба Худо мувофиқ бошад; аммо онҳо эҳсос мекарданд, ки ҳатто сулҳ ҳам ба қимати фидо кардани усулҳо аз ҳад гарон харида мешавад. Агар ягонагӣ танҳо бо созиш бар сари ҳақиқат ва росткорӣ таъмин мешуд, пас бигзор ихтилоф бошад, ва ҳатто ҷанг». «The Great Controversy», 45.

Дар наздикии анҷоми як ҳазору дусаду шаст соли таъқиботи папагӣ «аломатҳо» (ба шакли ҷамъ) вуҷуд доштанд, ва ҳамон тавре ки бо «аломатҳо» дар поёни як ҳазору дусаду шаст рӯзе буд, ки Руми бутпараст Ерусалими воқеиро поймол намуд, он «аломатҳо» аломатҳои фирор кардан набуданд.

> «Наҷотдиҳанда нишонаҳои омадани Худро медиҳад, ва бештар аз ин, Ӯ вақти зоҳир шудани нахустини ин нишонаҳоро муайян мекунад: “Дарҳол баъд аз мусибати он рӯзҳо офтоб торик хоҳад шуд, ва моҳ нури худро нахоҳад дод, ва ситорагон аз осмон фурӯ хоҳанд афтод, ва қувваҳои осмонҳо ба ларза хоҳанд омад; ва он гоҳ аломати Писари Одам дар осмон зоҳир хоҳад шуд; ва он гоҳ ҳамаи қабилаҳои замин навҳа хоҳанд кард, ва Писари Одамро хоҳанд дид, ки бар абрҳои осмон бо қудрат ва ҷалоли азим меояд. Ва Ӯ фариштагони Худро бо садои бузурги карнай хоҳад фиристод, ва онҳо баргузидагони Ӯро аз чор бод, аз як канори осмон то канори дигараш, ҷамъ хоҳанд овард.”»

> «Дар поёни таъқиби бузурги папагӣ, — эълон кард Масеҳ, — офтоб торик хоҳад шуд, ва моҳ нури худро нахоҳад дод. Сипас, ситорагон аз осмон фурӯ хоҳанд афтод. Ва Ӯ мегӯяд: “Аз дарахти анҷир масале биомӯзед; ҳангоме ки шохаи он ҳанӯз нозук аст ва барг мебарорад, медонед, ки тобистон наздик аст: ҳамчунин шумо низ, вақте ҳамаи ин чизҳоро бубинед, бидонед, ки Ӯ наздик аст, бар дарҳост.” Матто 24:32, 33, margin.»

> «Масеҳ нишонаҳои омадани Худро додааст. Ӯ изҳор медорад, ки мо метавонем бидонем, вақте ки Ӯ наздик аст, ҳатто бар остона. Ӯ дар бораи онҳое ки ин нишонаҳоро мебинанд, мегӯяд: “Ин насл аз миён нахоҳад рафт, то даме ки ҳамаи ин чизҳо ба амал оянд”. Ин нишонаҳо зоҳир шудаанд. Акнун мо ба яқин медонем, ки омадани Худованд наздик аст. “Осмон ва замин гузаранд,” мегӯяд Ӯ, “лекин суханони Ман ҳаргиз намегузаранд.”» Орзуи асрҳо, 631, 632.

Вақте ки «сеюним соли поймол гардидани Ерусалим» аз ҷониби Руми папавӣ ба анҷом мерасид, як силсила «аломатҳо» падид омад, ки омадани Масеҳро муайян намуда, таърихи миллериро оғоз бахшид. Таърихи миллерӣ бояд дар рӯзҳои охир то ба ҳарф такрор гардад. Он «аломатҳо», ки «дар поёни таъқиби бузурги папавӣ» зоҳир шуданд, пештар бо «аломатҳое» пешнамоиш шуда буданд, ки ҳангоми ба анҷом расидани сеюним соли поймол гардидани Ерусалим аз соли 66 то 70 аз ҷониби Руми бутпараст зоҳир гардида буданд. Бинобар ин, бар пояи ду шоҳид, дар таърихи Руми муосир «аломате» аз парчам хоҳад буд, ки дар соати заминларзаи бузург барафрошта мешавад, ва он аломати огоҳӣ барои гурехтан аст; ҳамчунин «аломатҳо» ба сурати ҷамъ низ хоҳанд буд, ки дар поёни давраи таъқиби Руми муосир дар рӯзҳои охир ба вуқуъ меоянд.

Мо ин омӯзишро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

> «Боби 21-уми Инҷили Луқоро бихонед. Дар он Масеҳ чунин ҳушдор медиҳад: “Ба худатон эҳтиёт кунед, мабодо дилҳои шумо ҳаргиз аз пурхӯрӣ, мастӣ ва ғамхориҳои ин зиндагӣ сангин шаванд, ва он рӯз ногаҳон бар сари шумо ояд. Зеро он мисли доме бар ҳамаи сокинони рӯи тамоми замин хоҳад омад. Пас, бедор бошед ва ҳамеша дуо гӯед, то сазовор дониста шавед, ки аз ҳамаи ин чизҳо раҳо ёбед ва пеши Писари Одам биистед” (Luke 21:34–36).»

> «Аломатҳои замон дар ҷаҳони мо ба иҷро мерасанд, вале калисоҳо, умуман, ҳамчун хуфта муаррифӣ шудаанд. Оё мо набояд аз таҷрибаи бокираҳои аблаҳ ибрат гирем, ки ҳангоме нидо баромад: “Инак, домод меояд; берун оед, то ӯро пешвоз гиред”, дарёфтанд, ки дар чароғҳои худ равған надоранд? Ва дар ҳоле ки онҳо барои харидани равған рафтанд, домод ҳамроҳи бокираҳои хирадманд ба тӯйдароӣ даромад, ва дар баста шуд. Вақте ки бокираҳои аблаҳ ба толори зиёфат расиданд, онҳо бо радди ғайричашмдошт рӯ ба рӯ шуданд. Соҳиби зиёфат эълон кард: “Ман шуморо намешиносам”. Онҳо дар кӯчаи холӣ, дар тираи шаб, берун истода монданд». Manuscript Releases, volume 15, 229.

Back to Articles