Article

# Китоби Юил ва Калисои Лаодикияи Адвентистони Рӯзи Ҳафтум — Рақами чилу ду

Чилу ду```

Author

Jeff Pippenger

Published

February 9, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

Ҳангоме ки Ибодот бисту се ба ду хатти баробари бисту ду оятӣ тақсим карда мешавад, дар иртибот бо хати Масеҳ, ки дар он идҳои баҳорӣ ба тимсоли зиддии худ расиданд, мо метавонем хаттеро нишон диҳем, ки бо се марҳилаи Фисҳи шоми ҷумъа, нони бехамири рӯзи шанбе ва навбари рӯзи аввали ҳафта оғоз меёбад. Ин як нишонаи роҳ аст, чунон ки бо таъмиди Масеҳ намояндагӣ шудааст, аммо он як нишонаи роҳ се марҳила дорад.

Вақте ки мо аз эҳё оғоз намуда, чил рӯз ба оянда пеш меравем, ба як нуқтаи гардиш мерасем, зеро маҳз дар ҳамон вақт Масеҳ таълим додани рӯ ба рӯро бас карда, дар абрҳо сууд намуд. Он яксаду чилу чор ҳазор низ дар абрҳо сууд мекунанд.

> Ва онҳо овози бузургеро аз осмон шуниданд, ки ба онҳо мегуфт: «Ба ин ҷо боло оед». Ва онҳо дар абре ба осмон сууд карданд; ва душманонашон онҳоро диданд. Ва дар ҳамон соат заминларзаи азиме ба амал омад, ва даҳяки шаҳр фурӯ рехт, ва дар он заминларза ҳафт ҳазор нафар аз одамон кушта шуданд; ва боқимондагон ба ҳарос афтода, Худои осмонро ҷалол доданд. Войи дуюм гузашт; ва инак, войи сеюм ба зудӣ меояд. Ва фариштаи ҳафтум карнай навохт; ва дар осмон овозҳои бузурге баромаданд, ки мегуфтанд: «Салтанатҳои ин ҷаҳон салтанатҳои Худованди мо ва Масеҳи Ӯ шудаанд; ва Ӯ то абадулобод подшоҳӣ хоҳад кард». Ваҳй 11:12–15.

Войи дуюм ва сеюм Ислом мебошанд, ва фариштаи ҳафтум войи сеюм аст, ки боз ҳам Ислом мебошад. Войи сеюм ҳангоми зилзила ба зудӣ фаро мерасад. Зилзила қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида аст; Иёлоти Муттаҳида ҳайвони заминии Ваҳй боби сездаҳ мебошад, ва қонуни якшанбе таконест, ки ларзиш аст. Ҳайвони заминӣ подшоҳи асосии даҳ подшоҳ аст, ва вақте ки Иёлоти Муттаҳида дар қонуни якшанбе сарнагун мешавад, даҳяки шаҳр фурӯ хоҳад афтод. Дар ҳамон соати қонуни якшанбе, он ду шоҳиде, ки бо Илёс ва Мусо муаррифӣ шудаанд, ҳамон ду шоҳиде ки бо Масеҳ назди Петрус, Яъқуб ва Юҳанно дар ҳолати таҷаллӣ зоҳир шуданд, дар абре ба осмон бардошта мешаванд, ва ҳама мебинанд, зеро душманонашон онҳоро диданд.

Чил рӯз пас аз эҳё Исо ба абрҳо «суъуд» кард, ва он даҳ рӯз дар болохона оғоз ёфт. Суъуд санҷиши аёнӣ аст, чунон ки фариштаи дуюм аз се фаришта низ ҳаст. Ҳангоми суъуди Ӯ, фариштагон изҳор доштанд, ки Ӯ бо абрҳо боз хоҳад омад, ҳамон тавре ки Ӯ тоза бо абрҳо суъуд кард.

> Ва ҳангоме ки Ӯ ин суханонро гуфт, дар ҳоле ки онҳо менигаристанд, Ӯ боло бурда шуд; ва абре Ӯро аз пеши назари онҳо гирифт. Ва ҳангоме ки онҳо, вақте ки Ӯ боло мерафт, бо диққат ба осмон менигаристанд, инак, ду мард дар либосҳои сафед назди онҳо истоданд, ки низ гуфтанд: Эй мардони Ҷалил, чаро истода, ба осмон менигаред? Ҳамин Исо, ки аз назди шумо ба осмон боло бурда шуд, ҳамон тавр хоҳад омад, чунон ки Ӯро дидед, ки ба осмон мерафт. Аъмол 1:9–11.

Бозгашти Ӯ дар вақти Омадани Дуюми Ӯ дар «ҷалол»-и подшоҳии Ӯст.

> Пас ҳар кӣ аз Ман ва аз суханони Ман дар ин насли зинокор ва гуноҳкор шарм дорад, Писари Одам низ аз ӯ шарм хоҳад дошт, ҳангоме ки Ӯ дар ҷалоли Падари Худ бо фариштагони муқаддас меояд. Марқӯс 8:38.

Ҳамин «ҷалол» ҳамон чизест, ки Петрус, Яъқуб ва Юҳанно дар кӯҳи Тағйири Ҳайат мушоҳида карданд. Кӯҳи Тағйири Ҳайат низ қадами дуюм буд, ки мутаносибан Қайсарияи Филиппӣ пеш аз он ва Қайсарияи Маритима баъд аз он меомаданд. Озмоиши дуюм ҳамчунин озмоиши сурати ҳайвон аст, озмоише, ки шинохти нубувватиро талаб мекунад, ки сурати ҳайвон дар ҳоли ташаккул ёфтан аст. Озмоиши дуюм ҳамчунин Малзар аст, ки Дониёл ва дӯстонашро тафтиш мекунад, то чеҳраҳои онҳоро бо чеҳраҳои касоне, ки лӯбиё нахӯрда буданд, муқоиса намояд. Ин озмоиши босира аст. Қадами дуюм дар се қадами аҳди таърихи аҳди Ибром «аломати» хатна буд. Қадами дуюм мӯҳргузории қавми Худоро ифода мекунад, ҳангоме ки онҳо чун парчам баланд бардошта мешаванд. Қадами дуюм ҷоест, ки «ҷалол» зоҳир мешавад, зеро се қадами фариштаи аввал тарс, «ҷалол» ва доварӣ мебошанд. Рӯзи чиҳилуми мавсими Пантикост бо кӯҳи Тағйири Ҳайат мутобиқат дорад. Кафшҳоятро бикаш, зеро ту бар замини муқаддас ҳастӣ.

Суъуд як озмоиши аёнӣ аст, ва дар қатори идҳо, суъуд дар нишонаи рӯзи чиҳилум пеш аз иди Карнайҳо бо панҷ рӯз қарор дорад. Иди Карнайҳо ҳушдори карнайи ҳафтумро муайян месозад, ки он ҳушдори Ислом аст.

Суъуд пас аз карнайҳо ба фосилаи панҷ рӯз меояд, ва сипас панҷ рӯз баъд аз суъуд Рӯзи кафорат довариро нишон медиҳад. Карнай роҳҳои қадимист; он паёми Лоудикия аст; он Ислом аст; ва он паёми бунёдии фариштаи якум аст. Панҷ рӯз баъдтар, вақте ки таълими «рӯ ба рӯ» ба поён мерасад, озмоиши дуюми аёнии фариштаи дуюм бо суъуд нишон дода мешавад. Панҷ рӯз баъд аз он, доварӣ фариштаи сеюмро нишон медиҳад.

Панҷ рӯз баъд аз он ки доварӣ бар хонаи Худо ба анҷом расид, доварӣ бар Иёлоти Муттаҳидаи Амрико, чунон ки бо Рӯзи Пантикост ишора шудааст, фаро мерасад.

> Ва Ӯ ба Абром гуфт: «Ба яқин бидон, ки насли ту дар замине, ки аз они онҳо нест, ғариб хоҳад буд, ва ба онҳо хизмат хоҳад кард; ва онҳоро чорсад сол азоб хоҳанд дод; Ва он халқро низ, ки ба он хизмат хоҳанд кард, Ман доварӣ хоҳам кард; ва баъд аз он бо молу мулки бисёр берун хоҳанд омад». Ҳастӣ 15:13, 14.

«Ҷавҳари бузург»-е, ки саду чилу чор ҳазор нафар ҳангоми қонуни якшанбе, замоне ки «миллат»-и Иёлоти Муттаҳида доварӣ мешавад, дар ихтиёр доранд, ҳамон ҷавҳари боби шашуми Ишаъёст, ки Илоҳиятро намояндагӣ мекунад. Нубуввати аҳди Иброҳим мегӯяд: «ва ҳамчунин он миллат», ва бо ин нишон медиҳад, ки қавми Худо пеш аз қонуни якшанбе мӯҳр зада мешаванд. Сипас, ҳангоми қонуни якшанбе, дар даврае ки бо ҳафт рӯзи иди Хаймаҳо рамзгузорӣ шудааст, борони охирин бе ченак рехта мешавад, дар ҳоле ки доварӣ бар анбӯҳи бузург дар беруни хонаи Худо ба анҷом мерасад.

18 июли соли 2020 он ду шоҳид дар кӯчаҳои Садӯм ва Миср кушта шуданд. Он ду шоҳид Мӯсо ва Илёс буданд, ва Вилям Миллер Илёси таърихи худ буд. Ӯ дар хобаш чашмонашро барои лаҳзае баст, ва 18 июли соли 2020 вай ба таври нубувватӣ чашмонашро дар марг баст. Вақте ки чашмонашро кушод, ҳуҷра холӣ буд, дар ва тирезаҳо кушода буданд. Сипас, вақте Миллер кореро, ки марди ҷорӯби хок анҷом медод, дид, аз ӯ илтиҷо кард, ки эҳтиёткор бошад, ва марди ҷорӯби хок ӯро итминон дод, ки ҳама чиз хуб хоҳад буд.

Ҳангоме ки Миллер дар биёбон, дар моҳи июли соли 2023, бедор шуд, иди фатир фаро расид, андаке пеш аз эҳё дар 31 декабри соли 2023. Дар он лаҳза — паёми нубувватии Нидои нисфи шаби ҳақиқӣ, он «нидо», ки ҳар паёми дигари нубувватие, ки боре кушода шуда буд, намунаи он буд, ба кушода шудан оғоз кард, зеро анҷоми сеюним рӯз «вақти охир»-ро муайян мекунад, ва дар «вақти охир» ҳамеша як кушодашавии нубувватӣ вуҷуд дорад. Ин ҳамеша чунин аст, зеро Масеҳ дирӯз, имрӯз ва то абад ҳамон як аст. Муомилаи Ӯ бо одамон ҳамеша яксон аст, зеро Ӯ ҳоло низ бар ҳамон «хатҳо» амал мекунад, ки ҳамеша карда буд. Дар анҷоми сеюним рӯз Ваҳйи Исои Масеҳ кушода шуд.

Ҷисми эҳёшуда ба воситаи Одам, ки аввал шакл дода шуд ва баъд бар ӯ нафаси ҳаёт дамида шуд, ба сурати рамзӣ пешнамоиш ёфта буд. Устухонҳои хушки мурдаи Ҳизқиёл 37 низ аввал бо як нубувват шакл дода шуданд, ва баъдан бо нубуввати дуюм ба ҳаёт оварда шуданд, ки он бо паёме дар бораи чор бод — ки ҳамон паёми мӯҳргузорӣ аст — нафаси ҳаётро ба ҷисми беҷон расонид. Дар ҳар ду намуна, нубуввате ки мӯҳраш кушода шудааст, аз ду қисм иборат аст, ки онҳо ба тарзҳои гуногун пешниҳод мешаванд. Онҳо ботинӣ ва зоҳирӣ мебошанд; онҳо рӯъёи дарёҳои Улай ва Ҳиддақал мебошанд; онҳо рӯъёҳои chazon ва mareh мебошанд; онҳо ду шоҳид, ду қубури тиллоӣ ва ғайра мебошанд.

Дар таърихи миллеритӣ, Нидои Нимашаб он нубуввате буд, ки бо нубуввати фариштаи дуюм пайваст гардид. Нубуввате дар ду марҳила. Вақте ки устухонҳои хушки мурда дар соли 2023 эҳё шуданд, онҳо аз рӯйи зарурати нубувватӣ бояд озмуда мешуданд, зеро кушода шудани мӯҳри як нубувват ҳамеша раванди озмоиши сеқадамиро оғоз мекунад. Ду озмоиши аввал озмоиши бунёдӣ ва сипас озмоиши маъбад мебуданд.

Пас аз панҷ рӯз аз эҳё — овоз дар биёбон, ки бо давраи нони фатир ифода шудааст, ба анҷом мерасад, зеро Илёс, ки бо Миллер ва Яҳёи Таъмиддиҳанда ифода гардидааст, ҳар ду роҳро барои Он Кас омода сохтанд, ки онҳо лоиқи бардоштани кафшҳои Ӯ набуданд. Ҳангоми эҳё, Исо давраи таълими Худро «рӯ ба рӯ» барои чил рӯз оғоз менамояд. Он таълими «рӯ ба рӯ» барои Дониёл дар боби даҳум аз рӯзи бисту дуюм оғоз ёфт. Дар он ҷо ин ба сурати се қадам ва се ламс, ҳамроҳ бо дучанд гардидани қавӣ будан, ифода шудааст.

Панҷ рӯз пеш аз ба анҷом расидани чиҳил рӯз, огоҳии карнайи Ислом садо медиҳад. Огоҳии Ислом бо он харе намояндагӣ мешуд, ки Масеҳ ҳангоми вуруди зафармандонаи Худ ба Ерусалим бар он савор шуд. Пеш аз он ки Ӯ аз нишебиҳои Кӯҳи Зайтун ба Ерусалим фуруд ояд, Ӯ аввал ба шогирдони Худ амр фармуд, ки бираванд ва харро воз кунанд.

> «Ин назар дар соли 1847 дода шуд, замоне ки аз бародарони Адвентист, ки рӯзи шанберо риоя мекарданд, фақат шумораи бисёр андаке вуҷуд дошт; ва аз миёни онҳо низ каме гумон мекарданд, ки риояи он ба қадре аҳаммият дорад, ки байни қавми Худо ва беимонон хатти ҷудокунандае кашад. Акнун иҷрои он назар оғоз ба намоён шудан мекунад. «Оғози он замони тангӣ», ки дар ин ҷо зикр шудааст, ба замоне ишора намекунад, ки балоҳо оғоз ба рехта шудан хоҳанд кард, балки ба давраи кӯтоҳе андаке пеш аз рехта шудани онҳо, дар ҳоле ки Масеҳ дар муқаддасгоҳ аст. Дар он вақт, ҳангоме ки кори наҷот ба анҷом наздик мешавад, тангӣ бар замин фаро хоҳад омад, ва миллатҳо ба хашм хоҳанд омад, вале боздошта хоҳанд шуд, то ки кори фариштаи сеюм манъ нагардад. Дар он вақт «борони охирин», ё таровате аз ҳузури Худованд, хоҳад омад, то ба овози баланди фариштаи сеюм қувват бахшад ва муқаддасонро омода созад, то дар он даврае устувор бимонанд, ки дар он ҳафт балои охирин рехта хоҳанд шуд». Early Writings, 85.

Дар 9/11 Ӯ ба фариштагони Худ фармон дод, ки харро во кунанд, ва он гоҳ Ҷорҷ Буши хурдӣ харро боздошт. Куруш намунаи фариштаи аввал аст, зеро ӯ ҳукми аввалро эълон кард. Бинобар ин ӯ ҳам 11 августи соли 1840 ва ҳам 9/11-ро ифода мекунад, ва дар 9/11 Ислом, чунон ки бо «ба хашм омадани халқҳо» намояндагӣ шудааст, озод карда шуд ва сипас дар маҳдудият нигоҳ дошта шуд. Дар он вақт борони охирин ба боридан оғоз кард. Куруш ҳар ду аломати роҳии Исломро — дар 11 августи соли 1840 ва 9/11 — ифода мекунад.

> «Дар давоми се ҳафта Ҷабраил бо қувваҳои зулмот мубориза бурд ва кӯшиш мекард таъсирҳоеро, ки бар ақли Куруш амал мекарданд, безарар гардонад; ва пеш аз он ки он набард ба анҷом расад, Худи Масеҳ ба ёрии Ҷабраил омад. «Мири подшоҳии Форс бисту як рӯз ба ман муқобилат кард», — мегӯяд Ҷабраил; «лекин, инак, Микоил, яке аз мирони аввалин, ба мадади ман омад; ва ман дар он ҷо назди подшоҳони Форс мондам». Дониёл 10:13. Ҳар он чи осмон метавонист ба фоидаи қавми Худо анҷом диҳад, анҷом дода шуд. Ниҳоят ғалаба ба даст оварда шуд; қувваҳои душман дар тамоми рӯзҳои Куруш ва дар тамоми рӯзҳои писараш Камбиз, ки тақрибан ҳафтуним сол подшоҳӣ кард, маҳдуд ва боздошта нигоҳ дошта шуданд». Паёмбарон ва Подшоҳон, 571.

Куруш, 11 августи соли 1840, вақте ки бартарии Усмонӣ, чунон ки пешқадамон баён мекарданд, поён ёфт, Исломи войи дуюм боздошта шуд. Ин боздорӣ анҷоми пешгӯии замонии сесаду наваду як солу понздаҳ рӯзро нишон дод, ки он вақте оғоз ёфта буд, ки чор фаришта, ки намояндаи чор султони исломӣ буданд, аз ҷониби фариштаи шашум, ки намояндаи войи дуюм аз се войи Ислом буд, раҳо карда шуданд. Дар 9/11 Ислом зарба зад ва сипас боздошта шуд, чунон ки ин боздорӣ дар таърихи Куруш ва соли 1840 муаррифӣ гардидааст. Ҳамаи он се шоҳид ё боздорӣ ё раҳо кардани Исломро муайян мекунанд, ва дар оғози вуруди зафармандонаи Масеҳ, хар раҳо карда шуд.

Рҳо кардани хар пеш аз вуруди зафармандонаи Ӯ паёми карнайро муайян мекунад, ки панҷ рӯз пеш аз сууд фаро мерасад. Паёме, ки Ислом боз раҳо мешавад, чунон ки дар 9/11 раҳо шуда буд, ва чунон ки понздаҳ рӯз баъдтар дар қонуни якшанбе, ки Пантикост аст, боз ҳам раҳо хоҳад шуд, ҳамон паём аст, ки оғози Фарёди Нимашабро нишон медиҳад. Харе, ки раҳо карда мешавад, оғози, ё алфои, эълони паёми Фарёди Нимашабро нишон медиҳад; ва дар қонуни якшанбе, ки дар он Фарёди Нимашаб ба фарёди баланд табдил меёбад, Ислом бори дигар ба ҳайвони заминӣ зарба мезанад.

Давраи Нидои Нимашаб бо зарбаи алфа аз ҷониби Ислом оғоз меёбад ва бо зарбаи омега аз ҷониби Ислом ба анҷом мерасад. Зарбаҳои Ислом бар Иёлоти Муттаҳида дар шаҳодати Балъом ва хари ӯ муаррифӣ шудаанд, ки албатта дар боби бисту дуюми китоби Адад баён гардидааст. Сарнавишти калисои Лоудикиягии Адвентистони Рӯзи Ҳафтум, ҳамчун шохи протестантии ҳайвони замин, дар Ишаъё 22:22 (дохилӣ) муаррифӣ шудааст, ва сарнавишти шохи ҷумҳурихоҳ дар Адад 22:22 (берунӣ) ва оятҳои баъдӣ баён гардидааст.

> Ва хашми Худо аланга гирифт, зеро ки ӯ мерафт; ва фариштаи Худованд дар роҳ истод, то бар зидди ӯ мухолифе бошад. Ва ӯ бар хари худ савор буд, ва ду хизматгораш бо ӯ буданд.

> Ва хар хар фариштаи Худовандро дид, ки дар роҳ истода буд ва шамшераш дар дасташ бараҳна кашида шуда буд; ва хар аз роҳ канор рафта, ба саҳро даромад; ва Билъом харро зад, то онро ба роҳ баргардонад. Ададҳо 22:22, 23.

Дар 11-уми сентябр, Балъом, пайғамбари козиб, ки намояндаи Иёлоти Муттаҳида ва Ҷорҷ Буши хурдӣ буд, мекӯшид кориеро, ки падараш Ҷорҷ Буши аввал дар кӯшиши глобалистҳо барои сарнагун сохтани Иёлоти Муттаҳида ва татбиқ кардани он чи ӯ «тартиботи нави ҷаҳонӣ» меномид, оғоз карда буд, ба анҷом расонад. Ангезаи библиявии глобалистҳо куштани қавми бақияи Худост, ва Ҷорҷ Буши хурдӣ анҷоми мероси набавии падари худро дар ворид сохтани «тартиботи нави ҷаҳонӣ», чунон ки ӯ онро меномид, намояндагӣ мекунад. «Тартиботи нави ҷаҳонӣ»-и Буш ба иттиҳоди сегонаи аждаҳо, ҳайвон ва пайғамбари козиб дар қонуни якшанбе мерасад, ва Ҷорҷ Буши хурдӣ оғози давраеро нишон медиҳад, ки дар қонуни якшанбе ба авҷ мерасад, ки он замони муҳр задан, замони озмоиши сурати ҳайвон, давраи ифодаёфта тавассути овози аввалини Ваҳй боби ҳаждаҳ ва бисёр чизҳои дигар аст. Хари Балъом барномаи глобалистиро то замоне, ки саду чиҳилу чор ҳазор бар пешониҳои худ муҳр зада шаванд, аз роҳ гардонд.

> Суруд ё Забури Ософ. Эй Худо, хомӯш мабош; сокит манишин ва ором нагир, эй Худо. Зеро инак, душманони Ту ғавғо бармехезонанд; ва онҳое ки аз Ту нафрат доранд, сар боло кардаанд. Онҳо бар зидди қавми Ту бо ҳила машварат намудаанд, ва бар зидди маҳфузони Ту машварат кардаанд. Гуфтаанд: «Биёед, ва онҳоро аз миллат будан маҳв созем, то номи Исроил дигар дар ёд набошад». Зеро онҳо якдилона машварат кардаанд; онҳо бар зидди Ту паймон бастаанд. Забур 83:1–5.

Оятҳои шашум ва баъдина «душманон»-ро ҳамчун «даҳ» миллат муайян мекунанд, ки дар Ваҳй боби ҳабдаҳум ҳамчун даҳ подшоҳ муаррифӣ шудаанд. Дар он ҷо он даҳ подшоҳ ҳамфикранд, аммо Ософ мегӯяд: «бо ризоияти якдилона машварат кардаанд: бар зидди Ту иттиҳод бастаанд». Он даҳ подшоҳ ҳамон иттиҳоди шариронаи ҷаҳонигароёни айёми охир мебошанд, ки қарор кардаанд «Исроил», «пинҳоншудагони Ту»-ро аз «миллат будан» «нобуд созанд». Кори иттиҳоди даҳ подшоҳ, ки қудрати папавиро ҳамчун «сар»-и иттиҳоди сегона «боло мебардоранд», аз байн бурдани «Исроили» рӯҳонист, ки дар «паноҳгоҳи Мутаол» пинҳон аст.

Дар воқеаи 11-уми сентябр хари ислом рӯзномаи аждаҳоро аз масираш берун гардонд, зеро фариштаи пурқудрати Ваҳй 18 бо шамшер дар дасти Худ нозил шуд. Пас озмоиши дохилӣ он буд, ки ба роҳҳои қадим бозгашт карда шавад. Дар он лаҳза такрори таърихҳои Миллерӣ ҳам аз фариштаи аввал ва ҳам аз фариштаи дуюм оғоз ба такрор шудан кард, чунон ки дар таърихи се ояти аввали Ваҳй боби ҳаждаҳ баён шудааст. Он се ояти аввал ҳамон оятҳоянд, ки хоҳар Уайт гуфта буд, ҳангоми фурӯ оварда шудани биноҳои бузурги шаҳри Ню-Йорк ба иҷро хоҳанд расид.

Дар 11-уми сентябр Ваҳй 18:1–3 ба иҷро расид, ва ҳаммонандии фариштаи аввал, ки 11 августи соли 1840 фуруд омад, то заминро бо ҷалоли худ равшан созад, он гоҳ бо фариштаи дуюм, ки суқути Бобилро эълон намуд, пайваст гардид. Билъом рамзи фариштаи аввал буд, ва Билъомро ду хизматгораш ҳамроҳӣ мекарданд, ки фариштаи дуюмро ифода менамуданд.

Дар тасвири Билъом дар бораи шохи ҷумҳурихоҳи пайғамбари козиб, Билъом боз ду рӯёрӯии дигар бо хари Ислом медошт. Дар рӯёрӯии сеюм хар «сухан мегуфт», ва сухан гуфтани нубувват қонуни якшанберо нишон медиҳад. 7 октябри соли 2023 хар боз зарба зад, аммо на ба замини рӯҳонии муосири ҷалолманд. Он ба замини ҳақиқии бостонии ҷалолманд зарба зад, ва акнун Билъом ва хари ӯ дар рӯёрӯии дуюми худ қарор доштанд.

> Аммо фариштаи Худованд дар роҳи миёни токзорҳо истода буд, ва аз ин тараф деворе буд, ва аз он тараф низ деворе. Ва чун он модахар фариштаи Худовандро дид, худро ба девор фишурд ва пои Балъомро ба девор зер кард; ва ӯ бори дигар вайро зад. Ададҳо 22:24, 25.

Токзори Исроили қадим тимсоли токзори Адвентизми Лоодикияи рӯзи ҳафтум аст. Ҳар дуи онҳо қавми аҳд мебошанд, ки ба онҳо масъулият дода шуд, то амонатдорони Шариати Худо бошанд, ки ба рамзи «девор» ифода ёфтааст ва яке аз унсурҳое мебошад, ки токзорро ташкил медиҳанд.

> Ба токзори Ман боз чӣ метавонист бештар карда шавад, ки Ман дар он накарда бошам? Пас чаро, ҳангоме ки интизор доштам, ки ангур оварад, ангури ваҳшӣ овард? Ва акнун биёед; ба шумо хоҳам гуфт, ки бо токзори Худ чӣ хоҳам кард: ҳисори онро барҳам хоҳам дод, ва он хӯрда хоҳад шуд; девори онро фурӯ хоҳам рехт, ва он поймол хоҳад шуд. Ишаъё 5:4, 5.

Исроили қадимии таҳтуллафзӣ ва Исроили рӯҳонии муосир ҳар ду исён карданд ва масъулиятҳои муқаддаси худро рад намуданд. Аз 9/11 то қонуни якшанбе масъалаи нубувватӣ бо «девор» ифода мешавад. Масъалаи нубувватӣ вайрон сохтани «девори» ҷудоии калисо ва давлат дар доираи Конститутсияи Иёлоти Муттаҳида мебошад. Дар 9/11 Буш Қонуни Патриотро ба иҷро даровард, ки қадами бузурге дар роҳи бекор кардани Конститутсия буд, зеро маҳз дар он ҷо фалсафае, ки Конститутсияро роҳнамоӣ мекард, вожгун карда шуд, вақте ки усулҳои ҳуқуқи Рум, ки иддао мекунад шахс то исботи бегуноҳӣ гунаҳкор аст, бар усули ҳуқуқи англисӣ, ки бар он пофишорӣ мекунад, ки шахс то исботи гуноҳ бегуноҳ аст, пазируфта шуд.

Даврае, ки аз 11‑уми сентябр то қонуни якшанбе тӯл мекашад, ишораҳои нубувватӣ ба «деворҳо»-ро дар бар мегирад. Ислом, ки деворҳоро чун хари Билъом фурӯ мерезонад, муайян месозад, ки маҳз масъалаи Ислом он мантиқи гумроҳшударо фароҳам хоҳад овард, ки ба воситаи он усулҳои дар Конститутсия ҷойдошта барҳам дода мешаванд. Ба ин маънои нубувватӣ, Ислом — анбиёи дурӯғини китобӣ — ҳамон чизест, ки Иёлоти Муттаҳидаро дар замони имтиҳони сурати ҳайвон фиреб медиҳад, чунон ки анбиёи дурӯғини Иёлоти Муттаҳида тамоми ҷаҳонро дар замони имтиҳони ҷаҳонии сурати ҳайвон фиреб медиҳад.

7 октябри соли 2023 хари Ислом ба замини куҳани ҳақиқии пурҷалол ҳамла кард, ва ҳангоме ки хар пеш аз эълони Нидои Нимаи Шаб раҳо карда мешавад, Ислом боз ба Иёлоти Муттаҳида, яъне замини муосири рӯҳонии пурҷалол, ҳамон гуна ки дар 11-уми сентябр кард, зарба хоҳад зад. Бори дуюм, ки Билъом харро мезанад, ин фариштаи дуюм аст, ва фариштаи дуюм ҳамеша дучандшавиро ба вуҷуд меоварад, чунон ки онро «роҳи токзорҳо» бо ду девор ифода менамояд.

> Ва фариштаи Худованд пештар рафта, дар ҷои танге истод, ки дар он на ба тарафи рост ва на ба тарафи чап роҳи гардидан набуд. Ва чун модахар фариштаи Худовандро дид, зери Билъом афтод; ва хашми Билъом аланга зад, ва ӯ модахарро бо асое зад. Ва Худованд даҳони модахарро кушод, ва ӯ ба Билъом гуфт: «Ман ба ту чӣ кардаам, ки маро ин се бор задаӣ?» Ададҳо 22:26–28.

Вақте ки мо оятҳои бисту ду ва се ояти баъдиро бодиққаттар баррасӣ мекунем, мебинем, ки дар асл маҳз дар ояти бисту сеюм аст, ки хар бори аввал зада мешавад.

> Ва хашми Худо аланга гирифт, зеро ки ӯ мерафт; ва фариштаи Худованд дар роҳ истод, то бар зидди ӯ муқобил бошад. Ва ӯ бар хари худ савор буд, ва ду хизматгораш бо ӯ буданд.

> Ва хар фариштаи Худовандро дид, ки дар роҳ истодааст ва шамшераш дар дасташ бараҳна буд; ва хар аз роҳ як сӯ гашта, ба саҳро даромад; ва Билъом харро зад, то онро ба роҳ баргардонад. Ададҳо 22:22, 23.

Ғазаби Худо бар Билъом барои пазируфтани дархосте, ки пайғамбари козиб бошад, ҳаммонанди он буд, ки Масеҳ дар ояти охирини Матто 22 гуфтугӯи Худро бо яҳудиёни муноқишакунанда ба поён расонд. Ояти бисту сеюми Адад бисту ду бо Матто боби бисту се мувофиқат мекунад, ва оятҳои бисту чор ва бисту панҷи Адад бо бобҳои бисту чор ва бисту панҷи Матто мувофиқат мекунанд. Оятҳои бисту шаш, бисту ҳафт ва бисту ҳашт бо бобҳои 26, 27, 28-и Матто мувофиқат мекунанд.

Матто 23 фариштаи аввал аст, 24 ва 25 фариштаи дуюманд, ва 26, 27 ва 28 фариштаи сеюманд. Дар Адад, боби 22, ояти 23 фариштаи аввал аст, оятҳои 24 ва 25 фариштаи дуюманд, ва оятҳои 26, 27 ва 28 фариштаи сеюманд. Матто ба халқи аҳд муроҷиат мекунад, ҳам аҳди қадим ва ҳам аҳди нав: Адад нақши Исломро ҳамчун абзори танбеҳи Худо бар ибодати якшанбе, ки дар Иёлоти Муттаҳида оғоз меёбад ва сипас дар ҷаҳон паҳн мешавад, муайян месозад. Пас аз зарбаи сеюм, вақте ки хар сухан мегӯяд, Балъом ба он чи тоза рӯй дода буд, равшанӣ меёбад.

> Пас Худованд чашмони Билъомро кушод, ва ӯ фариштаи Худовандро дид, ки дар роҳ истода буд, ва шамшераш дар дасташ бараҳна буд; ва ӯ сарашро хам кард ва рӯйбарзамин афтод. Ва фариштаи Худованд ба ӯ гуфт: «Чаро модахаратро ин се бор задӣ? Инак, ман берун омадам, то ба ту муқовимат намоям, зеро роҳи ту дар назари ман каҷ аст. Ва модахар маро дид ва ин се бор аз пеши ман канор рафт; агар ӯ аз пеши ман канор намерафт, яқинан ҳоло туро мекуштам ва ӯро зинда нигоҳ медоштам». Ва Билъом ба фариштаи Худованд гуфт: «Гуноҳ кардам, зеро намедонистам, ки ту дар роҳ ба муқобили ман истодаӣ; акнун, бинобар ин, агар ин ба ту писанд набошад, бозмегардам». Ададҳо 22:31–34.

Балъом рамзи пайғамбари козиб аст, ки Иёлоти Муттаҳида мебошад, он ки дар вақти қонуни якшанбе ҳамчун аждаҳо сухан мегӯяд. Дар вақти қонуни якшанбе, ҳангоме ки ӯ мунаввар мегардад, ӯ онҳоеро намояндагӣ мекунад, ки ҳанӯз дар Бобил ҳастанд, ва он гоҳ ба масъалаи қонуни якшанбе бедор карда мешаванд ва аз Бобил даъват берун оварда мешаванд.

Панҷ рӯз таълими паёми нони фатир аз ҷониби Миллер, сипас сӣ рӯз таълими Масеҳ ба коҳинони Худ, ки бо шумораи сӣ ифода шудаанд, ки ба паёми огоҳкунандаи карнаи кушода шудани хар мебарад, ки он панҷ рӯз пеш аз боло бардоштани парчам аст, ки он панҷ рӯз пеш аз дари баста дар масали даҳ бокира аст, ки он панҷ рӯз пеш аз қонуни якшанбегии Пантикостӣ аст, ки давраи ҳафтрӯзаи Хаймаҳоро оғоз мекунад, ки он рехтани комили борони охир дар ҷараёни бӯҳрони қонуни якшанбегӣ мебошад, зеро имтиҳони он давра бар рӯзи ҳафтум аст.

Рақами панҷ рамзи бокирагон аст, хоҳ доно бошанд, хоҳ нодон. Рақами сӣ рамзи коҳинон аст, ки ҳаминро номи «Ибодоти Левӣ» муайян мекунад. Рақами ҳафт рӯзи шанбе аст. Боби бисту сеюми «Ибодоти Левӣ» таърихи коҳинон, левиёни Малокӣ 3, бокирагони доно ва яксаду чилу чор ҳазорро дар замони озмоиши шанбе нишон медиҳад.

Мо ин мавзӯъҳоро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

Back to Articles