Article

# The Book of Daniel - Number Sixty-Seven

Китоби Дониёл — Рақами шасту ҳафтум

Prophetic Insights: Islam, September 11, 2001, and the Day of the East Wind

Нуктаҳои нубувватӣ: Ислом, 11 сентябри соли 2001, ва Рӯзи Боди Шарқӣ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 31, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Islam of the third woe arrived into prophetic history on September 11, 2001, and it was immediately restrained. At that time the latter rain began to fall, but it was “measured”.

Исломи войи сеюм 11 сентябри соли 2001 ба таърихи нубувват ворид гардид, ва он фавран боздошта шуд. Дар он вақт борони охирон ба боридан оғоз кард, аммо он «ченака» буд.

> In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Yet the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will show them no favour. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall beat off from the channel of the river unto the stream of Egypt, and ye shall be gathered one by one, O ye children of Israel. And it shall come to pass in that day, that the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria, and the outcasts in the land of Egypt, and shall worship the Lord in the holy mount at Jerusalem. Isaiah 27:6–13.

> Ба андоза, ҳангоме ки он навда мезанад, Ту бо он муҳокима хоҳӣ кард; Ӯ дар рӯзи боди шарқӣ боди шадиди Худро нигоҳ медорад. Бинобар ин, гуноҳи Яъқуб пок карда хоҳад шуд; ва тамоми самари ин он аст, ки гуноҳи вай бардошта шавад; вақте ки ӯ ҳамаи сангҳои қурбонгоҳро мисли сангҳои оҳак, ки шикастаю пора-пора карда шудаанд, мегардонад, ашераҳо ва бутҳо дигар барпо нахоҳанд монд. Аммо шаҳри ҳисордор вайрон хоҳад шуд, ва манзил тарк карда шуда, мисли биёбон раҳо хоҳад гашт: дар он ҷо гӯсола хоҳад чарид, ва дар он ҷо хоҳад хобид, ва шохаҳои онро хоҳад хӯрд. Вақте ки шохаҳои он хушк шаванд, онҳо шикаста хоҳанд шуд: занон меоянд ва онҳоро оташ мезананд; зеро ин қавме ҳастанд бе фаҳм; бинобар ин, Он ки онҳоро офарид, бар онҳо раҳм нахоҳад кард, ва Он ки онҳоро ба вуҷуд овард, ба онҳо илтифот нахоҳад намуд. Ва дар он рӯз чунин хоҳад шуд, ки Худованд аз маҷрои дарё то наҳри Миср хоҳад кӯфт, ва шумо як ба як ҷамъ карда хоҳед шуд, эй фарзандони Исроил. Ва дар он рӯз чунин хоҳад шуд, ки карнаи бузург дамонида хоҳад шуд, ва онҳое ки дар замини Ашшур наздик ба ҳалокат буданд, ва рондашудагон дар замини Миср хоҳанд омад, ва Худовандро бар кӯҳи муқаддас дар Уршалим парастиш хоҳанд кард. Ишаъё 27:6–13.

The “day of the east wind” identifies the arrival of the latter rain, and also Islam of the third woe. It also marks the beginning of the history where the “iniquity of Jacob is purged.” The day of the east wind arrived on September 11, 2001, and at that point the judgment of the living commenced. The judgment of the living is the closing work of the third angel, and it is there that the removal of the sins of the one hundred and forty-four thousand began. That is what Isaiah means when he wrote, “By this.”

«Рӯзи боди шарқӣ» омадани борони охирро муайян мекунад, ва ҳамчунин исломро аз войи сеюм. Он ҳамчунин оғози он таърихро нишон медиҳад, ки дар он «гуноҳи Яъқуб пок карда мешавад». Рӯзи боди шарқӣ 11 сентябри соли 2001 фаро расид, ва дар он лаҳза доварии зиндагон оғоз ёфт. Доварии зиндагон кори хотимавии фариштаи сеюм аст, ва маҳз дар он ҷо дур кардани гуноҳҳои яксаду чилу чаҳор ҳазор оғоз гардид. Ин аст он чӣ Ишаъё дар назар дошт, вақте навишт: «Ба воситаи ин».

The words leading up to, “By this,” are, “In measure, when it shooteth forth, thou will debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind.” “By this,” is identifying the specific testing truths that purge the sin from those represented as Jacob. Those truths include the event (9/11), which marks the arrival of the latter rain. Those truths include the definition of the latter rain as “a message,” and the “message” is Islam. It includes the truth that “the east wind” is Islam of the third Woe, and it includes the prophetic characteristic of Islam’s subsequent restraint (stayeth).

Суханоне, ки пеш аз «Ба ин восита» меоянд, чунинанд: «Бо андоза, чун он месабзад, ту бо он баҳс хоҳӣ кард; Ӯ боди сахти онро дар рӯзи боди шарқӣ бозмедорад». «Ба ин восита» он ҳақиқатҳои мушаххаси озмоиширо муайян мекунад, ки гуноҳро аз касоне пок месозанд, ки ҳамчун Яъқуб муаррифӣ шудаанд. Он ҳақиқатҳо ҳодисаро (9/11) дар бар мегиранд, ки расидани борони охиринро нишон медиҳад. Он ҳақиқатҳо таърифи борони охиринро ҳамчун «паём» дар бар мегиранд, ва «паём» Ислом аст. Он инчунин ҳақиқатеро дар бар мегирад, ки «боди шарқӣ» Исломи Войи сеюм аст, ва хусусияти нубувватии боздошти баъдии Исломро (бозмедорад) низ дар бар мегирад.

The test itself is represented by the “debate,” which began on September 11, 2001. Jeremiah, when representing the first disappointment, was counseled to “return” unto God and separate the precious from the vile. The “fruit” of the testing message produces two classes of worshippers.

Худи имтиҳон ба воситаи «баҳс» таҷассум меёбад, ки 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт. Ирмиё, ҳангоме ки ноумедии аввалро намояндагӣ мекард, панд дода шуд, ки назди Худо «бозгардад» ва гаронбаҳоро аз нопок ҷудо намояд. «Самар»-и паёми имтиҳонкунанда ду синфи парастандагонро ба вуҷуд меоварад.

The judgment of the foolish is represented as “when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up.” Isaiah is referencing the pronouncement against those who turn things upside down in chapters twenty-eight and twenty-nine. They are those who cannot understand the sealed book. The work (fruit) of the wicked is to be esteemed as potter’s clay.

Доварии аблаҳ чунин тасвир мешавад: «вақте ки ӯ ҳамаи сангҳои қурбонгоҳро мисли сангҳои оҳаке, ки пора-пора кӯфта шудаанд, мегардонад, бешаҳо ва бутҳо барпо нахоҳанд монд». Ишаъё ба он эълоне ишора мекунад, ки бар зидди касоне аст, ки дар бобҳои бисту ҳашт ва бисту нӯҳ ҳама чизро чаппа мегардонанд. Онҳо ҳамон касоне ҳастанд, ки китоби муҳршударо фаҳмида наметавонанд. Кори (меваи) шарирон бояд мисли гили кулолгар арзёбӣ гардад.

> Therefore, behold, I will proceed to do a marvellous work among this people, even a marvellous work and a wonder: for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:14–16.

> Бинобар ин, инак, Ман дар миёни ин қавм кори аҷибе ба амал хоҳам овард, яъне кори аҷибе ва мӯъҷизае; зеро ҳикмати ҳакимони онҳо нобуд хоҳад шуд, ва фаҳмиши хирадмандони онҳо пинҳон хоҳад гардид. Вой бар ҳоли онҳое ки машварати худро аз Худованд дар умқ меҷӯянд, то онро пинҳон доранд, ва аъмолашон дар торикӣ аст, ва мегӯянд: «Кист, ки моро бинад? Ва кист, ки моро бишносад?» Ба дурустӣ, вожгун сохтани чизҳо аз ҷониби шумо мисли гили кулол ҳисоб карда хоҳад шуд; зеро оё сохта ба созандаи худ хоҳад гуфт: «Ӯ маро насохтааст»? Ё оё маҳсули тасвирёфта ба тасвиркунандаи худ хоҳад гуфт: «Ӯ ҳеҷ фаҳмише надошт»? Ишаъё 29:14–16.

The work of the wicked will be as potter’s clay, and in chapter twenty-seven their work is portrayed in a similar fashion, as chalkstones that are beaten asunder. Chalk or potter’s clay is easily beaten into powder, and the symbol of the work of making “all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder,” and including the work of tearing down “the groves and images,” so that they “shall not stand up,” is the work represented by the reformation of king Josiah. In the final revival and reformation, represented by the reformation of Josiah, the Adventist corporate structure will be desolate, for “the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness.” All their works, meaning the thousands of churches, schools, colleges, universities, hospitals and office buildings around the world, will be prophetically beaten into worthless powder.

Кори бадкорон мисли гили кулол хоҳад буд, ва дар боби бисту ҳафт кори онҳо ба таври монанд тасвир шудааст, ҳамчун сангҳои оҳаке, ки кӯфта пора-пора карда мешаванд. Оҳак ё гили кулол ба осонӣ кӯфта ба хока табдил дода мешавад, ва рамзи амали «тамоми сангҳои қурбонгоҳро мисли сангҳои оҳаке, ки пора-пора кӯфта мешаванд», гардонидан, ва ҳамчунин амали фурӯ рехтани «бешаҳо ва бутҳо», ба тавре ки онҳо «дигар қомат наафрозанд», ҳамон корест, ки бо ислоҳоти подшоҳ Йӯшиё намояндагӣ шудааст. Дар эҳёи ниҳоӣ ва ислоҳоти ниҳоӣ, ки бо ислоҳоти Йӯшиё намояндагӣ мешавад, сохтори ҷамъиятии адвентистӣ вайрону хароб хоҳад буд, зеро «шаҳри ҳисордор вайрон хоҳад шуд, ва маскан тарк карда шуда, мисли биёбон гузошта хоҳад шуд». Ҳамаи корҳои онҳо, яъне ҳазорон калисо, мактаб, коллеҷ, донишгоҳ, бемористон ва биноҳои идорӣ дар саросари ҷаҳон, аз назари нубувватӣ ба хокаи беҳуда кӯфта хоҳанд шуд.

The membership will also be desolate, for those “people of no understanding” will be as “withered” “boughs” that “shall be broken off” “and set on fire,” for “he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will show them no favor.”

Аъзогӣ низ вайрону хароб хоҳад шуд, зеро он «қавме ки фаҳме надоранд» мисли «шохаҳои» «хушкшуда» хоҳанд буд, ки «бурида андохта хоҳанд шуд» «ва ба оташ афканда хоҳанд гардид», зеро «Он ки онҳоро офарид, бар онҳо раҳм нахоҳад кард, ва Он ки онҳоро ба вуҷуд овард, ба онҳо илтифоте нахоҳад намуд».

When the separation that is accomplished by the testing message is complete, the second voice of Revelation chapter eighteen, calls God’s other flock out of Babylon, for in that day “it shall come to pass” “that the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria, and the outcasts in the land of Egypt, and shall worship the Lord in the holy mount at Jerusalem.”

Ҳангоме ки ҷудошавие, ки ба воситаи паёми озмоишӣ ба амал оварда мешавад, ба анҷом расад, овози дуюми боби ҳаждаҳуми Ваҳй рамаи дигари Худоро аз Бобил берун мехонад, зеро дар он рӯз «чунин воқеъ хоҳад шуд», ки «карнаи бузург дамонида хоҳад шуд, ва онҳое ки дар замини Ашшур наздик ба ҳалокат буданд, ва рондашудагон дар замини Миср, хоҳанд омад ва Худовандро бар кӯҳи муқаддас дар Ерусалим парастиш хоҳанд кард.»

The passage (Isaiah twenty-seven, verses eight through thirteen) we are considering, identifies the prophetic history that began on September 11, 2001, and illustrates the testing and purification of those who will ultimately call God’s other flock out of Babylon. The opening verses of the same chapter, identify a song that is to be sung during that very history.

Порчае, ки мо онро баррасӣ мекунем (Ишаъё бисту ҳафт, оятҳои ҳашт то сездаҳ), таърихи нубувватиро, ки аз 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, муайян месозад ва имтиҳон ва поксозии онҳоеро тасвир мекунад, ки дар ниҳоят рамаи дигари Худоро аз Бобил берун хоҳанд хонд. Оятҳои аввали ҳамин боб сурудеро муайян мекунанд, ки бояд маҳз дар ҷараёни ҳамон таърих хонда шавад.

> In that day sing ye unto her, A vineyard of red wine. I the Lord do keep it; I will water it every moment: lest any hurt it, I will keep it night and day. Fury is not in me: who would set the briers and thorns against me in battle? I would go through them, I would burn them together. Or let him take hold of my strength, that he may make peace with me; and he shall make peace with me. He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him? Isaiah 27:2–7.

> Дар он рӯз барои вай чунин суруд хонед: «Токзори шароби сурх». Ман, Худованд, онро нигоҳ медорам; ҳар лаҳза онро об медиҳам; мабодо касе ба он осеб расонад, шабу рӯз онро посбонӣ хоҳам кард. Ғазаб дар Ман нест; кист, ки хору хасро дар ҷанг бар зидди Ман барпо кунад? Ман бар онҳо гузашта меравам, онҳоро якҷоя месӯзонам. Ё бигзор ба қудрати Ман часпад, то ки бо Ман сулҳ кунад; ва ӯ бо Ман сулҳ хоҳад кард. Ӯ онҳоеро, ки аз Яъқуб меоянд, водор хоҳад кард, ки реша гиранд; Исроил гул хоҳад кард ва навда хоҳад баровард, ва рӯйи ҷаҳонро аз мева пур хоҳад кард. Оё Ӯ вайро задааст, чунон ки занандагони вайро зада буд? Ё вай кушта шудааст, мувофиқи куштори онҳое ки аз ҷониби вай кушта шудаанд? Ишаъё 27:2–7.

The song of the vineyard is the song that first identifies God’s people as a vineyard which He had loved and cared for. It then presents a promise of acceptance for any who would wish to take hold of Christ’s righteousness. It then identifies the promise of the outpouring of the Holy Spirit, represented by two phases of rain. The first phase of rain brings the blossoms and buds to life, and the second phase fills the earth with fruit.

Суруди токзор он сурудест, ки аввал қавми Худоро ҳамчун токзоре мешиносонад, ки Ӯ онро дӯст дошта, нигоҳубин карда буд. Сипас он ваъдаи пазируфтанро барои ҳар касе пешниҳод мекунад, ки бихоҳад ба адолати Масеҳ даст ёбад. Баъд аз он, ваъдаи рехтани Рӯҳулқудсро муайян месозад, ки бо ду марҳилаи борон ифода шудааст. Марҳилаи аввали борон шукуфаҳо ва навдаҳоро зинда мекунад, ва марҳилаи дуюм заминро аз мева пур месозад.

The song of the vineyard is the song that identifies the period of time when God is passing by a former chosen people, while entering into covenant with a new chosen people. Verses eight and onward, are simply repeating and enlarging upon the opening verses of the chapter. The first verse of the chapter identifies the same event that is identified as the “day of the east wind” in verse eight.

Суруди токзор ҳамон сурудест, ки давраи замонеро муайян мекунад, вақте ки Худо аз қавми пештараи баргузида мегузарад, дар ҳоле ки бо қавми нави баргузида ба аҳд медарояд. Оятҳои ҳаштум ва баъд аз он танҳо оятҳои оғозини бобро такрор намуда, онҳоро тавсеа медиҳанд. Ояти аввали боб ҳамон рӯйдодеро муайян мекунад, ки дар ояти ҳаштум ҳамчун «рӯзи боди шарқӣ» муайян шудааст.

> In that day the Lord with his sore and great and strong sword shall punish leviathan the piercing serpent, even leviathan that crooked serpent; and he shall slay the dragon that is in the sea. Isaiah 27:1.

> Дар он рӯз Худованд бо шамшери сахти бузургу пурзӯри Худ бар Левиатон, мори гурезон, ҳатто бар Левиатон, он мори каҷрав, ҷазо хоҳад овард; ва аждаҳоро, ки дар баҳр аст, хоҳад кушт. Ишаъё 27:1.

The dragon is Satan, but in a secondary sense it was pagan Rome.

Аждаҳо Шайтон аст, аммо ба маънои дуюмдараҷа он Руми бутпараст буд.

> “Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.

> «Пас, гарчи аждаҳо, пеш аз ҳама, Шайтонро ифода мекунад, он, ба маънои дуюмдараҷа, рамзи Руми бутпараст аст». «Муборизаи Бузург», 439.

The ten kings of pagan Rome, in chapter seven of Daniel, and in chapter twelve of Revelation represent the ten kings of Revelation seventeen–in the last days.

Даҳ подшоҳони Руми бутпараст, дар боби ҳафтуми Дониёл ва дар боби дувоздаҳуми Ваҳй, даҳ подшоҳони Ваҳйи ҳабдаҳумро дар рӯзҳои охир намояндагӣ мекунанд.

> “Kings and rulers and governors have placed upon themselves the brand of antichrist, and are represented as the dragon who goes to make war with the saints—with those who keep the commandments of God and who have the faith of Jesus.” Testimonies to Ministers, 38.

> «Подшоҳон ва ҳокимон ва волигардон бар худ нишони зиддимасеҳро ниҳодаанд, ва ҳамчун аждаҳо тасвир мешаванд, ки меравад то бо муқаддасон — бо онҳое ки аҳкоми Худоро нигоҳ медоранд ва имони Исоро доранд — ҷанг кунад». Testimonies to Ministers, 38.

Verse one of Isaiah 27 is identifying the beginning of the judgment of the dragon, which began at the day of the east wind, on September 11, 2001. The judgment of the kings of the earth, and their globalist merchant partners, is accomplished when the financial structure of the earth is destroyed by an “east wind”, in the midst of the “seas”.

Ояти якуми Ишаъё 27 оғози доварии аждаҳоро муайян мекунад, ки он дар рӯзи боди шарқӣ, 11 сентябри соли 2001, оғоз ёфт. Доварии подшоҳони замин ва шарикони тоҷири ҷаҳонигарои онҳо он гоҳ ба анҷом мерасад, ки сохтори молиявии замин ба воситаи «боди шарқӣ», дар миёни «баҳрҳо», нобуд карда шавад.

> For, lo, the kings were assembled, they passed by together. They saw it, and so they marvelled; they were troubled, and hasted away. Fear took hold upon them there, and pain, as of a woman in travail. Thou breakest the ships of Tarshish with an east wind. Psalms 48:4–7.

> Зеро, инак, подшоҳон ҷамъ омаданд, якҷоя гузаштанд. Онро диданд, ва ба ҳайрат омаданд; ба изтироб афтоданд, ва шитобон гурехтанд. Дар он ҷо тарс онҳоро фаро гирифт, ва дард, мисли дарди зани зоимон. Ту киштиҳои Таршишро бо боди шарқӣ мешиканӣ. Забур 48:4–7.

Isaiah chapter twenty-seven, verses one through seven, is repeated and enlarged upon in verses eight through thirteen. It identifies that in “the day of east wind” the kings and merchants of the earth are going to be confronted with fear, and their fear escalates through history from that point onward. That fear identifies the illogical and hasty movements of the progressive globalists of planet earth ever since September 11, 2001, as they push their agenda further and more aggressively, than what would be logically expected. Satan, and his representatives, for the merchants and kings of the earth (the globalists), as symbols of the dragon, know their time is short.

Боби бисту ҳафтуми Ишаъё, оятҳои як то ҳафт, дар оятҳои ҳашт то сездаҳ такрор гардида, тавсеа дода мешавад. Он нишон медиҳад, ки дар «рӯзи боди шарқӣ» подшоҳон ва тоҷирони замин бо тарс рӯ ба рӯ хоҳанд шуд, ва тарси онҳо аз ҳамон нуқта ба баъд дар тӯли таърих афзоиш меёбад. Он тарс ҳаракатҳои носанҷида ва шитобзадаи ҷаҳонигароёни тараққихоҳи сайёраи заминро аз замони 11 сентябри соли 2001 ба ин сӯ муайян месозад, зеро онҳо барномаи худро беш аз он чи мантиқан интизор мерафт, бештар ва таҷовузкортарона пеш мебаранд. Шайтон ва намояндагони ӯ, яъне тоҷирон ва подшоҳони замин (ҷаҳонигароён), ҳамчун рамзҳои аждаҳо, медонанд, ки вақти онҳо кӯтоҳ аст.

> Therefore rejoice, ye heavens, and ye that dwell in them. Woe to the inhabiters of the earth and of the sea! for the devil is come down unto you, having great wrath, because he knoweth that he hath but a short time. Revelation 12:12.

> Пас, эй осмонҳо, ва шумо, ки дар онҳо сокинед, шодмон бошед. Вой бар сокинони замин ва баҳр! Зеро иблис назди шумо фуруд омадааст, ва ғазаби азиме дорад, чунки медонад, ки вақти андаке дорад. Ваҳй 12:12.

The day of the east wind, that produced the economic crisis in 2001, that has only gotten worse, no matter what the globalist media attempts to claim, is the issue that confronts the world at the point when the dragon knows his time is short. He then escalates his movements for control of the entire earth, and he does so when “Woe” (the third Woe) is brought upon “the inhabiters of the earth and sea.”

Рӯзи боди шарқӣ, ки бӯҳрони иқтисодии соли 2001-ро ба вуҷуд овард, ва он, новобаста аз он чи расонаҳои ҷаҳонигаро мекӯшанд иддао кунанд, танҳо бадтар шудааст, ҳамон масъалаест, ки ҷаҳон дар он лаҳзае бо он рӯ ба рӯ мегардад, ки аждаҳо медонад вақти ӯ кӯтоҳ аст. Он гоҳ ӯ ҳаракатҳои худро барои ба даст гирифтани назорати тамоми замин шиддат мебахшад, ва инро дар замоне анҷом медиҳад, ки «Вой» (Войи сеюм) бар «сокинони замин ва баҳр» оварда мешавад.

The arrival of Islam of the third Woe (the east wind), on September 11, 2001, produced an economic disaster that has forced the globalists to accelerate their efforts to force a one world government upon planet earth. Yet Islam continues to fulfill its role. Perhaps the most serious revelation of Islam as a symbol of Bible prophecy is found in the first reference to Islam.

Пайдоиши Ислом дар войи сеюм (боди шарқӣ), дар 11 сентябри соли 2001, фоҷиаи иқтисодие ба вуҷуд овард, ки ҷаҳонигароёнро маҷбур сохт талошҳои худро барои таҳмили як ҳукумати ҷаҳонӣ бар сайёраи замин тезонанд. Бо вуҷуди ин, Ислом ҳамчунон нақши худро иҷро мекунад. Шояд ҷиддитарин ифшои Ислом ҳамчун рамзи нубуввати Китоби Муқаддас дар нахустин ишора ба Ислом ёфт мешавад.

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> Ва фариштаи Худованд ба вай гуфт: «Инак, ту ҳомиладор ҳастӣ ва писаре хоҳӣ зоид, ва номи ӯро Исмоил хоҳӣ хонд; зеро ки Худованд мусибати туро шунидааст. Ва ӯ марди ваҳшӣ хоҳад буд; дасти ӯ бар зидди ҳар кас хоҳад буд, ва дасти ҳар кас бар зидди ӯ; ва ӯ дар ҳузури ҳамаи бародарони худ сокин хоҳад шуд». Ҳастӣ 16:11, 12.

God’s Word never fails. As Islam continues to produce pain as a woman in travail, some who might even accept that Islam is identified in Bible prophecy, have not yet wrapped their mind around the obvious fact in the two verses. Some might understand that it is Islam that brings every man on planet earth together in order to oppose a common enemy, and this is of course true. Yet the last phrase in the verse is the more serious truth. The world was shaken by September 11, 2001, and it has recently been shaken again by this year’s October 7 attack of Hamas against Israel. But no one is willing to see that the spirit of warfare and sudden destruction is “in the presence of all” of Ishmael’s brethren.

Каломи Худо ҳаргиз ноком намешавад. Ҳангоме ки Ислом мисли зане, ки дардҳои зоиш мекашад, пайваста дард ба вуҷуд меоварад, баъзеҳо, ки ҳатто метавонанд бипазиранд, ки Ислом дар нубуввати Китоби Муқаддас муайян шудааст, ҳанӯз воқеияти ошкори дар он ду оят бударо ба дурустӣ дарк накардаанд. Баъзеҳо метавонанд фаҳманд, ки ин Ислом аст, ки ҳар мардро дар рӯи сайёраи замин гирд меоварад, то ба душмани муштарак муқобилат намояд, ва ин, албатта, дуруст аст. Аммо ибораи охирини оят ҳақиқати ҷиддитар аст. Ҷаҳон аз 11 сентябри соли 2001 ба ларза омад, ва ахиран боз аз ҳамлаи 7 октябри имсолаи Ҳамос бар зидди Исроил такон хӯрд. Аммо ҳеҷ кас намехоҳад бубинад, ки рӯҳи ҷанг ва ҳалокати ногаҳонӣ «дар ҳузури ҳамаи» бародарони Исмоил қарор дорад.

What kind of destruction will be carried out when there is a surprise attack carried out by such Islamic nations as Saudi Arabia, the United Arab Emirates, Qatar, Kuwait, Brunei and Bahrain? The spirit of Ishmael is in “all his brethren,” and the warfare that has so far been produced with the third Woe from countries such as Afghanistan or Iraq, will be quite different when the prophecy of Ishmael is fully fulfilled. How many nuclear bombs does Pakistan have?

Ҳангоми ҳамлаи ногаҳонӣ, ки аз ҷониби чунин миллатҳои исломӣ, монанди Арабистони Саудӣ, Амороти Муттаҳидаи Араб, Қатар, Кувайт, Бруней ва Баҳрайн анҷом дода мешавад, чӣ гуна вайронӣ ба амал хоҳад омад? Рӯҳи Исмоил дар «ҳамаи бародаронаш» аст, ва ҷанге, ки то имрӯз бо воситаи Войи сеюм аз кишварҳое монанди Афғонистон ё Ироқ ба вуҷуд омадааст, вақте ки нубуввати Исмоил пурра ба иҷро расад, тамоман дигар хоҳад буд. Покистон чанд бомбаи ҳастаӣ дорад?

The prophetic characteristic of Islamic warfare as demonstrated in the first and second Islamic Woes is sudden, surprise attacks. Are there enough finances in the affluent Islamic nations to secretly secure or produce weaponry that would be more sophisticated, and lethal, than fuel laden jets, car bombs, burning tires, rape and knives? Is God’s Word to be believed?

Хусусияти нубувватии ҷанги исломӣ, чунон ки дар мусибати якум ва дуюми исломӣ зоҳир шудааст, ҳамлаҳои ногаҳонӣ ва ғайричашмдошт мебошад. Оё дар кишварҳои сарватманди исломӣ маблағҳои кофӣ ҳастанд, то пинҳонӣ аслиҳаеро таъмин ё истеҳсол намоянд, ки нисбат ба ҳавопаймоҳои пур аз сӯзишворӣ, бомбаҳои мошинӣ, чархҳои оташзада, таҷовуз ва кордҳо пешрафтатар ва кушандатар бошад? Оё бояд ба Каломи Худо имон овард?

All the jewels of Miller’s dream become testing truths in the last days, if nothing more than the reality that those truths have been rejected and prophecy identifies they will be restored. But some of those jewels, such as the work of Christ in the heavenly sanctuary and Islam of the third Woe, identify predictions that are fulfilled only in the very last days. One represents the work of Christ in the Most Holy Place, certainly a present testing truth, and the other identifies the message of the Midnight Cry, which again is a present testing truth.

Ҳамаи ҷавоҳироти хоби Миллер дар рӯзҳои охир ба ҳақоиқи имтиҳонкунанда табдил меёбанд, агар ҳатто аз ин бештар набошад, ҷуз он воқеият, ки он ҳақоиқ рад карда шудаанд ва нубувват муайян месозад, ки онҳо барқарор хоҳанд шуд. Аммо баъзе аз он ҷавоҳирот, монанди кори Масеҳ дар қудсгоҳи осмонӣ ва Ислом дар Вои сеюм, пешгӯиҳоеро муайян месозанд, ки танҳо дар худи рӯзҳои басо охир ба иҷро мерасанд. Яке кори Масеҳро дар Қудси қудсҳо намояндагӣ мекунад, ки бешак ҳақиқати имтиҳонкунандаи ҳозира аст, ва дигаре хабари Нидои нисфи шабро муайян месозад, ки он низ боз ҳақиқати имтиҳонкунандаи ҳозира аст.

The thread that weaves together the Millerite movement and the time of the end in 1989, which in turn introduces the movement of the one hundred and forty-four thousand, is the “seven times,” that was Miller’s first jewel and the first to be set aside as Adventism left the old paths. One hundred and twenty-six years from the rebellion of 1863, to the time of the end in 1989, represents the “seven times.” The twenty-five hundred and twenty was divided into two periods of twelve hundred and sixty, and a tenth or a tithe of twelve hundred and sixty, is one hundred and twenty-six. The stone the builders rejected is so long that it connects the first and last movements of the three angels. In so doing it identifies that the truth of the “seven times” is also a present testing truth, and that it is the truth that becomes no longer simply the foundation stone, but the head of the corner.

Риштаи пайванддиҳандае, ки ҳаракати миллериро бо вақти охир дар соли 1989, ки дар навбати худ ҳаракати яксаду чиҳилу чаҳор ҳазорро оғоз мекунад, ба ҳам мепайвандад, «ҳафт замон» аст, ки он аввалин гавҳари Миллер буд ва аввалин чизе буд, ки ҳангоме ки адвентизм аз роҳҳои қадимӣ дур шуд, канор гузошта шуд. Яксаду бисту шаш сол аз исёни соли 1863 то вақти охир дар соли 1989 «ҳафт замон»-ро ифода мекунад. Ду ҳазору панҷсаду бист ба ду давраи як ҳазору дусаду шаст тақсим карда шуда буд, ва як даҳяк, ё ушри як ҳазору дусаду шаст, яксаду бисту шаш аст. Санге, ки бинокорон рад карданд, он қадар тӯлонӣ аст, ки ҳаракатҳои аввалин ва охирини се фариштаро ба ҳам мепайвандад. Бо ин кор, он нишон медиҳад, ки ҳақиқати «ҳафт замон» низ ҳақиқати имтиҳонкунандаи ҳозира аст, ва он ҳамон ҳақиқатест, ки дигар на танҳо санги асос, балки сари кунҷ мегардад.

We will now leave off our consideration of the increase of knowledge in the Millerite movement, represented by the Ulai River vision in the book of Daniel and turn our attention to the vision of the Hiddekel River, that represents the increase of knowledge, in the movement of the one hundred and forty-four thousand.

Акнун мо баррасии худро дар бораи афзоиши дониш дар ҳаракати миллерӣ, ки бо рӯъёи дарёи Улай дар китоби Дониёл ифода шудааст, ба поён мерасонем ва диққати худро ба рӯъёи дарёи Ҳиддакал равона месозем, ки афзоиши донишро дар ҳаракати яксаду чилу чор ҳазор намояндагӣ мекунад.

We will begin next by considering the four generations of Adventism that span the one hundred and twenty-six years from 1863 to 1989.

Минбаъд мо ба баррасии чаҳор насли Адвентизм оғоз хоҳем кард, ки яксаду бисту шаш соли аз 1863 то 1989-ро дар бар мегиранд.

We will start that study in the next article.

Мо он омӯзишро дар мақолаи навбатӣ оғоз хоҳем кард.

> And it came to pass in the sixth year, in the sixth month, in the fifth day of the month, as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me. Then I beheld, and lo a likeness as the appearance of fire: from the appearance of his loins even downward, fire; and from his loins even upward, as the appearance of brightness, as the colour of amber. And he put forth the form of an hand, and took me by a lock of mine head; and the spirit lifted me up between the earth and the heaven, and brought me in the visions of God to Jerusalem, to the door of the inner gate that looketh toward the north; where was the seat of the image of jealousy, which provoketh to jealousy. And, behold, the glory of the God of Israel was there, according to the vision that I saw in the plain. Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. He said furthermore unto me, Son of man, seest thou what they do? even the great abominations that the house of Israel committeth here, that I should go far off from my sanctuary? but turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations. And he brought me to the door of the court; and when I looked, behold a hole in the wall.

> Ва дар соли шашум, дар моҳи шашум, дар рӯзи панҷуми моҳ, ҳангоме ки ман дар хонаи худ нишаста будам ва пирони Яҳудо пеши ман нишаста буданд, дасти Худованди Худо дар он ҷо бар ман нозил шуд. Ва ман нигаристам, ва инак, шабоҳате мисли намуди оташ: аз намуди миёнаш то поён — оташ; ва аз миёнаш то боло — чун намуди дурахш, мисли ранги каҳрабо. Ва ӯ сурати дасте дароз кард ва аз як тори мӯи сарам маро гирифт; ва рӯҳ маро миёни замин ва осмон боло бардошт ва дар рӯъёҳои Худо маро ба Ерусалим овард, назди дари дарвозаи дарунӣ, ки рӯ ба шимол дошт; он ҷо макони бути рашк буд, ки рашк меовард. Ва инак, ҷалоли Худои Исроил он ҷо буд, мувофиқи он рӯъёе ки ман дар саҳро дида будам. Пас ӯ ба ман гуфт: «Эй писари одам, акнун чашмони худро ба сӯи шимол бардор». Ва ман чашмони худро ба сӯи шимол бардоштам, ва инак, ба тарафи шимол, назди дарвозаи қурбонгоҳ, ҳамин бути рашк дар даромадгоҳ буд. Ва ӯ боз ба ман гуфт: «Эй писари одам, оё мебинӣ, ки онҳо чӣ мекунанд? Ҳамон аъмоли зишти бузургеро, ки хонадони Исроил дар ин ҷо ба ҷо меоварад, то Ман аз муқаддасгоҳи Худ дур равам? Аммо боз ҳам баргард, ва аъмоли зишти бузургтар хоҳӣ дид». Ва ӯ маро назди дари саҳн овард; ва чун нигаристам, инак, сӯрохие дар девор буд.

> Then said he unto me, Son of man, dig now in the wall: and when I had digged in the wall, behold a door. And he said unto me, Go in, and behold the wicked abominations that they do here. So I went in and saw; and behold every form of creeping things, and abominable beasts, and all the idols of the house of Israel, pourtrayed upon the wall round about. And there stood before them seventy men of the ancients of the house of Israel, and in the midst of them stood Jaazaniah the son of Shaphan, with every man his censer in his hand; and a thick cloud of incense went up. Then said he unto me, Son of man, hast thou seen what the ancients of the house of Israel do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth. He said also unto me, Turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations that they do. Then he brought me to the door of the gate of the Lord’s house which was toward the north; and, behold, there sat women weeping for Tammuz. Then said he unto me, Hast thou seen this, O son of man? turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations than these. And he brought me into the inner court of the Lord’s house, and, behold, at the door of the temple of the Lord, between the porch and the altar, were about five and twenty men, with their backs toward the temple of the Lord, and their faces toward the east; and they worshipped the sun toward the east. Then he said unto me, Hast thou seen this, O son of man? Is it a light thing to the house of Judah that they commit the abominations which they commit here? for they have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose. Therefore will I also deal in fury: mine eye shall not spare, neither will I have pity: and though they cry in mine ears with a loud voice, yet will I not hear them. Ezekiel 8:1–18.

> Пас Ӯ ба ман гуфт: «Эй писари одам, акнун деворро бикан». Ва ҳангоме ки ман деворро кандам, инак, даре падид омад. Ва Ӯ ба ман гуфт: «Даро ва палидиҳои шариронаро, ки онҳо дар ин ҷо мекунанд, бубин». Пас ман даромада, дидам; ва инак, ҳар гуна ҷонварони хазанда, ва ҳайвоноти нафратовар, ва ҳамаи бутҳои хонаи Исроил, бар гирдогирди девор нақш шуда буданд. Ва пеши онҳо ҳафтод мард аз пирони хонаи Исроил меистоданд, ва дар миёни онҳо Яазанё писари Шофон истода буд, бо муҷмаре дар дасти ҳар яке аз онҳо; ва абри ғафси бухур боло мерафт. Пас Ӯ ба ман гуфт: «Эй писари одам, оё дидӣ, ки пирони хонаи Исроил дар торикӣ чӣ мекунанд, ҳар яке дар ҳуҷраҳои тасвирҳои худ? Зеро онҳо мегӯянд: “Худованд моро намебинад; Худованд заминро тарк кардааст”». Боз ба ман гуфт: «Боз баргард, ва палидиҳои бузургтареро, ки онҳо мекунанд, хоҳӣ дид». Пас маро ба дари дарвозаи хонаи Худованд, ки рӯ ба шимол буд, овард; ва инак, дар он ҷо занон нишаста, барои Таммуз мегиристанд. Он гоҳ ба ман гуфт: «Оё инро дидӣ, эй писари одам? Боз баргард, ва палидиҳои бузургтар аз инҳоро хоҳӣ дид». Ва маро ба саҳни дарунии хонаи Худованд овард; ва инак, назди дари маъбади Худованд, дар миёни айвон ва қурбонгоҳ, тақрибан бисту панҷ мард буданд, ки пуштҳояшон сӯи маъбади Худованд ва рӯяшон сӯи шарқ буд; ва ба сӯи шарқ ба офтоб саҷда мекарданд. Пас Ӯ ба ман гуфт: «Оё инро дидӣ, эй писари одам? Оё барои хонаи Яҳудо кори сабуке аст, ки он палидиҳоро, ки дар ин ҷо мекунанд, ба ҷо оваранд? Зеро онҳо заминро аз зӯроварӣ пур кардаанд, ва бозгаштаанд, то Маро ба хашм оваранд; ва инак, онҳо шохаро ба бинии худ мениҳанд. Бинобар ин, Ман низ бо ғазаб амал хоҳам кард: чашми Ман шафқат нахоҳад кард, ва раҳм нахоҳам намуд; ва гарчанде бо овози баланд дар гӯши Ман фарёд зананд, онҳоро нахоҳам шунид». Ҳизқиёл 8:1–18.

Back to Articles