Article

# Panium - Number Seven

Паниум — Рақами Ҳафт

Daniel 11 Unveiled: Prophetic Lines from 1989 to the Sunday Law

Дониёл 11 ошкор карда шуд: хатҳои пешгӯйӣ аз соли 1989 то қонуни Якшанбе

Author

Jeff Pippenger

Published

March 15, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are working on bringing all the lines of Daniel eleven together in connection with the hidden history of verse forty that represents 1989 unto the Sunday law in the United States. Our calling as students of prophecy is to rightly divide the word of truth.

Мо дар он кор мекунем, ки ҳамаи хатҳои Дониёл ёздаҳро дар иртибот бо таърихи пинҳони ояти чиҳил, ки соли 1989-ро то қонуни рӯзи якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида намояндагӣ мекунад, ба ҳам оварем. Даъвати мо, ҳамчун донишҷӯёни нубувват, он аст, ки каломи ростиро ба дурустӣ тақсим намоем.

> Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. 2 Timothy 2:15.

> Кӯшиш намо, ки худро назди Худо мақбул нишон диҳӣ, чун коргаре ки аз чизе шарм намедорад ва каломи ростиро дуруст баён мекунад. 2 Тимотиюс 2:15.

Daniel chapter eleven can be divided into ten prophetic lines. Verses one through four represent one prophetic line. Verse five through nine represents a second line. Verse ten represents a third line. Verses eleven and twelve represent the fourth line. The fifth line is verses thirteen through fifteen. The sixth line is verses sixteen through twenty-two. The seventh line is verses twenty-three and twenty-four. Verse twenty-four through verse thirty-one is the eighth line. Verse thirty-one through forty is the ninth line, and the tenth and final line are verses forty through forty-five. These ten lines are to be brought together line upon line.

Боби ёздаҳуми Дониёлро метавон ба даҳ хатти нубувватӣ ҷудо кард. Оятҳои як то чор як хатти нубувватиро ифода мекунанд. Оятҳои панҷ то нуҳ хатти дуюмро ифода мекунанд. Ояти даҳ хатти сеюмро ифода мекунад. Оятҳои ёздаҳ ва дувоздаҳ хатти чаҳорумро ифода мекунанд. Хатти панҷум оятҳои сездаҳ то понздаҳ аст. Хатти шашум оятҳои шонздаҳ то бисту ду аст. Хатти ҳафтум оятҳои бисту се ва бисту чор аст. Аз ояти бисту чор то ояти сию як хатти ҳаштум аст. Аз ояти сию як то чил хатти нуҳум аст, ва хатти даҳуму охирин оятҳои чил то чилу панҷ аст. Ин даҳ хат бояд хат бар хат ба ҳам оварда шаванд.

> Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts.

> Ба кӣ донишро таълим хоҳад дод? Ва кӣро ба фаҳмиши таълим хоҳад расонд? Онҳоеро, ки аз шир ҷудо шудаанд, ва аз пистон бозкашида шудаанд.

> For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little:

> Зеро ҳукм бояд бар ҳукм бошад, ҳукм бар ҳукм; сатр бар сатр, сатр бар сатр; андаке ин ҷо, ва андаке он ҷо:

> For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear.

> Зеро ки бо лабҳои лакнатдор ва бо забони дигар Ӯ ба ин қавм сухан хоҳад гуфт. Ба онҳое ки Ӯ гуфта буд: «Ин аст оромие, ки бо он метавонед хастагонро оромӣ бахшед; ва ин аст осоиштагӣ», вале онҳо нахостанд бишнаванд.

> But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:9–13.

> Аммо каломи Худованд барои онҳо чунин буд: қоида бар қоида, қоида бар қоида; сатр бар сатр, сатр бар сатр; андаке дар ин ҷо ва андаке дар он ҷо; то ки онҳо бираванд, ва ба қафо афтанд, ва шикаста шаванд, ва ба дом афтида, дастгир гарданд. Ишаъё 28:9–13.

Each of the ten prophetic lines are of course interrelated, but within each line a specific theme can be recognized. Though each line has a primary theme, the lines possess more than a singular testimony. I intend to identify each of the themes in the ten lines.

Албатта, ҳар яке аз даҳ хатти нубувватӣ бо ҳамдигар алоқаманданд, вале дар дохили ҳар як хатт метавон мавзӯи муайянеро шинохт. Гарчанде ки ҳар як хатт мавзӯи асосӣ дорад, ин хаттҳо беш аз як шаҳодати ягона дар бар доранд. Ман ният дорам ҳар яке аз мавзӯъҳоро дар он даҳ хатт муайян намоям.

## First Line

Сатри аввал

> Also I in the first year of Darius the Mede, even I, stood to confirm and to strengthen him. And now will I shew thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. And a mighty king shall stand up, that shall rule with great dominion, and do according to his will. And when he shall stand up, his kingdom shall be broken, and shall be divided toward the four winds of heaven; and not to his posterity, nor according to his dominion which he ruled: for his kingdom shall be plucked up, even for others beside those. Daniel 11:1–4.

> Ва ман низ дар соли аввали Дорёи Модй бархостам, то ӯро тақвият диҳам ва устувор созам. Ва алҳол ростиро ба ту нишон хоҳам дод. Инак, ҳанӯз се подшоҳ дар Форс бархоҳанд хост; ва чорумин аз ҳамаи онҳо басе сарватмандтар хоҳад буд; ва бо қуввати худ ба василаи сарвати худ ҳамаро бар зидди мамлакати Юнон хоҳад барангехт. Ва подшоҳи нерӯманде бархоҳад хост, ки бо салтанати азим ҳукмронӣ хоҳад кард ва мувофиқи иродаи худ амал хоҳад намуд. Ва ҳангоме ки ӯ бархезад, мамлакати ӯ шикаста хоҳад шуд ва ба сӯи чор боди осмон тақсим хоҳад гашт; ва на ба насли ӯ, ва на мувофиқи салтанате ки ҳукмронӣ мекард: зеро мамлакати ӯ решакан хоҳад шуд, ҳатто барои дигарон, ғайр аз онҳо. Дониёл 11:1–4.

The first year of Darius marks the end of seventy years, thus identifying a prophetic time of the end. By verse three Alexander the Great establishes his worldwide kingdom, and by verse four his kingdom was to be plucked up and divided unto the four winds. Using Darius as the time of the end in 1989 allows us to count the kings represented in verse two. When Gabriel states in verse one, “Also in the first year of Darius” he is following up on what he informed Daniel at the beginning of the vision, which began in chapter ten.

Соли аввали Дориюш анҷоми ҳафтод солро нишон медиҳад ва ба ин тартиб замони нубувватии охирро муайян месозад. То ояти сеюм Искандари Мақдунӣ салтанати ҷаҳонии худро барқарор мекунад, ва то ояти чорум салтанати ӯ бояд барканда шуда, ба чор боди осмон тақсим гардад. Қарор додани Дориюш ҳамчун замони охир дар соли 1989 ба мо имкон медиҳад, ки подшоҳонеро, ки дар ояти дуюм тасвир шудаанд, бишуморем. Вақте ки Ҷабраил дар ояти якум мегӯяд: «Ҳамчунин дар соли аввали Дориюш», ӯ он чиро, ки дар оғози рӯъё ба Дониёл хабар дода буд, идома медиҳад, рӯъёе ки дар боби даҳум оғоз ёфта буд.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> Дар соли сеюми Куруш, подшоҳи Форс, каломе ба Дониёл, ки номаш Белтешасар хонда мешуд, ошкор гардид; ва он калом рост буд, аммо вақти муқарраршуда тӯлонӣ буд; ва ӯ он каломро фаҳмид, ва рӯъёро дарк намуд. Дониёл 10:1.

The waymark that represents a “time of the end” contains two symbols. The “time of the end” for Moses’ prophetic line was Aaron’s birth, followed three years later with the birth of Moses. Aaron and Moses are the twofold symbol of the “time of the end” in their history and typify the birth of John the Baptist and Jesus six months thereafter. The “time of the end” in 1798 marked the capture of the pope of Rome who thereafter died in captivity in 1799. From “the first year of Darius the Mede” unto “the third year of Cyrus king of Persia”; Darius and Cyrus represent thee “time of the end” in 1989, for all the prophets are speaking more about the last days than the days in which they lived.

Нишонаи роҳ, ки «вақти охир»-ро ифода мекунад, ду рамзро дар бар мегирад. «Вақти охир» барои хатти нубувватии Мусо таваллуди Ҳорун буд, ки се сол баъд аз он таваллуди Мусо омад. Ҳорун ва Мусо рамзи дугонаи «вақти охир» дар таърихи худ мебошанд ва таваллуди Яҳёи Таъмиддиҳанда ва шаш моҳ баъд аз он таваллуди Исоеро намунавӣ нишон медиҳанд. «Вақти охир» дар соли 1798 боздошт шудани попи Румро нишонгузорӣ кард, ки баъд аз он дар асорат дар соли 1799 мурд. Аз «соли якуми Дориюши Модӣ» то «соли сеюми Куруш, подшоҳи Форс»; Дориюш ва Куруш «вақти охир»-ро дар соли 1989 намояндагӣ мекунанд, зеро ҳамаи анбиё бештар дар бораи айёми охир сухан мегӯянд, на дар бораи айёме, ки худ дар он зиндагӣ мекарданд.

> Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:11.

> Ҳамаи ин чизҳо ба сари онҳо ҳамчун намунаҳо омаданд; ва барои насиҳати мо навишта шудаанд, ки интиҳои асрҳо бар мо расидааст. 1 Қӯринтиён 10:11.

Darius and Cyrus represent Ronald Reagan and George Bush senior in 1989. Both were presidents that year. Verse one of chapter eleven places the vision in the third year of Cyrus, which would represent George Bush the senior who followed Reagan as Cyrus followed Darius. Verse two states that three kings would yet stand up and the fourth is far richer than them all. The final “time of the end” in chapter eleven begins in 1989 and identifies that after George Bush senior three kings would yet stand up, thus identifying the three presidents that followed Bush senior. Those three kings were Bill Clinton, George Bush junior, Barak Obama and then the richest president, Donald Trump would “by his strength” and “through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia”.

Дориюш ва Куруш дар соли 1989 Роналд Рейган ва Ҷорҷ Буши калонро ифода мекунанд. Ҳар ду дар он сол президент буданд. Ояти якуми боби ёздаҳум рӯъёро дар соли сеюми Куруш ҷой медиҳад, ки он Ҷорҷ Буши калонро ифода менамояд, ки пас аз Рейган омад, чунон ки Куруш пас аз Дориюш омад. Ояти дуюм мегӯяд, ки ҳанӯз се подшоҳ бармехезанд, ва чаҳорумин аз ҳамаи онҳо бисёр сарватмандтар аст. «Замони охир»-и ниҳоӣ дар боби ёздаҳум аз соли 1989 оғоз меёбад ва нишон медиҳад, ки пас аз Ҷорҷ Буши калон ҳанӯз се подшоҳ бармехезанд; ҳамин тавр, се президенте, ки пас аз Буши калон омаданд, муайян карда мешаванд. Он се подшоҳ Билл Клинтон, Ҷорҷ Буши хурдӣ, Барак Обама буданд, ва сипас сарватмандтарин президент, Доналд Трамп, «бо қуввати худ» ва «ба воситаи сарвати худ ҳамаи онҳоро бар зидди мулки Юнон барангехта хоҳад кард».

Verse three then introduces Alexander the Great and therefore typifies the last leader of United Nations who unites with the papacy in the last days, but who like unto the papacy comes to his end. The United Nations is the seventh kingdom represented as ten kings in Revelation seventeen, and the confederacy of ten kings agree to give their seventh kingdom unto the papal beast for one symbolic hour.

Пас ояти сеюм пас Искандари Мақдуниро муаррифӣ мекунад ва аз ин рӯ, намунаи пешвои охирини Созмони Милали Муттаҳид аст, ки дар рӯзҳои охир бо папагӣ муттаҳид мешавад, вале мисли худи папагӣ ба анҷоми худ мерасад. Созмони Милали Муттаҳид подшоҳии ҳафтум аст, ки дар Ваҳйи боби ҳабдаҳум ба сурати даҳ подшоҳ тасвир шудааст, ва иттиҳоди даҳ подшоҳ мувофиқат мекунанд, ки подшоҳии ҳафтуми худро барои як соати рамзӣ ба ҳайвони папагӣ бисупоранд.

> And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. These have one mind, and shall give their power and strength unto the beast. These shall make war with the Lamb, and the Lamb shall overcome them: for he is Lord of lords, and King of kings: and they that are with him are called, and chosen, and faithful. Revelation 17:12–14.

> Ва он даҳ шохе, ки ту дидӣ, даҳ подшоҳанд, ки ҳанӯз подшоҳӣ наёфтаанд; аммо як соат бо ҳайвон ҳамчун подшоҳон қудрат меёбанд. Онҳо як фикр доранд, ва қудрату тавоноии худро ба ҳайвон медиҳанд. Онҳо бо Барра ҷанг хоҳанд кард, ва Барра бар онҳо ғолиб хоҳад омад; зеро Ӯ Худованди худовандон ва Подшоҳи подшоҳон аст; ва онҳое ки бо Ӯ ҳастанд, даъватшудагон, баргузидагон ва вафодоронанд. Ваҳй 17:12–14.

Those ten kings are represented by verses three and four and also by the history of the rise and fall of Alexander the Great who fulfilled the verses in the fourth century. Greece is the third kingdom of Bible prophecy and is a symbol of the dragon, a third of the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet. At the cross the message “King of the Jews” was recorded in Hebrew, Latin and Greek; representing the Jews, the Romans and the rest of the multitudes from the other nations that would be in Jerusalem at the Passover. The Greeks represent the dragon, the Romans represent the beast, and the Jews were the false prophet.

Он даҳ подшоҳро оятҳои сеюм ва чаҳорум, ҳамчунин таърихи болоравӣ ва суқути Искандари Мақдунӣ, ки ин оятҳоро дар асри чорум иҷро намуд, таҷассум мекунанд. Юнон салтанати сеюми нубуввати Китоби Муқаддас аст ва рамзи аждаҳо, яъне сеяки иттиҳоди сегонаи аждаҳо, ҳайвон ва набии козиб мебошад. Бар салиб навиштаҷоти «Подшоҳи Яҳудиён» ба забонҳои ибронӣ, лотинӣ ва юнонӣ сабт гардида буд, ки яҳудиён, румиён ва боқии анбӯҳи мардумро аз халқҳои дигар, ки дар иди Фисҳ дар Уршалим ҳузур медоштанд, намояндагӣ мекард. Юнониён аждаҳоро намояндагӣ мекунанд, румиён ҳайвонро намояндагӣ мекунанд, ва яҳудиён набии козиб буданд.

The first four verses of chapter eleven identify the end of the earthly dragon power who commits fornication with the papal power as human probation closes. Verses three and four identify the final rise and fall of the last manifestation of an earthly dragon power. The verses overlay the last six verses which identify the end of the beast who commits fornication with the kings of the earth. The beginning and ending of chapter eleven identify the history where the enemies of God come to their end with none to help. The first four verses aligned with the last six verses and in so doing they bear the symbolism of the Ten Commandments with a table of the first four commandments and a table with the last six commandments, while also symbolizing a test with the number ten.

Чаҳор ояти аввали боби ёздаҳум анҷоми қудрати аждаҳои заминиро, ки бо қудрати папавӣ зино мекунад, дар ҳангоме ки муҳлати имтиҳони инсон ба поён мерасад, муайян менамоянд. Оятҳои сеюм ва чорум авҷи ниҳоӣ ва суқути зуҳури охирини қудрати аждаҳои заминиро муайян менамоянд. Ин оятҳо бар шаш ояти охирин, ки анҷоми ҳайвонеро муайян мекунанд, ки бо подшоҳони замин зино мекунад, татбиқ меёбанд. Оғоз ва анҷоми боби ёздаҳум таърихеро муайян мекунанд, ки дар он душманони Худо ба анҷоми худ мерасанд ва ҳеҷ касе нест, ки ба онҳо мадад расонад. Чаҳор ояти аввал, ки бо шаш ояти охирин мутобиқ гардонида шудаанд, бо ин амал рамзияти Даҳ Аҳкомро дар бар мегиранд: як лавҳ бо чор аҳкоми аввал ва як лавҳ бо шаш аҳкоми охирин, ва ҳамзамон озмоишеро низ рамзӣ месозанд, ки бо шумораи даҳ ифода шудааст.

The first four verses represent a beginning that illustrates the ending while anchoring the message as beginning at the “time of the end” in 1989. The verses represent 1989 until the close of human probation, thus summarizing the message of the last six verses which are the increase of knowledge that was unsealed in 1989, which identify the events connected with the close of probation.

Чаҳор ояти аввал ибтидоеро ифода мекунанд, ки анҷомро ба тасвир меорад, дар айни ҳол паёмро ҳамчун оғозёбанда дар «вақти охир» дар соли 1989 устувор месозад. Ин оятҳо давраи аз соли 1989 то баста шудани муҳлати имтиҳони инсонро ифода мекунанд; бинобар ин, онҳо паёми шаш ояти охиринро хулоса менамоянд, ки он афзоиши донишест, ки дар соли 1989 мӯҳркушоӣ шуд ва воқеаҳоро, ки бо баста шудани муҳлати имтиҳон вобастаанд, муайян месозад.

The verses provide the prophetic anchor to recognize that beginning in 1989 there would be a total of eight presidents, with the eighth being of the seven previous presidents, thus tying the passage together with the enigma of the eighth being of the seven, which is a prophetic characteristic that is present truth in the last days.

Оятҳо такягоҳи нубувватиро фароҳам меоранд, то дарк карда шавад, ки аз соли 1989 оғоз намуда, дар маҷмӯъ ҳашт президент хоҳад буд, ва ҳаштумин аз миёни ҳафт президенти пешин хоҳад буд; ба ин тартиб, ин порча бо муаммои он ки ҳаштумин аз миёни ҳафт аст, пайванд меёбад, ки ин хусусияти нубувватӣ ҳақиқати ҳозира дар айёми охир мебошад.

The theme which can be understood with the verses is the final destruction of the dragon power who commits fornication with the whore of Tyre. The whore commits fornication with all the kings of the earth, but just as ancient France became the firstborn of the Catholic church when Clovis dedicated his throne to the papacy in 496, so too, the earth beast of the United States will also be the first of the kings to commit fornication with the whore at the Sunday law. Just as in the ending six verses the beginning four verses identify and emphasize all three powers that lead the world to Armageddon, but the theme in the first four verses is the dragon power represented by Grecia and Alexander the Great.

Мавзуъе, ки аз ин оятҳо фаҳмида мешавад, нобудии ниҳоии қуввати аждаҳост, ки бо фоҳишаи Сур зино мекунад. Фоҳиша бо ҳамаи подшоҳони замин зино мекунад, аммо ҳамон тавре ки Фаронсаи қадим, вақте ки Кловис дар соли 496 тахти худро ба папосият бахшид, нахустзодаи калисои католикӣ гардид, ҳамчунин ҳайвони заминӣ аз Иёлоти Муттаҳида низ дар қонуни якшанбе аввалин аз подшоҳон хоҳад буд, ки бо фоҳиша зино мекунад. Ва ҳамон тавре ки дар шаш ояти хотимавӣ, чор ояти ибтидоӣ низ ҳар се қувватеро, ки ҷаҳонро ба Армагеддон мебаранд, муайян ва таъкид мекунанд, аммо мавзуъ дар чор ояти аввал қуввати аждаҳост, ки бо Юнон ва Искандари Мақдунӣ намояндагӣ шудааст.

Reagan began the process of eight presidents that has led now to the last of the eight presidents. The eighth president will erect the image of the beast and enforce a Sunday law in the United States, while also brokering and arrangement making him the head of the United Nations, that will at that very point enter into a worldwide church state relationship under the guise of solving the increasing warfare of radical Islam.

Рейган оғози раванди ҳашт президентро гузошт, ки акнун ба охирини он ҳашт президент расидааст. Президенти ҳаштум сурати ҳайвонро барпо хоҳад кард ва дар Иёлоти Муттаҳида қонуни рӯзи якшанберо ҷорӣ хоҳад намуд, ҳамзамон бо миёнҷигарии созише, ки ӯро сарвари Созмони Милали Муттаҳид мегардонад; ва он дар ҳамон лаҳза, таҳти ниқоби ҳал намудани ҷангҳои рӯзафзуни исломи радикалӣ, ба муносибати умумиҷаҳонии калисо ва давлат ворид хоҳад шуд.

The transition of the United States, which is the earth beast of Revelation chapter thirteen from being the sixth kingdom of Bible prophecy unto the head of the seventh kingdom of Bible prophecy, while consummating the unlawful relationship with the eighth kingdom of Bible prophecy is illustrated from verse one identifying 1989, through the presidents that lead to the Sunday law in the United States, and immediately then identifies the mighty king standing up. That mighty king is Trump assuming control over the United Nations, which he is now in the process of dismantling in advance of his demands.

Гузариши Иёлоти Муттаҳида, ки ҳайвони заминии Ваҳй боби сездаҳ аст, аз буданаш ҳамчун подшоҳии шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас ба сари подшоҳии ҳафтуми пешгӯии Китоби Муқаддас, дар ҳоле ки муносибати ғайриқонуниро бо подшоҳии ҳаштуми пешгӯии Китоби Муқаддас ба анҷом мерасонад, аз ояти як, ки соли 1989-ро муайян мекунад, то ба воситаи президентоне, ки ба қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида мебаранд, тасвир шудааст, ва дарҳол баъд бархостани подшоҳи қавӣ муайян карда мешавад. Он подшоҳи қавӣ Трамп аст, ки назоратро бар Созмони Милали Муттаҳид ба даст мегирад, ки ӯ ҳоло дар раванди барҳам додани он пеш аз матолибаш қарор дорад.

## Second Line

Хати дуюм

Verse five through nine represents the first mention and the point by point illustration of the battle between the kings of the north and south that the entire chapter employs as the primary prophetic backdrop. Verse five sets forth the theme of the passage.

Оятҳои панҷ то нӯҳ нахустин зикр ва тасвири нуқта ба нуқтаи ҷанг миёни подшоҳони шимол ва ҷанубро ифода мекунад, ки тамоми боб онро ҳамчун заминаи асосии пешгӯёна ба кор мебарад. Ояти панҷ мавзӯи ин порчаро баён мекунад.

> And the king of the south shall be strong, and one of his princes; and he shall be strong above him, and have dominion; his dominion shall be a great dominion. Daniel 11:5.

> Ва подшоҳи ҷануб пурқувват хоҳад шуд, ва яке аз мирони ӯ; ва ӯ аз вай пурқувваттар хоҳад шуд, ва ҳукмронӣ хоҳад кард; ҳукмронии ӯ ҳукмронии бузург хоҳад буд. Дониёл 11:5.

Ptolemy I Soter and Seleucus I Nicator are represented in the verse. Both were a fourth of the “Diadochi” (meaning successor) of Alexander’s kingdom. Seleucus is the first “king of the north” in chapter eleven, and in agreement with pagan Rome, papal Rome and modern Rome—Seleucus was only established as the prophetic king of the north after three primary victories or pivotal events: his reclamation of Babylon in 312 BC, the Battle of Ipsus in 301 BC, and the Battle of Corupedium in 281 BC. These movements defeated his major rivals, expanded his empire, and solidified his dominance in the region.

Дар ин оят Птолемейи I Сотер ва Селевки I Никатор муаррифӣ шудаанд. Ҳар ду яке аз чаҳоряки «Диадохҳо» (ба маънои ворисон)-и подшоҳии Искандар буданд. Селевк аввалин «подшоҳи шимол» дар боби ёздаҳум аст, ва мувофиқи Руми бутпараст, Руми папагӣ ва Руми муосир, Селевк танҳо пас аз се пирӯзии асосӣ ё рӯйдоди ҳалкунанда ҳамчун подшоҳи пайғамбаронаи шимол барқарор гардид: бозпас гирифтани Бобил дар соли 312 то милод, Ҷанги Ипс дар соли 301 то милод, ва Ҷанги Корупедий дар соли 281 то милод. Ин ҳаракатҳо рақибони асосии ӯро мағлуб карданд, империяи ӯро тавсеа доданд ва бартарии ӯро дар минтақа устувор гардониданд.

The second line begins with identifying the kings of the north and south in distinction with any other of the successors (Diadochi) of Alexander’s divided kingdom. It begins with identifying that the king of the north is only empowered after three conquests. Then in the history of the struggle for dominion that unfolded after Alexanders death in verses six through nine, identify a period that concludes with the overthrow of the king of the north by the king of the south. This is the first of three times in chapter eleven that the king of the south prevails over the king of the north. They provide three internal witnesses within the chapter that clearly establishes the waymarks of the history that leads to a king of the south defeating a king of the north.

Хатти дуюм бо муайян намудани подшоҳони шимол ва ҷануб, ба тафриқа аз ҳар кадоме аз дигар ворисони (Диадохҳои) подшоҳии тақсимшудаи Искандар, оғоз меёбад. Он аз муайян сохтани он оғоз мекунад, ки подшоҳи шимол танҳо пас аз се фатҳ қудратманд мегардад. Сипас дар таърихи мубориза барои ҳукмронӣ, ки пас аз марги Искандар дар оятҳои шаш то нуҳ ошкор мегардад, давраеро муайян мекунад, ки бо сарнагун шудани подшоҳи шимол аз ҷониби подшоҳи ҷануб анҷом меёбад. Ин аввалин аз се маврид дар боби ёздаҳ аст, ки дар он подшоҳи ҷануб бар подшоҳи шимол ғолиб меояд. Онҳо дар дохили худи боб се шоҳиди дохилиро фароҳам меоранд, ки равшан роҳнамоҳои таърихеро муқаррар месозанд, ки ба шикаст додани як подшоҳи шимол аз ҷониби подшоҳи ҷануб мерасонад.

> And the king of the south shall be strong, and one of his princes; and he shall be strong above him, and have dominion; his dominion shall be a great dominion. And in the end of years they shall join themselves together; for the king’s daughter of the south shall come to the king of the north to make an agreement: but she shall not retain the power of the arm; neither shall he stand, nor his arm: but she shall be given up, and they that brought her, and he that begat her, and he that strengthened her in these times. But out of a branch of her roots shall one stand up in his estate, which shall come with an army, and shall enter into the fortress of the king of the north, and shall deal against them, and shall prevail: And shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold; and he shall continue more years than the king of the north. So the king of the south shall come into his kingdom, and shall return into his own land. Daniel 11:5–9.

> Ва подшоҳи ҷануб қавӣ хоҳад шуд, ва яке аз мирони ӯ низ; ва ӯ аз вай қавитар хоҳад шуд ва ҳукмронӣ хоҳад кард; ҳукмронии ӯ ҳукмронии бузург хоҳад буд. Ва дар анҷоми солҳо онҳо бо ҳам пайванд хоҳанд баст; зеро духтари подшоҳи ҷануб назди подшоҳи шимол хоҳад омад, то аҳде барқарор кунад; аммо ӯ қуввати бозуро нигоҳ дошта натавонад кард; ва на ӯ устувор хоҳад монд, ва на бозуи ӯ; балки ӯ таслим карда хоҳад шуд, ва онҳое ки ӯро оварда буданд, ва он ки ӯро зоида буд, ва он ки ӯро дар ин айём қувват бахшида буд. Аммо аз навдаи решаҳои ӯ касе дар ҷои вай бархоҳад хост, ки бо лашкар хоҳад омад ва ба қалъаи подшоҳи шимол дохил хоҳад шуд, ва бар зидди онҳо амал хоҳад кард, ва ғолиб хоҳад омад; Ва худоёни онҳоро низ бо бутҳояшон, бо зарфҳои гаронбаҳои нуқра ва тиллояшон, ба Миср асир бурда хоҳад бурд; ва ӯ аз подшоҳи шимол солҳои бештар боқӣ хоҳад монд. Пас подшоҳи ҷануб ба подшоҳии худ хоҳад омад, ва ба замини худ боз хоҳад гашт. Дониёл 11:5–9.

The historical fulfillment of the verses provides the template for the prophetic fulfillment of the twelve hundred and sixty years of papal rule identified in verses thirty-one through forty, and the prophetic template for the fulfillment of verse eleven, that was first fulfilled in 217 BC at the Battle of Raphia. Those three witnesses identify the characteristics of the Ukrainian War where Putin, the final king of the south will prevail over the proxy army of the papal king of the north.

Иҷрои таърихии оятҳо намунаеро барои иҷрои пешгӯёнаи ҳазору дусаду шаст соли ҳукмронии папа, ки дар оятҳои сию як то чиҳил муайян шудааст, фароҳам меоварад, ва низ намунаи пешгӯёнаро барои иҷрои ояти ёздаҳум, ки нахустин бор соли 217 пеш аз милод дар Ҷанги Рафия иҷро гардида буд. Ин се шоҳид хусусиятҳои Ҷанги Украинаеро муайян мекунанд, ки дар он Путин, подшоҳи ниҳоии ҷануб, бар лашкари васитавии подшоҳи папии шимол ғолиб хоҳад омад.

The theme of the second line of prophetic history is how the deadly wound is delivered to the papacy in 1798, as represented by verses five through nine and the battle of Raphia in verse eleven. The king of the south, which is Egypt, is the dragon power.

Мавзӯи хати дуюми таърихи нубувватӣ он аст, ки чӣ гуна дар соли 1798 ба папагӣ захми марговар расонда мешавад, чунон ки дар оятҳои панҷ то нӯҳ ва дар ҷанги Рафия дар ояти ёздаҳ тасвир ёфтааст. Подшоҳи ҷануб, ки Миср аст, қудрати аждаҳост.

> Son of man, set thy face against Pharaoh king of Egypt, and prophesy against him, and against all Egypt: Speak, and say, Thus saith the Lord God; Behold, I am against thee, Pharaoh king of Egypt, the great dragon that lieth in the midst of his rivers, which hath said, My river is mine own, and I have made it for myself. Ezekiel 29:2, 3.

> Эй писари одам, рӯйи худро бар зидди фиръавн, подшоҳи Миср, бигардон, ва бар зидди ӯ ва бар зидди тамоми Миср нубувват намо. Бигӯ ва бигӯй: Худованд Худо чунин мегӯяд: Инак, Ман бар зидди ту ҳастам, эй фиръавн, подшоҳи Миср, он аждаҳои бузурге, ки дар миёни наҳрҳои худ хобидааст ва мегӯяд: “Наҳри ман аз они худам аст, ва ман онро барои худ офаридаам.” Ҳизқиёл 29:2, 3.

The three illustrations of the king of the south prevailing over the king of the north in chapter eleven combine to identify the final fall of the king of the north in verse forty-five.

Се намунаи он ки подшоҳи ҷануб бар подшоҳи шимол дар боби ёздаҳ ғолиб меояд, дар якҷоягӣ суқути ниҳоии подшоҳи шимолро дар ояти чиҳилу панҷум муайян месозанд.

> And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. Daniel 11:45.

> Ва ӯ хаймаҳои қасри худро дар миёни баҳрҳо, бар кӯҳи муқаддаси ҷалоли олиҷаноб хоҳад бардошт; вале ба анҷоми худ хоҳад расид, ва ҳеҷ кас ба ӯ ёрӣ нахоҳад кард. Дониёл 11:45.

There are three lines in chapter eleven that illustrate a king of the south defeating a king of the north, but when the king of the north comes to his end with none to help it is not so apparent. But the book of Revelation identifies that it is the dragon power that brings her down by eating her flesh and burning her with fire. Once the dragon power is recognized from the book of Revelation we can see the kings, who are also the dragon and also the king of the south who are going to bring down the king of the north in verse forty-five. Three direct witnesses in the chapter that are all testifying to their perfect fulfillment as represented through the connection of the books of Daniel and Revelation.

Дар боби ёздаҳ се хат вуҷуд дорад, ки шоҳи ҷанубро дар ҳоли мағлуб сохтани шоҳи шимол нишон медиҳанд, аммо ҳангоме ки шоҳи шимол ба поёни худ мерасад ва ҳеҷ касе ба ӯ ёрӣ намедиҳад, ин он қадар ошкор нест. Вале китоби Ваҳй муайян месозад, ки ин қудрати аждаҳост, ки ӯро бо хӯрдани гӯшташ ва сӯзонидани ӯ дар оташ сарнагун мекунад. Ҳангоме ки қудрати аждаҳо аз китоби Ваҳй шинохта мешавад, мо метавонем он подшоҳонро бубинем, ки ҳамчунин аждаҳо ҳастанд ва ҳамчунин шоҳи ҷануб мебошанд, ва онҳоанд, ки дар ояти чиҳилу панҷум шоҳи шимолро сарнагун хоҳанд кард. Се шоҳиди мустақим дар ин боб, ки ҳамаи онҳо ба иҷрои комили худ, чунон ки тавассути пайванди китобҳои Дониёл ва Ваҳй ифода шудааст, шаҳодат медиҳанд.

The modern papal king of the north comes to his end with none to help in verse forty-five, and the book of Revelation identifies how the papal power comes to his end at the hands of the dragon power.

Подшоҳи муосири папавии шимол дар ояти чилу панҷум ба интиҳои худ мерасад, ва китоби Ваҳй муайян месозад, ки қудрати папавӣ чӣ гуна аз дасти қудрати аждаҳо ба интиҳои худ мерасад.

> And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. Revelation 17:16, 17.

> Ва он даҳ шохе ки бар он ҳайвон дидӣ, ҳамонҳо аз фоҳиша нафрат хоҳанд дошт, ва ӯро вайрону урён хоҳанд кард, ва гӯшташро хоҳанд хӯрд, ва ӯро дар оташ хоҳанд сӯзонд. Зеро Худо дар дилҳои онҳо гузоштааст, ки иродаи Ӯро ба ҷо оваранд, ва якдил бошанд, ва подшоҳии худро ба ҳайвон бисупоранд, то ки суханони Худо ба иҷро расанд. Ваҳй 17:16, 17.

The ten kings burn the papal king of the north with fire and eat her flesh. The kings of the last days are the dragon power.

Даҳ подшоҳ подшоҳи папавии шимолро бо оташ месӯзонанд ва гӯшти ӯро мехӯранд. Подшоҳони рӯзҳои охир қудрати аждаҳо мебошанд.

> “Kings and rulers and governors have placed upon themselves the brand of antichrist, and are represented as the dragon who goes to make war with the saints—with those who keep the commandments of God and who have the faith of Jesus. In their enmity against the people of God, they show themselves guilty also of the choice of Barabbas instead of Christ.” Testimonies to Ministers, 38.

> «Подшоҳон, ҳокимон ва волигон бар худ нишони зиддимасеҳро гузоштаанд ва ҳамчун аждаҳое тасвир шудаанд, ки меравад бо муқаддасон — бо онҳое ки аҳкоми Худоро нигоҳ медоранд ва имони Исоро доранд — ҷанг кунад. Дар адовати худ бар зидди қавми Худо, онҳо худро ҳамчунин дар интихоби Бараббо ба ҷои Масеҳ гунаҳкор нишон медиҳанд». Testimonies to Ministers, 38.

The ten kings are the dragon power, who is also represented by the kingdom of Greece and Alexander. Those kings are southern kings, for they are represented by Pharaoh king of Egypt. They will eat her flesh, for they are also the prophetic “dogs” which the Psalmist calls the “assembly of the wicked.”

Даҳ подшоҳ қудрати аждаҳоянд, ки ҳамчунин бо подшоҳии Юнон ва Искандар ифода шудаанд. Он подшоҳон подшоҳони ҷанубанд, зеро онҳо бо фиръавн, подшоҳи Миср, ифода мегарданд. Онҳо гӯшти ӯро хоҳанд хӯрд, зеро онҳо ҳамчунин «сагон»-и нубувватӣ мебошанд, ки Забурнавис онҳоро «ҷамоати шарирон» меномад.

> For dogs have compassed me: the assembly of the wicked have enclosed me: they pierced my hands and my feet. I may tell all my bones: they look and stare upon me. They part my garments among them, and cast lots upon my vesture. Psalms 22:16–18.

> Зеро сагон маро иҳота кардаанд; ҷамоати шарирон маро дар муҳосира гирифтаанд; дастҳоям ва пойҳоямро сӯрох карданд. Ҳамаи устухонҳоямро метавонам бишморам; онҳо ба ман менигаранд ва бар ман чашм медӯзанд. Либосҳоямро миёни худ тақсим мекунанд, ва бар ҷомаи ман қуръа меандозанд. Забур 22:16–18.

The papacy is the king of the north in verse forty-five, and the papacy is represented by Jezebel in the church of Thyatira.

Папство подшоҳи шимол дар ояти чиҳилу панҷум аст, ва папство дар калисои Тиётира ба воситаи Изобал муаррифӣ шудааст.

> Notwithstanding I have a few things against thee, because thou sufferest that woman Jezebel, which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols. And I gave her space to repent of her fornication; and she repented not. Behold, I will cast her into a bed, and them that commit adultery with her into great tribulation, except they repent of their deeds. Revelation 2:20–22.

> Лекин Ман сенга қарши бир неча нарсага эгаман: сен ўзини пайғамбар аёл деб атайдиган ўша Изабел аёлга йўл қўймоқдасан; у Менинг қулларимга таълим бериб, уларни зинокорлик қилишга ва бутларга қурбон қилинган нарсаларни ейишга йўлдан оздирмоқда. Ва Мен унга ўз зинокорлигидан тавба қилиши учун фурсат бердим, лекин у тавба қилмади. Мана, Мен уни тўшакка ташлайман, у билан зино қилаётганларни эса, агар ўз ишларидан тавба қилмасалар, қаттиқ кулфатга ташлайман. Ваҳий 2:20–22.

Jezebel’s judgment is accomplished when she is eaten by dogs.

Ҳукми Изобал он гоҳ ба иҷро мерасад, ки сагҳо ӯро мехӯранд.

> And of Jezebel also spake the Lord, saying, The dogs shall eat Jezebel by the wall of Jezreel. 1 Kings 21:23.

> Ва дар бораи Изобал низ Худованд сухан ронда, гуфт: «Сагон Изобалро назди девори Изреъил хоҳанд хӯрд». 3 Подшоҳон 21:23.

The dogs are pagan Rome, the dragon power, for it was pagan Rome that crucified Christ.

Сагҳо Руми бутпараст, қудрати аждаҳо мебошанд, зеро маҳз Руми бутпараст Масеҳро маслуб кард.

> “In the sufferings of Christ upon the cross prophecy was fulfilled. Centuries before the crucifixion, the Saviour had foretold the treatment He was to receive. He said, ‘Dogs have compassed Me: the assembly of the wicked have enclosed Me: they pierced My hands and My feet. I may tell all My bones: they look and stare upon Me. They part My garments among them, and cast lots upon My vesture.’ Psalm 22:16–18. The prophecy concerning His garments was carried out without counsel or interference from the friends or the enemies of the Crucified One. To the soldiers who had placed Him upon the cross, His clothing was given. Christ heard the men’s contention as they parted the garments among them. His tunic was woven throughout without seam, and they said, ‘Let us not rend it, but cast lots for it, whose it shall be.’” The Desire of Ages, 746.

> «Дар азобу уқубатҳои Масеҳ бар салиб нубувват ба иҷро расид. Садсолаҳо пеш аз маслубшавӣ, Наҷотдиҳанда пешгӯӣ карда буд, ки бо Ӯ чӣ гуна муносибат хоҳанд кард. Ӯ гуфт: “Сагон Маро иҳота кардаанд; анҷумани шарирон Маро муҳосира намудааст; дастҳо ва пойҳои Маро сӯрох кардаанд. Ман метавонам ҳамаи устухонҳои Худро бишморам; онҳо ба Ман менигаранд ва ба Ман хира мешаванд. Либосҳои Маро миёни худ тақсим мекунанд, ва барои ҷомаи Ман қуръа меандозанд.” Забур 22:16–18. Нубувват дар бораи либосҳои Ӯ бидуни машварат ё дахолати дӯстони ё душманони Он Маслубшуда ба иҷро расид. Либосҳои Ӯ ба сарбозоне дода шуд, ки Ӯро бар салиб гузошта буданд. Масеҳ баҳси он мардонро ҳангоми тақсим кардани либосҳо миёни худ мешунид. Ҷомаи Ӯ яклухт, бе дарз бофта шуда буд, ва онҳо гуфтанд: “Онро надарем, балки барои он қуръа андозем, то аз они кӣ шавад.”» Орзуи асрҳо, 746.

The ten kings, who are the dogs, who are the assembly of the wicked, who are Greece and Egypt will also to burn the whore with fire.

Даҳ подшоҳ, ки сагонанд, ки ҷамоати шариронанд, ки Юнон ва Мисранд, ҳамчунин фоҳишаро бо оташ хоҳанд сӯзонд.

> And the daughter of any priest, if she profane herself by playing the whore, she profaneth her father: she shall be burnt with fire. Leviticus 21:9.

> Ва ҳар духтари коҳине ки худро бо фоҳишагӣ палид созад, падари худро палид мегардонад; вай бояд дар оташ сӯзонида шавад. Ибодат 21:9.

The ten kings burn the whore with fire for she professes to be a priestess but is a whore.

Даҳ подшоҳон фоҳишаро бо оташ месӯзонанд, зеро вай даъво мекунад, ки коҳина аст, аммо фоҳиша мебошад.

> And it shall come to pass in that day, that Tyre shall be forgotten seventy years, according to the days of one king: after the end of seventy years shall Tyre sing as an harlot. Take an harp, go about the city, thou harlot that hast been forgotten; make sweet melody, sing many songs, that thou mayest be remembered. And it shall come to pass after the end of seventy years, that the Lord will visit Tyre, and she shall turn to her hire, and shall commit fornication with all the kingdoms of the world upon the face of the earth. Isaiah 23:15–17.

> Ва дар он рӯз воқеъ хоҳад шуд, ки Сурро ҳафтод сол фаромӯш хоҳанд кард, мувофиқи рӯзҳои як подшоҳ; баъд аз анҷоми ҳафтод сол Сур мисли фоҳиша суруд хоҳад хонд. Барбатеро бигир, дар шаҳр бигард, эй фоҳишаи фаромӯшшуда; оҳанги ширин бисарой, сурудҳои бисёр бихон, то ки ёд карда шавӣ. Ва пас аз анҷоми ҳафтод сол воқеъ хоҳад шуд, ки Худованд ба Сур таваҷҷуҳ хоҳад кард, ва ӯ ба музди худ боз хоҳад гашт, ва бо ҳамаи мамолики ҷаҳон бар рӯи замин зино хоҳад кард. Ишаъё 23:15–17.

In verses five through nine, and verses thirty-one through forty, we find witness to the papacy coming to its end at the hands of the dragon power. This principle is also currently being fulfilled in the Ukrainian War. These three witnesses inform us that when the king of the north comes to his end with none to help in verse forty-five, the dragon will eat her flesh and burn her with fire. Upon three witnesses the motivation for the dragon’s action will include a broken treaty.

Дар оятҳои панҷум то нуҳум, ва оятҳои сию якум то чиҳилум, мо шаҳодатеро меёбем, ки папагарӣ ба дасти қудрати аждаҳо ба анҷоми худ мерасад. Ин асл ҳамчунин ҳоло дар ҷанги Украина ба иҷро расида истодааст. Ин се шоҳид ба мо хабар медиҳанд, ки вақте подшоҳи шимол дар ояти чиҳилу панҷум ба анҷоми худ мерасад ва ҳеҷ ёваре барои ӯ намемонад, аждаҳо гӯшти вайро хоҳад хӯрд ва ӯро бо оташ хоҳад сӯзонд. Бар асоси се шоҳид, ангезаи амали аждаҳо шомили аҳдномаи шикасташуда хоҳад буд.

In verses five through nine, the second Syrian War ended with a treaty in 253 BC. The war had started in 260 BC and seven years into the second Syrian War a peace treaty was accomplished by the king of the south giving a daughter to the king of the north so he could marry the king of the south’s daughter and bring about peace through the marriage alliance. Seven years after the marriage in 246 BC the king of the north set aside the southern bride and restored his original wife who he had set aside when he married the Egyptian princess. The motivation for the king of the south to invade the northern kingdom and capture the northern king was a broken treaty.

Дар оятҳои панҷум то нӯҳум, ҷанги дуюми Сурия бо аҳдномаи сулҳ дар соли 253 то милод анҷом ёфт. Ҷанг дар соли 260 то милод оғоз шуда буд, ва пас аз гузаштани ҳафт сол аз ҷанги дуюми Сурия, аҳдномаи сулҳ ба воситаи он ба амал омад, ки подшоҳи ҷануб духтари худро ба подшоҳи шимол дод, то ӯ бо духтари подшоҳи ҷануб издивоҷ кунад ва ба воситаи иттиҳоди издивоҷӣ сулҳро барқарор созад. Ҳафт сол пас аз ин издивоҷ, дар соли 246 то милод, подшоҳи шимол арӯси ҷанубиро канор гузошт ва ҳамсари аслии худро, ки ҳангоми издивоҷ бо маликаи мисрӣ аз ӯ ҷудо шуда буд, боз барқарор кард. Ангезаи подшоҳи ҷануб барои ҳуҷум овардан ба салтанати шимол ва асир гирифтани подшоҳи шимол, шикастани аҳднома буд.

The broken treaty typified the broken Treaty of Tolentino in 1797 that provided Napoleon with the motivation to take the pope captive in 1798, as Ptolemy had done to Seleucus in 246 BC. When Ptolemy III returned to Egypt from his victory over the northern Seleucid empire of Seleucus II he brought so many treasures back to Egypt that the Egyptians gave the title of “Euergetes” (meaning Benefactor) to Ptolemy III for restoring their “captive gods” after many years.

Аҳдномаи шикасташуда намунаи пешакии Аҳдномаи шикасташудаи Толентино дар соли 1797 буд, ки ба Наполеон ангезае фароҳам овард, то дар соли 1798 папаро асир бигирад, ҳамон тавре ки Птолемей дар соли 246 то милод бо Селевкӯс карда буд. Вақте ки Птолемейи III пас аз пирӯзии худ бар империяи шимолии Селевкиёни Селевкӯси II ба Миср бозгашт, ӯ он қадар ганҷинаҳои бисёрро ба Миср баргардонд, ки мисриён ба Птолемейи III барои барқарор сохтани «худоёни асир»-и худ пас аз солҳои зиёд унвони «Эвергетес» (ба маънои Некӯкор)-ро доданд.

> But out of a branch of her roots shall one stand up in his estate, which shall come with an army, and shall enter into the fortress of the king of the north, and shall deal against them, and shall prevail: And shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold; and he shall continue more years than the king of the north. Daniel 11:7, 8.

> «Лекин аз як навдаи решаҳои вай касе дар мақоми ӯ бархоста, бо лашкар хоҳад омад, ва ба қалъаи подшоҳи шимол дохил хоҳад шуд, ва бар зидди онҳо амал намуда, ғолиб хоҳад омад; ва худоёни онҳоро низ, бо сарваронашон ва бо зарфҳои гаронбаҳои нуқрагин ва тиллоии онҳо, асирона ба Миср хоҳад бурд; ва ӯ аз подшоҳи шимол солҳои бештар боқӣ хоҳад монд». Дониёл 11:7, 8.

When Napoleon took the pope captive in 1798, he robbed the Vatican treasures and brought them back to France as typified by Ptolemy III, who took treasures and also Seleucus II back to Egypt, where Seleucus II died falling from a horse. This typified Napoleon removing the papacy from the beast in 1798, and the death of the pope in 1799. The papacy in Revelation seventeen is the woman who rides upon the beast, and Seleucus’ defeat, captivity and subsequent death falling from a horse, typifies Napoleon removing the civil authority of the papacy (represented as a beast in Revelation seventeen).

Вақте ки Наполеон дар соли 1798 папаро асир гирифт, ӯ ганҷинаҳои Ватиканро ғорат намуда, онҳоро ба Фаронса овард, чунон ки инро Птолемейи III пешакӣ рамзӣ нишон дода буд, ки ганҷинаҳоро, инчунин Селевки II-ро, ба Миср бурд, ки дар он ҷо Селевки II аз асп афтода, мурд. Ин рамзи он буд, ки Наполеон дар соли 1798 папагиро аз ҳайвон бардошт, ва марги папа дар соли 1799-ро низ нишон медод. Папагӣ дар Ваҳй боби ҳабдаҳум он занест, ки бар ҳайвон савор аст, ва шикаст, асирӣ ва марги баъдии Селевк, ки аз асп афтода рух дод, рамзи он аст, ки Наполеон ҳокимияти шаҳрвандии папагиро бардошт (ки дар Ваҳй боби ҳабдаҳум ҳамчун ҳайвон тасвир шудааст).

> So he carried me away in the spirit into the wilderness: and I saw a woman sit upon a scarlet coloured beast, full of names of blasphemy, having seven heads and ten horns. … And the angel said unto me, Wherefore didst thou marvel? I will tell thee the mystery of the woman, and of the beast that carrieth her, which hath the seven heads and ten horns. … And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:3, 7, 18.

> Пас ӯ маро дар рӯҳ ба биёбон бурд; ва ман занеро дидам, ки бар ҳайвони сурхранг нишаста буд, пур аз номҳои куфр, ва дорои ҳафт сар ва даҳ шох буд. … Ва фаришта ба ман гуфт: Чаро ту дар ҳайрат афтодӣ? Ман ба ту сирри он зан ва он ҳайвонеро, ки ӯро мебарад ва ҳафт сару даҳ шох дорад, хоҳам гуфт. … Ва он зане, ки ту дидӣ, ҳамон шаҳри бузург аст, ки бар подшоҳони замин ҳукмронӣ мекунад. Ваҳй 17:3, 7, 18.

Verse five through nine introduces the warfare between the king of the north and south in chapter eleven. Verse five provides the anchor to Rome as the king of the north for it identifies that the king of the north would conquer three geographical areas before it ruled supremely. The verses provide the prophetic structure that sets forth a period when the king of the north rules but comes to its end. This is the very premise and promise of chapter eleven. The theme of the line is the deadly wound of the papal king of the north, or as verse forty-five states, “he comes to his end, with none to help.” This truth is present truth in the last days.

Оятҳои панҷум то нӯҳум ҷанги миёни подшоҳи шимол ва подшоҳи ҷанубро дар боби ёздаҳум муаррифӣ мекунанд. Ояти панҷум пайванди асосиро ба Рум ҳамчун подшоҳи шимол фароҳам месозад, зеро он муайян мекунад, ки подшоҳи шимол пеш аз он ки ба таври комил ҳукмрон гардад, се минтақаи ҷуғрофиро фатҳ хоҳад кард. Ин оятҳо сохтори нубувватиро пешниҳод мекунанд, ки давраеро баён менамояд, ки дар он подшоҳи шимол ҳукм меронад, вале ба анҷоми худ мерасад. Маҳз ҳамин асос ва ваъдаи боби ёздаҳум аст. Мавзӯи ин хат захми марговари подшоҳи папавии шимол аст, ё чунон ки ояти чилу панҷум мегӯяд: «ва ӯ ба анҷоми худ хоҳад расид, ва ҳеҷ касе нахоҳад буд, ки ба ӯ ёрӣ расонад». Ин ҳақиқат ҳақиқати ҳозира дар рӯзҳои охир аст.

We will continue in the next article.

Мо дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

Back to Articles