Article

# The Book of Daniel - Number Fifty-Two

Китоби Дониёл — рақами панҷоҳу ду

Unveiling the Prophetic Puzzle: Daniel’s Vision and the Rise of Kingdoms

Кушодани муаммои нубувватӣ: рӯъёи Дониёл ва бархостани салтанатҳо

Author

Jeff Pippenger

Published

January 16, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the last article we pointed out that Gabriel provided the conclusion of the “last indignation” in order to confirm the date of 1844, based upon two witnesses. Miller understood the “seven times” of Leviticus twenty-six, that was carried out against the kingdom of Judah, but never reached a point where he saw the purpose and relationship of the judgment of the “seven times,” upon both the northern and southern kingdoms of Israel. Whether he ever recognized the distinction of “the last indignation” in verse nineteen is doubtful, though he no doubt understood in a general sense that the “indignation” was the “seven times.” The light of a first and last indignation was unsealed by Palmoni in 1856, but it was rejected in 1863. Yet Miller’s message of the “seven times” was correct, though limited.

Дар мақолаи охирин мо ишора карда будем, ки Ҷабраил хулосаи «хашми охирин»-ро пешниҳод намуд, то санаи 1844-ро бар асоси ду шоҳид тасдиқ кунад. Миллер «ҳафт замон»-и Левӣён боби бисту шашро, ки бар зидди подшоҳии Яҳудо ба иҷро расида буд, дарк карда буд, аммо ҳеҷ гоҳ ба ҷое нарасид, ки мақсад ва робитаи доварии «ҳафт замон»-ро бар ҳар ду подшоҳӣ — подшоҳии шимолӣ ва ҷанубии Исроил — бубинад. Оё ӯ ҳаргиз тафовути «хашми охирин»-ро дар ояти нуздаҳ дарк карда буд, шубҳанок аст, гарчанде ки, бешак, ӯ ба маънои умумӣ мефаҳмид, ки «хашм» ҳамон «ҳафт замон» буд. Нури хашми аввал ва охирин аз ҷониби Палмонӣ дар соли 1856 кушода шуд, аммо дар соли 1863 рад карда шуд. Бо вуҷуди ин, паёми Миллер дар бораи «ҳафт замон» дуруст буд, ҳарчанд маҳдуд буд.

Miller would not have recognized that the little horn of pagan Rome lifted up and exalted paganism, in verse eleven of Daniel eight, for to Miller “take away” was simply to remove in each of its three occurrences in Daniel. Yet his message was still correct, though limited.

Миллер дарк намекард, ки шохи хурди Руми бутпарастӣ дар ояти ёздаҳуми Дониёл ҳашт бутпарастиро боло бурда, сарафроз гардонда буд, зеро барои Миллер «дур кардан» дар ҳар се мавриди он дар китоби Дониёл танҳо маънои бартараф карданро дошт. Бо вуҷуди ин, паёми ӯ, ҳарчанд маҳдуд буд, ҳамоно дуруст буд.

The Millerites did recognize the “sanctuary” in verse eleven was the pagan temple in the city of Rome (the Pantheon), but the Hebrew language was not what their message was based upon. Miller’s message was focused upon prophetic time. The history where their message was unsealed prevented them from seeing the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy, but more than that, it prevented them from seeing the papacy as the fifth kingdom of Bible prophecy.

Миллерчиён дарк карданд, ки «қудсгоҳ»-и ояти ёздаҳум ҳамон маъбади бутпарастӣ дар шаҳри Рум (Пантеон) буд, аммо паёми онҳо бар забони ибронӣ асос наёфта буд. Паёми Миллер бар вақти нубувватӣ мутамарказ буд. Таърихе, ки дар он паёми онҳо мӯҳркушоӣ шуд, онҳоро аз дидани Иёлоти Муттаҳида ҳамчун подшоҳии шашуми нубуввати Китоби Муқаддас боздошт; вале бештар аз он, онҳоро аз дидани папагӣ ҳамчун подшоҳии панҷуми нубуввати Китоби Муқаддас низ боздошт.

Forced by the history in which they lived they applied the prophecies in agreement with their anticipated soon-coming return of Christ, and they were disappointed, yet their message was correct. When Gabriel provides the interpretation of the two visions in verses fifteen through twenty-seven, Miller’s understanding prevented him from grasping the broader revelation of the kingdoms that was represented in the gender oscillation of the little horn in verses nine through twelve. The Millerites only see Rome as a fourth and final earthly kingdom in Gabriel’s interpretation.

Онҳо, ки аз таърихе, ки дар он зиндагӣ мекарданд, маҷбур шуда буданд, пешгӯиҳоро мувофиқи интизориашон аз бозгашти наздики Масеҳ татбиқ карданд, ва ноумед шуданд, вале паёми онҳо дуруст буд. Вақте ки Ҷабраил тафсири ду рӯъёро дар оятҳои понздаҳ то бистуҳафт баён мекунад, фаҳмиши Миллер ба ӯ монеъ шуд, ки ваҳйи фарохтари подшоҳиҳоро, ки дар тағйирёбии ҷинсии шохи хурд дар оятҳои нӯҳ то дувоздаҳ ифода ёфта буд, дарк намояд. Миллериён дар тафсири Ҷабраил фақат Румро ҳамчун подшоҳии чоруми заминӣ ва ниҳоӣ мебинанд.

> And it came to pass, when I, even I Daniel, had seen the vision, and sought for the meaning, then, behold, there stood before me as the appearance of a man. And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. So he came near where I stood: and when he came, I was afraid, and fell upon my face: but he said unto me, Understand, O son of man: for at the time of the end shall be the vision. Now as he was speaking with me, I was in a deep sleep on my face toward the ground: but he touched me, and set me upright. And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. The ram which thou sawest having two horns are the kings of Media and Persia. And the rough goat is the king of Grecia: and the great horn that is between his eyes is the first king. Now that being broken, whereas four stood up for it, four kingdoms shall stand up out of the nation, but not in his power. And in the latter time of their kingdom, when the transgressors are come to the full, a king of fierce countenance, and understanding dark sentences, shall stand up. And his power shall be mighty, but not by his own power: and he shall destroy wonderfully, and shall prosper, and practise, and shall destroy the mighty and the holy people. And through his policy also he shall cause craft to prosper in his hand; and he shall magnify himself in his heart, and by peace shall destroy many: he shall also stand up against the Prince of princes; but he shall be broken without hand. And the vision of the evening and the morning which was told is true: wherefore shut thou up the vision; for it shall be for many days. And I Daniel fainted, and was sick certain days; afterward I rose up, and did the king’s business; and I was astonished at the vision, but none understood it. Daniel 8:15–27.

> Ва чунин воқеъ шуд, ҳангоме ки ман, яъне ман Дониёл, рӯъёро дидам ва дар пайи фаҳмидани маънии он шудам, инак, пеши назарам касе ба сурати одам истод. Ва овози одамиро аз миёни соҳилҳои Ӯлай шунидам, ки нидо карда, гуфт: «Эй Ҷабраил, ин мардро водор намо, то рӯъёро бифаҳмад». Пас ӯ ба ҷое ки ман меистодам, наздик омад; ва чун омад, ман тарсидам ва ба рӯйи худ афтодам. Аммо ӯ ба ман гуфт: «Бифаҳм, эй писари одам, зеро ин рӯъё ба вақти охир тааллуқ дорад». Ва ҳангоме ки ӯ бо ман сухан мегуфт, ман бо рӯй ба замин ба хоби гарон фурӯ рафтам; аммо ӯ маро ламс кард ва маро рост барпо намуд. Ва гуфт: «Инак, туро огоҳ месозам, ки дар анҷоми охирини ғазаб чӣ хоҳад шуд, зеро интиҳо дар вақти муайян хоҳад буд. Қӯчқоре, ки дидӣ ва ду шох дошт, подшоҳони Модай ва Форс аст. Ва бузи наринаи пашмдор подшоҳи Юнон аст; ва шохи бузурге ки дар миёни чашмонаш аст, подшоҳи аввалин мебошад. Ва чун он шикаста шуд ва ба ҷои он чорто бархост, аз он миллат чор подшоҳӣ бархоҳад хост, аммо на бо қудрати ӯ. Ва дар замони охири подшоҳии онҳо, ҳангоме ки осиён ба ҳадди камол расида бошанд, подшоҳе бо чеҳраи шадид ва фаҳмандаи суханони пӯшида бархоҳад хост. Ва қудрати ӯ азим хоҳад буд, аммо на бо қудрати худи ӯ; ва ӯ ба таври аҷиб ҳалок хоҳад кард, ва комёб хоҳад шуд, ва амал хоҳад кард, ва тавоноён ва қавми муқаддасро нобуд хоҳад сохт. Ва ба василаи ҳиллаи худ низ фиребро дар дасти худ муваффақ хоҳад гардонд; ва дар дили худ худро бузург хоҳад шумурд, ва дар осоиш бисёреро ҳалок хоҳад кард; ва бар Сарвари сарварон низ қиём хоҳад кард, аммо бе дасти одамӣ шикаста хоҳад шуд. Ва рӯъёи шом ва субҳ, ки гуфта шуд, ҳақ аст; бинобар ин, рӯъёро маҳфуз дор, зеро он барои рӯзҳои бисёр аст». Ва ман, Дониёл, беҳол шудам ва чанд рӯз бемор будам; баъд аз он бархоста, корҳои подшоҳро анҷом медодам. Ва аз он рӯъё дар ҳайрат будам, аммо ҳеҷ кас онро намефаҳмид. Дониёл 8:15–27.

Though Daniel received the vision of the Ulai River (which is now in the process of fulfillment), in the history of Babylon, the first kingdom is left out of the vision. It had been included as the head of gold, and the lion in chapters two and seven, but the prophetic attribute of Babylon being removed and restored was emphasized in chapter eight. Nebuchadnezzar had typified the deadly wound of the papacy when he was driven from men for “seven times,” thus typifying the symbolic seventy years that the whore of Tyre is forgotten. In Daniel chapter eight, Babylon is forgotten from the kingdoms of Bible prophecy and the vision begins with the Medes and Persians (the ram), which was followed by Greece (the goat).

Ҳарчанд Дониёл рӯъёи дарёи Улайро қабул намуд (ки ҳоло дар ҷараёни иҷрошавӣ қарор дорад), дар таърихи Бобил, подшоҳии аввал аз рӯъё берун монда шудааст. Он ҳамчун сари тилло ва шер дар бобҳои дуюм ва ҳафтум дохил карда шуда буд, аммо дар боби ҳаштум хусусияти нубувватии Бобил — дур карда шудан ва барқарор гардиданаш — таъкид шудааст. Набукаднесар, вақте ки барои «ҳафт замон» аз миёни одамон ронда шуд, захми марговари папаҳиятро пешнамун сохт; ва ба ҳамин тариқ, ҳафтод соли рамзиро, ки фоҳишаи Сур дар он фаромӯш мешавад, низ пешнамун намуд. Дар боби ҳаштуми Дониёл, Бобил аз миёни подшоҳиҳои нубуввати Китоби Муқаддас фаромӯш карда мешавад ва рӯъё аз Модиён ва Форсён (қӯчқор) оғоз меёбад, ки баъд аз он Юнон (буз) меояд.

The kingdom of Alexander the Great disintegrated into four kingdoms of lesser power than Alexander, as had also been represented in chapter seven with the leopard which had four wings and four heads. Four represents worldwide as represented by north, east, south and west. In verse eight of chapter eight, four notable ones came up towards the four winds of heaven. In chapter seven Greece’s four wings align with the four winds of chapter eight, and Greece’s four heads align with the four notable ones. The four heads and four notable ones represent the four kingdoms Alexander’s original kingdom disintegrated into, and the four wings and four winds represent the four areas of division. The distinction of the point is important to see, for it represents an argument which the Millerites had against the traditional understanding of the Protestants about the fourth kingdom of Rome.

Подшоҳии Искандари Мақдунӣ ба чор подшоҳии аз ӯ заифтар таҷзия шуд, чунон ки ин дар боби ҳафтум низ ба воситаи паланг, ки чор бол ва чор сар дошт, тасвир гардида буд. Рақами чор умумиҷаҳониро ифода мекунад, чунон ки аз ҷониби шимол, шарқ, ҷануб ва ғарб намояндагӣ мешавад. Дар ояти ҳаштуми боби ҳаштум чор шахси намоён ба сӯи чор бодҳои осмон баромаданд. Дар боби ҳафтум чор боли Юнон бо чор бодҳои боби ҳаштум мутобиқат мекунанд, ва чор сари Юнон бо он чор шахси намоён мутобиқат доранд. Чор сар ва чор шахси намоён он чор подшоҳиро ифода мекунанд, ки подшоҳии аслии Искандар ба онҳо таҷзия шуд, ва чор бол ва чор бод он чор самти тақсимотро ифода мекунанд. Фарқгузории ин нукта диданаш муҳим аст, зеро он далелеро ифода мекунад, ки миллериён бар зидди фаҳмиши суннатии протестантҳо дар бораи подшоҳии чоруми Рум доштанд.

On the tables of Habakkuk, represented by the 1843 and 1850 pioneer charts, there is only one representation which is not illustrating a prophetic application, and it has to do with the distinction between the four heads and notable ones, and the four wings and winds. In an effort to obscure the truth of Rome as the fourth kingdom of Bible prophecy, Satan introduced an argument concerning the true or false meaning of the four heads and notable ones, and the four wings and winds. Satan did so for the book of Daniel clearly identifies that there is one distinct symbol in the book of Daniel that established the vision. Part of the evidence which establishes that symbol is in the four heads and notable ones, and the four wings and winds. The Protestants upheld a satanic view of this argument, and the argument was so significant to Millerite history that they referenced the argument upon the chart. The power which establishes the “chazon” vision in the book of Daniel is identified as the “robbers of thy people,” and the Protestants identified that power as one of a long line of Syrian kings named Antiochus Epiphanes, and Miller identified them as Rome.

Дар ҷадвалҳои Ҳабаққуқ, ки бо ҷадвалҳои пешқадамони солҳои 1843 ва 1850 муаррифӣ шудаанд, танҳо як тасвир вуҷуд дорад, ки татбиқи нубувватиро нишон намедиҳад, ва он ба фарқ миёни чор сар ва шохҳои намоён, ва чор бол ва бодҳо марбут аст. Барои тира сохтани ҳақиқат дар бораи Рум ҳамчун салтанати чоруми нубуввати Китоби Муқаддас, Шайтон баҳсе дар бораи маънии дуруст ё нодурусти чор сар ва шохҳои намоён, ва чор бол ва бодҳо ворид намуд. Шайтон чунин кард, зеро китоби Дониёл равшан муайян месозад, ки дар китоби Дониёл як рамзи ҷудогонае ҳаст, ки рӯъёро устувор гардонид. Қисме аз далелҳое, ки он рамзро устувор мегардонанд, дар чор сар ва шохҳои намоён, ва чор бол ва бодҳо мебошанд. Протестантҳо назари шайтонӣ роҷеъ ба ин баҳсро ҷонибдорӣ карданд, ва ин баҳс барои таърихи миллерӣ чунон муҳим буд, ки онро бар рӯи ҷадвал зикр намуданд. Қуввае, ки рӯъёи «chazon»-ро дар китоби Дониёл устувор мегардонад, ҳамчун «ғоратгарони қавми ту» шинохта мешавад, ва протестантҳо он қувваро яке аз силсилаи дарози подшоҳони суриягӣ, ба номи Антиох Эпифан, муайян карданд, аммо Миллер онҳоро Рум муайян намуд.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> Ва дар он айём бисёре бар зидди подшоҳи ҷануб бархоҳанд хост; инчунин золимони қавми ту худро боло хоҳанд бардошт, то ки рӯъёро барқарор созанд; вале онҳо суқут хоҳанд кард. Дониёл 11:14.

Antiochus was one of the kings, in a line of kings that descended out of one of the four kingdoms which Alexander’s kingdom had disintegrated into. The little horn of verse nine of Daniel eight, had followed the kingdom of Alexander, and verse nine says that out of one of them, came forth the little horn.

Антиох яке аз он подшоҳон буд, дар силсилаи подшоҳоне, ки аз яке аз чор подшоҳие, ки подшоҳии Искандар ба онҳо пароканда шуда буд, ба вуҷуд омада буданд. Шохчаи хурди ояти нӯҳуми Дониёл ҳашт пас аз подшоҳии Искандар омада буд, ва ояти нӯҳум мегӯяд, ки аз яке аз онҳо шохчаи хурд берун омад.

> And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. Daniel 8:9.

> Ва аз яке аз онҳо шохи кӯчаке баромад, ки бағоят бузург шуд, ба сӯйи ҷануб ва ба сӯйи шарқ ва ба сӯйи замини хушманзар. Дониёл 8:9.

The argument of whether Rome establishes the vision, or a weak and fairly insignificant Syrian king establishes the vision, includes the argument of whether the little horn power came out of one of the four horns, or out of one of the four winds. It is not much of an argument, for history and prophecy is clear that Rome was not a descendant of the Greek empire, but that Rome was a new power. If Rome was the fourth kingdom, then the “one of them” of verse nine, must be one of the four winds or wings. If it was Antiochus Epiphanes, it came out of the horn of Syria.

Баҳсе, ки оё Рум рӯъёро барпо мекунад, ё подшоҳи заиф ва нисбатан камаҳамияти суриягӣ рӯъёро барпо мекунад, ҳамчунин баҳсеро дар бар мегирад, ки оё қудрати шохи хурд аз яке аз чор шох баромадааст, ё аз яке аз чор бод. Ин баҳси бузурге нест, зеро таърих ва нубувват равшананд, ки Рум вориси империяи Юнон набуд, балки Рум қудрати наве буд. Агар Рум салтанати чорум буд, пас «яке аз онҳо»-и ояти нӯҳ бояд яке аз чор бод ё бол бошад. Агар он Антиохус Эпифанес мебуд, он аз шохи Сурия баромада буд.

The Millerites identified that the power represented as “the robbers of thy people” would stand up against Christ.

Миллерчиён муайян карданд, ки қудрате, ки ҳамчун «ғоратгарони қавми ту» тасвир шудааст, бар зидди Масеҳ бармехезад.

> And through his policy also he shall cause craft to prosper in his hand; and he shall magnify himself in his heart, and by peace shall destroy many: he shall also stand up against the Prince of princes; but he shall be broken without hand. Daniel 8:25.

> Ва бо сиёсаташ низ фиребро дар дасти худ комёб хоҳад гардонд; ва дар дили худ худро бузург хоҳад шумурд, ва бо сулҳ бисёреро нобуд хоҳад кард; ӯ ҳамчунин бар зидди Сарвари сарварон хоҳад бархост; вале бе даст шикаста хоҳад шуд. Дониёл 8:25.

The “Prince of princes” is Christ, and Antiochus Epiphanes lived well before Christ was born, so the Millerites pointed this fact out on the 1843 chart. On the chart they included the date 164, which in reality has no biblical reference, and was simply a notation which identifies the significance of the argument over the fourth kingdom between Miller and the Protestant theologians. Next to the year “164” on the chart they wrote, “Death of Antiochus Epiphanes who of course stood not up against the Prince of princes as he had been dead 164 years before the prince of princes was born.”

«Подшоҳи подшоҳон» Масеҳ аст, ва Антиохус Эпифанус хеле пеш аз таваллуди Масеҳ зиндагӣ мекард; бинобар ин, Миллериён ин воқеиятро дар ҷадвали соли 1843 нишон доданд. Дар он ҷадвал онҳо санаи 164-ро дохил карданд, ки дар асл ҳеҷ ишораи Китоби Муқаддас надорад, балки танҳо як қайд буд, ки аҳамияти баҳсро дар бораи подшоҳии чорум миёни Миллер ва илоҳиётшиносони протестантӣ муайян месохт. Дар паҳлӯи соли «164» дар ҷадвал онҳо навиштанд: «Марги Антиохус Эпифанус, ки албатта бар зидди Подшоҳи подшоҳон барнахост, зеро ӯ 164 сол пеш аз таваллуди Подшоҳи подшоҳон мурда буд».

Today Adventism teaches that “the robbers of thy people” is Antiochus Epiphanes, as does apostate Protestantism, in spite of the fact that inspiration recorded that “the 1843 chart was directed by the hand of the Lord and should not be altered.” The Millerites knew that the king of fierce countenance was Rome, so they were not shaken by the satanic teaching that undermines the ability to establish the “chazon” vision. The Bible is clear that if there is no vision, the people perish.

Имрӯз адвентизм таълим медиҳад, ки «ғоратгарони қавми ту» Антиохус Эпифанес аст, чунон ки протестантизми муртад низ чунин мекунад, бо вуҷуди он ки илҳом сабт намудааст, ки «ҷадвали 1843 бо дасти Худованд роҳнамоӣ шуда буд ва набояд тағйир дода шавад». Миллериён медонистанд, ки подшоҳи рӯйи даҳшатнок Рум буд, бинобар ин онҳо аз таълими шайтонӣ, ки қобилияти барқарор кардани рӯъёи «хазон»-ро заиф месозад, ба ларза наомаданд. Китоби Муқаддас равшан аст, ки агар рӯъё набошад, қавм ҳалок мегардад.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> Дар ҷое ки рӯъё нест, қавм ҳалок мешавад; вале касе ки шариатро нигоҳ медорад, хушо ҳоли ӯ. Масалҳо 29:18.

The vision that Solomon identifies in the verse is the “chazon” vision, which in verse thirteen of Daniel eight, is the vision that identifies paganism and papalism trampling down the sanctuary and host. For the Millerites those two desolating powers represented the fourth kingdom of Bible prophecy, and without recognizing the fourth kingdom of Rome (the robbers of thy people), they would not have been able to establish the vision. The “robbers of thy people” in verse fourteen of Daniel eleven, were to stand up against the king of the south, exalt themselves, establish the vision and fall. Rome fulfilled each of those characteristics.

Рӯёе, ки Сулаймон дар он оят муайян мекунад, рӯъёи «chazon» аст, ки дар ояти сездаҳуми Дониёл ҳашт ҳамон рӯъёест, ки бутпарастӣ ва папагариро ҳамчун поймолкунандагони муқаддасгоҳ ва лашкар муайян мекунад. Барои миллериён ин ду қувваи вайронгари харобкунанда салтанати чоруми нубуввати Китоби Муқаддасро намояндагӣ мекарданд, ва бе шинохтани салтанати чоруми Рум (ғоратгарони қавми ту), онҳо наметавонистанд рӯъёро барқарор намоянд. «Ғоратгарони қавми ту» дар ояти чордаҳуми Дониёл ёздаҳ бояд бар зидди подшоҳи ҷануб бармехостанд, худро баланд мебардоштанд, рӯъёро барқарор месохтанд ва суқут мекарданд. Рум ҳар яке аз ин хусусиятҳоро ба амал овард.

In chapter seven, the fourth kingdom is specifically identified as being “diverse” from the kingdoms before it.

Дар боби ҳафтум, подшоҳии чорум ба таври мушаххас ҳамчун подшоҳие муайян карда мешавад, ки аз подшоҳиҳои пеш аз он «фарқкунанда» аст.

> After this I saw in the night visions, and behold a fourth beast, dreadful and terrible, and strong exceedingly; and it had great iron teeth: it devoured and brake in pieces, and stamped the residue with the feet of it: and it was diverse from all the beasts that were before it; and it had ten horns…. Then I would know the truth of the fourth beast, which was diverse from all the others, exceeding dreadful, whose teeth were of iron, and his nails of brass; which devoured, brake in pieces, and stamped the residue with his feet; And of the ten horns that were in his head, and of the other which came up, and before whom three fell; even of that horn that had eyes, and a mouth that spake very great things, whose look was more stout than his fellows. Daniel 7:7, 19, 20.

> Пас аз ин ман дар рӯъёҳои шабона дидам, ва инак, ҳайвони чорум, даҳшатнок ва саҳмгин, ва бағоят пурқувват; ва вай дандонҳои бузурги оҳанин дошт: вай мехӯрд ва пора-пора мекард, ва боқимондаро бо пойҳои худ поймол менамуд; ва вай аз ҳамаи ҳайвоноте ки пеш аз вай буданд, фарқ мекард; ва вай даҳ шох дошт…. Пас ман мехостам ҳақиқати ҳайвони чорумро бидонам, ки аз ҳамаи дигарон фарқ мекард, бағоят даҳшатнок буд, ки дандонҳояш аз оҳан ва нохунҳояш аз мис буданд; ки мехӯрд, пора-пора мекард, ва боқимондаро бо пойҳои худ поймол менамуд; Ва дар бораи он даҳ шохе ки бар сари вай буданд, ва дар бораи он шохи дигаре ки баромад, ва пеши вай се шох афтоданд; яъне дар бораи он шохе ки чашмон дошт, ва даҳоне ки суханони бисёр бузург мегуфт, ва намуди вай аз ҳамтоёнаш пурҳайбаттар буд. Дониёл 7:7, 19, 20.

The fourth kingdom of Daniel seven was twice identified as being “diverse” from the kingdoms that preceded it. If the “little horn” of verse nine was simply an extension of the Syrian horn (Antiochus Epiphanes), it would not have been different. The beasts that preceded Rome in chapter seven were the lion, the bear and the leopard, all animals that actually exist in nature, but when it came to the fourth beast with iron teeth and nails of brass, Daniel knew of no beast of nature that represented the dreadful beast that devoured. It was different (diverse). The “little horn” of verse nine, came forth out of one of the areas represented by the four winds and wings, and not out of one of the horns or notable ones.

Салтанати чоруми Дониёл 7 ду бор ҳамчун салтанате муайян карда шуд, ки аз салтанатҳое, ки пеш аз он буданд, «фарқкунанда» буд. Агар «шохи хурд»-и ояти нӯҳ танҳо идомаи шохи сурӣ (Антиохус Эпифанес) мебуд, он фарқкунанда намебуд. Дар боби ҳафт ҳайвонҳое, ки пеш аз Рум меоянд, шер, хирс ва паланг буданд — ҳамаи онҳо ҳайвонотеанд, ки воқеан дар табиат вуҷуд доранд; аммо вақте сухан ба ҳайвони чорум, ки дандонҳои оҳанин ва нохунҳои мисин дошт, расид, Дониёл ҳеҷ ҳайвони табиатро намешинохт, ки он ҳайвони даҳшатовару фурӯбарандаро намояндагӣ кунад. Он фарқкунанда буд («дигаргун»). «Шохи хурд»-и ояти нӯҳ аз яке аз манотиқе, ки бо чаҳор бод ва болҳо намояндагӣ мешуданд, берун омад, на аз яке аз шохҳо ё шохҳои намоён.

Daniel chapter eight, states that “in the latter time of their kingdom, when the transgressors are come to the full, a king of fierce countenance, and understanding dark sentences, shall stand up.” In the “latter time of their kingdom (Greece, which had disintegrated into four kingdoms), during the time “when the transgressors are come to the full,” a new king would stand up.

Дар боби ҳаштуми китоби Дониёл гуфта шудааст, ки «дар охири замони салтанати онҳо, ҳангоме ки гуноҳкорон ба ҳадди комил расида бошанд, подшоҳе бо чеҳраи сахт ва фаҳмандаи суханони муаммоомез бархезад». Дар «охири замони салтанати онҳо» (Юнон, ки ба чор салтанат пароканда шуда буд), дар он замоне ки «гуноҳкорон ба ҳадди комил расида бошанд», подшоҳи наве бармехост.

> “Every nation that has come upon the stage of action has been permitted to occupy its place on the earth, that the fact might be determined whether it would fulfill the purposes of the Watcher and the Holy One. Prophecy has traced the rise and progress of the world’s great empires—Babylon, Medo-Persia, Greece, and Rome. With each of these, as with the nations of less power, history has repeated itself. Each has had its period of test; each has failed, its glory faded, its power departed.” Prophets and Kings, 535.

> «Ҳар қавме, ки ба саҳнаи амал қадам ниҳодааст, иҷозат ёфтааст, ки ҷойгоҳи худро бар рӯи замин ишғол намояд, то маълум гардад, ки оё иродаҳои Посбон ва Муқаддасро ба ҷо хоҳад овард ё не. Нубувват авҷгирӣ ва пешрафти империяҳои бузурги ҷаҳонро — Бобил, Модо-Форс, Юнон ва Рум — пайгирӣ кардааст. Бо ҳар яке аз инҳо, ҳамчунон ки бо миллатҳои камқудраттар, таърих худро такрор кардааст. Ҳар яке давраи имтиҳони худро доштааст; ҳар яке ноком гардидааст, ҷалоли он пажмурда шудааст, қудрати он аз байн рафтааст». Пайғамбарон ва Подшоҳон, 535.

At the end (“latter time”) of the kingdom of Greece, when their cup of probationary time had been filled (“when the transgressors are come to the full”), a “king of fierce countenance” would stand up. That king would understand “dark sentences,” for he would speak a completely different language than the Hebrew of the Jews or the Greek of the previous kingdom, for he would speak Latin. That kingdom had been identified by Moses as the nation that would bring the siege of the years 66 to 70 AD, where among other things the famine was so terrible that the Jews ate their own children to survive.

Дар охири («замони охир») подшоҳии Юнон, вақте ки косаи муҳлати озмоиши онҳо пур шуда буд («ҳангоме ки гуноҳкорон ба ҳадди комил расанд»), «подшоҳе бо чеҳраи сахт» бармехост. Он подшоҳ «суханони торик»-ро мефаҳмид, зеро ӯ ба забоне тамоман дигар аз ибрии яҳудиён ё юнонии подшоҳии пешин сухан мегуфт, зеро ӯ ба лотинӣ сухан мегуфт. Он подшоҳӣ аз ҷониби Мусо ҳамчун миллате муайян шуда буд, ки муҳосираи солҳои 66 то 70 мелодиро меовард, ки дар он, аз ҷумла, қаҳтӣ чунон даҳшатнок буд, ки яҳудиён барои зинда мондан фарзандони худро мехӯрданд.

> Because thou servedst not the Lord thy God with joyfulness, and with gladness of heart, for the abundance of all things; Therefore shalt thou serve thine enemies which the Lord shall send against thee, in hunger, and in thirst, and in nakedness, and in want of all things: and he shall put a yoke of iron upon thy neck, until he have destroyed thee. The Lord shall bring a nation against thee from far, from the end of the earth, as swift as the eagle flieth; a nation whose tongue thou shalt not understand; A nation of fierce countenance, which shall not regard the person of the old, nor show favour to the young: And he shall eat the fruit of thy cattle, and the fruit of thy land, until thou be destroyed: which also shall not leave thee either corn, wine, or oil, or the increase of thy kine, or flocks of thy sheep, until he have destroyed thee. And he shall besiege thee in all thy gates, until thy high and fenced walls come down, wherein thou trustedst, throughout all thy land: and he shall besiege thee in all thy gates throughout all thy land, which the Lord thy God hath given thee. And thou shalt eat the fruit of thine own body, the flesh of thy sons and of thy daughters, which the Lord thy God hath given thee, in the siege, and in the straitness, wherewith thine enemies shall distress thee. Deuteronomy 28:47–53.

> Азбаски ту Худованд Худои худро бо шодмонӣ ва бо хурсандии дил барои фаровонии ҳамаи чизҳо хизмат накардӣ, бинобар ин ба душманони худ, ки Худованд онҳоро бар зидди ту хоҳад фиристод, дар гуруснагӣ ва ташнагӣ ва бараҳнагӣ ва ниёзмандии ҳама чизҳо хизмат хоҳӣ кард; ва ӯ юғи оҳанин бар гардани ту хоҳад гузошт, то даме ки туро нобуд созад. Худованд аз дур, аз канори замин, бар зидди ту халқе хоҳад овард, ки мисли уқоб зуд парвоз мекунад; халқе, ки забонашро ту нахоҳӣ фаҳмид; халқе бо чеҳраи бераҳм, ки на пирро эҳтиром хоҳад кард ва на ба ҷавон раҳм хоҳад намуд. Ва ӯ меваи чорвои ту ва ҳосили замини туро хоҳад хӯрд, то даме ки нобуд гардӣ; ва низ барои ту на ғалла ва на шароб ва на равған, на афзоиши говҳоят ва на рамаҳои гӯсфандонатро боқӣ нахоҳад гузошт, то даме ки туро нобуд созад. Ва ӯ туро дар ҳамаи дарвозаҳоят муҳосира хоҳад кард, то деворҳои баланд ва мустаҳкамат, ки ба онҳо дар тамоми замини худ таваккал мекардӣ, фурӯ резанд; ва ӯ туро дар ҳамаи дарвозаҳоят дар тамоми замини ту, ки Худованд Худои ту ба ту додааст, муҳосира хоҳад кард. Ва ту меваи батни худ, гӯшти писарон ва духтарони худро, ки Худованд Худои ту ба ту додааст, дар муҳосира ва тангие, ки душманонат ба ту хоҳанд расонд, хоҳӣ хӯрд. Такрори Шариат 28:47–53.

In Daniel chapter two the fourth kingdom was represented by “iron,” and Moses identified “a nation,” which would put a “yoke of iron,” upon the Jews. The “nation” would “destroy” the Jews, and it would be as swift as an eagle, of which the eagle is the symbol of Rome. It would be a “nation” “whose tongue thou shalt not understand,” for its language would be “dark sentences” to the Jews. It would be a “nation of fierce countenance” as described in Daniel chapter eight as a “king of fierce countenance.” And in the “siege” of Jerusalem the Jews ate their “sons and daughters.”

Дар боби дуюми китоби Дониёл салтанати чорум ба воситаи «оҳан» ифода ёфта буд, ва Мусо «қавмеро» муайян кард, ки бар яҳудиён «юғи оҳанин» хоҳад гузошт. Он «қавм» яҳудиёнро «нест» хоҳад кард ва ба тезии уқоб хоҳад буд, ки уқоб рамзи Рум аст. Он «қавме» хоҳад буд, ки «забонашро ту нахоҳӣ фаҳмид», зеро забонаш барои яҳудиён «гуфтори торик» хоҳад буд. Он «қавми тундчеҳрае» хоҳад буд, чунон ки дар боби ҳаштуми китоби Дониёл ҳамчун «подшоҳи тундчеҳра» тасвир шудааст. Ва дар «муҳосираи» Ерусалим яҳудиён «писарон ва духтарони» худро мехӯрданд.

Miller recognized pagan Rome as the power predicted by Moses, and as the fourth “iron” kingdom of Daniel two, and the “nation” who spoke Latin, not Hebrew or Greek. Miller made no distinction between the fourth and fifth kingdom of Bible prophecy, for to him they both were simply Rome. So after pagan Rome stood up in verse twenty-three, he would not see the distinction represented in verse twenty-four. In the vision the little horn had oscillated from masculine to feminine to masculine to feminine in verses nine through twelve, and verse twenty-three identifies the prophetic characteristics of pagan Rome, Gabriel’s interpretation in verse twenty-four changes to feminine Rome. The power in verse twenty-four was to possess “mighty power,” “but not by his own power: and he shall destroy wonderfully, and shall prosper, and practice, and shall destroy the mighty and the holy people.”

Миллер Руми бутпарастро ҳамчун қудрате шинохт, ки Мусо онро пешгӯӣ карда буд, ва ҳамчун подшоҳии чоруми «оҳанин»-и Дониёл 2, ва он «миллате», ки ба лотинӣ сухан мегуфт, на ба ибронӣ ё юнонӣ. Миллер миёни подшоҳии чаҳорум ва панҷуми пешгӯии Китоби Муқаддас ҳеҷ тафовуте намегузошт, зеро барои ӯ ҳар ду танҳо Рум буданд. Пас, баъд аз он ки Руми бутпараст дар ояти бисту сеюм бархост, ӯ тафовутеро, ки дар ояти бисту чаҳорум тасвир шудааст, намедид. Дар рӯъё шохи хурд дар оятҳои нӯҳ то дувоздаҳ аз шакли мардона ба занона ва аз занона ба мардона, сипас боз ба занона мегузашт, ва ояти бисту сеюм хусусиятҳои пешгӯёнаи Руми бутпарастро муайян мекунад; тафсири Ҷабраил дар ояти бисту чаҳорум ба Руми занона мегузарад. Қудрате, ки дар ояти бисту чаҳорум зикр шудааст, бояд дорои «қуввати азим» мебуд, «вале на бо қуввати худ; ва ӯ ба таври аҷиб хароб хоҳад кард, ва муваффақ хоҳад шуд, ва амал хоҳад кард, ва тавоноён ва қавми муқаддасро нобуд хоҳад кард».

Papal Rome was to be given the military power of pagan Rome, and it would destroy God’s people for one thousand two hundred and sixty years, from the year 538 to 1798. It would destroy “wonderfully” for it is the beast the whole world “wonders after,” and it was the power that would “practice and prosper” until the first indignation that had been “determined” to be finished in 1798 was fulfilled.

Ба Рими папавӣ қудрати ҳарбии Рими бутпараст дода мешуд, ва он дар тӯли як ҳазору дусаду шаст сол, аз соли 538 то 1798, қавми Худоро нобуд месохт. Он «ба таври аҷоиб» нобуд месохт, зеро ҳамон ҳайвонест, ки тамоми ҷаҳон «аз паси он ба ҳайрат меравад», ва ҳамон қудрат буд, ки «амал мекард ва муваффақ мешуд» то он даме ки нахустин ғазабе, ки «муқаррар шуда буд» дар соли 1798 ба анҷом расад, иҷро гардид.

Then in verse twenty-five Gabriel follows the oscillation established in the verses he was interpreting for Daniel, and again addresses pagan Rome, who through a different type of “policy,” brought together its empire, as attested to by all the historians. The “craft” of pagan Rome was to induce nations to join their growing empire, and it used the promise of peace and prosperity to build the empire, unlike the previous empires that were forged simply by military might. Pagan Rome was also to “stand up against the Prince of princes,” as it did when it placed Christ upon the cross of Calvary.

Сипас, дар ояти бисту панҷум Ҷабраил он гардишеро, ки дар оятҳое, ки ӯ барои Дониёл тафсир мекард, муқаррар шуда буд, пайравӣ менамояд ва боз ба Руми бутпараст муроҷиат мекунад, ки он ба воситаи навъи дигари «сиёсат» империяи худро ба ҳам овард, чунон ки ҳамаи таърихнигорон бар он шаҳодат медиҳанд. «Ҳила»-и Руми бутпараст он буд, ки миллатҳоро водор созад ба империяи рӯ ба рушди он бипайванданд, ва он барои бунёд кардани империя аз ваъдаи сулҳ ва шукуфоӣ истифода мебурд, бар хилофи империяҳои пешина, ки танҳо бо қувваи ҳарбӣ барпо гардида буданд. Руми бутпараст ҳамчунин бояд «бар зидди Мирзои мирзоён бархезад», чунон ки кард, вақте ки Масеҳро бар салиби Ҷалҷото қарор дод.

Then Gabriel addresses the two visions he was interpreting for Daniel, by identifying that the “mareh” vision of the appearance (the twenty-three hundred days) was true, and that the “chazon” vision of the trampling down of the sanctuary and host by pagan Rome and papal Rome was to be “shut up (sealed), “for many days” (until the time of the end in 1798).

Сипас Ҷабраил ба он ду рӯъёе, ки барои Дониёл тафсир мекард, муроҷиат намуда, муайян месозад, ки рӯъёи «mareh» дар бораи зуҳурот (дуқ ҳазору сесад рӯз) ҳақиқӣ буд, ва рӯъёи «chazon» дар бораи поймол шудани муқаддасгоҳ ва лашкар аз ҷониби Руми бутпараст ва Руми папавӣ бояд «пӯшида (мӯҳр зада)» шавад, «барои рӯзҳои бисёр» (то замони охир дар соли 1798).

Then Daniel was sick for some time, and then returned to work, but he still did not understand the “mareh” vision, which is the vision which Gabriel was commanded to make him understand. For that reason Gabriel would return in chapter nine, to finish his work of making Daniel understand the “mareh” vision.

Пас Дониёл чанд муддат бемор шуд, ва баъд ба кори худ бозгашт, вале ӯ ҳанӯз рӯъёи «мареҳ»-ро намефаҳмид, яъне ҳамон рӯъёеро, ки ба Ҷаброил амр шуда буд, то онро ба ӯ фаҳмонад. Аз ҳамин сабаб, Ҷаброил дар боби нӯҳум боз хоҳад омад, то кори худро дар фаҳмондани рӯъёи «мареҳ» ба Дониёл ба анҷом расонад.

In Daniel chapter nine, Daniel had been studying the prophetic Word and came to understand through the writings of Moses and Jeremiah. Jeremiah had identified the captivity he was in would last seventy years.

Дар боби нӯҳуми Дониёл, Дониёл Каломи нубувватиро меомӯхт ва тавассути навиштаҳои Мусо ва Ирмиё фаҳмиш ҳосил кард. Ирмиё муайян карда буд, ки асорате, ки ӯ дар он буд, ҳафтод сол давом хоҳад кард.

> And this whole land shall be a desolation, and an astonishment; and these nations shall serve the king of Babylon seventy years. And it shall come to pass, when seventy years are accomplished, that I will punish the king of Babylon, and that nation, saith the Lord, for their iniquity, and the land of the Chaldeans, and will make it perpetual desolations. Jeremiah 25:11, 12.

> Ва тамоми ин замин ба харобазор ва боиси ҳайрат мубаддал хоҳад шуд; ва ин халқҳо ҳафтод сол ба подшоҳи Бобил хизмат хоҳанд кард. Ва чунин хоҳад шуд, ки чун ҳафтод сол ба анҷом расад, Ман подшоҳи Бобил ва он халқро, мегӯяд Худованд, барои гуноҳашон ҷазо хоҳам дод, инчунин замини калдониёнро; ва онро ба вайронаҳои абадӣ мубаддал хоҳам сохт. Ирмиё 25:11, 12.

According to Moses the captivity in the enemy’s land would correspond to a time that the land would enjoy its sabbaths.

Мувофиқи гуфтаҳои Мусо, асорат дар замини душман ба даврае мувофиқат мекард, ки дар он замин шанбеҳои худро баҳраманд мегардид.

> And I will bring the land into desolation: and your enemies which dwell therein shall be astonished at it. And I will scatter you among the heathen, and will draw out a sword after you: and your land shall be desolate, and your cities waste. Then shall the land enjoy her sabbaths, as long as it lieth desolate, and ye be in your enemies’ land; even then shall the land rest, and enjoy her sabbaths. As long as it lieth desolate it shall rest; because it did not rest in your sabbaths, when ye dwelt upon it. Leviticus 26:32–35.

> Ва Ман заминро ба вайронагӣ хоҳам овард; ва душманони шумо, ки дар он сокин мешаванд, аз он дар ҳайрат хоҳанд монд. Ва шуморо миёни халқҳои бегона пароканда хоҳам кард, ва аз ақиби шумо шамшер хоҳам кашид; ва замини шумо хароб, ва шаҳрҳои шумо валангор хоҳанд шуд. Он гоҳ замин аз шанбеҳои худ баҳраманд хоҳад шуд, то даме ки вай хароб хобида бошад ва шумо дар замини душманонатон бошед; ҳамон вақт замин ором хоҳад гирифт ва аз шанбеҳои худ баҳраманд хоҳад шуд. То даме ки вай хароб хобида бошад, ором хоҳад гирифт; зеро дар шанбеҳои шумо, ҳангоме ки бар он сокин будед, ором нагирифт. Ибодат 26:32–35.

Daniel had understood from God’s prophetic Word, upon two witnesses that His people had been scattered into the enemy’s land, during which time the land would enjoy its sabbaths. He understood what the author of Chronicles understood concerning Jeremiah’s seventy years.

Дониёл аз Каломи нубувватии Худо, бар асоси ду шоҳид, фаҳмида буд, ки қавми Ӯ ба замини душман пароканда шудаанд, ва дар он муддат замин аз шанбеҳои худ баҳра хоҳад бурд. Ӯ он чиро мефаҳмид, ки муаллифи Китоби Воқеаҳо дар бораи ҳафтод соли Ирмиё мефаҳмид.

> And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord spoken by the mouth of Jeremiah might be accomplished, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, All the kingdoms of the earth hath the Lord God of heaven given me; and he hath charged me to build him an house in Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? The Lord his God be with him, and let him go up. 2 Chronicles 36:20–23.

> Ва онҳоеро, ки аз шамшер раҳо ёфта буданд, ӯ ба Бобил бурд; ва онҳо то подшоҳии подшоҳии Форс ғуломи ӯ ва писаронаш буданд; то ки каломи Худованд, ки бо даҳони Ирмиё гуфта шуда буд, ба амал ояд, то замин шанбеҳои худро бархӯрдор гардад: зеро тамоми айёме ки он вайрону хароб хобида буд, шанбе нигоҳ дошт, то ки ҳафтод сол пур шавад. Ва дар соли аввали Куруш, подшоҳи Форс, то ки каломи Худованд, ки бо даҳони Ирмиё гуфта шуда буд, ба анҷом расад, Худованд рӯҳи Куруш, подшоҳи Форсро, барангехт, то ки ӯ дар тамоми подшоҳии худ фармон диҳад ва онро низ ба таври хаттӣ эълон намояд, ки: «Куруш, подшоҳи Форс, чунин мегӯяд: Худованд Худои осмон ҳамаи подшоҳиҳои заминро ба ман додааст; ва Ӯ ба ман васият кардааст, ки барои Ӯ дар Ерусалим, ки дар Яҳудо аст, хонае бино намоям. Кист дар миёни шумо аз тамоми қавми Ӯ? Худованд Худои ӯ бо вай бод, ва бигзор вай боло равад». 2 Вақоеънома 36:20–23.

Daniel understood that Jeremiah’s seventy years of scattering in the enemy’s land, while the land enjoyed her sabbaths, was based upon the curse of “seven times” in Leviticus twenty-six, and in obedience to that understanding, he fulfilled the commanded remedy given there for those who finally awaken to their scattered condition.

Дониёл дарк кард, ки ҳафтод соли парокандагӣ, ки Ирмиё дар бораи он дар замини душман пешгӯӣ карда буд, дар айёме ки замин шанбеҳои худро баҳра мебурд, бар лаънати «ҳафт бор» дар Ибодатнома боби бисту шаш асос ёфта буд; ва ӯ, дар итоат ба ин фаҳмиш, чорае ки дар он ҷо амр шудааст барои онҳое ки ниҳоят ба ҳолати парокандагии худ бедор мегарданд, ба ҷо овард.

> And upon them that are left alive of you I will send a faintness into their hearts in the lands of their enemies; and the sound of a shaken leaf shall chase them; and they shall flee, as fleeing from a sword; and they shall fall when none pursueth. And they shall fall one upon another, as it were before a sword, when none pursueth: and ye shall have no power to stand before your enemies. And ye shall perish among the heathen, and the land of your enemies shall eat you up. And they that are left of you shall pine away in their iniquity in your enemies’ lands; and also in the iniquities of their fathers shall they pine away with them. If they shall confess their iniquity, and the iniquity of their fathers, with their trespass which they trespassed against me, and that also they have walked contrary unto me; And that I also have walked contrary unto them, and have brought them into the land of their enemies; if then their uncircumcised hearts be humbled, and they then accept of the punishment of their iniquity: Then will I remember my covenant with Jacob, and also my covenant with Isaac, and also my covenant with Abraham will I remember; and I will remember the land. The land also shall be left of them, and shall enjoy her sabbaths, while she lieth desolate without them: and they shall accept of the punishment of their iniquity: because, even because they despised my judgments, and because their soul abhorred my statutes. And yet for all that, when they be in the land of their enemies, I will not cast them away, neither will I abhor them, to destroy them utterly, and to break my covenant with them: for I am the Lord their God. But I will for their sakes remember the covenant of their ancestors, whom I brought forth out of the land of Egypt in the sight of the heathen, that I might be their God: I am the Lord. These are the statutes and judgments and laws, which the Lord made between him and the children of Israel in mount Sinai by the hand of Moses. Leviticus 26:36–46.

> Ва бар шумо, ки зинда боқӣ мондаед, дар заминҳои душманонатон сустдилӣ хоҳам фиристод; ва овози барги ларзон онҳоро таъқиб хоҳад кард; ва онҳо хоҳанд гурехт, чунон ки аз шамшер мегурезанд; ва хоҳанд афтод, ҳангоме ки касе онҳоро таъқиб намекунад. Ва онҳо бар якдигар хоҳанд афтод, чунон ки гӯё пеши шамшер, ҳангоме ки касе таъқиб намекунад; ва шумо қуввате нахоҳед дошт, ки пеши душманонатон истода тавонед. Ва шумо дар миёни халқҳои бутпараст нобуд хоҳед шуд, ва замини душманонатон шуморо фурӯ хоҳад бурд. Ва онҳое ки аз шумо боқӣ мондаанд, дар заминҳои душманонатон ба сабаби гуноҳҳои худ пажмурда хоҳанд шуд; ва ҳамчунин ба сабаби гуноҳҳои падаронашон бо онҳо пажмурда хоҳанд шуд. Агар онҳо гуноҳи худро ва гуноҳи падарони худро, бо хиёнате ки бар зидди Ман карданд, иқрор намоянд, ва низ эътироф кунанд, ки бар хилофи Ман рафтор намудаанд; Ва ки Ман низ бар хилофи онҳо рафтор намудаам, ва онҳоро ба замини душманонашон овардаам; агар он гоҳ дилҳои номахтуни онҳо фурӯтан гарданд, ва онҳо он вақт ҷазои гуноҳи худро бипазиранд: Он гоҳ Ман аҳди Худро бо Яъқуб ба ёд хоҳам овард, ва аҳди Худро бо Исҳоқ низ, ва аҳди Худро бо Иброҳим низ ба ёд хоҳам овард; ва заминро низ ба ёд хоҳам овард. Ва замин аз онҳо холӣ хоҳад монд, ва то он даме ки бе онҳо вайрон хобидааст, аз шанбеҳои худ баҳра хоҳад бурд; ва онҳо ҷазои гуноҳи худро хоҳанд пазируфт; зеро, бале зеро, онҳо ҳукмҳои Маро хор шумурданд, ва ҷони онҳо аз фароизи Ман нафрат дошт. Ва бо вуҷуди ҳамаи ин, вақте ки онҳо дар замини душманонашон бошанд, Ман онҳоро рад нахоҳам кард, ва аз онҳо нафрат нахоҳам дошт, то ки онҳоро тамоман нобуд созам ва аҳди Худро бо онҳо бишканам; зеро Ман Худованд Худои онҳо ҳастам. Аммо барои онҳо Ман аҳди аҷдодашонро ба ёд хоҳам овард, ки онҳоро аз замини Миср дар пеши назари халқҳои бутпараст берун овардам, то Худои онҳо бошам: Ман Худованд ҳастам. Инҳо фароиз ва ҳукмҳо ва қонунҳоянд, ки Худованд миёни Худ ва банӣ-Исроил дар кӯҳи Сино ба дасти Мусо муқаррар намуд. Ибодат 26:36–46.

Daniel’s prayer in chapter nine, is addressing every element of the counsel for those who find themselves scattered in the enemy’s land. That prayer is to be aligned with his prayer in chapter two, for together they represent the prayer of those in Revelation chapter eleven, that were dead in the streets of that great city of Sodom and Egypt, who find that they also had been scattered. As Daniel concludes his prayer, Gabriel returns to finish the work of explaining the “mareh” vision, just as the Holy Spirit intends to accomplish for the two witnesses of Revelation chapter eleven.

Дуои Дониёл дар боби нӯҳум ба ҳар як ҷузъи машварат барои онҳое муроҷиат мекунад, ки худро дар замини душман парокандаёфта меёбанд. Он дуо бояд бо дуои ӯ дар боби дуюм мувофиқ гардонда шавад, зеро онҳо якҷоя дуои онҳоееро ифода мекунанд, ки дар боби ёздаҳуми Ваҳй дар кӯчаҳои он шаҳри бузурги Садӯм ва Миср мурда буданд ва дармеёбанд, ки онҳо низ пароканда гардида буданд. Ҳангоме ки Дониёл дуои худро ба анҷом мерасонад, Ҷабраил бозмегардад, то кори шарҳ додани рӯъёи «mareh»-ро ба итмом расонад, ҳамон тавре ки Рӯҳулқудс ният дорад барои ду шоҳиди боби ёздаҳуми Ваҳй ба анҷом расонад.

> And whiles I was speaking, and praying, and confessing my sin and the sin of my people Israel, and presenting my supplication before the Lord my God for the holy mountain of my God; Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. Daniel 9:20–22.

> Ва ҳангоме ки ман сухан мегуфтам, ва дуо мекардем, ва гуноҳи худ ва гуноҳи қавми худ Исроилро эътироф менамудам, ва тазарруъи худро ба ҳузури Худованд Худои худ барои кӯҳи муқаддаси Худои худ пешкаш мекардам, — оре, ҳангоме ки ман дар дуо сухан мегуфтам, ҳамон мард Ҷабраил, ки ӯро дар ибтидои рӯъё дида будам, бо парвози тез омада, дар вақти қурбонии шом ба ман расид. Ва ӯ маро огоҳонид, ва бо ман сухан ронд, ва гуфт: «Эй Дониёл, ҳоло берун омадаам, то ба ту хирад ва фаҳм бахшам». Дониёл 9:20–22.

We will continue this study in the next article.

Мо ин омӯзишро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “Shortly before the fall of Babylon, when Daniel was meditating on these prophecies and seeking God for an understanding of the times, a series of visions was given him concerning the rise and fall of kingdoms. With the first vision, as recorded in the seventh chapter of the book of Daniel, an interpretation was given; yet not all was made clear to the prophet. ‘My cogitations much troubled me,’ he wrote of his experience at the time, ‘and my countenance changed in me: but I kept the matter in my heart.’ Daniel 7:28.

> «Каме пеш аз суқути Бобил, ҳангоме ки Дониёл дар бораи ин нубувватҳо тафаккур мекард ва барои дарки замонҳо Худоро меҷуст, ба ӯ як силсила рӯъёҳо дар бораи бархостан ва фурӯ рехтани салтанатҳо дода шуд. Бо рӯъёи аввал, чунон ки дар боби ҳафтуми китоби Дониёл сабт шудааст, таъбире низ дода шуд; вале на ҳама чиз барои пайғамбар равшан гардонида шуд. Ӯ дар бораи таҷрибаи худ дар он вақт навишт: “Андешаҳои ман маро бисёр музтариб сохтанд, ва ранги рӯям дар ман дигаргун шуд; лекин ин амрро дар дили худ нигоҳ доштам.” Дониёл 7:28.»

> “Through another vision further light was thrown upon the events of the future; and it was at the close of this vision that Daniel heard ‘one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision?’ Daniel 8:13. The answer that was given, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed’ (verse 14), filled him with perplexity. Earnestly he sought for the meaning of the vision. He could not understand the relation sustained by the seventy years’ captivity, as foretold through Jeremiah, to the twenty-three hundred years that in vision he heard the heavenly visitant declare should elapse before the cleansing of God’s sanctuary. The angel Gabriel gave him a partial interpretation; yet when the prophet heard the words, ‘The vision … shall be for many days,’ he fainted away. ‘I Daniel fainted,’ he records of his experience, ‘and was sick certain days; afterward I rose up, and did the king’s business; and I was astonished at the vision, but none understood it.’ Verses 26, 27.

> «Ба воситаи рӯъёи дигар бар рӯйдодҳои оянда нури бештаре афканда шуд; ва дар анҷоми ҳамин рӯъё Дониёл шунид, ки “яке аз муқаддасон сухан мегуфт, ва муқаддаси дигар ба он муқаддасе ки сухан мегуфт, гуфт: То ба кай ин рӯъё?” Дониёл 8:13. Посухе ки дода шуд, “То ду ҳазору сесад рӯз; он гоҳ муқаддасгоҳ пок хоҳад шуд” (ояти 14), ӯро ба ҳайрату саргардонӣ андохт. Ӯ бо ҷиддият дар ҷустуҷӯи маънии рӯъё буд. Ӯ наметавонист муносибати байни асорати ҳафтодсолаеро, ки ба воситаи Ирмиё пешгӯӣ шуда буд, ва он ду ҳазору сесад солеро, ки дар рӯъё шунид меҳмони осмонӣ эълон кард, ки бояд пеш аз пок шудани муқаддасгоҳи Худо сипарӣ гардад, дарк намояд. Фаришта Ҷаброил ба ӯ тафсири қисмие дод; аммо чун пайғамбар ин суханонро шунид, “Рӯъё ... барои рӯзҳои бисёр хоҳад буд”, ӯ аз ҳуш рафт. “Ман, Дониёл, беҳуш шудам,” ӯ дар бораи таҷрибаи худ менависад, “ва чанд рӯз бемор будам; баъд аз он бархостам ва корҳои подшоҳро анҷом додам; ва аз рӯъё дар ҳайрат монда будам, вале ҳеҷ кас онро намефаҳмид.” Оятҳои 26, 27.»

> “Still burdened in behalf of Israel, Daniel studied anew the prophecies of Jeremiah. They were very plain—so plain that he understood by these testimonies recorded in books ‘the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that He would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem.’ Daniel 9:2.

> «Ҳанӯз ҳам барои Исроил гаронбор буданаш, Дониёл пешгӯиҳои Ирмиёро аз нав омӯхт. Онҳо бисёр равшан буданд, чунон равшан, ки ӯ аз ин шаҳодатҳое, ки дар китобҳо сабт гардида буданд, «шумораи солҳоро фаҳмид, ки каломи Худованд ба Ирмиёи набӣ дар бораи онҳо омада буд, ки Ӯ ҳафтод солро дар вайрониҳои Ерусалим ба анҷом хоҳад расонд». Дониёл 9:2.»

> “With faith founded on the sure word of prophecy, Daniel pleaded with the Lord for the speedy fulfillment of these promises. He pleaded for the honor of God to be preserved. In his petition he identified himself fully with those who had fallen short of the divine purpose, confessing their sins as his own.” Prophets and Kings, 553, 554.

> «Бо имоне, ки бар каломи яқини нубувват бино ёфта буд, Дониёл аз Худованд илтиҷо намуд, то ин ваъдаҳо зудтар ба иҷро расанд. Ӯ зорӣ мекард, то иззати Худо ҳифз гардад. Дар дуои худ ӯ худро комилан бо онҳое, ки аз мақсади илоҳӣ қафо монда буданд, ҳамсон донист ва гуноҳҳои онҳоро ҳамчун гуноҳҳои худ эътироф кард». «Паёмбарон ва подшоҳон», 553, 554.

Back to Articles