Article

# Ваҳйи Исои Масеҳ — Рақами дувоздаҳ

Ду озмоиш

Author

Jeff Pippenger

Published

November 7, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Мо ҳоло ба баррасии бобҳои ёздаҳум то сездаҳуми Ваҳй машғулем, ки дар он ҷо ҳамаи тарафҳои мухолифро дар ҷанги ниҳоии имтиҳонии муноқишаи бузург меёбем, ки он дар майдони ҷанги осмони якум ба вуқӯъ меояд. Тарафҳои мухолиф иборатанд аз саду чилу чор ҳазор нафар ва анбӯҳи бузурге, ки ҳамчун қувваи дуюмдараҷа аз Бобил берун меояд, дар муқобили Созмони Милали Муттаҳид, Калисои Католикӣ, Иёлоти Муттаҳида ва худи Шайтон. Саду чилу чор ҳазор нафар ва анбӯҳи бузург лашкари Худоянд, ки паёми фариштаи сеюмро намояндагӣ мекунанд; ва ҳар ду ҷониби ҷанг низ бо лашкари доварии Худо рӯ ба рӯ мешаванд, ки онро на фариштаи сеюм, балки войи сеюм намояндагӣ мекунад.

Барои муайян кардани баъзе хусусиятҳое, ки ба куштори шохҳои ҷумҳурихоҳ ва протестантӣ дар соли 2020 мусоидат карданд, мо мекӯшем хусусиятҳои пешгӯёнаеро муайян намоем, ки дар ҷанги инсоният дар осмони аввал, аз қонуни якшанбе то замоне ки Микоил бархезад, рӯй медиҳанд. Дар он таърих тамоми ҷаҳон маҷбур карда мешавад, ки барои ваҳшате сурате барпо кунад. Он таърих такрори таърихи Иёлоти Муттаҳида аз 11 сентябри соли 2001 то қонуни якшанбеи наздикомада мебошад, ки ин ду таърихи мувозиро аз ҳам ҷудо мекунад. Чун таърихҳои мувозӣ, ҳар дуи онҳо шоҳидӣ ба таърихи дигарро ифода мекунанд. Он чи дар яке аз ин таърихҳо воқеъ мешавад, дар дигаре низ воқеъ хоҳад шуд. Таърихи дуюм ҳамонест, ки маркази таваҷҷуҳи бобҳои дувоздаҳум ва сездаҳуми Ваҳй аст, ва мо қасд дорем ин шоҳидии дуюмро бифаҳмем, то бар таърихи аввал, ки ҳоло қариб ба анҷом расидааст, нури пешгӯёна биафканем.

Се қуввае, ки ҷаҳонро ба Армагеддон мебаранд, дар бобҳои дувоздаҳ ва сездаҳ тасвир шудаанд. Нахуст қудрати аждаҳо ёд мешавад.

> Ва дар осмон аломати дигаре падид омад; ва инак, аждаҳои бузурги сурхе, ки ҳафт сар ва даҳ шох дошт, ва бар сарҳояш ҳафт тоҷ буд. Ва думи ӯ сеяки ситорагони осмонро кашида, онҳоро ба замин афканд; ва аждаҳо пеши он зане, ки наздики таваллуд кардан буд, истода буд, то чун фарзандаш таваллуд шавад, ӯро фурӯ барад. Ваҳй 12:3, 4.

Хоҳар Уайт ба мо хабар медиҳад, ки аждаҳо дар ин боб Шайтон аст, аммо ба маънои дуюмдараҷа он Руми бутпараст мебошад. Ҳам Шайтон ва ҳам Руми бутпараст Созмони Милали Муттаҳидро тимсол мекунанд. Даҳ шохи ҳайвон иттиҳоди шариронаи даҳ подшоҳро дар Ваҳй боби ҳабдаҳум ифода мекунанд. Он даҳ подшоҳ дар Ваҳй боби ҳабдаҳум муаррифӣ шудаанд, ва дар он ҷо онҳо ҳамчун мамлакати ҳафтуми нубуввати Китоби Муқаддас муайян карда мешаванд. Ҳайвон ҳамчун дорои ҳафт сар бо ҳафт тоҷ муаррифӣ шудааст, ки онро ҳамчун мамлакати ҳафтуми нубуввати Китоби Муқаддас нишон медиҳад. Дар Дониёл боби ду онҳо ҳамчун Юнони рӯҳонӣ муаррифӣ шудаанд, ва онҳо ҳамчунин Аҳъоб дар шаҳодати кӯҳи Кармил мебошанд, ва онҳо даҳ душмани Забур ҳаштоду се ҳастанд.

Қудрати дуюми заминии душман, ки дар Ваҳй бобҳои дувоздаҳ ва сездаҳ зикр шудааст, он ҳайвонест, ки аз баҳр мебарояд, ва онро Хоҳар Уайт бевосита ҳамчун католикизм муайян мекунад.

> Ва ман бар реги баҳр истода будам, ва дидам, ки ҳайвони ваҳшие аз баҳр боло меомад, ки ҳафт сар ва даҳ шох дошт, ва бар шохҳояш даҳ тоҷ, ва бар сарҳояш номи куфр. Ва ҳайвоне ки ман дидам, монанди паланг буд, ва поҳояш мисли поҳои хирс, ва даҳонаш мисли даҳони шер; ва аждаҳо қуввати худро, ва тахти худро, ва ҳокимияти бузургро ба вай дод. Ва дидам, ки яке аз сарҳояш гӯё то ба марг захмдор шуда буд; ва захми марговараш шифо ёфт; ва тамоми ҷаҳон аз паи ҳайвон бо ҳайрат рафт. Ваҳй 13:1–3.

Юҳанно дар ояти аввал бар соҳили баҳр истода буд ва мебинад, ки ҳайвоне аз баҳр бармехезад; ва баъд аз он, ӯ ҳайвонеро мебинад, ки аз замин боло меояд. Хоҳар Уайт муайян мекунад, ки замоне, ки Юҳанно он ду ҳайвонро дид, соли 1798 буд, зеро он сол папагӣ «аз қуввати худ маҳрум карда шуд» ва ба ин тариқ захми марговаре гирифт, ки ниҳоят шифо меёфт.

> «Дар он замоне ки Папагӣ, аз қувваи худ маҳрум гардида, маҷбур шуд аз таъқиб бозистад, Юҳанно қудрати наверо дид, ки бармехост, то овози аждарҳоро такрор намояд ва ҳамон кори бераҳмона ва куфромезро идома диҳад. Ин қудрат, ки охирин қудратест, ки бар зидди калисо ва шариати Худо ҷанг хоҳад бурд, ба сурати ҳайвоне бо шохҳои баррамонанд тасвир шудааст. Ҳайвоноте ки пеш аз он буданд, аз баҳр баромада буданд; аммо ин яке аз замин баромад, ки бархостани осоиштаи миллатеро ифода мекунад, ки рамзи он буд — Иёлоти Муттаҳида.» Signs of the Times, February 8, 1910.

Юҳанно ҳангоме ки ҳайвони баҳриро мебинад, ки папагӣ аст, ба ақиб — ба таърих — менигарад. Ба пеш — ба ҷараёни таърих — нигариста, ӯ ҳайвони заминиро мебинад, ки Иёлоти Муттаҳида мебошад. Аз ҳамин сабаб ҳайвоне, ки аз баҳр мебарояд, аз нигоҳи нубувватӣ ба ҳамон тарз сохта шудааст. Аз нуқтаи назари соли 1798 ба ақиб нигариста, Юҳанно аввал «ҳафт сар ва даҳ шох»-ро мебинад, ки он нуқтаи таърихиро нишон медиҳад, ки дар он се шох канда шуданд, то барои шохи пурқуввати папагӣ, ки суханони бузург мегуфт, ҷой фароҳам гардад.

> Пас ман мехостам ҳақиқати ҳайвони чорумро бидонам, ки аз ҳамаи дигарон фарқ дошт ва бисёр даҳшатнок буд; дандонҳояш аз оҳан ва нохунҳояш аз биринҷӣ буданд; вай мехӯрд, пора-пора мекард ва бақияро бо пойҳояш поймол менамуд; Ва дар бораи он даҳ шохе, ки бар сари ӯ буданд, ва дар бораи он шохи дигаре, ки баромад ва се шох пеши он афтоданд; яъне ҳамон шохе ки чашмҳо дошт ва даҳоне ки суханони басе бузург мегуфт, ва намуди зоҳириаш аз ёронаш пурзӯртар буд. Дониёл 7:19, 20.

Пеш аз он ки он се шохи ҳерулҳо, остготҳо ва вандалҳо бардошта шаванд, Рими бутпараст бо «даҳ тоҷ» намояндагӣ карда мешуд. Он даҳ тоҷ Рими бутпарастро намояндагӣ мекунанд. Сипас Юҳанно паланги Юнонро муайян мекунад, баъд хирси Модию Форс ва он гоҳ шери Бобилро.

> Аввалинаш мисли шер буд, ва болҳои у мисли болҳои уқоб буд; ман нигоҳ мекардам, то он ки болҳояш канда шуданд, ва аз замин бардошта шуд, ва бар пойҳо мисли одам рост гардонида шуд, ва дили одамӣ ба он дода шуд. Ва инак ҳайвони дигаре, дуюм, мисли хирс, ва он ба як тараф бархеста буд, ва дар даҳонаш, миёни дандонҳояш, се қабурға буд; ва ба он чунин гуфтанд: Бархез, гӯшти бисёрро фурӯ бар. Баъд аз ин ман нигоҳ кардам, ва инак дигаре, мисли паланг, ки бар пушташ чор боли паранда дошт; он ҳайвон низ чор сар дошт; ва салтанат ба он дода шуд. Дониёл 7:4–6.

Дар католикият ҳеҷ як унсуре вуҷуд надорад, ки масеҳӣ бошад, ва ҳайвони баҳрӣ маҷмӯи ҳамаи подшоҳиҳои бутпарасти пешини нубуввати Китоби Муқаддасро ифода мекунад. Ҳайвони баҳрӣ бо тартиби таърихии баръакс тасвир шудааст, зеро Юҳанно ба таърих ба ақиб менигарад. Ӯ нахуст он қудратеро дид, ки ҳангоми дур карда шудани се шох барпо гардид,—попиятро. Сипас ӯ даҳ шохро бо даҳ тоҷ дид,—Руми бутпарастро. Баъд ӯ палангро дид,—Юнонро. Сипас ӯ хирсро дид,—Модо-Форсро. Баъд ӯ шерро дид,—Бобилро. Тавсифи ҳайвони баҳрӣ аз унсурҳои ҳар яке аз он подшоҳиҳои бутпарасти пешин иборат аст, ва ин тавсиф собит месозад, ки попият омехтае аз ҳар шакли бутпарастиест, ки дар таърихи Китоби Муқаддас вуҷуд доштааст. Дар католикият ҳеҷ як унсуре вуҷуд надорад, ки масеҳӣ бошад. Ҳар чизе, ки мумкин аст дар католикият ҳамчун масеҳӣ намоён шавад, сохтакорӣ аст.

Дар кӯҳи Кармил, вақте ки Илёс бо анбиёи Изобал ва бо шавҳари муртадонаи вай набард мекард, Изобал дар Самария, дар хона, буд. Фоҳишаи Сур дар ҷараёни таърихи ҳайвони заминӣ бо ду шох фаромӯш мешавад. Изобал ҳамеша пинҳон нигоҳ дошта мешавад, ва дар бобҳои дувоздаҳ ва сездаҳи Ваҳй ҷаҳон аз пайи вай ба ҳайрат меафтад, аммо вай дар осмонҳо ҳамчун мӯъҷизае, ки аз пайи он ба ҳайрат меоянд, тасвир намешавад, чунон ки Созмони Милали Муттаҳид, Иёлоти Муттаҳида ва Шайтон тасвир мешаванд. Вай боз дар маркази фармондеҳии худ дар Самария — шаҳри Рум — қарор дорад.

Таърихи ҳайвони заминӣ он ҷост, ки озмоиши сурати ҳайвон барои тамоми ҷаҳон муайян карда мешавад. Он озмоиш дар вақти ҷанги осмони якум ба амал меояд. Ҳоло мо мехоҳем маҳз ҳаминро мавриди баррасӣ қарор диҳем. Ман дар оятҳое, ки ҳоло баррасӣ хоҳем кард, ба ҷойи калимаи «ӯ» Иёлоти Муттаҳидаро мегузорам.

> Ва ман ҳайвони дигареро дидам, ки аз замин бармехост; ва Иёлоти Муттаҳида ду шох монанди барра дошт, ва Иёлоти Муттаҳида мисли аждаҳо сухан мегуфт. Ва Иёлоти Муттаҳида тамоми қудрати ҳайвони аввалро пеши ӯ ба амал меоварад, ва замин ва сокинони онро водор месозад, ки ба ҳайвони аввал, ки захми марговараш шифо ёфта буд, саҷда кунанд. Ва Иёлоти Муттаҳида мӯъҷизаҳои бузург ба амал меоварад, ба тавре ки ҳатто оташро аз осмон пеши назари мардум бар замин фуруд меорад, ва сокинони заминро ба воситаи он мӯъҷизаҳое, ки Иёлоти Муттаҳида қудрат дошт пеши назари ҳайвон ба амал оварад, фиреб медиҳад; ва ба сокинони замин мегӯяд, ки барои он ҳайвоне, ки аз шамшер захм бардошта буд ва зинда монд, сурате бисозанд. Ва [Иёлоти Муттаҳида] қудрат дошт, ки ба сурати ҳайвон нафас бахшад, то сурати ҳайвон ҳам сухан гӯяд, ва сабаб гардад, ки ҳар кӣ ба сурати ҳайвон саҷда накунад, кушта шавад. Ва Иёлоти Муттаҳида ҳамаи мардумро, хоҳ хурд ва хоҳ бузург, хоҳ сарватманд ва хоҳ камбағал, хоҳ озод ва хоҳ банда, водор месозад, ки бар дасти рости худ ё бар пешонии худ нишоне бигиранд; ва то ҳеҷ кас натавонад бихарад ё бифурӯшад, магар он касе ки нишон, ё номи ҳайвон, ё шумораи номи онро дорад. Ваҳй 13:11–17.

Дар Ваҳй боби сездаҳ, аждаҳои Рими бутпараст ҳангоми он ки папаро бар тахти замин менишонд, ба папагӣ се чиз дод.

> Ва он ҳайвоне ки дидам, монанди паланг буд, ва пойҳояш мисли пойҳои хирс, ва даҳонаш мисли даҳони шер; ва аждаҳо қудрати худ, ва тахти худ, ва ихтиёри бузург ба вай дод. Ваҳй 13:2.

Даҳ подшоҳе, ки Рими бутпарастро намояндагӣ мекунанд (Фаронса подшоҳи асосии он даҳ, чунон ки ба воситаи Аҳъоб намояндагӣ шудааст), ба папагӣ се чиз доданд: қудрат, курсӣ ва ҳокимият. Вақте ки император Константин пойтахтро дар соли 330 аз шаҳри Рим дар ғарб ба шарқ кӯчонд ва Константинополро пойтахти нави Империяи Рим гардонид, Рими бутпараст он гоҳ «курсии» худро ба калисои Рим дод.

Ҳангоме ки Кловис, подшоҳи франкҳо (Фаронса), ба католикизм гаравид ва дар соли 496 ба муқобили қудратҳое, ки ба болоравии папагӣ ба тахти замин муқовимат мекарданд, ба ҷанг оғоз намуд, Рими бутпараст он гоҳ ба папагӣ «қудрати» худро дод.

Дар соли 533 Юстиниан фармоне содир кард, ки калисои Румро ҳам сарвари ҳамаи калисоҳо ва ҳам ислоҳкунандаи бидъаткорон муаррифӣ менамуд. Дар он замон қудрати Руми бутпараст ба папагӣ дода шуда буд.

Дар ояти дувоздаҳум, «[Иёлоти Муттаҳида] тамоми қудрати ҳайвони аввалро дар ҳузури вай ба кор мебарад». Қудрате ки аз ҷониби папагӣ ба кор бурда шуд, ба воситаи Хлодовех намояндагӣ мешавад, ки тавоноии низомӣ ва иқтисодии худро ба папагӣ бахшид. Аз ҳамин сабаб католикизм Хлодовехро «нахустзодаи калисои католикӣ» ва Фаронсаро «духтари бузургтарини калисои католикӣ» меномад. Иёлоти Муттаҳида ҳамон кори палидеро барои папагӣ анҷом хоҳад дод, ки Хлодовех дар соли 496 оғоз кард.

Қудрати Иёлоти Муттаҳида ба кор бурда хоҳад шуд, то «замин ва сокинони он ба ҳайвони аввал саҷда кунанд, ки захми марговараш шифо ёфта буд». Иёлоти Муттаҳида қудрати низомӣ ва иқтисодии худро ба кор хоҳад бурд, то тамоми ҷаҳонро водор созад, ки рӯзи якшанберо ҳамчун рӯзи истироҳат қабул намояд. Фоҳишаи Сур нахуст дар қонуни якшанбеи ба зудӣ фарооянда бо ҳайвони замин зино хоҳад кард, ва сипас берун рафта, бо ҳамаи подшоҳони дигари замин зино хоҳад кард.

Дар ояти сездаҳум, «[Иёлоти Муттаҳида] мӯъҷизаҳои бузург ба амал меоварад, ба тавре ки оташро аз осмон бар замин, пеши назари одамон, фуруд меоварад». Оташ паёми нопокро ифода мекунад. Забонаҳои оташ дар рӯзи Пантикост паёми муқаддасеро ифода мекарданд, ки бо қобилияти расонидани он паём ба тамоми ҷаҳон ҳамроҳ буд. Оташе, ки Иёлоти Муттаҳида аз осмон фуруд меоварад, низ ба ҳар миллат ва ҳар забон таъсир хоҳад расонд.

Дар ояти чордаҳум, Иёлоти Муттаҳида «сокинони заминро ба воситаи он мӯъҷизоте ки [Иёлоти Муттаҳида] қудрат дошт дар пеши ҳайвон ба амал оварад, фиреб медиҳад; ва ба сокинони замин мегӯяд, ки онҳо барои он ҳайвоне ки аз шамшер ҷароҳат ёфта буд ва зинда монд, сурате бисозанд». Фиребе ки Иёлоти Муттаҳида барои фиреб додани ҷаҳон ба кор мебарад, бо оташе тасвир шудааст, ки дар ояти пешин аз осмон фуруд омад. Оташи осмон мӯъҷизотеро ба вуҷуд меоварад, ки Иёлоти Муттаҳида онҳоро ба кор мебарад, то ба ҷаҳон амр диҳад, ки ҳукумати ягонаи ҷаҳониеро барпо созад, ки аз иттиҳоди калисо ва давлат иборат буда, дар он калисо бар ин муносибат ҳукмрон аст.

Ин ҳамон чизест, ки муносибати Аҳъоб ва Изобал ҳангоми бархезонда шудани Илёс ифода мекард. Ҷанги Илёс бар кӯҳи Кармил дар оғози Иёлоти Муттаҳида, дар ҷараёни ҳаракати фариштаи аввал аз соли 1840 то 1844, ба иҷро расид, бо мақсади он ки набии ҳақиқии протестантизм аз ҳамаи анбиёи козиби протестантизм фарқ карда шавад.

Он боз ҳангоми анҷоми Иёлоти Муттаҳида, дар вақти имтиҳони ташаккули сурати ҳайвон, ки 11-уми сентябри соли 2001 оғоз ёфта, бо қонуни қарибояндаи якшанбе ба анҷом мерасад, иҷро мегардад.

Илёс ба таври комил пеш аз рӯзи бузург ва даҳшатноки Худованд, ки ҳамон ҳафт балои охирин аст, ба иҷро мерасад. Бинобар ин, Кӯҳи Кармил, Илёс, Аҳъоб ва Изобал дар кори Иёлоти Муттаҳида, ки замини сайёраро маҷбур месозад ҳукумати якҷаҳонии Созмони Милали Муттаҳидро, ки Калисои Католикӣ бар он ҳукмронӣ мекунад, бипазирад, таҷассум меёбанд. Иёлоти Муттаҳида ин амалро ба воситаи қудрати ҳарбии худ, нерӯи иқтисодии худ ва воситаҳои фасодзадаи иртиботии гипнозкунандае, ки онро роҳбарӣ ва назорат мекунад, анҷом медиҳад, ки онҳо бо он чи «шоҳроҳи фавқулодаи иттилоотӣ»-и тори анкабути ҷаҳонӣ номида мешавад, ифода ёфтаанд.

Дар ояти понздаҳум ба мо хабар дода мешавад, ки «он [Иёлоти Муттаҳида] қудрат дошт, ки ба тасвири ҳайвон ҳаёт бахшад, то тасвири ҳайвон ҳам сухан гӯяд ва ҳам боис гардад, ки ҳар касе ки ба тасвири ҳайвон саҷда накунад, кушта шавад». Пас, таҳдиди марг бо қудрати низомии Иёлоти Муттаҳида, ки он вақт шоҳи пешбари Созмони Милали Муттаҳидро намояндагӣ мекард, ҳукумати умумиҷаҳонии Созмони Милали Муттаҳидро қудратманд месозад, то сухан гӯяд. Амали сухан гуфтан ба воситаи салоҳияти қонунгузор ва судӣ анҷом меёбад. Шохаи қонунгузори Созмони Милали Муттаҳид дар Ню-Йорк аст ва шохаи судии Созмони Милали Муттаҳид дар Гаага, Нидерландия, қарор дорад. Гаага Ҷаҳони Қадимро намояндагӣ мекунад ва Ню-Йорк — Ҷаҳони Навро. Ҳам Иёлоти Муттаҳида ва ҳам Нидерландия дар гузашта таърихҳое доштанд, ки дар онҳо ҳамчун ҳомиёни барҷастаи озодӣ ва озодихоҳӣ фарқ мекарданд, аммо ҳар ду таърихҳои муносиби худро ба анҷом мерасонанд — дар ҳоле ки ҳамчун аждаҳо сухан мегӯянд.

> «Ҳангоме ки шанбе дар тамоми ҷаҳони масеҳият ба нуқтаи махсуси баҳсу мунозира табдил ёфтааст, ва мақомоти динӣ ва шаҳрвандӣ барои водор сохтани риояи якшанбе муттаҳид шудаанд, саркашии пойдори як ақаллияти хурд аз таслим шудан ба талаботи омма онҳоро объекти нафрати ҳамагонӣ хоҳад гардонд.... ва дар ниҳоят бар зидди онҳое ки шанбеи аҳкоми чорумро муқаддас медоранд, фармоне содир хоҳад шуд, ки онҳоро сазовори сахттарин ҷазо эълон намуда, ва ба мардум пас аз муддате муайян озодӣ хоҳад дод, ки онҳоро ба қатл расонанд. Католикият дар Ҷаҳони Қадим ва протестантизми муртад дар Ҷаҳони Нав нисбат ба онҳое ки ҳамаи аҳкоми илоҳиро гиромӣ медоранд, роҳи монанде пеш хоҳанд гирифт.

> «Халқи Худо он гоҳ ба ҳамон манзараҳои азобу тангӣ фурӯ хоҳанд рафт, ки пайғамбар онҳоро ҳамчун замони тангии Яъқуб тасвир кардааст». «Муборизаи бузург», 615, 616.

Дар оятҳои шонздаҳ ва ҳабдаҳ, пас аз он ки ҳайкали ваҳш барпо карда шуда, қудрат ёфт, ки сухан гӯяд, «[Иёлоти Муттаҳида] ҳамаро—хурду бузург, сарватманду камбағал, озоду ғулом—водор месозад, ки бар дасти рости худ ё бар пешонии худ нишоне бигиранд; ва ҳеҷ кас натавонад бихарад ё бифурӯшад, магар он касе ки нишони ваҳш, ё номи вай, ё шумораи номи ӯро дорад».

Ташаккули сурати ҳайвон он озмоишест, ки пеш аз озмоиши нишони ҳайвон меояд. Агар мо аз озмоише, ки бо ташаккули сурати ҳайвон ифода меёбад, нагузарем, дар озмоиши нишони ҳайвон ноком хоҳем шуд. Инҳо ду озмоиши гуногунанд, ва онҳо ду навъи гуногуни озмоиш мебошанд.

Ташаккул ёфтани сурати ҳайвон, ки 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, ҳушдори нубувватист, ки поёни давраи имтиёз ба наздикӣ фаро мерасад. Ин паёми Илёс аст, ки муайян месозад, ки кӯҳи Кармил дар уфуқи наздик аст, ва ки қавми Худо бояд равғани хислат, равғани Рӯҳулқудс ва равғани паёми Нидои Нимашабро пеш аз он ки даъвати ниҳоӣ садо диҳад, муҳайё созанд. Онҳо бояд бедор шаванд, то ҳангоме ки Илёс аз онҳо бипурсад: «То ба кай миёни ду ақида мелангед?» — онҳо хомӯш намонанд, зеро хомӯш мондан дар он вақт ба маънои гирифтани нишони ҳайвон аст. Озмоиши сурати ҳайвон кори дарк кардани паёмест, ки поёни довариро эълон мекунад, ҳамон гуна ки паёми миллериён ифтитоҳи довариро эълон мекард.

Санҷиши нишони ваҳшӣ ҳеҷ гуна интихобро дарбар намегирад, зеро он ҳеҷ унсури вақти имтиҳониро дар худ надорад. Он як лаҳзаи муайяни вақт аст, на як давраи вақт. Он буҳрон аст, ва бинобар ин як озмоиши ошкоркунанда мебошад, ки хислати он исроилиёнеро муайян хоҳад кард, ки аз ҷониби Аҳоб ҳангоми қонуни якшанбе ба кӯҳи Кармил даъват шудаанд. Онҳо он гоҳ хислатеро, ки дар тӯли давраи пешина инкишоф додаанд, нишон хоҳанд дод, ки он ба таври набавӣ санҷиши сурати ваҳшӣ номида мешавад.

> Бинобар ин, чунон ки Рӯҳулқудс мегӯяд: «Имрӯз, агар овози Ӯро бишнавед, дилҳои худро сахт накунед, чунон ки дар вақти исён, дар рӯзи озмоиш дар биёбон, он ҷо ки падарони шумо Маро озмуданд, Маро санҷиданд ва корҳои Маро чиҳил сол диданд. Аз ин рӯ Ман аз он насл андӯҳгин шудам ва гуфтам: “Онҳо ҳамеша дар дили худ гумроҳ мешаванд, ва роҳҳои Маро нашинохтаанд.” Пас дар ғазаби Худ қасам хӯрдам: “Онҳо ба оромии Ман дохил нахоҳанд шуд.”» Эй бародарон, ҳушёр бошед, мабодо дар касе аз шумо дили шарири беимонӣ пайдо шавад, ки аз Худои зинда дур гардад. Балки ҳар рӯз якдигарро насиҳат кунед, то даме ки он «Имрӯз» номида мешавад, мабодо касе аз шумо ба фиреби гуноҳ сахтдил гардад. Зеро мо шарикони Масеҳ гардидаем, ба шарте ки ибтидои итминони худро то охир устувор нигоҳ дорем; дар ҳоле ки гуфта мешавад: «Имрӯз, агар овози Ӯро бишнавед, дилҳои худро сахт накунед, чунон ки дар вақти исён». Ибриён 3:7–15.

Back to Articles