Article

# Китоби Юил ва Калисои Адвентистони рӯзи ҳафтуми Лоодикия — Шумораи сию нӯҳ

Рақами сию нуҳ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 2, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

Санҷиши дохилии ниҳоии омега, ки пас аз санҷиши берунии таҳкурсии алфаи соли 2024 меояд, таърифи «анбор» ва «ғизо»-еро, ки дар анбор нигоҳ дошта мешавад, талаб мекунад. Ин санҷиш набавист ва хатти дохилӣ ва берунии ҳақиқат дорад. Оё ҷавоҳирот бақияи Яъқуб Уайт аст, ё ҳақиқатҳои Каломи Худо? Онҳо ҳар дуянд.

Дар вақти 9/11, қавми Худо даъват шуданд, ки китоби хурдро бихӯранд ва ба роҳҳои қадимаи Ирмиё баргарданд, ки дар он ҷо таҳкурсӣ он вақт гузошта шуда буд. Дар 9/11 дида шуд, ки вақте ба Юҳанно, дар боби ёздаҳуми Ваҳй, гуфта шуд, ки чен кунад, ба ӯ гуфта шуд, ки ду чизро чен кунад. Ба ӯ гуфта шуд, ки ҳам маъбад ва ҳам ибодаткунандагони даруни онро чен кунад. Ба ӯ гуфта шуд, ки саҳни ҳавлии 1,260 соли поймол кардани қудс ва лашкар аз ҷониби халқҳо ғайрияҳудро канор гузорад. Қудс ва лашкар ҳамон маъбад ва ибодаткунандагони даруни он мебошанд.

Дар соли 2023, ҳамон фариштае, ки дар 9/11 нозил шуда буд, боз нозил гардид ва паёми Нидои Нимашабро аз мӯҳр кушод, ва сипас дар соли 2024 санҷиши берунаи бунёдӣ дар бораи он ки оё рамзи Рум ҳанӯз ҳам рӯъёро, чунон ки барои Миллеритҳо барқарор карда буд, барқарор месозад.

«Равзанаҳои кушода»-и осмон расидани имтиҳони дохилии омегаи маъбад ва даъватро ба «бозгаштан» муайян месозанд. Ин имтиҳон шинохтани ду рамзро талаб мекунад. Вақте ки фариштаи сеюм дар соли 1844 омад, ва сипас боз дар 11-уми сентябр, ба Юҳанно гуфта мешавад, ки маъбад ва парастандагони дар он бударо чен кунад; ҳамин тавр кори нубувватии чен кардани маъбад ва парастандагон дар соли 2023 муайян карда мешавад. Малоҳӣ ин саволро ба миён меорад, ки «анборхона» чист, ва «хӯрок» чист? Ҳамин саволҳо дар хоби Миллер чунин мебуданд: «сандуқча» чист, ва «ҷавоҳирот» чист?

Хоби Миллер тирезаҳои кушодаи осмонро ҳамчун ҳамон нуқта муайян мекунад, ки дар он ҷо калисои пирӯзманд дар Ваҳй боби нуздаҳум дар катони сафед бардошта мешавад, то бар аспҳои сафеди лашкари Худованди лашкарҳо савор гардад. Тирезаҳои кушода он ҷое ҳастанд, ки баракат ё лаънати Малокӣ фурӯ рехта мешавад. Тирезаи кушодаи Миллер он ҷое аст, ки ахлот бардошта дур карда мешавад ва ҷавоҳирот ба қуттӣ ҷамъ оварда мешавад.

Аввалин ишора ба равзанаҳои осмон дар достони Нуҳ аст, ва ҳангоме ки он равзанаҳо кушода шуданд, чиҳил рӯз ва чиҳил шаб борон борид. Вақте ки равзанаҳо кушода мешаванд, ҳашт ҷон бар киштӣ ҳастанд. Таъмид дар Баҳри Сурх чиҳил соли саргардониро оғоз бахшид, то даме ки Урдун убур карда шуд. Вақте ки баъдтар Масеҳ дар ҳамон макон таъмид гирифт, Ӯ ба биёбон барои чиҳил рӯз бурда шуд. Вақте ки Ӯ эҳё шуд, чунон ки тавассути таъмиди Ӯ пешнамоӣ гардида буд, Ӯ пеш аз суъуд ба осмон шогирдонро чиҳил рӯз таълим дод.

Вақте ки калисо аз калисои мубориз ба калисои зафарманд табдил меёбад, подшоҳ Довуд, ки сӣсола аст, чиҳил сол салтанат хоҳад кард. Калисои зафарманд бо пайғамбар, коҳин ва подшоҳ намояндагӣ мешавад. Пайғамбаре, ки ҳангоме ки хизмати бисту дусолаи худро оғоз кард, сӣсола буд, Ҳизқиёл буд; ва ӯ он хизматро замоне оғоз кард, ки осмонҳо кушода шуданд.

> Ва дар соли сиюм, дар моҳи чорум, дар рӯзи панҷуми моҳ, ҳангоме ки ман дар миёни асирон назди рӯди Кобар будам, осмонҳо кушода шуданд, ва ман рӯъёҳои Худоро дидам. Ҳизқиёл 1:1.

Юсуф дар сисолагӣ ба ҳукмронӣ ҳамчун коҳин оғоз намуд, ва ӯ бо боди шарқии Ислом, ки буҳрони рӯ ба афзоишро меовард, рӯ ба рӯ гардид; буҳроне, ки ба Миср — аждаҳое, ки дар баҳр мехобад, — имкон дод, то ҳукумати ягонаи ҷаҳониро ҷорӣ намояд. Дар он буҳрон Юсуф ғизоро ба анборҳо ҷамъ овард.

Дар моҳи июли соли 2023 овозе дар биёбон шунида шуд; сипас Шери қабилаи Яҳудо ба кушодани муҳрҳои паёми Фиғони Нимашаб оғоз намуд. Дар соли 2024, имтиҳони асосии зоҳирии алфа ду табақаро аз ҳам ҷудо кард, ва раванди кушодани муҳрҳо идома ёфт. Ҳоло, дар соли 2026, имтиҳони дохилии маъбади омега, ки бори дигар ду табақаро аз ҳам ҷудо хоҳад кард, фаро расидааст.

Ҳафтаи муқаддасе, ки дар он Масеҳ, ҳамчун Фиристодаи Аҳд, аҳдро бо бисёриҳо устувор гардонид, ҳавлӣ ва Ҷои Муқаддас аст. Аз 22 октябри соли 1844 то он даме ки Микоил бархезад (чунонки Ӯ дар анҷоми ҳамон ҳафтаи муқаддас, вақте ки Истефанус сангсор карда шуд, бархост) Қудси Муқаддасҳост. Идҳои баҳорӣ дар он ҳафтаи муқаддас ба иҷро расиданд ва онҳо алфаи идҳо мебошанд; ва идҳои тирамоҳӣ — карнайҳо дар рӯзи якум, Рӯзи Кафорат дар рӯзи даҳум, ва сипас Иди Сукна аз рӯзи понздаҳум то бисту дуюм — омегаи идҳо мебошанд.

> Ба ҳамон тавр, тимсолҳое, ки ба омадани дуюм марбутанд, бояд дар вақте ки дар хизмати рамзӣ муайян гардидааст, иҷро шаванд. Дар низоми Мӯсоӣ поксозии муқаддасгоҳ, ё Рӯзи бузурги Каффора, дар рӯзи даҳуми моҳи ҳафтуми яҳудӣ ба амал меомад (Leviticus 16:29–34), вақте ки саркоҳин, пас аз он ки барои тамоми Исроил каффора ба ҷо оварда, ва ба ин васила гуноҳҳои онҳоро аз муқаддасгоҳ дур мекард, берун омада, халқро баракат медод. Ҳамин тавр бовар карда мешуд, ки Масеҳ, Саркоҳини бузурги мо, зоҳир хоҳад шуд, то заминро бо несту нобуд сохтани гуноҳ ва гуноҳкорон пок намояд, ва қавми мунтазири Худро бо ҷовидонзиндагӣ баракат диҳад. Рӯзи даҳуми моҳи ҳафтум, Рӯзи бузурги Каффора, замони поксозии муқаддасгоҳ, ки дар соли 1844 ба бисту дуюми октябр мувофиқ меомад, ҳамчун вақти омадани Худованд пазируфта мешуд. Ин бо далелҳое, ки қаблан пешниҳод гардида буданд, мувофиқат дошт, ки 2300 рӯз дар тирамоҳ ба анҷом мерасиданд, ва ин хулоса раднопазир менамуд.

> «Дар масали Матто 25 давраи интизорӣ ва хоболудӣ бо омадани домод пайравӣ мешавад. Ин мувофиқи далелҳое буд, ки ҳоло пешниҳод гардиданд, ҳам аз нубувват ва ҳам аз рамзҳо. Онҳо дар бораи ҳаққонияти худ итминони қавӣ ба вуҷуд оварданд; ва “нидои нимишаб” аз ҷониби ҳазорон имондорон эълон гардид.»

> «Чун мавҷи пурзӯри баҳр ин ҳаракат саросари заминро фаро гирифт. Аз шаҳр ба шаҳр, аз деҳа ба деҳа, ва то ба ҷойҳои дурдасти кишвар расид, то он даме ки қавми интизорбудаи Худо комилан бедор гардид. Фанатизм дар пеши ин эълон мисли шабнами барвақтӣ пеши офтоби тулӯъкунанда нопадид шуд. Имондорон диданд, ки шубҳа ва ҳайрати онҳо бартараф шудааст, ва умеду далерӣ дилҳои онҳоро ба ҳаракат овард. Ин кор аз он ифротҳое озод буд, ки ҳамеша ҳангоме зоҳир мешаванд, ки ҳаяҷони инсонӣ бе таъсири идоракунандаи Калом ва Рӯҳи Худо вуҷуд дорад. Он аз рӯи хусусият ба он давраҳои фурӯтанӣ ва бозгашт сӯи Худованд монанд буд, ки дар миёни Исроили қадим пас аз паёмҳои мазаммат аз ҷониби хизматгорони Ӯ ба амал меомад. Он аломатҳоеро дар худ дошт, ки кори Худоро дар ҳар аср нишон медиҳанд. Дар он шодии каме аз ҳад эҳсосӣ буд, балки бештар тафтиши амиқи дил, иқрори гуноҳ ва тарки ҷаҳон. Омодагӣ барои мулоқот бо Худованд бори рӯҳҳои пуризтироб буд. Дуои пойдор ва тақдиси комилу бечунучаро ба Худо вуҷуд дошт». «The Great Controversy», 400.

Идҳои баҳорӣ дар ҳафтаи муқаддас ба иҷро расиданд, ва борони барвақт ё алфа он гоҳ дар Пантикост рехта шуд, ва ба ин васила рехта шудани борони охиринро дар идҳои тирамоҳӣ тимсол намуд. Он идҳои баҳорӣ дар Ибодат 23, оятҳои як то бисту ду баён шудаанд. Идҳои тирамоҳӣ дар оятҳои 23 то 44 мебошанд. 2300 сол шуморо ба 1844 мерасонад. Бисту ду оят барои идҳои баҳорӣ ва бисту ду оят барои идҳои тирамоҳӣ. Ду маҷмӯаи бисту дутоӣ дар боби бисту сеюм.

Иди карнайҳо ҳушдоре буд, ки доварӣ пас аз даҳ рӯз воқеъ хоҳад шуд, ва иди хаймаҳо ҷашни шодӣ барои гуноҳоне буд, ки дар Рӯзи Каффорат бахшида шуда буданд. Шанбе ва рӯзи ҳаштуми пас аз ид оромии шанбегии ҳазорсолаи заминро ифода мекунанд.

> Лекин, эй маҳбубон, аз ин як чиз бехабар набошед, ки назди Худованд як рӯз мисли ҳазор сол аст, ва ҳазор сол мисли як рӯз. 2 Peter 3:8.

Фариштаи аввал оғози довариро эълон намуд, ва дар он сатҳи нубувватӣ, соли 1798, ки «замони охир»-и Дониёл буд, иҷрои иди карнайҳо мебошад; аммо 11 августи соли 1840 паёми кушодашудаи фариштаи аввал, ки ба соли 1798 тааллуқ дошт, бо иҷрои нубуввати войи дуюм қувват бахшида шуд. Ислом қисми ҳушдори иди карнайҳо мебошад, ки рӯзи наздикшавандаи довариро эълон мекунад.

Барои онҳое ки омодаанд бубинанд, идҳои тирамоҳии карнайҳо ва хаймаҳо идҳои алфа ва омега-ро ифода мекунанд, бо доварӣ дар миён. Тасодуфӣ нест, ки ин идҳо дар Ибодот боби бисту се муайян шудаанд. Бисту се рамзи каффора аст. Тасодуфӣ нест, ки иди аввал дар рӯзи якуми моҳи ҳафтум аст ва иди охир дар рӯзи бисту дуюм анҷом меёбад. Иди карнайҳо ҳарфи аввали алифбои ибронӣ аст, Рӯзи Каффора ҳарфи миёна аст, ва Иди Хаймаҳо ҳарфи бисту дуюми алифбои ибронӣ аст.

Боби бисту сеюм, оятҳои 23 то 44-и Аҳбори Левизодагон аз бисту ду оят иборат аст, ки дар дохили «чаҳорчӯбаи ҳақиқат» ҷой гирифтаанд. Рӯзи даҳум, ки дар миёна қарор дорад, озмоишеро муайян мекунад, зеро даҳ рамзи озмоиш аст, ва рӯзи Кафорат он ҷоест, ки дар он исёни гумшудагон сабт ва ҳал карда мешавад, ва он исён бо ҳарфи сездаҳуми алифбои ибронӣ ифода мегардад. Ҳарфи миёнаи калимаи ибронӣ «ҳақиқат» ҳарфи сездаҳум аст, ва он бо рӯзи даҳуми моҳи ҳафтум мувофиқат мекунад, ва ҳамчун аломати роҳ он дорои хусусиятҳои пешгӯёнаи алифбои ибронӣ ва он рӯзи муайян мебошад. Даҳ ҷамъ бар сездаҳ бисту се мешавад. Ҳафтод ҳосили 10 зарби 7 аст, ва рӯзи даҳуми моҳи ҳафтум низ ба ҳафтод баробар аст, ки рамзи поёни давраи имтиёз мебошад.

> Он гоҳ Петрус назди Ӯ омада, гуфт: «Худовандо, бародарам чанд бор бар зидди ман гуноҳ кунад, ва ман ӯро биомурзам? Оё то ҳафт бор?» Исо ба ӯ гуфт: «Ба ту намегӯям: То ҳафт бор, балки: То ҳафтод бор ҳафт бор». Матто 18:21, 22.

Барои Исроили қадим чорсаду навад сол муқаррар карда шуда буд. Ин солҳо аз ду ҳазору сесад сол ҷудо карда шуда, ба сурати ҳафтод ҳафта ифода ёфта буданд; бинобар ин, Исо муайян намуд, ки ҳадди вақти имтиёз чорсаду навад сол аст, ки дар Дониёл боби нӯҳ ба воситаи «ҳафтод» ҳафта ифода шудааст.

> Ҳафтод ҳафта бар қавми ту ва бар шаҳри муқаддаси ту муқаррар карда шудааст, то ки исён ба анҷом расад, ва ба гуноҳон хотима дода шавад, ва барои шарорат кафорат ба амал ояд, ва адолати ҷовидонӣ оварда шавад, ва рӯъё ва нубувват мӯҳр гардад, ва Қуддуси муқаддастарин тадҳин карда шавад. Дониёл 9:24.

Калимаи ибрие, ки ба тарзи «бурида шудан» тарҷума шудааст, дар Аҳди Қадим танҳо дар ҳамин оят ба кор рафтааст, ва маънои он «муайяншуда ё фармудашуда» мебошад. Он аз калимае фарқ мекунад, ки маъмулан истифода мешавад ва ба тарзи «бурида шудан» тарҷума мегардад, ки бар асоси он аст, ки Абром дар қадами аввали аҳд дар Ҳастӣ понздаҳ қурбониҳоро бурид. «Муайян» ва «фармуда» шуда буд, ки Исроил чорсаду навад соли муҳлати озмоишӣ хоҳад дошт, ва сипас онҳо ҳамчун қавми аҳди Худо бурида хоҳанд шуд. Ду навъи гуногуни «бурида шудан»; яке, ки ин муддатро ҳамчун давраи озмоишӣ намояндагӣ мекунад, ки ба воситаи шумораи ҳафтод аз шумораи бузургтаре «бурида шуда» буд, ва ҳангоме ки «шароби нав»-и Юил аз даҳони онҳо «бурида мешавад», муҳлати имтиёз ба поён мерасад. Ҳафтод анҷоми муҳлати имтиёзро ифода мекунад.

Идҳои тирамоҳӣ се марҳилаи калимаи ибрии «ҳақиқат»-ро дар бар мегиранд. Идҳои тирамоҳӣ аз Ибодат 23:23 оғоз меёбанд, аломати миёнаи рӯзи Кафорат рӯзи даҳум ва ҳарфи сездаҳум аст, ки ба 23 баробар мешавад, ва иди Хаймаҳо дар рӯзи бисту дуюм ба анҷом мерасад, ва сипас шанбеи олие, ки пас аз ид меояд, ва порча дар 23:44 ба анҷом мерасад.

Левит маънои коҳиноти левиро дорад. Идҳои баҳорӣ дар боби 23:1–22 тасвир шудаанд, сипас идҳои тирамоҳӣ дар 23:23–44 тасвир гардидаанд. Идҳои баҳорӣ бо бисту ду оят ифода ёфтаанд, ва алифбои ибронӣ бисту ду ҳарф дорад. Идҳои тирамоҳӣ низ дар бисту ду оят баён шудаанд. Иди карнайҳо наздикшавии довариро дар Рӯзи Каффора эълон мекунад. Сипас Иди Хаймаҳо ҳафт рӯз давом мекунад, ки дар рӯзи бисту дуюми моҳи ҳафтум ба поён мерасад. Рӯзи аввали ин ҳафт рӯз шанбеи маросимӣ буд, ҳамчунон ки рӯзи ҳаштум низ буд, ки рӯзи баъд аз иди ҳафтрӯза буд. Рӯзи аввал ва рӯзи ҳаштум рӯзи ҳаштумро рамзи ҳаштуми аз ҳафт мегардонанд.

> Ба фарзандони Исроил сухан ронда, бигӯ: рӯзи понздаҳуми ин моҳи ҳафтум иди хаймаҳо барои ҳафт рӯз ба ҳузури Худованд бошад. Дар рӯзи аввал маҷлиси муқаддас бошад; ҳеҷ кори хизматиро дар он анҷом надиҳед. Ҳафт рӯз қурбонии оташин ба Худованд тақдим намоед; дар рӯзи ҳаштум барои шумо маҷлиси муқаддас бошад; ва қурбонии оташин ба Худованд тақдим намоед: он анҷумани ботантана аст; ва ҳеҷ кори хизматиро дар он анҷом надиҳед. … Ҳамчунин, дар рӯзи понздаҳуми моҳи ҳафтум, вақте ки ҳосили заминро ҷамъ овардаед, ба Худованд барои ҳафт рӯз ид нигоҳ доред: дар рӯзи аввал шанбе бошад, ва дар рӯзи ҳаштум шанбе бошад. Ибодат 23:34–36, 39.

Шанбеи маросимии рӯзи ҳаштум Шанбеи ҳазорсоларо ифода мекунад, ки пас аз иди Хаймаҳо фаро мерасад. Саргардонии Исроили қадим дар биёбон ба муддати чиҳил сол бо зистан дар хаймаҳо дар айёми иди Хаймаҳо ёдоварӣ мегардад, ва он на танҳо рехта шудани борони охирро ифода мекунад, балки замони тангии Яъқубро низ, вақте ки фариштагон содиқони Худоро барои ҳифз ба теппаҳо ва кӯҳҳо раҳнамоӣ кардаанд.

> «Дар вақти мусибат, ҳамаи мо аз шаҳрҳо ва деҳот гурехтем, вале шарирон моро таъқиб мекарданд, ва ба хонаҳои муқаддасон бо шамшер дохил мешуданд. Онҳо шамшерро бардоштанд, то моро бикушанд, аммо он шикаст ва афтод, ва мисли коҳе комилан бенеру монд. Он гоҳ ҳамаи мо рӯзу шаб барои халосӣ нидо мекардем, ва он нидо ба ҳузури Худо баромад. Офтоб баромад, ва моҳ бозистод. Ҷӯйҳо аз равон шудан монданд. Абрҳои тираи ғализ бархостанд, ва ба ҳам бархӯрданд. Аммо як макони софе аз ҷалоли устувор вуҷуд дошт, ки аз он ҷо овози Худо, мисли овози обҳои бисёр, меомад, ки осмонҳо ва заминро ба ларза меовард. Осмон кушода ва баста мешуд, ва дар изтироб буд. Кӯҳҳо мисли найе дар бод меларзиданд, ва сангҳои пора-пораро ба ҳар сӯ меафканданд. Баҳр мисли дег меҷӯшид, ва бар замин сангҳо мепартофт. Ва ҳангоме ки Худо рӯз ва соати омадани Исо ро баён мекард, ва аҳди ҷовидониро ба қавми Худ месупурд, Ӯ як ҷумла мегуфт, ва баъд таваққуф мекард, дар ҳоле ки он суханон дар саросари замин танин меандохтанд. Исроили Худо бо чашмони ба боло дӯхташуда меистоданд, ба суханоне ки аз даҳони Яҳува мебаромаданд ва мисли ғуруши баландтарин раъд дар саросари замин танин меандохтанд, гӯш медоданд. Он саҳна ба таври даҳшатноке ҷиддӣ ва пурҳайбат буд. Дар поёни ҳар ҷумла, муқаддасон нидо мекарданд: «Ҷалол! Ҳалелуёҳ!» Чеҳраҳояшон бо ҷалоли Худо мунаввар шуда буд; ва онҳо бо он ҷалол медурахшиданд, чунон ки рӯи Мусо ҳангоме ки аз Сино фуруд омад, медурахшид. Шарирон аз барои он ҷалол наметавонистанд ба онҳо бингаранд. Ва вақте ки баракати бепоён бар онҳое эълон гардид, ки Худоро эҳтиром намуда, рӯзи шанбеи Ӯро муқаддас нигоҳ дошта буданд, бар Ҳайвон ва бар Сурати ӯ фарёди азими пирӯзӣ бархост.»

> «Пас иди ибтили ҷашни юбилей фаро расид, вақте ки замин бояд ором мегирифт». Review and Herald, July 21, 1851.

Исои Масеҳ бозмегардад ва замин ба муддати ҳазор сол оромӣ меёбад, чунон ки ин ба воситаи шанбеи соли ҳафтуми замин ва юбилей пешакӣ нишон дода шудааст. Дар ояти сеюми боби бисту сеюми китоби Ибодат, шанбеи рӯзи ҳафтум барои инсон ҳамчун муқаддимаи он бобе муайян мешавад, ки бо ҳаштумин — яъне аз миёни ҳафт — анҷом меёбад ва шанбеи соли ҳафтумро, ки замин дар он оромӣ меёбад, ифода мекунад.

> Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт: «Ба банӣ-Исроил сухан бигӯ ва ба онҳо бигӯ: Дар бораи идҳои Худованд, ки онҳоро ҳамчун анҷуманҳои муқаддас эълон хоҳед кард, инҳоянд идҳои Ман. Шаш рӯз кор карда шавад; вале рӯзи ҳафтум шанбеи оромии комил, анҷумани муқаддас аст; дар он ҳеҷ коре накунед: он шанбеи Худованд аст дар ҳамаи масканҳои шумо». Ибодат 23:1–3.

Алфаи боби бисту сеюмин Шанбеи рӯзи ҳафтум аст, ва омегаи ин боб ҳазор соли холӣ будани замин аст, ки намунаи он дар Шанбеи соли ҳафтум барои замин ва дар юбилей пешакӣ нишон дода шудааст. Алфаи боб идҳои баҳорист, ки аз Шанбеи рӯзи ҳафтум оғоз ёфта, дар ояти бисту дуюм ба анҷом мерасад; ҳол он ки омегаи боб дар рӯзи бисту дуюми моҳи ҳафтум ба поён мерасад ва баъд аз он Шанбеи маросимии рӯзи ҳаштум меояд, ки Шанбеи соли ҳафтум барои заминро ифода мекунад.

Оятҳои як то бисту ду кори Масеҳро ҳамчун Саркоҳини Осмонӣ дар ҷои муқаддас ифода мекунанд; оятҳои бисту се то чилу чор кори Ӯро дар Қудс-ул-ақдос ифода мекунанд. Китоби Левӣ рамзи коҳинон аст ва хизмати саркоҳинонаи Масеҳро ифода мекунад. Шанбеи алфаи рӯзи ҳафтуми ҳафта то офариниш бозмегардад, ва шанбеи омегаи соли ҳафтум то замини навшуда мерасад. Левӣ бисту се аз лиҳози таърихӣ аз офариниш то бозофариниш доман мекашад.

Шодмонӣ ё шармандагии паёми нубувватӣ рамзи онҳост, ки паёми Нидои Нисфишаб ё як тақаллубро доранд. То он даме ки ин ҳақиқат дар ривоят ба ҳисоб гирифта нашавад, масъалае, ки шармандагиро ба вуҷуд меорад, аз назар дур мемонад. Онҳое ки равғани ҳақиқиро дар ихтиёр доранд, ин нуктаро аз даст нахоҳанд дод. Шодмонӣ ба воситаи онҳое ифода меёбад, ки гуноҳҳояшон бардошта шудаанд, ва онҳоро касоне намояндагӣ мекунанд, ки ҷашни хаймаҳоро таҷлил менамоянд.

> Ва Калом ҷисм гардид ва миёни мо сокин шуд, (ва мо ҷалоли Ӯро дидем, ҷалолеро, ки чун ягоназодаи Падар аст,) пур аз файз ва ростӣ. Юҳанно 1:14.

Калимаи юноние, ки ба «иқомат кард» тарҷума шудааст, маънои «хайманишинӣ кардан»-ро дорад. Исои Масеҳ ҷисм гардид ва дар миёни мо хайманишинӣ кард. Ӯ табиати инсонии моро, хаймаи моро, чодари моро, кулбаи моро, ҷисми моро ба Худ гирифт. Петрус инро чунин баён кардааст:

> Бале, то даме ки дар ин хайма ҳастам, салоҳ медонам, ки шуморо бо ёдрас кардан бедор созам; зеро медонам, ки ба зудӣ ин хаймаи худро тарк хоҳам кард, чунон ки Худованди мо Исои Масеҳ ба ман нишон додааст. 2 Петрус 1:13, 14.

Павлус инро чунин гуфт:

> Зеро мо медонем, ки агар хонаи заминии ин хаймаи мо вайрон гардад, мо бинои аз Худо дорем, хонае ки бо дастҳо сохта нашудааст, абадӣ дар осмонҳо. Зеро дар ин мо нола мекунем, бо иштиёқи зиёд орзу дорем, ки бо хонаи худ, ки аз осмон аст, пӯшида шавем; агар, воқеан, пӯшида шуда, бараҳна ёфт нашавем. Зеро мо, ки дар ин хайма ҳастем, зери бор нола мекунем; на аз он сабаб ки мехоҳем либос аз тан барканем, балки мехоҳем бар он либоси дигар пӯшида шавем, то ки мирандагӣ аз ҷониби ҳаёт фурӯ бурда шавад. 2 Қӯринтиён 5:1–4.

Иди хаймаҳо рамзи мӯҳр задани яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор аст, ки ҳангоме ба анҷом мерасад, ки равзанахои осмон кушода мешаванд. Вақте ки гуноҳҳои яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор бардошта мешаванд, Рӯҳулқудс беандоза бар калисои ғолиб рехта хоҳад шуд. Доварӣ барои яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор ба поён мерасад, ва онҳое ки мӯҳр зада шудаанд, бо қудрати Рӯҳулқудс, чунон ки дар Иди Хаймаҳо муҷассам гардидааст, берун мераванд, то нидои пурқуввати фариштаи сеюмро эълон намоянд.

Бадани мо маъбад аст, ва хаймае, ки маскан аст. Онҳое ки барои ҷашн гирифтани иди хаймаҳо ба Ерусалим ҷамъ меомаданд, ҷашн мегирифтанд, ки гуноҳҳояшон маҳв гардидааст. Мусо барои барпо кардани маскан дар биёбон истифода шуд, ва иди хаймаҳо дар анҷом бо зистан дар хаймаҳо дар биёбон ҷашн гирифта мешуд, зеро Исо ҳамеша анҷомро бо ибтидо тасвир мекунад.

> Пас, эй бародарони муқаддас, ки дар даъвати осмонӣ шарик ҳастед, ба Расул ва Саркоҳини эътирофи мо, Масеҳи Исо, диққат намоед; Ӯ ба Он Касе ки Ӯро таъйин кард, вафодор буд, чунон ки Мусо низ дар тамоми хонаи Ӯ вафодор буд. Зеро Ин Шахс сазовори ҷалоли бештар аз Мусо шумурда шуд, ба ҳамон андозае ки бинокунандаи хона аз худи хона иззати бештар дорад. Зеро ҳар хона аз ҷониби касе бино карда мешавад; аммо Он Касе ки ҳама чизро бино кардааст, Худост. Ва Мусо, дар ҳақиқат, дар тамоми хонаи Ӯ ҳамчун хизматгор вафодор буд, барои шаҳодати он чизҳое ки баъдтар гуфта мешуданд; аммо Масеҳ ҳамчун Писар бар хонаи Худ; ва хонаи Ӯ мо ҳастем, агар ҷасорат ва ифтихори умедро то охир устувор нигоҳ дорем. Ибриён 3:1–6.

Мусо он бандаи вафодоре буд, ки Худо ӯро барои барпо намудани хаймаи ибодатгоҳ ба кор бурд, вале Масеҳ, ҳамчун Саркоҳин ва Расул, аз банда Мусо шарафи бештар дорад. Ҳар хона, аз хаймаи ибодатгоҳи Мусо, то маъбади Сулаймон, то маъбади аз нав сохташудаи Ҳиродус, ки чиҳилу шаш сол таъмир гардид, маъбади инсонӣ бо 46 хромосомаи он, ва маъбади Миллеритӣ аз соли 1798 то 1844, ҳамаашон аз ҷониби Худо бино шудаанд. Дар хати нубувватии зуҳуроти гуногуни маъбадҳо, ки аз Боғи Адан оғоз меёбад, сипас баъд аз гуноҳ назди дарвозаи Боғ, ва баъд аз тӯфон дар қурбонгоҳҳо то замони Мусо; се аломати асосӣ инҳоянд: Мусо, Масеҳ ва саду чилу чор ҳазор.

Мусо ва Масеҳ алфа ва омегаи Исроили қадимро намояндагӣ мекунанд, ва якҷо онҳо иттиҳоди инсоният ва Илоҳиятро намояндагӣ менамоянд, ки онро ҳамчунин яксаду чилу чор ҳазор намояндагӣ мекунанд. Ҳангоми расидани фариштаи сеюм, дар боби ёздаҳуми Ваҳй, ба Юҳанно гуфта мешавад, ки маъбадро чен кунад, ва ҳангоми расидани ҳамон фаришта дар 9/11, ба Юҳанно боз гуфта мешавад, ки маъбадро чен кунад. Дар ҳар ду ҳолат ба ӯ гуфта мешавад, ки саҳни 1,260 рӯзаро берун гузорад. Дар соли 2023, ҳамон фаришта расид, ва акнун халқи Худо даъват мешаванд, ки маъбадро чен кунанд. 1,260 рӯз, ё се рӯз ва ним, дар соли 2023 ба анҷом расиданд, ва аз он нуқта то каме пеш аз қонуни якшанбе маъбад бояд барафрошта шавад. Соли 2024 оғози гузоштани таҳкурсиро нишон дод, ва он исёнро ҳамчун гурӯҳе ошкор намуд, ки «рӯзи чизҳои хурдро хор мешумориданд», ва бар зидди муайянсозии Миллер аз он рамзе, ки рӯъёро барпо мекунад, эътироз менамуданд.

> Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт: «Дастҳои Зеруббобил таҳкурсии ин хонаро гузоштаанд; дастҳои ӯ низ онро ба анҷом хоҳанд расонд; ва ту хоҳӣ донист, ки Худованди лашкарҳо маро назди шумо фиристодааст. Зеро кист, ки рӯзи чизҳои хурдро ҳақир шуморад? Зеро онҳо шод хоҳанд шуд, ва шоқулро дар дасти Зеруббобил бо он ҳафт хоҳанд дид; онҳо чашмони Худованданд, ки дар тамоми замин ба ҳар сӯ мегарданд». Закарё 4:8–10.

Рад кардани муайянкунии Миллер, ки ин Рум аст, ки рӯъёро барқарор месозад, маънои рад кардани бунёдҳоро дорад, ва ин ҳамон аст, ки «рӯзи чизҳои хурдро хор шумурдан». Ҳаракати миллерӣ ҳаракати алфаи фариштагони якум ва дуюм буд, ва ҳаракати яксаду чилу чор ҳазор ҳаракати омегаи фариштаи сеюм аст. Он бисту ду маротиба аз алфа пурқувваттар аст. Ба ин маънои нубувватӣ, бунёдҳои ҳаракати миллерӣ «рӯзи чизҳои хурд» мебошанд. Хор шумурдани ҳар як ҳақиқати бунёдӣ, ки бар ду ҷадвали Ҳабаққуқ ифода шудааст, ба марг меоварад, зеро рӯъёе, ки дар ояти чордаҳуми Дониёл ёздаҳ барқарор шудааст, ҳамон рӯъёест, ки Сулаймон муайян кардааст.

> Ҳар ҷо ки рӯъё нест, қавм ҳалок мешавад; аммо касе ки шариатро нигоҳ медорад, хушо ба ҳоли ӯ. Масалҳо 29:18.

Рӯи ҷомабанд аҷоиб аст, зеро он муайян месозад, ки санги кунҷии таҳкурсӣ ҳамзамон худи рӯи ҷомабанд низ мебошад, вале бо қудрате бисту ду баробар бештар. Озмоиши асосии алифои соли 2024 паёми муҳри берунаи зеҳнӣ буд, ва озмоиши маъбади омегаи соли 2026 паёми муҳри ботинии рӯҳонӣ мебошад. Яке тасвир ва нишони ҳайвонро муайян мекунад, ва дигаре тасвир ва нишони Худоро. Он озмоиши ботинии омега бо ду рамзи хоби Миллер ифода меёбад, ки бояд дар заминаи рӯйдодҳои рӯзҳои охир таъриф карда шаванд. Анбор чист? ва ғизо чист?

Мо ин масъалаҳоро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

Издивоҷи яҳудиён дар замони Исо дар се марҳилаи асосӣ сурат мегирифт, ки аксаран дар тӯли чанд моҳ ё як сол тӯл мекашид. Қадами аввал издивоҷи қонунӣ буд, ки хостгорӣ номида мешуд; дар ин марҳила издивоҷ аз лиҳози қонунӣ барқарор мегардид, аммо арӯсу домод аз ҳам ҷудо мемонданд, дар ҳоле ки домод ба хонаи падараш бозмегашт, то барои арӯси худ ҷойе омода созад. Аз ҳамин сабаб Марям, зани Юсуф, ҳатто пеш аз он ки онҳо бо ҳам зиндагӣ кунанд, зани ӯ номида мешуд. Бевафоӣ дар ин давра зино ҳисобида мешуд.

Давраи интизорӣ номуайян буд ва метавонист рӯзҳо, ҳафтаҳо ё моҳҳо давом кунад. Ин номуайянӣ унсури муҳими ин масал аст. Падар метавонист то як сол мунтазир шавад, то покдомании арӯсро тасдиқ намояд. Домод рӯзи дақиқ ё соати бозгашти худро эълон намекард, зеро ин қарори падараш буд, ки муайян кунад кай, бинобар ин арӯс медонист, ки тӯй фаро мерасад, аммо намедонист кай. Ин номуайянӣ қасдан буд, ва то он даме ки падар ба домод амр намедод, ки рафта арӯси худро бигирад, ҳар он чи ба ин вобаста буд, ба таъхир меафтод.

Вақте ки падар мегуфт: «Бирав ва арӯси худро биёр», домод шабона бо дӯстонаш меомад, нидо бардошта ва карнай навохта. Ин ҳамеша шабона рух медод, то аз сафарҳои дуру дароз дар гармии рӯз, ки дар замини Исроил метавонад тоқатфарсо бошад, пешгирӣ шавад. Машъалҳо ва равған лозим буданд, зеро чароғҳои кӯча вуҷуд надоштанд, ва роҳпаймоӣ метавонист соатҳо давом кунад. Ибораи воқеии маросимӣ дар издивоҷҳои қадимаи ибриён, ки дар ҷараёни ин роҳпаймоиҳо эълон карда мешуд, чунин буд: «Инак, домод меояд!»

Духтарони бокира (ҳамроҳдухтарон) дар масал занони тасодуфӣ набуданд; онҳо хизматгорони арӯс буданд, ки ҳамроҳи ӯ мунтазир меистоданд, интизор мерафт, ки ба корвони арӯсӣ ҳамроҳ шаванд, ва вазифадор буданд, ки дар ҳар соат омода бошанд ва равғани худро ҳамроҳ дошта бошанд, то роҳро ба хонаи домод равшан созанд. Машъалҳо зуд месӯхтанд, бинобар ин, барои ҳолати сафари тӯлонӣ, овардани равғани изофӣ як зарурат буд. Дар мавриди равған ҳеҷ гуна саҳмгузории умумӣ вуҷуд надошт.

Таъхир дар ҷараёни қадимии маросими ақди никоҳ ва издивоҷ амри муқаррарӣ буд ва аз назари фарҳангӣ мушкиле ба шумор намерафт. Таъхирҳо интизор мешуданд, ва ба хоб рафтан амри табиӣ буд. Фарқият на дар хоб рафтан, балки дар омодагӣ аст, на дар бедор мондан. Бокираҳои нодон, бар хилофи бокираҳои доно, барои таъхир нақша накашида буданд. Ҳама дар он даврае, ки аз ақди қонунии никоҳ то анҷоми ниҳоии он тӯл мекашид, мехобиданд, зеро он метавонад як сол идома ёбад.

Пас аз он ки корвон ба хонаи домод расид, зиёфати арӯсӣ оғоз мегардид ва дар баста мешуд ва дигар ҳаргиз боз намегардид, ва деромадагонро дохил намекарданд. Ин бераҳмӣ набуд — ин расм буд, зеро ҳар касе ки баъдтар, пас аз баста шудани дар, тақ-тақ мекард, маънои онро дошт, ки ӯ аз аҳли он корвон набуд.

Исо тасвиреро ихтироъ намекард, ва Ӯ барои ин масал ҳеҷ шарҳе надод, чунон ки бисёр вақт чунин мекард. Ӯ ба додани шарҳ ниёзе надошт, зеро ҳамаи ин ҷузъиёти фарҳангӣ барои шунавандагони Ӯ комилан фаҳмо буданд. Исо издивоҷи воқеии шарқиро дар назар дошт, на як абстраксия.

Тафсилот пурра боқӣ мемонанд, ҳам аз шаҳодати ибронӣ ва ҳам аз таърихнигорони давраҳои румӣ ва юнонӣ.

Мишна (асри II милодӣ, вале русуму ойинҳои давраи Маъбадро то соли 70 милодӣ ҳифзкарда)

Талмуд (маҷмӯаи дертар, вале иқтибосовар аз амалияи пешин)

Юсуфус (таърихнигори яҳудии асри I)

Литургия ва баҳсҳои ҳуқуқии тӯйи раббонӣ

Нозирони юнонию румии Яҳудоия

Юсуфус «дастури никоҳи» мураттаберо пешкаш намекунад, аммо тафсилоти ҳуқуқӣ ва фарҳангие, ки ӯ пешфарз мегирад, дақиқан бо тавсифҳои Мишна/Талмуд мувофиқат мекунанд. Манбаи калидӣ Мишна мебошад.

Ин масал ба шунавандаи яҳудии асри якум чунон сахт таъсир мекард, зеро дар Матто 25 ҳеҷ чиз ба шарҳ ниёз надошт. Омадани нисфишабона амри маъмул буд, чароғҳо ва равған чизҳои ошкоро зарурӣ буданд, ва таъхир миёни ақди қонунии никоҳ ва роҳпаймоии нисфишабона амри интизоршаванда буд, ва дари баста тартиби маъмулӣ ба шумор мерафт! Бокирагоне ки берун монданд, шарманда буданд, ва барои шунавандагони яҳудии давраи Исо, шарми бокирагони нодон комилан сазовор буд. Азбаски шунавандагони Исо маросимро ба хубӣ медонистанд, онҳо ба бокирагони нодон ҳеҷ ҳамдардӣ намекарданд, зеро ҳама медонистанд, ки омодагӣ масъулияти мутлақи ҳар бокирае буд, ки барои иштирок дар он роҳпаймоӣ даъват мешуд. Ин ҳақиқатҳо барои шунавандагони яҳудӣ он қадар ошкор буданд, ки Исо ҳаргиз ниёз надошт, ки барои ин масал ҳеҷ шарҳе диҳад.

Back to Articles