Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighty-Two

Китоби Дониёл — Яксаду ҳаштоду дуюм

Prophetic Alliances and Battles: From Ancient Seleucus to Modern Geopolitics

Иттиҳодҳо ва набардҳои нубувватӣ: аз Селевкии қадим то геополитикаи муосир

Author

Jeff Pippenger

Published

April 12, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Verses thirteen and fourteen, identify a history where Seleucus and Philip of Macedon were forming an alliance, and they typify the United States, which is the first proxy army of Rome, and Macedon (Greece) is a symbol of the United Nations. In that early history, an alliance of the king of the north (Seleucus) and Philip (Greece), represents the history that leads into the Battle of Panium, which, two centuries later, had the name of the town changed from Panium, into the town of Caesarea Philippi. The twofold name of the town was not commemorating the alliance of Seleucus and Philip of Macedon.

Оятҳои сездаҳ ва чордаҳ таърихеро муайян мекунанд, ки дар он Селевк ва Филиппи Мақдунӣ иттиҳоде барпо мекарданд, ва онҳо Иёлоти Муттаҳидаро, ки нахустин лашкари вакилӣ-и Рум аст, таҷассум мекунанд, ва Мақдуния (Юнон) рамзи Созмони Милали Муттаҳид мебошад. Дар он таърихи ибтидоӣ, иттиҳоди подшоҳи шимол (Селевк) ва Филипп (Юнон) таърихеро намояндагӣ мекунад, ки ба Ҷанги Паниум меоварад; ҷанге ки, ду аср баъдтар, номи он шаҳрак аз Паниум ба шаҳраки Қайсарияи Филиппӣ иваз карда шуд. Номи дугонаи он шаҳрак барои ёдбуди иттиҳоди Селевк ва Филиппи Мақдунӣ набуд.

The name “Caesarea Philippi” derives from the historical transformation of the ancient city known as Paneas or Panium. The city was originally named Paneas due to its proximity to a prominent spring dedicated to the Greek god Pan. The spring, which was a significant religious site in antiquity, fed into the Jordan River.

Номи «Қайсарияи Филиппӣ» аз дигаргуншавии таърихии шаҳри бостоние, ки бо номи Панеас ё Паниум маъруф буд, бармеояд. Ин шаҳр дар оғоз Панеас номида мешуд, зеро дар наздикии он чашмаи машҳуре воқеъ буд, ки ба худои юнонии Пан бахшида шуда буд. Ин чашма, ки дар даврони бостон макони муҳими мазҳабӣ ба шумор мерафт, ба рӯди Урдун мерехт.

During the reign of King Herod the Great, around the 1st century BC, the city underwent significant renovations and was expanded and beautified. Caesarea Philippi was named by Herod Philip, a son of Herod the Great. He named the city Caesarea in honor of the Roman Emperor Caesar Augustus, and Philippi after himself, thus Caesarea Philippi. Therefore, “Caesarea Philippi” is a combination of “Caesarea,” reflecting Herod’s homage to Caesar Augustus, and "Philippi," honoring Herod Philip.

Дар давраи ҳукмронии подшоҳ Ҳиродуси Бузург, тақрибан дар асри I то милод, шаҳр азнавсозии назаррасро аз сар гузаронд ва васеъ ва обод карда шуд. Қайсарияи Филиппӣ аз ҷониби Ҳиродус Филиппус, яке аз писарони Ҳиродуси Бузург, чунин номгузорӣ гардид. Ӯ шаҳрро «Қайсария» ба ифтихори императори Рум Қайсар Августус номид, ва «Филиппӣ»-ро ба номи худ афзуд; бинобар ин, он «Қайсарияи Филиппӣ» гардид. Аз ин рӯ, «Қайсарияи Филиппӣ» таркибе аз «Қайсария», ки эҳтироми Ҳиродусро нисбат ба Қайсар Августус инъикос мекунад, ва «Филиппӣ», ки ба эҳтироми Ҳиродус Филиппус ишора дорад, мебошад.

Prophetically Panium is associated with a confederacy between Seleucus and Philip of Macedon, and also the alliance between Caesar and Herod Philip. Those two alliances address the alliance between the United States and the United Nations that follows the collapse of Putin’s Russia as represented by Seleucus and Philip. They also represent the alliance between the Papacy, who is the mother, and the United States, who is the daughter, as represented by Caesar and Philip, who were both representatives of Rome. Together they identify the United States reaching “across the gulf to grasp the hand of the Roman power,” and reaching “over the abyss to clasp hands with Spiritualism.” Before the Sunday law of verse sixteen, the threefold union is already put in place.

Panium аз лиҳози нубувватӣ бо як иттиҳод миёни Селевк ва Филиппи Мақдунӣ, инчунин бо эътилофи миёни Қайсар ва Ҳиродус Филипп вобаста аст. Ин ду эътилоф ба он иттиҳоди миёни Иёлоти Муттаҳида ва Созмони Милали Муттаҳид ишора мекунанд, ки пас аз фурӯпошии Русияи Путин, ки бо Селевк ва Филипп намояндагӣ мешавад, ба вуҷуд меояд. Онҳо ҳамчунин иттиҳоди миёни Папагарӣ, ки модар аст, ва Иёлоти Муттаҳида, ки духтар аст, намояндагӣ мекунанд, чунон ки Қайсар ва Филипп, ки ҳар ду намояндагони Рум буданд, онро ифода менамоянд. Дар якҷоягӣ онҳо Иёлоти Муттаҳидаро муайян мекунанд, ки «аз болои жарфно ба сӯи қуввати Рум даст дароз карда, дасти онро бигирад», ва «бар фарози варта даст дароз намуда, бо Рӯҳоният дастфишорӣ кунад». Пеш аз қонуни якшанбеи ояти шонздаҳ, иттиҳоди сегона аллакай барпо гардидааст.

Panium represents the center of Greek worship of the god Pan. The spring that was dedicated to the Greek god Pan, was also known at that time as the “Gates of Hell,” and when Jesus visited there, His statement about the “Gates of Hell,” identifies a struggle between the political and religious attributes of Greece (globalism), and apostate Protestantism that takes place in the last days. It is the battle that was first initiated by the rich President that stirred up the realm of Grecia in verse two. It is a worldwide external battle and also an internal battle with the United States.

Паниум маркази ибодати юнониён ба худои Панро ифода мекунад. Чашмае, ки ба худои юнонии Пан бахшида шуда буд, дар он замон ҳамчунин бо номи «Дарвозаҳои дӯзах» маъруф буд, ва вақте ки Исо ба он ҷо омад, сухани Ӯ дар бораи «Дарвозаҳои дӯзах» муборизаеро муайян месозад миёни вижагиҳои сиёсӣ ва динии Юнон (ҷаҳонгароӣ) ва протестантизми муртад, ки дар айёми охир ба амал меояд. Ин ҳамон набардест, ки нахуст аз ҷониби Президенти сарватманд оғоз гардида, олами Юнонро дар ояти дуюм ба ҷунбиш овард. Он як ҷанги берунии умумиҷаҳонӣ аст ва ҳамчунин як ҷанги дохилӣ бо Иёлоти Муттаҳида мебошад.

The religion of globalism, is the religion of the dragon, which in our modern setting is the religion of woke-ism. In 2020, the beast from the bottomless pit, identified in Revelation chapter eleven, manifested its political and religious power and slew both horns of the earth beast. That bottomless pit, among other things, is represented by the “Spring of Pan,” that fed the Jordan River.

Дини ҷаҳонигароӣ, дини аждаҳост, ки дар шароити муосири мо дини woke-ism аст. Дар соли 2020, он ҳайвони аз вартаи беҳад баромада, ки дар боби ёздаҳуми Ваҳй шинохта шудааст, қудрати сиёсӣ ва динии худро зоҳир намуда, ҳар ду шохи ҳайвони заминро кушт. Он вартаи беҳад, дар қатори чизҳои дигар, бо «Чашмаи Пан», ки дарёи Урдунро ғизо медод, ифода меёбад.

In Greek mythology, Pan was associated with nature, wilderness, and rustic music, and the presence of a spring dedicated to him, and held religious importance for worshippers. The god Pan is often depicted with the legs, horns, and ears of a goat. Pan was considered the god of shepherds and flocks, and was often portrayed as a playful and mischievous deity who frolicked in the forests and mountains. The imagery of Pan as a goat-legged deity agrees with Daniel chapter eight, where Greece is represented by a he-goat. Goats are a common domestic animal in ancient Greece, and were often found in mountainous regions where Pan was believed to roam. This depiction became a prominent feature of Pan’s iconography and persisted in Greek art and literature depicting the god, including the national currency.

Дар мифологияи юнонӣ, Пан бо табиат, ваҳшоният ва мусиқии рустоӣ алоқаманд дониста мешуд, ва ҳузури чашмае, ки ба ӯ бахшида шуда буд, барои ибодаткунандагон аҳамияти динӣ дошт. Худои Пан аксаран бо пойҳо, шохҳо ва гӯшҳои буз тасвир мешавад. Пан худои чӯпонон ва рамаҳо шумурда мешуд ва бисёр вақт ҳамчун маъбуде шӯху маккор муаррифӣ мегардид, ки дар ҷангалҳо ва кӯҳистон шодиву бозӣ мекард. Тасвири Пан ҳамчун маъбуди бузпой бо боби ҳаштуми китоби Дониёл мувофиқат дорад, ки дар он Юнон бо такабуз намояндагӣ шудааст. Бузҳо дар Юнони бостон ҳайвоноти маъмули хонагӣ буданд ва аксаран дар минтақаҳои кӯҳистоне дида мешуданд, ки бовар мерафт Пан дар он ҷо сайр мекунад. Ин тарзи тасвир ба ҷузъи барҷастаи иконографияи Пан табдил ёфт ва дар санъат ва адабиёти юнонӣ, ки худоро тасвир мекарданд, аз ҷумла дар пули миллии он кишвар, боқӣ монд.

When Jesus visited Caesarea Philippi, He identified that the “Gates of Hell” would not prevail against the church. What Peter had stated in answer to Jesus’ question is understood in Christian history and tradition as the “Christian Confession.”

Ҳангоме ки Исо ба Қайсарияи Филиппӣ омад, Ӯ эълон кард, ки «дарвозаҳои дӯзах» бар калисо ғолиб нахоҳанд омад. Он чи Петрус дар ҷавоб ба саволи Исо гуфта буд, дар таърих ва анъанаи масеҳӣ ҳамчун «Эътирофи Масеҳӣ» фаҳмида мешавад.

> When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi, he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. Matthew 16:13–20.

> Чун Исо ба ҳудуди Қайсарияи Филиппӣ омад, аз шогирдони Худ пурсид ва гуфт: «Мардум Маро, ки Писари Одам ҳастам, кӣ мегӯянд?» Онҳо гуфтанд: «Баъзеҳо мегӯянд, ки Ту Яҳёи Таъмиддиҳанда ҳастӣ; баъзеҳо — Ильёс; ва дигарон — Ирмиё ё яке аз анбиё». Ӯ ба онҳо гуфт: «Аммо шумо Маро кӣ мегӯед?» Шимъӯни Петрус дар ҷавоб гуфт: «Ту Масеҳ ҳастӣ, Писари Худои Ҳай». Исо дар ҷавоб ба ӯ гуфт: «Хушо ба ҳоли ту, эй Шимъӯн ибни Юнус, зеро инро ба ту ҷисм ва хун ошкор накардааст, балки Падари Ман, ки дар осмон аст. Ва Ман низ ба ту мегӯям, ки ту Петрус ҳастӣ, ва бар ин сахра Ман калисои Худро бино хоҳам кард; ва дарвозаҳои дӯзах бар он ғолиб нахоҳанд омад. Ва калидҳои Малакути Осмонро ба ту хоҳам дод; ва ҳар чиро, ки бар замин бибандӣ, дар осмон баста хоҳад шуд; ва ҳар чиро, ки бар замин во кунӣ, дар осмон кушода хоҳад шуд». Он гоҳ ба шогирдони Худ амр фармуд, ки ба ҳеҷ кас нагӯянд, ки Ӯ Исои Масеҳ аст. Матто 16:13–20.

This passage is significant because it represents a pivotal moment in Jesus’ ministry and the development of Christian theology. Peter’s confession of Jesus as the Messiah, the Son of the living God, is seen as the foundation of Christian faith and the cornerstone upon which the church is built. The phrase “on this rock I will build my church” is interpreted in Catholic tradition as a reference to Peter himself, whom Jesus identifies as the “rock” upon which the church will be built. This interpretation serves as the basis for the papal primacy and authority in Catholic theology.

Ин порча аҳамияти бузург дорад, зеро он лаҳзаи ҳалкунандаеро дар хизмати Исои Масеҳ ва дар ташаккули илоҳиёти масеҳӣ ифода мекунад. Эътирофи Петрус, ки Исо Масеҳ, Писари Худои зинда аст, ҳамчун бунёди имони масеҳӣ ва санги кунҷие дониста мешавад, ки калисо бар он бино мегардад. Ибораи «бар ин санг Ман калисои Худро бино хоҳам кард» дар анъанаи католикӣ ҳамчун ишора ба худи Петрус тафсир мешавад, ки Исо ӯро ҳамон «санг» мешиносонад, ки калисо бар он бино хоҳад шуд. Ин тафсир дар илоҳиёти католикӣ ҳамчун асоси авлавият ва ҳокимияти папа хизмат мекунад.

In Protestant theology, the “rock” is not understood to refer to Peter personally, but to Peter’s confession of faith in Jesus as the Messiah and the Son of God. In this view, the foundation of the church is not Peter, but the confession that Jesus is the Christ and the Son of God. Regardless of theological interpretation, the Confession of Peter in Matthew 16:13–20 is considered a central and foundational passage in Christian belief, emphasizing the identity of Jesus as the Messiah and the Son of God, and affirming the mission and purpose of the church.

Дар илоҳиёти протестантӣ, «санг» на ба шахси Петрус ишора мекунад, балки ба эътирофи имони Петрус ба Исо ҳамчун Масеҳ ва Писари Худо. Бар пояи ин назар, таҳкурсии калисо на Петрус, балки эътирофест, ки Исо Масеҳ ва Писари Худост. Новобаста аз тафсири илоҳиётӣ, Эътирофи Петрус дар Матто 16:13–20 порчае марказӣ ва бунёдӣ дар эътиқоди масеҳӣ ба шумор меравад, ки бар шахсияти Исо ҳамчун Масеҳ ва Писари Худо таъкид мекунад ва рисолат ва мақсади калисоро тасдиқ менамояд.

In the previous article we presented a passage from The Desire of Ages, where Sister White identifies some of the issues associated with Christ’s visit to Caesarea Philippi. One of the points she notes is that Christ had taken the disciples away from the influence of the Jews for the purpose of setting forth the lessons of Caesarea Philippi.

Дар мақолаи пешин мо порчаеро аз «Орзуи асрҳо» пешниҳод кардем, ки дар он Хоҳар Уайт баъзе аз масъалаҳои марбут ба сафари Масеҳ ба Қайсарияи Филиппиро муайян месозад. Яке аз нуктаҳое, ки ӯ зикр мекунад, ин аст, ки Масеҳ шогирдонро аз таъсири яҳудиён дур бурда буд, то таълимоти Қайсарияи Филиппиро баён намояд.

> “Jesus and His disciples had now come into one of the towns about Caesarea Philippi. They were beyond the limits of Galilee, in a region where idolatry prevailed. Here the disciples were withdrawn from the controlling influence of Judaism, and brought into closer contact with the heathen worship. Around them were represented forms of superstition that existed in all parts of the world. Jesus desired that a view of these things might lead them to feel their responsibility to the heathen. During His stay in this region, He endeavored to withdraw from teaching the people, and to devote Himself more fully to His disciples.” The Desire of Ages, 411.

> «Исои Масеҳ ва шогирдони Ӯ ҳоло ба яке аз шаҳрҳои наздики Қайсарияи Филиппӣ расида буданд. Онҳо берун аз ҳудуди Ҷалил буданд, дар минтақае ки бутпарастӣ дар он ҳукмфармо буд. Дар ин ҷо шогирдон аз таъсири ҳокимонаи яҳудият дур карда шуда, ба парастиши халқҳои бутпараст наздиктар оварда шуданд. Дар гирди онҳо шаклҳои хурофоту воҳимае намоён буданд, ки дар ҳамаи қисматҳои ҷаҳон вуҷуд доштанд. Исо мехост, ки дидани ин чизҳо онҳоро водор созад, то масъулияти худро нисбат ба халқҳои бутпараст эҳсос кунанд. Дар муддати будубоши Худ дар ин минтақа, Ӯ саъй мекард, ки аз таълим додани мардум канора ҷӯяд ва Худро бештар ба шогирдонаш бахшад». «Орзуи асрҳо», 411.

On July 18, 2020, Christ removed the disciples of September 11, 2001 from the influence of Laodicean Adventism. The first disappointment in the parable of the ten virgins produced a separation of the movement from the assembly of mockers that was in the process of being passed by. This truth was fulfilled in Millerite history on April 19, 1844, and again on July 18, 2020. The history of the tarrying time then began, and it possesses the signature of “Truth” in both the movement of the first and third angels.

18 июли соли 2020 Масеҳ шогирдони 11 сентябри соли 2001-ро аз нуфузи адвентизми Лоудикия хориҷ намуд. Ноумедии аввал дар масали даҳ бокира ҷудоии ҳаракатро аз ҷамъомади масхаракунандагоне ба вуҷуд овард, ки дар ҳоли паси сар шудан буданд. Ин ҳақиқат дар таърихи миллерӣ 19 апрели соли 1844 ба иҷро расид, ва боз 18 июли соли 2020. Сипас таърихи вақти таъхир оғоз ёфт, ва он дар ҳар ду ҳаракати фариштаи аввал ва сеюм нишони «Ҳақиқат»-ро дорост.

The first disappointment is the first of three waymarks, and the history concludes with the Great Disappointment of October 22, 1844, that typifies the “great earthquake” of Revelation chapter eleven. The beginning, first letter of the Hebrew alphabet represents a disappointment, and the ending, twenty-second letter of the Hebrew alphabet also represents a disappointment. The thirteenth letter, representing rebellion, identifies the disappointment of the foolish virgins who manifest their lost condition when the call at Midnight identifies who has and who has not prepared for the crisis. The twenty-two letters of the Hebrew alphabet represent the symbol of the combination of Divinity with humanity that is accomplished within that history, though the Millerite history represents the first Kadesh, and our history today represents the last Kadesh.

Аввалин ноумедӣ нахустини се аломати роҳ аст, ва ин таърих бо Ноумедии Бузурги 22 октябри соли 1844, ки «заминларзаи бузург»-и Ваҳй боби ёздаҳро тимсолан нишон медиҳад, ба анҷом мерасад. Оғоз, ҳарфи аввали алифбои ибронӣ, ноумедиро ифода мекунад, ва анҷом, ҳарфи бисту дуюми алифбои ибронӣ, низ ноумедиро ифода мекунад. Ҳарфи сездаҳум, ки исёнро ифода менамояд, ноумедии бокирагони нодонро муайян мекунад, ки ҳолати гумшудаи худро ошкор месозанд, вақте ки нидо дар нисфи шаб муайян мекунад, ки кӣ барои буҳрон омода шудааст ва кӣ омода нашудааст. Бисту ду ҳарфи алифбои ибронӣ рамзи ҳамбастагии Илоҳият бо инсониятро ифода мекунанд, ки дар дохили он таърих ба анҷом расонида мешавад, ҳарчанд таърихи миллерӣ Қодеши аввалро намояндагӣ мекунад, ва таърихи мо имрӯз Қодеши охирро намояндагӣ мекунад.

The two lines are parallel, but one represents the failure of God’s people and the other the victory of God’s people. Just before the cross, Jesus brought His disciples to Panium, just as He has brought His last-day disciples to Panium, and in doing so He allowed a disappointment to remove His last day disciples from the “controlling influence” of Laodicean Adventism, represented by “Judaism” in the history of Matthew chapter sixteen. In doing so, He also simultaneously brought His disciples into a closer contact with heathenism, thus representing the working environment of His last-day disciples who are now living in the full-blown manifestation of satanic power represented by the modern communication systems that are being employed to lead the entire world into receiving the mark of the beast.

Ин ду хатт мувозӣ мебошанд, аммо яке нокомии қавми Худоро ифода мекунад ва дигаре пирӯзии қавми Худоро. Андак пеш аз салиб, Исо шогирдони Худро ба Панюм овард, ҳамон тавре ки Ӯ шогирдони айёми охири Худро ба Панюм овардааст; ва бо ин амал Ӯ иҷозат дод, ки як ноумедӣ шогирдони айёми охири Ӯро аз «таъсири идоракунанда»-и адвентизми Лоудикия, ки дар таърихи Матто боби шонздаҳум бо «яҳудият» муаррифӣ шудааст, ҷудо созад. Бо ин кор, Ӯ ҳамчунин дар айни замон шогирдони Худро ба тамоси наздиктаре бо бутпарастӣ овард ва ба ин васила муҳити фаъолияти шогирдони айёми охири Худро муаррифӣ намуд, ки ҳоло дар зуҳури комилан густаришёфтаи қудрати шайтонӣ зиндагӣ мекунанд, ки бо низомҳои муосири иртибототӣ ифода шудааст; низомҳое ки барои роҳнамоӣ кардани тамоми ҷаҳон ба қабули нишони ҳайвон ба кор бурда мешаванд.

The history of Caesarea Philippi aligns with the history of the Battle of Panium, and verses thirteen through fifteen. Christ and His disciples, were standing in the shadow of the cross, typifying His last-day disciples standing in the shadow of the Sunday law. There, in verses thirteen through fifteen, which was Caesarea Philippi, and also the Battle of Panium, which is where we stand today, Christ began to teach His disciples about what was about to happen in verse sixteen.

Таърихи Қайсарияи Филиппӣ бо таърихи Ҷанги Паниюм ва бо оятҳои сездаҳ то понздаҳ мувофиқат мекунад. Масеҳ ва шогирдони Ӯ дар сояи салиб истода буданд, ки ин шогирдони айёми охирини Ӯро, ки дар сояи қонуни якшанбе меистанд, намунавор нишон медиҳад. Дар он ҷо, дар оятҳои сездаҳ то понздаҳ, ки Қайсарияи Филиппӣ буд, ва ҳамчунин Ҷанги Паниюм, ки он ҷоест, ки мо имрӯз дар он меистем, Масеҳ оғоз намуд, ки ба шогирдони Худ дар бораи он чи ки дар ояти шонздаҳ рӯй доданӣ буд, таълим диҳад.

> “He was about to tell them of the suffering that awaited Him. But first He went away alone, and prayed that their hearts might be prepared to receive His words.” The Desire of Ages, 411.

> «Ӯ мехост ба онҳо аз азобу уқубате, ки Ӯро интизор буд, хабар диҳад. Аммо аввал танҳо канор рафт ва дуо гуфт, то дилҳои онҳо барои пазируфтани суханони Ӯ омода гарданд». Хоҳиши асрҳо, 411.

Before Christ told His disciples of the cross, He first went away, or He tarried, thus marking the tarrying time in the parable and the history from July 18, 2020 to July 2023.

Пеш аз он ки Масеҳ ба шогирдони Худ дар бораи салиб сухан гӯяд, Ӯ нахуст дур рафт, ё таъхир кард; ҳамин тавр Ӯ замони таъхирро дар масал ва дар таърих аз 18 июли соли 2020 то июли соли 2023 нишон дод.

> “Upon joining them, He did not at once communicate that which He desired to impart. Before doing this, He gave them an opportunity of confessing their faith in Him that they might be strengthened for the coming trial.” The Desire of Ages, 411.

> «Ҳангоми ба онҳо ҳамроҳ шуданаш, Ӯ дарҳол он чиро, ки мехост ба онҳо бифаҳмонад, баён накард. Пеш аз ин, Ӯ ба онҳо фурсат дод, ки имони худро ба Ӯ эътироф кунанд, то барои озмоиши дарпешистода қувват ёбанд». The Desire of Ages, 411.

In July 2023, the Lord began to give opportunity for those involved with the disappointment, to express their faith. He did so by opening up the message of Ezekiel thirty-seven, which was a confirmation of the message of September 11, 2001. It was the thread that tied the sealing time from September 11, 2001 to the soon coming Sunday law together. It did so by placing the disappointment of July 18, 2020 in the structure of truth, for, those who were willing to see, could recognize that every reformatory movement has a theme that runs through their peculiar sacred history.

Дар моҳи июли соли 2023, Худованд ба онҳое, ки бо ноумедӣ алоқаманд буданд, имконият дод, то имони худро баён намоянд. Ӯ инро бо кушодани паёми Ҳизқиёл боби сию ҳафтум ба ҷо овард, ки он тасдиқи паёми 11 сентябри соли 2001 буд. Ин ҳамон риштае буд, ки вақти муҳргузориро аз 11 сентябри соли 2001 то қонуни наздики якшанбе ба ҳам мепайваст. Ӯ инро бо ҷой додани ноумедии 18 июли соли 2020 дар сохтори ҳақиқат анҷом дод, зеро онҳое, ки омода буданд бубинанд, метавонистанд дарк кунанд, ки ҳар як ҳаракати ислоҳотӣ мавзӯе дорад, ки дар тамоми таърихи муқаддаси хоси он ҷараён меёбад.

In the last days, the message of the third woe arrived on September 11, 2001, then a false message of the third woe was proclaimed that produced a disappointment, but the message that brought them back to life after three and a half days of being dead, dry and scattered bones was the message of the four winds, that is also the third woe.

Дар рӯзҳои охир, паёми войи сеюм 11 сентябри соли 2001 фаро расид; сипас паёми бардурӯғи войи сеюм эълон карда шуд, ки боиси навмедӣ гардид; аммо паёме, ки онҳоро пас аз сеюним рӯз аз ҳолати мурда, устухонҳои хушк ва пароканда буданашон боз ба ҳаёт баргардонд, паёми чор бод буд, ки ҳамон войи сеюм низ мебошад.

The last-day disciples can see, if they choose to see, that the three waymarks of the sealing of the one hundred and forty-four thousand are the same theme at each step, and that at the second step, the rebellion represented by the thirteenth letter of the Hebrew alphabet confirmed the message as “Truth.” A second witness the Lord provided was in the fact that the first disappointment of prior reformatory movements was based upon rebellion against God’s revealed will, whether it was Moses not circumcising his son, or Uzzah touching that ark, or Martha and Mary doubting Jesus’ word concerning the death of Lazarus. The only reform line that did not uphold the fact that the first disappointment was based upon disobedience was the reform movement of the Millerites, but it was also shown at that time that the history of the Millerites possessed internal waymarks that were based upon the truth of the eighth, being of the seven.

Шогирдони рӯзҳои охир метавонанд бубинанд, агар хоҳанд бубинанд, ки се аломати роҳи муҳргузории яксаду чилу чор ҳазор дар ҳар қадам ҳамон як мавзӯъ мебошанд, ва дар қадами дуюм исён, ки бо ҳарфи сездаҳуми алифбои ибронӣ ифода шудааст, паёмро ҳамчун «Ҳақиқат» тасдиқ намуд. Шоҳиди дуюме, ки Худованд фароҳам овард, дар он воқеият буд, ки ноумедии аввали ҳаракатҳои ислоҳотии пешин бар исён бар зидди иродаи ошкоршудаи Худо асос ёфта буд, хоҳ он Мусо бошад, ки писарашро хатна накард, ё Уззо, ки ба сандуқ даст расонд, ё Марто ва Марям, ки ба каломи Исо дар бораи марги Лаъзор шубҳа карданд. Ягона хатти ислоҳоте, ки ин воқеиятро дастгирӣ накард, яъне он ки ноумедии аввал бар нофармонӣ асос ёфта буд, ҳаракати ислоҳотии миллериён буд, аммо дар ҳамон вақт низ нишон дода шуд, ки таърихи миллериён аломатҳои роҳи дохилие дошт, ки бар ҳақиқати ҳаштум, ки аз ҳафт аст, асос ёфта буданд.

The fact that the eighth is of the seven is a major element of the Revelation of Jesus Christ which is now being unsealed, and the transition of the Philadelphian Millerite movement unto the Laodicean church was a waymark that identified when the Laodicean movement of the third angel would transition unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. Thus, the fact that the first Millerite disappointment was accomplished without their movement manifesting disobedience, provided the contrast for the same waymark in the last days where the Laodicean movement of the third angel would disobey and produce a disappointment, and in so doing would align with the Millerite waymark, and produce the logic to see the movement of the one hundred and forty-four thousand is the eighth, that is of the seven.

Ин воқеият, ки ҳаштум аз миёни ҳафт аст, ҷузъи муҳими Ваҳйи Исои Масеҳ мебошад, ки ҳоло муҳраш кушода мешавад; ва гузариши ҳаракати миллеритии Филаделфия ба сӯи калисои Лоадикия аломати роҳе буд, ки муайян месохт кай ҳаракати лоадикиягии фариштаи сеюм ба ҳаракати филаделфиягии яксаду чилу чаҳор ҳазор мегузарад. Пас, ҳамин воқеият, ки ноумедии аввалини миллеритиён бидуни он ки ҳаракати онҳо нофармониро зоҳир намояд, ба амал омад, муқобилгузориро барои ҳамон аломати роҳ дар рӯзҳои охир фароҳам овард, ки дар он ҷо ҳаракати лоадикиягии фариштаи сеюм нофармонӣ хоҳад кард ва ноумедиро ба вуҷуд хоҳад овард; ва бо ин амал бо аломати роҳи миллеритӣ мутобиқ хоҳад шуд ва мантиқи заруриро барои дидани он ба вуҷуд хоҳад овард, ки ҳаракати яксаду чилу чаҳор ҳазор ҳаштум аст, ки аз миёни ҳафт мебошад.

On July 2023, the Lord raised up a “voice in the wilderness” in order to prepare His last-day people for the crisis of the Sunday law, and once He returned from tarrying in prayer unto the disciples, He gave them opportunity to express their faith. In Christ’s day the message was His baptism, the point where Jesus, became Jesus Christ. That waymark aligns with September 11, 2001, and His disciples were asked what men thought, and then asked what the disciples themselves thought about Christ.

Дар моҳи июли соли 2023, Худованд «овозе дар биёбон»-ро бархезонд, то қавми охирзамонии Худро барои бӯҳрони қонуни якшанбе омода созад; ва чун Ӯ пас аз даранг кардан дар дуо назди шогирдон бозгашт, ба онҳо фурсат дод, ки имони худро изҳор намоянд. Дар рӯзҳои Масеҳ, паём хидмати таъмиди Ӯ буд — он нуқтае, ки дар он Исо, Исои Масеҳ гардид. Он аломати роҳ бо 11 сентябри соли 2001 мувофиқат мекунад, ва аз шогирдони Ӯ пурсида шуд, ки мардум дар бораи Ӯ чӣ фикр доранд, ва сипас аз худи шогирдон пурсида шуд, ки онҳо дар бораи Масеҳ чӣ меандешанд.

> “Upon joining them, He did not at once communicate that which He desired to impart. Before doing this, He gave them an opportunity of confessing their faith in Him that they might be strengthened for the coming trial. He asked, ‘Whom do men say that I the Son of man am?’

> «Чун ба онҳо пайваст, Ӯ дарҳол он чизеро, ки мехост ба онҳо бирасонад, баён накард. Пеш аз он ки ин корро анҷом диҳад, Ӯ ба онҳо фурсат дод, то имони худро ба Ӯ эътироф намоянд, то ки барои озмоиши оянда қувват ёбанд. Ӯ пурсид: “Мардум Мани Писари Одамро кӣ мегӯянд?”»

> “Sadly the disciples were forced to acknowledge that Israel had failed to recognize their Messiah. Some indeed, when they saw His miracles, had declared Him to be the Son of David. The multitudes that had been fed at Bethsaida had desired to proclaim Him king of Israel. Many were ready to accept Him as a prophet; but they did not believe Him to be the Messiah.” The Desire of Ages, 411.

> «Мутаассифона, шогирдон маҷбур шуданд иқрор намоянд, ки Исроил Масеҳи худро нашинохт. Баъзеҳо, дар ҳақиқат, вақте мӯъҷизаҳои Ӯро диданд, Ӯро Писари Довуд эълон карда буданд. Издиҳоме, ки дар Байт-Сайдо сер карда шуда буданд, мехостанд Ӯро подшоҳи Исроил эълон намоянд. Бисёриҳо омода буданд Ӯро ҳамчун пайғамбар қабул кунанд; аммо ба Ӯ ҳамчун Масеҳ имон надоштанд». The Desire of Ages, 411.

The majority of Adventism did not believe in the third woe of September 11, 2001. They believed some of the miracles of the prophetic Word that had been presented in the movement, and some understood that the message of September 11, 2001 had elements of truth, but they did not truly believe the claims of September 11, 2001.

Аксарияти адвентизм ба вои сеюми 11 сентябри соли 2001 имон наоварданд. Онҳо ба бархе аз мӯъҷизаҳои Каломи нубувватие, ки дар ин ҳаракат пешниҳод шуда буданд, бовар мекарданд, ва баъзеҳо мефаҳмиданд, ки паёми 11 сентябри соли 2001 унсурҳое аз ҳақиқат дошт, аммо онҳо даъвоҳои 11 сентябри соли 2001-ро ба таври ҳақиқӣ бовар накарданд.

The claim of September 11, 2001 had been typified by the claim of August 11, 1840, and that claim was expressed by Sister White when commenting upon the fulfillment of August 11, 1840. She stated:

Иддаои 11 сентябри соли 2001 пешакӣ бо иддаои 11 августи соли 1840 тимсол шуда буд, ва ин иддао аз ҷониби хоҳар Уайт ҳангоми шарҳ додан бар иҷрошавии 11 августи соли 1840 баён гардидааст. Ӯ чунин изҳор дошт:

> “At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

> «Дар айни он вақте ки муайян шуда буд, Туркия, ба воситаи сафирони худ, ҳимояи қудратҳои муттаҳиди Аврупоро пазируфт ва ба ин васила худро зери назорати миллатҳои масеҳӣ қарор дод. Ин воқеа пешгӯиро дақиқан иҷро кард. Вақте ки ин маълум гардид, анбӯҳи мардум ба дурустии усулҳои тафсири нубувватӣ, ки Миллер ва ҳамкоронаш қабул карда буданд, бовар ҳосил намуданд, ва ба ҳаракати омадани Масеҳ такони аҷибе бахшида шуд. Мардони донишманд ва соҳибмақом бо Миллер ҳам дар мавъиза ва ҳам дар нашри назарҳои ӯ ҳамроҳ шуданд, ва аз соли 1840 то 1844 ин кор бо суръат густариш ёфт». The Great Controversy, 334, 335.

What was confirmed on August 11, 1840 was that Miller’s prophetic views were accurate, and the claim of September 11, 2001 is the confirmation that Future for America’s prophetic views are accurate. The unrepentant multitude in July of 2023 could not and would not accept the premise that the methodology designed by Christ, and entrusted to Future for America is actually the methodology of the latter rain. But then Christ asked His disciples what they, not the multitude thought.

Он чи 11 августи соли 1840 тасдиқ гардид, ин буд, ки назариёти пешгӯёнаи Миллер дуруст буданд; ва иддаои 11 сентябри соли 2001 тасдиқи он аст, ки назариёти пешгӯёнаи Future for America дуруст мебошанд. Анбӯҳи тавбанакардаи моҳи июли соли 2023 наметавонист ва намехост ин муқаддимаро бипазирад, ки методологияе, ки Масеҳ тарҳрезӣ намудааст ва ба Future for America супурда шудааст, дар воқеъ ҳамон методологияи борони охир аст. Аммо баъд Масеҳ аз шогирдони Худ пурсид, ки онҳо, на анбӯҳ, чӣ фикр доранд.

> “Jesus now put a second question, relating to the disciples themselves: ‘But whom say ye that I am?’ Peter answered, ‘Thou art the Christ, the Son of the living God.’

> «Ҳоло Исо саволи дуюмро, ки ба худи шогирдон дахл дошт, ба миён гузошт: “Лекин шумо Маро кӣ мегӯед?” Петрус дар ҷавоб гуфт: “Ту Масеҳӣ, Писари Худои зинда.”»

> “From the first, Peter had believed Jesus to be the Messiah. Many others who had been convicted by the preaching of John the Baptist, and had accepted Christ, began to doubt as to John’s mission when he was imprisoned and put to death; and they now doubted that Jesus was the Messiah, for whom they had looked so long. Many of the disciples who had ardently expected Jesus to take His place on David’s throne left Him when they perceived that He had no such intention. But Peter and his companions turned not from their allegiance. The vacillating course of those who praised yesterday and condemned today did not destroy the faith of the true follower of the Saviour. Peter declared, ‘Thou art the Christ, the Son of the living God.’ He waited not for kingly honors to crown his Lord, but accepted Him in His humiliation.

> «Аз ибтидо Петрус бовар дошт, ки Исо Масеҳ аст. Бисёре аз дигарон, ки бо мавъизаи Яҳёи Таъмиддиҳанда маҳкум гардида, Масеҳро пазируфта буданд, ҳангоми зиндонӣ шудан ва ба қатл расидани Яҳё нисбат ба рисолати ӯ ба шак афтоданд; ва акнун онҳо низ шак мекарданд, ки Исо ҳамон Масеҳест, ки дер боз мунтазири Ӯ буданд. Бисёре аз шогирдон, ки бо шавқи сӯзон интизор буданд Исо бар тахти Довуд ҷой гирад, вақте дарёфтанд, ки Ӯ чунин ният надорад, Ӯро тарк карданд. Аммо Петрус ва ҳамроҳонаш аз вафодории худ рӯй нагардониданд. Рафтори ноустувори касоне, ки дирӯз ситоиш мекарданду имрӯз маҳкум месохтанд, имони пайрави ҳақиқии Наҷотдиҳандаро барҳам надод. Петрус эълон кард: “Ту Масеҳ ҳастӣ, Писари Худои Ҳай”. Ӯ мунтазир нашуд, ки ҷалолҳои подшоҳона Худовандашро тоҷгузорӣ кунанд, балки Ӯро дар хории Ӯ пазируфт.»

> “Peter had expressed the faith of the twelve. Yet the disciples were still far from understanding Christ’s mission. The opposition and misrepresentation of the priests and rulers, while it could not turn them away from Christ, still caused them great perplexity. They did not see their way clearly. The influence of their early training, the teaching of the rabbis, the power of tradition, still intercepted their view of truth. From time to time precious rays of light from Jesus shone upon them, yet often they were like men groping among shadows. But on this day, before they were brought face to face with the great trial of their faith, the Holy Spirit rested upon them in power. For a little time their eyes were turned away from ‘the things which are seen,’ to behold ‘the things which are not seen.’ 2 Corinthians 4:18. Beneath the guise of humanity they discerned the glory of the Son of God.

> «Петрус имони дувоздаҳро ифода карда буд. Бо вуҷуди ин, шогирдон ҳанӯз аз дарки рисолати Масеҳ бисёр дур буданд. Мухолифат ва таҳрифи коҳинон ва ҳокимон, гарчанде ки наметавонист онҳоро аз Масеҳ рӯйгардон созад, боз ҳам боиси сардаргумии бузурги онҳо мешуд. Онҳо роҳи худро равшан намедиданд. Таъсири тарбияи аввалини онҳо, таълимоти раббиён ва қудрати анъана ҳанӯз дидгоҳи онҳоро нисбат ба ҳақиқат монеъ мешуд. Гоҳ-гоҳ нурҳои гаронбаҳои рӯшноӣ аз Исо бар онҳо метобиданд, аммо бисёр вақт онҳо монанди одамоне буданд, ки дар миёни сояҳо ламс-ламс роҳ меҷӯянд. Аммо дар ҳамин рӯз, пеш аз он ки онҳоро рӯ ба рӯи озмоиши бузурги имонашон оваранд, Рӯҳулқудс бо қудрат бар онҳо қарор гирифт. Барои андаке вақт чашмони онҳо аз «чизҳои дидашаванда» баргардонда шуда, то «чизҳои нодида» бингаранд. 2 Қӯринтиён 4:18. Дар зери пӯшиши инсоният онҳо ҷалоли Писари Худоро дарк карданд.»

> “Jesus answered Peter, saying, ‘Blessed art thou, Simon Bar-jona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but My Father which is in heaven.’” The Desire of Ages, 412.

> «Исо ба Петрус дар ҷавоб гуфт: “Хушо ту, эй Шимъӯн ибни Юнус; зеро на ҷисм ва хун инро бар ту ошкор кардааст, балки Падари Ман, ки дар осмон аст.”» «Орзӯи асрҳо», 412.

Peter’s confession in identifying that Christ is the son of God, spoke directly to the testing question of that history. The time had come for the Messiah to appear, as set forth by God’s prophetic Word, and only those who accepted that truth would be included with those represented by Peter’s statement. Peter represents those who accept the message established on September 11, 2001, and that confess that Jesus is the Son of God. “Peter had expressed the faith of the twelve,” and the twelve he represented were the one hundred and forty-four thousand. For this reason, Christ changed Peter’s name from Simon Bar-jona unto Peter in the passage.

Эътирофи Петрус, ки Масеҳ Писари Худост, бевосита ба саволи озмоишии он таърих посух гуфт. Вақт расида буд, ки Масеҳ, чунон ки Каломи нубувватии Худо муқаррар намудааст, зоҳир гардад; ва танҳо онҳое, ки он ҳақиқатро мепазируфтанд, ба шумори касоне дохил мешуданд, ки дар гуфтаи Петрус намояндагӣ шудаанд. Петрус намояндаи онҳост, ки паёми дар 11 сентябри соли 2001 муқарраршударо қабул мекунанд ва эътироф менамоянд, ки Исо Писари Худост. «Петрус имони он дувоздаҳро баён карда буд», ва он дувоздаҳе, ки ӯ намояндагӣ мекард, яксаду чилу чор ҳазор буданд. Аз ин сабаб, Масеҳ дар он порча номи Петрусро аз Шимъӯн Бар-Юно ба Петрус иваз кард.

“Simon” means “he who hears,” and “bar” means “son of,” and Jonah means “dove.” Simon represented those who heard the message of the dove, which represented the truths associated with the baptism of Jesus, when He became the Christ, anointed with power, as was symbolically represented by the descent of the Holy Spirit in the form of a dove.

«Шимъӯн» маънои «шунаванда»-ро дорад, ва «бар» маънои «писари»-ро, ва Юнус маънои «кабӯтар»-ро дорад. Шимъӯн намояндаи онҳое буд, ки паёми кабӯтарро мешуниданд, ки он рамзи ҳақоиқи марбут ба таъмиди Исо буд, ҳангоме ки Ӯ Масеҳ гардид, бо қудрат тадҳин ёфт, чунон ки ин ба таври рамзӣ бо фуруд омадани Рӯҳулқудс дар сурати кабӯтар ифода ёфта буд.

The reform lines parallel each other and John represents the Millerites, who on August 11, 1840, ate the little book. Jeremiah aligns with that event, and when he ate the little book, he was then called by God’s name.

Хатҳои ислоҳот ба якдигар мувозӣ мебошанд, ва Юҳанно миллериёнро намояндагӣ мекунад, ки 11 августи соли 1840 китоби хурдро хӯрданд. Ирмиё бо он воқеа мувофиқат мекунад, ва ҳангоме ки ӯ китоби хурдро хӯрд, он гоҳ ба номи Худо хонда шуд.

> Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. Jeremiah 15:16.

> Каломи Ту ёфт шуд, ва ман онро хӯрдам; ва каломи Ту барои ман шодмонӣ ва сурури дилам гардид; зеро ки ман ба номи Ту хонда шудаам, эй Худованд Худои лашкарҳо. Ирмиё 15:16.

When the Lord entered into covenant with Abram, He changed his name to Abraham, as He did with Sarai and Jacob. The changing of a name represents a covenant relationship, and at the waymark where the Divine symbol descends God’s people are to eat the message, enter into covenant, and their name is then changed. As a representative of the disciples of Christ’s time, Simon Bar-jona represented those who “heard” the message of the “dove.”

Ҳангоме ки Худованд бо Абром аҳд баст, Ӯ номи ӯро ба Иброҳим иваз кард, чунон ки бо Сорай ва Яъқуб низ чунин кард. Ивази ном муносибати аҳдиро ифода мекунад, ва дар он нишонаи роҳе, ки рамзи Илоҳӣ фуруд меояд, қавми Худо бояд паёмро бихӯранд, ба аҳд дохил шаванд, ва он гоҳ номи онҳо иваз карда мешавад. Шимъӯн Бар-Юнус, ҳамчун намояндаи шогирдони замони Масеҳ, онҳоеро намояндагӣ мекард, ки паёми «кабӯтар»-ро «шуниданд».

When he gave testimony that he recognized that at that waymark Jesus became the Christ, and that He was the Son of God, and all which that entails, Christ then changed his name to Peter. He had expressed the message that Christ’s covenant people of that history accepted, and in so doing he also typified the one hundred and forty-four thousand of the last days.

Вақте ки ӯ шаҳодат дод, ки эътироф кардааст, ки дар он нишона Исо Масеҳ гардид ва Ӯ Писари Худо буд, ва ҳамаи он чи ин дар бар мегирад, он гоҳ Масеҳ номи ӯро ба Петрус иваз кард. Ӯ паёмеро баён карда буд, ки қавми аҳди Масеҳ дар он таърих қабул намуданд, ва бо ин амал ӯ ҳамчунин саду чилу чор ҳазор нафари рӯзҳои охирро тимсол намуд.

The letter “P” is the sixteenth letter in the English alphabet, and the letter “E” is the fifth letter in the alphabet, and the letter “T” is the twentieth letter, the letter “E” is repeated, and the name ends with the letter “R” which is the eighteenth letter. Sixteen “times” five, “times” twenty, “times” five, “times” eighteen equals one hundred and forty-four thousand. The Wonderful Linguist spoke to Peter in Hebrew, and the New Testament was written in the Greek, and the translators of the King James Version produced the New Testament in English.

Ҳарфи «P» ҳарфи шонздаҳуми алифбои англисӣ аст, ва ҳарфи «E» ҳарфи панҷуми алифбо аст, ва ҳарфи «T» ҳарфи бистум аст, ҳарфи «E» такрор мешавад, ва ном бо ҳарфи «R», ки ҳарфи ҳаждаҳум аст, анҷом меёбад. Шонздаҳ «зарб» панҷ, «зарб» бист, «зарб» панҷ, «зарб» ҳаждаҳ баробар ба яксаду чилу чаҳор ҳазор аст. Забоншиноси Аҷоиб ба Петрус ба забони ибронӣ сухан гуфт, ва Аҳди Ҷадид ба забони юнонӣ навишта шуд, ва тарҷумонҳои Нусхаи Подшоҳ Ҷеймс Аҳди Ҷадидро ба забони англисӣ таҳия карданд.

In spite of the three steps of differing languages, Christ, who is the Son of God, the Wonderful Linguist, and the Wonderful Numberer, placed an illustration of the sealing of the one hundred and forty-four thousand in Matthew chapter sixteen, that aligns with the Battle of Panium, and His visit to Caesarea Philippi. He did so by employing His control of language and numbers, for He is both Palmoni (the Wonderful Numberer), and the Word (the Wonderful Linguist).

Бо вуҷуди се қадами фарқкунандаи забонҳо, Масеҳ, ки Писари Худост, Забоншиноси Аҷоиб ва Шуморкунандаи Аҷоиб, дар боби шонздаҳуми Матто намунае аз мӯҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазорро ҷой дод, ки бо Ҷанги Паниюм ва сафари Ӯ ба Қайсарияи Филиппӣ мувофиқат мекунад. Ӯ ин корро ба воситаи ихтиёри Худ бар забон ва ададҳо анҷом дод, зеро Ӯ ҳам Палмонӣ (Шуморкунандаи Аҷоиб) аст, ва ҳам Калом (Забоншиноси Аҷоиб).

We will continue this study in the next article.

Мо ин таҳқиқро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “Nearly two thousand years ago, a voice of mysterious import was heard in heaven, from the throne of God, ‘Lo, I come.’ ‘Sacrifice and offering Thou wouldest not, but a body hast Thou prepared Me…. Lo, I come (in the volume of the Book it is written of Me,) to do Thy will, O God.’ Hebrews 10:5–7. In these words is announced the fulfillment of the purpose that had been hidden from eternal ages. Christ was about to visit our world, and to become incarnate. He says, ‘A body hast Thou prepared Me.’ Had He appeared with the glory that was His with the Father before the world was, we could not have endured the light of His presence. That we might behold it and not be destroyed, the manifestation of His glory was shrouded. His divinity was veiled with humanity,—the invisible glory in the visible human form.

> Қариб ба ду ҳазор сол пеш, овозе бо аҳамияти асроромез дар осмон, аз тахти Худо, шунида шуд: «Инак, Ман меоям». «Қурбонӣ ва ҳадия нахостӣ, балки барои Ман ҷасаде муҳайё кардӣ.... Инак, Ман меоям (дар тӯмори Китоб дар бораи Ман навишта шудааст), то иродаи Туро, эй Худо, ба ҷо оварам». Ибриён 10:5–7. Дар ин суханон амалӣ гардидани мақсаде эълон мешавад, ки аз азал пинҳон нигоҳ дошта шуда буд. Масеҳ дар остонаи он буд, ки ба ҷаҳони мо биёяд ва ҷисм гардад. Ӯ мегӯяд: «Барои Ман ҷасаде муҳайё кардӣ». Агар Ӯ бо он ҷалоле зоҳир мегашт, ки пеш аз офариниши ҷаҳон ҳамроҳи Падар аз они Ӯ буд, мо нури ҳузури Ӯро тоқат карда наметавонистем. То ки мо онро бубинем ва нобуд нагардем, зуҳури ҷалоли Ӯ пӯшида карда шуд. Илоҳияти Ӯ ба инсоният ниқоб гирифта буд, — ҷалоли нонамоён дар сурати намоёни инсонӣ.

> “This great purpose had been shadowed forth in types and symbols. The burning bush, in which Christ appeared to Moses, revealed God. The symbol chosen for the representation of the Deity was a lowly shrub, that seemingly had no attractions. This enshrined the Infinite. The all-merciful God shrouded His glory in a most humble type, that Moses could look upon it and live. So in the pillar of cloud by day and the pillar of fire by night, God communicated with Israel, revealing to men His will, and imparting to them His grace. God’s glory was subdued, and His majesty veiled, that the weak vision of finite men might behold it. So Christ was to come in ‘the body of our humiliation’ (Philippians 3:21, R. V.), ‘in the likeness of men.’ In the eyes of the world He possessed no beauty that they should desire Him; yet He was the incarnate God, the light of heaven and earth. His glory was veiled, His greatness and majesty were hidden, that He might draw near to sorrowful, tempted men.

> «Ин мақсади бузург пешакӣ дар навъҳо ва рамзҳо сояафкан гардида буд. Буттаи сӯзон, ки дар он Масеҳ ба Мусо зоҳир шуд, Худоро ошкор намуд. Рамзе, ки барои ифодаи Илоҳият баргузида шуда буд, буттаи фурӯтане буд, ки ба назар гӯё ҳеҷ ҷозибае надошт. Дар он Беинтиҳо ҷой гирифта буд. Худои саршор аз раҳм ҷалоли Худро дар рамзе бисёр фурӯтан пинҳон дошт, то Мусо битавонад ба он назар кунад ва зинда бимонад. Ҳамин тавр, дар сутуни абр рӯзона ва сутуни оташ шабона, Худо бо Исроил муошират мекард, иродаи Худро ба одамон ошкор месохт ва файзи Худро ба онҳо ато менамуд. Ҷалоли Худо фурӯ нишонда шуда буд ва азамати Ӯ пӯшида, то биниши заифи одамони маҳдуд тавонад онро бубинад. Ҳамин тавр Масеҳ мебоист дар “ҷисми хории мо” (Филиппиён 3:21, R. V.), “дар монандии одамон” биёяд. Дар назари ҷаҳон Ӯ ҳеҷ ҳусне надошт, то мардум Ӯро орзу кунанд; вале Ӯ Худои муҷассам, нури осмон ва замин буд. Ҷалоли Ӯ пӯшида, бузургӣ ва азамати Ӯ ниҳон карда шуда буд, то битавонад ба одамони ғамгин ва озмудашуда наздик шавад.»

> “God commanded Moses for Israel, ‘Let them make Me a sanctuary; that I may dwell among them’ (Exodus 25:8), and He abode in the sanctuary, in the midst of His people. Through all their weary wandering in the desert, the symbol of His presence was with them. So Christ set up His tabernacle in the midst of our human encampment. He pitched His tent by the side of the tents of men, that He might dwell among us, and make us familiar with His divine character and life. ‘The Word became flesh, and tabernacled among us (and we beheld His glory, glory as of the Only Begotten from the Father), full of grace and truth.’ John 1:14, R. V., margin.

> «Худо ба Мусо барои Исроил амр фармуд: “Ва барои Ман мақдисе бисозанд, то ки дар миёни онҳо сокин шавам” (Хуруҷ 25:8), ва Ӯ дар он мақдис, дар миёни қавми Худ, иқомат дошт. Дар тӯли тамоми саргардонии пурмашаққати онҳо дар биёбон, рамзи ҳузури Ӯ бо онҳо буд. Ҳамин тавр Масеҳ хаймаи Худро дар миёни урдугоҳи инсонии мо барпо намуд. Ӯ хаймаи Худро дар канори хаймаҳои одамон афрохт, то ки дар миёни мо сокин шавад ва моро бо сифат ва ҳаёти илоҳии Худ ошно гардонад. “Калом ҷисм гардид, ва дар миёни мо хайма зад (ва мо ҷалоли Ӯро дидем, ҷалоле чун аз Писари Ягонаи аз Падар), пур аз файз ва ростӣ.” Юҳанно 1:14, R. V., margin.»

> “Since Jesus came to dwell with us, we know that God is acquainted with our trials, and sympathizes with our griefs. Every son and daughter of Adam may understand that our Creator is the friend of sinners. For in every doctrine of grace, every promise of joy, every deed of love, every divine attraction presented in the Saviour’s life on earth, we see ‘God with us.’

> «Азбаски Исо омад, то бо мо сокин гардад, мо медонем, ки Худо бо озмоишҳои мо ошност ва бо ғамҳои мо ҳамдард аст. Ҳар як писар ва духтари Одам метавонад дарк намояд, ки Офаридгори мо дӯсти гунаҳкорон аст. Зеро дар ҳар таълимоти файз, ҳар ваъдаи шодӣ, ҳар амали муҳаббат, ҳар ҷозибаи илоҳӣ, ки дар ҳаёти Наҷотдиҳанда бар замин зоҳир гардидааст, мо «Худо бо мост»-ро мебинем.»

> “Satan represents God’s law of love as a law of selfishness. He declares that it is impossible for us to obey its precepts. The fall of our first parents, with all the woe that has resulted, he charges upon the Creator, leading men to look upon God as the author of sin, and suffering, and death. Jesus was to unveil this deception. As one of us He was to give an example of obedience. For this He took upon Himself our nature, and passed through our experiences. ‘In all things it behooved Him to be made like unto His brethren.’ Hebrews 2:17. If we had to bear anything which Jesus did not endure, then upon this point Satan would represent the power of God as insufficient for us. Therefore Jesus was ‘in all points tempted like as we are.’ Hebrews 4:15. He endured every trial to which we are subject. And He exercised in His own behalf no power that is not freely offered to us. As man, He met temptation, and overcame in the strength given Him from God. He says, ‘I delight to do Thy will, O My God: yea, Thy law is within My heart.’ Psalm 40:8. As He went about doing good, and healing all who were afflicted by Satan, He made plain to men the character of God’s law and the nature of His service. His life testifies that it is possible for us also to obey the law of God.

> «Шайтон қонуни муҳаббати Худоро ҳамчун қонуни худпарастӣ муаррифӣ мекунад. Ӯ изҳор медорад, ки барои мо ба аҳкоми он итоат кардан ғайриимкон аст. Суқути нахустпадарони мо, бо тамоми мусибате ки аз он натиҷа додааст, ӯ бар гардани Офаридгор меандозад ва мардумро водор месозад, ки ба Худо ҳамчун муаллифи гуноҳ, ранҷу азоб ва марг назар кунанд. Исо бояд ин фиребро ошкор месохт. Чун яке аз мо, Ӯ бояд намунаи итоатро нишон медод. Барои ҳамин Ӯ табиати моро бар Худ гирифт ва аз таҷрибаҳои мо гузашт. «Зеро лозим буд, ки Ӯ аз ҳар ҷиҳат ба бародарони Худ монанд гардад». Ибриён 2:17. Агар мо маҷбур мебудем чизеро таҳаммул кунем, ки Исо онро аз сар нагузаронида бошад, пас дар ин маврид Шайтон қудрати Худоро барои мо нокифоя нишон медод. Бинобар ин Исо «дар ҳар бобат мисли мо озмуда шуд». Ибриён 4:15. Ӯ ҳар озмоишеро таҳаммул кард, ки мо ба он дучор мешавем. Ва Ӯ ба нафъи Худ ҳеҷ қудрате ба кор набурд, ки ба мо озодона пешниҳод нашуда бошад. Чун инсон, Ӯ бо васваса рӯ ба рӯ шуд ва бо қуввате ки Худо ба Ӯ дода буд, ғолиб омад. Ӯ мегӯяд: «Хости Туро, эй Худои ман, ба ҷо оварданро дӯст медорам; ва шариати Ту андаруни дили Ман аст». Забур 40:8. Ҳангоме ки Ӯ мегашт ва некӣ мекард ва ҳамаи онҳоеро, ки аз ҷониби Шайтон азият мекашиданд, шифо медод, Ӯ ба мардум хислати қонуни муҳаббати Худо ва табиати хизмати Ӯро равшан менамуд. Ҳаёти Ӯ шаҳодат медиҳад, ки барои мо низ итоат кардан ба шариати Худо мумкин аст.

> “By His humanity, Christ touched humanity; by His divinity, He lays hold upon the throne of God. As the Son of man, He gave us an example of obedience; as the Son of God, He gives us power to obey. It was Christ who from the bush on Mount Horeb spoke to Moses saying, ‘I AM THAT I AM…. Thus shalt thou say unto the children of Israel, I AM hath sent me unto you.’ Exodus 3:14. This was the pledge of Israel’s deliverance. So when He came ‘in the likeness of men,’ He declared Himself the I AM. The Child of Bethlehem, the meek and lowly Saviour, is God ‘manifest in the flesh.’ 1 Timothy 3:16. And to us He says: ‘I AM the Good Shepherd.’ ‘I AM the living Bread.’ ‘I AM the Way, the Truth, and the Life.’ ‘All power is given unto Me in heaven and in earth.’ John 10:11; 6:51; 14:6; Matthew 28:18. I AM the assurance of every promise. I AM; be not afraid. ‘God with us’ is the surety of our deliverance from sin, the assurance of our power to obey the law of heaven.” The Desire of Ages, 23, 24.

> «Ба воситаи инсонияти Худ, Масеҳ ба инсоният даст расонд; ба воситаи илоҳияти Худ Ӯ ба тахти Худо мечаспад. Ҳамчун Писари одам, Ӯ ба мо намунаи итоатро дод; ҳамчунин Писари Худо, Ӯ ба мо қудрат медиҳад, то итоат намоем. Ин Масеҳ буд, ки аз бутта дар кӯҳи Ҳӯриб ба Мӯсо сухан гуфта, гуфт: “ҲАСТАМ ОН КИ ҲАСТАМ…. Ҳамин тавр ба банӣ-Исроил бигӯ: ҲАСТАМ маро назди шумо фиристодааст”. Хуруҷ 3:14. Ин гарави раҳоии Исроил буд. Пас, вақте ки Ӯ “дар шабоҳати одамон” омад, Худро ҲАСТАМ эълон намуд. Кӯдаки Байт-Лаҳм, Наҷотдиҳандаи ҳалим ва фурӯтан, Худост, ки “дар ҷисм зоҳир шуд”. 1 Тимотиюс 3:16. Ва ба мо Ӯ мегӯяд: “МАН Чӯпони некӯ ҳастам”. “МАН Нони ҳаётбахш ҳастам”. “МАН Роҳ, Ҳақиқат ва Ҳаёт ҳастам”. “Ҳама қудрат дар осмон ва бар замин ба Ман дода шудааст”. Юҳанно 10:11; 6:51; 14:6; Матто 28:18. МАН кафолати ҳар ваъда ҳастам. МАН ҳастам; натарсед. “Худо бо мост” кафолати раҳоии мо аз гуноҳ ва итминони қудрати мо барои итоат ба шариати осмон аст». The Desire of Ages, 23, 24.

Back to Articles