Article

# Future for America and July 18, 2020 - Number Seven

Ояндаи Амрико ва 18 июли 2020 - Рақами Ҳафт

The Archers

Камонварон

Author

Jeff Pippenger

Published

September 25, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

We addressed the “burden of the valley of vision” of Isaiah twenty-two in a recent article. There we identified the “valley of vision” as a geographical symbol of the distinction between the Laodiceans and Philadelphians in the “last days.” That which bound the foolish Laodicean virgins into bundles for the fires of destruction were the “archers.” The archers of biblical prophecy represent Islam.

Мо дар мақолаи наве «бори водии рӯъё»-и Ишаъё бисту ду-ро баррасӣ кардем. Дар он ҷо мо «водии рӯъё»-ро ҳамчун рамзи ҷуғрофии фарқият миёни Лаъудикиён ва Филаделфиён дар «рӯзҳои охир» муайян намудем. Он чӣ бокираҳои аблаҳи Лаъудикиро барои оташҳои ҳалокат ба бастаҳо мебаст, «камонварон» буданд. Камонварони нубуввати китобӣ намояндаи Ислом мебошанд.

> And God said unto Abraham, Let it not be grievous in thy sight because of the lad, and because of thy bondwoman; in all that Sarah hath said unto thee, hearken unto her voice; for in Isaac shall thy seed be called. And also of the son of the bondwoman will I make a nation, because he is thy seed. And Abraham rose up early in the morning, and took bread, and a bottle of water, and gave it unto Hagar, putting it on her shoulder, and the child, and sent her away: and she departed, and wandered in the wilderness of Beersheba. And the water was spent in the bottle, and she cast the child under one of the shrubs. And she went, and sat her down over against him a good way off, as it were a bowshot: for she said, Let me not see the death of the child. And she sat over against him, and lift up her voice, and wept. And God heard the voice of the lad; and the angel of God called to Hagar out of heaven, and said unto her, What aileth thee, Hagar? fear not; for God hath heard the voice of the lad where he is. Arise, lift up the lad, and hold him in thine hand; for I will make him a great nation. And God opened her eyes, and she saw a well of water; and she went, and filled the bottle with water, and gave the lad drink. And God was with the lad; and he grew, and dwelt in the wilderness, and became an archer. Genesis 21:12–21.

> Ва Худо ба Иброҳим гуфт: «Аз боиси он писар ва аз боиси канизаат дар назари ту сахт нанамояд; дар ҳар он чи Сорра ба ту гуфтааст, ба овози вай гӯш деҳ, зеро ки дар Исҳоқ насли ту хонда хоҳад шуд. Ва инчунин аз писари каниз ҳам қавме ба вуҷуд хоҳам овард, зеро ки ӯ низ аз насли туст». Ва Иброҳим субҳи барвақт бархост, нон ва машки обе гирифта, онҳоро ба Ҳоҷар дод, бар китфи вай ниҳода, ва кӯдакро низ супурда, ӯро равона кард; ва ӯ рафта, дар биёбони Беэр-Шобаъ саргардон гашт. Ва об дар машк тамом шуд, ва ӯ кӯдакро зери яке аз буттаҳо андохт. Ва рафта, дар муқобили ӯ ба масофаи дуртаре, ба қадри як тири камон, нишаст; зеро гуфт: «Марги кӯдакро набинам». Ва дар муқобили ӯ нишаста, овози худро баланд кард ва гирист. Ва Худо овози писарро шунид; ва фариштаи Худо аз осмон Ҳоҷарро нидо карда, ба вай гуфт: «Эй Ҳоҷар, туро чӣ шудааст? Натарс, зеро Худо овози писарро дар ҳамон ҷое ки ҳаст, шунидааст. Бархез, писарро бардор ва бо дасти худ ӯро нигоҳ дор, зеро Ман ӯро ба қавми бузурге табдил хоҳам дод». Ва Худо чашмони ӯро кушод, ва ӯ чоҳи оберо дид; ва рафта, машкро аз об пур кард ва ба писар нӯшонид. Ва Худо бо он писар буд; ва ӯ бузург шуд, ва дар биёбон сокин гашт, ва камондозе гардид. Ҳастӣ 21:12–21.

Ishmael, the son of Hagar was to become the father of the nation of Islam and he was represented as “an archer.” The first mention of Ishmael identifies his role in biblical prophecy.

Исмоил, писари Ҳоҷар, мебоист падари миллати Ислом гардад ва ӯ ҳамчун «камонвар» муаррифӣ шудааст. Аввалин зикри Исмоил нақши ӯро дар пешгӯии Китоби Муқаддас муайян мекунад.

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> Ва фариштаи Худованд ба вай гуфт: «Инак, ту ҳомиладор ҳастӣ, ва писаре хоҳӣ зоид, ва ӯро Исмоил хоҳӣ номид; зеро ки Худованд мусибати туро шунидааст. Ва ӯ марди ваҳшӣ хоҳад буд; дасти ӯ бар зидди ҳар кас хоҳад буд, ва дасти ҳар кас бар зидди ӯ; ва ӯ дар ҳузури ҳамаи бародарони худ сокин хоҳад шуд». Ҳастӣ 16:11, 12.

The nation of Islam will “be against every man,” and “every man’s hand” will be “against him.” The word translated as “wild” is the wild Arabian ass, so from the outset of Ishmael as a symbol of prophecy he is associated with the “horse family,” and he will bring every nation of the world together against his nation.

Миллати Ислом «зидди ҳар кас» хоҳад буд, ва «дасти ҳар кас» «зидди ӯ» хоҳад буд. Калимае, ки ҳамчун «ваҳшӣ» тарҷума шудааст, ҳамон хари ваҳшии арабист; бинобар ин, аз ҳамон оғоз, Исмоил ҳамчун рамзи нубувват бо «оилаи асп» вобаста гардонда мешавад, ва ӯ ҳамаи миллатҳои ҷаҳонро бар зидди миллати худ ҷамъ хоҳад овард.

The Millerites identified that the three woes of Revelation nine represent the prophetic history of Islam and in so doing they visually portrayed Islam as a horse on both of the two sacred tables of Habakkuk. Those charts were “directed by the hand of the Lord” and were prophesied of in Habakkuk chapter two. To reject the truth that Islam is represented by the three woes of Revelation chapter eight and verse thirteen is to reject the Spirit of Prophecy and Habakkuk. It is a rejection of both the Bible and the Spirit of Prophecy.

Миллериён муайян карданд, ки се войи Ваҳй боби нӯҳ таърихи нубувватии Исломро ифода менамоянд, ва бо ин кор онҳо Исломро бар ҳар ду ҷадвали муқаддаси Ҳабаққуқ ба сурати асп тасвир карданд. Он ҷадвалҳо «ба дасти Худованд роҳнамоӣ шуда буданд» ва дар Ҳабаққуқ боби ду дар бораи онҳо пешгӯӣ гардида буд. Рад кардани ҳақиқат, ки Ислом бо се войи Ваҳй боби ҳашт ва ояти сездаҳ ифода шудааст, баробари рад кардани Рӯҳи Нубувват ва Ҳабаққуқ аст. Ин рад кардани ҳам Китоби Муқаддас ва ҳам Рӯҳи Нубувват аст.

> And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.

> Ва ман нигаристам, ва овози фариштаеро шунидам, ки дар миёни осмон парвоз мекард ва бо овози баланд мегуфт: Вой, вой, вой бар сокинони замин, аз барои дигар овозҳои карнаи он се фариштае, ки ҳанӯз бояд бинавозанд! Ваҳй 8:13.

To reject truth is to be bound for the fires of destruction, and Adventism began their progressive rejection of truth in 1863. Islam is the issue that brings all the nations of the world together during the third woe. This unity was illustrated on September 11, 2001, which, as the first waymark of the seven thunders, must also represent the last waymark of the seven thunders. The last waymark of the seven thunders in the “last days” is the Sunday law, then the third woe comes quickly. The power that angers the nations is Islam, and in the last days Islam angered the nations on September 11, 2001, but they were simultaneously “held in check.” At that time the latter rain began to sprinkle in advance of the full outpouring that takes place when the bride makes herself ready.

Рад кардани ҳақиқат маънои ба оташҳои ҳалокат баста шуданро дорад, ва адвентизм радкунии тадриҷии ҳақиқатро дар соли 1863 оғоз намуд. Ислом он масъалаест, ки дар вақти войи сеюм ҳамаи халқҳои ҷаҳонро ба ҳам меоварад. Ин ягонагӣ 11 сентябри соли 2001 нишон дода шуд, ки он, ҳамчун аввалин аломати роҳи ҳафт раъду барқ, ҳамчунин бояд аломати охирини роҳи ҳафт раъду барқро ифода намояд. Аломати охирини роҳи ҳафт раъду барқ дар «рӯзҳои охир» қонуни якшанбе аст; он гоҳ войи сеюм ба зудӣ фаро мерасад. Қуввае, ки халқҳоро ба хашм меоварад, Ислом аст, ва дар рӯзҳои охир Ислом 11 сентябри соли 2001 халқҳоро ба хашм овард, аммо онҳо ҳамзамон «маҳдуд нигоҳ дошта шуданд». Дар он вақт борони охирон пеш аз рехтани комил, ки ҳангоми он ки арӯс худро омода месозад ба вуқӯъ мепайвандад, ба пошидан оғоз намуд.

> “At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> «Дар он вақт, ҳангоме ки кори наҷот ба анҷом мерасад, мусибат бар замин хоҳад омад, ва халқҳо ба ғазаб хоҳанд омад, вале боздошта хоҳанд шуд, то ки ба кори фариштаи сеюм монеъ нагарданд. Дар он вақт “борони охир”, ё таровате аз ҳузури Худованд, хоҳад омад, то ба овози баланди фариштаи сеюм қувват бахшад ва муқаддасонро омода созад, то дар он даврае устувор биистанд, вақте ки ҳафт балои охирин рехта хоҳанд шуд». Early Writings, 85.

On September 11, 2001 the judgment of the living began, the nations were angered by the attack of Islam against the United States and the latter rain began to fall. Judgment begins with the house of God and the judgment of the house of God ends at the Sunday law crisis, then the judgment of God’s other flock begins. Much is involved with this most important truth, but these truths are well documented in the series, Habakkuk’s Tables. It was important to place these things in the article here before we return to the narrative of Revelation eleven.

11 сентябри соли 2001 доварии зиндагон оғоз ёфт, халқҳо аз ҳамлаи ислом бар зидди Иёлоти Муттаҳида ба ғазаб омаданд ва борони охирин ба боридан оғоз кард. Доварӣ аз хонаи Худо оғоз меёбад ва доварии хонаи Худо дар бӯҳрони қонуни якшанбе ба поён мерасад, сипас доварии рамаи дигари Худо оғоз меёбад. Дар ин ҳақиқати басо муҳим чизҳои бисёре дар бар гирифта шудаанд, аммо ин ҳақиқатҳо дар силсилаи «Ҷадвалҳои Ҳабаққуқ» ба хубӣ ҳуҷҷатгузорӣ шудаанд. Муҳим буд, ки ин чизҳо дар ҳамин ҷо, дар ин мақола, пеш аз он ки ба ривояти боби ёздаҳуми Ваҳй бозгардем, оварда шаванд.

> And the same hour was there a great earthquake, and the tenth part of the city fell, and in the earthquake were slain of men seven thousand: and the remnant were affrighted, and gave glory to the God of heaven. The second woe is past; and, behold, the third woe cometh quickly. Revelation 11:13, 14.

> Ва дар ҳамон соат зилзилаи бузурге рӯй дод, ва даҳяки шаҳр фурӯ рехт, ва дар он зилзила аз одамон ҳафт ҳазор кушта шуданд; ва боқимондагон ба ҳарос афтоданд ва Худои осмонро ҷалол доданд. Войи дуюм гузашт; ва инак, войи сеюм ба зудӣ меояд. Ваҳй 11:13, 14.

The “great earthquake” that marked the overturning of the nation of France in the French Revolution represents the overturning of the United States at the Sunday law. National apostasy is to be followed by national ruin, and when the United States is ruined the entire earth will be shaken to its core, thus the symbol of the “earthquake.” At that point “the third woe cometh quickly.” Islam is identified on the two sacred tables as the first and second woe of Revelation nine, and if the first woe is Islam and the second woe is Islam, then the third woe must be Islam, for upon the testimony of two a thing is established. The United States will be struck again by Islam at the Sunday law.

«Зилзилаи бузург», ки сарнагун шудани миллати Фаронсаро дар Инқилоби Фаронса нишонгузорӣ намуд, сарнагун шудани Иёлоти Муттаҳидаро ҳангоми қонуни якшанбе ифода мекунад. Ба муртадии миллӣ бояд харобии миллӣ пайравӣ намояд, ва ҳангоме ки Иёлоти Муттаҳида хароб гардад, тамоми замин то умқи бунёди худ ба ларза хоҳад омад; бинобар ин рамзи «зилзила». Дар он вақт «войи сеюм ба зудӣ меояд». Ислом дар ду ҷадвали муқаддас ҳамчун войи якум ва дуюми Ваҳй боби нуҳ муаррифӣ шудааст, ва агар войи якум Ислом бошад ва войи дуюм Ислом бошад, пас войи сеюм низ бояд Ислом бошад, зеро бар шаҳодати ду нафар ҳар чизе собит мегардад. Иёлоти Муттаҳида дар вақти қонуни якшанбе бори дигар аз ҷониби Ислом зарба хоҳад хӯрд.

Speaking of Ezekiel’s valley of bones Sister White records the following.

Дар бораи водии устухонҳои Ҳизқиёл сухан ронда, хоҳар Уайт чунин менависад.

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> «Фариштагон чор бодро нигоҳ медоранд, ки ба сурати аспи хашмгине тасвир шудааст, ки мехоҳад худро раҳо карда, бар рӯи тамоми замин тохта гузарад ва дар роҳи худ харобӣ ва марг оварад.

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> «Оё мо дар худи лаби олами абадӣ хоб хоҳем рафт? Оё мо кунд ва сард ва мурда хоҳем буд? Оҳ, кош дар калисоҳои мо Рӯҳ ва нафаси Худо ба қавми Ӯ дамида мешуд, то онҳо бар пойҳои худ истода, зиндагӣ кунанд. Мо бояд бубинем, ки роҳ танг аст ва дарвоза низ танг. Аммо чун аз дарвозаи танг мегузарем, фарохии он бе ҳадду канор аст». Manuscript Releases, ҷилди 20, 217.

The message of the “four winds” that raises the two prophets of Revelation eleven is the message of the angry horse of Bible prophecy, as represented throughout the biblical testimony, but also as visually represented upon the two sacred tables of Habakkuk. The message that brings Elijah and Moses to their feet is the message of the third woe that comes quickly after they are raised to their feet, for when the Sunday law arrives and Islam strikes again Moses and Elijah are lifted up as the ensign to the nations.

Паёми «чор бод», ки ду пайғамбари Ваҳй боби ёздаҳро бармехезонад, ҳамон паёми аспи хашмгини нубуввати Китоби Муқаддас аст, чунон ки дар саросари шаҳодати китобӣ тасвир шудааст, вале ҳамчунин ба таври аён бар ду лавҳи муқаддаси Ҳабаққуқ намоянда шудааст. Паёме, ки Илёс ва Мӯсоро бар по меоварад, ҳамон паёми войи сеюм аст, ки зуд пас аз бар по хестани онҳо меояд; зеро вақте ки қонуни якшанбе фаро мерасад ва Ислом бори дигар зарба мезанад, Мӯсо ва Илёс ҳамчун байрақ барои халқҳо боло бардошта мешаванд.

The third woe of Islam is also the seventh trumpet. The beginning of the sounding of the seventh trumpet was on October 22, 1844, when the judgment began.

Войи сеюми Ислом ҳамчунин карнайи ҳафтум аст. Оғози навохтани карнайи ҳафтум 22 октябри соли 1844 буд, вақте ки доварӣ оғоз ёфт.

> But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

> Лекин дар айёми овози фариштаи ҳафтум, ҳангоме ки ӯ ба навохтан оғоз намояд, сирри Худо ба анҷом хоҳад расид, чунон ки Ӯ ба бандагони Худ — пайғамбарон — башорат додааст. Ваҳй 10:7.

The “days of the voice of the seventh angel” is the days of the investigative judgment, that began on October 22, 1844. Then the judgment of the dead commenced. Once the third woe comes quickly the sounding of the seventh trumpet is again marked. This sounding is not the beginning of the investigative judgment, but the end of the judgment of the house of God, and the beginning of the judgment of God’s other flock.

«рӯзҳои овози фариштаи ҳафтум» рӯзҳои доварии таҳқиқотист, ки 22 октябри соли 1844 оғоз ёфт. Он гоҳ доварии мурдагон оғоз гардид. Ҳамин ки войи сеюм ба зудӣ фаро мерасад, навохтани карнаи ҳафтум боз нишон дода мешавад. Ин навохтан оғози доварии таҳқиқотӣ нест, балки анҷоми доварии хонаи Худо ва оғози доварии рамаи дигари Худост.

> And the seventh angel sounded; and there were great voices in heaven, saying, The kingdoms of this world are become the kingdoms of our Lord, and of his Christ; and he shall reign for ever and ever. And the four and twenty elders, which sat before God on their seats, fell upon their faces, and worshipped God, Saying, We give thee thanks, O Lord God Almighty, which art, and wast, and art to come; because thou hast taken to thee thy great power, and hast reigned. Revelation 11:15–17.

> Ва фариштаи ҳафтум карнай навохт; ва дар осмон овозҳои бузурге бархостанд, ки мегуфтанд: Салтанатҳои ин ҷаҳон салтанатҳои Худованди мо ва Масеҳи Ӯ гардидаанд; ва Ӯ то абадулобод подшоҳӣ хоҳад кард. Ва он бисту чор пирон, ки пеши Худо бар тахтҳои худ нишаста буданд, бар рӯйҳои худ афтода, Худоро саҷда карданд, ва гуфтанд: Туро шукр мегӯем, эй Худованд Худои Қодири Мутлақ, ки ҳастӣ, ва будӣ, ва меоӣ; зеро ки Ту қудрати бузурги Худро ба даст гирифта, подшоҳӣ намудаӣ. Ваҳй 11:15–17.

The “mystery of God” is Christ in us, the hope of glory that is finished in the time period when Moses and Elijah stand up and are resurrected through a message from the Word of God that identifies Islam. If the message is received it binds a soul for the heavenly garner, but for those who reject the message it is the message of the archers of Islam that bind them in bundles to be burned in the fires of destruction. The message of the seventh trumpet seals the one hundred and forty-four thousand in advance of them being lifted up as an ensign to bring in God’s other flock. The two resurrected prophets must first be sealed before the world can be warned.

«Рози Худо» ин аст Масеҳ дар мо, умеди ҷалол, ки дар он давраи замонӣ ба анҷом мерасад, вақте ки Мӯсо ва Илёс ба по мехезанд ва ба василаи паёме аз Каломи Худо, ки Исломро муайян месозад, эҳё карда мешаванд. Агар паём пазируфта шавад, он ҷонеро барои анбори осмонӣ мебандад; аммо барои онҳое ки паёмро рад мекунанд, он паёми камонварони Ислом аст, ки онҳоро дар бастаҳо мебанданд, то дар оташҳои ҳалокат сӯхта шаванд. Паёми карнаи ҳафтум яксаду чилу чор ҳазорро пеш аз он ки онҳо ҳамчун парчаме барафрохта шаванд, то рамаи дигари Худоро биёваранд, мӯҳр мекунад. Он ду пайғамбари эҳёшуда бояд аввал мӯҳр карда шаванд, пеш аз он ки ҷаҳон огоҳ карда шавад.

> “The work of the Holy Spirit is to convince the world of sin, of righteousness and of judgment. The world can only be warned by seeing those who believe the truth sanctified through the truth, acting upon high and holy principles, showing in a high, elevated sense, the line of demarcation between those who keep the commandments of God, and those who trample them under their feet. The sanctification of the Spirit signalizes the difference between those who have the seal of God, and those who keep a spurious rest-day. When the test comes, it will be clearly shown what the mark of the beast is. It is the keeping of Sunday. Those who after having heard the truth, continue to regard this day as holy, bear the signature of the man of sin, who thought to change times and laws. Bible Training School, December 1, 1903.

> «Кори Рӯҳи Муқаддас ин аст, ки ҷаҳонро дар бораи гуноҳ, дар бораи адолат ва дар бораи доварӣ муътақид созад. Ҷаҳонро танҳо он гоҳ метавон ҳушдор дод, ки бубинад: онҳое ки ба ҳақиқат имон доранд, ба воситаи ҳақиқат муқаддас гардонида шуда, бар асоси усулҳои баланду муқаддас амал мекунанд ва ба маънои оливу рафеъ хати ҷудоиро миёни онҳое ки аҳкоми Худоро риоя мекунанд ва онҳое ки онҳоро зери по лагадкӯб менамоянд, нишон медиҳанд. Муқаддасгардонии Рӯҳ фарқи миёни онҳое ки мӯҳри Худоро доранд ва онҳое ки рӯзи истироҳати қалбакиро риоя мекунанд, ошкор месозад. Вақте ки имтиҳон фаро расад, ба таври возеҳ маълум хоҳад шуд, ки нишони ҳайвон чист. Он риояи рӯзи якшанбе аст. Онҳое ки пас аз шунидани ҳақиқат, ҳамчунон ин рӯзро муқаддас меҳисобанд, имзои он марди гуноҳро бар худ доранд, ки гумон дошт замонҳо ва шариатро тағйир диҳад. Bible Training School, December 1, 1903.»

When the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign unto the nations, the nations will be angry. The power that angers the nations in Bible prophecy is Islam. Islam will strike the United States again at the Sunday law.

Ҳангоме ки саду чиҳилу чор ҳазор ҳамчун парчаме барои халқҳо боло бурда шаванд, халқҳо ба ғазаб хоҳанд омад. Қуввате, ки дар пешгӯии Китоби Муқаддас халқҳоро ба ғазаб меоварад, Ислом аст. Ислом дар замони қонуни якшанбе боз ба Иёлоти Муттаҳида зарба хоҳад зад.

> And the nations were angry, and thy wrath is come, and the time of the dead, that they should be judged, and that thou shouldest give reward unto thy servants the prophets, and to the saints, and them that fear thy name, small and great; and shouldest destroy them which destroy the earth. And the temple of God was opened in heaven, and there was seen in his temple the ark of his testament: and there were lightnings, and voices, and thunderings, and an earthquake, and great hail. Revelation 11:18, 19.

> Ва халқҳо ба ғазаб омаданд, ва хашми Ту фаро расид, ва вақти мурдагоне, ки доварӣ карда шаванд, ва то ки музд диҳӣ ба бандагони Худ—анбиё, ва ба муқаддасон, ва ба онҳое ки аз номи Ту метарсанд, хурду бузург; ва нобуд созӣ онҳоеро, ки заминро нобуд месозанд. Ва маъбади Худо дар осмон кушода шуд, ва дар маъбади Ӯ сандуқи аҳди Ӯ дида шуд; ва барқҳо, ва овозҳо, ва раъдҳо, ва заминҷунбӣ, ва жолаи бузург ба амал омаданд. Ваҳй 11:18, 19.

After this series of prophetic events, John presents the church who are to be the ensign.

Баъд аз ин силсилаи воқеаҳои нубувватӣ, Юҳанно калисоро, ки бояд парчам бошанд, пешкаш мекунад.

> And there appeared a great wonder in heaven; a woman clothed with the sun, and the moon under her feet, and upon her head a crown of twelve stars. And she being with child cried, travailing in birth, and pained to be delivered. Revelation 12:1.

> Ва дар осмон аломати бузурге зоҳир шуд: зане, ки офтобро дар бар дошт, ва моҳ зери пойҳояш буд, ва бар сари вай тоҷе аз дувоздаҳ ситора. Ва ӯ ҳомиладор буда, аз дарди зоиш фарёд мекашид ва азоб мекашид, то ки бизояд. Ваҳй 12:1.

Here the church that was slain, trampled down, resurrected, and thereafter is taken up into heaven as God’s ensign is shining with the glory of the sun. They are standing upon the moon, representing the shadow of the twelve stars upon their crown. The shadow is the twelve tribes of ancient Israel that typified and reflected the twelve disciples that are the twelve stars in her crown. The beginning of ancient Israel is typifying the end of ancient Israel in the illustration.

Дар ин ҷо калисое тасвир шудааст, ки кушта шуд, поймол гардид, эҳё шуд, ва баъд аз он ба осмон бардошта мешавад, дар ҳоле ки парчами Худо бо ҷалоли офтоб медурахшад. Онҳо бар моҳ истодаанд, ки сояи дувоздаҳ ситораро бар тоҷи онҳо ифода мекунад. Ин соя дувоздаҳ қабилаи Исроили қадим аст, ки намуна ва инъикоси дувоздаҳ шогирд буданд, ки он дувоздаҳ ситораи тоҷи вай мебошанд. Оғози Исроили қадим дар ин тасвир анҷоми Исроили қадимро ифода мекунад.

The woman is about to bring forth a child, which identifies the birth of Christ at the end of ancient Israel, but now represents the birth of the Gentiles that come out of Babylon and join the one hundred and forty-four thousand. As soon as Elijah and Moses are lifted up as the ensign, she delivers God’s other flock who will respond to the ensign.

Зан ҳозир аст кӯдакеро ба дунё оварад, ки таваллуди Масеҳро дар анҷоми Исроили қадим муайян мекунад, вале акнун таваллуди ғайрияҳудиёнеро ифода менамояд, ки аз Бобил берун меоянд ва ба саду чилу чор ҳазор мепайванданд. Ҳамин ки Илёс ва Мусо ҳамчун парчам барафрошта мешаванд, вай рамаи дигари Худоро ба дунё меорад, ки ба он парчам ҷавоб хоҳанд дод.

The “world can only be warned” by seeing the one hundred and forty-four thousand lifted up as an ensign during the crisis that begins at the Sunday law in the United States. Those who come out of Babylon and stand with the one hundred and forty-four thousand are represented as the great multitude. Those two groups located in Revelation seven are represented by Moses and Elijah at the mount of Transfiguration, and God’s triumphant church that is resurrected and lifted up as an ensign come together with God’s other flock that are still then in Babylon during that final time of crisis.

«Ҷаҳонро фақат метавон ҳушдор дод» ба воситаи дидани он ки яксаду чилу чор ҳазор ҳамчун нишонае дар айёми бӯҳроне, ки аз қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида оғоз меёбад, барафрошта мешаванд. Онҳое ки аз Бобил берун меоянд ва бо яксаду чилу чор ҳазор меистанд, ҳамчун анбӯҳи бузург тасвир шудаанд. Ин ду гурӯҳ, ки дар Ваҳй боби ҳафт ҷой гирифтаанд, дар кӯҳи Тағйири Ҳайат ба воситаи Мусо ва Илёс муаррифӣ шудаанд, ва калисои зафарманди Худо, ки эҳё гардида, ҳамчун нишонае барафрошта мешавад, бо рамаи дигари Худо, ки дар он вақти ниҳоии бӯҳрон ҳанӯз дар Бобил мебошанд, якҷо мегардад.

> Hear the word of the Lord, ye that tremble at his word; Your brethren that hated you, that cast you out for my name’s sake, said, Let the Lord be glorified: but he shall appear to your joy, and they shall be ashamed. A voice of noise from the city, a voice from the temple, a voice of the Lord that rendereth recompense to his enemies. Before she travailed, she brought forth; before her pain came, she was delivered of a man child. Who hath heard such a thing? who hath seen such things? Shall the earth be made to bring forth in one day? or shall a nation be born at once? for as soon as Zion travailed, she brought forth her children. Shall I bring to the birth, and not cause to bring forth? saith the Lord: shall I cause to bring forth, and shut the womb? saith thy God. Rejoice ye with Jerusalem, and be glad with her, all ye that love her: rejoice for joy with her, all ye that mourn for her: That ye may suck, and be satisfied with the breasts of her consolations; that ye may milk out, and be delighted with the abundance of her glory. For thus saith the Lord, Behold, I will extend peace to her like a river, and the glory of the Gentiles like a flowing stream: then shall ye suck, ye shall be borne upon her sides, and be dandled upon her knees. As one whom his mother comforteth, so will I comfort you; and ye shall be comforted in Jerusalem. And when ye see this, your heart shall rejoice, and your bones shall flourish like an herb: and the hand of the Lord shall be known toward his servants, and his indignation toward his enemies. Isaiah 66:5–14.

> Каломи Худовандро бишнавед, эй шумо, ки аз каломи Ӯ меларзед; бародарони шумо, ки аз шумо нафрат доштанд ва шуморо ба хотири номи Ман ронда буданд, гуфтанд: «Бигзор Худованд ҷалол ёбад». Аммо Ӯ барои шодии шумо зоҳир хоҳад шуд, ва онҳо хиҷил хоҳанд гашт. Овози ғалоғулае аз шаҳр, овозе аз маъбад, овози Худованд, ки ба душманони Худ подош медиҳад. Пеш аз он ки дардҳои зоиш бар вай ояд, вай таваллуд кард; пеш аз он ки дарди вай фаро расад, вай писарчае зоид. Кӣ чунин чизеро шунидааст? кӣ монанди инҳоро дидааст? Оё замин дар як рӯз ба зоиш оварда мешавад? ё қавме дар як лаҳза таваллуд меёбад? Зеро чун Сион дард кашид, фарзандони худро зоид. Оё Ман ба таваллуд бирасонам ва таваллуд накунонам? мегӯяд Худованд. Оё Ман таваллуд кунонам ва раҳмро бубандам? мегӯяд Худои ту. Бо Ерусалим шодӣ кунед ва бо вай хурсанд бошед, эй ҳамаи шумо, ки вайро дӯст медоред; бо вай аз шодӣ шодмонӣ намоед, эй ҳамаи шумо, ки барои вай мотам мегиред; то ки аз пистонҳои тасаллиҳои вай бихӯред ва сер шавед; то ки бинӯшед ва аз фаровонии ҷалоли вай лаззат баред. Зеро Худованд чунин мегӯяд: «Инак, Ман осоишро мисли дарё ба вай равона хоҳам кард, ва ҷалоли халқҳоро мисли ҷӯйи лабрез; он гоҳ шумо хоҳед макид, бар паҳлӯҳои вай бардошта хоҳед шуд, ва бар зонуҳои вай навозиш хоҳед ёфт. Чунон ки модар касеро тасаллӣ медиҳад, Ман низ шуморо тасаллӣ хоҳам дод; ва шумо дар Ерусалим тасаллӣ хоҳед ёфт. Ва ҳангоме ки инро бубинед, дили шумо шод хоҳад шуд, ва устухонҳои шумо мисли алаф нашъунамо хоҳад кард; ва дасти Худованд нисбати бандагонаш маълум хоҳад шуд, ва ғазаби Ӯ нисбати душманонаш». Ишаъё 66:5–14.

Those that are born when they ascend to heaven are those who have been cast out by their brethren that hated them. Their brethren that hated them and rejoiced in their death, are those who say they are Jews, but are not. They are those of the synagogue of Satan that will prophetically worship at the feet of the ensign that consists of the “outcasts of Israel.”

Онҳое ки ҳангоми ба осмон сууд карданашон тавлид меёбанд, ҳамон касонеанд, ки аз ҷониби бародарони худ, ки аз онҳо нафрат доштанд, ронда шудаанд. Бародарони онҳо, ки аз онҳо нафрат доштанд ва аз марги онҳо шодӣ мекарданд, ҳамон касонеанд, ки мегӯянд яҳудӣ ҳастанд, вале нестанд. Онҳо аз куништгоҳи Шайтонанд, ки ба таври нубувватӣ назди пойҳои парчаме, ки аз «рондашудагони Исроил» иборат аст, саҷда хоҳанд кард.

> And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:12.

> Ва Ӯ барои халқҳо аломате барпо хоҳад кард, ва рондашудагони Исроилро ҷамъ хоҳад овард, ва парокандагони Яҳудоро аз чор гӯшаи замин гирд хоҳад овард. Ишаъё 11:12.

> “You think that those who worship before the saints’ feet (Revelation 3:9) will at last be saved. Here I must differ with you; for God showed me that this class were professed Adventists, who had fallen away, and ‘crucified to themselves the Son of God afresh, and put him to an open shame.’ And in the ‘hour of temptation,’ which is yet to come, to show out everyone’s true character, they will know that they are forever lost, and overwhelmed with anguish of spirit, they will bow at the saints’ feet.” Word to the Little Flock, 12.

> «Ту гумон мекунӣ, ки онҳое ки пеши пойҳои муқаддасон саҷда мекунанд (Ваҳй 3:9), ниҳоят наҷот хоҳанд ёфт. Дар ин ҷо ман бояд бо ту ихтилоф намоям; зеро Худо ба ман нишон дод, ки ин гурӯҳ адвентистони эътирофкунанда буданд, ки аз имон баргашта буданд, ва “Писари Худоро барои худ боз маслуб намуда, Ӯро ба расвоии ошкор дучор карданд.” Ва дар “соати озмоиш”, ки ҳанӯз бояд биёяд, то хислати ҳақиқии ҳар касро ошкор созад, онҳо хоҳанд донист, ки абадан гум шудаанд, ва аз азоби рӯҳ фаро гирифта шуда, пеши пойҳои муқаддасон саҷда хоҳанд кард.» Word to the Little Flock, 12.

He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches.

Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд.

Back to Articles