Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred

Китоби Дониёл — Шумораи яксадумақсадумақсадум

The Ongoing Struggle for Justification by Faith: A Historical Analysis of Apostasy in Protestantism

Муборизаи давомдор барои сафедшавӣ ба василаи имон: таҳлили таърихии осият дар протестантизм

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The message brought by Elders Jones and Waggoner in the rebellion of 1888, was the message of justification by faith in verity. Apostate Protestantism argues that the justification provided by Christ’s death on the cross covers a man in his sins, but that His blood does not actually remove his sins. This false doctrine places the removal of sin at the Second Coming, when sinners are then magically transformed. Apostate Protestantism and officially since 1957, Laodicean Adventism, claim that Christ is exclusively our Substitute, but not our Example. A year before 1888, Sister White penned the following.

Паёме, ки пирон Ҷоунз ва Уоггонер дар шӯриши соли 1888 оварданд, паёми сафедшавӣ ба василаи имон дар ҳақиқат буд. Протестантизми муртад баҳс мекунад, ки сафедшавие, ки ба василаи марги Масеҳ бар салиб фароҳам шудааст, инсонро дар гуноҳҳояш мепӯшонад, аммо хуни Ӯ дар асл гуноҳҳои ӯро барнамедорад. Ин таълимоти бардурӯғ бардоштани гуноҳро ба Замони Омадани Дуюм вогузор мекунад, вақте ки он гоҳ гуноҳкорон ба таври сеҳрнок дигаргун гардонда мешаванд. Протестантизми муртад ва, ба таври расмӣ аз соли 1957, адвентизми лаодикиягӣ даъво мекунанд, ки Масеҳ танҳо Бадали мо аст, аммо Намунаи мо нест. Як сол пеш аз соли 1888, хоҳар Уайт суханони зеринро ба қалам овард.

> “‘A new heart will I give you and a new spirit will I put within you.’ I believe with all my heart that the Spirit of God is being withdrawn from the world, and those who have had great light and opportunities and have not improved them, will be the first to be left. They have grieved away the Spirit of God. The present activity of Satan in working upon hearts, and upon churches and nations should startle every student of prophecy. The end is near. Let our churches arise. Let the converting power of God be experienced in the heart of the individual members, and then we shall see the deep moving of the Spirit of God. Mere forgiveness of sin is not the sole result of the death of Jesus. He made the infinite sacrifice not only that sin might be removed, but that human nature might be restored, rebeautified, reconstructed from its ruins, and made fit for the presence of God….

> «“Дили нав ба шумо хоҳам дод, ва рӯҳи навро андаруни шумо хоҳам ниҳод.” Ман бо тамоми дили худ бовар дорам, ки Рӯҳи Худо аз ҷаҳон бозпас гирифта мешавад, ва онҳое ки нури бузург ва фурсатҳои фаровон доштаанду аз онҳо баҳра набурдаанд, нахустин касоне хоҳанд буд, ки вогузошта мешаванд. Онҳо Рӯҳи Худоро бо андӯҳ рондаанд. Фаъолияти кунунии Шайтон дар таъсир расонидан бар дилҳо, ва бар калисоҳо ва миллатҳо бояд ҳар омӯзандаи нубувватро ба ҳушёрӣ оварад. Интиҳо наздик аст. Бигзор калисоҳои мо бархезанд. Бигзор қудрати табдилдиҳандаи Худо дар дили ҳар як узв таҷриба гардад, ва он гоҳ мо ҳаракати амиқи Рӯҳи Худоро хоҳем дид. Омурзиши гуноҳ танҳо ягона натиҷаи марги Исо нест. Ӯ он қурбонии беинтиҳоро овард на танҳо барои он ки гуноҳ бардошта шавад, балки барои он ки табиати инсонӣ барқарор гардад, аз нав зебо шавад, аз харобаҳои худ аз нав бино ёбад, ва барои ҳузури Худо муносиб гардонида шавад….»

> “Christ is the ladder which Jacob saw whose base rested on the earth and whose topmost round reached the highest heavens. This shows the appointed method of salvation. We are to climb round after round of this ladder. If any one of us shall finally be saved, it will be by clinging to Jesus as to the rounds of a ladder. Christ is made unto the believer wisdom and righteousness, sanctification, and redemption….

> «Масеҳ ҳамон нардбонест, ки Яъқуб дид, ки пояаш бар замин устувор буд ва зинаи болоии он ба баландтарин осмонҳо мерасид. Ин усули таъйиншудаи наҷотро нишон медиҳад. Мо бояд зина ба зинаи ин нардбон боло равем. Агар яке аз мо дар ниҳоят наҷот ёбад, он бо часпидан ба Исо хоҳад буд, чунон ки ба зинаҳои нардбон. Масеҳ барои имондор ҳикмат ва адолат, тақдис ва кафорат гардидааст….»

> “There will be some terrible falls by those who think they stand firm because they have the truth; but they have it not as it is in Jesus. A moment’s carelessness may plunge a soul into irretrievable ruin. One sin leads to the second, and the second prepares the way for a third and so on. We must as faithful messengers of God, plead with Him constantly to be kept by his power. If we swerve a single inch from duty we are in danger of following on in a course of sin that ends in perdition. There is hope for every one of us, but only in one way—by fastening ourselves to Christ, and exerting every energy to attain to the perfection of his character.

> «Баъзеҳо, ки гумон мекунанд устувор истодаанд, зеро ҳақиқатро доранд, ба суқутҳои даҳшатноке дучор хоҳанд шуд; аммо онҳо онро ончунон ки дар Исо ҳаст, надоранд. Як лаҳза бепарвоӣ метавонад ҷониеро ба ҳалокати бебозгашт фурӯ барад. Як гуноҳ ба дувумин меоварад, ва дувумин роҳро барои севумин омода месозад, ва ҳамчунин минбаъд. Мо, ҳамчун фиристодагони содиқи Худо, бояд пайваста ба Ӯ илтиҷо кунем, то бо қудрати Ӯ нигоҳ дошта шавем. Агар мо ҳатто ба андозаи як ваҷаб аз вазифа рӯй гардонем, дар хатар ҳастем, ки ба роҳи гуноҳ пайравӣ кунем, роҳе ки ба ҳалокат меанҷомад. Барои ҳар яки мо умед ҳаст, аммо танҳо бо як роҳ — бо он ки худро ба Масеҳ маҳкам бибандем ва тамоми қуввати худро барои расидан ба камоли хислати Ӯ ба кор барем.»

> “This goody-goody religion that makes light of sin and that is forever dwelling upon the love of God to the sinner, encourages the sinner to believe that God will save him while he continues in sin and he knows it to be sin. This is the way that many are doing who profess to believe present truth. The truth is kept apart from their life, and that is the reason it has no more power to convict and convert the soul. There must be a straining of every nerve and spirit and muscle to leave the world, its customs, its practices, and its fashions….

> «Ин дини ба зоҳир нек, ки гуноҳро ночиз мешуморад ва ҳамеша бар муҳаббати Худо нисбат ба гуноҳкор таваққуф мекунад, гуноҳкорро ташвиқ менамояд, ки бовар кунад Худо ӯро наҷот хоҳад дод, дар ҳоле ки ӯ дар гуноҳ давом медиҳад ва худ медонад, ки он гуноҳ аст. Ин ҳамон роҳест, ки бисёре аз онҳое, ки худро имондорони ҳақиқати ҳозира мешуморанд, пеш гирифтаанд. Ҳақиқат аз зиндагии онҳо ҷудо нигоҳ дошта мешавад, ва ҳамин аст сабабе ки он дигар қудрате надорад, то ҷонро ба айбдорӣ оварад ва табдил диҳад. Бояд ҳар асабу рӯҳ ва мушак бо тамоми нерӯ кашида шавад, то ҷаҳон, расму русумҳои он, амалияҳои он ва мӯдҳои он тарк карда шаванд….»

> “If you put away sin and exercise living faith, the riches of heaven’s blessings will be yours.” Selected Messages, book 3, 155.

> «Агар шумо гуноҳро тарк намуда, имони зиндаро ба амал оваред, сарвати баракатҳои осмон аз они шумо хоҳад буд». Selected Messages, book 3, 155.

The false “goody-goody religion” of apostate Protestantism was established as an official doctrine at the outset of the fourth generation of Adventism in 1957. It presented a definition of justification that “encourages the sinner to believe that God will save him while he continues in sin.” The cross, teaches that “forgiveness of sin is not the sole result of the death of Jesus,” for “He made the infinite sacrifice not only that sin might be removed, but that human nature might be restored, rebeautified, reconstructed from its ruins, and made fit for the presence of God.”

Дини бардурӯғи «хубакӣ-хубакӣ»-и протестантизми муртад ҳамчун таълимоти расмӣ дар оғози насли чоруми адвентизм дар соли 1957 барқарор карда шуд. Он таърифи сафедкуниро пешкаш намуд, ки «гунаҳкорро ташвиқ мекунад, ки бовар кунад Худо ӯро наҷот хоҳад дод, дар ҳоле ки ӯ дар гуноҳ идома медиҳад». Салиб таълим медиҳад, ки «бахшиши гуноҳ ягона натиҷаи марги Исо нест», зеро «Ӯ он қурбонии беинтиҳоро танҳо барои он ба ҷо наовард, ки гуноҳ дур карда шавад, балки низ барои он ки табиати инсонӣ барқарор гардад, аз нав зебо гардонда шавад, аз вайронаҳои худ аз нав бино карда шавад ва барои ҳузури Худо муносиб гардонида шавад».

The rebellion of 1957, demonstrates that the seed of the rebellion that was planted in 1863, and that then sprouted in 1888, and which was thereafter watered by the counterfeit message represented by the book published in 1919 (The Doctrine of Christ), had ultimately brought forth the fruit of an open pronouncement that the original “faith of the just” represented by Habakkuk’s two tables, was now removed and replaced with the corrupted definition of “justification by faith” that exists in apostate Protestantism. The disobedient prophet from Judah, had returned to the assembly of mockers and eaten with the lying prophet of Bethel.

Шӯриши соли 1957 нишон медиҳад, ки тухми шӯрише, ки дар соли 1863 кошта шуда буд, ва баъд дар соли 1888 сабзида баромад, ва ки баъдан аз ҷониби паёми қалбакӣ, ки бо китоби дар соли 1919 нашршуда (The Doctrine of Christ) муаррифӣ мегардид, об дода шуд, дар ниҳоят самари эълони ошкореро ба бор овард, ки мувофиқи он «имони одилон»-и аслӣ, ки бо ду лавҳи Ҳабаққуқ ифода ёфта буд, акнун бардошта шуда, бо таърифи фасодшудаи «сафедшавӣ ба воситаи имон», ки дар протестантизми муртад вуҷуд дорад, иваз гардидааст. Пайғамбари нофармони Яҳудо ба маҷлиси масхарагарон бозгашт ва бо пайғамбари дурӯғини Байт-Ил ҳамроҳ хӯрд.

The message to the Laodicean church which was first presented to the movement of the Millerites in 1856, and then again to the Laodicean church in 1888, was rejected every step of the way. That message of Jones and Waggoner, which according to Sister White was both the message to Laodicea, and the message of justification by faith, was rejected, under the premise that the rebels who were rejecting it, were actually defending the old landmarks! The landmarks they were defending was a foundation of their own human construction, that is built upon sand.

Хабаре, ки ба калисои Лӯдия фиристода шуда буд ва бори аввал дар соли 1856 ба ҳаракати миллеритҳо пешниҳод гардид, ва сипас боз дар соли 1888 ба калисои Лӯдия расонида шуд, дар ҳар қадам рад карда шуд. Он хабаре, ки аз ҷониби Ҷоунс ва Ваггонер оварда шуд, ва мувофиқи гуфтаи Систер Уайт ҳам паёми ба Лӯдия буда, ҳам паёми сафедшавӣ ба воситаи имон буд, бо ин фарзия рад карда шуд, ки исёнгароне, ки онро рад мекарданд, гӯё дар асл нишонаҳои қадимаро ҳимоят менамуда бошанд! Он нишонаҳое, ки онҳо ҳимоят мекарданд, таҳкурсии сохтаи инсонии худи онҳо буд, ки бар рӯи қум бино шудааст.

The message of “justification by faith” that was presented by Jones and Waggoner in 1888, included the fact of the true gospel, which identifies that those who are justified, are also sanctified. It emphasized that to be justified was to “actually” be made holy, not simply to be legally “proclaimed” as holy. The message of Jones and Waggoner, which Sister White identified she had been presenting for years before the rebellion of 1888, identifies that when justification is imputed, sanctification is simultaneously imparted.

Паёми «сафедшавӣ ба воситаи имон», ки аз ҷониби Ҷоунс ва Ваггонер дар соли 1888 пешниҳод гардид, воқеияти Инҷили ҳақиқиро дар бар мегирифт, ки муайян месозад: онҳое ки сафед мешаванд, ҳамчунин муқаддас гардонида мешаванд. Он таъкид мекард, ки сафед шудан маънои онро дорад, ки инсон «воқеан» муқаддас гардонида шавад, на танҳо ба таври ҳуқуқӣ «эълон» карда шавад, ки муқаддас аст. Паёми Ҷоунс ва Ваггонер, ки хоҳар Уайт изҳор дошт, ӯ онро солҳои зиёд пеш аз исёни соли 1888 мавъиза мекард, муайян месозад, ки вақте сафедшавӣ нисбат дода мешавад, муқаддасшавӣ ҳамзамон ато мегардад.

It cannot be otherwise, for both justification and sanctification are accomplished by the presence of the Holy Spirit in the believer. Justification and sanctification are simply two words that describe two elements of one work that is accomplished within the believer by the presence of the Holy Spirit.

Чунин буда наметавонад, зеро ҳам сафедшавӣ ва ҳам тақдисёбӣ ба воситаи ҳузури Рӯҳи Муқаддас дар шахси имондор ба амал оварда мешаванд. Сафедшавӣ ва тақдисёбӣ фақат ду истилоҳанд, ки ду ҷанбаи як амалеро тавсиф мекунанд, ки дар дохили шахси имондор ба воситаи ҳузури Рӯҳи Муқаддас ба анҷом мерасад.

It was the very message of Moses that Korah’s rebels rejected, that was again rejected in 1856, then again in 1888, and then publicly enshrined as the salvation theology of Laodicean Adventism in 1957. The continuous rebellion wearied God, for the people said, “Everyone that doeth evil is good in the sight of the Lord, and he delighteth in them; or, Where is the God of judgment?”

Ин айнан ҳамон паёми Мусо буд, ки исёнгарони Қӯраҳ онро рад карданд, ки боз дар соли 1856 рад карда шуд, сипас боз дар соли 1888, ва баъдан дар соли 1957 ошкоро ҳамчун илоҳиёти наҷоти Адвентизми Лаодикия тақдис гардид. Ин исёни пайдарпай Худоро хаста кард, зеро қавм гуфтанд: «Ҳар кӣ бадӣ мекунад, дар назари Худованд некӯст, ва Ӯ аз онҳо хушнуд аст; ё: Худои доварӣ куҷост?»

They said “those that are sinning are justified by Christ’s blood, and God delights in them, even though they continue to sin.” This is the spiritual deception that is represented by the message to Laodicea (a people judged), for in spite of the fact that Christ identifies the Laodiceans as “wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked,” they believe that they are “rich, and increased with goods, and have need of nothing.” And in that condition, they are actually on the verge of being spewed out of the mouth of the Lord.

Онҳо мегуфтанд: «Онҳое ки дар гуноҳ кардан идома медиҳанд, бо хуни Масеҳ сафед карда шудаанд, ва Худо аз онҳо хушнуд аст, гарчанде ки онҳо ҳамчунон гуноҳ мекунанд». Ин ҳамон фиреби рӯҳониест, ки бо паёми ба Лаодикия (қавме ки доварӣ шудаанд) ифода ёфтааст; зеро, сарфи назар аз он ки Масеҳ лаодикиёнро «бадбахт, ва мискин, ва камбағал, ва кӯр, ва бараҳна» муаррифӣ мекунад, онҳо мепиндоранд, ки «сарватманд ҳастем, ва дороӣ афзудаем, ва ба ҳеҷ чиз эҳтиёҷ надорем». Ва дар ҳамон ҳолат, онҳо дар ҳақиқат дар остонаи онанд, ки аз даҳони Худованд қай карда шаванд.

The faithful of Millerite history who had persevered through the experience of the first disappointment in 1844, as represented by Jeremiah in chapter fifteen, verse fifteen through twenty-one, as the faithful builders of the temple, who had been promised that if they would not return to the “assembly of mockers,” that they would become God’s “mouth,” did return to “the assembly of mockers” (represented by the lying prophet of Bethel), and transitioned into Laodiceans, on the verge of being spewed out of God’s mouth, and they know it not.

Вафодорони таърихи миллерӣ, ки аз таҷрибаи ноумедии аввал дар соли 1844 устуворона гузашта буданд, чунон ки Ирмиё дар боби понздаҳум, аз ояти понздаҳ то бисту як, онҳоро намояндагӣ мекунад, ҳамчун бинокорони вафодори маъбад, ки ба онҳо ваъда дода шуда буд, ки агар ба «маҷлиси масхаракунандагон» барнагарданд, «даҳони» Худо хоҳанд шуд, ба «маҷлиси масхаракунандагон» (ки онро пайғамбари дурӯғини Байт-Ил намояндагӣ мекунад) баргаштанд ва ба лаодикиён табдил ёфтанд, ки дар остонаи аз даҳони Худо қай карда шудан қарор доранд, ва худ аз ин огоҳ нестанд.

The condition of Laodicean Adventism on September 11, 2001, was typified by the condition of the Protestants on August 11, 1840. Those two histories were typified by the quibbling Jews, when the Holy Spirit descended at the baptism of Christ. In each of the three histories a former chosen people were, and are in the process now, of being passed by. The Messenger of the Covenant in the time of John the Baptist, was to enter into covenant with those whom Peter identified as a “chosen generation.”

Ҳолати адвентизми Лоудикия дар 11 сентябри соли 2001 ба воситаи ҳолати протестантҳо дар 11 августи соли 1840 намунасозӣ шуда буд. Ин ду таърих ба воситаи яҳудиёни баҳсҷӯ, ҳангоме ки Рӯҳулқудс ҳангоми таъмиди Масеҳ нозил гардид, намунасозӣ шуда буданд. Дар ҳар яке аз ин се таърих қавме, ки пештар баргузида буданд, гузашта шуданд ва ҳоло низ дар раванди гузашта шудан қарор доранд. Паёмовари Аҳд, дар замони Яҳёи Таъмиддиҳанда, мебоист бо онҳое ба аҳд дарояд, ки Петрус онҳоро «насли баргузида» номидааст.

> But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:9, 10.

> Лекин шумо насли баргузида, коҳинони подшоҳӣ, миллати муқаддас, қавми хос ҳастед, то фазилатҳои Ӯро, ки шуморо аз торикӣ ба нури аҷоиби Худ хондааст, эълон намоед; шумо, ки пештар қавм набудед, аммо акнун қавми Худо ҳастед; ки раҳм наёфта будед, аммо акнун раҳм ёфтаед. 1 Петрус 2:9, 10.

Peter was identifying the new chosen people of his period, which then was the Christian church. They had been selected as a “chosen generation,” during a period when Christ and John the Baptist both identified the former chosen people, as a generation of vipers.

Петрус мардуми нави баргузидаи давраи худро муайян мекард, ки он замон калисои масеҳӣ буд. Онҳо ҳамчун «насли баргузида» интихоб шуда буданд, дар даврае ки ҳам Масеҳ ва ҳам Яҳёи Таъмиддиҳанда мардуми пешини баргузидаро ҳамчун насли афъиён муаррифӣ мекарданд.

> O generation of vipers, how can ye, being evil, speak good things? for out of the abundance of the heart the mouth speaketh. Matthew 12:34.

> Эй насли афъӣ, шумо, ки бад ҳастед, чӣ гуна метавонед суханони нек бигӯед? Зеро даҳон аз фаровонии дил сухан мегӯяд. Матто 12:34.

The generation that is passed by, is a “generation of vipers,” which is a symbol of Satan—the reptile of Bible prophecy. The generation that is passed by had filled up their cup of probationary time, and through four generations they had settled into the character of the viper. They had developed the forehead of a whore. This is why the twenty-five ancient men in Ezekiel chapter eight, are willing to bow to the sun. They had formed the character of the papacy.

Насле, ки аз он гузашта шудааст, «насли афъиён» аст, ки рамзи Шайтон мебошад — хазандаи нубуввати Китоби Муқаддас. Насле, ки аз он гузашта шудааст, ҷоми муҳлати озмоишии худро пур карда буд, ва дар тӯли чор насл онҳо дар хислати афъӣ устувор гардида буданд. Онҳо пешонии зани фоҳишаро ба худ гирифта буданд. Аз ҳамин сабаб он бисту панҷ марди пир дар боби ҳаштуми Ҳизқиёл омодаанд ба офтоб саҷда кунанд. Онҳо хислати папаро ташаккул дода буданд.

> “The third angel’s message has been sent forth to the world, warning men against receiving the mark of the beast or of his image in their foreheads or in their hands. To receive this mark means to come to the same decision as the beast has done, and to advocate the same ideas, in direct opposition to the Word of God.” Review and Herald, July 13, 1897.

> «Паёми фариштаи сеюм ба ҷаҳон фиристода шудааст, то одамонро огоҳ созад, ки тамғаи ҳайвон ё сурати онро бар пешониҳои худ ё бар дастҳои худ қабул накунанд. Қабул кардани ин тамға маънои онро дорад, ки инсон ҳамон қарореро қабул намояд, ки ҳайвон қабул кардааст, ва ҳамон ақидаҳоро ҷонибдорӣ кунад, дар мухолифати мустақим ба Каломи Худо». Review and Herald, July 13, 1897.

The mark of the beast, is the mark of the man of sin, who is the pope of Rome and the earthly representative of Satan. To come to the same mind as the beast, is to come to the same mind as Satan, who is symbolized as a viper.

Нишони ҳайвон, нишони марди гуноҳ аст, ки ӯ папаи Рум ва намояндаи заминии шайтон мебошад. Ба ҳамон ақл омадан бо ҳайвон, ба ҳамон ақл омадан бо шайтон аст, ки ба сурати мори афъӣ рамзгузорӣ шудааст.

> “To secure worldly gains and honors, the church was led to seek the favor and support of the great men of earth; and having thus rejected Christ, she was induced to yield allegiance to the representative of Satan—the bishop of Rome.” The Great Controversy, 50.

> «Барои ба даст овардани манфиатҳо ва шарафҳои дунявӣ, калисо водор карда шуд, ки илтифот ва дастгирии бузургони заминро биҷӯяд; ва ба ин тарз Масеҳро рад намуда, ӯ таҳрик дода шуд, ки ба намояндаи шайтон — усқуфи Рум — итоат ва садоқат нишон диҳад». «Муборизаи Бузург», 50.

In the last generation of a former chosen people, their character reflects the character of Satan. The “chosen generation” who in times past, were not the people of God, are chosen through a process of testing, purging and purification. Those that pass the testing process are chosen to be in a covenant relationship with God. The Lord entered into covenant with the Christian church, then again with Millerite Adventism, and He does so again with the one hundred and forty-four thousand.

Дар насли охирини як қавми пешинаи баргузида, хислати онҳо хислати Шайтонро инъикос мекунад. «Насли баргузида», ки дар замонҳои гузашта қавми Худо набуданд, тавассути раванди имтиҳон, поксозӣ ва тасфия баргузида мешаванд. Онҳое ки аз раванди имтиҳон мегузаранд, баргузида мешаванд, то дар муносибати аҳдӣ бо Худо бошанд. Худованд бо калисои масеҳӣ аҳд баст, сипас боз бо адвентизми миллерӣ, ва Ӯ инро боз бо як саду чилу чор ҳазор анҷом медиҳад.

When the Lord enters into covenant with the newly chosen people of God (who in times past were not the people of God), He comes to them as the Messenger of the Covenant. In each of the three histories that fulfill Malachi chapter three, there is a messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant. The first messenger was John the Baptist, who typified the second and third messenger. The second messenger was William Miller. Together the prophetic characteristics of John the Baptist and William Miller establish the characteristics of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant to come and enter into covenant with the one hundred and forty-four thousand.

Вақте ки Худованд бо қавми навинтихоби Худ, ки дар замонҳои гузашта қавми Худо набуданд, ба аҳд медарояд, Ӯ назди онҳо ҳамчун Фиристодаи Аҳд меояд. Дар ҳар яке аз он се таърихе, ки боби сеюми Малокиро ба иҷро мерасонанд, фиристодае ҳаст, ки роҳро барои Фиристодаи Аҳд тайёр мекунад. Фиристодаи аввал Яҳёи Таъмиддиҳанда буд, ки намунаи фиристодаи дуюм ва сеюм буд. Фиристодаи дуюм Вилям Миллер буд. Якҷоя, хусусиятҳои нубувватии Яҳёи Таъмиддиҳанда ва Вилям Миллер хусусиятҳои он фиристодаро муқаррар месозанд, ки роҳро барои омадани Фиристодаи Аҳд ва ба аҳд даромадани Ӯ бо саду чилу чор ҳазор тайёр мекунад.

The three messengers that prepare the way for Christ, who is the Messenger of the Covenant, to suddenly come to His temple, illustrate a work that is accomplished in the time of the investigative judgment, which concludes at the executive judgment.

Се паёмбаре, ки роҳи Масеҳро, ки Паёмбари Аҳд аст, тайёр месозанд, то Ӯ ногаҳон ба маъбади Худ биёяд, кореро тасвир менамоянд, ки дар замони доварии таҳқиқӣ анҷом дода мешавад ва бо доварии иҷроӣ ба анҷом мерасад.

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed. ‘In that day I will make a covenant for them with the beasts of the field, and with the fowls of heaven, and with the creeping things of the ground: and I will break the bow and the sword and the battle out of the earth, and I will make them to lie down safely. And I will betroth thee unto me forever; yea, I will betroth thee unto me in righteousness, and in judgment, and in loving-kindness, and in mercies. I will even betroth thee unto me in faithfulness; and thou shalt know the Lord.’

> «Дар рӯзҳои охирини таърихи ин замин, аҳди Худо бо қавми Ӯ, ки аҳкоми Ӯро нигоҳ медоранд, бояд аз нав барқарор карда шавад. “Ва дар он рӯз Ман барои онҳо бо ҳайвоноти саҳро, ва бо мурғони осмон, ва бо ҷунбандагони замин аҳд хоҳам баст; ва камон ва шамшер ва ҷангро аз замин хоҳам шикаст, ва онҳоро дар амният хоҳам хобонид. Ва туро то абад ба Худ хостгорӣ хоҳам кард; оре, туро ба Худ дар адолат, ва дар доварӣ, ва дар меҳрубонии муҳаббатомез, ва дар раҳмҳо хостгорӣ хоҳам кард. Туро ба Худ дар вафодорӣ хостгорӣ хоҳам кард; ва ту Худовандро хоҳӣ шинохт.”»

> “‘And it shall come to pass in that day, I will hear, saith the Lord, I will hear the heavens, and they shall hear the earth; and the earth shall hear the corn, and the wine, and the oil; and they shall hear Jezreel. And I will sow her unto me in the earth; and I will have mercy upon her that had not obtained mercy; and I will say to them which were not my people, Thou art my people; and they shall say, Thou art my God.’ Hosea 2:14–23.

> «“Ва дар он рӯз воқеъ хоҳад шуд: Ман хоҳам шунид, мегӯяд Худованд, Ман осмонҳоро хоҳам шунид, ва онҳо заминро хоҳанд шунид; ва замин ғалларо, ва шаробро, ва равғанро хоҳад шунид; ва онҳо Изреъилро хоҳанд шунид. Ва Ман ӯро барои Худам дар замин хоҳам кошт; ва бар он ки марҳамат наёфта буд, марҳамат хоҳам кард; ва ба онҳое ки қавми Ман набуданд, хоҳам гуфт: Ту қавми Ман ҳастӣ; ва онҳо хоҳанд гуфт: Ту Худои ман ҳастӣ.” Ҳушаъ 2:14–23.»

> “‘In that day, . . . the remnant of Israel, and such as are escaped of the house of Jacob, . . . shall stay upon the Lord, the Holy One of Israel, in truth.’ Isaiah 10:20. From ‘every nation, and kindred, and tongue, and people’ there will be those who will gladly respond to the message, ‘Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come.’ They will turn from every idol that binds them to this earth, and will ‘worship him at that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters.’ They will free themselves from every entanglement, and will stand before the world as monuments of God’s mercy. Obedient to every divine requirement, they will be recognized by angels and by men as those that ‘keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ Revelation 14:6–7, 12.

> «Дар он рӯз, ... бақияи Исроил ва онҳое ки аз хонадони Яъқуб раҳо ёфтаанд, ... бар Худованд, Қуддуси Исроил, ба ростӣ такя хоҳанд кард». Ишаъё 10:20. Аз «ҳар миллат, ва қабила, ва забон, ва қавм» касоне хоҳанд буд, ки ба ин паём бо хушнудӣ ҷавоб хоҳанд дод: «Аз Худо битарсед ва Ӯро ҷалол диҳед; зеро соати доварии Ӯ фаро расидааст». Онҳо аз ҳар буте, ки онҳоро ба ин замин мебандад, рӯ хоҳанд гардонд, ва «Ӯро, ки осмон ва замин ва баҳр ва чашмаҳои обро офарид, саҷда хоҳанд кард». Онҳо худро аз ҳар печидагӣ озод хоҳанд кард ва пеши ҷаҳон ҳамчун ёдгориҳои марҳамати Худо хоҳанд истод. Итоаткор ба ҳар талаботи илоҳӣ, онҳо аз ҷониби фариштагон ва одамон ҳамчун онҳое шинохта хоҳанд шуд, ки «аҳкоми Худоро нигоҳ медоранд ва имони Исоро». Ваҳй 14:6–7, 12.

> “‘Behold, the days come, saith the Lord, that the plowman shall overtake the reaper, and the treader of grapes him that soweth seed; and the mountains shall drop sweet wine, and all the hills shall melt. And I will bring again [reverse] the captivity of my people of Israel, and they shall build the waste cities, and inhabit them; and they shall plant vineyards, and drink the wine thereof; they shall also make gardens, and eat the fruit of them. And I will plant them upon their land, and they shall no more be pulled up out of their land which I have given them, saith the Lord thy God. Amos 9:13–15.’” Review and Herald, February 26, 1914.

> «“Инак, рӯзҳо меоянд, мегӯяд Худованд, ки шудгоркунанда ба даравгар хоҳад расид, ва поймолкунандаи ангур ба тухмкоранда; ва кӯҳҳо шароби ширин хоҳанд чаконд, ва ҳамаи теппаҳо об хоҳанд шуд. Ва Ман асирии қавми Худ — Исроилро боз хоҳам гардонид [баръакс хоҳам кард], ва онҳо шаҳрҳои вайронро бино намуда, дар онҳо сокин хоҳанд шуд; ва онҳо токзорҳо хоҳанд шинонд, ва шароби онҳоро хоҳанд нӯшид; инчунин боғҳо хоҳанд сохт, ва меваи онҳоро хоҳанд хӯрд. Ва Ман онҳоро бар замини худ хоҳам шинонд, ва онҳо дигар ҳаргиз аз замини худ, ки Ман ба онҳо додаам, канда нахоҳанд шуд, мегӯяд Худованд Худои ту. Омӯс 9:13–15.’” Review and Herald, February 26, 1914.

Malachi chapter three, was fulfilled in the time of Christ, and in the time of the Millerites, and those two histories identify its fulfillment in the last days. Sister White aligns the fulfillment of Malachi chapter three, with Christ’s work of cleansing the temple.

Малокӣ боби сеюм дар замони Масеҳ ва дар замони миллеритҳо ба амал омад, ва ин ду таърих иҷрои онро дар рӯзҳои охир муайян месозанд. Хоҳар Уайт иҷрои Малокӣ боби сеюмро бо кори Масеҳ дар поксозии маъбад мувофиқ месозад.

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

> «Ҳангоми пок сохтани маъбад аз харидорон ва фурӯшандагони ҷаҳон, Исо рисолати Худро эълон намуд, то дилро аз палидии гуноҳ пок созад,—аз хоҳишҳои заминӣ, аз шаҳватҳои худхоҳона, аз одатҳои бад, ки ҷонро фосид мегардонанд. Малокӣ 3:1–3 иқтибос шудааст». Орзуи Асрҳо, 161.

The cleansing of the temple by Christ represented His work of cleansing the heart of the repentant sinner. In His ministry among men, He twice cleansed the earthly temple.

Пок сохтани маъбад аз ҷониби Масеҳ кори Ӯро дар пок сохтани дили гунаҳкори тавбакарда ифода мекард. Дар хизмати Худ дар миёни мардум, Ӯ ду маротиба маъбади заминиро пок сохт.

> “The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).

> Паёмбар мегӯяд: «Фариштаи дигареро дидам, ки аз осмон нозил мешуд, қудрати бузург дошт; ва замин аз ҷалоли ӯ равшан гардид. Ва ӯ бо овози баланд ва қавӣ нидо карда, гуфт: Бобили бузург афтод, афтод, ва маскани девҳо гардид» (Ваҳй 18:1, 2). Ин ҳамон паёмест, ки аз ҷониби фариштаи дуюм дода шуда буд. Бобил афтодааст, «зеро вай ҳамаи халқҳоро аз майи ғазаби зинокории худ нӯшонид» (Ваҳй 14:8). Он май чист? — Таълимоти ботили ӯ. Вай ба ҷаҳон ба ҷойи рӯзи шанбеи аҳкоми чорум рӯзи шанбеи козибро додааст ва он дурӯғеро такрор кардааст, ки Шайтон нахустин бор ба Ҳавво дар Адан гуфт, яъне ҷовидонагии табиии ҷон. Хатоҳои ҳамгунари бисёреро низ вай ба ҳар сӯ паҳн кардааст, «ва аҳкоми одамонро чун таълимот меомӯзонад» (Матто 15:9).

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

> «Вақте ки Исо хизмати оммавии Худро оғоз намуд, Ӯ Маъбадро аз таҳқири куфромези он пок кард. Дар миёни охирин амалҳои хизмати Ӯ поксозии дуюми Маъбад буд. Ҳамин тавр, дар кори охирине, ки барои огоҳ кардани ҷаҳон анҷом меёбад, ба калисоҳо ду даъвати ҷудогона дода мешаванд. Хабари фариштаи дуюм чунин аст: “Бобили бузург суқут кард, суқут кард, зеро ки ҳамаи халқҳоро аз шароби хашми зинои худ нӯшонд” (Ваҳй 14:8). Ва дар нидои пурқуввати хабари фариштаи сеюм овозе аз осмон шунида мешавад, ки мегӯяд: “Аз вай берун оед, эй қавми Ман, то ки шарики гуноҳҳои вай нагардед ва ба балоҳои вай гирифтор нашавед. Зеро гуноҳҳои вай то ба осмон расидаанд, ва Худо шароратҳои вайро ба ёд овардааст” (Ваҳй 18:4, 5).» Selected Messages, book 2, 118.

In the fulfillment of Malachi chapter three, John the Baptist was the messenger who prepared for Jesus, as the Messenger of the Covenant, to suddenly come to His temple and twice cleanse it. In His ministry of three and a half years, He cleansed the temple at the beginning and ending of His ministry, thus identifying that the cleansing work has a beginning that represents the ending. Jesus always illustrates the ending with the beginning, and in agreement with His work as Alpha and Omega the three and a half years began and ended with a temple cleansing.

Дар иҷрошавии боби сеюми Малокӣ, Яҳёи Таъмиддиҳанда он фиристодае буд, ки барои Исо, ҳамчун Фиристодаи Аҳд, роҳро омода сохт, то ки Ӯ ногаҳон ба маъбади Худ омада, онро ду бор пок созад. Дар хизмати сеюнимсолаи Худ, Ӯ маъбадро ҳам дар оғози хизматаш ва ҳам дар анҷоми он пок кард ва ба ин васила нишон дод, ки кори поксозӣ оғозе дорад, ки анҷомро намояндагӣ мекунад. Исо ҳамеша анҷомро бо оғоз тасвир мекунад, ва мувофиқи кори Ӯ ҳамчун Алфа ва Омега, он сеюним сол бо поксозии маъбад оғоз ёфта, бо поксозии маъбад анҷом ёфт.

At the conclusion of the three and a half years, He shed the blood that confirmed the covenant that fulfilled the prediction of Daniel chapter nine that He would confirm the covenant with many for one week, in the midst of which He would be cut off.

Дар поёни сею ним сол, Ӯ он хунеро рехт, ки аҳдро тасдиқ кард, он аҳде ки пешгӯии боби нуҳуми Дониёлро ба иҷро расонид, ки Ӯ аҳдро бо бисёрон барои як ҳафта тасдиқ хоҳад кард ва дар миёни он Ӯ қатъ хоҳад шуд.

> And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:26, 27.

> Ва баъд аз шасту ду ҳафта Масеҳ қатъ хоҳад шуд, вале на барои Худи Ӯ; ва қавми он сарваре ки хоҳад омад, шаҳр ва муқаддасгоҳро вайрон хоҳанд кард; ва анҷоми он бо тӯфоне хоҳад буд, ва то охири ҷанг вайрониҳо муқаррар гардидаанд. Ва ӯ аҳдро бо бисёрон барои як ҳафта устувор хоҳад гардонид; ва дар миёнаи ҳафта ӯ қурбонӣ ва ҳадияро бозмедорад, ва ба сабаби густариши нафратангезиҳо онро хароб хоҳад сохт, то ба анҷом расидан, ва он чи муқаррар шудааст, бар харобшуда фурӯ рехта хоҳад шуд. Дониёл 9:26, 27.

We will continue this study in the next article.

Мо ин таҳқиқотро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “Page after page might be written in regard to these things. Whole conferences are becoming leavened with the same perverted principles. ‘For the rich men thereof are full of violence, and the inhabitants thereof have spoken lies, and their tongue is deceitful in their mouth.’ The Lord will work to purify his church. I tell you in truth, the Lord is about to turn and overturn in the institutions called by his name.

> «Дар бораи ин чизҳо саҳифа пас аз саҳифа метавон навишт. Конфронсҳои том ба ҳамин принсипҳои таҳрифёфта олуда мегарданд. “Зеро сарватмандони он аз зӯроварӣ пур шудаанд, ва сокинони он дурӯғ гуфтаанд, ва забони онҳо дар даҳонашон фиреб аст.” Худованд амал хоҳад кард, то калисои Худро пок созад. Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки Худованд наздик аст дар муассисаҳое, ки ба номи Ӯ хонда мешаванд, гардонад ва вожгун гардонад.»

> “Just how soon this refining process will begin, I cannot say, but it will not be long deferred. He whose fan is in his hand will cleanse his temple of its moral defilement. He will thoroughly purge his floor. God has a controversy with all who practice the least injustice; for in so doing they reject the authority of God, and imperil their interest in the atonement, the redemption which Christ has undertaken for every son and daughter of Adam. Will it pay to take a course abhorrent to God? Will it pay to put upon your censers strange fire to offer before God, and say it makes no difference?

> «Ин амали поксозӣ маҳз чӣ қадар зуд оғоз хоҳад ёфт, гуфта наметавонам, аммо он дер ба таъхир андохта нахоҳад шуд. Ӯ, ки бодбезак дар дасти Ӯст, маъбади Худро аз нопокии ахлоқии он пок хоҳад кард. Ӯ хирмани Худро комилан покиза хоҳад намуд. Худо бо ҳамаи онҳое ки ҳатто кӯчактарин ноинсофиро ба амал меоваранд, даъво дорад; зеро бо ин кор онҳо ҳокимияти Худоро рад мекунанд ва баҳраи худро аз кафорат, аз он фидияе ки Масеҳ барои ҳар як писар ва духтари Одам ба уҳда гирифтааст, ба хатар меандозанд. Оё дар пеш гирифтани роҳе ки назди Худо нафратангез аст, суде ҳаст? Оё бар манқалҳои худ оташи бегона ниҳода, онро пеши Худо тақдим кардану гуфтан ки ҳеҷ фарқе надорад, суде хоҳад дошт?»

> “It has not been after God’s order to center so much in Battle Creek. The state of things now exists that was presented before me as a warning. I am sick at heart at the representation. The Lord gave warnings to prevent this demoralizing condition of things, but they have not been heeded. ‘Ye are the salt of the earth: but if the salt have lost his savor, wherewith shall it be salted? It is thenceforth good for nothing, but to be cast out, and to be trodden under foot of men.’

> «Ин на мувофиқи тартиби Худо набуд, ки то ин андоза ҳама чиз дар Батл-Крик мутамарказ карда шавад. Акнун чунин вазъият ба вуҷуд омадааст, ки пештар ба ман ҳамчун ҳушдор нишон дода шуда буд. Аз ин манзара дили ман бемор аст. Худованд ҳушдорҳо дода буд, то аз ин ҳолати рӯҳафтода ва фосидкунандаи корҳо ҷилавгирӣ шавад, вале ба онҳо эътино карда нашуд. “Шумо намаки замин ҳастед; лекин агар намак таъми худро гум кунад, бо чӣ он боз шӯр карда хоҳад шуд? Аз он пас вай дигар ба ҳеҷ кор намеояд, ҷуз ин ки берун андохта шавад ва зери пои одамон поймол гардад.”

> “I appeal to my brethren to wake up. Unless a change takes place speedily, I must give the facts to the people; for this state of things must change; unconverted men must no longer be managers and directors in so important and sacred work. With David we are forced to say, ‘It is time for thee, Lord, to work: for they have made void thy law.’” Special Testimonies, 30, 31.

> «Ман ба бародаронам муроҷиат мекунам, ки бедор шаванд. Агар тағйироте ба зудӣ ба амал наояд, ман бояд воқеиятҳоро ба мардум баён намоям; зеро ин вазъият бояд дигар шавад; одамони табдилнаёфта дигар набояд дар чунин кори муҳим ва муқаддас мудирон ва роҳбарон бошанд. Бо Довуд мо маҷбур мешавем бигӯем: “Вақти он расидааст, ки Ту, эй Худованд, амал кунӣ; зеро ки онҳо шариати Туро ботил сохтаанд.”» Special Testimonies, 30, 31.

Back to Articles