Article

# The Book of Daniel - Number Thirty-Six

Китоби Дониёл — Шумораи сию шашум

Nebuchadnezzar’s Prophetic Symbolism: Unveiling the Millerite Movement’s Historic Waymarks and the Sealed Vision of the Ulai River

Рамзпардозии нубувватии Набукаднесар: ошкор сохтани нишонаҳои таърихии ҳаракати Миллерит ва рӯъёи мӯҳршудаи дарёи Улай

Author

Jeff Pippenger

Published

December 31, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Daniel chapter one represents the history of the first and second angels from August 11, 1840, until October 22, 1844. Daniel chapter four also addresses the history of the first and second angels from 723 BC, until October 22, 1844. Of course, this is impossible to see without the latter rain methodology of “line upon line.”

Боби якуми Дониёл таърихи фариштагони якум ва дуюмро аз 11 августи соли 1840 то 22 октябри соли 1844 ифода мекунад. Боби чоруми Дониёл низ ба таърихи фариштагони якум ва дуюм аз соли 723 то милод то 22 октябри соли 1844 мепардозад. Албатта, инро бидуни методологияи борони охирин, яъне «сатр бар сатр», дидан ғайриимкон аст.

Nebuchadnezzar, in chapter four, is a very complex prophetic symbol. It is important to remind ourselves of what he represents as we begin to consider the unsealing of the Ulai River vision in the history of William Miller. Nebuchadnezzar’s second dream, not unlike William Miller’s second dream, represented the “seven times,” of Leviticus twenty-six, which is the prophetic thread that weaves the entire book of Daniel together. When Daniel interpreted Nebuchadnezzar’s dream of chapter four, he warned him of a coming judgment, and in so doing typified the first angel’s message that arrived into history at the “time of the end” in 1798.

Набукаднесар дар боби чорум рамзи пешгӯёнаи бисёр мураккаб аст. Муҳим аст, ки ҳангоми оғоз намудани баррасии кушода шудани рӯъёи дарёи Ӯлой дар таърихи Вилям Миллер, худро ба ёд оварем, ки ӯ чиро намояндагӣ мекунад. Хоби дуюми Набукаднесар, монанди хоби дуюми Вилям Миллер, «ҳафт замон»-и Ибодатномаи Левиён, боби бисту шашумро ифода менамуд, ки ҳамон риштаи пешгӯёнаест, ки тамоми китоби Дониёлро ба ҳам мебофад. Вақте ки Дониёл хоби Набукаднесарро дар боби чорум таъбир кард, ӯ ӯро аз доварии оянда ҳушдор дод ва бо ин амал паёми фариштаи аввалро, ки дар «замони охир» дар соли 1798 ба таърих ворид гардид, намунавор сохт.

When the judgment that Nebuchadnezzar was warned was to come arrived, the arrival typified October 22, 1844, when the investigative judgment began. In chapter four, both the warning message provided by Daniel, and the arrival of the judgment connected with the warning message were represented by the word “hour”. The “hour” of Nebuchadnezzar’s judgment represented the “hour” of God’s judgment in the first angel’s message. It also typified the “hour” of the Sunday law, when God’s executive judgment begins. The portion of Daniel chapter four that represents the arrival of the first angel’s message in 1798, and the arrival of the third angel on October 22, 1844, which is symbolized by the word “hour,” is then repeated and enlarged upon. The technique of repeat and enlarge is a prophetic technique that occurs repeatedly in prophecy, but especially in the book of Daniel.

Вақте ки доварие, ки ба Набукаднесар аз он огоҳӣ дода шуда буд, фаро расид, он фарорасӣ 22 октябри соли 1844-ро, вақте ки доварии таҳқиқотӣ оғоз ёфт, тимсол менамуд. Дар боби чорум ҳам паёми огоҳкунандае, ки Дониёл дода буд, ва ҳам фаро расидани доварие, ки бо он паёми огоҳкунанда вобаста буд, бо калимаи «соат» ифода шудаанд. «Соат»-и доварии Набукаднесар «соат»-и доварии Худоро дар паёми фариштаи аввал намояндагӣ мекард. Он ҳамчунин «соат»-и қонуни якшанберо тимсол менамуд, вақте ки доварии иҷроии Худо оғоз меёбад. Қисмати боби чоруми Дониёл, ки фаро расидани паёми фариштаи аввалро дар соли 1798 ва фаро расидани фариштаи сеюмро дар 22 октябри соли 1844, ки бо калимаи «соат» рамзгузорӣ шудааст, намояндагӣ мекунад, баъдан такрор ва тавсеа дода мешавад. Усули такрор ва тавсеа як усули нубувватист, ки дар пешгӯйӣ борҳо рух медиҳад, вале махсусан дар китоби Дониёл.

Once Nebuchadnezzar arrived at the “hour” of judgment, the “seven times,” that was his judgment, began, and as the king of the north, he then represented the judgment brought upon the northern kingdom of Israel in 723 BC. He was given the heart of a beast, and a beast is a kingdom in Bible prophecy, and from 723 BC, through to 1798, he represented the two forms of paganism that are so often the subject of the book of Daniel.

Ҳамин ки Набукаднесар ба «соат»-и доварӣ, яъне ба «ҳафт замон», расид, он доварии ӯ оғоз ёфт; ва ӯ, ҳамчун подшоҳи шимол, аз он пас довариро, ки дар соли 723 то милод бар подшоҳии шимолии Исроил оварда шуда буд, намояндагӣ мекард. Ба ӯ дили ҳайвон дода шуд, ва дар нубуввати Китоби Муқаддас ҳайвон подшоҳист; ва аз соли 723 то милод то соли 1798, ӯ ду шакли бутпарастиро, ки бисёр вақт мавзӯи китоби Дониёл мебошанд, намояндагӣ мекард.

For twelve hundred and sixty days, representing twelve hundred and sixty years, he represented the pagan desolating power, and then for another twelve hundred and sixty days, symbolizing twelve hundred and sixty years, he represented the papal desolating power. The heart of both desolating powers was the same, for papalism is simply paganism wearing the profession of Christianity.

Дар муддати як ҳазору дусаду шаст рӯз, ки рамзи як ҳазору дусаду шаст сол мебошад, ӯ қуввати вайронгари бутпарастиро намояндагӣ мекард; ва сипас барои боз як ҳазору дусаду шаст рӯз, ки ишора ба як ҳазору дусаду шаст сол дорад, ӯ қуввати вайронгари папавиро намояндагӣ мекард. Дили ҳар ду қуввати вайронгар яксон буд, зеро папагароӣ фақат бутпарастист, ки либоси эътирофи масеҳиятро ба бар кардааст.

At the “end of the days,” which is a symbol identified in Daniel chapter twelve, that represents the “time of the end” in 1798, his kingdom was restored unto him. The testimony of Daniel four, and the Spirit of Prophecy, identifies that when his kingdom was restored at the “end of the days,” he was a converted man. He then becomes a prophetic symbol of four significant truths. He becomes the prophetic link between the dragon power of paganism, which he represented in the first half of his “seven times,” and of the beast power, which he represented in the last half of his “seven times.” As a symbol of those two powers, standing as a restored kingdom in 1798, he then represents the third desolating power (the false prophet), which was to reign for seventy symbolic years, while the whore of Tyre was forgotten. As the king of Babylon, Nebuchadnezzar represents the prophetic link between the three powers that would become modern Babylon in the last days, which then leads the world to Armageddon.

Дар «охири айём», ки рамзе мебошад, ки дар боби дувоздаҳуми китоби Дониёл муайян шудааст ва «замони охир»-ро дар соли 1798 ифода мекунад, подшоҳии ӯ ба вай барқарор карда шуд. Шаҳодати Дониёл 4 ва Рӯҳи Нубувват муайян месозанд, ки вақте подшоҳии ӯ дар «охири айём» ба вай барқарор карда шуд, ӯ марди тавбакарда буд. Пас ӯ ба рамзи нубувватии чор ҳақиқати муҳим табдил меёбад. Ӯ ба пайванди нубувватӣ миёни қудрати аждаҳои бутпарастӣ, ки вай дар нимаи аввали «ҳафт замон»-и худ намояндагӣ мекард, ва қудрати ҳайвон, ки вай дар нимаи охири «ҳафт замон»-и худ намояндагӣ мекард, табдил меёбад. Ҳамчун рамзи он ду қудрат, ки чун подшоҳии барқароршуда дар соли 1798 истодааст, ӯ пас қудрати сеюми вайронкунандагонаро (пайғамбари козиб)-ро намояндагӣ мекунад, ки бояд дар муддати ҳафтод соли рамзӣ ҳукмронӣ мекард, дар ҳоле ки фоҳишаи Сур фаромӯш шуда буд. Ҳамчун подшоҳи Бобил, Набукаднесар пайванди нубувватиро миёни он се қудрате намояндагӣ мекунад, ки дар рӯзҳои охир ба Бобили муосир табдил хоҳанд ёфт ва он гоҳ ҷаҳонро ба сӯи Ҳармиҷидӯн мебарад.

He also represented the birth of the United States as the earth beast, which began in 1798 as a lamb, symbolized by his converted experience. He would simultaneously represent the two horns on the earth beast, which as Republicanism and Protestantism representing the strength of the United States, which was what allowed it to become the most favored nation in the world. Yet at the end of the seventy symbolic years those two horns would then be represented as apostate Republicanism and apostate Protestantism, with both horns divided into two classes. Republicanism’s horn would consist of the Democratic party that openly disregarded the sacred principles of the Constitution, and the Republican party that professed to be the defenders and champions of the Constitution, but in actuality denying the sacred principles of the Constitution, while choosing traditions and customs to supersede the principles within that sacred document.

Вай инчунин таваллуди Иёлоти Муттаҳидаро ҳамчун ҳайвони заминӣ намояндагӣ мекард, ки дар соли 1798 ҳамчун барра оғоз ёфт ва ин бо таҷрибаи табдилёфтаи ӯ рамзгузорӣ шуда буд. Ҳамзамон вай ду шохи ҳайвони заминиро низ намояндагӣ мекард, ки ҳамчун ҷумҳурихоҳӣ ва протестантизм қуввати Иёлоти Муттаҳидаро ифода менамуданд, ва ҳамин чиз ба он имкон дод, ки ба миллате дар ҷаҳон табдил ёбад, ки беш аз ҳама мавриди илтифот буд. Аммо дар поёни ҳафтод соли рамзӣ он ду шох он гоҳ ҳамчун ҷумҳурихоҳии муртад ва протестантизми муртад намояндагӣ мешуданд, ки ҳар ду шох ба ду табақа ҷудо гардида буданд. Шохи ҷумҳурихоҳӣ аз Ҳизби демократ иборат мебуд, ки ошкоро ба усулҳои муқаддаси Конститутсия беэътиноӣ мекард, ва аз Ҳизби ҷумҳурихоҳ, ки худро ҳомӣ ва муборизи Конститутсия вонамуд менамуд, аммо дар асл усулҳои муқаддаси Конститутсияро инкор мекард, дар ҳоле ки анъанаҳо ва урфу одатҳоро бар усулҳои даруни он санади муқаддас боло мегузошт.

The two parties were typified by the Sadducees and Pharisees in the time of Christ. The spirit of the Sadducees and Pharisees would also be manifested in the horn of apostate Protestantism, with one class upholding Sunday worship and the other Sabbath worship. Nebuchadnezzar’s converted condition at the “end of the days,” in 1798, fitly represents the United States, and both horns of the earth beast. All three symbols—the earth beast and its two horns, were destined to change from a lamb unto a dragon.

Ҳар ду тарафро саддуқиён ва фарисиён дар замони Масеҳ рамзӣ менамуданд. Рӯҳи саддуқиён ва фарисиён ҳамчунин дар шохи протестантизми муртад зоҳир мегардид: як табақа ибодати якшанберо ҷонибдорӣ мекард ва табақаи дигар — ибодати шанберо. Ҳолати бозгаштаи Набукаднесар дар «охири рӯзҳо», дар соли 1798, ба таври муносиб Иёлоти Муттаҳидаро ва ҳар ду шохи ҳайвони заминӣ намояндагӣ мекунад. Ҳар се рамз — ҳайвони заминӣ ва ду шохи он — муқаррар шуда буданд, ки аз барра ба аждаҳо табдил ёбанд.

Nebuchadnezzar, at the end of his “seven times,” represented the link which identified his literal kingdom of Babylon as the symbol of modern Babylon in the last days, which is made up of the dragon, the beast and the false prophet. He also represented the three prophetic entities represented by the earth beast with two horns, that changes from a lamb unto a dragon during the seventy symbolic years that the whore of Tyre is forgotten. It is profound that his literal kingdom is the very kingdom that typifies the kingdom that reigns for seventy symbolic years.

Набукаднесар, дар поёни «ҳафт замон»-и худ, он пайванде буд, ки подшоҳии аслии Бобили ӯро ҳамчун рамзи Бобили муосир дар рӯзҳои охир муайян мекард, ки аз аждаҳо, ҳайвон ва пайғамбари козиб таркиб ёфтааст. Ӯ ҳамчунин он се воҳиди нубувватиро намояндагӣ мекард, ки тавассути ҳайвони заминӣ бо ду шох ифода шудаанд, ва дар давоми ҳафтод соли рамзие, ки фоҳишаи Сӯр фаромӯш мешавад, аз барра ба аждаҳо табдил меёбад. Амиқмаъност, ки подшоҳии аслии ӯ маҳз ҳамон подшоҳиест, ки намунаи он подшоҳӣ мебошад, ки ҳафтод соли рамзӣ ҳукм меронад.

Nebuchadnezzar’s symbolism of chapter four, is to be laid over the top of chapter one. When that application is made, it brings together the waymarks of Millerite history, and confirms several truths of the Ulai River vision that were unsealed at that time. The foundation and central pillar of the Millerite movement was the question and answer of Daniel chapter eight, and verses thirteen and fourteen. The question was, “How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot?”

Рамзшиносии Набукаднесар дар боби чорум бояд бар болои боби якум татбиқ карда шавад. Вақте ки ин татбиқ анҷом меёбад, он нишонаҳои роҳи таърихи миллеритиро ба ҳам меорад ва чандин ҳақиқатро аз рӯъёи дарёи Ӯлой, ки дар он вақт мӯҳраш кушода гардиданд, тасдиқ мекунад. Асос ва сутуни марказии ҳаракати миллеритӣ савол ва ҷавоби боби ҳаштуми Дониёл, оятҳои сездаҳум ва чордаҳум буд. Савол чунин буд: «То ба кай ин рӯъё дар бораи қурбонии доимӣ ва гуноҳи харобкунанда давом хоҳад кард, то ки ҳам муқаддасгоҳ ва ҳам лашкар поймол карда шаванд?»

Of the hundreds, if not thousands of added words in the Bible, it is only the added word “sacrifice” that inspiration identifies as not belonging to the text. When the word is properly removed it clearly identifies that “the daily and the transgression” are two distinct desolating powers. Sister White specifically identifies the word “sacrifice” was added by human wisdom and does not apply to the text, and in the same passage she also identifies that the Millerites were correct in identifying “the daily” as paganism. The grammatical terms within the question of verse thirteen, were carefully identified by Christ through the writings of Sister White, and when governed by the texts and the added inspired instructions, the question is, “How long shall be the vision concerning the two desolating powers of paganism and papalism, that were to trample down both the sanctuary and God’s people?”

Аз садҳо, агар не ҳазорҳо, вожаҳои иловашуда дар Китоби Муқаддас, танҳо вожаи иловашудаи «қурбонӣ» аст, ки илҳом онро чун чизе муайян мекунад, ки ба матн тааллуқ надорад. Вақте ки ин вожа ба дурустӣ бардошта мешавад, он ба равшанӣ нишон медиҳад, ки «ҳамешагӣ ва таҷовуз» ду қудрати ҷудогонаи вайронкунанда мебошанд. Хоҳар Уайт ба таври мушаххас муайян мекунад, ки вожаи «қурбонӣ» бо ҳикмати инсонӣ илова шудааст ва ба матн татбиқ намегардад, ва дар ҳамон порча ӯ ҳамчунин муайян мекунад, ки миллериён дар шинохтани «ҳамешагӣ» ҳамчун бутпарастӣ дуруст буданд. Истилоҳҳои дастурии дар саволи ояти сездаҳ буда, аз ҷониби Масеҳ тавассути навиштаҳои Хоҳар Уайт бо диққат муайян шудаанд, ва ҳангоме ки онҳо бо матнҳо ва дастурҳои иловагии илҳомбахш идора карда мешаванд, савол чунин аст: «Рӯъё дар бораи ду қудрати вайронкунандаи бутпарастӣ ва папизм, ки бояд ҳам муқаддасгоҳ ва ҳам қавми Худоро поймол мекарданд, то кай хоҳад буд?»

Therefore, when Nebuchadnezzar is located at the “time of the end,” in 1798, he is representing a converted man and therefore represents the “wise” that would understand the central pillar and foundation of Adventism. His conversion identifies the “wise” that understand the “increase of knowledge” which was unsealed at that time, but his own prophetic symbolism directly illustrates the history that is the subject of the question of, “how long would be the vision of the desolating power of paganism and papalism which would trample down God’s people (the host), and God’s sanctuary?” As a symbol of a “wise virgin” who understands the “increase of knowledge,” he represents William Miller, for Miller is the symbol of those who were “wise” in the history that began at the “time of the end,” in 1798.

Бинобар ин, вақте ки Навухаднассар дар «замони охир» — дар соли 1798 — ҷойгир карда мешавад, ӯ марди навимонро намояндагӣ мекунад ва, аз ин рӯ, «хирадмандон»-ро ифода менамояд, ки сутуни марказӣ ва бунёди Адвентизмро мефаҳмиданд. Табдили имони ӯ «хирадмандон»-еро муайян месозад, ки «афзоиши дониш»-ро, ки дар он замон мӯҳраш кушода шуд, дарк мекарданд; аммо рамзшиносии пешгӯйии худи ӯ бевосита он таърихеро тасвир мекунад, ки мавзӯи саволи зерин аст: «рӯъёи қудрати вайронгари бутпарастӣ ва папизм, ки қавми Худоро (лашкарро) ва муқаддасгоҳи Худоро поймол мекард, то кай хоҳад буд?» Ҳамчун рамзи «бокираи хирадманд», ки «афзоиши дониш»-ро мефаҳмад, ӯ Вилям Миллерро намояндагӣ мекунад, зеро Миллер рамзи онҳост, ки дар таърихе, ки дар «замони охир», дар соли 1798, оғоз ёфт, «хирадманд» буданд.

Nebuchadnezzar is a symbol of the waymark of the “time of the end,” and when laid over chapter one, he also represents the arrival of the first angel at that time, because in chapter four, the “hour” in which Daniel provides Nebuchadnezzar with the warning message, marks when the first angel arrived, and that was 1798. The “hour” when Nebuchadnezzar’s judgment arrived, represented the “hour” of the beginning of God’s investigative judgment on October 22, 1844. The waymarks produced by the symbolism of Nebuchadnezzar in chapter four, are 723 BC, 538, 1798 (the time of the end) and October 22, 1844.

Набукаднесар рамзи нишони роҳии «замони анҷом» аст, ва ҳангоме ки он бар боби якум татбиқ карда мешавад, вай ҳамчунин расидани фариштаи аввалро дар он вақт намояндагӣ мекунад, зеро дар боби чорум, «соате», ки дар он Дониёл ба Набукаднесар паёми огоҳкунанда медиҳад, вақти расидани фариштаи аввалро нишон медиҳад, ва он соли 1798 буд. «Соате», ки дар он доварии Набукаднесар фаро расид, «соати» оғози доварии таҳқиқотии Худоро 22 октябри 1844 намояндагӣ мекард. Нишонҳои роҳие, ки аз рамзшиносии Набукаднесар дар боби чорум ба вуҷуд меоянд, инҳоянд: 723 то милод, 538, 1798 («замони анҷом») ва 22 октябри 1844.

The waymarks of Millerite history in Daniel chapter one, begin with Jehoiakim, who is a symbol of the empowerment of the first message which had arrived at the “time of the end,” in 1798. The empowerment of the first message, represented by Jehoiakim, marks August 11, 1840. The conquering of Jehoiakim begins the seventy years of Babylon’s reign, that ends with the decree of Cyrus. Chapter one of Daniel identifies a three-step testing process, represented as a dietary test, followed by a visual test that concludes with a litmus test. Those three tests represent August 11, 1840, when the mighty angel that was no less a personage than Jesus Christ, came down out of heaven with a little book that God’s people were then to “eat”, just as Daniel and the three worthies chose to eat the diet of pulse, rather than the diet of Babylon.

Нишонаҳои таърихии миллерӣ дар боби якуми китоби Дониёл аз Еҳӯёқим оғоз меёбанд, ки рамзи қудратёбии паёми аввал аст, паёме ки дар «вақти анҷом», дар соли 1798, расида буд. Қудратёбии паёми аввал, ки бо Еҳӯёқим ифода шудааст, 11 августи соли 1840-ро нишон медиҳад. Фатҳ шудани Еҳӯёқим ҳафтод соли ҳукмронии Бобилро оғоз мекунад, ки бо фармони Куруш ба поён мерасад. Боби якуми Дониёл як раванди сеқадамаи озмоишро муайян мекунад, ки ҳамчун озмоиши парҳезӣ муаррифӣ мешавад ва пас аз он озмоиши зоҳирӣ меояд, ки бо як озмоиши ҳалкунанда анҷом меёбад. Ин се озмоиш 11 августи соли 1840-ро ифода мекунанд, вақте ки фариштаи пуриқтидор, ки касе ҷуз шахсияти худи Исои Масеҳ набуд, аз осмон бо китоби кӯчаке нозил шуд, ки қавми Худо он вақт бояд онро «мехӯрданд», ҳамон тавре ки Дониёл ва он се ҷавони арзанда интихоб карданд, ки ғизои лӯбиёгиҳоро бихӯранд, на ғизои Бобилро.

The second test of that process represented the manifestation of the Protestant churches’ rejection of Miller’s message (the first angel’s message), when a distinction could then be seen between the Millerite movement, and the Protestant churches that then began their prophetic role as apostate Protestantism. The distinction between those two classes was as marked as was Daniel and the three worthies’ flesh appearing fairer and fatter for eating the heavenly food, instead of the Babylonian diet. That distinction was marked at the end of the biblical year of 1843 (April 19, 1844), when the tarrying time of the parable of the ten virgins arrived.

Санҷиши дуюми он раванд зуҳури рад кардани паёми Миллер (паёми фариштаи аввал)-ро аз ҷониби калисоҳои протестантӣ ифода менамуд; дар он вақт аллакай метавонист фарқе миёни ҳаракати миллерӣ ва калисоҳои протестантие дида шавад, ки он гоҳ нақши нубувватии худро ҳамчун протестантизми муртад оғоз карданд. Фарқи миёни он ду табақа ҳамон қадар равшан буд, ки гӯшти Дониёл ва он се ҷавони шоиста, ки ба ҷойи ғизои Бобил аз ғизои осмонӣ мехӯрданд, зеботар ва пуртар менамуд. Он фарқ дар поёни соли китобии 1843 (19 апрели 1844), ҳангоме ки вақти таъхири масали даҳ бокира фаро расид, ба таври ошкоро зоҳир гардид.

The third test, which was the litmus test, represented October 22, 1844 when, after three years, the “hour” came when Nebuchadnezzar himself judged and pronounced Daniel and the three worthies “ten times” better than the Babylonian wise men. Placing Daniel chapter four, over chapter one, produces the waymarks of Millerite history beginning with the “time of the end” in 1798; the empowerment of the first angel’s message on August 11, 1840; the first disappointment on April 19, 1844; and the great disappointment of October 22, 1844.

Санҷиши сеюм, ки санҷиши ҳалкунанда буд, 22 октябри соли 1844-ро ифода мекард, вақте ки баъд аз се сол он «соат» фаро расид, ки Набукаднесар худаш Дониёл ва он се ҷавони баргузидаро нисбат ба ҳакимони Бобил «даҳ маротиба» беҳтар доварӣ карда, чунин эълон намуд. Барқарор намудани боби чоруми Дониёл бар болои боби якум, нишондиҳандаҳои таърихи миллериро ба вуҷуд меорад, ки аз «замони охир» дар соли 1798 оғоз мешавад; қувват ёфтани паёми фариштаи якум дар 11 августи соли 1840; ноумедии аввал дар 19 апрели соли 1844; ва ноумедии бузург дар 22 октябри соли 1844.

Beyond identifying the specific waymarks of Millerite history, the two chapters, when brought together “line upon line,” illustrate the message of the first angel, identify the two desolating powers that are the subject of the foundational doctrine of the twenty-three hundred days, and also the three-step testing process of Daniel twelve which always occurs when the book of Daniel is unsealed.

Ғайр аз муайян сохтани нишонаҳои мушаххаси таърихи Миллеритӣ, ин ду боб, вақте ки «хат бар хат» бо ҳам оварда мешаванд, паёми фариштаи аввалро нишон медиҳанд, ду қудрати вайронгариеро, ки мавзӯи таълимоти бунёдии ду ҳазору сесад рӯз мебошанд, муайян месозанд, ва ҳамчунин раванди имтиҳони сеқадамаи Дониёл дувоздаҳро, ки ҳамеша ҳангоми муҳркушоӣ шудани китоби Дониёл ба вуқуъ меояд.

They also identify that Nebuchadnezzar, as the symbol of the wise in 1798, in conjunction with his second dream in chapter four, represents William Miller, whose movement was to become the true Protestant horn. The work of William Miller, that represents the foundational truths of Adventism, are represented upon Habakkuk’s two tables, and God directed in the production of both those sacred tables.

Онҳо ҳамчунин муайян мекунанд, ки Набукаднесар, ҳамчун рамзи ҳикматмандон дар соли 1798, дар иртибот бо хоби дуввуми ӯ дар боби чорум, Вилям Миллерро намояндагӣ мекунад, ки ҳаракати ӯ бояд ба шохи ҳақиқии протестантӣ табдил меёфт. Кори Вилям Миллер, ки ҳақоиқи бунёдии адвентизмро намояндагӣ мекунад, бар ду лавҳи Ҳабаққуқ тасвир ёфтааст, ва Худо дар таҳияи ҳар дуи он лавҳҳои муқаддас роҳнамоӣ намудааст.

There were several prophetic truths that Miller did not see correctly because his vantage point of prophetic history disallowed him from recognizing that there are three desolating powers; not only paganism (the dragon), papalism (the beast), but also apostate Protestantism (the false prophet). In God’s providence those prophetic understandings of Miller, that were limited by his vantage point in history, were not represented upon the two sacred tables of Habakkuk.

Як қатор ҳақиқатҳои нубувватомез буданд, ки Миллер онҳоро дуруст надид, зеро мавқеи назари ӯ дар таърихи нубувват ба ӯ иҷозат намедод, ки дарк намояд, ки се қудрати вайронкунанда вуҷуд доранд: на танҳо бутпарастӣ (аждаҳо), папагарӣ (ваҳшӣ), балки ҳамчунин протестантизми муртад (пайғамбари козиб). Дар инояти Худо, он фаҳмишҳои нубувватии Миллер, ки бо мавқеи назари ӯ дар таърих маҳдуд буданд, бар ду лавҳи муқаддаси Ҳабаққуқ муаррифӣ нагардиданд.

Nebuchadnezzar’s second dream in chapter four of Daniel, represents William Miller’s second dream. Both dreams address the “seven times,” and Miller’s dream identifies the rejection of his work that began in 1863, and escalates until the Midnight Cry. Both dreams end with a kingdom restored after a period of scattering. For this reason, we will consider Miller’s second dream, before we consider directly the vision of the Ulai River that was unsealed in 1798.

Хоби дуюми Набукаднесар дар боби чоруми Дониёл намояндаи хоби дуюми Уилям Миллер аст. Ҳар ду хоб ба «ҳафт замон» дахл доранд, ва хоби Миллер радшавии кори ӯро, ки дар соли 1863 оғоз ёфта, то нидои нимашаб авҷ мегирад, муайян мекунад. Ҳар ду хоб бо подшоҳие анҷом меёбанд, ки пас аз як давраи парокандагӣ барқарор карда мешавад. Аз ин сабаб, мо пеш аз он ки рӯъёи дарёи Ӯлойро, ки дар соли 1798 мӯҳраш кушода шуд, бевосита баррасӣ кунем, хоби дуюми Миллерро мавриди назар қарор хоҳем дод.

> “I dreamed that God, by an unseen hand, sent me a curiously wrought casket about ten inches long by six square, made of ebony and pearls curiously inlaid. To the casket there was a key attached. I immediately took the key and opened the casket, when, to my wonder and surprise, I found it filled with all sorts and sizes of jewels, diamonds, precious stones, and gold and silver coin of every dimension and value, beautifully arranged in their several places in the casket; and thus arranged they reflected a light and glory equaled only to the sun.

> «Ман хоб дидам, ки Худо бо дасти нонамоён ба ман сандуқчае фиристод, ки бо ҳунари шигифтангез сохта шуда буд, тақрибан даҳ дюйм дарозӣ ва шаш дюйм бару паҳно дошт ва аз обнус ва марворид бо нақшу нигори моҳирона ҷогузорӣ гардида буд. Ба он сандуқча калиде васл буд. Ман дарҳол калидро гирифтам ва сандуқчаро кушодам; ва он гоҳ, ба тааҷҷубу ҳайрати ман, дидам, ки он аз ҳар гуна ва ҳар андозаи ҷавоҳирот, алмосҳо, сангҳои қиматбаҳо ва тангаҳои тиллою нуқраи ҳар ҳаҷм ва арзиш пур буда, дар ҷойҳои ҷудогонаи худ дар сандуқча ба зебоӣ ороста шуда буданд; ва бо ҳамин тартиб ороста шуда, онҳо нуре ва ҷалоле бозметобонданд, ки ҷуз офтоб чизе бо он баробар шуда наметавонист.

> “I thought it was not my duty to enjoy this wonderful sight alone, although my heart was overjoyed at the brilliancy, beauty, and value of its contents. I therefore placed it on a center table in my room and gave out word that all who had a desire might come and see the most glorious and brilliant sight ever seen by man in this life.

> «Ман чунин фикр кардам, ки аз ин манзараи аҷоиб танҳо худам баҳра бурдан вазифаи ман нест, ҳарчанд дили ман аз дурахшонӣ, зебоӣ ва арзиши мӯҳтавои он бисёр шод гардида буд. Бинобар ин, онро бар рӯи мизи миёнаи ҳуҷраи худ гузоштам ва хабар додам, ки ҳар кӣ хоҳише дорад, метавонад биёяд ва пурҷалолтарин ва дурахшонтарин манзараеро, ки инсон дар ин ҳаёт ҳаргиз дидааст, бубинад.

> “The people began to come in, at first few in number, but increasing to a crowd. When they first looked into the casket, they would wonder and shout for joy. But when the spectators increased, everyone would begin to trouble the jewels, taking them out of the casket and scattering them on the table. I began to think that the owner would require the casket and the jewels again at my hand; and if I suffered them to be scattered, I could never place them in their places in the casket again as before; and felt I should never be able to meet the accountability, for it would be immense. I then began to plead with the people not to handle them, nor to take them out of the casket; but the more I pleaded, the more they scattered; and now they seemed to scatter them all over the room, on the floor and on every piece of furniture in the room.

> «Халқ ба дохил омадан сар кард: дар аввал шумораашон кам буд, вале тадриҷан ба издиҳом афзуд. Вақте ки онҳо бори аввал ба он сандуқча менигаристанд, дар ҳайрат меафтоданд ва аз шодӣ нидо мекарданд. Аммо чун тамошобинон зиёд шуданд, ҳар кас ба озор додани ҷавоҳирот оғоз мекард, онҳоро аз сандуқча берун оварда, бар рӯи миз пароканда месохт. Ман ба фикр афтодам, ки соҳиби он аз дасти ман сандуқча ва ҷавоҳиротро боз талаб хоҳад кард; ва агар ман роҳ диҳам, ки онҳо пароканда шаванд, дигар ҳеҷ гоҳ нахоҳам тавонист онҳоро мисли пештара дар ҷойҳояшон дар сандуқча бинамоям; ва эҳсос мекардам, ки ҳаргиз наметавонам аз ӯҳдаи ин масъулият бароям, зеро он басе азим хоҳад буд. Пас ман ба зорӣ аз мардум хоҳиш кардан гирифтам, ки ба онҳо даст нарасонанд ва онҳоро аз сандуқча берун наоваранд; аммо ҳар қадар бештар илтиҷо мекардам, ҳамон қадар бештар онҳоро пароканда месохтанд; ва акнун чунин менамуд, ки онҳоро дар тамоми ҳуҷра — бар фарш ва бар ҳар порчаи асбоби ҳуҷра — пароканда мекунанд.

> “I then saw that among the genuine jewels and coin they had scattered an innumerable quantity of spurious jewels and counterfeit coin. I was highly incensed at their base conduct and ingratitude, and reproved and reproached them for it; but the more I reproved, the more they scattered the spurious jewels and false coin among the genuine.

> «Сипас дидам, ки дар миёни ҷавоҳироти ҳақиқӣ ва тангаҳои аслӣ, онҳо миқдори бешуморе аз ҷавоҳироти қалбакӣ ва тангаҳои сохтаро пароканда карда буданд. Аз рафтори паст ва носипосии онҳо сахт ба ғазаб омадам ва барои ин онҳоро сарзаниш ва маломат кардам; аммо ҳар қадар бештар сарзаниш мекардам, ҳамон қадар бештар ҷавоҳироти қалбакӣ ва тангаҳои сохтаро дар миёни аслӣ пароканда месохтанд.»

> “I then became vexed in my physical soul and began to use physical force to push them out of the room; but while I was pushing out one, three more would enter and bring in dirt and shavings and sand and all manner of rubbish, until they covered every one of the true jewels, diamonds, and coins, which were all excluded from sight. They also tore in pieces my casket and scattered it among the rubbish. I thought no man regarded my sorrow or my anger. I became wholly discouraged and disheartened, and sat down and wept.

> «Сипас ман дар ҷони ҷисмонии худ ба ғазаб омадам ва ба кор бурдани қувваи ҷисмониро оғоз кардам, то онҳоро аз ҳуҷра берун ронам; аммо ҳангоме ки ман якеро берун мерондам, се нафари дигар дохил мешуданд ва лойу аррамайда ва қум ва ҳар гуна ахлотро меоварданд, то он даме ки ҳар як аз ҷавоҳироти ҳақиқӣ, алмосҳо ва тангаҳоро пӯшониданд, ки ҳамаашон аз назар пинҳон шуданд. Онҳо ҳамчунин сандуқчаи маро пора-пора карданд ва онро миёни ахлот пароканда сохтанд. Ман гумон кардам, ки ҳеҷ кас ба андӯҳи ман ё ба ғазаби ман эътино намекунад. Ман комилан рӯҳафтода ва дилшикаста шудам ва нишаста гиристам.

> “While I was thus weeping and mourning for my great loss and accountability, I remembered God, and earnestly prayed that He would send me help. Immediately the door opened, and a man entered the room, when the people all left it; and he, having a dirt brush in his hand, opened the windows, and began to brush the dirt and rubbish from the room.

> «Ҳангоме ки ман барои талафоти бузурги худ ва масъулияти хеш чунин гиря ва мотам мекардам, Худоро ба ёд овардам ва бо ҷидду ҷаҳд дуо намудам, ки Ӯ ба ман ёрӣ фиристад. Дарҳол дар кушода шуд ва марде ба ҳуҷра даромад, ва он гоҳ ҳамаи мардум аз он берун рафтанд; ва ӯ, дар дасташ ҷорӯби чангрубӣ дошта, тирезаҳоро боз кард ва ба рӯфтани чангу хасу хошок аз ҳуҷра оғоз намуд.»

> “I cried to him to forbear, for there were some precious jewels scattered among the rubbish.

> Ман ба ӯ илтиҷо кардам, ки худдорӣ намояд, зеро дар миёни харобаҳо баъзе ҷавоҳироти гаронбаҳо пароканда буданд.

> “He told me to ‘fear not,’ for he would ‘take care of them.’

> Ӯ ба ман гуфт, ки «натарс», зеро Ӯ «дар бораи онҳо ғамхорӣ хоҳад кард».

> “Then, while he brushed the dirt and rubbish, false jewels and counterfeit coin, all rose and went out of the window like a cloud, and the wind carried them away. In the bustle I closed my eyes for a moment; when I opened them, the rubbish was all gone. The precious jewels, the diamonds, the gold and silver coins, lay scattered in profusion all over the room.

> «Сипас, ҳангоме ки ӯ хок ва хасу хошок, ҷавоҳироти қалбакӣ ва тангаҳои сохтаро рӯбучин мекард, ҳамаи онҳо чун абре бархоста, аз тиреза берун рафтанд, ва бод онҳоро бурда бурд. Дар миёни он издиҳом ман як лаҳза чашмонамро бастам; вақте ки онҳоро кушодам, тамоми хасу хошок нест шуда буд. Ҷавоҳироти гаронбаҳо, алмосҳо, тангаҳои тилло ва нуқра, ба фаровонӣ дар тамоми ҳуҷра пароканда хобида буданд.»

> “He then placed on the table a casket, much larger and more beautiful than the former, and gathered up the jewels, the diamonds, the coins, by the handful, and cast them into the casket, till not one was left, although some of the diamonds were not bigger than the point of a pin.

> «Сипас ӯ бар рӯйи миз сандуқчае гузошт, ки аз сандуқчаи пешина хеле бузургтар ва зеботар буд, ва ҷавоҳирот, алмосҳо ва тангаҳоро мушт-мушт ҷамъ оварда, ба он сандуқча андохт, то он ки яктоаш ҳам боқӣ намонд, гарчанде баъзе аз алмосҳо аз нӯги сӯзан ҳам калонтар набуданд.»

> “He then called upon me to ‘come and see.’

> «Пас Ӯ маро даъват намуд, ки “биё ва бубин”.»

> “I looked into the casket, but my eyes were dazzled with the sight. They shone with ten times their former glory. I thought they had been scoured in the sand by the feet of those wicked persons who had scattered and trod them in the dust. They were arranged in beautiful order in the casket, everyone in its place, without any visible pains of the man who cast them in. I shouted with very joy, and that shout awoke me.” Early Writings, 81–83.

> «Ман ба сандуқ назар андохтам, вале чашмонам аз ин манзара хира гардиданд. Онҳо даҳ баробар бештар аз ҷалоли пешинаи худ медурахшиданд. Ман гумон кардам, ки онҳоро пойҳои он ашхоси шарире, ки онҳоро пароканда сохта ва дар хок поймол карда буданд, дар рег соида тоза кардаанд. Онҳо дар сандуқ бо тартиби бисёр зебо ҷо ба ҷо шуда буданд, ҳар яке дар ҷои худ, бе ҳеҷ нишоне аз дасти он марде, ки онҳоро ба он ҷо андохта буд. Ман аз шиддати шодӣ нидо задам, ва он нидо маро бедор кард». Early Writings, 81–83.

We will address Miller’s dream in the next article.

Мо дар мақолаи оянда хоби Миллерро баррасӣ хоҳем кард.

The following is an introduction of William Miller’s second dream, written by James White when he published Miller’s dream in the Advent Herald.

Он чи меояд муқаддимае ба хоби дуюми Вилям Миллер аст, ки Ҷеймс Уайт ҳангоми нашр кардани хоби Миллер дар Advent Herald навишта буд.

> “The following dream was published in the Advent Herald, more than two years since. I then saw that it clearly marked out our past Second Advent experience, and that God gave the dream for the benefit of the scattered flock.

> «Хоби зерин зиёда аз ду сол пеш дар Advent Herald нашр гардида буд. Он гоҳ ман дидам, ки он таҷрибаи гузаштаи моро вобаста ба Омадани Дуюми Масеҳ ба таври равшан нишон медиҳад, ва Худо ин хобро ба манфиати рамаи пароканда ато намудааст.

> “Among the signs of the near approach of the great and the terrible day of the Lord, God has placed dreams. See Joel 2:28–31; Acts 2:17–20. Dreams may come in three ways; first, ‘through the multitude of business.’ See Ecclesiastics 5:3. Second, those who are under the foul spirit and deception of Satan, may have dreams through his influence. See Deuteronomy 8:1–5; Jeremiah 23:25–28; 27:9; 29:8; Zechariah 10:2; Jude 8. And third, God has always taught, and still teaches his people more or less by dreams, which come through the agency of angels and the Holy Spirit. Those who stand in the clear light of truth will know when God gives them a dream; and such will not be deceived and led astray by false dreams.

> «Дар миёни аломатҳои наздик омадани рӯзи бузург ва саҳмгини Худованд, Худо хобҳоро қарор додааст. Нигаред ба Joel 2:28–31; Acts 2:17–20. Хобҳо метавонанд ба се роҳ биёянд: аввал, “аз бисёрии машғулиятҳо.” Нигаред ба Ecclesiastics 5:3. Дуюм, онҳое ки зери рӯҳи палид ва фиреби Шайтон қарор доранд, метавонанд бо таъсири ӯ хоб бинанд. Нигаред ба Deuteronomy 8:1–5; Jeremiah 23:25–28; 27:9; 29:8; Zechariah 10:2; Jude 8. Ва сеюм, Худо ҳамеша қавми Худро ба воситаи хобҳо, кам ё беш, таълим додааст ва ҳанӯз ҳам таълим медиҳад, ки онҳо ба воситаи хизмати фариштагон ва Рӯҳулқудс меоянд. Онҳое ки дар нури равшани ҳақиқат меистанд, хоҳанд донист, ки кай Худо ба онҳо хоб медиҳад; ва чунин касон бо хобҳои дурӯғин фирефта нахоҳанд шуд ва аз роҳ берун бурда нахоҳанд шуд.»

> “‘And he said, Hear now my words; if there be a prophet among you, I the Lord will make myself known unto him in a vision, and will speak unto him in a dream.’ Numbers 12:6. Said Jacob, ‘The angel of the Lord spake unto me in a dream.’ Genesis 31:2. ‘And God came to Laban the Syrian in a dream by night.’ Genesis 31:24. Read the dreams of Joseph, [Genesis 37:5–9], and then the interesting story of their fulfilment in Egypt. ‘In Gibeon the Lord appeared to Solomon in a dream by night.’ 1 Kings 3:5. The great important image of the second chapter of Daniel was given in a dream, also the four beasts, etc. of the seventh chapter. When Herod sought to destroy the infant Saviour Joseph was warned in a dream to flee into Egypt. Matthew 2:13.

> «“Ва Ӯ гуфт: алҳол суханони Маро бишнавед; агар дар миёни шумо набӣ бошад, Ман, Худованд, Худро ба ӯ дар рӯъё маълум хоҳам кард, ва бо ӯ дар хоб сухан хоҳам гуфт.” Ададҳо 12:6. Яъқуб гуфт: “Фариштаи Худованд дар хоб ба ман сухан гуфт.” Ҳастӣ 31:2. “Ва Худо шабона дар хоб назди Лобони суриягӣ омад.” Ҳастӣ 31:24. Хобҳои Юсуфро бихонед, [Ҳастӣ 37:5–9], ва сипас достони ҷолиби иҷро шудани онҳоро дар Миср. “Дар Ҷибъӯн Худованд шабона дар хоб ба Сулаймон зоҳир шуд.” 3 Подшоҳон 3:5. Он сурати бузурги басо муҳимми боби дуюми Дониёл низ дар хоб дода шуд, ҳамчунин он чор ҳайвон ва ғайра аз боби ҳафтум. Вақте ки Ҳиродус кӯшиш мекард Наҷотдиҳандаи тифлро нобуд созад, Юсуф дар хоб огоҳ карда шуд, ки ба Миср бигрезад. Матто 2:13.»

> “‘And it shall come to pass in the LAST DAYS, saith God, I will pour out of my Spirit upon all flesh: and your sons and your daughters shall prophesy, and your young men shall see visions, and your old men shall dream dreams.’ Acts 2:17.

> «“Ва дар рӯзҳои ОХИРИН чунин воқеъ хоҳад шуд, мегӯяд Худо, ки Ман аз Рӯҳи Худ бар ҳар ҷисм фурӯ хоҳам рехт; ва писарони шумо ва духтарони шумо нубувват хоҳанд кард, ва ҷавонони шумо рӯъёҳо хоҳанд дид, ва пирони шумо хобҳо хоҳанд дид.” Аъмол 2:17.»

> “The gift of prophecy, by dreams and visions, is here the fruit of the Holy Spirit, and in the last days is to be manifested sufficiently to constitute a sign. It is one of the gifts of the gospel church.

> «Тӯҳфаи нубувват, ба воситаи хобҳо ва рӯъёҳо, дар ин ҷо самари Рӯҳулқудс аст ва дар айёми охир бояд ба дараҷае зоҳир гардад, ки аломатеро ташкил диҳад. Он яке аз атоҳои калисои Инҷил аст. »

> “‘And he gave some apostles; and some PROPHETS; and some evangelists; and some pastors and teachers; For the perfecting of the saints, for the work of the ministry, for the edifying of the body of Christ.’ Ephesians 4:11–12.

> «Ва Ӯ баъзеро расулон, баъзеро ПАЙҒАМБАРОН, баъзеро башоратдиҳандагон, ва баъзеро чӯпонон ва муаллимон гардонид; барои такмили муқаддасон, барои кори хизмат, барои бино ёфтани ҷисми Масеҳ». Эфсӯсиён 4:11–12.

> “‘And God hath set some in the church, first apostles, secondarily PROPHETS,’ etc. 1 Corinthians 12:28. ‘Despise not PROPHESYINGS.’ 1 Thessalonians 5:20. See also Acts 13:1; 21:9; Romans 7:6; 1 Corinthians 14:1, 24, 39. Prophets or prophesyings are for the edification of the church of Christ; and there is no evidence that can be produced from the word of God, that they were to cease before evangelists, pastors and teachers were to cease. But says the objector, ‘There has been so many false visions and dreams that I cannot have confidence in anything of the kind.’ It is true that Satan has his counterfeit. He always had false prophets, and certainly we may expect them now in this his last hour of deception and triumph. Those who reject such special revelations because the counterfeit exists, may with equal propriety go a little farther and deny that God ever revealed himself to man in a dream or a vision, for the counterfeit always existed.

> «“Ва Худо баъзеро дар калисо гузошт: аввал ҳаввориён, дуюм АНБИЁ,” ва ғайра. 1 Қӯринтиён 12:28. “НУБУВВАТҲОРО хор нашуморед.” 1 Таслӯникиён 5:20. Ҳамчунин нигаред ба Аъмол 13:1; 21:9; Румиён 7:6; 1 Қӯринтиён 14:1, 24, 39. Анбиё ё нубувватҳо барои бинои калисои Масеҳ мебошанд; ва аз каломи Худо ҳеҷ далеле пеш оварда намешавад, ки исбот кунад онҳо мебоист пеш аз он ки башоратдиҳандагон, шӯпонон ва муаллимон аз миён бираванд, қатъ мегардиданд. Аммо эътирозкунанда мегӯяд: “Азбаски рӯъёҳо ва хобҳои дурӯғин бисёр буданд, ман наметавонам ба ҳеҷ чизе аз ин гуна эътимод дошта бошам.” Дуруст аст, ки шайтон қалбакии худро дорад. Ӯ ҳамеша анбиёи козиб дошт, ва албатта мо метавонем онҳоро ҳоло низ, дар ин соати охирини фиреб ва зафари ӯ, интизор бошем. Онҳое ки чунин ваҳйҳои махсусро ба сабаби он ки қалбакӣ вуҷуд дорад рад мекунанд, метавонанд бо ҳамон андоза асосмандӣ як қадам ҳам пештар раванд ва инкор намоянд, ки Худо ягон вақт дар хоб ё рӯъё худро ба инсон ошкор кардааст, зеро қалбакӣ ҳамеша вуҷуд дошт.»

> “Dreams and visions are the medium through which God has revealed himself to man. Through this medium he spake to the prophets; he has placed the gift of prophecy among the gifts of the gospel church, and has classed dreams and visions with the other signs of the ‘LAST DAYS.’ Amen.

> «Хобҳо ва рӯъёҳо василае мебошанд, ки Худо ба воситаи он Худро ба инсон ошкор кардааст. Ба воситаи ҳамин васила Ӯ ба анбиё сухан гуфтааст; Ӯ атои нубувватро дар миёни атоҳои калисои Инҷил қарор додааст ва хобҳо ва рӯъёҳоро бо дигар аломатҳои «ОХИРЗАМОН» ҳамрадиф шумурдааст. Омин.

> “My object in the above remarks has been to remove objections in a scriptural manner, and prepare the mind of the reader for the following.” James White.

> «Мақсади ман дар мулоҳизаҳои боло он буд, ки эътирозҳоро ба тарзи мувофиқи Навиштаҳо бартараф намоям ва зеҳни хонандаро барои матлаби зерин омода созам». James White.

Back to Articles