Article

# Китоби Дониёл — Рақами чордаҳ

Боби дуюми Дониёл – Хулоса ва натиҷагирӣ, қисми якум

Author

Jeff Pippenger

Published

December 9, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

> «Дар Ваҳй ҳамаи китобҳои Китоби Муқаддас ба ҳам меоянд ва ба анҷом мерасанд. Дар ин ҷо мукаммали китоби Дониёл аст». Аъмоли Ҳаввориён, 585.

Ҳақиқате, ки Юҳанно онро «Ваҳйи Исои Масеҳ» меномад ва Шери қабилаи Яҳудо аз моҳи июли соли 2023 инҷониб онро барои қавми Худ мекушояд, ҳангоме ба камол мерасад, ки китоби Дониёл бо китоби Ваҳй якҷо гардонда шавад. Боби дуюми китоби Дониёл дар заминаи имтиҳони сурати ҳайвон дар айёми охир паёми фариштаи дуюмро ифода мекунад. Он раванди имтиҳон ва як давраи муайяни имтиҳонро муайян месозад.

Давра ва раванди боби дуюми китоби Дониёл, ки бо ҳафтод соли асирии Дониёл ифода ёфтааст, давраи озмоиши протестантҳоро дар таърихи миллеритӣ намунавор нишон медод. Протестантҳо дар раванди озмоиши худ ноком шуданд ва духтарони Рум гардиданд. Аз нигоҳи нубувватӣ, духтар модари худро таҷассум мекунад; ва Рум ҳайвони нубувватист. Нокомии онҳо ва гузариши баъдии онҳо ба духтарони Рум шудан, озмоиши сурати ҳайвонро дар таърихи кунунии мо намунавор нишон медиҳад, зеро онҳо ба сурати ҳайвон табдил ёфтанд. Бинобар ин, раванди озмоиши кунунии мо ҳам бо ҳафтод соли асирии Дониёл ва ҳам бо таърихи паёми фариштаи дуюм дар ҷараёни ҳаракати миллеритӣ ифода меёбад.

Дар таърихи паёми фариштаи дуюм, ки 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, як давраи мушаххас ва раванди озмоише вуҷуд дорад, ки ба таври рамзӣ ҳамчун хоби рӯъёии ҳайвоноти сурати Набукаднесар тасвир шудааст; зеро подшоҳӣ дар нубуввати Китоби Муқаддас инчунин ҳайвон аст. Набукаднесар ва ашрофи динии калдониён намояндаи онҳоянд, ки аз озмоиш намегузаранд, ва Дониёл ва он се ҷавони баргузида намояндаи онҳоянд, ки аз озмоиш мегузаранд. Шояд ба таври дигар намояд, аммо нокомии Набукаднесар дар боби сеюми Дониёл тасдиқ мегардад.

Дар ҷараёни озмоиш, ки ҳам дар боби якум ва ҳам дар боби дуюми китоби Дониёл тасвир ёфтааст, аломатҳои муайяни нубувватӣ вуҷуд доранд, ки бо ҳақиқатҳое мувофиқат мекунанд, ки ба наздикӣ дар китоби Ваҳй баён гардидаанд. Дар боби якум, «даҳ рӯз» давраи озмоишро ифода мекард, ки ба он анҷомид, ки Дониёл, ба сабаби хӯрдани ғизои осмонӣ, сурате зеботар ва фарбеҳтар зоҳир намуд, дар ҳоле ки синфи дигари хоҷасароён сурати касонеро зоҳир намуданд, ки аз таоми подшоҳ мехӯрданд. Подшоҳ, ба маънои нубувватӣ, салтанат аст, ва ба таври нубувватӣ подшоҳ ё салтанат инчунин ҳайвони ваҳшӣ низ мебошад. Онҳое ки симояшон натиҷаҳои хӯрдани таоми подшоҳро зоҳир мекард, сурати ҳайвони ваҳширо зоҳир менамуданд.

Дар боби дуюми Дониёл, Дониёл дуо мекард, то «сирри» ниҳонии хоби ҳайкали Набукаднесарро дарёбад. Ӯ бояд медонист, ки худи хоб чӣ буд ва низ маънии он чист. Ӯ намояндаи онҳое аст, ки дар рӯзҳои охир мекӯшанд сиррҳои вобаста ба кушода шудани Ваҳйи Исои Масеҳро бифаҳманд, зеро кушода шудани Ваҳйи Исои Масеҳ охирин «сирри» пешгӯёнаест, ки пеш аз баста шудани муҳлати имтиҳон кушода мегардад. Ҳамаи анбиё, аз ҷумла Дониёл, рӯзҳои охирро муайян месозанд. Кӯшиши Дониёл барои фаҳмидани «сирр» кӯшише буд, ки марг ё ҳаётро дар пай дошт, чунон ки имтиҳони сурати ҳайвон барои қавми Худо дар рӯзҳои охир низ чунин аст.

> «Худованд ба ман ба таври равшан нишон додааст, ки сурати ҳайвон пеш аз баста шудани вақти озмоиш ташкил хоҳад ёфт; зеро он бояд озмоиши бузург барои қавми Худо бошад, ки ба воситаи он сарнавишти абадии онҳо муайян карда хоҳад шуд». Manuscript Releases, volume 15, 15.

Дуои Дониёл, ҳангоме ки ӯ мекӯшид «роз»-ро дарёбад, як аломати муайяни роҳро дар таърихи қавми Худо дар рӯзҳои охир муаррифӣ мекунад. Китоби Дониёл ду шоҳидро фароҳам меоварад, ки аломати роҳии «дуо»-ро дар рӯзҳои охир барқарор месозанд. Он аломати роҳӣ дар он давраи замон ҷойгир аст, ки бо паёми дуюми ҳар як хатти ислоҳотӣ ифода мегардад.

Заминаи нубувватии ҳар ду дуо ҳафтод соли асирист, ки ҳамчун рамз «ҳафт вақт»-и Ибодатнома бисту шашро ифода мекунад. Дар Дониёл ду, дар ояти аввал, номи «Набукаднесар» ду бор омадааст, ва такрор шудани як калима дар Навиштаҷот рамзи паёми фариштаи дуюм аст.

Дар навиштаҳои Хоҳар Уайт чандин ишораҳо мавҷуданд, ки боби сеюми китоби Дониёлро ҳамчун рамзи қонуни якшанбе муаррифӣ мекунанд. Боби якуми китоби Дониёл ҳамаи хусусиятҳои хабари фариштаи аввалро дорост, ва ба мо гуфта шудааст, ки наметавон хабари сеюмро (боби сеюми китоби Дониёл) бидуни хабари якум ва дуюм дошта бошем.

Озмоиши сурати ҳайвонро Эллен Уайт чунин муайян кардааст: ин ҳамон озмоишест, ки мо бояд пеш аз баста шудани муҳлати имтиҳон ва пеш аз он ки мӯҳр зада шавем, аз он бигузарем. Вақте ки мусиқӣ дар боби сеюми китоби Дониёл навохта шуд, муҳлати имтиҳон ба таври рамзӣ баста гардид, зеро боби сеюм қонуни якшанберо ифода мекунад. Мусиқии Набукаднесар оҳангеро ифода мекунад, ки фоҳишаи Сур баъд аз анҷоми ҳафтод соли рамзие, ки дар он фаромӯш шуда буд, ба подшоҳони замин ба суруд сар мекунад.

> Ва дар он рӯз воқеъ хоҳад шуд, ки Сур ҳафтод сол фаромӯш хоҳад шуд, мувофиқи айёми як подшоҳ; ва баъд аз анҷоми ҳафтод сол Сур мисли фоҳиша суруд хоҳад хонд. Барбатеро бигир, дар шаҳр гард, эй фоҳишаи фаромӯшшуда; оҳанги ширин бисарой, сурудҳои бисёр бихон, то ки ба ёд оварда шавӣ. Ва баъд аз анҷоми ҳафтод сол воқеъ хоҳад шуд, ки Худованд Сурро тафаққуд хоҳад кард, ва ӯ ба музди худ боз хоҳад гашт, ва бо ҳамаи мамолики ҷаҳон, ки бар рӯи заминанд, фисқ хоҳад варзид. Ишаъё 23:15–17.

Хоҳар Уайт паёмҳои се фариштаро ҳамчун се озмоиш муайян мекунад.

> «Бисёре аз онҳое ки таҳти паёмҳои фариштаи якум ва дуюм барои пешвоз гирифтани Домод баромада буданд, паёми сеюмро, ки охирин паёми имтиҳонкунандаест, ки бояд ба ҷаҳон дода шавад, рад карданд; ва ҳангоме ки даъвати охирин садо диҳад, мавқеи монанде гирифта хоҳад шуд». Review and Herald, October 31, 1899.

Бо такя ба чанд шоҳид, боби дуюми китоби Дониёл — паёми фариштаи дуюм аст. Таърихи қувват бахшида шудани фариштаи якум то доварӣ, ҳамон таърихест, ки бо ҳафтод соли асирии Дониёл тасвир шудааст. Заминаи дуои Дониёл дар боби дуюм дар дохили он ҳафтод сол ҷой мегирад, ки рамзи «ҳафт замон» мебошад.

Дуои боби нӯҳ бо ишораи мустақим ба ҳафтод сол оғоз меёбад. Заминаи нубувватии ҳар ду дуо яксон аст. Онҳо ҷиҳатҳои гуногуни як дуоро ифода мекунанд, вале ҳар ду дар ҳамон як заминаи «ҳафт замон» ҷой дода шудаанд, ва ҳар ду бо аломати роҳии «дуо», ки дар таърихи саду чилу чор ҳазор нафари рӯзҳои охир ҷойгир аст, мувофиқат мекунанд.

Вақте ки Дониёл дар боби нӯҳум дуо мекунад, ӯ дар як «давраи гузариши» нубувватӣ аз подшоҳии Бобил ба подшоҳии Модҳо ва Форсҳо қарор дорад. Он нуқтаи гузариш инчунин як аломати роҳ аст, ва он ҳамчунин ба ҳамон нуқтаи гузариш дар ҳаракати фариштаи сеюм мутобиқат мекунад, вақте ки қавми Худо дар кӯча ҳамчун «Лоудикиён» мемиранд ва аз қабр ҳамчун «Филаделфиён» берун меоянд. Нуқтаи гузариш барои ҳаракати фариштаи якум ҳам ба нуқтаи гузариши Дониёл ва ҳам ба ҳаракати фариштаи сеюм мутобиқат мекунад, ва ҳар сеи онҳо бевосита бо «ҳафт замон»-и Ибодатномаи Левиён боби бисту шаш алоқаманданд. Гузариш аз Филаделфия ба Лоудикиё дар ҳаракати Миллерӣ бо расидани «нури нав» дар бораи «ҳафт замон» дар соли 1856 ба амал омад, ва пас аз он рад кардани комили «ҳафт замон» дар соли 1863. Дониёл дар боби нӯҳум, ҳаракати фариштаи якум дар замони Миллерӣ, ва ҳаракати фариштаи сеюм дар замони мо, ҳама нуқтаи гузарише доранд, ки ба якдигар мутобиқат мекунанд, ва ҳар се нуқтаи гузариш дар заминаи «ҳафт замон» қарор дода шудаанд.

Дар таърихи раванди имтиҳон, Дониёл намояндаи он паёмбарест, ки ба ӯ нур дода мешавад ва ӯ онро нахуст бо се ҳамроҳи худ шарик месозад; бинобар ин, ӯ нақши нубувватии «Илёс»-ро таҷассум менамояд, ки «овозе нидокунанда дар биёбон» аст.

«Сирри» боби дуюми Дониёл муайян месозад, ки подшоҳии ҳаштуми нубуввати Китоби Муқаддас «аз он ҳафт» подшоҳист. Азбаски он нахустин тасвири подшоҳиҳои нубуввати Китоби Муқаддас аст, бинобар ин бо охирин тасвири подшоҳиҳои нубуввати Китоби Муқаддас, ки дар боби ҳабдаҳуми Ваҳй ёфт мешавад, алоқаманд мегардад. Подшоҳии ҳаштум, ки «аз он ҳафт» подшоҳии пешин аст, ба нуқтаи гузарише ишора мекунад, ки Бобили муосирро ҳамчун иттиҳоди сегонаи аждаҳо, ҳайвон ва набии козиб барқарор менамояд. Хоби пайкари Набукаднесар, дар ниҳоят, подшоҳии ҳаштуми заминии таърихи нубувватиро муайян мекунад.

Подшоҳӣ дар пешгӯии Китоби Муқаддас ҳайвоне аст; бинобар ин, ҳақиқате, ки бо хоб-руъёи ҳайкали Набукаднесар ифода шудааст, аввалин ишора ба ҳайвони ниҳоӣ мебошад, чунон ки дар боби ҳабдаҳуми Ваҳй низ муайян гардидааст. Аз ин рӯ, хоби Набукаднесар дар ниҳояти кор хоби ҳайкали ҳайвони ҳаштум ва ниҳоӣ мебошад. Ин хоби «сурати ҳайвон» аст.

Худи ин худ тасдиқи аҳамияти шинохтани нуқтаи гузаришест, ки дар ҳаракати фариштаи сеюм ба амал меояд; вале «сир» ҳамчунин калидест, ки бисёре аз он чиро, ки мақолаҳои пешин дар бораи таърихе, ки пас аз 18 июли соли 2020 пайравӣ намуд, муайян кардаанд, ба ҳам меоварад ва устувор месозад. Дар он мақолаҳо пешниҳод шудааст, ки чор аломати роҳи ҳар яке аз ҳаракатҳои муқаддаси ислоҳот, ки бо ҳафтод соли асирии Дониёл намояндагӣ мешаванд, ҳамеша дорои як мавзӯи ягона мебошанд.

Он чор аломати роҳ дар замони Масеҳ дар доираи «марг ва эҳё» гузошта шуда буданд. Аломати аввалини роҳ, ки тақвиятёбии паёми аввалро намояндагӣ мекард, таъмиди Масеҳ буд, ки рамзи марг ва эҳё аст. Аломати дуюми роҳ, ки ноумедии аввалро дар он таърих намояндагӣ мекунад, марг ва эҳёи Лаъзор буд. Аломати сеюми роҳ вуруди тантанавӣ ба Ерусалим буд, ки Нидои Нисфишабиро намояндагӣ мекунад. Масеҳ ба сӯи марг ва эҳёи Худ мерафт, ва Лаъзор, намояндаи зиндаи марг ва эҳё, пешопеши ин ҷараён мерафт. Лаъзор ҳамчунин собит месозад, ки ҳангоми эълони Нидои Нисфишабӣ халқи Худо «мӯҳр» карда мешаванд.

> «Ин мӯъҷизаи тоҷгузор, эҳьё кардани Лаъозир, бояд муҳри Худоро бар кори Ӯ ва бар даъвои Ӯ ба илоҳият мениҳод». «Орзуи асрҳо», 529.

Нишонаи чоруми доварӣ салиб буд, ки он ҳамчунин марг ва эҳё буд. Давраи он чор нишона бо ҳафтод соли асорати Дониёл тасвир шудааст.

Дар таърихи миллерӣ, мавзӯъ «усули як рӯз ба ҷои як сол» буд, ва 11 августи соли 1840 тасдиқи он усул гардид. Ноумедии аввал натиҷаи татбиқи нодурусти усули як рӯз ба ҷои як сол буд. Нидои Нимашаб камоли усули як рӯз ба ҷои як сол дар иртибот бо пешгӯии ду ҳазору сесадсола ва пешгӯии ду ҳазору панҷсаду бистсола буд, ва сипас Доварии Тафтишотӣ оғоз ёфт, вақте ки он пешгӯиҳои як рӯз ба ҷои як сол 22 октябри соли 1844 ба анҷом расиданд. Мавзӯи ҳар чор аломати роҳ дар таърихи миллерӣ «усули як рӯз ба ҷои як сол» буд. Давраи он чор аломати роҳ бо ҳафтод соли асирии Дониёл ифода шудааст.

Дар рӯзҳои подшоҳ Довуд, мавзӯъ «сандуқи Худо» буд. Вақте ки Довуд қувват ёфт, он гоҳ қарор дод, ки сандуқро ба шаҳри Довуд биёрад.

> Ва Довуд пеш мерафт ва бузург мешуд, ва Парвардигор Худои лашкарҳо бо ӯ буд. 2 Подшоҳон 5:10.

Ноумедии аввал он вақт рух дод, ки Уззо бо даст расондан ба сандуқ гуноҳ кард. Нишонаи сеюм он гоҳ буд, ки Довуд дарк намуд, ки Худованд хонаи Ӯбид-Эдӯми ҷаттиро, ки сандуқ аз замони исёни Уззо дар он ҷо нигоҳ дошта мешуд, баракат додааст. Сипас Довуд рафта, сандуқро барои вуруди тантанавии худ ба Ерусалим бозпас овард (танҳо барои он ки ҳамсараш хашми нобамаврид ва «ноумедӣ»-ро аз вуруди Довуд зоҳир намояд). Ҳар яке аз он чор нишона бо сандуқ ифода меёбад. Давраи он чор нишона бо ҳафтод соли асирии Дониёл ифода меёбад.

Дар 11 сентябри соли 2001, Исломи «войи сеюм» озод карда шуд, ва сипас боздошта гардид. 18 июли соли 2020 пешгӯии ноком дар бораи нақши Ислом буд. Паёме, ки устухонҳои хушки мурдагонро ба ҳаёт меоварад, аз «чор бод» меояд, ки рамзи Ислом аст ва паёми Нидои Нимашабро ифода мекунад. Харобии миллӣ, ки пас аз муртадии миллии қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида ба амал меояд, тавассути Исломи «войи сеюм» оварда мешавад. Давраи он чор аломат бо ҳафтод соли асорати Дониёл ифода карда шудааст.

Ҳаракати фариштаи аввал намояндаи ҳаракати фариштаи сеюм аст, ва паёми Нидои Нимаишаб дар таърихи миллеритӣ ислоҳи пешгӯии ноком буд, ки ноумедии аввалро ба вуҷуд овард.

> «Ноумедшудагон аз Навиштаҳо диданд, ки онҳо дар замони таъхир қарор доранд ва бояд бо сабр иҷрои рӯъёро интизор шаванд. Ҳамон далелҳое, ки онҳоро водор сохтанд, ки дар соли 1843 мунтазири Худованди худ бошанд, онҳоро ба он низ расониданд, ки Ӯро дар соли 1844 интизор шаванд». Early Writings, 247.

Ҳамон далеле, ки ҳуҷуми исломӣ бар Нэшвиллро нишон медиҳад, ҳамон далели ҳуҷум бар Нэшвилл аст, ки дар посух ба ҷорӣ намудани ибодати якшанбе ба амал хоҳад омад. Навиштаҳои Рӯҳи Нубувват ҳеҷ гоҳ хато намекунанд. Пешгӯии ҳуҷум бар Нэшвилл дар навиштаҳои Рӯҳи Нубувват баён шудааст. Пешгӯии Нэшвилл иҷро хоҳад шуд, аммо пешгӯии ҳуҷум бар Нэшвилл бар ислоҳи пешгӯии пешинае, ки ноком шуда буд, асос хоҳад ёфт, чунон ки дар таърихи миллеритҳо буд. Он дар чорумин waymark иҷро мешавад, ки waymark-и ифодакунандаи «доварӣ» аст.

Исо ҳамеша анҷомро бо оғоз тасвир мекунад, ва аввалин нишонаи роҳии 11 сентябри соли 2001 ҳамлаи Ислом буд; бинобар ин, дар доварии қонуни якшанбе ҳамлаи исломӣ бар Нашвилл хоҳад буд. Эҳтимол дорад, ки ин ҳамла ҳадафҳои дигарро низ дар бар гирад, аммо паёми Фарёди Нимашаб ҳамон паёмест, ки ислоҳи паёме мебошад, ки ноумедии аввалро ба вуҷуд овард. Ноумедии аввал на аз суханони Эллен Уайт, балки аз гуноҳи татбиқ кардани унсури замонӣ ба пешгӯйӣ ба вуҷуд омада буд.

Бояд дарк кард, ки он чор марҳалаи нишонавӣ, ки аз «қувватёбии» паёми аввал оғоз меёбанд (ки дар Дониёл дар оғози ҳафтод соли рамзӣ воқеъ мегарданд), ҳамеша аз ҷониби як мавзӯи яксон идора мешаванд. Агар шумо 11 сентябри соли 2001-ро ҳамчун иҷрошавии пешгӯӣ пазируфта бошед, пас шумо ба таври пешгӯёна «китоби пинҳон»-ро хӯрдаед. Дар асл, бисёр кам касон он ҳақиқатро хӯрданд, аммо баъзеҳо буданд, ки, чунон ки Дониёл намояндагӣ мекунад, дар дилҳои худ қасд карданд, ки бо таоми Бобил палид нагарданд. Аммо ҳастанд касоне, ки даъво мекунанд ба он бовар доранд, ки 11 сентябри соли 2001 иҷрошавии пешгӯӣ буд, вале баҳс мекунанд, ки он на Ислом, балки хонаводаи Буш, ё глобалистҳо, ё йезуитҳо, ё CIA, ё ягон таркибе аз он ашхоси маъмулист, ки назарияпардозони муосири тавтиа зуд-зуд ба кор мебаранд, будааст. Ҳамчун Алфа ва Омега, Исо анҷомро бо ибтидо тасвир мекунад; бинобар ин, агар мо дар бораи он чи ки ба таври пешгӯёна дар 11 сентябри соли 2001 намояндагӣ шуда буд, иштибоҳ кунем, мо қобилияти худро барои дуруст тақсим кардани Каломи пешгӯёнаи «ростӣ» барҳам медиҳем.

«Қувватёбӣ»-и паёми аввал дар таърихи Миллеритӣ Исломи Войи дуюм буд, ва он қувватёбӣ намунаи қувватёбӣ дар 11 сентябри соли 2001 буд, ки ба воситаи Исломи Войи сеюм ба амал оварда шуд.

Ислом дар аломати аввал Исломро дар аломати охирин муайян мекунад. Аломати охирин довариро ифода мекунад, ва Иёлоти Муттаҳида дар қонуни якшанбе маҳкум карда мешавад. Ин паёми дуввуми Ҳизқиёл дар боби сию ҳафт аст, ки мурдагонро ба ҳаёт меоварад, ва он паём — паёми аломати сеюм аст, ки Нидои Нимашаб мебошад. Ин паёми мӯҳргузорист, чунон ки бо вуруди зафармандонаи Масеҳ, ки бар «хар» савор буд, намунавор нишон дода шудааст; «хар» рамзи Ислом аст. Паёми мӯҳргузори Нидои Нимашаб тавассути Ислом бурда мешавад.

> Ба духтари Сион бигӯед: «Инак, Подшоҳи ту назди ту меояд, фурӯтан, ва бар харе нишаста, ва бар курраи хар». Матто 21:5.

Пешгӯии дуюми Ҳизқиёл аз «чор бод» бармеояд, ки он ҳамчунин рамзи Ислом аст. Дар бораи ин ҳақиқат равшании комил доштан мутлақо зарур аст, зеро паёме, ки Нидои Нимашаб аст, ҳамон паёмест, ки Исломи Войи сеюмро ҳамчун қуввае муайян мекунад, ки дар замони қонуни якшанбе довариро бар Иёлоти Муттаҳида меоварад ва вайронии миллиеро, ки пас аз он фармон ба амал меояд, ба вуҷуд меорад.

Ҳафт карнаи Ваҳй довариҳои Худо бар ҷорӣ намудани ибодати рӯзи якшанбе аз ҷониби ҳам Руми бутпараст ва ҳам Руми папавӣ буданд.

- Чор карнаи аввал бар Руми бутпараст баъд аз он оварда шуданд, ки Константин дар соли 321 қонуни аввалини рӯзи якшанберо ҷорӣ намуд.

- Шохи панҷум ва шашум (ки онҳо ҳамчунин воъи якум ва дуюми Ислом мебошанд) довариҳои Худо бар зидди Рими папавӣ буданд, барои қонуни папавии рӯзи якшанбе, ки дар Шӯрои Орлеан дар соли 538 қабул карда шуд.

- Сурнайи ҳафтум (ки войи сеюми Ислом аст), довариест, ки дар ояндаи наздик бар Иёлоти Муттаҳида нозил хоҳад шуд, вақте ки он ибодати рӯзи Якшанберо ба таври маҷбурӣ ҷорӣ мекунад.

Исломи войи сеюм аввалин аломати роҳии 11 сентябри соли 2001-ро ифода мекунад. Пешгӯии нокомшудаи ҳамлаи Ислом ба Нашвилл дар 18 июли соли 2020 ноумедии аввал, яъне аломати роҳи дуюмро ифода мекунад. Паёми «чор бод»-и Ислом, чунонки дар пешгӯии дуюми Ҳизқиёл дар боби сию ҳафтум тасвир шудааст, Нидои Нимашаб, яъне аломати роҳи сеюмро ифода мекунад, ва сипас аломати роҳи чаҳорум — иҷрои пешгӯии нокомшудаи 18 июли соли 2020 ҳангоми қонуни якшанбе. Инҳо ҳамон чор аломати роҳи пешгӯёна мебошанд, ки дар таърихи пешгӯёнаи саду чилу чор ҳазор, чунонки бо ҳафтод соли асорати Дониёл ифода ёфтааст, ба вуқӯъ меоянд.

Шинохти паёми Нидои Нимашаб унсури асосии «сирре» аст, ки ба Дониёл ба таври рамзӣ ошкор гардид, вақте ки ӯ дуо мекард, то хоби тасвири Навухадназарро бифаҳмад. Дуои ӯ аломати роҳест, ки дар анҷоми сеюним рӯзи марги ду шоҳиди Ваҳй боби ёздаҳ ҷойгир шудааст. Дуои Левизодус бисту шаши Дониёл, чунон ки дар боби нӯҳ сабт шудааст, дар соли аввали Дорёш буд. Ин дуоҳои ӯро дар нуқтаҳои гузариш қарор медиҳад.

Нуқтаи гузариш дар таърихи миллериён соли 1856 буд, вақте ки ҳаракати миллерӣ, мувофиқи гуфтаҳои Ҷеймс ва Эллен Уайт, аз Филаделфия ба Лаодикия гузашт. Дар ҳамон сол «нури нав» оид ба «ҳафт замон» дар мақолаҳои Ҳирам Эдсон дар Review and Herald зоҳир гардид, вале дар соли 1863 («ҳафт замон» баъдтар) «ҳафт замон» тамоман рад карда шуд. Дониёл «он дуо»-ро ба ҷо овард, ки ҳамчун «илоҷ» барои «парокандагӣ»-и «ҳафт замон» дар нуқтаи гузариш миёни подшоҳии якум ва дуюми пешгӯии Китоби Муқаддас шинохта шудааст.

Севуним солу ним рамзи ҳазору дусаду шаст сол аст, ки он дар навбати худ рамзи «ҳафт замон» мебошад. Рӯзи 18 июли соли 2020, ҳаракати Лаодикиягии Future for America исёни худро бар зидди амри Худо, ки дигар ҳаргиз паёми нубувватиро бар вақт наовезанд, ошкор намуд. Он гоҳ ин ҳаракат дар кӯчаи Ваҳй боби ёздаҳ, ки аз водии устухонҳои хушки мурдаи Ҳизқиёл мегузарад, «кушта» ва «пароканда» гардид. Дар анҷоми он замони «парокандагӣ», ки ҳамчунин «замони таваққуф»-и масали даҳ бокира мебошад, онҳо ҳоло аз қабрҳои худ ба воситаи «овози нидокунандае» аз дохили «биёбон»-и «сеюним» рӯз даъват карда мешаванд.

Ҳамон тавре ки миллерчиён ниҳоят дарк карданд, ки он вақт онҳо дар «замони таъхир»‑и боби бисту панҷуми Матто ва боби дуюми Ҳабаққуқ қарор доштанд, ҳамчунин «ду шоҳиди мурда» низ вазифадоранд, ки ҳангоми нидо кардани «овоз дар биёбон» ҷойгоҳи худро дарк намоянд. Онҳо бояд эътироф кунанд, ки «пароканда» шудаанд. Ин дарк даъват ба «дуо» аст, вале на фақат ба дуо; он даъват ба дуои Дониёл аз Ибодот бисту шаш аст. Бе он дуои мушаххас, ҳеҷ бедорӣ вуҷуд надорад. Бедорӣ нуқтаи гузаришро аз Лоадиқия ба Филоделфия нишон медиҳад ва падидаи нубувватии ҳаштумини аз ҳафтро ба вуҷуд меорад, чунон ки онро ҳайкали Навуходоносор дар боби дуюми Дониёл тасдиқ мекунад.

Ҳангоме ки он дуои тавба ва эътироф ба анҷом расад, ваъда ин аст, ки Худо он гоҳ аҳди Худро ба ёд хоҳад овард ва қавми парокандаи Худро ҷамъ хоҳад кард. Нубуввати аввалини Ҳизқиёл устухонҳоро ба ҳам овард, ва сипас нубуввати ӯ дар бораи «чор бод» «филаделфиён»-и тоза таваллудшударо ба лашкари пурқудрате табдил дод... лашкари пурқудрате, ки, мувофиқи Ваҳй боби ёздаҳ, он гоҳ мебоист бо «абре аз фариштагон» «ба осмон боло бурда шаванд». Пас онҳо «алам»-и Худованд мебошанд.

«Сирри» Дониёл ду, чунон ки Шери қабилаи Яҳудо ҳоло ошкор месозад, падидаи «ҳаштум, ки аз ҳафт аст»-ро тасдиқ мекунад… ва ҳар унсури дигари нубувватии Дониёл ду низ бо пайдарпаии нубувватии ду шоҳиди Ваҳй ёздаҳ мувофиқат мекунад. Ду шоҳиди боби ёздаҳуми Ваҳй дар ҳамон «соат»-е, ки қонуни якшанбе ба вуқӯъ меояд, «ҳамчун парчам боло бардошта мешаванд», зеро онҳо дар «заминларзаи бузург»-и боби ёздаҳуми Ваҳй боло бардошта мешаванд. «Заминларзаи бузург» даҳяки шаҳрро нобуд мекунад, ва Иёлоти Муттаҳида подшоҳи асосии «даҳ подшоҳ» аст, ҳамон тавре ки Фаронса буд, ҳангоме ки «заминларза»-и Инқилоби Фаронса Фаронсаро маҳв кард, дар иҷрои Ваҳй боби ёздаҳ.

Иҷроиши комили он заминларза бар ҳайвони «замин» ба амал меояд, ва қонуни якшанбе дар салтанати ҳайвони замин ларзишеро ба вуҷуд меорад. Иҷроиши комили «заминларза»-и Ваҳй боби ёздаҳум ҳамин қонуни якшанбе аст, ҳангоме ки ҳайвони «замин» «ба ларза меояд» ва пас аз иртидоди миллӣ харобии миллӣ фаро мерасад. Дар он соат, он ду шоҳид «ҳамчун байрақ бардошта мешаванд». Онҳо «дар абрҳо ба осмон сууд мекунанд», ҳамон тавре ки Масеҳ барои бори охир ба осмон сууд кард. Суханони охирини Ӯ ба шогирдон, ки намунаи қавми Худо дар рӯзҳои охир мебошанд, ва онҳо низ бояд ҳамчун байрақ ба осмон бардошта шаванд, дар китоби Аъмол сабт шудаанд.

> Ва ба онҳо гуфт: «Шуморо нест, ки замонҳо ё мавқеъҳои вақтро бидонед, ки Падар онҳоро дар ихтиёри Худ ниҳодааст. Лекин шумо қувват хоҳед ёфт, вақте ки Рӯҳулқудс бар шумо нозил шавад; ва барои Ман шоҳидон хоҳед буд ҳам дар Уршалим, ҳам дар тамоми Яҳудия, ҳам дар Сомария, ва то ақсои замин». Ва чун ин суханонро гуфт, дар ҳоле ки онҳо менигаристанд, Ӯ боло бардошта шуд; ва абре Ӯро аз пеши назари онҳо гирифт. Аъмол 1:7–9.

Онҳое ки мехоҳанд «нишона» бошанд, бояд аз татбиқи «замонҳо ва мавсимҳо» рӯй гардонанд, агар хоҳанд қудрати Рӯҳулқудсро барои ба анҷом расондани кори «нишона» қабул намоянд.

«Сирре», ки дар боби дуюм ба Дониёл ошкор карда шуд, ҳамон сирри Ваҳйи Исои Масеҳ аст, ки андаке пеш аз баста шудани дари муҳлат кушода мегардад. Он «сирр» «таърихи ниҳон»-и «Ҳафт Раъд»-ро дар бар мегирад. Ин таърих бар калимаи ибронӣ бино шудааст, ки бо ба ҳам овардани ҳарфи аввал, сенздаҳум ва охирини алифбои ибронӣ сохта шудааст. Вақте ки он ҳарфҳо ба ҳам оварда мешаванд, онҳо калимаи ибронии «ҳақиқат»-ро ташкил медиҳанд. Исо «ҳақиқат» аст, ки ҳамчунин Аввал ва Охир мебошад. Он се ҳарф сохтори ҳар як ҳаракати бузурги ислоҳотро намояндагӣ мекунанд, зеро онҳо фариштаи якум, дуюм ва сеюмро намояндагӣ менамоянд. Онҳо раванди сетапоии поксозиро ифода мекунанд, ки Дониёл онро дар боби дувоздаҳум ҳамчун «поксохта, сафедгардонида ва озмудашуда» тасвир мекунад. Ин раванди сетапоии санҷиш ва поксозӣ зиёда аз ду даҳа аз ҷониби Future for America пешниҳод гардидааст, аммо акнун муайян шудааст, ки он «таърихи ниҳон»-еро дар дохили хатҳои муқаддаси ислоҳот намояндагӣ мекунад. Он «таърихи ниҳон» иҷрошавии комили «Ҳафт Раъд» аст, ки то ҳозир, андаке пеш аз баста шудани дари муҳлат, мӯҳр зада шуда буданд.

Дер боз маълум аст, ки Ҳафт Раъд «тафсили воқеаҳое»-ро ифода мекунанд, ки «зери паёмҳои фариштаи якум ва дуюм» ба амал омадаанд, ва ҳамчунин онҳо «воқеаҳои оянда»-ро ифода мекунанд, ки «ба тартиби худ ошкор карда хоҳанд шуд». Акнун тавассути Ваҳйи «ҳақиқат» ошкор гардидааст, ки се аломати охирини роҳи ислоҳот «таърихи пинҳон»-и Ҳафт Раъд мебошанд. Он аломатҳо аз ноумедии «аввалин» оғоз ёфта, бо ноумедии «охирин» анҷом меёбанд. Аломати миёна Нидои Нимашаб аст. Ноумедии аввалин оғози «замони таваққуф»-ро нишон медиҳад, ки дар Нидои Нимашаб ба поён мерасад. Паёми Нидои Нимашаб дар «доварӣ» ба анҷом мерасад, ки дар он ҷо ноумедии охирин нишон дода мешавад.

Нахустин ноумедӣ дар боби дуюми китоби Дониёл он буд, ки Дониёл дарк кард, ки ӯ зери «ҳукми марг» қарор дода шудааст. Пас ӯ «вақт» талаб кард, ва ба ин васила оғози «замони таъхир»-ро нишон дод. Ин ба фаҳмиши ӯ дар бораи «сирр» овард, ки он паёми Нидои Нимашаб аст; ва он гоҳ он ба Набукаднесар пешниҳод карда шуд, то ӯ паёми Дониёлро «доварӣ» кунад.

«Ҳукм»-и Набукаднесар дар бораи хоб ва таъбири он, ки Дониёл пешниҳод намуд, саввумини се нишонаи роҳро, ки «таърихи пинҳон»-и Ҳафт Раъдро намояндагӣ мекунанд, муайян месозад. Он ҳукм ҳамчунин дар боби сеюми китоби Дониёл баррасӣ мегардад, ки он принсиперо намояндагӣ мекунад, ки дар китобҳои Дониёл ва Ваҳй ба таври устувор ба кор бурда мешавад; он принсип «такрор ва густариш» мебошад.

Мо дар мақолаи навбатӣ ба боби сеюм мепардозем, аммо дар ин ҷо бояд таъкид кард, ки доварии нишонаи сеюм дар боби сеюм ноумедии охиринро муайян мекунад, ки онро ноумедии аввал тимсолӣ пешакӣ нишон дода буд. «Таърихи пинҳон»-и ҳафт раъд се нишонаеро муайян мекунад, ки аз ноумедӣ оғоз ёфта, бо ноумедӣ анҷом меёбад. Дар боби дуюми Дониёл ноумедии аввал бо «фармони марг»-и Набукаднесар вобаста аст, ва дар боби сеюм ноумедии охирин бо «фармони марг»-и дигари Набукаднесар вобаста аст.

«Таърихи пинҳонӣ»-и «ду шоҳид», ки ҷунбиши Future for America-ро намояндагӣ мекунанд, ноумедии 18 июли соли 2020-ро ифода мекунад. Сипас «замони таъхир» оғоз ёфт, чунон ки бо «сеюним рӯз» дар боби ёздаҳуми Ваҳй ифода шудааст. Бедоршавӣ ва эҳёи онҳое ки аз ҷониби ҳайвоне, ки аз «чиллаи беҳад» баромада буд, «дар кӯчаҳо кушта шуданд», ба таври мушаххас дар Каломи нубувватии Худо баён шудааст; аммо дар сатҳи содда, вақте ки ду шоҳид бедор мешаванд, онҳо «сир»-еро, ки дар боби дуюми Дониёл ифода шудааст, мефаҳманд.

Он «асрор» — паёми Нидои Нимашаб аст, ки онро баъд то боби сеюми Дониёл эълон мекунанд, ҳангоме ки қонуни қарибулвуқӯи якшанбе фаро мерасад ва ноумедии охирин рӯй медиҳад. Ноумедии аввалро онҳое таҷриба карданд, ки ҳамчун «Дониёл» муаррифӣ шудаанд, дар 18 июли соли 2020. Ноумедии охиринро пешвои «даҳ подшоҳ», яъне Иёлоти Муттаҳида, таҷриба мекунад, зеро иртидоди миллӣ харобии миллиро аз ҷониби Ислом ба миён меорад.

Мо хулоса ва натиҷагирии боби дуюми Дониёлро дар мақолаи навбатӣ ба анҷом хоҳем расонд.

> «Шайтон ҷаҳонро асир гирифтааст. Ӯ як шанбеи бутпарастонаро ҷорӣ намудааст ва ба назар чунин менамояд, ки ба он аҳамияти бузург медиҳад. Ӯ саҷдаву эҳтироми ҷаҳони масеҳиро аз Шанбеи Худованд ба сӯи ин шанбеи бутпарастона рабудааст. Ҷаҳон ба як анъана, ба як ҳукми сохтаи инсон сар фуруд меорад. Ҳамон тавре ки Набукаднесар ҳайкали тиллоии худро дар саҳрои Дуро барпо кард ва ба ин васила худро боло бардошт, ҳамчунин Шайтон дар ин шанбеи козиб худро боло мебардорад, ки барои он либоси осмониро дуздидааст». Review and Herald, March 8, 1898.

Back to Articles