Article

# The Book of Daniel - Number Fifty-Three

Китоби Дониёл — Рақами панҷоҳу се

Prophetic Visions Unveiled: Understanding the Last Days Through Daniel’s Experience

Рӯъёҳои нубувватӣ ошкор мешаванд: дарки рӯзҳои охир тавассути таҷрибаи Дониёл

Author

Jeff Pippenger

Published

January 17, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

All the prophets are speaking more of the last days than the days in which they lived.

Ҳамаи анбиё бештар дар бораи айёми охир сухан мегӯянд, на дар бораи айёме, ки дар он зиндагӣ мекарданд.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12

> «Ҳар яке аз анбиёи қадим на он қадар барои замони худ, балки бештар барои замони мо сухан гуфтанд, ба тавре ки нубуввати онҳо барои мо эътибор ва қувват дорад. “Акнун ҳамаи ин чизҳо бар онҳо ҳамчун намунаҳо воқеъ шуданд; ва барои насиҳати мо навишта шудаанд, бар мо, ки интиҳои оламҳо бар мо расидааст.” 1 Қӯринтиён 10:11. “На барои худ, балки барои мо онҳо ба он чизҳо хизмат мекарданд, ки ҳоло ба шумо аз ҷониби онҳое, ки Инҷилро ба шумо бо Рӯҳулқудс, ки аз осмон фиристода шудааст, башорат додаанд, хабар расонида шудаанд; чизҳое ки фариштагон орзу доранд ба онҳо назар андозанд.” 1 Петрус 1:12»

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> «Китоби Муқаддас хазинаҳои худро барои ин насли охир ҷамъ оварда, ба ҳам пайвастааст. Ҳамаи воқеаҳои бузург ва муомилоти ҷиддии таърихи Аҳди Қадим дар ин рӯзҳои охир дар калисо такрор шудаанд ва такрор мешаванд». Selected Messages, book 3, 338, 339.

Daniel is representing God’s people, who in the last days have discovered through the prophetic Word, that they have been scattered. When they awaken to that fact, they are required to fulfill the Leviticus twenty-six prayer, and also the prayer to understand the last prophetic secret that is unsealed just before probation closes, as represented by Daniel’s prayer in chapter two. If and when, they enter into Daniel’s experience, the angel Gabriel will touch, inform and speak to them, for the purpose of giving them “skill and understanding.” The wise are those who “understand” the “increase of knowledge” when a prophetic secret is unsealed.

Дониёл Худованд халқини намояндагӣ мекунад, ки дар айёми охир ба воситаи Каломи нубувватӣ дарёфтаанд, ки онҳо пароканда шудаанд. Вақте ки онҳо ба он ҳақиқат бедор мегарданд, аз онҳо талаб карда мешавад, ки дуои Левиён бисту шашро ба ҷо оваранд, ва ҳамчунин он дуоро барои дарк намудани охирин сирри нубувватӣ, ки андаке пеш аз баста шудани муҳлати имтиҳон кушода мешавад, чунон ки бо дуои Дониёл дар боби ду намояндагӣ шудааст. Агар ва вақте ки онҳо ба таҷрибаи Дониёл ворид шаванд, фаришта Ҷабраил онҳоро ламс хоҳад кард, огоҳ хоҳад сохт ва бо онҳо сухан хоҳад гуфт, то ба онҳо «маҳорат ва фаҳм» бидиҳад. Ҳакимон онҳоянд, ки «афзоиши дониш»-ро, ҳангоме ки сирри нубувватӣ кушода мешавад, «дарк мекунанд».

> And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to shew thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:22, 23.

> Ва маро огоҳонид, ва бо ман сухан ронд, ва гуфт: Эй Дониёл, ҳоло ман берун омадаам, то ба ту ҳикмат ва фаҳм ато намоям. Дар ибтидои дуоҳои ту амр содир гардид, ва ман омадаам, то онро ба ту нишон диҳам; зеро ту бағоят маҳбуб ҳастӣ. Пас, ин каломро бифаҳм ва рӯъёро мулоҳиза намо. Дониёл 9:22, 23.

The vision which Daniel is told to consider is the “mareh” vision of the appearance. Gabriel had not finished the work he had been assigned in chapter eight when he had been told to make Daniel understand the “mareh” vision. In chapter nine he has returned to finish the interpretation. In chapter nine, Daniel is no longer living in the period of the kingdom of Babylon, but in the history of the Medo-Persian empire.

Рӯъёе, ки ба Дониёл гуфта мешавад онро дарк намояд, рӯъёи «маръеҳ»-и зуҳур аст. Ҷабраил кори ба ӯ супурдашударо дар боби ҳаштум ба анҷом нарасонда буд, ҳангоме ки ба ӯ гуфта шуда буд, ки Дониёлро водор созад рӯъёи «маръеҳ»-ро бифаҳмад. Дар боби нӯҳум ӯ бозгаштааст, то тафсирро ба анҷом расонад. Дар боби нӯҳум, Дониёл дигар дар давраи подшоҳии Бобил зиндагӣ намекунад, балки дар таърихи империяи Модию Форс қарор дорад.

When Gabriel instructs Daniel to “understand the matter,” and to “consider the vision,” he is identifying a process of mental separation which he wants Daniel to exercise. The words translated as “understand” and “consider” are the same Hebrew word. The word is “biyn,” and means to separate mentally. The Hebrew word translated as “matter,” is “dabar,” and means “the word”. Gabriel is therefore informing Daniel, and those he represents in the last days to rightly divide the Word of truth.

Ҳангоме ки Ҷабраил ба Дониёл дастур медиҳад, ки «ин амрро бифаҳмад» ва «руъёро мулоҳиза намояд», ӯ равандеро аз ҷудо кардани зеҳнӣ муайян месозад, ки мехоҳад Дониёл онро ба кор барад. Калимаҳое, ки ба тарзи «бифаҳмад» ва «мулоҳиза намояд» тарҷума шудаанд, як калимаи ягонаи ибронӣ мебошанд. Он калима «biyn» аст ва маънояш ҷудо кардан дар зеҳн аст. Калимаи ибронӣ, ки ба тарзи «амр» тарҷума шудааст, «dabar» аст ва маънояш «калима» мебошад. Пас, Ҷабраил ба Дониёл ва ба онҳое ки ӯ дар рӯзҳои охир намояндагӣ мекунад, хабар медиҳад, ки Каломи ростиро ба дурустӣ тақсим намоянд.

> Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. 2 Timothy 2:15.

> Кӯшиш намо, ки худро назди Худо мақбул нишон диҳӣ: коргаре, ки ҳоҷат надорад шарманда шавад ва каломи ростиро дуруст баён кунад. 2 Тимотиюс 2:15.

The word “matter” is also employed by Daniel in chapter ten, verse one where it is translated three times as “thing.”

Калимаи «matter» ҳамчунин аз ҷониби Дониёл дар боби даҳум, ояти якум, ба кор бурда шудааст, ки дар он ҷо се маротиба ҳамчун «thing» тарҷума шудааст.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> Дар соли сеюми Куруш, подшоҳи Форс, чизе бар Дониёл, ки номаш Белтешассар хонда мешуд, ошкор карда шуд; ва он чиз рост буд, вале вақти муқарраршуда дароз буд; ва ӯ он чизро дарк кард ва рӯъёро фаҳмид. Дониёл 10:1.

In the verse, the word “vision” is the “mareh” vision of the appearance, and Daniel had understanding of both the thing (matter) and also the vision (“mareh”). In verse twenty-three of chapter nine, Gabriel instructed Daniel to rightly divide the matter and the vision, and in verse one of chapter ten he has understanding of both the matter (thing) and the vision (“mareh”). Gabriel is informing Daniel in chapter nine, to recognize the distinction (rightly divide) between the matter and the vision. The vision is the “mareh” vision and the “matter,” or the “thing” is the “chazon” vision.

Дар ин оят, калимаи «рӯъё» ҳамон рӯъёи «маръе» — рӯъёи намоёнӣ — мебошад, ва Дониёл ҳам чизро (амрро) ва ҳам рӯъёро («маръе») мефаҳмид. Дар ояти бисту сеюми боби нӯҳум, Ҷабраил ба Дониёл дастур дод, ки амр ва рӯъёро ба дурустӣ ҷудо кунад, ва дар ояти якуми боби даҳум ӯ ҳам амрро (чизро) ва ҳам рӯъёро («маръе») мефаҳмад. Ҷабраил дар боби нӯҳум ба Дониёл хабар медиҳад, ки фарқиятро (ба дурустӣ ҷудо карданро) миёни амр ва рӯъё дарк намояд. Рӯъё ҳамон рӯъёи «маръе» аст, ва «амр», ё «чиз», рӯъёи «ҳазон» мебошад.

In chapter eight both visions are identified, and a distinction is noted because Daniel wished to understand the “chazon” vision, but Gabriel was instructed to make Daniel understand the “mareh” vision. As Gabriel begins his work of making Daniel understand the “matter” and the “vision” he informs Daniel to take note that they are two different visions.

Дар боби ҳашт ҳар ду рӯъё муайян карда мешаванд, ва фарқияте зикр мегардад, зеро Дониёл мехост рӯъёи «chazon»-ро бифаҳмад, аммо Ҷабраил дастур ёфт, ки Дониёлро рӯъёи «mareh»-ро бифаҳмонад. Вақте ки Ҷабраил ба кори худ барои фаҳмондани Дониёл дар бораи «matter» ва «vision» оғоз мекунад, ӯ Дониёлро огоҳ месозад, ки диққат диҳад, ки онҳо ду рӯъёи гуногунанд.

> And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to shew thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:22–27.

> Ва ӯ маро огоҳонид ва бо ман сухан ронда, гуфт: «Эй Дониёл, ҳоло ман берун омадаам, то ба ту ҳикмат ва фаҳм ато намоям. Дар ибтидои зориҳои ту амр содир гардид, ва ман омадаам, то онро ба ту нишон диҳам; зеро ту бағоят маҳбуб ҳастӣ. Пас, ин суханро бифаҳм ва рӯъёрo мулоҳиза намо. Ҳафтод ҳафта бар қавми ту ва бар шаҳри муқаддаси ту муқаррар шудааст, то ки таҷовуз ба анҷом расад, гуноҳон хотима ёбанд, барои шарорат кафорат ба амал ояд, адолати ҷовидонӣ оварда шавад, рӯъё ва нубувват мӯҳр гардад, ва Қуддус-ул-қуддусин тадҳин шавад. Пас бидон ва бифаҳм, ки аз вақти содир шудани амр дар бораи барқарор кардан ва бино намудани Уршалим то Масеҳ, Яъне Сарвар, ҳафт ҳафта ва шасту ду ҳафта хоҳад буд; кӯча боз бино карда хоҳад шуд, ва ҳисор низ, ҳарчанд дар замонҳои тангӣ. Ва баъд аз шасту ду ҳафта Масеҳ маҳв хоҳад шуд, вале на барои Худ; ва қавми он сарваре ки хоҳад омад, шаҳр ва муқаддасгоҳро вайрон хоҳанд кард; ва анҷоми он бо сел хоҳад буд, ва то охири ҷанг вайрониҳо муқаррар шудаанд. Ва ӯ аҳдро бо бисёре барои як ҳафта устувор хоҳад кард; ва дар миёни ҳафта қурбонӣ ва ҳадияро боз хоҳад дошт, ва бар боли зиштиҳо харобӣ хоҳад овард, то ба анҷоми муайяншуда; ва он чи муқаррар шудааст, бар харобкунанда фурӯ рехта хоҳад шуд». Дониёл 9:22–27.

Gabriel wished Daniel to recognize that elements of both the “chazon” vision and the “mareh” vision would be represented in the interpretation he provided for Daniel. The interpretation was going to address both visions, and it was Daniel’s responsibility to rightly divide the vision which addressed the trampling down of the sanctuary and the host, from the vision that led to the appearance of Christ in the Most Holy Place on October 22, 1844.

Ҷабраил мехост, ки Дониёл дарк намояд, ки ҷузъҳои ҳар ду рӯъё — ҳам «chazon» ва ҳам «mareh» — дар таъбире, ки ӯ барои Дониёл пешниҳод мекард, инъикос хоҳанд ёфт. Ин таъбир бояд ҳар ду рӯъёро дар бар мегирифт, ва масъулияти Дониёл буд, ки рӯъёеро, ки ба поймол карда шудани қудсгоҳ ва лашкар дахл дошт, аз рӯъёе, ки ба зуҳури Масеҳ дар Қудси Қудсҳо дар 22 октябри соли 1844 оварда мерасонд, ба дурустӣ ҷудо намояд.

Gabriel identifies that from the decree of Artaxerxes in 457 BC, there would be four hundred and ninety years that were “cut off” from the twenty-three hundred years of the vision of the evenings and mornings, that was especially for the Jews. In the verses just cited, the word “determined” is identified three times, but it is two different Hebrew words that are both translated as “determined” in the verses. The first time “determined” is identified is in verse twenty-four, and that Hebrew word is “chathak” and means “to cut off”.

Ҷабраил муайян месозад, ки аз фармони Артаксеркс дар соли 457 то милод, чорсаду навад сол вуҷуд дошт, ки аз ду ҳазору сесад соли рӯъёи шомгоҳон ва саҳаргоҳон «бурида шуда» буданд, ки махсусан барои яҳудиён буд. Дар оятҳое, ки ҳозир иқтибос шуданд, калимаи «муайяншуда» се бор зикр мегардад, вале дар он оятҳо ду калимаи гуногуни ибронӣ ҳастанд, ки ҳар ду ба «муайяншуда» тарҷума шудаанд. Бори аввал, ки «муайяншуда» зикр мешавад, дар ояти бисту чорум аст, ва он калимаи ибронӣ «chathak» мебошад ва маънояш «буридан» аст.

It identifies that Israel was given a probationary period that began with the third decree of Artaxerxes which would end at the stoning of Stephen in the year 34 AD. The four hundred and ninety years was “cut off,” and represented a shorter prophetic period within the longer prophecy of twenty-three hundred years. The number “four hundred and ninety,” is a symbol of probationary time, as witnessed to by Jesus.

Ин нишон медиҳад, ки ба Исроил муҳлати озмоишӣ дода шуд, ки бо фармони сеюми Артаксеркс оғоз ёфта, бо сангсор шудани Истефанус дар соли 34 мелодӣ ба анҷом мерасид. Чорсаду навад сол «бурида шуда буд» ва дар дохили пешгӯии дарозтари ду ҳазору сесадсола як давраи кӯтоҳтари пешгӯиро ифода мекард. Шумораи «чорсаду навад» рамзи вақти озмоишӣ мебошад, чунон ки Исо ба он шаҳодат медиҳад.

> Then came Peter to him, and said, Lord, how oft shall my brother sin against me, and I forgive him? till seven times? Jesus saith unto him, I say not unto thee, Until seven times: but, Until seventy times seven. Matthew 18:22.

> Пас Петрус назди Ӯ омада, гуфт: «Худовандо, бародари ман то чанд бор ба ман гуноҳ кунад, ва ман ӯро бибахшам? То ҳафт бор?» Исо ба вай гуфт: «Ба ту намегӯям, то ҳафт бор, балки то ҳафтод бор ҳафт». Матто 18:22.

There is an end to forgiveness, and that end is represented by the number “four hundred and ninety.” The “four hundred and ninety” years represents a period of probation for the Jews from their deliverance until they filled the cup of their probationary time at the stoning of Stephen. The “four hundred and ninety” years is also connected with the curse of the “seven times” in Leviticus twenty-six. There are only two places in the Bible that reference the land enjoying her sabbaths. The first is found in Leviticus twenty-six.

Мағфиратга интиҳо ҳаст, ва ин интиҳо бо адади «чорсаду навад» ифода шудааст. «Чорсаду навад» сол давраи имтиҳон барои яҳудиёнро аз наҷоти онҳо то он даме ифода мекунад, ки онҳо дар сангсор кардани Истефанус косаи замони имтиҳонии худро пур карданд. «Чорсаду навад» сол ҳамчунин бо лаънати «ҳафт бор» дар Ибодатномаи бисту шашум алоқаманд аст. Дар тамоми Китоби Муқаддас танҳо ду ҷой вуҷуд дорад, ки дар онҳо ба он ишора мешавад, ки замин аз шанбегиҳои худ баҳра мебарад. Аввалин ҷой дар Ибодатномаи бисту шашум ёфт мешавад.

> And if ye will not for all this hearken unto me, but walk contrary unto me; Then I will walk contrary unto you also in fury; and I, even I, will chastise you seven times for your sins. And ye shall eat the flesh of your sons, and the flesh of your daughters shall ye eat. And I will destroy your high places, and cut down your images, and cast your carcases upon the carcases of your idols, and my soul shall abhor you. And I will make your cities waste, and bring your sanctuaries unto desolation, and I will not smell the savour of your sweet odours. And I will bring the land into desolation: and your enemies which dwell therein shall be astonished at it. And I will scatter you among the heathen, and will draw out a sword after you: and your land shall be desolate, and your cities waste. Then shall the land enjoy her sabbaths, as long as it lieth desolate, and ye be in your enemies’ land; even then shall the land rest, and enjoy her sabbaths. As long as it lieth desolate it shall rest; because it did not rest in your sabbaths, when ye dwelt upon it. Leviticus 26:27–35.

> Ва агар бо вуҷуди ҳамаи ин ба Ман гӯш надиҳед, балки бар хилофи Ман роҳ равед, он гоҳ Ман низ дар ғазаб бар хилофи шумо роҳ хоҳам рафт; ва Ман, ҳамон Ман, шуморо барои гуноҳҳоятон ҳафтчандон ҷазо хоҳам дод. Ва шумо гӯшти писарони худро хоҳед хӯрд, ва гӯшти духтарони худро хоҳед хӯрд. Ва Ман баландиҳои шуморо хароб хоҳам кард, бутҳои шуморо пора хоҳам намуд, ва ҷасадҳои шуморо бар ҷасадҳои бутҳоятон хоҳам андохт, ва ҷони Ман аз шумо нафрат хоҳад дошт. Ва шаҳрҳои шуморо вайрона хоҳам гардонд, ва муқаддасгоҳҳои шуморо ба харобӣ хоҳам овард, ва бӯи хуши қурбониҳои шуморо нахоҳам бӯид. Ва заминро ба харобӣ хоҳам овард; ва душманонатон, ки дар он сокин мешаванд, аз он дар ҳайрат хоҳанд монд. Ва шуморо дар миёни халқҳо пароканда хоҳам кард, ва шамшерро аз паси шумо хоҳам кашид; ва замини шумо хароб, ва шаҳрҳои шумо вайрон хоҳанд шуд. Он гоҳ замин шанбеҳои худро баҳра хоҳад бурд, дар тамоми айёме ки хароб хобида бошад ва шумо дар замини душманонатон бошед; он вақт замин ором хоҳад гирифт ва шанбеҳои худро баҳра хоҳад бурд. Дар тамоми айёме ки хароб хобида бошад, ором хоҳад гирифт; зеро он дар шанбеҳои шумо, вақте ки шумо бар он сокин будед, ором нагирифта буд. Ибодат 26:27–35.

The punishment of the “seven times,” which is referenced four times in chapter twenty-six, identifies that when God’s people are scattered, the land will then “enjoy her sabbaths.” Daniel and the three worthies had been scattered into the enemies’ land in fulfillment of the curse of Moses, and that the scattering of seventy years, was a symbolic object lesson of the scattering of the twenty-five hundred and twenty years. It was a prophetic object lesson, similar to Elijah’s three and a half years of drought during the persecution of Jezebel. That three and a half years represented three and a half prophetic years, that equaled twelve hundred and sixty years of papal rule from the year 538 until 1798. The seventy years was a symbol of the “seven times,” just as the three and a half years was a symbol of the wilderness of twelve hundred and sixty years. The seventy years of Daniel’s captivity identified by Jeremiah, represented “four hundred and ninety” years.

Ҷазои «ҳафт вақт», ки дар боби бисту шашум чор маротиба зикр шудааст, нишон медиҳад, ки ҳангоме ки қавми Худо пароканда гардонда мешаванд, он гоҳ замин «саббатҳои худро баҳраманд хоҳад шуд». Дониёл ва он се ҷавонмарди барҷаста ба замини душманон пароканда карда шуда буданд, дар иҷрои лаънати Мусо; ва он парокандагии ҳафтодсола дарси рамзии айнии парокандагии ду ҳазору панҷсаду бистсола буд. Он як дарси айнии нубувватӣ буд, монанд ба сеюним соли хушксолии Илёс дар вақти таъқиби Изобал. Он сеюним сол сеюним соли нубувватиро ифода мекард, ки ба як ҳазору дусаду шаст соли ҳукмронии папагӣ, аз соли 538 то 1798, баробар буд. Ҳафтод сол рамзи «ҳафт вақт» буд, ҳамон тавре ки сеюним сол рамзи биёбони як ҳазору дусаду шастсола буд. Ҳафтод соли асирии Дониёл, ки аз ҷониби Ирмиё муайян гардидааст, «чорсаду навад» солро ифода мекард.

> And the Lord God of their fathers sent to them by his messengers, rising up betimes, and sending; because he had compassion on his people, and on his dwelling place: But they mocked the messengers of God, and despised his words, and misused his prophets, until the wrath of the Lord arose against his people, till there was no remedy. Therefore he brought upon them the king of the Chaldees, who slew their young men with the sword in the house of their sanctuary, and had no compassion upon young man or maiden, old man, or him that stooped for age: he gave them all into his hand. And all the vessels of the house of God, great and small, and the treasures of the house of the Lord, and the treasures of the king, and of his princes; all these he brought to Babylon. And they burnt the house of God, and brake down the wall of Jerusalem, and burnt all the palaces thereof with fire, and destroyed all the goodly vessels thereof. And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord spoken by the mouth of Jeremiah might be accomplished, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, All the kingdoms of the earth hath the Lord God of heaven given me; and he hath charged me to build him an house in Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? The Lord his God be with him, and let him go up. 2 Chronicles 36:15–23.

> Ва Парвардигор Худои падарони онҳо пайваста ба воситаи фиристодагони Худ назди онҳо мефиристод, саҳаргоҳон бархоста ва фиристода, зеро бар қавми Худ ва бар макони сукунати Худ раҳм мекард. Аммо онҳо фиристодагони Худоро масхара карданд, суханони Ӯро хор шумурданд ва бо анбиёи Ӯ бадрафторӣ намуданд, то он даме ки ғазаби Парвардигор бар қавми Ӯ барангехта шуд, ба ҳадде ки дигар илоҷе намонд. Бинобар ин Ӯ подшоҳи калдониёнро бар онҳо овард, ки ҷавонони онҳоро бо шамшер дар хонаи муқаддасашон кушт ва бар ҷавон ва духтар, бар пир ва бар касе ки аз пирӣ хам шуда буд, ҳеҷ раҳме накард: Ӯ ҳамаро ба дасти вай таслим намуд. Ва ҳамаи зарфҳои хонаи Худо, хоҳ бузург хоҳ хурд, ва хазинаҳои хонаи Парвардигор, ва хазинаҳои подшоҳ ва амиронаш,— ҳамаи инҳоро вай ба Бобил бурд. Ва хонаи Худоро сӯзонданд, девори Ерусалимро вайрон карданд, ҳамаи қасрҳои онро ба оташ сӯзонданд ва ҳамаи ашёи гаронбаҳои онро нобуд сохтанд. Ва онҳоеро, ки аз шамшер раҳо ёфта буданд, ба Бобил асир бурд; ва онҳо барои ӯ ва писаронаш хизматгор шуданд, то вақти салтанати подшоҳии Форс фаро расид, то каломи Парвардигор, ки ба забони Ирмиё гуфта шуда буд, ба амал ояд, то замин аз шанбеҳои худ баҳраманд гардад: зеро тамоми айёме ки вайрону валангор мехобид, шанберо нигоҳ медошт, то ҳафтод сол пур шавад. Акнун, дар соли аввали Куруш, подшоҳи Форс, то каломи Парвардигор, ки ба забони Ирмиё гуфта шуда буд, ба иҷро расад, Парвардигор рӯҳи Куруш, подшоҳи Форсро барангехт, ва ӯ дар тамоми салтанати худ нидо баровард ва онро ҳамчунин ба навишт даровард, ва гуфт: «Куруш, подшоҳи Форс, чунин мегӯяд: “Парвардигор Худои осмон ҳамаи подшоҳиҳои заминро ба ман додааст; ва ба ман амр фармудааст, ки барои Ӯ дар Ерусалим, ки дар Яҳудо аст, хонае бино намоям. Кист аз миёни шумо, аз тамоми қавми Ӯ? Парвардигор Худояш бо ӯ бод, ва бигзор ӯ боло равад.”» 2 Вақоеънома 36:15–23.

The only two references in the Bible of the land enjoying her sabbaths are in relation to the scattering of God’s people, and the seventy years of captivity, which represented a period of time that would allow the land to enjoy its sabbaths. It equaled the amount of sabbaths that the Jews did not allow the land to enjoy rest. The land resting for seventy years, represented the total years that the rebellion against the commandment to allow the land to rest had been accomplished. Simple math identifies that in “four hundred and ninety” years of rebellion, there would be a total of seventy years that the land had not rested.

Ягона ду ишора дар Китоби Муқаддас дар бораи он ки замин шанбеҳои худро баҳравар мегардад, ба пароканда шудани қавми Худо ва ба ҳафтод соли асорат марбут аст, ки давраи замонеро ифода мекард, ки ба замин имкон медод аз шанбеҳои худ баҳра барад. Ин ба миқдори ҳамон шанбеҳое баробар буд, ки яҳудиён нагузоштанд замин аз оромӣ баҳра барад. Ором гирифтани замин барои ҳафтод сол, маҷмӯи он солҳоро ифода мекард, ки исён бар зидди амри иҷозат додан ба замин, то ором гирад, ба амал оварда шуда буд. Ҳисоби сода нишон медиҳад, ки дар «чорсаду навад» соли исён, ҷамъан ҳафтод сол вуҷуд медошт, ки дар онҳо замин ором нагирифта буд.

Four hundred and ninety years were cut off from the twenty-three hundred years, as a probationary period for the Jews, and that “four hundred and ninety” years has a direct connection with the scattering of the “seven times” of Leviticus twenty-six.

Чорсаду навад сол аз ду ҳазору сесад сол ҷудо карда шуд, ҳамчун давраи имтиёз барои яҳудиён, ва он «чорсаду навад» сол бо парокандагии «ҳафт замон»-и Ибодат 26 иртиботи мустақим дорад.

The “chazon” vision of the trampling down and the “mareh” vision of the appearance at the end of twenty-three hundred years are distinct from each other, but they have a direct connection. As with Daniel, God’s people are to rightly divide the two visions, while simultaneously recognizing their connection with one another. The seventy years of captivity which led to the three decrees allowing the Jews to return and rebuild Jerusalem, represented “four hundred and ninety” years of rebellion by the Jews against the covenant of allowing the land to rest.

Рӯъёи «chazon» дар бораи поймол шудан ва рӯъёи «mareh» дар бораи зуҳур дар анҷоми ду ҳазору сесад сол аз якдигар ҷудоанд, вале миёни онҳо робитаи мустақим вуҷуд дорад. Чунон ки бо Донёл буд, қавми Худо бояд ин ду рӯъёро дуруст аз ҳам ҷудо намоянд ва ҳамзамон робитаи онҳоро бо якдигар эътироф кунанд. Ҳафтод соли асорат, ки ба се фармон анҷомид, то ба яҳудиён иҷозат дода шавад ба Ерусалим бозгарданд ва онро аз нав бино кунанд, рамзи «чорсаду навад» соли исёни яҳудиён бар зидди аҳди иҷозат додани оромии замин буд.

When the third decree identified their opportunity to return and rebuild, they were given “four hundred and ninety” years of probationary time, as they were tested by the same period of time in which their disobedience led to the destruction of Jerusalem and their scattering. At the end of the second “four hundred and ninety years,” their disobedience would once again bring the destruction of Jerusalem and their scattering among the Gentiles.

Вақте ки фармони сеюм фурсати бозгашт ва аз нав бино кардани онҳоро муайян намуд, ба онҳо «чорсаду навад» соли муҳлати озмоишӣ дода шуд, чунонки онҳо бо ҳамон давраи вақт озмуда шуданд, ки дар он нофармониашон ба вайроншавии Ерусалим ва пароканда гардидани онҳо оварда буд. Дар анҷоми дуюмин «чорсаду навад сол», нофармонии онҳо бори дигар боиси вайроншавии Ерусалим ва пароканда гардидани онҳо миёни халқҳои ғайрияҳудӣ мешуд.

The scattering of the seventy year captivity was preceded by “four hundred and ninety” years of rebellion, and then that seventy year captivity was followed by another “four hundred and ninety years” of further rebellion.

Пеш аз парокандагии асорати ҳафтодсола «чорсаду навад» соли исён пеш омада буд, ва сипас пас аз он асорати ҳафтодсола боз «чорсаду навад сол» исёни минбаъда пайравӣ намуд.

The first “four hundred and ninety” year period, which brought about the seventy years of the land resting, had reached a conclusion with the destruction of Jerusalem. At the ending of the “four hundred and ninety” years that was cut off from the twenty-three hundred years, Jerusalem was once again destroyed, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

Аввалин давраи «чорсаду навад» сола, ки боиси ҳафтод соли оромии замин гардида буд, бо харобшавии Ерусалим ба анҷом расид. Дар анҷоми «чорсаду навад» соле, ки аз ду ҳазору сесад сол ҷудо карда шуда буд, Ерусалим бори дигар хароб гардид, зеро Исо ҳамеша анҷоми чизеро бо оғози ҳамон чиз нишон медиҳад.

The seventy year captivity of literal Israel in literal Babylon was a symbol of the scattering of “seven times,” and Sister White identifies that the seventy years of captivity of literal Israel in literal Babylon was a type of the twelve hundred and sixty years of captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon.

Ҳабси ҳафтодсолаи Исроили айнӣ дар Бобили айнӣ рамзи парокандагии «ҳафт замон» буд, ва хоҳар Уайт муайян мекунад, ки ҳафтод соли асорати Исроили айнӣ дар Бобили айнӣ намунае аз ҳазору дусаду шаст соли асорати Исроили рӯҳонӣ дар Бобили рӯҳонӣ буд.

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> «Калисои Худо бар замин дар ин давраи тӯлонии таъқиботи бераҳмона ҳамон қадар ба асорат гирифтор буд, ки чӣ гуна фарзандони Исроил дар Бобил дар айёми ғурбат дар асорат нигоҳ дошта мешуданд». Prophets and Kings, 714.

The twelve hundred and sixty years from the year 538 to 1798, was a type of the “seven times.” At the end of the seventy years, the Jews returned to restore and rebuild Jerusalem. Their return during the three decrees marked the beginning (457 BC) of the twenty-three hundred years of the “mareh” vision that led to the appearance of Christ in the Most Holy Place on October 22, 1844. The three decrees marked the beginning of the prophetic period, and it required all three decrees to begin the prophetic period, though they began to return and rebuild with the first decree of Cyrus.

Ҳазору дусаду шаст сол аз соли 538 то 1798 намунае аз «ҳафт замон» буд. Дар поёни ҳафтод сол, яҳудиён барои барқарор кардан ва аз нав бино намудани Ерусалим бозгаштанд. Бозгашти онҳо дар ҷараёни се фармон оғози (457 то м.) ду ҳазору сесад соли рӯъёи «mar’eh»-ро нишон дод, ки ба зуҳури Масеҳ дар Қудси Акдас дар 22 октябри соли 1844 анҷомид. Он се фармон оғози давраи нубувватиро муайян карданд, ва барои оғози давраи нубувватӣ ҳар сеи он фармонҳо зарур буданд, гарчанде ки онҳо бо фармони аввали Куруш ба бозгашт ва аз нав бино кардан оғоз намуда буданд.

> “In the seventh chapter of Ezra the decree is found. Verses 12−26. In its completest form it was issued by Artaxerxes, king of Persia, 457 BC. But in Ezra 6:14 the house of the Lord at Jerusalem is said to have been built ‘according to the commandment [‘decree,’ margin] of Cyrus, and Darius, and Artaxerxes king of Persia.’ These three kings, in originating, reaffirming, and completing the decree, brought it to the perfection required by the prophecy to mark the beginning of the 2300 years. Taking 457 BC, the time when the decree was completed, as the date of the commandment, every specification of the prophecy concerning the seventy weeks was seen to have been fulfilled.” The Great Controversy, 326.

> «Дар боби ҳафтуми Эзро фармон ёфт мешавад. Оятҳои 12−26. Дар шакли комилтарини худ он аз ҷониби Артаксеркс, подшоҳи Форс, дар соли 457 то м. содир гардидааст. Аммо дар Эзро 6:14 гуфта мешавад, ки хонаи Худованд дар Ерусалим «мувофиқи амри [«фармон», ҳошия] Куруш ва Дорё ва Артаксеркс, подшоҳи Форс» бино карда шуд. Ин се подшоҳ, бо оғоз намудан, аз нав тасдиқ кардан ва ба анҷом расонидани фармон, онро ба ҳамон камоле расониданд, ки набувват барои ишора кардани оғози 2300 сол талаб мекард. Бо қабул кардани соли 457 то м., яъне замоне ки фармон комил гардид, ҳамчун таърихи амр, дида шуд, ки ҳар як ҷузъиёти набувват дар бораи ҳафтод ҳафта ба иҷро расидааст». Муборизаи Бузург, 326.

From 1798 until 1844, the three angels of Revelation arrived into prophetic history, and just as the three decrees marked the beginning of the prophecy of twenty-three hundred years, those three angels marked the conclusion of the prophecy. The prophetic period ended with the arrival of the third angel, just as it had begun with the arrival of the third decree, for Jesus always identifies the end of a thing, with the beginning of a thing.

Аз соли 1798 то соли 1844, се фариштаи Ваҳй ба таърихи нубувват ворид гардиданд, ва ҳамон тавре ки се фармон оғози пешгӯии ду ҳазору сесад солро муайян карданд, ҳамон се фаришта анҷоми он пешгӯиро муайян намуданд. Давраи нубувват бо омадани фариштаи сеюм ба поён расид, чунон ки он бо омадани фармони сеюм оғоз ёфта буд, зеро Исо ҳамеша анҷоми чизеро бо оғози он ҳамсон месозад.

The Jews began to return under the first decree, and in the history of the second decree they finished the temple. The third angel arrived on October 22, 1844, and before that date the Millerites had finished the spiritual temple they had come out of spiritual Babylon to rebuild. It was to be completed, for on October 22, 1844 the messenger of the covenant was to come suddenly to his temple. That temple was the Millerite people who entered into covenant on October 22, 1844, and who Peter identifies were a temple.

Яҳудиён таҳти фармони аввал ба бозгашт оғоз карданд, ва дар таърихи фармони дуюм маъбадро ба анҷом расониданд. Фариштаи сеюм 22 октябри соли 1844 расид, ва пеш аз он сана миллеритҳо маъбади рӯҳониеро, ки барои аз нав бино карданаш аз Бобили рӯҳонӣ берун омада буданд, ба анҷом расонида буданд. Он бояд ба итмом мерасид, зеро 22 октябри соли 1844 паёмовари аҳд бояд ногаҳон ба маъбади худ меомад. Он маъбад қавми миллерит буд, ки 22 октябри соли 1844 ба аҳд даромаданд ва Петрус муайян месозад, ки онҳо маъбад буданд.

> Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:5.

> Шумо низ, чун сангҳои зинда, бино карда мешавед ба хонаи рӯҳонӣ, коҳиноти муқаддас, то ки қурбониҳои рӯҳониро, ки назди Худо ба василаи Исои Масеҳ мақбуланд, тақдим намоед. 1 Петрус 2:5.

The Millerite temple was built from 1798 to 1844, which is forty-six years, or prophetically three days, for Christ identified that it takes three days to raise up a temple.

Маъбади миллерӣ аз соли 1798 то 1844 бино ёфт, ки ин чиҳилу шаш сол, ё ба таври нубувватӣ се рӯз аст, зеро Масеҳ муайян кард, ки барои барафрохтани маъбад се рӯз лозим аст.

> And the Jews’ passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. Then answered the Jews and said unto him, What sign showest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. John 2:13–21.

> Ва иди Фисҳи яҳудиён наздик буд, ва Исо ба Уршалим баромад, ва дар маъбад ёфт онҳоеро, ки говон ва гӯсфандон ва кабӯтарон мефурӯхтанд, ва саррофонро, ки нишаста буданд. Ва чун тозиёнае аз ресмончаҳо сохт, ҳамаи онҳоро аз маъбад берун ронд, ҳам гӯсфандонро ва ҳам говонро; ва пули саррофонро рехт ва мизҳоро чаппа кард; ва ба онҳое ки кабӯтарон мефурӯхтанд, гуфт: «Ин чизҳоро аз ин ҷо бардоред; хонаи Падари Маро хонаи тиҷорат насозед». Ва шогирдонаш ба ёд оварданд, ки навишта шудааст: «Ғайрати хонаи Ту Маро фурӯ бурдааст». Пас яҳудиён ҷавоб дода, ба Ӯ гуфтанд: «Чӣ аломате ба мо нишон медиҳӣ, зеро ин корҳоро мекунӣ?» Исо ҷавоб дода, ба онҳо гуфт: «Ин маъбадро вайрон кунед, ва Ман онро дар се рӯз барпо хоҳам кард». Пас яҳудиён гуфтанд: «Ин маъбад дар чиҳилу шаш сол бино шудааст, ва Ту онро дар се рӯз барпо хоҳӣ кард?» Аммо Ӯ дар бораи маъбади ҷисми Худ сухан мегуфт. Юҳанно 2:13–21.

Sister White identifies that when the messenger of the covenant suddenly came to his temple, as represented in the book of Malachi, that the prediction had been fulfilled when Christ cleansed the temple, as just identified in the passage from John.

Хоҳар Уайт нишон медиҳад, ки вақте фиристодаи аҳд, чунон ки дар китоби Малокӣ тасвир шудааст, ногаҳон ба маъбади Худ омад, он пешгӯӣ ҳангоми он ки Масеҳ маъбадро пок сохт, ҳамон тавре ки дар порчаи зикршуда аз Юҳанно баён гардид, иҷро шудааст.

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. ‘Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Malachi 3:1–3.” The Desire of Ages, 161.

> «Ҳангоме ки Исо маъбадро аз харидорон ва фурӯшандагони ҷаҳон пок мекард, Ӯ рисолати Худро барои пок кардани дил аз палидии гуноҳ эълон намуд,—аз хоҳишҳои заминӣ, ҳавасҳои худпарастона, одатҳои бад, ки ҷонро фасод мекунанд. “Инак, Ман фиристодаи Худро мефиристам, ва ӯ роҳро пеши Ман тайёр хоҳад кард; ва Худованде ки шумо Ӯро металабед, ногаҳон ба маъбади Худ хоҳад омад, яъне Фиристодаи аҳд, ки аз Ӯ шод мешавед: инак, Ӯ хоҳад омад, мегӯяд Худованди лашкарҳо. Вале кист, ки рӯзи омадани Ӯро тоқат оварда тавонад? ва кист, ки ҳангоми зоҳир шудани Ӯ устувор биистад? зеро Ӯ мисли оташи гудозанда ва мисли собуни шустагарон аст. Ва Ӯ нишаста, мисли гудозанда ва поккунандаи нуқра, писарони Левиро пок хоҳад кард, ва онҳоро мисли тилло ва нуқра соф хоҳад гардонид, то ки онҳо барои Худованд қурбониеро дар адолат тақдим намоянд. Малокӣ 3:1–3.” Орзуи асрҳо, 161.

The temple in John chapter two, took forty-six years to build, and Jesus said He would erect the destroyed temple in three days. 1798 unto 1844, is forty-six years, and it identifies the arrival of the three angels (days), of Revelation fourteen, that had been typified by the three decrees which began the twenty-three hundred year prophecy. The forty-six years is the period in which Christ raised up the Millerite temple, for prior to that time the spiritual sanctuary and spiritual Israel had been trodden down by spiritual Babylon.

Маъбаде, ки дар боби дуюми Инҷили Юҳанно зикр шудааст, барои бунёд шуданаш чилу шаш сол сарф гардид, ва Исо гуфт, ки Ӯ маъбади вайроншударо дар се рӯз барпо хоҳад кард. Аз соли 1798 то 1844 чилу шаш сол аст, ва ин омадани се фаришта (рӯзҳо)-и Ваҳй боби чордаҳро муайян месозад, ки ба воситаи се фармоне, ки пешгӯии ду ҳазору сесадсоларо оғоз бахшиданд, пешакӣ тимсол шуда буданд. Чилу шаш сол он давраест, ки дар он Масеҳ маъбади Миллериро бардошт, зеро пеш аз он вақт қудсгоҳи рӯҳонӣ ва Исроили рӯҳонӣ аз ҷониби Бобили рӯҳонӣ поймол гардида буданд.

When Christ cleansed the temple at the Passover in the beginning of His ministry, He was fulfilling the prophecy of the Messenger of the Covenant suddenly coming unto His temple as set forth in Malachi. On October 22, 1844 Christ suddenly came to His temple, and it had taken Him forty-six years to erect His destroyed temple.

Вақте ки Масеҳ дар иди Фисҳ, дар оғози хизмати Худ, маъбадро пок намуд, Ӯ пешгӯии Пайки Аҳдро ба иҷро мерасонид, ки ногаҳон ба маъбади Худ хоҳад омад, чунон ки дар Малокӣ баён шудааст. Дар 22 октябри соли 1844 Масеҳ ногаҳон ба маъбади Худ омад, ва барои барпо кардани маъбади вайроншудаи Худ ба Ӯ чилу шаш сол лозим шуда буд.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> «Омадани Масеҳ ҳамчун Саркоҳини мо ба Қудси қудсҳо барои поксозии муқаддасгоҳ, ки дар Дониёл 8:14 нишон дода шудааст; омадани Писари Одам назди Қадимулайём, чунон ки дар Дониёл 7:13 тасвир ёфтааст; ва омадани Худованд ба маъбади Худ, ки Малоҳӣ пешгӯӣ кардааст, ҳамаашон тавсифи як воқеаи ягона мебошанд; ва ҳамин чиз ҳамчунин бо омадани домод ба тӯй, ки Масеҳ онро дар масали даҳ бокира дар Матто 25 баён кардааст, ифода ёфтааст». «Муборизаи бузург», 426.

The first indignation ended in 1798, and the end of the last indignation was 1844. The beginning of the forty-six year period, where Christ raised up the Millerite temple illustrated the end, for both the beginning and ending were marked by the conclusion of God’s indignation against His people, for Jesus always identifies the end of a thing, with the beginning of a thing.

Аввалин ғазаб дар соли 1798 ба поён расид, ва анҷоми охирин ғазаб соли 1844 буд. Оғози давраи чиҳилу шашсола, ки дар он Масеҳ маъбади Миллериро барпо кард, анҷомро таҷассум менамуд, зеро ҳам оғоз ва ҳам анҷом бо хотимаи ғазаби Худо бар қавми Ӯ нишонгузорӣ шуда буданд; зеро Исо ҳамеша анҷоми чизеро бо оғози он айният медиҳад.

We will continue our study of Gabriel’s instruction to Daniel in the next article.

Мо омӯзиши дастури Ҷабраил ба Дониёлро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “The book of Revelation must be opened to the people. Many have been taught that it is a sealed book, but it is sealed to those only who reject truth and light. The truths that it contains must be proclaimed, that people may have an opportunity to prepare for the events which are so soon to take place. The Third Angel’s Message must be presented as the only hope for the salvation of a perishing world.

> «Китоби Ваҳй бояд барои мардум кушода шавад. Бисёриҳо чунин таълим ёфтаанд, ки он китоби муҳршуда аст, аммо он фақат барои касоне муҳр шудааст, ки ҳақиқат ва нурро рад мекунанд. Ҳақиқатҳое, ки он дар бар дорад, бояд эълон карда шаванд, то мардум фурсате дошта бошанд, ки барои воқеаҳое, ки ба зудӣ рӯй хоҳанд дод, омода шаванд. Паёми Фариштаи Саввум бояд ҳамчун ягона умед барои наҷоти ҷаҳони ҳалокшаванда пешниҳод гардад. »

> “The perils of the last days are upon us, and in our work we are to warn the people of the danger they are in. Let not the solemn scenes that prophecy has revealed are soon to take place be left untouched. We are God’s messengers, and we have no time to lose. Those who would be co-workers with our Lord Jesus Christ will show a deep interest in the truths found in this book. With pen and voice they will strive to make plain the wonderful things that Christ came from heaven to reveal.” Signs of the Times, July 4, 1906.

> «Хатарҳои рӯзҳои охир бар сари мо омадаанд, ва дар кори худ мо бояд мардумро аз хатаре, ки дар он қарор доранд, огоҳ созем. Бигзор манзараҳои ҷиддие, ки нубувват ошкор кардааст, ки ба зудӣ ба вуқӯъ хоҳанд пайваст, бе таваҷҷуҳ гузошта нашаванд. Мо фиристодагони Худо ҳастем, ва мо вақте барои аз даст додан надорем. Онҳое ки мехоҳанд ҳамкорони Худованди мо Исои Масеҳ бошанд, ба ҳақоиқе, ки дар ин китоб ёфт мешаванд, таваҷҷуҳи амиқ зоҳир хоҳанд кард. Бо қалам ва овоз онҳо хоҳанд кӯшид, то он чизҳои аҷиберо, ки Масеҳ аз осмон омада буд, то ошкор намояд, равшан баён кунанд». Signs of the Times, July 4, 1906.

Back to Articles