Article

# Rome Establishes the Vision - Number Eight

Tajik title unavailable.

Foundations of Sand: The Rejection of Prophetic Truth in Laodicean Adventism

Бунёдҳои регӣ: Радди ҳақиқати нубувватӣ дар адвентизми Лодикия

Author

Jeff Pippenger

Published

August 18, 2024

Formats

PDF Unavailable
Word Unavailable
Song MP3

In the last article we referenced the following words of Jesus.

Дар мақолаи охирин мо ба суханони зерини Исо ишора кардем.

> Beware of false prophets, which come to you in sheep’s clothing, but inwardly they are ravening wolves. Ye shall know them by their fruits. Do men gather grapes of thorns, or figs of thistles? Even so every good tree bringeth forth good fruit; but a corrupt tree bringeth forth evil fruit. A good tree cannot bring forth evil fruit, neither can a corrupt tree bring forth good fruit. Every tree that bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. Wherefore by their fruits ye shall know them. Not everyone that saith unto me, Lord, Lord, shall enter into the kingdom of heaven; but he that doeth the will of my Father which is in heaven. Many will say to me in that day, Lord, Lord, have we not prophesied in thy name? and in thy name have cast out devils? and in thy name done many wonderful works? And then will I profess unto them, I never knew you: depart from me, ye that work iniquity. Therefore whosoever heareth these sayings of mine, and doeth them, I will liken him unto a wise man, which built his house upon a rock: And the rain descended, and the floods came, and the winds blew, and beat upon that house; and it fell not: for it was founded upon a rock. And every one that heareth these sayings of mine, and doeth them not, shall be likened unto a foolish man, which built his house upon the sand: And the rain descended, and the floods came, and the winds blew, and beat upon that house; and it fell: and great was the fall of it. Matthew 7:15–27.

> Аз анбиёи дурӯғин ҳазар кунед, ки назди шумо дар либоси гӯсфандон меоянд, вале дар ботин гургони даррандаанд. Шумо онҳоро аз рӯи меваҳояшон хоҳед шинохт. Оё мардум аз хор ангур мечинанд, ё аз хас фиг? Ҳамчунин ҳар дарахти нек меваи нек меоварад; аммо дарахти фосид меваи бад меоварад. Дарахти нек наметавонад меваи бад оварад, ва дарахти фосид наметавонад меваи нек оварад. Ҳар дарахте ки меваи нек намеоварад, бурида шуда, ба оташ андохта мешавад. Пас, онҳоро аз рӯи меваҳояшон хоҳед шинохт. На ҳар касе ки ба Ман мегӯяд: «Худовандо, Худовандо», ба Малакути Осмон дохил хоҳад шуд, балки он касе ки иродаи Падари Маро, ки дар осмон аст, ба ҷо меоварад. Бисёр касон дар он рӯз ба Ман хоҳанд гуфт: «Худовандо, Худовандо, оё ба номи Ту нубувват накардем? ва ба номи Ту девҳоро берун нарондем? ва ба номи Ту корҳои бисёр аҷоиб накардем?» Ва он гоҳ ба онҳо ошкоро хоҳам гуфт: «Ман ҳаргиз шуморо нашинохтаам; аз Ман дур шавед, эй бадкорон». Пас, ҳар касе ки ин суханони Маро мешунавад ва онҳоро ба ҷо меоварад, ӯро ба марди хирадманде монанд хоҳам кард, ки хонаи худро бар сахрае бино кард. Ва борон борид, ва селҳо омаданд, ва бодҳо вазиданд, ва ба он хона заданд; аммо он нафурӯ рехт, зеро бар сахра бунёд ёфта буд. Ва ҳар касе ки ин суханони Маро мешунавад ва онҳоро ба ҷо намеоварад, ба марди нодоне монанд карда хоҳад шуд, ки хонаи худро бар рег бино кард. Ва борон борид, ва селҳо омаданд, ва бодҳо вазиданд, ва ба он хона заданд; ва он фурӯ рехт; ва суқути он бузург буд. Матто 7:15–27.

The rebellion of 1863 marks the beginning of Laodicean Seventh-day Adventism building a false foundation upon the sand. Sand represents the satanic principle of pluralism, in contrast with the Rock of absolute truth. Absolute truth is established upon two witnesses, and the truths represented upon the two sacred charts of Habakkuk, which Adventism has progressively set aside, are derived from the Bible and confirmed by the Spirit of Prophecy. Those truths are absolute.

Исёни соли 1863 оғози онро нишон медиҳад, ки Адвентизми Ҳафтуми рӯзи Лоодикия бар реги таҳкурсии дурӯғин месозад. Рег рамзи усули шайтонӣ—яъне плюрализм аст, дар муқобили Санг, ки рамзи ҳақиқати мутлақ мебошад. Ҳақиқати мутлақ бар ду шоҳид устувор мегардад, ва ҳақиқатҳое, ки дар ду ҷадвали муқаддаси Ҳабаққуқ ифода ёфтаанд, ва онҳоро Адвентизм тадриҷан канор гузоштааст, аз Китоби Муқаддас бармеоянд ва аз ҷониби Рӯҳи Нубувват тасдиқ мегарданд. Он ҳақиқатҳо мутлақанд.

> “The enemy is seeking to divert the minds of our brethren and sisters from the work of preparing a people to stand in these last days. His sophistries are designed to lead minds away from the perils and duties of the hour. They estimate as of little value the light that Christ came from heaven to give to John for His people. They teach that the scenes just before us are not of sufficient importance to receive special attention. They make of no effect the truth of heavenly origin, and rob the people of God of their past experience, giving them instead a false science. ‘Thus saith the Lord: Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ [Jeremiah 6:16.]

> «Душман мекӯшад, ки зеҳни бародарону хоҳарони моро аз кори тайёр сохтани қавме, ки дар ин рӯзҳои охир устувор истанд, ба сӯйи дигар гардонад. Софистикои ӯ ба он равона шудаанд, ки зеҳнҳоро аз хатарҳо ва вазифаҳои ин соат дур созанд. Онҳо нуре, ки Масеҳ аз осмон омад, то барои қавми Худ онро ба Юҳанно бидиҳад, камарзиш мешуморанд. Онҳо таълим медиҳанд, ки манзараҳое, ки акнун пеши рӯйи мо қарор доранд, он қадар аҳаммият надоранд, ки сазовори таваҷҷуҳи махсус бошанд. Онҳо ҳақиқатеро, ки асли осмонӣ дорад, бетаъсир мегардонанд ва қавми Худоро аз таҷрибаи гузаштаашон маҳрум месозанд ва ба ҷойи он ба онҳо илми козиб медиҳанд. «Худованд чунин мегӯяд: Дар роҳҳо биистед, ва бингаред, ва аз роҳҳои қадим бипурсед, ки роҳи некӯ куҷост, ва дар он қадам занед». [Ирмиё 6:16.]»

> “Let none seek to tear away the foundations of our faith,—the foundations that were laid at the beginning of our work, by prayerful study of the Word and by revelation. Upon these foundations we have been building for more than fifty years. Men may suppose that they have found a new way, that they can lay a stronger foundation than that which has been laid; but this is a great deception. ‘Other foundation can no man lay than that is laid.’ [1 Corinthians 3:11.] In the past, many have undertaken to build a new faith, to establish new principles; but how long did their building stand? It soon fell; for it was not founded upon the Rock.” Testimonies, volume 8, 296–297.

> «Ҳеҷ кас накушад, ки пояҳои имони моро канда дур андозад,—он пояҳое, ки дар оғози кори мо, бо омӯзиши Каломи Худо дар рӯҳи дуо ва бо ваҳй гузошта шуданд. Бар ин пояҳо мо зиёда аз панҷоҳ сол аст, ки бино карда истодаем. Одамон метавонанд гумон кунанд, ки роҳи наверо ёфтаанд, ки метавонанд пояе қавитар аз он чи гузошта шудааст, бино намоянд; вале ин фиреби бузург аст. “Зеро ҳеҷ кас наметавонад пояи дигаре ҷуз он чи гузошта шудааст, бимонад.” [1 Corinthians 3:11.] Дар гузашта, бисёриҳо кӯшиш кардаанд, ки имони наверо бино кунанд, усулҳои наверо барқарор намоянд; аммо бинои онҳо то чӣ муддат пойдор монд? Он ба зудӣ фурӯ рехт; зеро бар Сахра бунёд наёфта буд». Testimonies, volume 8, 296–297.

When September 11, 2001 arrived so did the rains of the Holy Spirit.

Ҳангоме ки 11 сентябри соли 2001 фаро расид, боронҳои Рӯҳулқудс низ фаро расиданд.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> «Борони охирин бояд бар қавми Худо бирезад. Фариштаи қудратманде бояд аз осмон нузул кунад, ва тамоми замин аз ҷалоли ӯ мунаввар гардад». Review and Herald, April 21, 1891.

When the great buildings of New York City were thrown down by a touch from God, the latter rain began to sprinkle. When September 11, 2001 arrived the floodgates of papal principles was released.

Вақте ки иморатҳои азими шаҳри Ню-Йорк бо ламси Худо фурӯ андохта шуданд, борони дерин оғоз ба пошидан кард. Вақте ки 11 сентябри соли 2001 фаро расид, оббандҳои усулҳои папавӣ кушода шуданд.

> “In this time of prevailing iniquity, the Protestant churches that have rejected a ‘Thus saith the Lord,’ will reach a strange pass. They will be converted to the world. In their separation from God, they will seek to make falsehood and apostasy from God the law of the nation. They will work upon the rulers of the land to make laws to restore the lost ascendency of the man of sin, who sits in the temple of God, showing himself that he is God. The Roman Catholic principles will be taken under the protection of the state. The protest of Bible truth will no longer be tolerated by those who have not made the law of God their rule of life.” Review and Herald, December 21, 1897.

> «Дар ин замони густариши бадкирдорӣ, калисоҳои протестантӣ, ки «Ҳамин тавр мегӯяд Худованд»-ро рад кардаанд, ба ҳолати аҷибе хоҳанд расид. Онҳо ба ҷаҳон гароиш хоҳанд ёфт. Дар ҷудоии худ аз Худо, онҳо хоҳанд кӯшид, ки дурӯғ ва иртидод аз Худоро қонуни миллат гардонанд. Онҳо бар ҳокимони кишвар таъсир хоҳанд расонд, то қонунҳое бароранд, ки бартарии аздастрафтаи одами гуноҳро барқарор созанд, ҳамон касе ки дар маъбади Худо менишинад ва худро чунин нишон медиҳад, ки гӯё ӯ Худо бошад. Принсипҳои католикии румӣ зери ҳимояи давлат гирифта хоҳанд шуд. Эътирози ҳақиқати Китоби Муқаддас дигар аз ҷониби онҳое, ки қонуни Худоро меъёри зиндагии худ насохтаанд, таҳаммул карда нахоҳад шуд». Review and Herald, December 21, 1897.

The Patriot Act marks the beginning of the protection of Roman Catholic principles, that progressively leads to the soon-coming Sunday law. On September 11, 2001 the four winds that represent Islam of the third woe, began to blow.

Санади Patriot оғози ҳимояи усулҳои Католикии Румро нишон медиҳад, ки он тадриҷан ба қонуни якшанбеи ба наздикӣ оянда мебарад. 11 сентябри соли 2001 чор боде, ки исломро аз войи сеюм намояндагӣ мекунанд, ба вазидан оғоз карданд.

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> «Фариштагон чор бодро нигоҳ медоранд, ки чун аспи хашмгин тасвир шудааст, мехоҳад канда равад ва бар рӯи тамоми замин тохта гузарад ва дар роҳи худ харобӣ ва марг оварад.

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> «Оё мо бояд дар худи лаби олами абадӣ хуфта бошем? Оё мо бояд кунд ва сард ва мурда бошем? Оҳ, кош дар калисоҳои мо Рӯҳ ва нафаси Худо, ки бар қавми Ӯ дамида мешавад, бошад, то онҳо бар поҳои худ биистанд ва зинда гарданд. Мо бояд бубинем, ки роҳ танг аст ва дарвоза маҳдуд. Аммо чун аз дарвозаи танг мегузарем, фарохии он ҳадду канор надорад». Manuscript Releases, volume 20, 217.

The rain, wind, and flood arrived on September 11, 2001 and the Laodicean Seventh-day Adventist church was tested as were the Jews at the baptism of Christ, and as were the Protestants beginning on August 11, 1840. From that point until the rebellious prediction of July 18, 2020, the Laodicean Seventh-day Adventist house progressively fell, just as certainly as the Jew’s temple was pronounced desolate before the cross, and just as the Protestants transitioned unto apostate Protestantism at the first disappointment of April 19, 1844.

Борон, шамол ва сел 11 сентябри соли 2001 фаро расиданд, ва калисои Лаодикияи Адвентистони рӯзи ҳафтуми боқимонда озмуда шуд, чунон ки яҳудиён ҳангоми таъмиди Масеҳ озмуда шуда буданд, ва чунон ки протестантҳо аз 11 августи соли 1840 оғоз ёфта озмуда шуданд. Аз он нуқта то пешгӯии исёнкоронаи 18 июли соли 2020, хонаи Лаодикияи Адвентистони рӯзи ҳафтуми боқимонда тадриҷан фурӯ рехт, ҳамон гуна ки маъбади яҳудиён пеш аз салиб ба таври қатъӣ вайрону холӣ эълон гардида буд, ва ҳамон гуна ки протестантҳо дар нахустин ноумедии 19 апрели соли 1844 ба протестантизми муртад гузаштанд.

The Laodicean movement of the third angel then entered into its final testing process, and as with the testing that began on September 11, 2001 the virgins were called to return to the old paths, which were the foundational truths of not only the Millerite movement of the first and second angels, but also the foundational truths of the movement of the third angel.

Сипас ҷунбиши Лоудиқиягии фариштаи сеюм ба раванди ниҳоии озмоиши худ ворид гардид, ва ҳамон гуна ки бо озмоише, ки 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, бокирагон даъват шуданд, ки ба роҳҳои қадим бозгарданд, ки онҳо ҳақоиқи бунёдии на танҳо ҷунбиши миллерии фариштаи якум ва дуюм, балки ҳамчунин ҳақоиқи бунёдии ҷунбиши фариштаи сеюм буданд.

The symbol of the rejection of those foundational truths in the context of the strong delusion is the message Paul recorded in Second Thessalonians. That message is symbolized by “the daily” in the book of Daniel, for it was in the passage of Thessalonians that William Miller came to understand that “the daily” in the book of Daniel represented pagan Rome.

Рамзи рад кардани он ҳақиқатҳои бунёдӣ дар заминаи фиреби сахт ҳамон паёмест, ки Павлус дар Номаи Дуюм ба Таслӯникиён сабт кардааст. Он паём дар китоби Дониёл бо «қурбонии доимӣ» рамзонида шудааст, зеро маҳз дар порчаи Таслӯникиён Вилям Миллер ба фаҳмидани он расид, ки «қурбонии доимӣ» дар китоби Дониёл Руми бутпарастро ифода мекунад.

There have been books penned that address the definition of “the daily” in the book of Daniel. Most are erroneous, though if you wish to review a paper from an Adventist theologian that gets it right, you could locate, The Mystery of the Daily, by John W. Peters. I do not intend to address that element of “the daily,” in this article. There are also other books that cover the history of the “who, what and why” that the false view of “the daily” was ultimately established within Laodicean Seventh-day Adventism.

Китобҳое навишта шудаанд, ки ба таърифи «ҳамарӯза» дар китоби Дониёл мепардозанд. Аксари онҳо иштибоҳӣ ҳастанд, гарчанде агар хоҳед матлаберо аз як илоҳиётшиноси адвентистӣ, ки ин масъаларо дуруст баён мекунад, мутолиа намоед, метавонед асари «The Mystery of the Daily»-и John W. Peters-ро пайдо кунед. Ман қасд надорам, ки дар ин мақола ба он ҷанбаи «ҳамарӯза» бипардозам. Ҳамчунин китобҳои дигаре низ ҳастанд, ки таърихи «кӣ, чӣ ва чаро»-ро фаро мегиранд, ки чӣ гуна диди бардурӯғ дар бораи «ҳамарӯза» дар ниҳоят дар миёни Адвентизми Лаодикиявии Рӯзи Ҳафтум муқаррар гардид.

The definition of the Hebrew word translated as “the daily”, and the history of rebellion against the foundational truth of “the daily” that began in earnest in 1901, has been repeatedly set forth in Habakkuk’s Tables and also in the recent articles on the book of Daniel.

Таърифи калимаи ибронӣ, ки ҳамчун «доимӣ» тарҷума шудааст, ва таърихи исён бар зидди ҳақиқати асосии «доимӣ», ки ба таври ҷиддӣ аз соли 1901 оғоз ёфт, борҳо дар «Ҷадвалҳои Ҳабаққуқ» ва ҳамчунин дар мақолаҳои охирин оид ба китоби Дониёл баён гардидааст.

I intend to keep the focus of “the daily” in this article on the prophetic characteristics associated with the symbol of Rome being rejected. Any who genuinely accept the authority of the writings of Ellen White simply need to read the following to know what is the correct understanding of “the daily.”

Ман ният дорам, ки дар ин мақола диққати «қурбонии ҳаррӯза»-ро бар хусусиятҳои нубувватие нигоҳ дорам, ки ба рамзи рад шудани Рум вобастаанд. Ҳар касе, ки ба таври воқеӣ ҳокимияти навиштаҳои Эллен Уайтро мепазирад, танҳо лозим аст матни зеринро бихонад, то бидонад, ки фаҳмиши дурусти «қурбонии ҳаррӯза» кадом аст.

> “Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.

> «Пас ман дар мавриди “Қурбонии доимӣ” дидам, ки калимаи “қурбонӣ” аз ҷониби хиради инсон илова шудааст ва ба матн тааллуқ надорад; ва ки Худованд фаҳмиши дурусти онро ба онҳое дод, ки нидои соати довариро эълон мекарданд. Вақте ки ваҳдат вуҷуд дошт, пеш аз соли 1844, қариб ҳамаи онҳо дар фаҳмиши дурусти “Қурбонии доимӣ” муттаҳид буданд; аммо аз соли 1844, дар миёни сардаргумӣ, назарҳои дигар пазируфта шуданд, ва торикӣ ва сардаргумӣ аз пайи он омад.» Review and Herald, November 1, 1850.

To reject William Miller’s understanding of “the daily” is to simultaneously reject the authority of the writings of Ellen White, for she saw “that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry.” She was also shown that the other views of “the daily” produced “darkness and confusion,” which are not attributes of Christ. Miller recognized “the daily” as pagan Rome when he studied Second Thessalonians.

Рад намудани фаҳмиши Уилям Миллер дар бораи «рӯзмарра» ҳамзамон рад намудани эътибори навиштаҳои Эллен Уайт мебошад, зеро ӯ дид, ки «Худованд назари дурусти онро ба онҳое дод, ки нидои соати довариро эълон карданд». Ҳамчунин ба ӯ нишон дода шуд, ки назариёти дигари «рӯзмарра» «торикӣ ва ошуфтагӣ»-ро ба вуҷуд меоварданд, ки инҳо хосиятҳои Масеҳ нестанд. Миллер ҳангоми омӯзиши Дуюм Таслӯникиён «рӯзмарра»-ро ҳамчун Руми бутпараст шинохт.

> “I read on, and could find no other case in which it [the daily] was found, but in Daniel. I then [by the aid of a concordance] took those words which stood in connection with it, ‘take away;’ he shall take away the daily; ‘from the time the daily shall be taken away,’ etc. I read on, and thought I should find no light on the text; finally I came to 2 Thessalonians 2:7, 8. ‘For the mystery of iniquity doth already work; only he who now letteth will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed,’ etc. And when I had come to that text, O, how clear and glorious the truth appeared! There it is! That is the daily! Well, now, what does Paul mean by ‘he who now letteth,’ or hindereth? By ‘the man of sin,’ and the ‘wicked,’ Popery is meant. Well, what is it which hinders Popery from being revealed? Why, it is Paganism; well, then, ‘the daily’ must mean Paganism.’—William Miller, Second Advent Manual, page 66.” Advent Review and Sabbath Herald, January 6, 1853.

> «Ман хонданро идома додам ва ғайр аз Дониёл ҳеҷ мавриди дигаре наёфтам, ки дар он ин [қурбонии доимӣ] зикр шуда бошад. Сипас ман [бо ёрии як конкорданс] он суханонеро, ки бо он вобаста буданд, гирифтам: “дур кардан”; ӯ қурбонии доимиро дур хоҳад кард; “аз вақте ки қурбонии доимӣ дур карда шавад,” ва ғайра. Ман боз ҳам хонданро идома додам ва гумон мекардам, ки бар ин матн ҳеҷ рӯшное нахоҳам ёфт; ниҳоят ба 2 Таслӯникиён 2:7, 8 расидам. “Зеро сирри шарорат аллакай амал мекунад; фақат он касе ки акнун бозмедорад, боз хоҳад дошт, то он даме ки аз миён гирифта шавад, ва он гоҳ он бадкор ошкор хоҳад шуд,” ва ғайра. Ва ҳангоме ки ман ба он матн расидам, оҳ, чӣ қадар ҳақиқат равшан ва пурҷалол намудор гардид! Ҳамин аст! Ин ҳамон қурбонии доимист! Хуб, акнун, Павлус аз “он касе ки акнун бозмедорад”, ё монеъ мешавад, чӣ маънӣ дорад? Аз “марди гуноҳ” ва “бадкор” Попизм дар назар аст. Хуб, пас он чист, ки аз ошкор шудани Попизм монеъ мегардад? Чаро, он бутпарастист; пас, “қурбонии доимӣ” бояд бутпарастӣ маънӣ диҳад».—William Miller, Second Advent Manual, саҳифаи 66». Advent Review and Sabbath Herald, 6 январи 1853.

Ultimately, Laodicean Adventism set aside the correct understanding which was given to Miller and those who gave the judgment hour cry, for apostate Protestantism’s erroneous idea that “the daily” represented Christ’s sanctuary ministry. That understanding is absurd on many levels, but more than being fallacious, it claims that a satanic symbol is a symbol of Christ.

Дар ниҳоят, адвентизми Лаодикия фаҳмиши дурустеро, ки ба Миллер ва ба онҳое дода шуда буд, ки нидои соати довариро эълон карданд, канор гузошт ва ба ҷойи он андешаи ғалати протестантизми муртадро пазируфт, ки мувофиқи он «ҳамешагӣ» хизмати муқаддасгоҳи Масеҳро ифода мекарда бошад. Ин фаҳмиш аз бисёр ҷиҳатҳо беҳуда ва бемаънӣ аст, аммо илова бар он ки ботил аст, иддао мекунад, ки рамзи шайтонӣ рамзи Масеҳ аст.

> “Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.

> «Пас, дар ҳоле ки аждаҳо, пеш аз ҳама, Шайтонро ифода мекунад, он, ба маънои дуюмдараҷа, рамзи Руми бутпараст мебошад». «Муборизаи Бузург», 439.

Miller identified “the daily” as pagan Rome, the dragon, but Laodicean Adventism took the idea from fallen Protestantism that it represents Christ’s heavenly sanctuary ministry. The rejection of Miller’s identification of “the daily” as pagan Rome represents a rejection of a truth which is represented upon both the sacred charts that were a fulfillment of Habakkuk chapter two. It is therefore a rejection of a foundational truth, just as was the rejection of the seven times of Leviticus twenty-six.

Миллер «қурбонии доимиро» ҳамчун Рими бутпараст, яъне аждаҳо, муайян кард, аммо адвентизми Лоодикия аз протестантизми суқуткарда ин андешаро қабул намуд, ки он хизмати Масеҳро дар муқаддасгоҳи осмонӣ ифода мекунад. Рад кардани муайянкунии Миллер, ки «қурбонии доимӣ» Рими бутпараст аст, ба маънои рад кардани ҳақиқате мебошад, ки дар ҳар ду харитаи муқаддас, ки иҷрошавии боби дуюми Ҳабаққуқ буданд, муаррифӣ шудааст. Пас, ин рад кардани як ҳақиқати бунёдӣ мебошад, ҳамон гуна ки рад кардани ҳафт замони Ибодат боби бисту шаш буд.

To reject the truth that “the daily,” represents pagan Rome, is to reject the foundations of Adventism and the authority of the Spirit of Prophecy. Identifying a symbol of Satan as a symbol of Christ is parallel to identifying the work of Christ as the work of Satan.

Рад кардани ҳақиқат, ки «қурбонии ҳаррӯза» намояндаи Руми бутпараст аст, баробар аст ба рад кардани асосҳои Адвентизм ва салоҳияти Рӯҳи Нубувват. Муайян кардани рамзе, ки ба Шайтон тааллуқ дорад, ҳамчун рамзи Масеҳ, ҳамсон аст ба муайян кардани кори Масеҳ ҳамчун кори Шайтон.

> “In rejecting Christ the Jewish people committed the unpardonable sin; and by refusing the invitation of mercy, we may commit the same error. We offer insult to the Prince of life, and put Him to shame before the synagogue of Satan and before the heavenly universe when we refuse to listen to His delegated messengers, and instead listen to the agents of Satan, who would draw the soul away from Christ. So long as one does this, he can find no hope or pardon, and he will finally lose all desire to be reconciled to God.” The Desire of Ages, 324.

> «Дар рад кардани Масеҳ, халқи яҳудӣ гуноҳи нобахшиданиро содир кард; ва бо рад намудани даъвати раҳмат, мо низ метавонем ба ҳамон хато роҳ диҳем. Вақте ки мо аз шунидани паёмрасонони ваколатдори Ӯ сарпечӣ мекунем ва ба ҷои он ба намояндагони шайтон гӯш медиҳем, ки мехоҳанд ҷонро аз Масеҳ дур созанд, мо ба Шоҳзодаи ҳаёт таҳқир мекунем ва Ӯро дар пеши куништгоҳи шайтон ва дар пеши коиноти осмонӣ шармсор мегардонем. То даме ки касе чунин мекунад, ӯ наметавонад ҳеҷ умед ё омурзиш ёбад, ва дар анҷом ҳар гуна хоҳиши оштӣ шудан бо Худоро аз даст хоҳад дод». «Орзуи асрҳо», 324.

When Laodicean Adventism rejected the foundational understanding of “the daily” and the seven times, they not only rejected the authority of the Spirit of Prophecy, and the foundations, but they rejected the work of William Miller, who had been led to his understandings by the angel Gabriel and other angels.

Ҳангоме ки адвентизми Лоудикия фаҳмиши бунёдии «қурбонии доимӣ» ва ҳафт замонро рад кард, онҳо на танҳо ҳокимияти Рӯҳи Нубувват ва пояҳоро рад карданд, балки кори Вилям Миллерро низ рад намуданд, ки ба фаҳмишҳои худ тавассути фаришта Ҷабраил ва фариштагони дигар роҳнамоӣ шуда буд.

> “God sent His angel to move upon the heart of a farmer who had not believed the Bible, to lead him to search the prophecies. Angels of God repeatedly visited that chosen one, to guide his mind and open to his understanding prophecies which had ever been dark to God’s people. The commencement of the chain of truth was given to him, and he was led on to search for link after link, until he looked with wonder and admiration upon the Word of God. He saw there a perfect chain of truth. That Word which he had regarded as uninspired now opened before his vision in its beauty and glory. He saw that one portion of Scripture explains another, and when one passage was closed to his understanding, he found in another part of the Word that which explained it. He regarded the sacred Word of God with joy and with the deepest respect and awe.” Early Writings, 230.

> «Худо фариштаи Худро фиристод, то бар дили деҳқоне, ки ба Китоби Муқаддас имон надошт, таъсир расонад ва ӯро ба ҷустуҷӯи пешгӯиҳо роҳнамоӣ кунад. Фариштагони Худо борҳо назди он баргузида омаданд, то зеҳни ӯро ҳидоят намоянд ва пешгӯиҳоеро, ки ҳамеша барои қавми Худо торик буданд, барои фаҳми ӯ боз кунанд. Оғози занҷири ҳақиқат ба ӯ дода шуд, ва ӯ роҳнамоӣ ёфт, то пайванд пас аз пайвандро ҷустуҷӯ кунад, то он даме ки бо ҳайрат ва таҳсин ба Каломи Худо назар афканд. Ӯ дар он ҷо занҷири комили ҳақиқатро дид. Он Каломе, ки ӯ онро беилҳом мешуморид, акнун бо тамоми зебоӣ ва ҷалоли худ пеши назари ӯ кушода шуд. Ӯ дид, ки як қисми Навиштаҳо қисми дигарро шарҳ медиҳад, ва ҳангоме ки як оят барои фаҳми ӯ баста буд, дар қисми дигари Калом он чиро меёфт, ки онро тавзеҳ медод. Ӯ ба Каломи муқаддаси Худо бо шодӣ ва бо амиқтарин эҳтиром ва тарс менигарист». «Навиштаҳои Аввал», 230.

“His angel” is an expression that identifies the angel Gabriel.

«Фариштаи Ӯ» ибораест, ки фариштаи Ҷабраилро муайян мекунад.

> “The words of the angel, ‘I am Gabriel, that stand in the presence of God,’ show that he holds a position of high honor in the heavenly courts. When he came with a message to Daniel, he said, ‘There is none that holdeth with me in these things, but Michael [Christ] your Prince.’ Daniel 10:21. Of Gabriel the Saviour speaks in the Revelation, saying that ‘He sent and signified it by His angel unto His servant John.’ Revelation 1:1.” The Desire of Ages, 99.

> «Суханони фаришта: “Ман Ҷабраил ҳастам, ки дар ҳузури Худо меистам”, нишон медиҳанд, ки ӯ дар дарборҳои осмонӣ мақоми бисёр шарафманд дорад. Вақте ки ӯ бо паёме назди Дониёл омад, гуфт: “Ва касе нест, ки дар ин корҳо бо ман устувор бошад, ҷуз Микоил [Масеҳ], Сарвари шумо”. Дониёл 10:21. Дар бораи Ҷабраил Наҷотдиҳанда дар Ваҳй сухан гуфта, мегӯяд, ки “Ӯ онро ба васитаи фариштаи Худ ба бандаи Худ Юҳанно фиристода, маълум гардонид”. Ваҳй 1:1.» «Орзуи асрҳо», 99.

The identification of a satanic symbol as a symbol of Christ is not only a parallel to the unpardonable sin, but the unpardonable sin is also associated with the rejection of the messengers who Christ sends. “The daily” then becomes the symbol of the unpardonable sin, and when it is understood that the “chosen one,” William Miller was led to the correct understanding of that truth, and when it was thereafter rejected, it fits directly into Second Thessalonians, which is the very passage of Scripture where Miller made his discovery. To reject that truth, is evidence of not loving the truth, and that rebellion produces a removal of the Holy Spirit and the delivery of the unholy spirit of Satan, which Paul identifies as strong delusion.

Ҳамсон донистани рамзи шайтонӣ бо рамзи Масеҳ на танҳо мувозӣ ба гуноҳи нобахшиданӣ аст, балки худи гуноҳи нобахшиданӣ низ бо рад намудани фиристодагоне, ки Масеҳ мефиристад, вобаста аст. Пас, «ҳамешагӣ» ба рамзи гуноҳи нобахшиданӣ мубаддал мегардад, ва ҳангоме ки фаҳмида мешавад, ки «баргузида», Уилям Миллер, ба фаҳмиши дурусти он ҳақиқат ҳидоят карда шуда буд, ва он баъдан рад карда шуд, ин бевосита ба Мактуби Дуюм ба Таслӯникиён мувофиқ меояд, ки маҳз ҳамон порчаи Навиштаҷот аст, ки Миллер кашфи худро дар он ҷо анҷом дод. Рад кардани он ҳақиқат далели дӯст надоштани ҳақиқат аст, ва он исён боиси дур шудани Рӯҳи Муқаддас ва таслим шудан ба рӯҳи нопоки Шайтон мегардад, ки Павлус онро гумроҳии қавӣ меномад.

Just as “the robbers of thy people”, who “establish the vision”, “the daily” is a symbol of pagan Rome. In the context of Second Thessalonians, Paul teaches that the rejection of the message of chapter two is evidence that those who do so, do not love the truth. Because they do not love the truth represented in the chapter, they receive strong delusion.

Ҳамон тавре ки «ғоратгарони қавми ту», ки «руъёро барпо мекунанд», «қурбонии доимӣ» рамзи Руми бутпараст мебошад. Дар заминаи Мактуби дуюм ба Таслӯникиён, Павлус таълим медиҳад, ки рад кардани паёми боби дуюм далелест бар он ки онҳое, ки чунин мекунанд, ҳақиқатро дӯст намедоранд. Азбаски онҳо ҳақиқатеро, ки дар он боб ифода ёфтааст, дӯст намедоранд, ба гумроҳии сахт дучор мегарданд.

All the prophets are addressing the last days, and previous inspired passages in this article identify that the strong delusion arrives upon those who do not love the truth during the outpouring of the Holy Spirit. One class is receiving the oil, and the other class is receiving strong delusion.

Ҳамаи анбиё дар бораи рӯзҳои охир сухан мегӯянд, ва порчаҳои илҳомбахши пешина дар ин мақола нишон медиҳанд, ки дар вақти рехта шудани Рӯҳулқудс гумроҳии қавӣ бар онҳое меояд, ки ҳақиқатро дӯст намедоранд. Як гурӯҳ равғанро қабул мекунад, ва гурӯҳи дигар гумроҳии қавиро қабул мекунад.

The Holy Spirit is poured out during the history when the Holy Spirit is being removed from those who reject the increase of knowledge that is opened up during the two testing periods of the sealing time from September 11, 2001 to the soon-coming Sunday law. Repeating a prior passage:

Рӯҳи Муқаддас дар ҷараёни таърих рехта мешавад, дар ҳоле ки Рӯҳи Муқаддас аз касоне бардошта мешавад, ки афзоиши донишеро, ки дар давоми ду давраи озмоиши замони мӯҳргузорӣ аз 11 сентябри соли 2001 то қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда кушода мегардад, рад мекунанд. Барои такрор кардани як порчаи қаблӣ:

> “Looking down to the last days, the same infinite power declares, concerning those who ‘received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘For this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: that they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness.’ As they reject the teachings of His Word, God withdraws His Spirit, and leaves them to the deceptions which they love.” Early Writings, 46.

> «Ба рӯзҳои охир назар афканда, ҳамон қудрати бепоён дар бораи онҳое, ки “муҳаббати ростиро напазируфтанд, то ки наҷот ёбанд”, чунин эълон мекунад: “Ва барои ҳамин Худо ба онҳо гумроҳии сахт хоҳад фиристод, то ки ба дурӯғ имон оваранд; то ҳамаи онҳое ки ба ростӣ имон наоварданд, балки аз ноинсофӣ лаззат бурданд, маҳкум гарданд.” Чун онҳо таълимоти Каломи Ӯро рад мекунанд, Худо Рӯҳи Худро бозмедорад ва онҳоро ба фиребҳое вомегузорад, ки дӯст медоранд». Навиштаҳои аввал, 46.

Line upon line, Daniel teaches that in the last days, it is the robbers of thy people, (a symbol of Rome) that establishes the vision. The robbers are also represented as “the daily.” Solomon teaches that in the last days those who do not have the vision, perish, which is to be naked. To be made naked is to be a Laodicean, and a Laodicean is a foolish virgin.

Сатр бар сатр, Дониёл таълим медиҳад, ки дар рӯзҳои охир маҳз ғоратгарони қавми ту, (рамзе аз Рум) рӯъёро барпо месозанд. Ғоратгарон ҳамчунин ҳамчун «ҳамешагӣ» тасвир шудаанд. Сулаймон таълим медиҳад, ки дар рӯзҳои охир онҳое ки рӯъё надоранд, ҳалок мегарданд, яъне бараҳна мешаванд. Бараҳна гардонида шудан — Лӯдиқиягӣ будан аст, ва Лӯдиқиягӣ — бокираи аблаҳ аст.

> “The state of the Church represented by the foolish virgins, is also spoken of as the Laodicean state.” Review and Herald, August 19, 1890.

> «Ҳолати Калисо, ки бо духтарони нодон тасвир шудааст, инчунин ҳамчун ҳолати Лоудикия низ ёд мешавад». Review and Herald, August 19, 1890.

To be a foolish virgin when the message of the Midnight Cry arrives is to manifest what John records in Revelation chapter sixteen as, “the shame of thy nakedness.” John’s warning in the sixth plague is in relation to the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet who, since 1989, are in the process of leading the world to Armageddon.

Вақте ки паёми Нидои Нимашаб фаро мерасад, бокираи аблаҳ будан маънои зоҳир сохтани он чизеро дорад, ки Юҳанно дар боби шонздаҳуми Ваҳй чунин сабт мекунад: «шарми урёнии ту». Огоҳии Юҳанно дар балои шашум ба он иттиҳоди сегонаи аждаҳо, ҳайвон ва набии козиб марбут аст, ки аз соли 1989 инҷониб дар ҷараёни бурдани ҷаҳон ба Армагеддон мебошанд.

Paul’s message in Second Thessalonians is not simply about pagan Rome being represented by Daniel as “the daily,” but the chapter is emphasizing the relationship of pagan Rome to papal Rome. Pagan Rome restrained (withholdeth) the man of sin from coming to the throne of the earth in 538. Once pagan Rome was taken away, then “the mystery of iniquity,” “that wicked” who is the pope of Rome, is revealed. In the chapter Paul is identifying a specific prophetic relationship between pagan and papal Rome. To reject the teaching of the chapter is to reject the truth and receive strong delusion.

Паёми Павлус дар дуввумин нома ба Таслӯникиён танҳо дар бораи он нест, ки Руми бутпараст аз ҷониби Дониёл ҳамчун «қурбонии ҳамешагӣ» муаррифӣ шудааст, балки ин боб равобити Руми бутпарастро бо Руми папавӣ таъкид мекунад. Руми бутпараст марди гуноҳро аз ба тахти замин нишастан дар соли 538 бозмедошт («манъ мекард»). Ҳангоме ки Руми бутпараст аз миён бардошта шуд, он гоҳ «сирри шарорат», «он бадкор», ки ҳамон папаи Рум аст, ошкор мегардад. Дар ин боб Павлус як робитаи муайяни нубувватиро миёни Руми бутпараст ва Руми папавӣ муайян месозад. Рад кардани таълими ин боб, рад кардани ҳақиқат ва пазируфтани гумроҳии сахт аст.

> Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things? And now ye know what withholdeth that he might be revealed in his time. For the mystery of iniquity doth already work: only he who now letteth will let, until he be taken out of the way. And then shall that Wicked be revealed, whom the Lord shall consume with the spirit of his mouth, and shall destroy with the brightness of his coming: Even him, whose coming is after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, And with all deceivableness of unrighteousness in them that perish; because they received not the love of the truth, that they might be saved. And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2:3–12.

> Ҳеҷ кас шуморо ба ҳеҷ васила фирефта насозад; зеро он рӯз нахоҳад омад, магар он ки аввал осият биёяд, ва он марди гуноҳ ошкор гардад, писари ҳалокат; ки муқобилат мекунад ва худро болотар аз ҳар он чи Худо хонда мешавад ё парастиш мегардад, боло мебардорад; ба тавре ки ӯ чун Худо дар маъбади Худо менишинад ва худро нишон медиҳад, ки гӯё ӯ Худо бошад. Оё дар хотир надоред, ки вақте ҳанӯз бо шумо будам, ин чизҳоро ба шумо мегуфтам? Ва акнун шумо медонед, ки чӣ чиз ӯро бозмедорад, то ки дар замони худ ошкор гардад. Зеро сирри бадӣ аллакай амал мекунад; фақат он касе ки ҳоло бозмедорад, бозмедорад, то он даме ки аз миён бардошта шавад. Ва он гоҳ он шарир ошкор хоҳад шуд, ки Худованд ӯро бо рӯҳи даҳони Худ нобуд хоҳад кард ва бо ҷилои зуҳури Худ вайро ҳалок хоҳад сохт; яъне он кас, ки омаданаш мувофиқи амали шайтон аст, бо ҳар гуна қудрат ва аломатҳо ва мӯъҷизаҳои дурӯғин, ва бо ҳар гуна фиреби ноинсофӣ дар миёни онҳое ки ҳалок мешаванд; зеро муҳаббати ростиро қабул накарданд, то наҷот ёбанд. Ва барои ҳамин Худо ба онҳо гумроҳии сахт хоҳад фиристод, то ба дурӯғ имон оваранд; то ҳамаи онҳое ки ба ростӣ имон наоварданд, балки аз ноинсофӣ лаззат бурданд, маҳкум гарданд. 2 Таслӯникиён 2:3–12.

Why are these last-day people “damned?” Why are they sent “strong delusion?” Why do they “perish” and thus reveal the shame of their nakedness? The passage states it is because they do not love the truth, and the truth set forth in the chapter identifies that pagan Rome, the fourth kingdom of Bible prophecy, would prevent papal Rome, the fifth kingdom of Bible prophecy, from ascending to the throne until paganism was taken away.

Чаро ин қавми рӯзҳои охир «маҳкум» мегарданд? Чаро ба онҳо «гумроҳии сахт» фиристода мешавад? Чаро онҳо «ҳалок» мешаванд ва ба ин васила шарми урёнии худро ошкор месозанд? Матн баён мекунад, ки ин аз он сабаб аст, ки онҳо ҳақиқатро дӯст намедоранд; ва ҳақиқате, ки дар ин боб баён шудааст, муайян месозад, ки Руми бутпараст, подшоҳии чоруми нубуввати Китоби Муқаддас, то замоне ки бутпарастӣ бардошта нашавад, намегузошт, ки Руми папагӣ, подшоҳии панҷуми нубуввати Китоби Муқаддас, ба тахт барояд.

The relationship between pagan and papal Rome that is identified in the chapter is also identified by John with the relationship of the church of Pergamos and the church of Thyatira. Pergamos aligns with pagan Rome and Thyatira is papal Rome. Paul and John provide two witnesses of the relationship of the two powers, as does the book of Daniel.

Муносибати миёни Рими бутпараст ва Рими папавӣ, ки дар ин боб муайян шудааст, инчунин аз ҷониби Юҳанно дар робита миёни калисои Пергамус ва калисои Тиатира низ муайян гардидааст. Пергамус бо Рими бутпараст мувофиқат мекунад, ва Тиатира Рими папавӣ аст. Павлус ва Юҳанно ду шоҳидро дар бораи муносибати ин ду қудрат пешкаш мекунанд, чунон ки китоби Дониёл низ чунин мекунад.

In the book of Daniel, the relationship of pagan Rome with papal Rome is repeatedly set forth. In Daniel two, it is represented by the mixture of iron with miry clay. In Daniel seven both pagan and papal Rome are the “diverse” kingdoms, and though Daniel two illustrates the two powers as a mixture, chapter seven identifies that the papal power proceeds out of the ten horned kingdom of pagan Rome. In Daniel eight the little horn of verses nine through twelve is Rome in both its phases. Verses nine and eleven are the little horn in the masculine tense, thus identifying pagan Rome, and verses ten and twelve are the little horn in the feminine tense, thus identifying papal Rome.

Дар китоби Дониёл муносибати Руми бутпараст бо Руми папавӣ такроран баён шудааст. Дар боби дуюми Дониёл, он бо омезиши оҳан бо гили лойин тасвир мегардад. Дар боби ҳафтуми Дониёл ҳам Руми бутпараст ва ҳам Руми папавӣ подшоҳиҳои «мутафовит» мебошанд, ва гарчанде ки Дониёл 2 ин ду қудратро ҳамчун омехта нишон медиҳад, боби 7 муайян месозад, ки қудрати папавӣ аз подшоҳии даҳшохаи Руми бутпараст берун меояд. Дар Дониёл 8 шохаи хурди оятҳои 9 то 12 Рум аст дар ҳар ду марҳилаи он. Оятҳои 9 ва 11 шохаи хурдро дар сиғаи музаккар меоранд, ва ҳамин тавр Руми бутпарастро муайян месозанд, ва оятҳои 10 ва 12 шохаи хурдро дар сиғаи муаннас меоранд, ва ҳамин тавр Руми папавиро муайян месозанд.

In Daniel chapter eight, verse thirteen, pagan and papal Rome are portrayed as two desolating powers. Pagan Rome is “the daily” desolating power, and papal Rome is the transgression desolating power. In chapter eleven, verse thirty-one “the daily” desolating power of pagan Rome places the abomination desolating power, which is the papal power. In chapter twelve, verse eleven “the daily” desolating power of pagan Rome is removed in order to set up the abomination desolating power of the papacy.

Дар боби ҳаштуми китоби Дониёл, ояти сездаҳум, Руми бутпараст ва Руми папавӣ ҳамчун ду қудрати вайронкунанда тасвир шудаанд. Руми бутпараст қудрати вайронкунандаи «ҳамешагӣ» аст, ва Руми папавӣ қудрати вайронкунандаи таҷовуз аст. Дар боби ёздаҳум, ояти сию якум, қудрати вайронкунандаи «ҳамешагӣ»-и Руми бутпараст қудрати вайронкунандаи макруҳро, ки ҳамон қудрати папавӣ аст, барпо мекунад. Дар боби дувоздаҳум, ояти ёздаҳум, қудрати вайронкунандаи «ҳамешагӣ»-и Руми бутпараст бардошта мешавад, то қудрати вайронкунандаи макруҳи папавият барпо гардад.

The relationship of the two desolating powers of Rome is a primary theme of the books of Daniel and Revelation, and that relationship is what Paul identifies as the truth that must be loved if a person will shun the strong delusion that is produced by believing a lie. God is never redundant, and each representation of the relationship of pagan Rome with papal Rome provides its own special testimony upon the subject, but to reject the symbol of Rome in the last days, is to reject the latter rain and receive strong delusion in its place. It is to be forever identified as a naked Laodicean.

Муносибати ду қудрати вайронкунандаи Рум яке аз мавзӯъҳои асосии китобҳои Дониёл ва Ваҳй мебошад, ва ҳамин муносибат аст, ки Павлус онро ҳамчун ҳақиқате муайян мекунад, ки агар шахс бихоҳад аз фиреби сахте, ки аз имон овардан ба дурӯғ ба вуҷуд меояд, канораҷӯӣ намояд, бояд онро дӯст дорад. Худо ҳеҷ гоҳ такрори беҳуда намекунад, ва ҳар як тасвири муносибати Руми бутпараст бо Руми папавӣ дар бораи ин мавзӯъ шаҳодати махсуси худро медиҳад; аммо рад кардани рамзи Рум дар рӯзҳои охир, рад кардани борони охир ва ба ҷои он пазируфтани фиреби сахт аст. Ин маънои онро дорад, ки шахс то абад ҳамчун Лаодикияи бараҳна шинохта хоҳад шуд.

The Laodicean Adventist historians, though manifesting no sacred respect for the role and work of William Miller, do identify that it was his recognition of the relationship of pagan and papal Rome that was the prophetic structure which he built “all” of his prophetic applications. Gabriel and the other angels led Miller to understand the relationship of pagan and papal Rome, but in his history, he did not see Rome as a threefold entity consisting of the dragon, the beast and the false prophet.

Таърихнигорони адвентистии Лаодикия, ҳарчанд нисбат ба нақш ва кори Уилям Миллер ҳеҷ эҳтироми муқаддас зоҳир намесозанд, nonetheless эътироф мекунанд, ки маҳз дарки ӯ аз муносибати Руми бутпараст ва Руми папавӣ он сохтори нубувватӣ буд, ки ӯ «тамоми» татбиқҳои нубувватии худро бар он бино кард. Ҷабраил ва фариштагони дигар Миллерро роҳнамоӣ карданд, то муносибати Руми бутпараст ва Руми папавиро дарк намояд, аммо дар фаҳмиши таърихии худ ӯ Румро ҳамчун як воҳиди сегона, ки аз аждаҳо, ҳайвон ва набии козиб иборат бошад, надид.

In his time the United States had not yet begun its role as the false prophet, for the Protestants of the United States did not become the daughters of Rome until 1844, and the foundational work of Miller had already been located upon the 1843 chart which was produced in May of 1842.

Дар замони ӯ Иёлоти Муттаҳида ҳанӯз нақши худро ҳамчун пайғамбари козиб оғоз накарда буд, зеро протестантҳои Иёлоти Муттаҳида то соли 1844 духтарони Рум нагардиданд, ва кори бунёдии Миллер аллакай бар рӯйи ҷадвали соли 1843, ки дар моҳи майи соли 1842 таҳия шуда буд, ҷой дода шуда буд.

In 1989 the last six verses of Daniel chapter eleven were unsealed, and the messenger for that period of time recognized that there were three powers whose prophetic activities ran through verses forty to forty-five of chapter eleven. The king of the south in verse forty is the dragon power, the king of the north is the papal power who had been delivered its deadly wound in the beginning of the verse in 1798, at the hands of the dragon power of Napoleonic France. In the verse the papal power begins the work of healing its deadly wound. In 1989 the king of the north retaliates against the dragon power of the Soviet Union, who had then become the king of the south. When the beast of Catholicism retaliated against the Soviet Union it came with the proxy army of the United States, the false prophet of Revelation chapter sixteen. The dragon king of the south, the beast king of the north and the false prophet of chariots, horsemen and ships are all illustrated in verse forty, and the prophetic line ends in verse forty-five, when the papal power “comes to his end with none to help.”

Соли 1989 шаш ояти охирини боби ёздаҳуми Дониёл кушода шуданд, ва паёмовари он давраи замон дарк намуд, ки се қудрат вуҷуд доранд, ки фаъолияти пешгӯёнаи онҳо дар оятҳои чиҳил то чиҳилу панҷуми боби ёздаҳум идома меёбад. Подшоҳи ҷануб дар ояти чиҳил қудрати аждаҳост; подшоҳи шимол қудрати папист, ки дар аввали ҳамон оят, дар соли 1798, ба дасти қудрати аждаҳомонанди Фаронсаи Наполеон захми марговари худ гирифта буд. Дар он оят қудрати папист кори шифо ёфтани захми марговари худро оғоз мекунад. Соли 1989 подшоҳи шимол бар зидди қудрати аждаҳомонанди Иттиҳоди Шӯравӣ, ки то он вақт подшоҳи ҷануб гардида буд, ҷавобан ҳамла мекунад. Вақте ки ҳайвони католикият бар зидди Иттиҳоди Шӯравӣ ҷавобан бархост, он бо лашкари васитаи Иёлоти Муттаҳида омад, ки ҳамон пайғамбари козиби Ваҳй боби шонздаҳ аст. Подшоҳи аждаҳомонанди ҷануб, подшоҳи ҳайвонии шимол ва пайғамбари козиби аробаҳо, саворагон ва киштиҳо ҳама дар ояти чиҳил тасвир шудаанд, ва хати пешгӯӣ дар ояти чиҳилу панҷ ба анҷом мерасад, ҳангоме ки қудрати папист «ба поёни худ мерасад, ва ҳеҷ ёваре барои ӯ нахоҳад буд».

Armageddon, in Revelation sixteen is a symbolic geographical area identifying the rebellion of mankind that precedes the return of Christ. Armageddon is a symbol of the word is made from two words, “Har” meaning mountain, and “Megiddo,” which is the valley of Jezreel. The fact that John combined a mountain with Megiddo, when Megiddo is a valley, informs the student of prophecy that Armageddon is a symbol, which contains a geographical reference, for there is no mountain in the valley of Jezreel.

Армагеддон дар Ваҳй боби шонздаҳум минтақаи рамзии ҷуғрофӣ мебошад, ки исёни башариятро, ки пеш аз бозгашти Масеҳ воқеъ мегардад, муайян мекунад. Армагеддон рамз аст; ин вожа аз ду калима сохта шудааст: «Ҳар», ба маънои кӯҳ, ва «Маҷиддо», ки ҳамон водии Изреъил аст. Ҳамин воқеият, ки Юҳанно кӯҳро бо Маҷиддо якҷо овардааст, дар ҳоле ки Маҷиддо водӣ аст, ба донишҷӯи нубувват мефаҳмонад, ки Армагеддон рамзест, ки ишораи ҷуғрофӣ дар бар дорад, зеро дар водии Изреъил ҳеҷ кӯҳе вуҷуд надорад.

The Jezreel Valley is situated between the three seas (Mediterranean Sea, Sea of Galilee, and Dead Sea) and Jerusalem. It is relatively central in northern Israel, with these three bodies of water and Jerusalem located around it in different directions. Verse forty-five of Daniel eleven is where the king of the north comes to his end with none to help, and the verse identifies his geographical end as between the seas and the glorious holy mountain of Jerusalem. Verse forty of Daniel eleven introduces the three powers that are the subjects of the healing of the deadly wound of the papal power and its ultimate end.

Водии Изреъил дар миёни се баҳр (Баҳри Миёназамин, Баҳри Ҷалил ва Баҳри Мурда) ва Ерусалим ҷойгир аст. Он дар шимоли Исроил нисбатан марказӣ воқеъ буда, ин се ҳавзаи обӣ ва Ерусалим дар самтҳои гуногун гирди он қарор доранд. Ояти чилу панҷуми Дониёл ёздаҳ ҳамон ҷоест, ки подшоҳи шимол ба анҷоми худ мерасад, ва ин оят анҷоми ҷуғрофиёии ӯро дар миёни баҳрҳо ва кӯҳи муқаддаси ҷалолманди Ерусалим муайян мекунад. Ояти чилуми Дониёл ёздаҳ се қудратеро муаррифӣ менамояд, ки мавзӯи шифо ёфтани захми марговари қудрати папавӣ ва анҷоми ниҳоии он мебошанд.

The first phrase of the verses identifies the time of the end in 1798, when the papacy received its deadly wound and verse forty-five identifies its permanent deadly wound. The prophetic history between the first and last death of the papal power identifies the rebellion of mankind as they restore the ascendancy of the papal power, when its deadly wound is healed in advance of the papal power’s ultimate demise. The six verses bear the signature of truth, for the beginning and end are both the death of the papal power, and the middle verses are the rebellion of mankind as the first deadly wound is healed.

Ибораи аввали оятҳо замони интиҳоро дар соли 1798 муайян мекунад, вақте ки папагӣ захми марговари худро гирифт, ва ояти чиҳилу панҷум захми марговари доимии онро муайян менамояд. Таърихи нубувватӣ миёни марги аввалин ва охирини қудрати папагӣ шӯриши инсониятро муайян мекунад, ҳангоме ки онҳо бартарии қудрати папагиро барқарор месозанд, замоне ки захми марговари он пеш аз заволи ниҳоии қудрати папагӣ шифо меёбад. Ин шаш оят муҳри ҳақиқатро бар худ доранд, зеро ҳам оғоз ва ҳам анҷом марги қудрати папагӣ мебошанд, ва оятҳои миёна шӯриши инсониятанд, ҳангоме ки захми марговари аввал шифо меёбад.

Miller was given light from heavenly angels upon the relation of pagan and papal Rome. The key for Miller’s understanding of the prophetic model, which he employed for all of his prophetic applications, was “the daily” in Second Thessalonians. “The daily” in that chapter is pagan Rome, which is what established the vision that William Miller came to understand, for it is Rome, the robbers of thy people in verse fourteen of chapter eleven, that establishes the vision.

Ба Миллер аз ҷониби фариштагони осмонӣ дар бораи муносибати Руми бутпараст ва Руми папагӣ нур дода шуд. Калиди фаҳмиши Миллер аз намунаи нубувватӣ, ки ӯ онро дар ҳамаи татбиқҳои нубувватии худ ба кор мебурд, «ҳамешагӣ» дар Дуюм Таслӯникиён буд. «Ҳамешагӣ» дар он боб Руми бутпараст аст, ва маҳз ҳамин чиз рӯъёеро, ки Вилям Миллер ба дарки он расид, барқарор намуд, зеро ин Рум аст — ғоратгарони қавми ту дар ояти чордаҳуми боби ёздаҳум, — ки рӯъёро барқарор мекунад.

The messenger raised up to understand the increase of knowledge in 1989 came to understand the threefold nature of Rome. Miller was the messenger of the first and second angels, and he understood the first and second manifestations of Rome to establish the vision he presented to the world. The messenger of the third angel came to understand all three manifestations of Rome in order to establish the vision he was given to proclaim to the world.

Фиристодае, ки барангехта шуд, то афзоиши донишро дар соли 1989 дарк намояд, ба дарки табиати сегонаи Рум расид. Миллер фиристодаи фариштагони якум ва дуюм буд, ва ӯ зуҳуроти якум ва дуюми Румро дарк кард, то рӯъёеро, ки ба ҷаҳон пешниҳод намуд, барқарор созад. Фиристодаи фариштаи сеюм ба дарки ҳар се зуҳуроти Рум расид, то рӯъёеро, ки ба ӯ дода шуда буд, то ба ҷаҳон эълон намояд, барқарор созад.

The first manifestation of Rome was pagan Rome. Out of pagan Rome came papal Rome, the second manifestation. Out of the first two manifestations came modern Rome, the threefold alliance of the dragon, the beast and false prophet.

Аввалин зуҳури Рум — Руми бутпараст буд. Аз Руми бутпараст Руми папагӣ, яъне зуҳури дуюм, ба вуҷуд омад. Аз ду зуҳури аввал Руми муосир ба вуҷуд омад, ки иттиҳоди сегонаи аждаҳо, ҳайвон ва пайғамбари козиб аст.

We will continue the line of the controversy of “the daily” in Advent history in the next article.

Мо дар мақолаи навбатӣ пайгирии баҳси «қурбонии доимӣ»-ро дар таърихи Адвентизм идома хоҳем дод.

> “One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had great light: ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.

> «Он ки аз зоҳир ба зери сатҳ менигарад ва дилҳои ҳамаи одамонро мехонад, дар бораи онҳое ки нури бузург ёфтаанд, мегӯяд: “Онҳо ба сабаби ҳолати ахлоқӣ ва рӯҳонии худ дар азоб ва ҳайрат нестанд.” Бале, онҳо роҳҳои худро баргузидаанд, ва ҷонашон аз корҳои зишти худ лаззат мебарад. “Ман низ гумроҳиҳои онҳоро ихтиёр хоҳам кард, ва он чиро ки аз он метарсанд, бар онҳо хоҳам овард; зеро ҳангоме ки хондам, ҳеҷ кас ҷавоб надод; ҳангоме ки сухан гуфтам, онҳо нашуниданд; балки дар пеши чашмони Ман бадӣ карданд, ва он чиро баргузиданд, ки Ман аз он хушнуд набудам.” “Худо ба онҳо гумроҳии сахт хоҳад фиристод, то ки ба дурӯғ имон оваранд,” зеро “муҳаббати ростиро барои наҷот ёфтан напазируфтанд,” “балки аз беадолатӣ лаззат бурданд.” Ишаъё 66:3, 4; 2 Таслӯникиён 2:11, 10, 12.»

> “The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’

> «Омӯзгори осмонӣ пурсид: “Кадом фиреб метавонад аз ин пурзӯртар ақлро гумроҳ созад, аз вонамуд кардани он ки шумо бар таҳкурсии дуруст бино мекунед ва Худо аъмоли шуморо мепазирад, дар ҳоле ки дар асл шумо бисёр чизҳоро мувофиқи сиёсати дунявӣ ба анҷом мерасонед ва бар зидди Яҳува гуноҳ мекунед? Оҳ, ин фиреби бузург аст, гумроҳии дилфиребе, ки ақлҳоро тасарруф мекунад, ҳангоме ки одамоне, ки замоне ҳақиқатро шинохта буданд, сурати худотарсиро бо рӯҳ ва қудрати он иштибоҳ мегиранд; ҳангоме ки онҳо гумон мекунанд, ки сарватманданд, аз неъматҳо фаровон шудаанд ва ба ҳеҷ чиз эҳтиёҷ надоранд, дар ҳоле ки дар асл ба ҳама чиз муҳтоҷанд.”»

> “God has not changed toward His faithful servants who are keeping their garments spotless. But many are crying, ‘Peace and safety,’ while sudden destruction is coming upon them. Unless there is thorough repentance, unless men humble their hearts by confession and receive the truth as it is in Jesus, they will never enter heaven. When purification shall take place in our ranks, we shall no longer rest at ease, boasting of being rich and increased with goods, in need of nothing.

> «Худо нисбат ба бандагони вафодори Худ, ки либосҳои худро беолоиш нигоҳ медоранд, тағйир наёфтааст. Аммо бисёриҳо нидо мекунанд: “Сулҳ ва амният”, дар ҳоле ки ҳалокати ногаҳонӣ бар онҳо меояд. Магар тавбаи комил вуҷуд надошта бошад, магар одамон дилҳои худро бо иқрор фурӯтан насозанд ва ҳақро чунон ки дар Исо аст, напазиранд, онҳо ҳаргиз ба осмон дохил нахоҳанд шуд. Вақте ки поксозӣ дар сафҳои мо ба амал ояд, мо дигар дар осоиш намеистем ва фахр намекунем, ки сарватдорем ва неъмат бисёр дорем ва ба ҳеҷ чиз эҳтиёҷ надорем.

> “Who can truthfully say: ‘Our gold is tried in the fire; our garments are unspotted by the world’? I saw our Instructor pointing to the garments of so-called righteousness. Stripping them off, He laid bare the defilement beneath. Then He said to me: ‘Can you not see how they have pretentiously covered up their defilement and rottenness of character? ‘How is the faithful city become an harlot!’ My Father’s house is made a house of merchandise, a place whence the divine presence and glory have departed! For this cause there is weakness, and strength is lacking.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.

> «Кист, ки ростӣ гуфта тавонад: “Тиллои мо дар оташ санҷида шудааст; либосҳои мо аз олам доғдор нашудаанд”? Ман дидам, ки Устоди мо ба либосҳои ба ном адолат ишора мекард. Онҳоро аз тан канда, палидии зери онҳоро ошкор сохт. Сипас ба ман гуфт: “Оё намебинӣ, ки чӣ гуна онҳо палидӣ ва пӯсишии хислати худро бо худнамоӣ пӯшондаанд? ‘Чӣ гуна шаҳри вафодор фоҳиша гардидааст!’ Хонаи Падари Ман ба хонаи савдо табдил ёфтааст, ба ҷойе, ки ҳузур ва ҷалоли илоҳӣ аз он берун рафтааст! Ба ҳамин сабаб сустӣ ҳаст, ва қувват намерасад.”» Testimonies, volume 8, 249, 250.

Back to Articles