Article

# Китоби Дониёл — Шасту чорум

Кушодани нубувват: пайванд додани 11 сентябри соли 2001 ба замони муҳргузорӣ, борони дерин ва кори ниҳоии Масеҳ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 28, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Дар мақолаҳои охирин мо ба чанд порча аз Рӯҳи Нубувват ишора карда будем, ки як давраи замонро аз 11 сентябри соли 2001 то вақте ки Микоил бармехезад ва муҳлати имтиёз барои инсон баста мешавад, муайян мекунанд. Дар он давраи замон, чанд намунаи рамзии нубувватӣ вуҷуд доранд, ки кори охирини Масеҳро дар Қуддусул-ақдос муайян менамоянд.

Кори Масеҳ дар муқаддасгоҳ дар рӯъёи наҳри Ӯлойи боби ҳаштуми китоби Дониёл тасвир ёфтааст, ва хоҳар Уайт моро огоҳ кардааст, ки рӯъёи наҳри Ӯлой ҳоло дар раванди иҷрошавӣ қарор дорад. Кори ниҳоие, ки дар муқаддасгоҳи осмонӣ анҷом дода мешавад ва ҳоло дар раванди иҷрошавӣ қарор дорад, бо истилоҳоти гуногуни нубувватӣ ифода шудааст. Он, аз ҷумла дар миёни дигар тасвирҳои нубувватӣ, ҳамчун замони мӯҳргузорӣ, борони охир, кори хотимавии наҷот ва поксозии маъбад тасвир шудааст. Муҳим аст, ки ин истилоҳот бо ҳам оварда шаванд, ва ҳамчунин дар ҷойгоҳи дурусти таърихии худ қарор дода шаванд.

> «Дар он вақт, ҳангоме ки кори наҷот ба анҷом мерасад, мусибат бар замин хоҳад омад, ва халқҳо ба ғазаб хоҳанд омад, аммо боздошта хоҳанд шуд, то ки ба кори фариштаи сеюм монеъ нагарданд. Дар он вақт “борони охирин”, ё таровате аз ҳузури Худованд, хоҳад омад, то ба овози баланди фариштаи сеюм қувват бахшад ва муқаддасонро омода созад, то дар даврае ки ҳафт балои охирин фурӯ рехта хоҳанд шуд, устувор бимонанд». Early Writings, 85.

«кори фариштаи сеюм» ҳамчунин «кори наҷот» аст, ки «муқаддасонро омода месозад, то дар он замоне, ки ҳафт балои охирин фурӯ рехта хоҳанд шуд, устувор бимонанд».

> Ва халқҳо ба ғазаб омаданд, ва ғазаби Ту фаро расид, ва вақти мурдагон, то ки доварӣ карда шаванд, ва то ки Ту музд диҳӣ ба бандагони Худ — анбиё, ва ба муқаддасон, ва ба онҳое ки аз номи Ту метарсанд, хурд ва бузург; ва нест созӣ онҳоеро, ки заминро вайрон мекунанд. Ваҳй 11:18.

Пеш аз он ки муҳлати имтиҳон поён ёбад (ки он вақт ғазаби Худо фурӯ мерезад), халқҳо ба ғазаб меоянд; аммо ҳангоме ки халқҳо ба ғазаб меоянд, онҳо ҳамчунин «дар боздошт нигоҳ дошта мешаванд». «Замон»-е ки дар он халқҳо ба ғазаб меоянд, оғози кори хотимавии наҷотро муайян мекунад, ва кори хотимавии наҷот мӯҳргузории қавми Худост.

> «Мардуми ҳақиқии Худо, ки рӯҳи кори Худованд ва наҷоти ҷонҳоро дар дил доранд, ҳамеша гуноҳро дар моҳияти воқеӣ ва гуноҳомезаш хоҳанд дид. Онҳо ҳамеша ҷонибдори муносибати содиқона ва рӯирости нисбат ба гуноҳҳое хоҳанд буд, ки ба осонӣ мардуми Худоро дар муҳосира мегиранд. Хусусан дар кори хотимавӣ барои калисо, дар замони муҳргузории саду чиҳилу чаҳор ҳазор нафаре ки бояд беайб дар пеши тахти Худо биистанд, онҳо бадкориҳои мардуми ба номи Худо мансубро аз ҳама амиқтар эҳсос хоҳанд кард. Ин матлаб бо қувват дар тасвири пайғамбар аз кори охирин, таҳти сурати мардоне ки ҳар яке дар даст аслиҳаи қатл дошт, баён шудааст. Яке аз миёни онҳо либоси катонӣ дар бар дошт ва давоти котибӣ дар паҳлуяш буд. “Ва Худованд ба ӯ гуфт: Аз миёни шаҳр, аз миёни Уршалим бигузар ва бар пешониҳои мардоне ки барои ҳамаи қабоҳатҳое ки дар миёни он ба амал оварда мешаванд, оҳу нола мекунанд, аломате бигузор.”» Шаҳодатҳо, ҷилди 3, саҳ. 266.

Миллатҳо боздошта мешаванд, то ки мӯҳргузории як саду чилу чор ҳазорро манъ накунанд. Дар боби ҳафтуми Ваҳй, он миллатҳои хашмгине, ки боздошта шудаанд, ҳамчун чор боде тасвир мегарданд, ки дар ҳамон айни давраи вақт боздошта шудаанд, ва он вақт ба таври мушаххас ҳамчун як давраи вақт муайян карда мешавад.

> «Шайтон акнун дар ин вақти муҳргузорӣ ҳар ҳилаеро ба кор мебарад, то зеҳнҳои қавми Худоро аз ҳақиқати ҳозира боздорад ва онҳоро ба дудилагӣ оварад. Ман пӯшише дидам, ки Худо бар қавми Худ мекашид, то онҳоро дар вақти тангӣ муҳофизат намояд; ва ҳар ҷоне, ки бар ҳақиқат устувор буд ва дар дил пок буд, бояд бо пӯшиши Қодири Мутлақ пӯшида мешуд.

> «Шайтон инро медонист, ва ӯ бо қудрати азим амал мекард, то ақлу зеҳни ҳар чи бештари мардумро, ба қадри имкон, нисбат ба ҳақиқат дар ҳолати дудилагӣ ва беқарорӣ нигоҳ дорад. …»

> Ман дидам, ки шайтон ба ин роҳҳо амал мекард, то қавми Худоро маҳз ҳоло, дар ин замони мӯҳргузорӣ, парешон созад, фиреб диҳад ва аз роҳ дур барад. Ман дидам, ки баъзеҳо барои ҳақиқати ҳозира устуворона намеистоданд. Зонуҳояшон меларзид, ва пойҳояшон лағжида мерафт, зеро бар ҳақиқат устуворона поянда набуданд; ва то вақте ки онҳо дар чунин ларзиш буданд, пӯшиши Худои Қодири Мутлақ наметавонист бар онҳо кашида шавад.

> «Шайтон ҳар як ҳунари худро ба кор мебурд, то онҳоро дар ҳамон ҷое ки буданд нигоҳ дорад, то вақте ки мӯҳргузорӣ бигзарад, то вақте ки ин пӯшиш бар қавми Худо кашида шавад, ва онҳо бидуни паноҳгоҳе аз ғазаби сӯзони Худо, дар миёни ҳафт вабои охирин, боқӣ монанд. Худо оғоз кардааст, ки ин пӯшишро бар қавми Худ кашад, ва он ба зудӣ бар ҳамаи онҳое кашида хоҳад шуд, ки дар рӯзи қатлгоҳ бояд паноҳгоҳе дошта бошанд. Худо барои қавми Худ бо қудрат амал хоҳад кард; ва ба Шайтон низ иҷозат дода хоҳад шуд, ки амал кунад». Early Writings, 43, 44.

Хоҳар Уайт ин суханонро соли 1851 навишта буд, панҷ сол пеш аз он ки қавми Худо ба ҳолати Лаодикея дохил шаванд ва бо рад кардани нури афзудаи «ҳафт замон» раванди мӯҳргузориро ба таъхир андозанд. Он нур кори пӯшонидани қавми Худоро пеш аз ҳафт балои охирин зиёд намуда, ба анҷом мерасонд. Аммо ба ҷойи ин, қавми Худо исён карданд ва маҳкум шуданд, ки дар биёбони Лаодикея саргардон гарданд, чунон ки исёни Исроили қадим ва саргардонии онҳо дар биёбон ба ин ишора мекард. Аз исёнгарони Исроили қадим чанд нафар ба Замини Ваъдашуда дохил шуданд? Кадом порча дар Китоби Муқаддас, ё Рӯҳи Нубувват, ягон лаодикеягиро нишон медиҳад, ки наҷот хоҳад ёфт? Ҷавоб ин аст: «Ҳеҷ кас!» зеро лаодикеягӣ ҳамон қадар гумшуда аст, ки ононе аз Исроили қадим, ки дар биёбон мурданд.

Мӯҳр задани яксаду чиҳилу чор ҳазор як давраи вақт аст, ва он аз ҳамон замоне оғоз меёбад, ки чор фаришта чор бодро бозмедоранд, ки он ҳамчунин ҳамон вақтест, ки халқҳо ба ғазаб меоянд, вале боздошта мешаванд. Дар давраи мӯҳргузорӣ Худо қавми Худро омода месозад, то дар замони ҳафт балои охирин истодагӣ кунанд, ва он омодагӣ ҳамчун кашидани «пӯшиш» бар қавми Ӯ тасвир мешавад, ва ҳамчунин ҳамчун ба анҷом расонидани кори наҷот ва ба анҷом расонидани кори фариштаи сеюм тасвир мегардад. Омодагие, ки бо ҳамаи ин тасвирҳо ифода шудааст, бар қабул намудани «ҳақиқати ҳозира» асос ёфтааст.

Онҳое ки барои «ҳақиқати ҳозира» «устуворона намеистанд», ҳамон касонеанд ки «дудила» буданд, зеро ақли онҳо бар «ҳақиқати ҳозира» мутамарказ набуд. Ӯ менависад, ки «дидам баъзееро, ки барои ҳақиқати ҳозира устуворона намеистоданд. Зонуҳои онҳо меларзиданд, ва поҳояшон лағжон буданд, зеро онҳо бар ҳақиқат устуворона барқарор нашуда буданд, ва пӯшиши Худои Қодир наметавонист бар онҳо кашида шавад, ҳангоме ки онҳо ба ин гуна меларзиданд.»

«Ҳақиқати ҳозира» ҳамон чизест, ки «пӯшиш»-ро фароҳам меоварад, ва «пӯшиш» ҳамчунин ҳамчун «мӯҳри Худо» тасвир шудааст. «Мӯҳри Худо» ба воситаи хуне, ки дарҳои ибриёнро мепӯшонд, тимсол ёфта буд, ва он имкон медод, ки фариштаи ҳалокат аз назди хонаҳое бигзарад, ки дарашон бо хун «пӯшида» шуда буд. «Пӯшиш» ҳамон «мӯҳргузорӣ» аст, ва «мӯҳргузорӣ» ба воситаи «ҳақиқати ҳозира» анҷом меёбад.

> Онҳоро ба василаи ростии Худ муқаддас гардон; каломи Ту ростист. Юҳанно 17:17.

Ҳар як ҳаракати ислоҳотӣ мавзӯи хоси худро дошт, ва мавзӯи ҳаракати ислоҳотии яксаду чилу чор ҳазор нафар «Ислом»-и войи сеюм мебошад. «Ҳақиқати ҳозира» дар айёми охир Ислом-и войи сеюм аст.

> «Навиштаҳо пайваста бар қавми Худо кушода мешаванд. Ҳамеша ҳақиқате будааст ва ҳамеша хоҳад буд, ки махсусан ба ҳар насл татбиқ мегардад.» Review and Herald, June 29, 1886.

Ин «пайёми» ҳақиқати ҳозира аст, ки қавми Худоро дар рӯзҳои охир муҳр мезанад, ва вақти муҳр задан ба таври рамзӣ ҳамчун оғозёбанда дар ҳангоме тасвир шудааст, ки чор бод нигоҳ дошта мешаванд. Халқҳо 11 сентябри соли 2001 ба ғазаб омаданд, ва дар ҳамон нуқта муҳр задани яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор оғоз ёфт, зеро борони охир, ки «пайём» аст, ба кушода шудан оғоз кард.

> «Ба Юҳанно манзараҳое кушода шуданд, ки дар таҷрибаи калисо дорои аҳамияти амиқ ва басо ҳаяҷоновар буданд. Ӯ мавқеъ, хатарҳо, муборизаҳо ва раҳоии ниҳоии халқи Худоро дид. Ӯ паёмҳои хотимавиро сабт мекунад, ки бояд ҳосили заминро ба камол расонанд, хоҳ ҳамчун бандҳои ғалла барои анбори осмонӣ, хоҳ ҳамчун бастаҳо барои оташи ҳалокат. Ба ӯ мавзӯъҳое ошкор карда шуданд, ки аҳамияти бағоят бузург доштанд, махсусан барои калисои охирин, то онҳое ки бояд аз гумроҳӣ ба сӯи ростӣ рӯй оранд, дар бораи хатарҳо ва муборизаҳое, ки дар пеши онҳоянд, таълим дода шаванд. Ҳеҷ кас эҳтиёҷ надорад, ки нисбат ба он чи бар замин хоҳад омад, дар торикӣ бошад». The Great Controversy, 341.

Вақте ки халқҳо ба хашм омаданд, онҳо ҳамзамон боздошта шуданд, ва «борони охирин» ба боридан оғоз кард, ва борони охирин ҳамон паёми «ҳақиқати ҳозира» аст, ки қавми Худоро мӯҳр мезанад.

> «Кори дар Батл-Крик аз ҳамон навъ аст. Роҳбарон дар санатория бо беимонон омехта шудаанд ва онҳоро, кам ё беш, ба машваратҳои худ роҳ додаанд, аммо ин монанди он аст, ки бо чашмони баста ба кор оғоз кунанд. Ба онҳо фаросат намерасад, то бубинанд, ки ҳар лаҳза чӣ чизе бар сари мо фурӯ хоҳад омад. Рӯҳи ноумедии шадид, ҷанг ва хунрезӣ вуҷуд дорад, ва он рӯҳ то ба худи анҷоми замон бештар хоҳад шуд. Ҳамин ки халқи Худо бар пешониҳои худ мӯҳр карда шаванд, — ин на мӯҳр ё нишоне аст, ки дида шавад, балки устувор шудан дар ҳақиқат, ҳам аз ҷиҳати ақлӣ ва ҳам рӯҳонӣ, ба гунае ки онҳоро дигар натавон ҷунбонд, — ҳамин ки халқи Худо мӯҳр карда шаванд ва барои такон омода гарданд, он хоҳад омад. Дар ҳақиқат, он аллакай оғоз ёфтааст. Ҳукмҳои Худо ҳоло бар замин нозил шудаанд, то ба мо ҳушдор диҳанд, то бидонем, ки чӣ дар пеш аст». Manuscript Releases, ҷилди 10, 252.

«Мӯҳргузорӣ» «устувор шудан дар ҳақиқат» аст. Дар заминаи замони мӯҳргузорӣ вай менависад: «Рӯҳи ноумедӣ, ҷанг ва хунрезӣ вуҷуд дорад, ва он рӯҳ то ба худи поёни замон афзоиш хоҳад ёфт». Вақте ки халқҳо ба ғазаб меоянд, онҳо боздошта хоҳанд шуд, аммо «ҷанг ва хунрезӣ», ки ҳамчун чор бод муаррифӣ шудааст, «то ба худи поёни замон афзоиш хоҳад ёфт». Исломи Войи сеюм ҷангҳои худро тадриҷан то ба худи поёни замон шиддат медиҳад, ва фаҳмиши нубувватӣ дар бораи Ислом ҳамчун «мавзӯъ» дар ислоҳоти яксаду чилу чаҳор ҳазор, ҳамзамон дар давоми ҳамон фосилаи замон афзоиш меёбад. Шиддатёбии тадриҷие, ки тавассути Ислом амалӣ мегардад, дар баробари рехтани борони охирин дар айни ҳамон давраи замон пеш меравад, зеро борони охирин «паём» аст.

> «Масеҳшудагоне, ки назди Худованди тамоми замин меистанд, ҳамон мақомеро доранд, ки замоне ба Шайтон ҳамчун карруби соябон дода шуда буд. Ба воситаи мавҷудоти муқаддасе, ки тахти Ӯро иҳота мекунанд, Худованд бо сокинони замин пайваста иртиботро нигоҳ медорад. Равғани тиллоӣ файзеро ифода мекунад, ки Худо бо он чароғҳои имондоронро таъмин менамояд, то онҳо суст нашуда, хомӯш нагарданд. Агар ин равғани муқаддас аз осмон дар паёмҳои Рӯҳи Худо рехта намешуд, омилҳои шарорат бар инсонҳо комилан ҳукмронӣ мекарданд.»

> «Вақте ки мо паёмҳоеро, ки Ӯ ба мо мефиристад, қабул намекунем, Худо беҳурмат карда мешавад. Бо ин мо равғани тиллоиро, ки Ӯ мехост ба ҷонҳои мо бирезад, то ба онҳое ки дар торикӣ ҳастанд расонда шавад, рад мекунем. Вақте ки нидо баланд шавад: “Инак, домод меояд; берун оед, то ӯро пешвоз гиред”, онҳое ки равғани муқаддасро қабул накардаанд, ки файзи Масеҳро дар дилҳои худ азиз надоштаанд, мисли бокираҳои нодон хоҳанд фаҳмид, ки барои пешвоз гирифтани Худованди худ омода нестанд. Онҳо дар худ қудрате надоранд, ки он равғанро ба даст оваранд, ва ҳаёти онҳо барбод меравад. Аммо агар Рӯҳи Муқаддаси Худо талаб карда шавад, агар мо, чунон ки Мусо мекард, илтиҷо намоем: “Ҷалоли Худро ба ман нишон деҳ”, муҳаббати Худо дар дилҳои мо рехта хоҳад шуд. Ба воситаи қубурҳои тиллоӣ, равғани тиллоӣ ба мо расонда хоҳад шуд. “На бо қудрат, ва на бо тавоноӣ, балки бо Рӯҳи Ман, мегӯяд Худованди лашкарҳо.” Бо қабул кардани шуоъҳои дурахшони Офтоби Адолат, фарзандони Худо ҳамчун нурҳо дар ҷаҳон медурахшанд». Review and Herald, July 20, 1897.

Борони охирон оғоз мекунад, ки «чакон-чакон борад» ва дар ниҳоят ба рехтани комилу фаровон боло мегирад. «Чакон-чакон боридани» борони охирон ҳамчун он борон муайян карда мешавад, ки «ба андоза» дода мешавад, ва рехтани пурра он вақт аст, ки он «бе андоза» рехта мешавад. Хоҳар Уайт ба таври равшан замонеро муайян мекунад, ки дар он борони охирон меборад, ва баъзеҳо онро қабул мекунанд, вале баъзеи дигар не. Дар он вақт борон «ба андоза» дода мешавад, ё он «чакон-чакон меборад».

Баъзе одамон дарк хоҳанд кард, ки чизе рӯй дода истодааст, аммо ин фақат онҳоро ба ҳарос хоҳад овард.

> «Дар калисоҳо бояд зуҳури аҷоиби қудрати Худо ба амал ояд, вале он бар онҳое таъсир нахоҳад кард, ки худро дар ҳузури Худованд фурӯтан насохтаанд ва дари дили худро бо иқрор ва тавба накушодаанд. Дар зуҳури он қудрате, ки заминро бо ҷалоли Худо мунаввар месозад, онҳо фақат чизеро хоҳанд дид, ки дар кӯриашон онро хатарнок мепиндоранд, чизеро, ки тарси онҳоро бедор хоҳад кард, ва худро барои муқовимат ба он омода хоҳанд сохт. Азбаски Худованд мутобиқи интизорот ва тасаввуроти идеалии онҳо амал намекунад, онҳо ба ин кор муқобилат хоҳанд кард. «Чаро, — мегӯянд онҳо, — мо Рӯҳи Худоро нашиносем, дар сурате ки ин қадар солҳои зиёд дар ин кор будаем?» Зеро онҳо ба огоҳиҳо ва зориву илтиҷоҳои паёмҳои Худо ҷавоб надоданд, балки пойдорона мегуфтанд: «Ман сарватмандам ва афзуда шудаам аз мол, ва ба ҳеҷ чиз эҳтиёҷ надорам»». Maranatha, 219

> «Бисёре ба андозаи зиёд натавонистанд борони пешинаро қабул кунанд. Онҳо ҳамаи манфиатҳоеро, ки Худо ҳамин тавр барои онҳо муҳайё карда буд, ба даст наоварданд. Онҳо интизоранд, ки ин камбудӣ ба воситаи борони охирин ҷуброн карда шавад. Вақте ки фаровонтарин изофаи файз ато хоҳад шуд, онҳо қасд доранд дилҳои худро барои пазируфтани он боз намоянд. Онҳо иштибоҳи даҳшатноке мекунанд. Коре, ки Худо дар дили инсон бо додани нури Худ ва дониши Худ оғоз кардааст, бояд пайваста пеш равад. Ҳар як шахс бояд эҳтиёҷи шахсии худро дарк намояд. Дил бояд аз ҳар гуна нопокӣ холӣ ва барои сокин шудани Рӯҳ пок карда шавад. Маҳз бо иқрор ва тарк кардани гуноҳ, бо дуои ҷиддӣ ва тақдис намудани худ ба Худо буд, ки шогирдони аввалин худро барои фурӯрезии Рӯҳулқудс дар Рӯзи Пантикост омода карданд. Ҳамон кор, танҳо ба дараҷаи бештар, акнун бояд анҷом дода шавад. Он гоҳ омили инсонӣ фақат мебоист баракатро талаб кунад ва мунтазири Худованд бошад, то кори марбут ба ӯро комил гардонад. Ин Худост, ки корро оғоз кардааст, ва Ӯ кори Худро ба анҷом хоҳад расонд ва инсонро дар Исои Масеҳ комил хоҳад сохт. Аммо набояд нисбат ба файзе, ки бо борони пешин рамзгузорӣ шудааст, ҳеҷ гуна беэътиноӣ вуҷуд дошта бошад. Танҳо онҳое, ки мувофиқи нуре, ки доранд, зиндагӣ мекунанд, нури бештар хоҳанд гирифт. Агар мо ҳар рӯз дар зоҳир сохтани фазилатҳои фаъоли масеҳӣ пешравӣ накунем, зуҳуроти Рӯҳулқудсро дар борони охирин нахоҳем шинохт. Шояд он бар дилҳои атрофи мо фурӯ резад, аммо мо онро на дарк хоҳем кард ва на қабул хоҳем намуд». Testimonies to Ministers, 506, 507.

Дар он порча ӯ муайян мекунад, ки замоне ҳаст, ки «фаровонтарин изофаи файз ато хоҳад шуд», ва ба ин васила замонеро муайян месозад, ки борони охир бидуни андоза фурӯ рехта мешавад. Дар иртибот бо он воқеият, ӯ муайян мекунад, ки танҳо онҳое, ки мувофиқи нуре, ки доранд, зиндагӣ мекунанд, нури бештар хоҳанд гирифт. Аз рӯи он асл, равшан аст, ки нур (ки ҳақиқати ҳозира аст) тадриҷан афзоиш меёбад. Дар ҷумлаи охирин ӯ замонеро муайян мекунад, ки борони охир меборад, ва баъзеҳо онро мешиносанду қабул мекунанд, ва дигарон не. Агар ту паёмро, ки ҳамон борони охир аст, нашиносӣ, онро қабул нахоҳӣ кард.

> «Мо набояд мунтазири борони охирин бошем. Он бар ҳамаи онҳое меояд, ки шабнам ва боронҳои файзеро, ки бар мо мерезанд, хоҳанд шинохт ва қабул хоҳанд кард. Вақте ки мо пораҳои нурро ҷамъ меоварем, вақте ки марҳаматҳои яқини Худоро қадр мекунем, ки дӯст медорад мо ба Ӯ таваккал намоем, он гоҳ ҳар як ваъда иҷро хоҳад шуд. [Ишаъё 61:11 иқтибос шудааст.] Тамоми замин бояд аз ҷалоли Худо пур гардад». The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

Дар он замоне ки халқҳои ба хашм омада боздошта мешаванд, борони охир ба «чен карда шудан» оғоз меёбад. Вақте ки «фаровонтарин изофаи файз ато хоҳад шуд», он замонеро муайян месозад, ки борони охир бе чен рехта мешавад.

Дар замоне ки халқҳо ба хашм меоянд, вале боздошта мешаванд, борони охирон оғоз ба боридан мекунад, аммо он «бо андоза» аст, зеро калисо дар он вақт бо гандум ва косибон омехта мебошад. Ин ҳамон боронест, ки ҳам гандум ва ҳам косибонро ба пухтагӣ мерасонад, ва борони охирон паёми ҳақиқати ҳозира аст, ки ё шинохта ва пазируфта мешавад, ё не. Ҳамаи ин мафҳумҳои нубувватӣ ба таври равшан дар Навиштаҳо муайян шудаанд. 11 сентябри соли 2001 борони охирон ба «пошидан» оғоз кард, ва он тадриҷан шиддат мегирад, то он даме ки паёми Нидои Нимаишаб мерасад ва бокирагони доно ва ҷоҳил барои абад аз ҳам ҷудо мешаванд.

Пас доноён ҳамчун байрақ барафрохта мешаванд, то рамаи дигари Худоро аз Бобил даъват намоянд, ва он гоҳ борони охирин бе андоза рехта мешавад ва пайваста мерезад, то даме ки Микоил бархезад ва муҳлати имтиҳони инсон ба анҷом расад.

> «Ман дидам, ки чор фаришта чор бодро нигоҳ хоҳанд дошт, то даме ки кори Исо дар муқаддасгоҳ ба анҷом расад, ва он гоҳ ҳафт балои охирин хоҳад омад». Early Writings, 36.

Нигоҳ доштани чор бод рамзи назорати тадбиромези Худост бар довариҳои рӯ ба афзоише, ки Ӯ иҷозат медиҳад дар айёми охир ба вуқӯъ оянд. Чор фаришта чор бодро дар вақти мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазор нигоҳ медоранд, аммо дар он давраи вақт «рӯҳи ноумедӣ, ҷанг ва хунрезӣ» ҳукмфармост, ва он рӯҳ афзун хоҳад шуд. Вақте ки охирин фарзандони Худо мӯҳр гирифта бошанд, Микоил бармехезад ва чор бод ба таври комил раҳо хоҳад шуд, ва Ҳафт Офати Охирин фаро хоҳад расид.

Дар «соати заминларзаи бузург»-и Ваҳй боби ёздаҳ, дар «замонҳои пурошӯб»-и Дониёл боби нӯҳ, вақте ки кӯча ва девор ба анҷом мерасанд, ҳамон вақтест, ки «халқҳо ба хашм хоҳанд омад». Дар он давраи вақт, борони охирин ба «андоза» рехта хоҳад шуд. Ишаъё замонеро, ки борони охирин ба андоза чен карда мешавад, муайян месозад, ва ӯ он замонро ҳамчун «рӯзи боди шарқӣ» ишора мекунад. «Рӯзи боди шарқӣ» 11 сентябри соли 2001 буд.

Мо дар мақолаи баъдӣ баррасии «чен кардан»-и борони охиринро идома хоҳем дод, аммо бояд дар хотир дошт, ки гавҳари хоби Миллер, ки бар лавҳаҳои муқаддаси Ҳабаққуқ ҳамчун се Войи Ислом тасвир шудааст, дар рӯзҳои охир бояд даҳ баробар равшантар аз он вақте бидурахшад, ки онро Миллер нахустин бор гирд оварда буд.

> «Дар як маврид, ҳангоме ки дар шаҳри Ню-Йорк будам, дар фасли шаб маро даъват карданд, то биноҳоеро бубинам, ки ошёна бар ошёна сӯи осмон қад меафрохтанд. Кафолат дода мешуд, ки ин биноҳо ба оташ тобоваранд, ва онҳо барои ҷалол додани соҳибон ва бинокорони худ барпо гардида буданд. Ин биноҳо баландтар ва боз ҳам баландтар бармехостанд, ва дар онҳо гаронбаҳотарин масолеҳ истифода мешуд. Онҳое ки ин биноҳо ба онҳо тааллуқ доштанд, аз худ намепурсиданд: “Чӣ гуна мо метавонем Худоро ба беҳтарин тарз ҷалол диҳем?” Худованд дар андешаҳои онҳо набуд.»

> «Ман фикр кардам: “Эй кош, онҳое ки бо чунин тарз воситаҳои худро сарф мекунанд, метавонистанд роҳи худро чунон бубинанд, ки Худо онро мебинад! Онҳо биноҳои бошукӯҳро рӯйи ҳам ҷамъ мекунанд, аммо банақшагирӣ ва тадбирҷӯии онҳо дар назари Ҳокими коинот чӣ қадар аблаҳона аст. Онҳо бо тамоми қувваҳои дил ва ақл намеомӯзанд, ки чӣ гуна Худоро ҷалол диҳанд. Онҳо инро, ки нахустин вазифаи инсон аст, аз назар дур кардаанд.”»

> «Чун ин биноҳои баландқомат барпо мегардиданд, соҳибонашон бо ифтихори пурғаразона шод мешуданд, ки дороие доранд, то онро барои қонеъ сохтани нафси худ ва барангехтани ҳасади ҳамсоягони худ ба кор баранд. Қисми зиёди он пуле, ки онҳо ба ин тарз сарф мекарданд, аз роҳи ситам, аз роҳи фишор овардан бар камбағалон ба даст омада буд. Онҳо фаромӯш карданд, ки дар осмон ҳисоби ҳар як муомилаи тиҷоратӣ нигоҳ дошта мешавад; ҳар як додугирифти ноодилона, ҳар як амали фиребкорона, дар он ҷо сабт гардидааст. Замоне фаро мерасад, ки одамон дар фиреб ва ҳавобаландии худ ба ҳадде хоҳанд расид, ки Худованд дигар иҷозат нахоҳад дод, ки аз он бигзаранд, ва онҳо хоҳанд омӯхт, ки барои пурсабрии Яҳува ҳадде вуҷуд дорад.»

> Манзарае, ки баъд аз он пеши назарам гузашт, изтироби сӯхтор буд. Одамон ба биноҳои баланд ва ба гумони худ ба оташ тобовар нигариста, мегуфтанд: «Онҳо комилан дар амонанд». Аммо ин биноҳо гӯё аз қатрон сохта шуда бошанд, комилан ба коми оташ рафтанд. Мошинҳои оташнишонӣ ҳеҷ коре карда натавонистанд, то ин вайрониро боздоранд. Оташнишонон натавонистанд мошинҳоро ба кор дароранд.

> «Ба ман дастур дода шудааст, ки вақте вақти Худованд фаро расад, агар дар дилҳои одамони мағрур ва шӯҳратпараст ҳеҷ дигаргуние ба амал наомада бошад, одамон хоҳанд фаҳмид, ки ҳамон дасте, ки барои наҷот додан пурқувват буд, барои нобуд кардан низ пурқувват хоҳад буд. Ҳеҷ қувваи заминӣ наметавонад дасти Худоро боздорад. Ҳеҷ маводе наметавонад дар биносозӣ ба кор бурда шавад, ки онҳоро аз харобӣ нигоҳ дорад, вақте ки вақти таъинкардаи Худо барои фиристодани ҷазо бар одамон, ба сабаби беэътиноии онҳо ба қонуни Ӯ ва барои шӯҳратпарастии худпарастонаи онҳо, фаро расад». Testimonies, volume 9, 12, 13.

Back to Articles