Article

# Rome Establishes the Vision - Number Twelve

Рум рӯъёро барпо месозад — Шумораи дувоздаҳ

The Triple Application of Prophecy: The Abomination of Desolation and the Last Days Warning to Flee

Татбиқи сегонаи нубувват: макруҳияти харобӣ ва ҳушдори айёми охир барои гурехтан

Author

Jeff Pippenger

Published

August 31, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The abomination of desolation spoken of by Daniel the prophet is a sign for Christians in three different eras to flee. The Christians in Jerusalem fled when they saw the standards of the Roman armies encompassing Jerusalem in the year 66 AD. The Christians of the late fifth and early sixth century fled into the wilderness when they saw the man of sin in the temple of God proclaiming that he was God. In 1888 there was a series of Sunday laws introduced into the Congress of the United States by Senator Blair. Those bills were called the Blair bills, and they were an effort to identify Sunday as a National Day of Worship. Sunday worship is the mark of the beast, the mark of papal authority and the Constitution of the United States directly opposes the enforcement of a national religion as a test for the citizens of the United States.

«Нафрати вайроние, ки Дониёли набӣ дар бораи он сухан гуфтааст», барои масеҳиён дар се давраи гуногун нишонаест, то фирор кунанд. Масеҳиёни Ерусалим ҳангоме ки дар соли 66-и милодӣ нишонаҳои лашкарҳои Румро диданд, ки Ерусалимро иҳота мекарданд, фирор карданд. Масеҳиёни охири асри панҷум ва аввали асри шашум ҳангоме ки диданд, ки марди гуноҳ дар маъбади Худо эълон мекунад, ки ӯ Худост, ба биёбон фирор карданд. Дар соли 1888 як силсила қонунҳои рӯзи якшанбе аз ҷониби сенатор Блэр ба Конгресси Иёлоти Муттаҳида пешниҳод карда шуд. Он лоиҳаҳои қонун «лоиҳаҳои Блэр» номида мешуданд ва кӯшише буданд барои муайян кардани рӯзи якшанбе ҳамчун Рӯзи миллии ибодат. Ибодати рӯзи якшанбе аломати ваҳшӣ, аломати ҳокимияти папистӣ аст, ва Конститутсияи Иёлоти Муттаҳида бевосита ба татбиқи дини миллӣ ҳамчун санҷише барои шаҳрвандони Иёлоти Муттаҳида мухолифат мекунад.

It is this fact that is left out of the flawed application connected with identifying the United States as modern Rome. A triple application of prophecy possesses specific rules that govern its application. The rules identify that the prophetic characteristics of the first fulfillment are to be combined with the prophetic characteristics of the second fulfillment in order to establish the prophetic characteristics of the third fulfillment.

Маҳз ҳамин ҳақиқат аз татбиқи нодурусте, ки бо шинохтани Иёлоти Муттаҳида ҳамчун Руми муосир алоқаманд аст, сарфи назар карда мешавад. Татбиқи секаратаи нубувват қоидаҳои мушаххасе дорад, ки татбиқи онро танзим мекунанд. Ин қоидаҳо муайян месозанд, ки хусусиятҳои нубувватии иҷрошавии аввал бояд бо хусусиятҳои нубувватии иҷрошавии дуюм якҷо карда шаванд, то хусусиятҳои нубувватии иҷрошавии сеюм муқаррар гарданд.

The warning to flee, is a warning to flee from a coming persecution. In Christ’s era the persecution was the destruction of Jerusalem and the temple in the year 70. The warning sign of that approaching persecution was given in the year 66 AD. The warning to flee in the late fifth and early sixth century was identified by Paul as the recognition of a falling away of prophetic Pergamos, which represented pagan Rome. There was to be a falling away first, in order for the man of sin who would proclaim himself as God to be revealed. In the history approaching 538, pagan Rome that had restrained, or as Paul stated “withholdeth” was taken away, and as Pergamos fell away and the sign to flee arrived and directed the faithful to separate from the papal churches communion. Then in 538, at the Counsel of Orleans the papal power passed a Sunday law, and the twelve hundred and sixty years of papal persecution began.

Огоҳӣ ба гурехтан, огоҳиест ба гурехтан аз таъқиботи оянда. Дар давраи Масеҳ он таъқибот вайроншавии Ерусалим ва маъбад дар соли 70 буд. Нишонаи огоҳкунандаи он таъқиботи наздикшаванда дар соли 66 милодӣ дода шуд. Огоҳӣ ба гурехтан дар охири асри панҷум ва аввали асри шашум аз ҷониби Павлус ҳамчун шинохти як ақибгардии Пергомоси нубувватӣ муайян карда шуд, ки Руми бутпарастро ифода менамуд. Бояд аввал як ақибгардӣ ба вуқӯъ меомад, то ки марди гуноҳ, ки худро Худо эълон хоҳад кард, ошкор гардад. Дар таърихе, ки ба соли 538 наздик мешуд, Руми бутпараст, ки бозмедошт, ё чунон ки Павлус гуфтааст, «манъ мекунад», аз миён гирифта шуд, ва ҳангоме ки Пергомос ақиб гашт ва нишонаи гурехтан фаро расид, ба мӯъминони вафодор дастур дод, ки худро аз иттиҳоди калисоҳои папавӣ ҷудо созанд. Сипас дар соли 538, дар Шӯрои Орлеан, қудрати папавӣ қонуни якшанберо ба тасвиб расонид, ва ҳазору дусаду шаст соли таъқиботи папавӣ оғоз ёфт.

The first two witnesses identify clearly that the third fulfillment of the warning to flee given by Christ preceded the actual persecution. The destruction of Jerusalem came exactly three and a half years after the siege of Cestius began in 66 AD, thus allowing the Christians to flee in advance of the horrors of the second siege which was instigated by Titus and concluded with the destruction of the temple and city. In advance of the year 538, the Christians separated from the church of papal Rome, and prophetically fled into the wilderness, which represents the destruction of spiritual Jerusalem.

Ду шоҳиди аввал равшан муайян месозанд, ки иҷрои сеюми ҳушдори фирор кардане, ки Масеҳ дода буд, пеш аз таъқиби воқеӣ ба амал омадааст. Харобшавии Ерусалим маҳз сеюним сол пас аз он рӯй дод, ки муҳосираи Сестий дар соли 66 милодӣ оғоз ёфт; бинобар ин, ба масеҳиён имконият дода шуд, ки пеш аз ваҳшатҳои муҳосираи дуюм, ки аз ҷониби Титус оғоз гардида, бо харобии маъбад ва шаҳр анҷом ёфт, фирор кунанд. Пеш аз соли 538, масеҳиён худро аз калисои Рими папавӣ ҷудо карданд ва, ба маънои нубувватӣ, ба биёбон фирор намуданд, ки он рамзи харобшавии Ерусалими рӯҳонӣ мебошад.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:2, 3.

> Лекин ҳавлӣеро, ки берун аз маъбад аст, тарк намо ва онро чен макун; зеро он ба халқҳои ғайрияҳудӣ дода шудааст; ва шаҳри муқаддасро онҳо чиҳилу ду моҳ зери по хоҳанд кард. Ва ба ду шоҳиди Худ қудрат хоҳам дод, ва онҳо як ҳазору дусаду шаст рӯз, дар палос печида, нубувват хоҳанд кард. Ваҳй 11:2, 3.

In both illustrations of the warning to flee, the warning precedes the persecution, and the persecution is represented by Rome, whether pagan or papal, trampling down Jerusalem, whether literal or spiritual. The warning to flee for Seventh-day Adventist was the Blair bill in 1888. In the first fulfillment in the history of pagan Rome the Christians were to flee from Jerusalem, and in fulfillment of papal Rome the Christians fled into the wilderness. For Adventism the warning was to flee into the country.

Дар ҳар ду тасвири ҳушдор барои гурехтан, ҳушдор пеш аз таъқибот дода мешавад, ва таъқиботро Рум, хоҳ бутпараст ва хоҳ папавӣ, ки Ерусалимро, хоҳ воқеӣ ва хоҳ рӯҳонӣ, поймол мекунад, таҷассум менамояд. Ҳушдор барои гурехтан барои Адвентистони рӯзи ҳафтум қонуни Блэр дар соли 1888 буд. Дар иҷрошавии аввал дар таърихи Руми бутпараст, масеҳиён мебоист аз Ерусалим гурезанд, ва дар иҷрошавии марбут ба Руми папавӣ, масеҳиён ба биёбон фирор карданд. Барои Адвентизм ҳушдор ин буд, ки ба деҳот гурезанд.

> “It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.

> «Ҳоло барои халқи Худо вақти он нест, ки дилбастагии худро бар ҷаҳон бибанданд ё ганҷи худро дар ҷаҳон ҷамъ намоянд. Он вақт чандон дур нест, ки мо, мисли шогирдони аввалин, маҷбур хоҳем шуд паноҳгоҳе дар ҷойҳои вайрона ва танҳо биҷӯем. Чунон ки муҳосираи Ерусалим аз ҷониби лашкарҳои Рум барои масеҳиёни Яҳудия аломати фирор буд, ҳамчунин соҳиб шудани қудрат аз ҷониби миллати мо дар фармоне, ки шанбеи папиро ҳатмӣ мегардонад, барои мо ҳушдор хоҳад буд. Он гоҳ вақти он хоҳад буд, ки шаҳрҳои бузургро тарк кунем, то ки баъдан шаҳрҳои хурдтарро низ тарк намуда, барои хонаҳои хилват дар ҷойҳои дурافتодаи миёни кӯҳҳо омода шавем». Testimonies, volume 5, 464.

“The assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us,” was fulfilled when the abomination of desolation, in agreement with Mark’s words was “standing where it ought not.” In 1888, the Congress of the United States was considering a law in direct contradiction to a primary element of the Constitution, and at that point Seventh-day Adventists were to leave the cities and move to the country.

«Ба зимма гирифтани қудрат аз ҷониби миллати мо дар фармоне, ки шанбеи папаро маҷбурӣ мегардонад, барои мо огоҳӣ хоҳад буд», иҷро гардид, вақте ки зиштии вайронӣ, мувофиқи суханони Марқӯс, «дар ҷое ки набояд, истода буд». Дар соли 1888 Конгресси Иёлоти Муттаҳида қонунееро баррасӣ мекард, ки дар мухолифати мустақим бо як унсури асосии Конститутсия қарор дошт, ва дар он айём Адвентистони рӯзи ҳафтум бояд шаҳрҳоро тарк намуда, ба деҳот кӯч мебурданд.

> “Not one Christian perished in the destruction of Jerusalem. Christ had given His disciples warning, and all who believed His words watched for the promised sign. . . . Without delay they fled to a place of safety—the city of Pella, in the land of Perea, beyond Jordan.” The Great Controversy, 30.

> «Ҳеҷ як масеҳӣ дар вақти вайроншавии Ерусалим ҳалок нагардид. Масеҳ ба шогирдони Худ огоҳӣ дода буд, ва ҳамаи онҳое ки ба суханони Ӯ имон оварда буданд, дар интизори аломати ваъдагашта буданд.... Бе ҳеҷ таъхир онҳо ба ҷои амн — ба шаҳри Пелла, дар замини Перея, он сӯи Урдун — гурехтанд». «Муборизаи Бузург», 30.

The prophetic characteristics of the first of the warning signs to flee, represent the third and final fulfillment. Sometimes those prophetic characteristics produce a double fulfillment in the third fulfillment. An example of this is the three Elijah’s. The line of Elijah in his confrontation with Jezebel, Ahab and the prophets of Baal, combined with the characteristics of John the Baptist, the second Elijah, in his confrontation with Herodias, Herod and Salome establish that in the last days, for the third and final fulfillment of a triple application is always in the last days, Elijah and John represent two classes of God’s people. One class represented by Elijah do not die, and the other class represented by John do die. The two classes are also represented in Revelation chapter seven as the one hundred and forty-four thousand, who do not die, and the great multitude that do die.

Хусусиятҳои нубувватии нахустини аломатҳои огоҳкунанда барои гурехтан, сеюмин ва ниҳоии иҷроро намояндагӣ мекунанд. Баъзан он хусусиятҳои нубувватӣ дар ҳамон иҷрогардии сеюм иҷрогардии дугона ба вуҷуд меоранд. Намунаи ин се Илёс аст. Хатти Илёс дар муқобилааш бо Изобал, Аҳъоб ва анбиёи Баал, дар якҷоягӣ бо хусусиятҳои Яҳёи Таъмиддиҳанда, Илёси дуюм, дар муқобилааш бо Ҳиродия, Ҳиродус ва Саломея, собит месозад, ки дар рӯзҳои охир, зеро иҷрогардии сеюм ва ниҳоии татбиқи сегона ҳамеша дар рӯзҳои охир аст, Илёс ва Яҳё ду табақаи қавми Худоро намояндагӣ мекунанд. Як табақа, ки бо Илёс намояндагӣ мешавад, намемиранд, ва табақаи дигар, ки бо Яҳё намояндагӣ мешавад, мемиранд. Ин ду табақа ҳамчунин дар Ваҳй, боби ҳафт, ҳамчун саду чиҳилу чор ҳазор, ки намемиранд, ва издиҳоми бузург, ки мемиранд, намояндагӣ шудаанд.

In the three Babylon’s a similar element of the prophetic message is that the first Babylon is represented by Nimrod, but the second Babylon is represented by the first and last kings, Nebuchadnezzar and Belshazzar. Nebuchadnezzar represents those in Babylon who will be saved, and Belshazzar, those in Babylon who will be lost.

Дар се Бобил унсури мушобеҳи паёми нубувватӣ ин аст, ки Бобили аввал бо Намруд муаррифӣ мешавад, аммо Бобили дуюмро подшоҳи аввал ва охирин, Бухтуннаср ва Балшасар, намояндагӣ мекунанд. Бухтуннаср намояндаи онҳое аст, ки дар Бобил наҷот хоҳанд ёфт, ва Балшасар — онҳое, ки дар Бобил ҳалок хоҳанд шуд.

In the last days there are two Sunday laws that are the subject of Bible prophecy. The first is the soon-coming Sunday law in the United States, and the second is the Sunday law that is forced upon the entire world. Those two Sunday laws were typified by the Sunday law of pagan Rome, when in the year 321, Constantine enforced the first Sunday law, followed by the Sunday law of Papal Rome in 538. Pagan Rome is one of several prophetic types that prefigure the United States, and the Sunday law of 321, typifies the soon-coming Sunday law in the United States. The papal Sunday law of 538 typifies the Sunday law that is enforced upon the entire world. The flawed view that the United States is typified by the robbers in Daniel eleven tries to employ the soon-coming Sunday law in the United States as evidence to claim that the Sunday law in the United States proves that the United States is modern Rome, and disregards that there is another Sunday law that is forced upon every nation of the world by the threefold union of the dragon, the beast and false prophet.

Дар рӯзҳои охир ду қонуни якшанбе мавҷуданд, ки мавзӯи пешгӯии Китоби Муқаддас мебошанд. Аввалӣ қонуни якшанбеи наздикоянда дар Иёлоти Муттаҳида аст, ва дувум қонуни якшанбе мебошад, ки бар тамоми ҷаҳон таҳмил карда мешавад. Ин ду қонуни якшанбеи охирзамонро қонуни якшанбеи Руми бутпараст намунасозӣ карда буд, вақте ки дар соли 321 Константин аввалин қонуни якшанберо ҷорӣ намуд, ва баъд аз он қонуни якшанбеи Руми Папавӣ дар соли 538 омад. Руми бутпараст яке аз чандин намунаҳои пешгӯйист, ки Иёлоти Муттаҳидаро пешакӣ тасвир мекунанд, ва қонуни якшанбеи соли 321 қонуни якшанбеи наздикояндаро дар Иёлоти Муттаҳида намунасозӣ мекунад. Қонуни якшанбеи папавии соли 538 қонуни якшанберо намунасозӣ мекунад, ки бар тамоми ҷаҳон ҷорӣ карда мешавад. Назари нодурусте, ки гӯё Иёлоти Муттаҳида аз ҷониби роҳзанон дар Дониёл ёздаҳум намунасозӣ шудааст, мекӯшад аз қонуни якшанбеи наздикоянда дар Иёлоти Муттаҳида ҳамчун далел истифода бурда, иддао намояд, ки қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида исбот мекунад, ки Иёлоти Муттаҳида Руми муосир аст, ва нодида мегирад, ки қонуни якшанбеи дигаре низ ҳаст, ки бар ҳар халқи ҷаҳон аз ҷониби иттиҳоди сегонаи аждаҳо, ҳайвон ва пайғамбари козиб таҳмил карда мешавад.

If a Sunday law in the United States identifies the United States as Modern Rome, then what does the worldwide Sunday law identify? The three Rome’s identify that Modern Rome, which is threefold, will enforce two distinct Sunday laws. The first is in the United States and was typified by Constantine’s Sunday law in 321, and the second is the entire world, as typified by the papal Sunday law of 538. To employ the Sunday law in the United States in the context of a triple application of prophecy to claim that the Sunday law proves who is Modern Rome, is to disregard the prophetic characteristics established by pagan and papal Rome. There are two distinct Sunday laws in the last days, and neither is a proof to identify the robbers of the people are the United States. When the testimony of pagan and papal Rome is misrepresented to uphold a private interpretation, as is currently being done, it demonstrates that those seeking to uphold their private interpretation do not understand type and antitype.

Агар қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида Иёлоти Муттаҳидаро ҳамчун Руми муосир муайян кунад, пас қонуни умумиҷаҳонии якшанбе чиро муайян месозад? Се Рум нишон медиҳанд, ки Руми муосир, ки сегона аст, ду қонуни ҷудогонаи якшанберо ба иҷро медарорад. Якум дар Иёлоти Муттаҳида аст ва ба воситаи қонуни якшанбеи Константин дар соли 321 тимсол ёфта буд, ва дуюм тамоми ҷаҳон аст, чунон ки бо қонуни папавии якшанбеи соли 538 тимсол ёфта буд. Ба кор бурдани қонуни якшанбеи Иёлоти Муттаҳида дар доираи татбиқи сегонаи нубувват, то иддао карда шавад, ки қонуни якшанбе исбот мекунад, ки Руми муосир кист, сарфи назар кардани хусусиятҳои нубувватиест, ки аз ҷониби Руми бутпараст ва Руми папавӣ муқаррар гардидаанд. Дар рӯзҳои охир ду қонуни ҷудогонаи якшанбе вуҷуд доранд, ва ҳеҷ яке аз онҳо далеле барои муайян кардани он нест, ки ғоратгарони қавм Иёлоти Муттаҳида мебошанд. Вақте ки шаҳодати Руми бутпараст ва Руми папавӣ барои пуштибонии тафсири шахсӣ таҳриф карда мешавад, чунон ки айни ҳол анҷом дода мешавад, ин нишон медиҳад, ки онҳое, ки мекӯшанд тафсири шахсии худро ҳимоят кунанд, тимсол ва зиддитимсолро намефаҳманд.

Pagan Rome is a type of the United States, and papal Rome typifies modern Rome. Along with this misapplication of a triple application of prophecy, and the claim that what is being taught is set in the context of “type and antitype,” is the other failure of defining the “abomination of desolation” as it is represented within the context of a triple application of prophecy.

Руми бутпараст намунаи Иёлоти Муттаҳида аст, ва Руми папавӣ Руми муосирро тимсол мекунад. Ҳамроҳ бо ин татбиқи нодурусти сегонаи пешгӯӣ, ва иддаое ки он чи таълим дода мешавад дар заминаи «намуна ва зиддинамуд» қарор дорад, нокомии дигари муайян кардани «зишти вайронӣ» низ ҳаст, чунон ки он дар доираи заминаи татбиқи сегонаи пешгӯӣ муаррифӣ шудааст.

From the year 66 to the year 70 AD, two Roman generals attacked Jerusalem. Both generals, Cestius and Titus began with a siege, but only one withdrew from the siege for a brief period of time, which providentially allowed the Christians to flee. It was the first siege under Cestius that the Christians recognized the warning to flee. When Titus arrived to carry on the warfare against Jerusalem in the year 70 AD, he began with a siege and did not cease until Jerusalem and the temple were destroyed. The warning of Jesus contains two steps. First is the sign to flee, and thereafter the persecution. In the fulfillment of the warning in the fifth and sixth centuries the Christians separated from the corrupt Roman church before 538, and then the persecution began.

Аз соли 66 то соли 70 милодӣ, ду генералҳои румӣ ба Ерусалим ҳамла карданд. Ҳар ду генерал — Сестий ва Титус — муҳосираро оғоз намуданд, аммо танҳо яке аз онҳо барои муддати кӯтоҳ аз муҳосира даст кашид, ки ин, ба таври провиденсиалӣ, ба масеҳиён имконият дод, ки фирор кунанд. Маҳз муҳосираи аввал таҳти фармондеҳии Сестий буд, ки масеҳиён дар он огоҳиро барои гурехтан шинохтанд. Вақте ки Титус дар соли 70 милодӣ омад, то ҷангро бар зидди Ерусалим идома диҳад, ӯ муҳосираро оғоз кард ва то замоне ки Ерусалим ва маъбад вайрон карда шуданд, онро қатъ накард. Огоҳии Исо ду марҳиларо дар бар мегирад. Аввал аломати гурехтан аст, ва баъд аз он таъқибот. Дар иҷрои ин огоҳӣ дар асрҳои панҷум ва шашум, масеҳиён пеш аз соли 538 аз калисои фосиди Рум ҷудо шуданд, ва сипас таъқибот оғоз ёфт.

Paul is very clear that all the recorded history of ancient Israel was written for those living in the last days, and that all those histories were types, although the Greek word “typos,” meaning types is translated as ensamples in his classic presentation of this truth.

Павлус хеле рӯшан баён мекунад, ки тамоми таърихи сабтшудаи Исроили қадим барои касоне навишта шудааст, ки дар айёми охир зиндагӣ мекунанд, ва ҳамаи он воқеаҳои таърихӣ намунаҳо буданд, ҳарчанд калимаи юнонии «typos», ки маънояш намунаҳост, дар баёни классикии ӯ дар бораи ин ҳақиқат ба сифати «ensamples» тарҷума шудааст.

> Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:11.

> Акнун ҳамаи ин чизҳо барояшон ҳамчун намунаҳо воқеъ шуданд; ва онҳо барои панду насиҳати мо навишта шудаанд, бар мо, ки анҷомҳои ҷаҳон бар мо фаро расидааст. 1 Қӯринтиён 10:11.

The histories in chapter ten which Paul uses to set the context for this truth was not a history of ancient Israel acting righteously.

Таърихҳое, ки дар боби даҳум Павлус барои муайян кардани заминаи ин ҳақиқат ба кор мебарад, таърихи рафтори одилонаи Исроили қадим набуд.

> But with many of them God was not well pleased: for they were overthrown in the wilderness. Now these things were our examples, to the intent we should not lust after evil things, as they also lusted. Neither be ye idolaters, as were some of them; as it is written, The people sat down to eat and drink, and rose up to play. Neither let us commit fornication, as some of them committed, and fell in one day three and twenty thousand. Neither let us tempt Christ, as some of them also tempted, and were destroyed of serpents. 1 Corinthians 10:5–9.

> Лекин Худо аз бисёре аз онҳо розӣ набуд, зеро ки онҳо дар биёбон ҳалок гардиданд. Ва инҳо барои мо намунаҳо шуданд, то ки мо ба чизҳои бад шаҳват накунем, чунон ки онҳо низ шаҳват карданд. Ва бутпараст мабошед, мисли баъзеи онҳо, чунон ки навишта шудааст: «Қавм нишастанд, то бихӯранд ва бинӯшанд, ва бархостанд, то бозӣ кунанд». Ва зино накунем, чунон ки баъзеи онҳо карданд, ва дар як рӯз бисту се ҳазор нафар афтоданд. Ва Масеҳро наозмоем, чунон ки баъзеи онҳо низ озмуданд, ва аз морҳо ҳалок шуданд. 1 Қӯринтиён 10:5–9.

Sacred history is a record of both the righteousness and unrighteousness of God’s people, but in either record the history is still a type for God’s people living in the last days. The history of the rebellion in Minneapolis in 1888, is a record of unrighteousness, in spite of what Adventist historians’ claim. The rebellion was so profound that Ellen White determined to leave the meeting, and only stayed because an angel told her it was her responsibility to stay and record the rebellion that was a parallel to the rebellion of Korah, Dathan and Abiram in the history of Moses. At that meeting the mighty angel of Revelation chapter eighteen descended, but the message He brought was rejected.

Таърихи муқаддас сабти ҳам адолат ва ҳам беадолатии халқи Худост, вале дар ҳар ду ҳолат ин таърих ҳамоно намунае барои халқи Худоест, ки дар рӯзҳои охир зиндагӣ мекунанд. Таърихи исёни Миннеаполис дар соли 1888 сабти беадолатист, бар хилофи он чи ки таърихнигорони адвентистӣ иддао мекунанд. Исён чунон амиқ буд, ки Эллен Уайт қарор кард маҷлисро тарк намояд, ва танҳо ба он сабаб монд, ки фариштае ба ӯ гуфт, масъулияти ӯст, ки бимонад ва он исёнро сабт кунад, ки мувозии исёни Қӯраҳ, Дотон ва Абиром дар таърихи Мусо буд. Дар он маҷлис фариштаи пурқудрати Ваҳй боби ҳаждаҳум нозил шуд, вале паёме, ки Ӯ овард, рад карда шуд.

That history typified September 11, 2001, when the great buildings of New York City were brought down. That history included the first Sunday law bill that was to be introduced by Senator Blair. His efforts to enforce Sunday as a National Day of Worship failed, but it was part of a sacred history that typified the last days. Senator Blair’s bill was the warning to flee the cities. Before 1888 when Sister White spoke of the necessity of living out of the cities, she spoke in the future tense. She pointed to a time in the near future when God’s people must move to the country. After 1888, all of Sister White’s references to the necessity of country living placed her counsel in the context that the time to be in the country had already arrived. The Blair bill in 1888, was the sign of Sunday enforcement, as Luke put it, in a place where it ought not be. Sunday enforcement was not to be brought into the Congress of the United States, for it was a denial of a primary principle of the Constitution.

Он таърих 11 сентябри соли 2001-ро намунавор пешгӯӣ мекард, вақте ки биноҳои бузурги шаҳри Ню-Йорк фурӯ рехта шуданд. Он таърих ҳамчунин қонуни нахустини якшанберо дар бар мегирифт, ки бояд аз ҷониби сенатор Блэр пешниҳод мегардид. Кӯшишҳои ӯ барои таҳмил кардани якшанбе ҳамчун Рӯзи миллии ибодат ноком шуд, аммо ин бахше аз таърихи муқаддасе буд, ки рӯзҳои охирро намунавор ифода мекард. Лоиҳаи қонуни сенатор Блэр ҳушдор барои гурехтан аз шаҳрҳо буд. Пеш аз соли 1888, вақте ки хоҳар Уайт дар бораи зарурати зиндагӣ кардан берун аз шаҳрҳо сухан мегуфт, вай бо замони оянда сухан мегуфт. Вай ба замоне дар ояндаи наздик ишора мекард, ки дар он қавми Худо бояд ба деҳот кӯч банданд. Пас аз соли 1888, ҳамаи ишораҳои хоҳар Уайт ба зарурати зиндагии деҳотӣ машварати ӯро дар он замина қарор медоданд, ки вақти будубош дар деҳот аллакай фаро расида буд. Лоиҳаи қонуни Блэр дар соли 1888 аломати таҳмили якшанбе буд, чунон ки Луқо онро баён кардааст, дар ҷое ки набояд мебуд. Таҳмили якшанбе набояд ба Конгресси Иёлоти Муттаҳида ворид карда мешуд, зеро ин инкори яке аз усулҳои асосии Конститутсия буд.

The history of 1888 was recorded in order to typify the prophetic history that began on September 11, 2001. The Blair Bill in 1888 typified the Patriot Act of 2001. It was the warning that preceded the actual enforcement of the mark of the beast. No one who is following Christ should be living in a city after September 11, 2001. It was the prophetic siege that directed God’s people to flee. And just as there are two Sunday laws that are the subject of the prophetic model of the last days, as represented by the Sunday laws of pagan and papal Rome, both Sunday laws are preceded by the warning to flee.

Таърихи соли 1888 ба хотири он сабт гардидааст, ки таърихи нубувватиро, ки 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, намунавор нишон диҳад. Қонуни Блэр дар соли 1888 Қонуни Патриотии соли 2001-ро тимсол мекард. Он ҳушдоре буд, ки пеш аз татбиқи воқеии нишони ҳайвон омад. Ҳеҷ касе, ки аз пайи Масеҳ меравад, набояд баъд аз 11 сентябри соли 2001 дар шаҳр зиндагӣ кунад. Он муҳосираи нубувватӣ буд, ки қавми Худоро ба фирор кардан ҳидоят намуд. Ва ҳамон тавре ки ду қонуни рӯзи якшанбе мавҷуданд, ки мавзӯи намунаи нубувватии рӯзҳои охир мебошанд, чунон ки бо қонунҳои рӯзи якшанбеи Руми бутпараст ва Руми папавӣ намояндагӣ шудаанд, ҳар ду қонуни рӯзи якшанбе низ пеш аз ҳушдор ба фирор кардан меоянд.

For those who profess to be Seventh-day Adventists, they were to prophetically recognize the Patriot Act as a sign to flee the cities for the country in advance of the soon-coming Sunday law. That very same Sunday law was the sign for God’s other flock who are still in Babylon to flee out of Babylon in advance of the Sunday enforcement that is to be brought upon every nation.

Барои онҳое ки худро Адвентистони рӯзи ҳафтум эътироф менамоянд, лозим буд, ки ба таври нубувватӣ Қонуни Патриотро ҳамчун аломате бишносанд, то пеш аз қонуни якшанбеи наздикомада аз шаҳрҳо ба деҳот гурезанд. Ҳамин ҳамон қонуни якшанбе барои рамаи дигари Худо, ки ҳанӯз дар Бобил ҳастанд, аломате буд, то пеш аз иҷрои якшанбагӣ, ки бояд бар ҳар миллат ҷорӣ карда шавад, аз Бобил берун гурезанд.

> “As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.

> «Ҳангоме ки Амрико, сарзамини озодии динӣ, бо папагӣ дар маҷбур сохтани виҷдон ва водор намудани мардум ба эҳтиром кардани шанбеи козиб муттаҳид гардад, мардуми ҳар кишвари рӯи замин ба пайравӣ аз намунаи он бурда хоҳанд шуд». Testimonies, volume 6, 18.

Just as the triple application of the three Elijah’s establishes that there are two classes of God’s people in the last days, the triple application of Rome identifies that there are two distinct Sunday laws. Those who wish to claim that the United States is the robbers of thy people, and therefore the prophetic role of the United States establishes the vision suggest that the soon-coming Sunday law in the United States is the abomination of desolation that Christ identified as a warning for His people to flee from the coming persecution. They fail to identify the distinction between the siege, which is the warning sign to flee, and the second siege that represents when the actual enforcement of a Sunday law begins the persecution of the last days. They fail to address the distinction established upon two witnesses that there is to be two distinct Sunday laws that fulfill prophecy in the last days. In doing so they argue the soon-coming Sunday law in the United States is the warning represented as the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, and it is, but not as they define it.

Ҳамон тавре ки татбиқи сегонаи се Ильёс собит менамояд, ки дар рӯзҳои охир ду табақаи қавми Худо вуҷуд доранд, татбиқи сегонаи Рум низ муайян месозад, ки ду қонуни якшанбеи мутафовит вуҷуд дорад. Онҳое ки мехоҳанд даъво кунанд, ки Иёлоти Муттаҳида «ғоратгарони қавми ту» аст, ва бинобар ин нақши нубувватии Иёлоти Муттаҳида рӯъёро собит мекунад, пешниҳод менамоянд, ки қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда дар Иёлоти Муттаҳида ҳамон «макруҳи вайронӣ» аст, ки Масеҳ онро ҳамчун ҳушдор барои қавми Худ муайян кард, то аз таъқиби дарпешистода бигурезанд. Онҳо фарқро миёни муҳосира, ки нишонаи ҳушдор барои гурехтан аст, ва муҳосираи дуюм, ки ифодаи он лаҳзаест, ки иҷрои воқеии қонуни якшанбе таъқиби рӯзҳои охирро оғоз менамояд, муайян намекунанд. Онҳо ба фарқе, ки бар асоси ду шоҳид муқаррар шудааст, намепардозанд, яъне ин ки бояд ду қонуни якшанбеи мутафовит бошад, ки нубувватро дар рӯзҳои охир ба иҷро мерасонанд. Бо ин кор онҳо баҳс мекунанд, ки қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда дар Иёлоти Муттаҳида ҳамон ҳушдорест, ки ҳамчун «макруҳи вайронӣ», ки ба воситаи Дониёл-пайғамбар гуфта шудааст, ифода гардидааст; ва чунин ҳам ҳаст, аммо на ба он гунае ки онҳо онро таъриф мекунанд.

The Sunday law in the United States is the warning for God’s other flock that is still in Babylon to flee from her communion. It is therefore a warning of the coming Sunday law that is enforced upon all the nations.

Қонуни якшанбегӣ дар Иёлоти Муттаҳида ҳушдорест барои гӯсфандони дигари Худо, ки ҳанӯз дар Бобил ҳастанд, то аз иштироки вай гурезанд. Пас, он ҳушдорест аз қонуни якшанбегии оянда, ки бар ҳамаи халқҳо таҳмил карда мешавад.

> “Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.

> «Миллатҳои бегона намунаи Иёлоти Муттаҳидаи Амрикоро пайравӣ хоҳанд кард. Ҳарчанд ки вай пешсафӣ мекунад, бо вуҷуди ин ҳамон буҳрон бар қавми мо дар ҳамаи гӯшаҳои ҷаҳон хоҳад омад». Testimonies, ҷилди 6, 395.

Their claim is that the Sunday law in the United States is identifying the United States as the symbol which establishes the prophetic vision, but in the context of the warning to flee given by Christ, that Sunday law represents a world-wide warning to the eleventh-hour workers to flee from Babylon.

Онҳо иддао доранд, ки қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида Иёлоти Муттаҳидаро ҳамчун рамзе муайян мекунад, ки рӯъёи нубувватиро барқарор месозад; аммо дар заминаи ҳушдоре, ки Масеҳ барои гурехтан додааст, он қонуни якшанбе ҳушдори умумиҷаҳониро ба коргарони соати ёздаҳум ифода мекунад, то аз Бобил бигурезанд.

When Sister White addresses the warning to flee, she addresses the Sunday law issue that overtakes the whole world. That movement begins at the Sunday law in the United States. She identifies that the Sunday law in the United States is the warning of the coming persecution.

Вақте ки Хоҳар Уайт ба ҳушдори гурехтан муроҷиат мекунад, ӯ ба масъалаи қонуни якшанбе ишора менамояд, ки тамоми ҷаҳонро фаро мегирад. Он ҳаракат аз қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида оғоз меёбад. Ӯ муайян месозад, ки қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида ҳушдори таъқиби оянда аст.

> “By the decree enforcing the institution of the papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.

> «Бо фармоние, ки таъсиси папаро дар нақзи шариати Худо ба иҷро медарорад, миллати мо худро комилан аз росткорӣ ҷудо хоҳад кард. Вақте ки протестантизм дасти худро аз болои он варта дароз хоҳад кард, то дасти қудрати Румро бигирад; вақте ки он аз болои он жарфно расида, бо рӯҳонигароӣ дастфишорӣ хоҳад кард; вақте ки, зери таъсири ин иттиҳоди сегона, кишвари мо ҳар як асли Қонуни асосии худро ҳамчун ҳукумати протестантӣ ва ҷумҳуриявӣ рад хоҳад кард ва барои густариши дурӯғҳо ва фиребҳои папагӣ тадбирҳо хоҳад андешид, он гоҳ мо метавонем бидонем, ки вақти амали аҷоибонаи Шайтон фаро расидааст ва анҷом наздик аст.»

> “As the approach of the Roman armies was a sign to the disciples of the impending destruction of Jerusalem, so may this apostasy be a sign to us that the limit of God’s forbearance is reached, that the measure of our nation’s iniquity is full, and that the angel of mercy is about to take her flight, never to return. The people of God will then be plunged into those scenes of affliction and distress which prophets have described as the time of Jacob’s trouble. The cries of the faithful, persecuted ones ascend to heaven. And as the blood of Abel cried from the ground, there are voices also crying to God from martyrs’ graves, from the sepulchers of the sea, from mountain caverns, from convent vaults: ‘How long, O Lord, holy and true, dost Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth?’” Testimonies, volume 5, 451.

> «Чунон ки наздик омадани лашкарҳои Рум барои шогирдон нишоне аз харобии наздикшавандаи Ерусалим буд, ҳамчунин ин муртадшавӣ метавонад барои мо нишоне бошад, ки ҳадди таҳаммулпазирии Худо ба поён расидааст, ки паймонаи шарорати миллати мо пур шудааст, ва ки фариштаи раҳмат наздик аст парвози худро оғоз намояд, то ҳаргиз бознагардад. Он гоҳ қавми Худо ба он манзараҳои азоб ва тангӣ фурӯ хоҳанд рафт, ки анбиё онҳоро ҳамчун замони мусибати Яъқуб тавсиф кардаанд. Фарёдҳои мӯъминони вафодор, ки таъқиб шудаанд, ба осмон боло мераванд. Ва ҳамон гуна ки хуни Ҳобил аз замин фарёд мекард, аз қабрҳои шаҳидон, аз оромгоҳҳои баҳр, аз ғорҳои кӯҳистон, аз таҳхонаҳои дайрҳо низ овозҳое ҳастанд, ки сӯи Худо нидо мекунанд: “То ба кай, эй Худованди муқаддас ва ҳақ, Ту доварӣ намекунӣ ва барои хуни мо аз сокинони замин интиқом намегирӣ?”» Шаҳодатҳо, ҷилди 5, 451.

Sister White is identifying the Sunday law in the United States, and identifies it as a “sign” that probationary time for the United States is over. But God’s people in the other nations of the world are also to be confronted with the same test. There is a period of time from the Sunday law in the United States until Michael stands up and human probation closes. When it closes, “the angel of mercy takes her flight.”

Хоҳар Вайт қонуни якшанберо дар Иёлоти Муттаҳида муайян мекунад ва онро ҳамчун «аломате» мешиносонад, ки замони муҳлати имтиёз барои Иёлоти Муттаҳида ба поён расидааст. Аммо қавми Худо дар дигар миллатҳои ҷаҳон низ бояд бо ҳамон озмоиш рӯ ба рӯ гарданд. Аз қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида то бархестани Микоил ва баста шудани муҳлати имтиёзи инсон фосилаи муайяни вақт вуҷуд дорад. Вақте ки он баста мешавад, «фариштаи марҳамат парвози худро мекунад».

Back to Articles