Article

# Китоби Дониёл — Саду панҷоҳу нӯҳум

Кушодани се ламси фариштагон дар рӯъёи Дониёл: ваҳйи нубувватӣ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 26, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Дар боби даҳум Дониёл се бор ламс карда мешавад, ва он се ламс ба он се боре мувофиқат мекунанд, ки Дониёл шахсан «мареҳ», рӯъёро, таҷриба мекунад. Зуҳуроти аввалин ва охирин аз Ҷабраил буданд, паёмовари Ваҳйи Исои Масеҳ. Ҷабраил ҳамон касест, ки паёмро аз Масеҳ, ки аз ҷониби Падар ба Ӯ дода шудааст, гирифта, ба пайғамбар мерасонад, то ки вай онро ба калисоҳо бифиристад.

> Лекин ман ба ту он чиро нишон хоҳам дод, ки дар китоби ростӣ навишта шудааст; ва дар ин чизҳо ҳеҷ касе нест, ки бо ман истодагӣ намояд, магар Микоил, мири шумо. Дониёл 10:21.

Ҷабраил медонад, ки ӯ махлуқи офаридашуда аст, ва аз ҳамин сабаб ӯ ба Юҳанно дар китоби Ваҳй ошкоро гуфт, ки ӯро саҷда накунад.

> Ва ман назди пойҳои ӯ афтодам, то ӯро саҷда кунам. Ва ӯ ба ман гуфт: «Зинҳор, чунин макун; ман ҳамхидмати ту ҳастам ва аз бародарони ту, ки шаҳодати Исо доранд: Худоро саҷда намо; зеро шаҳодати Исо рӯҳи нубувват аст». Ваҳй 19:10.

Пас, муҳаққиқи нубувват бояд дарк намояд, ки сабабе, ки Ҷабраил дар робита бо он чи «дар китоби ҳақиқат навишта шудааст» изҳор медорад, ки болотар аз ӯ ҳеҷ касе нест, мақсади муайяни нубувватӣ дорад. Ҳангоме ки ӯ ин воқеиятро баён мекунад, ки танҳо Масеҳ Навиштаҳоро аз худи ӯ беҳтар мефаҳмад, ӯ Масеҳро ҳамчун «Микоили амири шумо» муаррифӣ мекунад. Аммо Микоил на танҳо амир аст, балки фариштаи аъзам низ ҳаст.

> Лекин Микоили фариштаи аъзам, ҳангоме ки бо иблис дар бораи ҷасади Мусо баҳсу мунозира мекард, ҷуръат накард, ки бар зидди ӯ айбномаи ҳақоратомез оварад, балки гуфт: «Худованд туро мазаммат намояд». Яҳудо 7.

Аз ин рӯ, ҳар се ламс ламсҳои фариштагӣ мебошанд, ва ҳар се боре ки Дониёл «мареҳ»-ро, яъне рӯъёро, таҷриба мекунад, он фариштагӣ аст. Бори сеюм, ки Дониёл ламс карда мешавад, ин барои қувват бахшидан ба ӯст, зеро пештар, дар ламси дуюм, ӯ қуввати худро аз даст дода буд.

> Пас яке бо намуди одаме омада, маро ламс кард ва маро қувват бахшид, Ва гуфт: «Эй марди бағоят маҳбуб, натарс; осоиштагӣ бар ту бод; қавӣ шав, оре, қавӣ шав». Ва ҳангоме ки ӯ бо ман сухан гуфт, ман қувват ёфтам ва гуфтам: «Бигзор оғоям сухан гӯяд; зеро ту маро қувват бахшидаӣ». Пас ӯ гуфт: «Оё медонӣ, ки чаро назди ту омадаам? Ва алҳол бармегардам, то бо мири Форс ҷанг намоям; ва ҳангоме ки ман биравам, инак, мири Юнон хоҳад омад». Дониёл 10:18–20.

Ҷабраил ба Дониёл ёдовар мешавад, ки ӯ «омадааст, то» ба Дониёл «бифаҳмонад, ки дар айёми охир бар қавми ту чӣ хоҳад омад», он гоҳ ки аз Дониёл пурсид: «Оё медонӣ, ки чаро назди ту омадаам?» Мувофиқи он чи ки ӯ ба Дониёл дар бораи айёми охир таълим дода буд, Ҷабраил баъд мегӯяд, ки ӯ «боз хоҳад гашт, то бо мири Форс ҷанг кунад; ва ҳангоме ки берун равам, инак, мири Юнон хоҳад омад». Сипас ӯ баёни нубувватии боби ёздаҳумро оғоз мекунад, ки он тавсиф менамояд, ки дар айёми охир бар сари яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор чӣ хоҳад омад. Он баёни нубувватӣ дар заминаи ҷанг бо «мири Форс» ва «мири Юнон» ҷой дода шудааст.

Таърихи воқеӣ миёни Куруши Бузург ва Искандари Мақдунӣ беш аз дусад солро дар бар мегирифт. Аммо дар заминларзаи бузурги боби ёздаҳуми Ваҳй, ҳаракатҳои ниҳоӣ босуръатанд; ва ҳамин ки салтанати шашум аз ҷониби подшоҳи қалбакии шимол фатҳ карда мешавад, салтанати ҳафтум — даҳ подшоҳ, ки Юнон онҳоро намояндагӣ мекунад, — дарҳол мувофиқат мекунанд, ки салтанати худро ба ҳайвони ваҳшӣ бисупоранд.

Дар як сатҳ рӯъёи «маръеҳ» дар боби даҳуми китоби Дониёл ҳафт бор ба кор бурда шудааст. Мо чаҳортои он ҳафт мавридро баррасӣ кардем ва муайян намудем, ки ишораи аввал он аст, ки пеш аз соли сеюми Куруш Дониёл рӯъёро мефаҳмид. Дар се ишораи баъдӣ, се ламс дар ҳар рӯъё таҷрибаи Дониёлро муайян мекунанд, ҳангоме ки ӯ аз мотами бисту як рӯз бедор мешавад. Бедории ӯ ба эҳё бар пояи раванди сеқадамаи Инҷили ҷовидонӣ сохтор ёфтааст, ва он се қадам бо фариштагон муаррифӣ мешаванд, ҳарчанд қадами дуюм Микоил, сарфаришта, аст, ки Ӯ ҳамон Касест, ки Мӯсоро аз миёни марг бархезонд ва ӯро ба осмон интиқол дод.

Се вақти дигари ҷойгир шудани калимаи «руъё» дар боби даҳум, он «mareh» нест, балки «marah» аст. «Marah» шакли муаннаси «mareh» мебошад. Маънои он руъё аст, ва ба маънои сабабӣ — «оина» ё «шишаи нигариш». Калиди таърифи он дар он аст, ки он «сабабӣ» мебошад. Он руъёи «зуҳур» аст, аммо аз ҷиҳати ҷинс фарқ мекунад, ва ҳамин тавр паёми дигари нубувватиро муайян месозад. Тибқи таърифи он, «оина» далолат мекунад, ки онҳое ки ин руъёро мебинанд, навъе аз инъикосро мебинанд. Ин ҳамон унсури калима аст, ки «сабабӣ» мебошад. Таърифи калимаи сабабӣ дар заминаи «marah» амиқ аст.

Истилоҳи «causative» ба мафҳуми сабабият ё амали ба вуқӯъ овардани чизе марбут аст. Дар забоншиносӣ, махсусан дар морфологияи феъл, шакли causative сохтори грамматикӣест, ки нишон медиҳад, ки мубтадои феъл шахс ё чизи дигареро водор месозад, то амале, ки феъл тавсиф мекунад, анҷом диҳад. Масалан, дар забони англисӣ, феъли «to read» ҳангоме causative мегардад, ки мо мегӯем «to make someone read». Дар ин ҷо, мубтадо шахси дигареро водор месозад, ки амали хонданро анҷом диҳад.

Шакли сабабӣ нишон медиҳад, ки фоъил барои ба амал омадани амале, ки феъл онро тавсиф мекунад, масъул аст. «Сабабӣ» ба тарзе ишора мекунад, ки бо он амал ё воқеае боис мешавад, ки рух диҳад. Дар он се мавриде ки Дониёл калимаи ибрии «marah»-ро ба кор мебарад, рӯъёе ки ба он назар афканда мешавад, сабаб мегардад, ки бинанда ба сурати он чи ба он менигарад, дигаргун шавад.

> Ва дар рӯзи бисту чоруми моҳи якум, ҳангоме ки ман дар канори дарёи бузург, ки Ҳиддуқил аст, будам, чашмони худро бардоштам ва назар кардам, ва инак, марде муайянеро дидам, ки либоси катонӣ дар бар дошт, ва камараш бо тиллои софи Ӯфоз баста шуда буд. Баданаш низ мисли забарҷад буд, ва рӯяш монанди намуди (mareh) барқ, ва чашмонаш мисли чароғҳои оташ, ва бозувонаш ва пойҳояш ба ранги мисли миси сайқалёфта, ва овози суханонаш мисли овози анбӯҳе бузург буд. Ва ман, Дониёл, танҳо ин рӯъёро (marah) дидам; зеро мардоне ки бо ман буданд, он рӯъёро (marah) надиданд; аммо ларзиши бузурге бар онҳо афтод, ба тавре ки гурехта рафтанд, то худро пинҳон кунанд. Бинобар ин ман танҳо мондам, ва ин рӯъёи бузургро (marah) дидам, ва ҳеҷ қуввате дар ман намонд; зеро ҳусни ман дар ман ба фано мубаддал шуд, ва ман ҳеҷ қуввате нигоҳ дошта натавонистам. Бо вуҷуди ин, овози суханонашро шунидам; ва ҳангоме ки овози суханонашро шунидам, он гоҳ бо рӯям ба замин афтода, дар хоби амиқ будам, ва рӯям сӯи замин буд. Дониёл 10:4–9.

Дар анҷоми бисту як рӯзи мотам, ки дар айёми охир бо сею ним рӯзе мутобиқат мекунад, ки ду шоҳид дар кӯча мурдаанд, ногаҳон ба Дониёл дода шуд, ки зуҳури Масеҳро бубинад, ва зуҳури Ӯ «мисли намуди (mareh) барқ» аст. Он воқеа, дар анҷоми сею ним рӯзи боби ёздаҳуми Ваҳй, ҷудоӣ ба вуҷуд меоварад, зеро «он мардоне ки бо» Дониёл «буданд, водор карда шуданд, ки рӯъёро (marah) [набубинанд]; балки ларзиши азиме бар онҳо афтод, ба тавре ки барои пинҳон кардани худ гурехтанд. Бинобар ин» Дониёл «танҳо монд», аммо «он мардоне ки бо ман буданд, рӯъёро (marah) [набубинанд]; балки ларзиши азиме бар онҳо афтод, ба тавре ки барои пинҳон кардани худ гурехтанд».

Рӯёе, ки Дониёл дар танҳоӣ дид, ҳамон рӯъёи занона ва сабабгор буд, ки Дониёлро ба сурати он рӯъё дигаргун сохт. Ин дигаргунӣ бо он ба анҷом расид, ки қуввати инсонии Дониёл аз ӯ гирифта шуд, ва ҷамолаш ба фасод мубаддал гардид.

> Ҳамон ҷисме ки дар он ҷони инсон ҳамчун дар хайма сокин аст ва ба воситаи он амал мекунад, аз они Худованд аст. Мо ҳеҷ ҳақ надорем, ки ягон қисми ин дастгоҳи зиндаро беэътиноӣ намоем. Ҳар як бахши организми зинда аз они Худованд аст. Дониши мо дар бораи организми ҷисмонии худ бояд ба мо биомӯзад, ки ҳар як узв бояд хизмати Худоро ба ҷо оварад, ҳамчун асбоби адолат.

> «Фақат Худо метавонад ғурури дили инсонро фурӯ нишонад. Мо наметавонем худамонро наҷот диҳем. Мо наметавонем худамонро аз нав тавлид намоем. Дар боргоҳҳои осмонӣ ҳеҷ суруде суруда нахоҳад шуд, ки бигӯяд: Ба ман, ки худро дӯст доштам, ва худро шустам, худро фидия додам, ҷалол ва иззат, баракат ва ҳамд бод. Аммо ин оҳанги асосии сурудест, ки бисёриҳо дар ин ҷаҳон месароянд. Онҳо намедонанд, ки ҳалим ва фурӯтани дил будан чӣ маъно дорад; ва ният надоранд, ки инро бидонанд, агар тавонанд аз он канораҷӯӣ кунанд. Тамоми Инҷил дар омӯхтан аз Масеҳ, дар ҳилм ва фурӯтании Ӯ, ҷамъ омадааст.»

> «Сафедшавӣ ба василаи имон чист? Ин амали Худост, ки ҷалоли инсонро ба хок менишонад ва барои инсон он чиро ба ҷо меоварад, ки дар қудрати ӯ нест, то барои худ анҷом диҳад». Testimonies to Ministers, 456.

Таҷрибаи сафедшавӣ ба воситаи имон кори Худост, ки ҷалоли инсонро ба хок меафканад. Он рӯъёе, ки мардоне, ки бо Дониёл буданд, аз он ба гурез оварда шуданд, рӯъёи занонаи «сабабӣ» аз зуҳури Масеҳ буд; ва дарҳол пас аз он ки худодилсофии Дониёл ба хок афканда шуд, он се ламси фариштагӣ татбиқ гардид, ки дар ниҳоят Дониёлро қувват бахшид, то паёмро расонад.

Соли 1888 фариштаи пурқувват бо паёми сафедшавӣ ба воситаи имон, чунон ки онро пирон Ҷонс ва Ваггонер пешниҳод карданд, нозил шуд. Ҳамон фаришта боз дар 11 сентябри соли 2001 бо ҳамон паёми сафедшавӣ ба воситаи имон нозил шуд. Ин оғози мӯҳргузории саду чилу чаҳор ҳазорро нишон дод. Дар анҷоми мӯҳргузории саду чилу чаҳор ҳазор, паёме ки дар оғоз буд, такрор мегардад, зеро Исо ҳамеша анҷоми чизеро ба воситаи оғози он нишон медиҳад.

11 августи соли 1840 ҳамон фаришта нозил шуд ва он се марҳиларо оғоз намуд, ки аз соли 1840 то 1844 ба анҷом расиданд. Он се марҳила бо қувват гирифтани фариштаи якум дар 11 августи соли 1840 оғоз ёфтанд, бо омадани фариштаи дуюм дар 19 апрели соли 1844 идома карданд ва бо омадани фариштаи сеюм дар 22 октябри соли 1844 ба вуқуъ пайвастанд. Он таърих пешнамоиши нузули нахустини се фаришта дар 11 сентябри соли 2001 буд, ки аз паси он фариштаи дуюм дар ноумедии 18 июли соли 2020 омад, ва он бо омадани фариштаи сеюм ҳангоми қонуни якшанбеи наздик ба анҷом мерасад.

Дар анҷоми он таърих, ҳангоме ки Микоил барои эҳё кардани Мусо ва Илёс, баъд аз сеюним рӯзи марг дар кӯчаҳо, нозил мешавад, чунон ки дар боби ёздаҳуми Ваҳй ифода ёфтааст, ва ҳамчунин чунон ки бо бисту як рӯзи мотами Дониёл ифода шудааст, Масеҳ боз нозил мегардад. Ӯ аввал рӯъёи ҷалоли Худро зоҳир мекунад, рӯъёеро, ки ҷалоли инсонро ба хок менишонад ва ҷудоиро ба вуҷуд меоварад. Вақте ки Дониёл дар хок аст, ва пас аз он ки Дониёл бо дидани он рӯъёи занонаи «сабабгор» дигаргун шудааст, Ҷабраил бори аввал ӯро ламс мекунад ва бар пойҳои ларзонаш бармегузорад.

Сипас Микоили фариштаи бузург фуруд меояд, то «Мусоро эҳё намояд», ва Дониёлро бори дувум ламс мекунад, ва ӯро беқувват мемонад, зеро аз воқеияте, ки дар ҳақиқат бо Худованди худ сухан мегуфт, фаро гирифта шуда буд. Сипас Ҷаброил меояд ва ӯро бори саввум ламс мекунад ва барои кори парчамбардор будан дар қонуни якшанбеи ба зудӣ фарооянда ӯро қувват мебахшад. Ин се ламс рамзҳои се фариштаи Ваҳй боби чордаҳум мебошанд, ҳарчанд онҳо дар як рӯзи ягона рух медиҳанд.

Таҷрибаи фариштаи аввал зоҳир шудани Масеҳро чун барқ, рӯъёи «сабабӣ»-еро, ки ҷудо месозад, ва ламси аввалеро дар бар мегирад, ки Дониёлро аз хоки ҷалоли инсонии ӯ бармехезонад. Фариштаи аввал ҳар се қадамеро, ки дар паёми аввал дарбар гирифта шудаанд, дорост, зеро он паёми аввалро намояндагӣ мекунад. Тасодуфӣ нест, ки ламси аввал дар оятҳои НӮҲ то ЁЗДАҲ сабт шудааст.

> Вале овози суханони ӯро шунидам; ва чун овози суханони ӯро шунидам, ба хоби амиқ бар рӯи худ афтодам, ва рӯям сӯйи замин буд. Ва инак, дасте ба ман расид, ки маро бар зонуҳоям ва бар кафи дастҳоям бардошт. Ва ӯ ба ман гуфт: Эй Дониёл, марди бисёр маҳбуб, суханонеро, ки ба ту мегӯям, бифаҳм, ва рост биист; зеро акнун назди ту фиристода шудаам. Ва ҳангоме ки ин суханро ба ман гуфт, ман ларзон бар по хестам. Дониёл 10:9–11.

Таҷрибаи ламси дуюм, ки онро худи Масеҳ ба амал овард, Дониёлро аз ҳолате, ки наметавонист сухан гӯяд, ба ҳолате дигаргун месозад, ки метавонад бо Худованди худ сухан гӯяд. Дар ламси дуюм, Дониёл нафас надорад, бинобар ин ӯ дар ин ҷо дар ҳамон нуқтае муаррифӣ мешавад, ки паёми аввали Ҳизқиёл дар боби сию ҳафтум қарор дорад.

> Ва ҳангоме ки ӯ чунин суханонро ба ман гуфт, ман рӯйи худро сӯйи замин ниҳодам ва гунг шудам. Ва инак, касе монанди шабоҳати писарони одам лабҳоямро ламс кард; он гоҳ даҳонамро кушодам ва сухан гуфтам, ва ба он ки пеши ман меистод, гуфтам: Эй оғоям, аз ин рӯъё дардҳои ман бар ман баргаштааст, ва ман қуввате нигоҳ надоштаам. Зеро чӣ гуна бандаи оғои ман метавонад бо ин оғои ман сухан гӯяд? зеро дар ҳаққи ман, дарҳол дар ман қуввате боқӣ намонд, ва нафасе низ дар ман намонд. Дониёл 10:15–17.

Дар паёми дуюми Ҳизқиёл, паёме аз чор бод бояд бар устухонҳо дамонда шавад, то ки онҳо зинда гарданд ва ҳамчун лашкари азиме бар по хезанд. Қувватёбии он лашкар бо ламси сеюм ифода меёбад.

> Ва боз касе омад ва маро ламс кард, касе, ки намуди зоҳириаш мисли одам буд, ва ӯ маро қувват бахшид. Ва гуфт: «Эй марди бағоят маҳбуб, натарс; осоиш бар ту бод; қавӣ бош, оре, қавӣ бош». Ва ҳангоме ки ӯ бо ман сухан гуфт, ман қувват ёфтам ва гуфтам: «Бигзор хоҷаи ман сухан гӯяд, зеро ту маро қувват бахшидӣ». Сипас ӯ гуфт: «Оё медонӣ, ки чаро назди ту омадаам? Ва акнун бармегардам, то бо мири Форс ҷанг кунам; ва чун берун равам, инак, мири Юнон хоҳад омад. Аммо он чиро, ки дар китоби ростӣ навишта шудааст, ба ту нишон хоҳам дод; ва дар ин чизҳо ҳеҷ кас бо ман устувор намеистад, ҷуз Микоил, мири шумо. Ҳамчунин ман дар соли аввали Дорюши Модӣ, худи ман, барои тақвият додан ва неру бахшидан ба ӯ истода будам. Ва акнун ҳақиқатро ба ту нишон хоҳам дод. Инак, ҳанӯз се подшоҳ дар Форс бархоҳанд хост; ва чорумӣ аз ҳамаи онҳо бағоят сарватмандтар хоҳад буд; ва бо қуввати худ, ба воситаи сарвати худ, ҳамаро бар зидди мамлакати Юнон хоҳад барангехт». Дониёл 10:18–11:2.

Паёме, ки ду шоҳидро дар боби сию ҳафтуми Ҳизқиёл зинда мегардонад, паёми Ислом аз войи сеюм аст; аммо, сатр бар сатр, паёме, ки Ҷабраил дар намунаи он ки Микоил Мӯсоро бармехезонад ва ӯро ҳамчун байрақ ба осмон мебарад муайян мекунад, паёми президенти охирини Иёлоти Муттаҳида мебошад. Ин паёми президенти шашум аст (шохи ҷумҳурихоҳ), ки дар соли 2020 кушта шуд, ҳамон тавре ки шохи ҳақиқии протестантӣ кушта шуда буд. Дар ривояти Дониёл, эҳёшавӣ аз рӯзҳои мотам барои шохи ҳақиқии протестантӣ ба сӯи муайян гардидани эҳёи шохи ҷумҳурихоҳ роҳ бурд.

Дар боби даҳуми Дониёл ҳафт бор вожаи «рӯъё» ё «зоҳиршавӣ» ба кор рафтааст. Ин ҳафт ишора бо ҳамон як вожаи ибронӣ муайян мешаванд, ба истиснои он ки дар се маврид он вожа дар сиғаи муаннас аст ва дар чор мавриди дигар дар сиғаи музаккар. Азбаски ҳафт шумораи камол аст, ва таркиби сею чор, ки ҷамъан ҳафтро ташкил медиҳад, хусусияти асосии китоби Ваҳй мебошад, ки дар он се калисои охирини ҳафт калисо, ва се мӯҳри охирини ҳафт мӯҳр, ва се карнаи охирини ҳафт карнай ба таври махсус аз чоргонаи аввал ҷудо карда шудаанд.

Китобҳои Дониёл ва Ваҳй як китобанд, ва аз ин ҷиҳат Дониёл ва Юҳанно ҳамон як рамзи айёми охир мебошанд. Рӯъёи Масеҳ дар боби даҳум, ҳамон рӯъёи Масеҳ дар боби якуми Ваҳй аст.

Дар боби якуми Ваҳй, Юҳанно овозе аз паси худ мешунавад ва бармегардад, то он касеро, ки сухан мегӯяд, бубинад.

> Ман дар рӯзи Худованд дар Рӯҳ будам, ва аз пушти сарам овози бузургеро, мисли садои карнай, шунидам, ки мегуфт: «Ман Алфа ва Омега ҳастам, аввалин ва охирин; ва он чиро, ки мебинӣ, дар китобе бинавис ва онро ба ҳафт калисое ки дар Осиё ҳастанд, бифирист: ба Эфсӯс, ва ба Смирно, ва ба Пергамус, ва ба Тиотиро, ва ба Сардис, ва ба Филоделфия, ва ба Лаодикия». Ваҳй 1:10, 11.

Хоҳ он се дастрасӣ дар боби даҳуми Дониёл бошад, ё ҳамон рӯъё дар боби якуми Ваҳй, ё он ду паёми Ҳизқиёл дар боби сию ҳафтум, ё Ишаъё, ки бо ангишти афрӯхтае аз болои қурбонгоҳ ламс карда шуд, ин таҷриба муайянкунандаи қувватёбӣ бахшидани паёми ниҳоии огоҳист, ва он паём аз эҳёи ду шоҳид дар моҳи июли соли 2023 оғоз меёбад. Дониёл, Юҳанно, Ҳизқиёл ва Ишаъё ҳамагӣ намояндаи қاصиде ҳастанд, ки «овоз»-ро аз «роҳҳои қадим» аз паси худ мешунавад, ки мепурсад: «киро бифиристам?» Ҳангоме ки он қاصид ҷавоб медиҳад: «инак ман, маро бифирист», ӯ қувват меёбад ва овози худро баланд мекунад, ҳамчун касе ки дар биёбон нидо мекунад. «Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд.»

Мо ин омӯзишро дар мақолаи навбатии худ идома хоҳем дод.

> «Дар он воқеае, ки ҳоло баён шуд, фаришта Ҷабраил ба Дониёл тамоми таълимеро расонд, ки ӯ дар он замон қодир ба пазируфтани он буд. Аммо баъд аз чанд сол, пайғамбар хоҳиш кард, ки дар бораи мавзӯъҳое, ки ҳанӯз пурра шарҳ дода нашуда буданд, бештар биомӯзад, ва боз худро ба ҷустани нур ва ҳикмат аз Худо бахшид. «Дар он айём ман, Дониёл, се ҳафтаи пурра мотам доштам. Нони лазиз нахӯрдам, ва на гӯшт ва на шароб ба даҳонам даромад, ва ҳеҷ худро тадҳин накардам…. Пас чашмони худро боло бардоштам ва назар кардам, ва инак, марде дар катон либоспӯш, ки камараш бо тиллои холиси Ӯфоз баста шуда буд. Баданаш низ мисли забарҷад буд, ва рӯяш мисли намуди барқ, ва чашмонаш мисли чароғҳои оташ, ва дастонаш ва пойҳояш ба ранг мисли миси сайқалёфта, ва овози суханонаш мисли овози анбӯҳи мардум» (Дониёл 10:2–6).»

> «Ин тасвир ба он чи Юҳанно ҳангоми ошкор шудани Масеҳ бар ӯ дар ҷазираи Патмос дода буд, монанд аст. Ба Дониёл шахсияте, ки на камтар аз Писари Худо буд, зоҳир шуд. Худованди мо ҳамроҳи паёмовари дигари осмонӣ меояд, то ба Дониёл он чиро, ки дар айёми охир воқеъ хоҳад шуд, таълим диҳад.

> «Ҳақиқатҳои бузурге, ки Наҷотдиҳандаи ҷаҳон ошкор намудааст, барои касоне мебошанд, ки ҳақиқатро мисли ганҷҳои ниҳон ҷустуҷӯ мекунанд. Дониёл марди солхӯрда буд. Ҳаёти ӯ дар миёни дилфиребиҳои дарбори бутпарастона сипарӣ гардида буд, ва зеҳни ӯ бо корҳои як империяи бузург машғул буд. Бо вуҷуди ин, ӯ аз ҳамаи инҳо рӯй мегардонад, то ҷони худро дар ҳузури Худо фурӯтан созад ва маърифати мақсадҳои Таолои Аъло биҷӯяд. Ва дар ҷавоб ба илтиҷоҳояш, нур аз саҳнҳои осмонӣ барои касоне расонида шуд, ки дар айёми охир зиндагӣ хоҳанд кард. Пас, бо чӣ ҷиддият бояд мо Худоро биҷӯем, то Ӯ фаҳми моро бикшояд, то ҳақиқатҳоеро, ки аз осмон ба мо оварда шудаанд, дарк намоем.»

> «“Ман, Дониёл, танҳо ин рӯъёро дидам; ва мардоне ки бо ман буданд, рӯъёро надиданд; лекин ларзиши азиме бар онҳо афтод, ба тавре ки гурехтанд, то худро пинҳон кунанд…. Ва дар ман ҳеҷ қуввате намонд; зеро ҳусни ман дар ман ба фасод табдил ёфт, ва ман ҳеҷ қувватеро нигоҳ дошта натавонистам” (оятҳои 7, 8). Ҳамаи онҳое ки дар ҳақиқат тақдис шудаанд, таҷрибаи монанде хоҳанд дошт. Ҳар қадаре ки тасаввуроти онҳо дар бораи бузургӣ, ҷалол ва камоли Масеҳ равшантар бошад, ҳамон қадар заъф ва нокомилии худро равшантар хоҳанд дид. Онҳо ҳеҷ майле нахоҳанд дошт, ки барои худ хислати бегуноҳиро иддао кунанд; он чи ки дар худи онҳо дуруст ва зебо менамуд, дар муқоиса бо покӣ ва ҷалоли Масеҳ, танҳо ҳамчун чизи нолоиқ ва фасодпазир намудор хоҳад шуд. Маҳз вақте ки одамон аз Худо ҷудо шудаанд ва дар бораи Масеҳ тасаввуроти бисёр норавшан доранд, мегӯянд: “Ман бегуноҳам; ман тақдис ёфтаам.”»

> «Акнун Ҷабраил ба назди набӣ зоҳир шуд ва ба ӯ чунин гуфт: “Эй Дониёл, эй марди бисёр маҳбуб, суханонеро, ки ба ту мегӯям, бифаҳм, ва рост биист; зеро акнун ман назди ту фиристода шудаам”. Ва чун ин суханро ба ман гуфт, ман ларзон бархостам. Пас ӯ ба ман гуфт: “Натарс, эй Дониёл; зеро аз рӯзи аввале ки дили худро барои фаҳмидан ва барои фурӯтан сохтани худ ба ҳузури Худои худ ниҳодӣ, суханони ту шунида шуданд, ва ман барои суханони ту омадаам” (оятҳои 11, 12).»

> «Чӣ қадр эҳтироми бузурге ба Дониёл аз ҷониби Ҷалоли осмон зоҳир мегардад! Ӯ бандаи ларзони Худро тасаллӣ медиҳад ва ӯро мутмаин месозад, ки дуои вай дар осмон шунида шудааст. Дар ҷавоб ба он илтиҷои пуршиддат, фаришта Ҷабраил фиристода шуд, то ба дили подшоҳи Форс таъсир расонад. Дар он се ҳафтае ки Дониёл рӯза медошт ва дуо мегуфт, он подшоҳ ба таъсироти Рӯҳи Худо муқовимат карда буд; аммо Шоҳзодаи осмон, фариштаи аъзам, Микоил, фиристода шуд, то дили он подшоҳи якравро дигаргун созад, то барои ҷавоб додан ба дуои Дониёл иқдоми қатъие ба амал оварад.»

> «“Ва чун чунин суханон ба ман гуфт, рӯи худро сӯйи замин ниҳодам, ва гунг шудам. Ва инак, касе монанди шабоҳати писарони одамизод ба лабонам даст расонид…. Ва гуфт: эй марди бас маҳбуб, матарс; осоиш бар ту бод; қавӣ бош, оре, қавӣ бош. Ва чун ба ман сухан гуфт, қувват ёфтам ва гуфтам: бигзор Худованди ман сухан гӯяд; зеро ту маро қувват бахшидӣ” (оятҳои 15–19). Ҷалоли илоҳие, ки бар Дониёл ошкор гардида буд, чунон бузург буд, ки ӯ наметавонист ба он назар тоб оварад. Он гоҳ фиристодаи осмон дурахшиши ҳузури худро пӯшонид ва ба пайғамбар ҳамчун «касе монанди шабоҳати писарони одамизод» (ояти 16) зоҳир шуд. Ӯ бо қудрати илоҳии худ ин марди ростӣ ва имонро қувват бахшид, то паёмеро, ки аз ҷониби Худо ба ӯ фиристода шуда буд, бишнавад.»

> «Дониёл хизматгори содиқи Ҳаққи Таъоло буд. Ҳаёти дарози ӯ саросар аз аъмоли шарифе пур буд, ки дар хизмати Сарвараш анҷом медод. Покии хислат ва вафодории собиту бетағйири ӯро танҳо фурӯтании дилаш ва тавбаи ӯ дар ҳузури Худо баробар омада метавонад. Боз такрор мекунем: Ҳаёти Дониёл намунаи илҳомбахши тақдисёбии ҳақиқист». Sanctified Life, 49–52.

Back to Articles