Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Twelve

Китоби Дониёл — Яксаду дувоздаҳум

Unveiling the Prophetic Symbolism of Ishmael: From Archer to Sealer of the 144,000

Кушодани рамзшиносии пайғамбаронаи Исмоил: аз камонвар то мӯҳргузори 144,000

Author

Jeff Pippenger

Published

March 2, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

> And God was with the lad; and he grew, and dwelt in the wilderness, and became an archer. Genesis 21:20.

> Ва Худо бо он писар буд; ва ӯ нашъунамо ёфт, ва дар биёбон сокин шуд, ва камончии моҳир гардид. Ҳастӣ 21:20.

Ishmael became an archer, which is a symbol of warfare, and a symbol of the executive judgment which is brought against Rome.

Исмоил камонвар шуд, ки рамзи ҷанг мебошад ва рамзи он доварии иҷрошавандаест, ки бар зидди Рум оварда мешавад.

> The voice of them that flee and escape out of the land of Babylon, to declare in Zion the vengeance of the Lord our God, the vengeance of his temple. Call together the archers against Babylon: all ye that bend the bow, camp against it round about; let none thereof escape: recompense her according to her work; according to all that she hath done, do unto her: for she hath been proud against the Lord, against the Holy One of Israel. Jeremiah 50:28, 29.

> Овози касоне ки мегурезанд ва аз замини Бобил халос мешаванд, то ки дар Сион интиқоми Худованд Худои мо, интиқоми маъбади Ӯро эълон намоянд. Камонваронро бар зидди Бобил гирд оваред; эй ҳамаи шумо, ки камонро мекашед, гирдогирди он урду занед; нагузоред, ки касе аз он халос шавад; ба он мувофиқи амалаш подош диҳед; мувофиқи ҳар он чи кардаст, ба он ҳамон тавр амал кунед; зеро ки бар зидди Худованд, бар зидди Қуддуси Исроил такаббур кардааст. Ирмиё 50:28, 29.

The archers recompense Babylon according to her work, and that recompense begins at the soon-coming Sunday law, with the second voice of Revelation chapter eighteen, when the progressive executive judgment of Babylon begins.

Камонварон ба Бобил мувофиқи корҳои вай подош медиҳанд, ва он подош аз қонуни ба зудӣ фарорасандаи рӯзи якшанбе оғоз меёбад, бо овози дуюми боби ҳаждаҳуми Ваҳй, вақте ки доварии иҷроии тадриҷии Бобил оғоз мегардад.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. How much she hath glorified herself, and lived deliciously, so much torment and sorrow give her: for she saith in her heart, I sit a queen, and am no widow, and shall see no sorrow. Revelation 18:4–7.

> Ва овози дигареро аз осмон шунидам, ки мегуфт: «Аз вай берун оед, эй қавми Ман, то дар гуноҳҳояш шарик нагардед ва аз офатҳои вай баҳра набардоред. Зеро гуноҳҳои вай то ба осмон расидаанд, ва Худо бадахлоқиҳои вайро ба ёд овардааст. Ба вай ҳамон гуна подош диҳед, чунон ки вай ба шумо подош дод, ва баробари аъмолаш ба вай ду баробар диҳед; дар он косае ки вай пур кардааст, барои вай ду баробар пур кунед. Ба ҳамон андозае ки вай худро ҷалол додааст ва дар нозу неъмат зистааст, ба вай азобу мотам диҳед; зеро вай дар дили худ мегӯяд: “Ман ҳамчун малика нишастаам, бевазан нестам, ва ҳаргиз мотам нахоҳам дид.” Ваҳй 18:4–7.»

Ishmael and his mother Hagar had been restrained from inheriting the right of the first born, and were cast out. Thus, jealousy became the prophetic motivation of Islam, and warfare their prophetic occupation. The first mention includes the restraint imposed upon Ishmael and his mother by Sarah, and their “restraint” became a primary prophetic characteristic of Islam throughout God’s Word, and history. Ishmael’s descendants were to be wild men, whose hand was against every man, and their wild attribute is represented by the wild Arabian ass, of the horse family. Thus, the Islamic warfare of the first and second woes, is represented as warriors riding upon angry horses.

Исмоил ва модараш Ҳоҷар аз мерос гирифтани ҳуқуқи нахустзода боздошта шуданд ва берун андохта шуданд. Ҳамин тавр, ҳасад ангезаи нубувватии Ислом гардид, ва ҷанг пешаи нубувватии он. Аввалин зикр боздоштеро дар бар мегирад, ки аз ҷониби Соро бар Исмоил ва модараш таҳмил шуд, ва ҳамин «боздошт» дар тамоми Каломи Худо ва таърих ба хусусияти асосии нубувватии Ислом табдил ёфт. Насли Исмоил бояд мардони ваҳшӣ мебуданд, ки дасти ҳар яке бар зидди ҳар кас бошад, ва сифати ваҳшии онҳо ба хари ваҳшии арабӣ, ки аз хонаводаи асп аст, тасвир шудааст. Бинобар ин, ҷангҳои исломии войи аввал ва дуюм ҳамчун ҷанговароне тасвир шудаанд, ки бар аспони хашмгин савор мебошанд.

Islam is the message of the latter rain, and it is only fitting that the three woes represent three specific prophetic lines, for the methodology of the latter rain is “line upon line.” When the prophetic characteristics of the first two lines are brought together, they establish the line of the third woe. All three prophetic lines illustrate the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Those three lines represent the period of the pouring out of the latter rain, for the latter rain began to sprinkle when the third Woe arrived on September 11, 2001.

Ислом паёми борони охир аст, ва комилан муносиб аст, ки се вой се хатти мушаххаси нубувватиро намояндагӣ кунанд, зеро усули борони охир «хат бар хат» аст. Вақте ки хусусиятҳои нубувватии ду хати аввал ба ҳам оварда мешаванд, онҳо хатти войи сеюмро барқарор месозанд. Ҳар се хатти нубувватӣ давраи мӯҳргузории яксаду чиҳилу чор ҳазорро тасвир мекунанд. Ин се хатт давраи рехта шудани борони охирро намояндагӣ мекунанд, зеро борони охир аз замоне оғоз ба пошидан кард, ки войи сеюм дар 11 сентябри соли 2001 фаро расид.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> «Борони охирин бар сари қавми Худо хоҳад борид. Фариштаи пуриқтидоре аз осмон фуруд хоҳад омад, ва тамоми замин аз ҷалоли ӯ мунаввар хоҳад шуд». Review and Herald, 21 апрели 1891.

The period of the sealing was also represented by the period that began on August 11, 1840 and ended with the arrival of the third angel on October 22, 1844. That period of time was also represented in Habakkuk chapter two. The Millerite history fulfilled Habakkuk chapter two, and in so doing it began when the angel descended on August 11, 1840, and it ended when the third angel arrived on October 22, 1844.

Давраи мӯҳргузорӣ ҳамчунин бо даврае рамзӣ нишон дода шуда буд, ки аз 11 августи соли 1840 оғоз ёфта, бо омадани фариштаи сеюм дар 22 октябри соли 1844 ба анҷом расид. Он порчаи замон ҳамчунин дар боби дуюми Ҳабаққуқ тасвир гардида буд. Таърихи миллерӣ боби дуюми Ҳабаққуқро ба иҷро расонд, ва бо ин кор он замоне оғоз ёфт, ки фаришта дар 11 августи соли 1840 фуруд омад, ва замоне ба поён расид, ки фариштаи сеюм дар 22 октябри соли 1844 омад.

Habakkuk chapter two identifies that at the end of the vision, the vision would “speak.” In verse three of Revelation chapter ten, the angel cried (spoke) with a loud voice, and on October 22, 1844 the same angel swore (spoke) that “time should be no longer.” Habakkuk’s watchman in verse one of chapter two, is located at August 11, 1840, for it is then that the watchmen lift up their voices.

Боби дуюми Ҳабаққуқ нишон медиҳад, ки дар анҷоми рӯъё, худи рӯъё «сухан хоҳад гуфт». Дар ояти сеюми боби даҳуми Ваҳй, фаришта бо овози баланд нидо кард (сухан гуфт), ва дар 22 октябри соли 1844 ҳамон фаришта қасам хӯрд (сухан гуфт), ки «дигар вақт нахоҳад буд». Посбони Ҳабаққуқ дар ояти якуми боби дуюм дар 11 августи соли 1840 ҷойгир аст, зеро маҳз дар ҳамон вақт аст, ки посбонон овозҳои худро баланд мекунанд.

In the rebellion of 1888, which Sister White identifies as representing the angel of Revelation eighteen that was to lighten the earth with His glory, the watchmen (Jones and Waggoner) lifted up their “voices” as a trumpet, to show God’s people their transgressions, for their message was the message to Laodicea. On September 11, 2001, which was typified by the history of 1888, the Lord led His last day people back to Jeremiah’s old paths, where the watchmen were not hearkened to. The descent of the angel marks the prophetic arrival of the watchmen.

Дар исёни соли 1888, ки Хоҳар Уайт онро ҳамчун намояндаи фариштаи Ваҳй боби ҳаждаҳум муайян мекунад, ки бояд заминро бо ҷалоли Ӯ равшан месохт, посбонон (Ҷонс ва Ваггонер) «овозҳои» худро мисли карнай баланд карданд, то ба қавми Худо гуноҳҳои онҳоро нишон диҳанд, зеро паёми онҳо паём ба Лаодикия буд. Дар 11 сентябри соли 2001, ки бо таърихи соли 1888 намунавор пешакӣ нишон дода шуда буд, Худованд қавми рӯзҳои охири Худро боз ба роҳҳои кӯҳани Ирмиё баргардонд, он ҷо ки ба посбонон гӯш надода буданд. Фуруд омадани фаришта расидани нубувватии посбононро нишон медиҳад.

The “voice” that arrived on August 11, 1840, was delivered through the watchmen, and Jeremiah was told that if he would return to his faith and trust in God after his disappointment that he would become God’s mouth. When the vision that had tarried finally arrived on October 22, 1844, it “spoke.” The period of Habakkuk chapter two, which was fulfilled in Millerite history, illustrates the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

«Овозе», ки рӯзи 11 августи соли 1840 расид, тавассути посбонон эълон карда шуд, ва ба Ирмиё гуфта шуд, ки агар ӯ баъд аз ноумедии худ ба имон ва таваккулаш ба Худо бозгардад, ӯ даҳони Худо хоҳад шуд. Вақте ки рӯъёе, ки ба таъхир афтода буд, ниҳоят рӯзи 22 октябри соли 1844 расид, он «сухан гуфт». Давраи боби дуюми Ҳабаққуқ, ки дар таърихи миллеритӣ иҷро шуд, давраи мӯҳр зада шудани яксаду чилу чор ҳазорро тасвир мекунад.

It is essential, to recognize that August 11, 1840 through to October 22, 1844, illustrates the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is the period where the latter rain is poured out. It is essential for the latter rain message is to be identified by the methodology of “line upon line.” The special period which is the sealing of the one hundred and forty-four thousand is repeatedly represented in the prophetic lines, and this is so in Habakkuk two, which Sister White directly identifies as being fulfilled in Millerite history. She also repeatedly teaches that Millerite history is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.

Муҳим аст, ки эътироф карда шавад: аз 11 августи соли 1840 то 22 октябри соли 1844 мӯҳр задани саду чилу чор ҳазорро нишон медиҳад, ки ҳамон давраест, ки дар он борони охирин рехта мешавад. Ин муҳим аст, зеро паёми борони охирин бояд аз рӯи методологияи «хат бар хат» шинохта шавад. Он давраи махсусе, ки мӯҳр задани саду чилу чор ҳазор аст, дар хатҳои нубувватӣ такроран муаррифӣ мешавад, ва чунин аст дар Ҳабаққуқ 2, ки Хоҳар Уайт онро мустақиман ҳамчун иҷрошуда дар таърихи миллерӣ муайян мекунад. Ӯ ҳамчунин борҳо таълим медиҳад, ки таърихи миллерӣ дар таърихи саду чилу чор ҳазор такрор мешавад.

> “Interwoven with prophecies which they had regarded as applying to the time of the second advent was instruction specially adapted to their state of uncertainty and suspense, and encouraging them to wait patiently in the faith that what was now dark to their understanding would in due time be made plain.

> «Дар миёни пешгӯиҳое, ки онҳо онҳоро ба замони омадани дуюм татбиқшаванда мешумориданд, дастуроте низ омада буд, ки махсусан ба ҳолати номуайянӣ ва интизории пуршиддати онҳо мутобиқ гардида, онҳоро ташвиқ мекард, то бо имон пурсаброна интизор шаванд, ки он чи ҳоло барои фаҳми онҳо тира аст, дар вақти муносиб равшан хоҳад шуд.

> “Among these prophecies was that of Habakkuk 2:1–4: ‘I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what He will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith.’

> Дар миёни ин нубувватҳо нубуввати Ҳабаққуқ 2:1–4 низ буд: «Бар посбонии худ меистам, ва бар бурҷ меистам, ва менигарам, то бинам, ки Ӯ ба ман чӣ хоҳад гуфт, ва ҳангоми сарзаниш шуданам чӣ ҷавоб хоҳам дод. Ва Худованд ба ман ҷавоб дода, гуфт: Руъёро бинавис ва онро бар лавҳаҳо равшан баён кун, то ҳар кӣ онро бихонад, битавонад бишитобад. Зеро ин руъё ҳанӯз барои вақти муайян аст, вале дар анҷом сухан хоҳад гуфт ва дурӯғ нахоҳад буд; агарчи таъхир намояд, онро мунтазир бош, зеро он ҳатман хоҳад омад, дер нахоҳад кард. Инак, ҷони касе ки мағрур шудааст, дар ӯ рост нест; аммо одил ба имони худ зиндагӣ хоҳад кард».

> “As early as 1842 the direction given in this prophecy to ‘write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it,’ had suggested to Charles Fitch the preparation of a prophetic chart to illustrate the visions of Daniel and the Revelation. The publication of this chart was regarded as a fulfillment of the command given by Habakkuk. No one, however, then noticed that an apparent delay in the accomplishment of the vision—a tarrying time—is presented in the same prophecy. After the disappointment, this scripture appeared very significant: ‘The vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. . . . The just shall live by his faith.’

> Ҳанӯз дар соли 1842 он дастуре, ки дар ин нубувват дода шуда буд, то «рӯъёро бинавис, ва онро бар лавҳаҳо равшан баён кун, то ҳар кӣ онро мехонад, битавонад бишитобад», Чарлз Фитчро ба таҳияи як ҷадвали нубувватӣ барои тасвир намудани рӯъёҳои Дониёл ва Ваҳй водор сохт. Нашри ин ҷадвал ҳамчун иҷрои он амре дониста шуд, ки ба Ҳабаққуқ дода шуда буд. Аммо дар он вақт ҳеҷ кас пай набурд, ки дар ҳамон нубувват таъхири зоҳирӣ дар иҷрои рӯъё — замони даранг — низ баён шудааст. Пас аз ноумедӣ, ин ояти Навиштаҷот бисёр пурмаъно намуд: «Зеро рӯъё ҳанӯз барои вақти муайян аст, ва дар анҷом сухан хоҳад гуфт, ва дурӯғ нахоҳад буд: агарчи даранг кунад, онро интизор шав; зеро ки он ҳатман хоҳад омад, таъхир нахоҳад кард.... Одил бошад, бо имони худ зиста хоҳад монд».

> “A portion of Ezekiel’s prophecy also was a source of strength and comfort to believers: ‘The word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God. . . . The days are at hand, and the effect of every vision. . . . I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged.’ ‘They of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of My words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done.’ Ezekiel 12:21–25, 27, 28.” The Great Controversy, 391–393.

> Қисме аз нубуввати Ҳизқиёл низ барои имондорон сарчашмаи қувват ва тасаллӣ буд: «Каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт: Эй писари одам, ин чӣ мақол аст, ки шумо дар замини Исроил доред ва мегӯед: “Рӯзҳо тӯл мекашанд, ва ҳар рӯъё барбод меравад”? Бинобар ин ба онҳо бигӯ: Ҳамин тавр мегӯяд Худованди Парвардигор.... Рӯзҳо наздиканд, ва иҷрои ҳар рӯъё.... Ман сухан хоҳам гуфт, ва каломе ки Ман мегӯям, ба амал хоҳад омад; он дигар ба таъхир намеафтад». «Аҳли хонаи Исроил мегӯянд: “Рӯъёе ки ӯ мебинад, барои рӯзҳои бисёр баъд аст, ва ӯ дар бораи замонҳои дури оянда нубувват мекунад”. Пас ба онҳо бигӯ: Ҳамин тавр мегӯяд Худованди Парвардигор; дигар ҳеҷ яке аз суханони Ман ба таъхир нахоҳад афтод, балки каломе ки Ман гуфтаам, ба амал хоҳад омад». Ҳизқиёл 12:21–25, 27, 28.» Муборизаи бузург, 391–393.

The Millerites not only saw themselves fulfilling the parable of the ten virgins, and Habakkuk chapter two, but they were also led to see that the history where they were fulfilling these prophecies, was also Ezekiel’s identification of that very same history, where “the effect of every vision,” was to be fulfilled. The line of history that represents the sealing of the one hundred and forty-four thousand is where the effect of every vision is fulfilled!

Миллерчиён на танҳо худро иҷрокунандаи масали даҳ духтар ва боби дуюми Ҳабаққуқ медиданд, балки ҳамчунин роҳнамоӣ шуданд, то дарк намоянд, ки таърихи замоне, ки дар он ин нубувватҳоро иҷро мекарданд, айни ҳамон таърихе низ буд, ки Ҳизқиёл онро муайян намудааст, ки дар он «асари ҳар рӯъё» бояд ба иҷро бирасад. Хатти таърихе, ки муҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазорро намояндагӣ мекунад, ҳамон ҷоест, ки асари ҳар рӯъё ба иҷро мерасад!

The lines which represent the period of the latter rain and the sealing of the one hundred and forty-four thousand are brought together to establish that prophetic history invariably possess the signature of Alpha and Omega.

Хатҳое, ки давраи борони охирин ва муҳр задани яксаду чилу чор ҳазорро ифода мекунанд, якҷо оварда мешаванд, то муқаррар гардад, ки он таърихи набавӣ ҳамеша дорои мӯҳри Алфа ва Омега мебошад.

Millerite history begins with the voice of the angel of Revelation ten, and ends with the same voice. September 11, 2001 begins with the first voice of Revelation chapter eighteen, and ends with the second voice of Revelation chapter eighteen. Habakkuk chapter two, begins with the voice of the watchmen, and ends with the voice of Jeremiah’s watchman. The first woe begins with Mohammed, and ends with Mohammed II. The second woe begins with the release of the four angels of Islam and ends with the restraint of Islam.

Таърихи миллерӣ бо овози фариштаи Ваҳй боби даҳум оғоз меёбад ва бо ҳамон овоз ба анҷом мерасад. 11 сентябри соли 2001 бо овози аввалини Ваҳй боби ҳаждаҳум оғоз меёбад ва бо овози дуюми Ваҳй боби ҳаждаҳум ба анҷом мерасад. Ҳабаққуқ боби дуюм бо овози посбонон оғоз меёбад ва бо овози посбони Ирмиё ба анҷом мерасад. Войи аввал бо Муҳаммад оғоз меёбад ва бо Муҳаммади II ба анҷом мерасад. Войи дуюм бо раҳо шудани чор фариштаи ислом оғоз меёбад ва бо боздошти ислом ба анҷом мерасад.

The methodology that is the latter rain is Isaiah’s “line upon line” methodology, and the lines that are brought together to identify and establish the message of the latter rain invariably contain the signature of Alpha and Omega. The first woe of Revelation chapter nine, begins with Mohammed and ends with Mohammed II. The period is divided into two types of warfare, the first being disorganized attacks upon Rome that began in earnest with Abubakar, and then a period of one hundred and fifty years where the first organized warfare of Islam was accomplished.

Методологияе, ки борони охирин аст, ҳамон методологияи «сатр бар сатр»-и Ишаъёст, ва сатрҳое, ки барои муайян ва барқарор намудани паёми борони охирин ба ҳам оварда мешаванд, бетағйир нишонаи Алфа ва Омегаро дар бар мегиранд. Войи аввалини боби нӯҳуми Ваҳйнома бо Муҳаммад оғоз меёбад ва бо Муҳаммади II анҷом меёбад. Ин давра ба ду навъи ҷанг тақсим мешавад: аввал, ҳамлаҳои бенизом бар зидди Рум, ки ба таври ҷиддӣ бо Абӯбакр оғоз ёфтанд, ва сипас давраи саду панҷоҳсолае, ки дар он аввалин ҷанги муназзами Ислом анҷом дода шуд.

The one hundred and fifty years is represented by the time prophecy of “five months”. The second woe also possesses a time prophecy which is three hundred and ninety-one years and fifteen days. Therefore, since the prophetic structure of the first and second woes identify the ending with the beginning, it contains a division between the sealing, and a specific period of time, The sealing process is represented at the beginning of the history of the first woe, and it is represented at the ending of the second woe.

Яксаду панҷоҳ сол бо нубуввати замонии «панҷ моҳ» ифода шудааст. Войи дувум низ дорои нубуввати замонӣ мебошад, ки се саду наваду як сол ва понздаҳ рӯз аст. Бинобар ин, азбаски сохтори нубувватии войи якум ва дувум анҷомро бо оғоз муайян месозад, он тафриқаеро миёни муҳргузорӣ ва як давраи муайяни вақт дар бар мегирад. Раванди муҳргузорӣ дар аввали таърихи войи якум ифода шудааст ва дар анҷоми войи дувум низ ифода мегардад.

What follows the sealing of verse four, in the first woe, is the “five months” (one hundred and fifty years). The five months is identified twice, once in verse five and again in verse ten. What precedes the sealing process of August 11, 1840 to October 22, 1844 in the second woe is the prophecy of the “hour, day, month, and year” (three hundred and ninety-one years and fifteen days), of verse fifteen. Together in one continuous line the fifth and sixth trumpets begin and end with an illustration of the sealing process.

Он чи пайи муҳргузории ояти чор, дар войи аввал, «панҷ моҳ» (як саду панҷоҳ сол) меояд. Панҷ моҳ ду бор муайян шудааст: як бор дар ояти панҷ ва боз дар ояти даҳ. Он чи пеш аз раванди муҳргузорӣ аз 11 августи 1840 то 22 октябри 1844, дар войи дуюм, меояд, пешгӯии «соат, рӯз, моҳ ва сол» аст (се саду наваду як сол ва понздаҳ рӯз), ки дар ояти понздаҳ омадааст. Якҷоя, дар як хатти пайваста, карнаҳои панҷум ва шашум бо тасвире аз раванди муҳргузорӣ оғоз меёбанд ва ба поён мерасанд.

As two lines, applied “line upon line” they identify a beginning and ending marked by Mohammed the first and Mohammed the second. “Line upon line,” they identify two distinct periods in each line, that is produced by each line possessing a time prophecy. In the history of the first woe, Islam was to “hurt” Rome, and in the second woe, it was to “kill” Rome. The first woe was a warfare of spears, swords and arrows, and the second woe introduced gunpowder as the weaponry.

Чун ду хат, вақте ки «хат бар хат» татбиқ мегарданд, ибтидо ва анҷомеро муайян мекунанд, ки бо Муҳаммади аввал ва Муҳаммади дувум аломатгузорӣ шудааст. «Хат бар хат», онҳо дар ҳар як хат ду давраи ҷудогонаро муайян мекунанд, ки аз он ба вуҷуд меояд, ки ҳар як хат дорои пешгӯии замонӣ мебошад. Дар таърихи войи аввал, Ислом бояд ба Рум «осеб» мерасонд, ва дар войи дувум, он бояд Румро «мекушт». Войи аввал ҷанги найзаҳо, шамшерҳо ва тирҳо буд, ва войи дувум борутро ҳамчун силоҳ ворид намуд.

> “VERSE 10. And they had tails like unto scorpions, and there were stings in their tails: and their power was to hurt men five months. 11. And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon.

> «ОЯТИ 10. Ва думҳое монанди каждумон доштанд, ва дар думҳояшон нешҳо буд; ва қудрати онҳо дар он буд, ки одамонро панҷ моҳ озор расонанд. 11. Ва бар онҳо подшоҳе буд, ки фариштаи вартаи беҳад аст; номи ӯ ба забони ибронӣ Абаддон аст, вале ба забони юнонӣ номи ӯ Аполлион мебошад.

> “Thus far, Keith has furnished us with illustrations of the sounding of the first five trumpets. But we must now take leave of him, and proceed to the application of the new feature of the prophecy here introduced; namely, the prophetic periods.

> «То ин дам, Кит ба мо намунаҳое аз садо додани панҷ карнаи аввалро пешниҳод кардааст. Аммо акнун бояд аз ӯ ҷудо шавем ва ба татбиқи хусусияти нави нубувват, ки дар ин ҷо ворид карда шудааст, бигузарем; яъне, давраҳои нубувватӣ.

> “Their Power Was to Hurt Men Five Months.—1. The question arises, What men were they to hurt five months?—Undoubtedly the same they were afterward to slay (see verse 15); ‘The third part of men,’ or third of the Roman empire,—the Greek division of it.

> «Қудрати онҳо ин буд, ки мардумро панҷ моҳ озор диҳанд.—1. Савол ба миён меояд: онҳо кадом мардумро мебоист панҷ моҳ озор диҳанд?—Бешубҳа, ҳамон касонеро, ки баъдтар бояд бикушанд (ниг. ояти 15); «сеяки мардум», ё сеяки империяи Рум,—яъне қисми юнонии он.»

> “2. When were they to begin their work of torment? The 11th verse answers the question.

> «2. Онҳо кай бояд кори азоб додани худро оғоз мекарданд? Ояти 11-ум ба ин савол ҷавоб медиҳад.

> “(1) ‘They had a king over them.’ From the death of Mohammed until near the close of the thirteenth century, the Mohammedans were divided into various factions under several leaders, with no general civil government extending over them all. Near the close of the thirteenth century, Othman founded a government which has since been known as the Ottoman government, or empire, which grew until it extended over all the principal Mohammedan tribes, consolidating them into one grand monarchy.

> «(1) “Онҳо бар худ подшоҳе доштанд.” Аз вафоти Муҳаммад то қариб поёни асри сездаҳум, пайравони Муҳаммад ба гурӯҳҳои гуногун таҳти роҳбарии чандин сарвар ҷудо буданд, бе он ки ҳукумати умумии шаҳрвандие бар ҳамаи онҳо доман густурда бошад. Наздики поёни асри сездаҳум, Усмон ҳукумате бунёд намуд, ки аз он замон ба баъд ҳамчун ҳукумати Усмонӣ, ё империя, маъруф гардидааст, ва он чунон рушд кард, ки бар ҳамаи қабилаҳои асосии пайравони Муҳаммад густариш ёфт ва онҳоро дар як монархияи бузург муттаҳид сохт.

> “(2) The character of the king. ‘Which is the angel of the bottomless pit.’ An angel signifies a messenger, a minister, either good or bad, and not always a spiritual being. ‘The angel of the bottomless pit,’ or chief minister of the religion which came from thence when it was opened. That religion is Mohammedanism, and the sultan is its chief minister. ‘The Sultan, or grand Seignior, as he is indifferently called, is also Supreme Caliph, or high priest, uniting in his person the highest spiritual dignity with the supreme secular authority.’—World As It Is, p.361.

> «(2) Хислати подшоҳ. “Ки фариштаи вартаи беҳад аст.” Фаришта маънои расул, хизматгор ё вазирро дорад, хоҳ нек бошад, хоҳ бад, ва ҳамеша мавҷуди рӯҳонӣ нест. “Фариштаи вартаи беҳад,” ё вазири аъзами он дине, ки ҳангоми кушода шудани он аз он ҷо падид омад. Он дин Муҳаммадия аст, ва султон вазири аъзами он мебошад. “Султон, ё ҷаноби аъзам, чунонки ӯро бетафовут меноманд, ҳамчунин Халифаи Аъло, ё коҳини бузург низ ҳаст, ки дар шахси худ олитарин мартабаи рӯҳониро бо волотарин ҳокимияти дунявӣ муттаҳид месозад.” — World As It Is, саҳ. 361.»

> “(3) His name. In Hebrew, ‘Abaddon,’ the destroyer; in Greek, ‘Apollyon,’ one that exterminates, or destroys. Having two different names in two languages, it is evident that the character, rather than the name of the power, is intended to be represented. If so, as expressed in both languages, he is a destroyer. Such has always been the character of the Ottoman government.

> «(3) Номи ӯ. Ба забони ибронӣ, “Абаддӯн” — ҳалоккунанда; ба забони юнонӣ, “Аполлюон” — он ки несту нобуд мекунад, ё ҳалок месозад. Аз он ки ӯ дар ду забон ду номи гуногун дорад, ошкор аст, ки мақсад бештар ифода кардани хислати ин қудрат аст, на худи номи он. Агар чунин бошад, чунон ки дар ҳар ду забон ифода ёфтааст, ӯ ҳалоккунанда аст. Чунин ҳамеша хислати ҳукумати Усмонӣ будааст.»

> “But when did Othman make his first assault on the Greek empire?—According to Gibbon, Decline and Fall, etc., ‘Othman first entered the territory of Nicomedia on the 27th day of July, 1299.’

> «Аммо Усмон кай бори нахуст ба империяи Юнон ҳуҷуми худро оғоз намуд? — Мувофиқи гуфтаи Гиббон, Decline and Fall, etc., «Усмон бори аввал дар рӯзи 27-уми июли соли 1299 ба қаламрави Никомедия ворид шуд.»

> “The calculations of some writers have gone upon the supposition that the period should begin with the foundation of the Ottoman empire; but this is evidently an error; for they were not only to have a king over them, but were to torment men five months. But the period of torment could not begin before the first attack of the tormentors, which was, as above stated, July 27, 1299.

> «Ҳисобу китоби баъзе нависандагон бар ин фарзия асос ёфтааст, ки ин давра бояд аз бунёди империяи Усмонӣ оғоз ёбад; аммо ин ошкоро хатост; зеро онҳо на танҳо бояд подшоҳе бар худ медоштанд, балки низ мебоист панҷ моҳ одамонро азоб медоданд. Вале давраи азоб додан пеш аз нахустин ҳамлаи азобдиҳандагон оғоз ёфта наметавонист, ки он, чунон ки дар боло гуфта шуд, 27 июли соли 1299 буд.

> “The calculation which follows, founded on this starting-point, was made and published in a work entitled, Christ’s Second Coming, etc., by J. Litch, in 1838.

> «Ҳисобе ки баъд аз ин меояд ва бар ин нуқтаи ибтидоӣ бино ёфтааст, аз ҷониби Ҷ. Литч дар соли 1838 дар асаре таҳти унвони «Омадани Дуюми Масеҳ» ва ғайра анҷом дода шуда, ба нашр расид. »

> “‘And their power was to hurt men five months.’ Thus far their commission extended, to torment by constant depredations, but not politically to kill them. ‘Five months,’ thirty days to a month, give us one hundred and fifty days; and these days, being symbolic, signify one hundred and fifty years. Commencing July 27, 1299, the one hundred and fifty years reach to 1449. During that whole period the Turks were engaged in an almost perpetual warfare with the Greek empire, but yet without conquering it. They seized upon and held several of the Greek provinces, but still Greek independence was maintained in Constantinople. But in 1449, the termination of the one hundred and fifty years, a change came, the history of which will be found under the succeeding trumpet.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 505–507.

> «“Ва қудрати онҳо ин буд, ки панҷ моҳ ба одамон озор расонанд.” То ҳамин ҳад ваколати онҳо мерасид: бо юришҳои пайваста азоб додан, аммо аз нигоҳи сиёсӣ онҳоро накуштан. “Панҷ моҳ”, бо сӣ рӯз барои ҳар моҳ, ба мо яксаду панҷоҳ рӯз медиҳад; ва ин рӯзҳо, чун рамзӣ ҳастанд, яксаду панҷоҳ солро ифода мекунанд. Аз 27 июли соли 1299 оғоз шуда, яксаду панҷоҳ сол то соли 1449 мерасад. Дар тӯли тамоми он давра туркҳо дар ҷанги қариб ҳамеша давомдор бо империяи Юнон машғул буданд, аммо ҳанӯз онро фатҳ накарда буданд. Онҳо чандин вилоятҳои юнониро тасарруф намуда, нигоҳ доштанд, вале истиқлолияти Юнон ҳанӯз дар Константинопол ҳифз мешуд. Аммо дар соли 1449, яъне дар анҷоми яксаду панҷоҳ сол, тағйире ба амал омад, ки таърихи он дар зери карнаи баъдӣ ёфт хоҳад шуд.” Урайя Смит, Daniel and Revelation, 505–507.»

Uriah Smith is citing Josiah Litch’s calculation of the one hundred and fifty years, which when concluded, represents a starting point for the three hundred and ninety-one year and fifteen-day prophecy in the next Trumpet. Commenting on Litch’s prediction concerning these two connected time prophecies Sister White recorded:

Урия Смит ба ҳисоби Ҷосия Литч дар бораи яксаду панҷоҳ сол ишора мекунад, ки бо анҷом ёфтани он, барои пешгӯии сесаду наваду як солу понздаҳрӯза дар Карнаи навбатӣ нуқтаи оғозро ифода менамояд. Ҳангоми шарҳ додан ба пешгӯии Литч дар бораи ин ду пешгӯии замонии ба ҳам пайваста, Хоҳар Уайт чунин навиштааст:

> “In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown . . . on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’

> «Дар соли 1840 боз як иҷроиши аҷиби пешгӯӣ таваҷҷуҳи густурдаеро барангехт. Ду сол пеш аз он, Ҷозая Литч, яке аз воизони пешқадаме, ки омадани дуюми Масеҳро мавъиза мекард, тафсире бар Ваҳй 9 нашр намуда, суқути Империяи Усмониро пешгӯӣ карда буд. Мувофиқи ҳисобҳои ӯ, ин қудрат мебоист... дар 11 августи соли 1840 сарнагун гардад, вақте ки метавон интизор буд, ки қудрати усмонӣ дар Қустантиния шикаста шавад. Ва ман бовар дорам, ки маълум хоҳад шуд, ки воқеан ҳамин тавр аст.»

> “At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

> «Дар ҳамон вақти муайяншуда Туркия ба василаи сафирони худ ҳимояи қудратҳои муттафиқи Аврупоро пазируфт ва ба ҳамин тарз худро таҳти назорати миллатҳои масеҳӣ қарор дод. Ин воқеа пешгӯиро ба таври дақиқ ба амал овард. Вақте ки ин маълум гардид, анбӯҳи зиёде ба дурустии усулҳои тафсири нубувват, ки Миллер ва ҳамроҳонаш қабул карда буданд, муътақид шуданд, ва ба ҳаракати адвентӣ такони шигифтангезе дода шуд. Мардони соҳибилму соҳибмақом бо Миллер ҳамроҳ шуданд, ҳам дар мавъиза кардан ва ҳам дар нашр намудани назарҳои ӯ, ва аз соли 1840 то 1844 кор босуръат густариш ёфт». «Муборизаи Бузург», 334, 335.

The first and second woes are connected by two interconnected time prophecies. The first woe, begins with an illustration of the sealing and the second woe, ends with the history of August 11, 1840 until the sounding of the seventh trumpet on October 22, 1844, which is also an illustration of the sealing. The beginning and ending bear the signature of Alpha and Omega, because, as with the history in which Christ confirmed the covenant for a week, the period is divided into two parts. The first period begins with the first Mohammed, and ends with the second Mohammed. The second period begins with “a voice from the four horns of the golden altar which is before God,” and it ends with the “voice” of Christ, swearing “by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer.”

Войи якум ва дуюм бо ду пешгӯии замонӣ, ки бо ҳамдигар пайвастаанд, алоқаманд мебошанд. Войи якум бо як тасвири муҳргузорӣ оғоз меёбад, ва войи дуюм бо таърихи аз 11 августи соли 1840 то садо додани карнаи ҳафтум дар 22 октябри соли 1844 анҷом меёбад, ки он низ тасвири муҳргузорист. Оғоз ва анҷом имзои Алфа ва Омегаро бар худ доранд, зеро, чунонки дар таърихе ки Масеҳ аҳдро барои як ҳафта устувор гардонид, ин давра ба ду қисм ҷудо мешавад. Давраи аввал бо Муҳаммади аввал оғоз ёфта, бо Муҳаммади дуюм анҷом меёбад. Давраи дуюм бо «овозе аз чаҳор шохи қурбонгоҳи тиллоӣ, ки пеши Худост» оғоз меёбад, ва бо «овози» Масеҳ ба анҷом мерасад, ки қасам мехӯрад «ба Ӯ, ки то абадулобод зинда аст, ва осмон ва он чиро, ки дар он аст, ва замин ва он чиро, ки дар он аст, ва баҳр ва он чиро, ки дар он аст, офарид, ки дигар вақт нахоҳад буд».

We will continue this study in the next article.

Мо ин таҳқиқро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “Any question that Satan can arouse in the mind to create doubt in regard to the grand history of the past travels of the people of God will please his satanic majesty and is an offense to God. The tidings of the Lord’s soon coming in power and great glory to our world is truth, and in 1840 many voices were raised in its proclamation.” Manuscript Releases, volume 9, 134.

> «Ҳар саволе ки шайтон метавонад дар зеҳн бедор созад, то нисбат ба таърихи бузурги сафарҳои гузаштаи халқи Худо шакку шубҳа ба вуҷуд оварад, ба ҳазрати шайтонӣ писанд аст ва барои Худо таҳқир мебошад. Хабари ба наздикӣ омадани Худованд ба ҷаҳони мо бо қудрат ва ҷалоли бузург ҳақиқат аст, ва дар соли 1840 овозҳои бисёре дар эълони он баланд гардиданд». Manuscript Releases, ҷилди 9, 134.

Back to Articles