Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Seven

Китоби Дониёл — саду панҷоҳу ҳафтум

Unraveling the Prophetic Symbolism of Cyrus in the Book of Daniel

Кушодани рамзшиносии нубувватии Куруш дар Китоби Дониёл

Author

Jeff Pippenger

Published

March 25, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In verse one, of chapter ten, we are informed that it was the third year of Cyrus, but in chapter one, we are informed that Daniel only lived, or continued until the first year of Cyrus.

Дар ояти якуми боби даҳум ба мо хабар дода мешавад, ки он соли сеюми Куруш буд; аммо дар боби якум ба мо хабар дода мешавад, ки Дониёл фақат то соли якуми Куруш зиндагӣ кард ё боқӣ монд.

> And Daniel continued even unto the first year of king Cyrus. Daniel 1:21.

> Ва Дониёл то соли аввали подшоҳ Куруш идома дод. Дониёл 1:21.

For two years Cyrus had essentially co-ruled with Darius the Mede, thus it was his third year, but it was also his first year.

Дар тӯли ду сол Куруш амалан бо Дорёи модӣ ҳамподшоҳӣ мекард; бинобар ин, он соли сеюми ӯ буд, вале ҳамзамон соли аввали ӯ низ буд.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> Дар соли сеюми Куруш, подшоҳи Форс, каломе ба Дониёл, ки ӯро Белтешатсар меномиданд, ошкор карда шуд; ва он калом рост буд, вале замони муқарраршуда дароз буд; ва ӯ он каломро фаҳмид, ва ба рӯъё фаҳмиш дошт. Дониёл 10:1.

Prophetically Cyrus is introduced in Daniel’s first and last visions. Daniel chapter one, as already set forth in prior articles, represents the first angel of Revelation chapter fourteen. When the first angel is identified in prophecy it possesses all the prophetic characteristics of all three angels of Revelation fourteen. The three steps of the everlasting gospel represented in the first angel, are “fear God,” “give Him glory,” for “the hour of His judgment is come.”

Ба тариқи нубувватӣ, Куруш дар рӯъёҳои аввалин ва охирини Дониёл муаррифӣ мегардад. Боби якуми Дониёл, чунон ки аллакай дар мақолаҳои пешин баён гардидааст, фариштаи якуми Ваҳй боби чордаҳумро намояндагӣ мекунад. Ҳангоме ки фариштаи якум дар нубувват муайян карда мешавад, вай ҳамаи хусусиятҳои нубувватии ҳар се фариштаи Ваҳй 14-ро доро мебошад. Се қадами Инҷили ҷовидонӣ, ки дар фариштаи якум намояндагӣ шудаанд, инҳоянд: «аз Худо битарсед», «Ӯро ҷалол диҳед», зеро «соати доварии Ӯ фаро расидааст».

Because Daniel and the three worthies “feared God,” they chose to reject the diet of Babylon, and remain vegetarians. In the visual test that followed, Daniel and the three worthies “glorified God” in their healthy appearance in contrast with those who ate the Babylonian diet. After three years, the “hour of judgment” arrived when Nebuchadnezzar tested them and found them to be ten times wiser than all the Babylonian wise men.

Азбаски Дониёл ва он се ҷавони арзанда «аз Худо метарсиданд», онҳо интихоб карданд, ки ғизои Бобилро рад намоянд ва бар хӯрдани наботот бимонанд. Дар озмоиши намоёне, ки баъдан сурат гирифт, Дониёл ва он се ҷавони арзанда бо намуди солиму тандурусти худ, дар муқоиса бо касоне ки аз ғизои Бобил мехӯрданд, «Худоро ҷалол доданд». Пас аз се сол, «соати доварӣ» фаро расид, вақте ки Набукаднесар онҳоро озмуд ва дарёфт, ки онҳо аз ҳамаи ҳакимони Бобил даҳ баробар донотаранд.

The three steps of the everlasting gospel are also represented in the final chapter of Daniel as the process whereby the increase of knowledge purifies, makes white and tries those who are held accountable to the light that is unsealed at the time of the end. In the first chapter of Daniel as in the last, the three steps of the first angel, which includes all three angels, is identified. Because chapter one is the everlasting gospel of the first angel, chapter two of Daniel represents the second angel of Revelation fourteen, where the test of the image of the beast or the image of Christ is represented, as it was in the second test in the three steps of chapter one.

Се қадами башорати ҷовидонӣ ҳамчунин дар боби охирини Дониёл ҳамчун раванде тасвир ёфтаанд, ки ба василаи он афзоиши дониш онҳоеро, ки дар назди нуре, ки дар вақти охир кушода мешавад, масъул нигоҳ дошта мешаванд, пок мегардонад, сафед месозад ва имтиҳон мекунад. Дар боби аввали Дониёл, чунон ки дар боби охирин, се қадами фариштаи аввал, ки ҳар се фариштаро дар бар мегирад, муайян карда шудааст. Азбаски боби аввал башорати ҷовидонии фариштаи аввал аст, боби дуюми Дониёл фариштаи дуюми Ваҳй боби чордаҳро ифода мекунад, ки дар он имтиҳони сурати ҳайвон ё сурати Масеҳ тасвир шудааст, ҳамон тавре ки он дар имтиҳони дуюм дар се қадами боби аввал тасвир ёфта буд.

Because chapters one and two of Daniel represent the first and second angels of Revelation fourteen, chapter three and the test on the Plain of Dura, represents the third angel’s message, with its warning to not receive the mark of the beast. In chapter one of Daniel, Cyrus’ first year is mentioned, and in chapter ten, which is Daniel’s last vision, Cyrus is represented by his third year, but we know that third year is his first year, for Daniel only continued until the first year of Cyrus.

Азбаски бобҳои якум ва дуюми Дониёл фариштаи якум ва дуюми Ваҳйи чордаҳумро намояндагӣ мекунанд, боби сеюм ва озмоиш дар саҳрои Дуро паёми фариштаи сеюмро, бо ҳушдори он ки аломати ҳайвонро қабул накунанд, намояндагӣ мекунад. Дар боби якуми Дониёл соли аввали Куруш зикр шудааст, ва дар боби даҳум, ки рӯъёи охирини Дониёл аст, Куруш бо соли сеюми худ муаррифӣ мешавад, аммо мо медонем, ки он соли сеюм соли аввали ӯст, зеро Дониёл фақат то соли аввали Куруш идома ёфт.

Cyrus is therefore a symbol of a first year that contains three years. He is a symbol of the first angel’s message. Cyrus’ first year is mentioned in the last verse of Daniel’s first vision, and then again in the first verse of Daniel’s last vision. It is important to recognize the prophetic symbolism of Cyrus, and we are first identifying that he represents the first angel’s message. This can be prophetically ascertained by the fact that Daniel identifies his third year, as his first, but more importantly it is identified by the first decree which he proclaimed.

Пас Куруш рамзи соли аввалест, ки се солро дар бар мегирад. Ӯ рамзи паёми фариштаи аввал аст. Соли аввали Куруш дар ояти охирини рӯъёи аввали Дониёл зикр мешавад, ва сипас боз дар ояти аввали рӯъёи охирини Дониёл. Муҳим аст, ки рамзшиносии нубувватии Курушро бишносем, ва мо нахуст муайян месозем, ки ӯ паёми фариштаи аввалро намояндагӣ мекунад. Инро метавон аз ҷиҳати нубувватӣ аз он муайян кард, ки Дониёл соли сеюми ӯро ҳамчун соли аввали ӯ муаррифӣ мекунад; аммо муҳимтар аз ин, ин аз ҷониби нахустин фармоне, ки ӯ эълон кард, муайян мегардад.

The struggle that Gabriel was having with the kings of Persia in chapter ten, was in regard to bringing Cyrus to the point where he would follow through and proclaim the first of three decrees, which would allow the Jews to return and rebuild Jerusalem and the temple. The third decree would mark the beginning of the twenty-three hundred year prophecy, which ended when the third angel arrived on October 22, 1844. The third decree represented the third angel, and therefore the first decree of Cyrus, represented the arrival of the first angel in 1798. Cyrus represents the first angel, and for this reason, in the book of Daniel his first year represented three years.

Муборизае, ки Ҷабраил дар боби даҳум бо подшоҳони Форс дошт, ба он вобаста буд, ки Курушро ба он нуқта расонад, ки ӯ пайгирона амал карда, нахустини се фармонро эълон намояд, ки он ба яҳудиён имкон медод ба Ерусалим баргарданд ва шаҳр ва маъбадро аз нав бино кунанд. Фармони сеюм оғози пешгӯии ду ҳазору сесадсоларо нишон медод, ки он ҳангоми омадани фариштаи сеюм, дар 22 октябри соли 1844, ба анҷом расид. Фармони сеюм намояндаи фариштаи сеюм буд, ва бинобар ин, фармони аввали Куруш намояндаи омадани фариштаи аввал дар соли 1798 буд. Куруш фариштаи аввалро ифода мекунад, ва аз ҳамин сабаб, дар китоби Дониёл соли аввали ӯ се солро намояндагӣ мекард.

Cyrus therefore represents the “time of the end,” for it was when the first angel (Cyrus), arrived in 1798, that the “time of the end” arrived and the book of Daniel was unsealed. The name Cyrus is believed to be derived from the Old Persian word “Kūruš,” which means “sun,” combined with the Elamite word “kursh,” meaning “throne,” indicating a connection to royal authority or kingship. Isaiah addresses these characteristics of Cyrus as well.

Пас, Куруш «замони охир»-ро муаррифӣ мекунад, зеро маҳз ҳангоме ки фариштаи аввал (Куруш) дар соли 1798 омад, «замони охир» фаро расид ва китоби Донёл мӯҳркушоӣ шуд. Гумон меравад, ки номи Куруш аз вожаи форсии бостонии «Kūruš», ки маънояш «офтоб» аст, баргирифта шуда, бо вожаи эломии «kursh», ба маънои «тахт», омехта шудааст, ки далолат бар иртибот бо ҳокимияти шоҳона ё подшоҳӣ дорад. Ишаъё низ ба ин хусусиятҳои Куруш муроҷиат мекунад.

> That saith of Cyrus, He is my shepherd, and shall perform all my pleasure: even saying to Jerusalem, Thou shalt be built; and to the temple, Thy foundation shall be laid. Thus saith the Lord to his anointed, to Cyrus, whose right hand I have holden, to subdue nations before him; and I will loose the loins of kings, to open before him the two leaved gates; and the gates shall not be shut; I will go before thee, and make the crooked places straight: I will break in pieces the gates of brass, and cut in sunder the bars of iron: And I will give thee the treasures of darkness, and hidden riches of secret places, that thou mayest know that I, the Lord, which call thee by thy name, am the God of Israel. For Jacob my servant’s sake, and Israel mine elect, I have even called thee by thy name: I have surnamed thee, though thou hast not known me. I am the Lord, and there is none else, there is no God beside me: I girded thee, though thou hast not known me: That they may know from the rising of the sun, and from the west, that there is none beside me. I am the Lord, and there is none else. Isaiah 44:28–45:6.

> Он ки дар бораи Куруш мегӯяд: «Ӯ чӯпони Ман аст, ва тамоми хости Маро ба ҷо хоҳад овард», — ҳамон ки ба Уршалим мегӯяд: «Ту бино хоҳӣ шуд»; ва ба маъбад: «Бунёди ту гузошта хоҳад шуд». Чунин мегӯяд Худованд ба масеҳи Худ, ба Куруш, ки дасти рости ӯро Ман гирифтаам, то халқҳоро пеши ӯ мутеъ гардонам; ва камарҳои подшоҳонро хоҳам кушод, то дарҳои дутабақаро пеши ӯ боз намоям, ва дарвозаҳо баста нахоҳанд шуд; Ман пеши ту хоҳам рафт ва ҷойҳои каҷро рост хоҳам кард; дарвозаҳои биринҷиро пора-пора хоҳам шикаст, ва панҷараҳои оҳанинро хоҳам бурид; ва ганҷҳои торикӣ ва сарватҳои ниҳони ҷойҳои махфиро ба ту хоҳам дод, то бидонӣ, ки Ман, Худованд, ки туро ба номи ту мехонам, Худои Исроил ҳастам. Ба хотири Яъқуб, бандаи Ман, ва Исроил, баргузидаи Ман, Ман туро ба номи ту хондаам; ба ту лақаб додаам, ҳарчанд Маро нашинохтаӣ. Ман Худованд ҳастам, ва дигаре нест; ғайр аз Ман Худое нест. Ман туро қувват бастаам, ҳарчанд Маро нашинохтаӣ, то аз баромадани офтоб ва аз ҷониби ғарб бидонанд, ки ғайр аз Ман дигаре нест. Ман Худованд ҳастам, ва дигаре нест. Ишаъё 44:28–45:6.

Cyrus typified Christ, for he was the Lord’s “anointed” and was called God’s “shepherd,” who builds Jerusalem and lays the foundation of the temple. He is the one involved with the opening of the closed gates, as Christ is He who opens and no man shuts, and shuts and no man opens. And Cyrus is given “the treasures of darkness, and hidden riches of secret places.” Cyrus fulfills several waymarks upon the line of reformatory movements.

Куруш тимсоли Масеҳ буд, зеро ӯ «масеҳшуда»-и Худованд буд ва «чӯпони» Худо хонда шуд, ки Ерусалимро бино мекунад ва таҳкурсии маъбадро мегузорад. Ӯ ҳамон касест, ки бо кушода шудани дарвозаҳои баста алоқаманд аст, чунон ки Масеҳ Ҳамон аст, ки мекушояд ва ҳеҷ кас намебандад, ва мебандад ва ҳеҷ кас намекушояд. Ва ба Куруш «хазинаҳои торикӣ ва ганҷҳои ниҳони ҷойҳои махфӣ» дода мешавад. Куруш чандин аломатҳои роҳро бар хати ҳаракатҳои ислоҳотӣ ба иҷро мерасонад.

He marks the time of the end, when the first angel arrives, when the book of Daniel is unsealed and there is then an increase of knowledge that comes from “the treasures of darkness, and hidden riches of secret places.” Those “treasures of darkness, and hidden riches of secret places,” make up the “foundation” that is “built,” and the “temple,” that is to be “laid”. Christ, who was typified by Cyrus, is the Lord’s “anointed,” as Christ was anointed at His baptism. Cyrus is therefore not only the arrival of the first angel, he is also the second angel that empowers the first angel when it descends, as the Holy Spirit descended when Christ was anointed. On October 22, 1844 Christ opened the door or “gate” into the Most Holy Place, which was a gate that had been shut. Cyrus also marks the arrival of the third angel.

Вай замони поёнро муайян мекунад, ҳангоме ки фариштаи аввал меояд, ҳангоме ки китоби Дониёл муҳркушоӣ мешавад ва пас аз он афзоиши дониш ба миён меояд, ки аз «хазинаҳои зулмот ва сарватҳои ниҳони ҷойҳои махфӣ» бармеояд. Он «хазинаҳои зулмот ва сарватҳои ниҳони ҷойҳои махфӣ» ҳамон «таҳкурсӣ»-ро ташкил медиҳанд, ки «сохта» мешавад, ва ҳамон «маъбад»-ро, ки бояд «бунёд ниҳода» шавад. Масеҳ, ки Куруш намунаи пешакии Ӯ буд, «масеҳшуда»-и Худованд аст, чунон ки Масеҳ ҳангоми таъмиди Худ тадҳин гардид. Бинобар ин, Куруш на танҳо омадани фариштаи аввал аст, балки ӯ ҳамчунин фариштаи дуюм аст, ки фариштаи аввалро ҳангоми нузулаш қувват мебахшад, чунон ки Рӯҳулқудс ҳангоми тадҳин шудани Масеҳ нозил гардид. Дар 22 октябри соли 1844 Масеҳ дар ё «дарвоза»-еро ба сӯи Қудси Ақдос кушод, ки он дарвоза баста буд. Куруш ҳамчунин омадани фариштаи сеюмро нишон медиҳад.

Cyrus is the first angel, and the first angel possesses all the elements of all three angels. Cyrus is the time of the end in 1798, when the first angel arrived. Cyrus represents August 11, 1840 when the message of the first angel was empowered (anointed). He represents the work of laying the foundations, as represented by the production of the 1843 chart in May of 1842. He represents the building of the temple, as the two classes were separated at the first disappointment on April 19, 1844, and he represents the second separation at the great disappointment of October 22, 1844.

Куруш фариштаи якум аст, ва фариштаи якум ҳамаи унсурҳои ҳар се фариштаро дар худ дорад. Куруш замони охир дар соли 1798 аст, вақте ки фариштаи якум омад. Куруш 11 августи соли 1840-ро муаррифӣ мекунад, вақте ки паёми фариштаи якум қувват ёфт (тадҳин карда шуд). Ӯ кори гузоштани таҳкурсиро муаррифӣ мекунад, чунон ки ин дар таҳияи ҷадвали соли 1843 дар моҳи майи соли 1842 нишон дода шудааст. Ӯ сохтмони маъбадро муаррифӣ мекунад, зеро ду табақа дар ноумедии аввал, 19 апрели соли 1844, ҷудо шуданд, ва ӯ ҷудоии дуюмро низ дар ноумедии бузурги 22 октябри соли 1844 муаррифӣ мекунад.

All the waymarks of the reform movement of the Millerites were typified by Cyrus, and therefore those waymarks are also typifying the waymarks of the movement of the one hundred and forty-four thousand. The Millerite movement was preceded by the signs which Christ identified would precede the history of the Millerites.

Ҳамаи аломатҳои роҳии ҳаракати ислоҳоти миллеритҳо бо Куруш намунасозӣ шуда буданд, ва аз ин рӯ он аломатҳои роҳӣ ҳамчунин аломатҳои роҳии ҳаракати саду чилу чор ҳазорро намунасозӣ мекунанд. Ҳаракати миллеритҳо бо нишонаҳое пешгузашта буд, ки Масеҳ муайян карда буд, ки пеш аз таърихи миллеритҳо фаро хоҳанд расид.

> “Prophecy not only foretells the manner and object of Christ’s coming, but presents tokens by which men are to know when it is near. Said Jesus: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars.’ Luke 21:25. ‘The sun shall be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars of heaven shall fall, and the powers that are in heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in the clouds with great power and glory.’ Mark 13:24–26. The revelator thus describes the first of the signs to precede the second advent: ‘There was a great earthquake; and the sun became black as sackcloth of hair, and the moon became as blood.’ Revelation 6:12.

> «Пайғамбарӣ на танҳо тарз ва мақсади омадани Масеҳро пешгӯйӣ мекунад, балки нишонаҳоеро низ баён менамояд, ки мардум бояд ба воситаи онҳо бидонанд, ки он наздик аст. Исо гуфт: “Ва дар офтоб, ва дар моҳ, ва дар ситорагон аломатҳо хоҳад буд.” Луқо 21:25. “Офтоб торик хоҳад шуд, ва моҳ нури худро нахоҳад дод, ва ситорагони осмон хоҳанд афтод, ва қувваҳои дар осмон буда ба ларза хоҳанд омад. Ва он гоҳ Писари Одамро хоҳанд дид, ки бо қудрат ва ҷалоли бузург бар абрҳо меояд.” Марқӯс 13:24–26. Ваҳйбин аломати нахустинеро, ки бояд пеш аз омадани дуюм воқеъ гардад, чунин тасвир мекунад: “Ва зилзилаи бузурге ба амал омад; ва офтоб мисли палоси сиёҳи мӯйин сиёҳ шуд, ва моҳ мисли хун гардид.” Ваҳй 6:12.»

> “These signs were witnessed before the opening of the nineteenth century. In fulfillment of this prophecy there occurred, in the year 1755, the most terrible earthquake that has ever been recorded.” The Great Controversy, 304.

> «Ин аломатҳо пеш аз оғози асри нуздаҳум мушоҳида шуданд. Дар иҷрои ин пешгӯӣ, дар соли 1755, даҳшатноктарин заминларзае ба вуқӯъ пайваст, ки то имрӯз боре сабт шудааст». The Great Controversy, 304.

The signs which announced the Second Coming began shortly before 1798, in 1755. 1798 was the conclusion of the captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon, which Sister White teaches was typified by the literal captivity of literal Israel in literal Babylon, that concluded at the end of the seventy years of captivity, when Cyrus entered through the open gates and took Babylon, and slew Belshazzar.

Аломатҳое, ки Омадани Дуюмро эълон менамуданд, андаке пеш аз соли 1798, дар соли 1755 оғоз ёфтанд. Соли 1798 анҷоми асорати Исроили рӯҳонӣ дар Бобили рӯҳонӣ буд, ки хоҳар Уайт таълим медиҳад, ки он ба воситаи асорати воқеии Исроили воқеӣ дар Бобили воқеӣ рамзгузорӣ шуда буд; он асорат дар поёни ҳафтод соли асирӣ ба анҷом расид, вақте ки Куруш аз дарвозаҳои кушода ворид шуда, Бобилро забт кард ва Белшасарро ба қатл расонд.

> “Today the church of God is free to carry forward to completion the divine plan for the salvation of a lost race. For many centuries God’s people suffered a restriction of their liberties. The preaching of the gospel in its purity was prohibited, and the severest of penalties were visited upon those who dared disobey the mandates of men. As a consequence, the Lord’s great moral vineyard was almost wholly unoccupied. The people were deprived of the light of God’s word. The darkness of error and superstition threatened to blot out a knowledge of true religion. God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> «Имрӯз калисои Худо озод аст, ки нақшаи илоҳиро барои наҷоти насли гумроҳшуда то анҷоми он пеш барад. Дар тӯли асрҳои зиёд қавми Худо аз озодиҳои худ маҳдудият кашиданд. Мавъизаи Инҷил дар покии он манъ карда шуда буд, ва сахттарин ҷазоҳо бар касоне фуруд меомаданд, ки ҷуръат мекарданд ба фармонҳои одамон итоат накунанд. Дар натиҷа, токзори бузурги ахлоқии Худованд қариб ба таври комил бекас мемонд. Мардум аз нури каломи Худо маҳрум карда шуданд. Зулмати гумроҳӣ ва хурофот таҳдид мекард, ки дониши дини ҳақиқиро маҳв созад. Калисои Худо бар замин дар ин давраи тӯлонии таъқиби бераҳмона ба ҳақиқат дар асорат буд, чунон ки фарзандони Исроил дар айёми асирӣ дар Бобил дар асорат нигоҳ дошта мешуданд». Пайғамбарон ва Подшоҳон, 714.

The end of the seventy years in Babylon typified 1798, and there were signs that preceded 1798, that announced that Christ’s return was imminent.

Анҷоми ҳафтод сол дар Бобил соли 1798-ро рамзӣ нишон медод, ва аломатҳое буданд, ки пеш аз соли 1798 зоҳир шуданд ва эълон мекарданд, ки бозгашти Масеҳ наздик аст.

> “The advent of the army of Cyrus before the walls of Babylon was to the Jews a sign that their deliverance from captivity was drawing nigh. More than a century before the birth of Cyrus, Inspiration had mentioned him by name, and had caused a record to be made of the actual work he should do in taking the city of Babylon unawares, and in preparing the way for the release of the children of the captivity.” Prophets and Kings, 551.

> «Омадани лашкари Куруш назди деворҳои Бобил барои яҳудиён аломате буд, ки раҳоии онҳо аз асорат наздик мешавад. Беш аз як аср пеш аз таваллуди Куруш, Илҳом ӯро ба ном зикр карда буд ва сабт шудани кори воқеие, ки ӯ бояд анҷом медод, яъне ногаҳон гирифтани шаҳри Бобил ва муҳайё сохтани роҳ барои озод шудани фарзандони асоратро, ба амал оварда буд». «Пайғамбарон ва Подшоҳон», 551.

Cyrus also typified the signs which preceded 1798. The historians are rather vague about the rule of Darius and Cyrus, but God’s Word is clear. The Medo-Persian Empire followed the Empire of Babylon, and the first king of Medo-Persia was Darius, though it was his nephew Cyrus that was the general that took Babylon, the night of Belshazzar’s last party. Cyrus and Darius both typify the time of the end of the seventy-year captivity, that represents the time of the end in 1798, and that also typifies the time of the end in 1989.

Куруш ҳам аломатҳоеро, ки пеш аз соли 1798 воқеъ шуданд, тимсол мекард. Таърихнигорон дар бораи ҳукмронии Дориёш ва Куруш то андозае норӯшананд, аммо Каломи Худо равшан аст. Империяи Модию Форс пас аз Империяи Бобил омад, ва нахустин подшоҳи Модию Форс Дориёш буд, ҳарчанд ин ҷияни ӯ Куруш буд, ки ҳамон шаби базми охирини Белшасар сарлашкаре буд, ки Бобилро тасарруф кард. Ҳам Куруш ва ҳам Дориёш замони поёни асорати ҳафтодсоларо тимсол мекунанд, ки он замони поёнро дар соли 1798 намояндагӣ менамояд, ва он ҳамчунин замони поёнро дар соли 1989 тимсол мекунад.

The time of the end in the history of Moses was marked by the births of Aaron and Moses, three years apart. That history typified most perfectly the history of Christ, and the time of the end in that history was marked by the birth of John, and six months later the birth of his cousin Jesus. The time of the end has two waymarks, and Darius and Cyrus both mark the end of the captivity of seventy years, that typified the end of the captivity of twelve hundred and sixty years. The deadly wound of the papal beast in 1798, was followed the next year by the death of the one who had rode upon and reigned over that beast. In 1989 Reagan and Bush the first, were both presidents.

Замони анҷом дар таърихи Мусо бо таваллуди Ҳорун ва Мусо, ки се сол аз ҳам ҷудо буданд, нишон дода шуда буд. Он таърих ба таври комилтарин таърихи Масеҳро намунавор пешакӣ нишон медод, ва замони анҷом дар он таърих бо таваллуди Юҳанно ва шаш моҳ баъдтар бо таваллуди хеши ӯ Исо нишон дода шуда буд. Замони анҷом ду нишонаи роҳ дорад, ва Дорёш ва Куруш ҳар ду анҷоми асорати ҳафтодсоларо нишон медиҳанд, ки он анҷоми асорати ҳазору дусаду шастсоларо пешнамун месохт. Захми марговари ҳайвони папагӣ дар соли 1798, дар соли баъдӣ бо марги он касе пайгирӣ гардид, ки бар он ҳайвон савор шуда, бар он ҳукмронӣ мекард. Дар соли 1989 Рейган ва Буши аввал ҳар ду президент буданд.

Cyrus marks the signs that announce the coming time of the end, and he marks the time of the end. He marks the increase of knowledge, and the empowerment of the first message when an angel descends, and he marks the work that is then taken up in laying the foundations, the work of building the temple, and the arrival of the third angel when the Messenger of the Covenant suddenly comes to His temple.

Куруш нишонаҳоеро, ки омадани вақти охирро эълон мекунанд, муайян месозад, ва ӯ вақти охирро низ муайян мекунад. Ӯ афзоиши донишро нишон медиҳад, ҳамчунин қувват ёфтани паёми аввалро ҳангоме ки фариштае нозил мешавад; ва ӯ он кореро низ нишон медиҳад, ки баъд аз он дар гузоштани таҳкурсӣ, дар кори бино кардани маъбад, ва дар омадани фариштаи сеюм, вақте ки Пайғамбари Аҳд ногаҳон ба маъбади Худ меояд, ба иҷро гирифта мешавад.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel. Daniel 10:1–4.

> Дар соли сеюми Куруш, подшоҳи Форс, чизе бар Дониёл, ки номаш Белтешассар хонда мешуд, ошкор карда шуд; ва он чиз ҳақ буд, вале вақти муқарраршуда дароз буд; ва ӯ он чизро дарк намуд, ва рӯъёро фаҳмид. Дар он рӯзҳо ман, Дониёл, се ҳафтаи комил мотамдор будам. Нони лазиз нахӯрдам, гӯшт ва шароб ба даҳонам наомад, ва умуман худро тадҳин накардам, то он ки се ҳафтаи пурра ба анҷом расид. Ва дар рӯзи бисту чоруми моҳи аввал, ҳангоме ки ман дар канори дарёи бузург, яъне Ҳиддеқал, будам. Дониёл 10:1–4.

The symbols of Cyrus and Belteshazzar represent a specific prophetic history in the last days. The symbol of Belteshazzar informs us that the people being represented are the one hundred and forty-four thousand, who are the final generation of covenant people. They are placed in the prophetic history represented by Cyrus, which represents the history which preceded 1798, and 1989, and September 11, 2001, for Cyrus represents all of those waymarks. He also represents the disappointment of July 18, 2020, and even the soon coming Sunday law in the United States. The key to ascertaining where Daniel’s last vision is prophetically placed is ascertained by what Daniel knows.

Рамзҳои Куруш ва Белтешасар таърихи муайяни набувватиро дар рӯзҳои охир намояндагӣ мекунанд. Рамзи Белтешасар ба мо мефаҳмонад, ки қавме, ки намояндагӣ мешаванд, ҳамон яксаду чилу чор ҳазор мебошанд, ки насли ниҳоии қавми аҳданд. Онҳо дар он таърихи набувватӣ ҷой дода шудаанд, ки бо Куруш намояндагӣ мешавад; ва он таърихеро намояндагӣ мекунад, ки пеш аз соли 1798, ва 1989, ва 11 сентябри соли 2001 воқеъ шудааст, зеро Куруш ҳамаи он аломатҳои марҳилавиро намояндагӣ мекунад. Ӯ ҳамчунин ноумедии 18 июли соли 2020-ро намояндагӣ мекунад, ва ҳатто қонуни якшанбеи ба зудӣ ояндаро дар Иёлоти Муттаҳида. Калиди муайян кардани он ки рӯъёи охирини Дониёл аз ҷиҳати набувватӣ дар куҷо ҷойгир шудааст, аз он чи Дониёл медонад, муайян карда мешавад.

In verse one Daniel (Belteshazzar), has understanding of both the “thing” and also the “vision”. The “thing,” is the Hebrew word “dabar,” meaning “word”, and it is used by Gabriel to represent the “chazon” vision of the twenty-five hundred and twenty years (“seven times”). The “vision” in verse one, which Daniel understands, is the “mareh” vision of the twenty-three hundred years. God’s covenant people of the last days did not understand the “seven times,” at the time of the end in 1989. They did not understand the “seven times,” until after September 11, 2001, so Daniel must be in the time of the prophetic reform movement represented by Cyrus after September 11, 2001, for Daniel, representing the final prophetic movement, understands both the “thing,” and the “vision”.

Дар ояти якум Дониёл (Белтешасар) ҳам «амр»-ро ва ҳам «рӯъё»-ро мефаҳмад. «Амр» калимаи ибронии «dabar» аст, ки маънояш «калима» мебошад, ва онро Ҷабраил барои ифода кардани рӯъёи «chazon»-и ду ҳазору панҷсаду бист сол («ҳафт замон») истифода мебарад. «Рӯъё»-и дар ояти якум, ки Дониёл онро мефаҳмад, рӯъёи «mareh»-и ду ҳазору сесад сол аст. Қавми аҳди Худо дар айёми охир «ҳафт замон»-ро дар вақти поён, дар соли 1989, намефаҳмиданд. Онҳо «ҳафт замон»-ро то баъд аз 11 сентябри соли 2001 нафаҳмиданд; бинобар ин, Дониёл бояд дар замони ҳаракати ислоҳоти нубувватӣ, ки онро Куруш баъд аз 11 сентябри соли 2001 намояндагӣ мекунад, қарор дошта бошад, зеро Дониёл, ки ҳаракати ниҳоии нубувватиро намояндагӣ мекунад, ҳам «амр»-ро ва ҳам «рӯъё»-ро мефаҳмад.

Daniel is identified as being in a twenty-one day period of mourning. “In those days” of mourning Daniel, came to understand the “thing,” and he also had understanding of the “vision.” The truth represented by the “thing” was revealed to Daniel in the days of mourning. God’s people are represented as “mourning” in the reform lines just prior to the Midnight Cry. The mourning is represented by Martha and Mary mourning for Lazarus, just prior to the Triumphal Entry. It was illustrated by the discouragement after the first disappointment in Millerite history as expressed by Jeremiah.

Дониёл ҳамчун касе муаррифӣ шудааст, ки дар давраи бисту як рӯзи мотам қарор дошт. «Дар он рӯзҳо»-и мотам Дониёл «он чиз»-ро фаҳмид, ва ҳамчунин дар бораи «рӯъё» фаҳмиш ёфт. Ҳақиқате, ки тавассути «он чиз» ифода шудааст, дар рӯзҳои мотам ба Дониёл ошкор карда шуд. Қавми Худо дар хатҳои ислоҳот, андаке пеш аз Фарёди Нимашаб, ҳамчун «мотамдорон» муаррифӣ шудаанд. Ин мотам тавассути Марто ва Марям, ки барои Лаъзор мотам мекарданд, андаке пеш аз Вуруди Зафармандона, нишон дода шудааст. Он ҳамчунин бо ноумедӣ баъд аз ноумедии аввали таърихи Миллеритӣ, чунонки Ирмиё баён кардааст, тасвир ёфта буд.

> Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Jeremiah 15:16–18.

> Суханони Ту ёфт шуданд, ва ман онҳоро хӯрдам; ва каломи Ту барои ман шодӣ ва хурсандии дилам гардид; зеро ки ман ба номи Ту хонда шудаам, эй Худованд Худои лашкарҳо. Ман дар маҷлиси масхаракунандагон нанишастам ва шодӣ накардам; ман танҳо нишастам аз боиси дасти Ту; зеро ки Ту маро аз хашм пур кардаӣ. Чаро дарди ман доимист, ва захми ман бедаво, ки аз шифо ёфтан сар мепечад? Оё Ту барои ман тамоман мисли дурӯғ хоҳӣ буд, ва мисли обҳое ки хушк мешаванд? Ирмиё 15:16–18.

Jeremiah did not “rejoice,” which the citizens of Sodom and Egypt did in Revelation chapter eleven, at the death of the two witnesses. To “not rejoice,” is to mourn. Belteshazzar’s mourning identifies the mourning that is associated with the death of the two witnesses. On July 18, 2020, and November 3, 2020, the two witnesses of the true Protestant horn and Republican horns of the earth beast were slain in the streets of Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. When our Lord was crucified, His disciples began to mourn. Those two witnesses were represented in Revelation chapter eleven, as Moses and Elijah.

Ирмиё «шодмонӣ накард», чунон ки сокинони Садӯм ва Миср дар боби ёздаҳуми Ваҳй аз марги он ду шоҳид шодмонӣ карданд. «Шодмонӣ накардан» маънои мотам доштанро дорад. Мотами Белтешатсар он мотамеро муайян месозад, ки бо марги он ду шоҳид алоқаманд аст. Дар 18 июли соли 2020 ва 3 ноябри соли 2020, он ду шоҳиди шохи ҳақиқии протестантӣ ва шохҳои ҷумҳурихоҳи ҳайвони замин дар кӯчаҳои Садӯм ва Миср, ки дар он ҷо низ Худованди мо маслуб гардида буд, кушта шуданд. Вақте ки Худованди мо маслуб гардид, шогирдони Ӯ ба мотам гирифтан оғоз карданд. Он ду шоҳид дар боби ёздаҳуми Ваҳй ҳамчун Мӯсо ва Илёс муаррифӣ шудаанд.

There are five references to Christ as Michael in the Scriptures, three in the book of Daniel, one in the book of Jude and another in the book of Revelation. In chapter ten, which we are now considering, Michael is mentioned twice, in verses thirteen and twenty-one, and then again in chapter twelve, verse one. He is identified in Revelation twelve, verse seven. In Jude, Michael is identified as resurrecting Moses, who in Revelation chapter eleven, is one of the witnesses that is dead in the street.

Дар Навиштаҳо панҷ ишора ба Масеҳ ҳамчун Микоил вуҷуд дорад: се ишора дар китоби Дониёл, як ишора дар китоби Яҳудо ва ишораи дигаре дар китоби Ваҳй. Дар боби даҳум, ки ҳоло онро баррасӣ мекунем, Микоил ду бор зикр мешавад — дар оятҳои сездаҳ ва бисту як, ва сипас боз дар боби дувоздаҳум, ояти як. Ӯ дар Ваҳй 12:7 муаррифӣ шудааст. Дар Яҳудо, Микоил ҳамчун зиндакунандаи Мусо муаррифӣ мешавад, ки ӯ дар боби ёздаҳуми китоби Ваҳй яке аз шоҳидонест, ки дар кӯча мурдааст.

> I will therefore put you in remembrance, though ye once knew this, how that the Lord, having saved the people out of the land of Egypt, afterward destroyed them that believed not. And the angels which kept not their first estate, but left their own habitation, he hath reserved in everlasting chains under darkness unto the judgment of the great day. Even as Sodom and Gomorrha, and the cities about them in like manner, giving themselves over to fornication, and going after strange flesh, are set forth for an example, suffering the vengeance of eternal fire. Likewise also these filthy dreamers defile the flesh, despise dominion, and speak evil of dignities. Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 5–9.

> Пас, ман мехоҳам шуморо ба ёд оварам, ҳарчанд ки шумо инро як бор медонистед, ки Худованд, баъд аз он ки мардумро аз замини Миср раҳоӣ дод, баъдан онҳоеро, ки имон наоварданд, ҳалок кард. Ва фариштагонеро, ки мақоми аввали худро нигоҳ надоштанд, балки манзили худро тарк карданд, Ӯ дар занҷирҳои абадӣ зери зулмот барои доварии рӯзи бузург нигоҳ доштааст. Ҳамчунин Садӯм ва Амӯро, ва шаҳрҳои атрофи онҳо, ки ба ҳамон тарз худро ба зино супурда, аз паи ҷисми бегона рафтанд, ҳамчун намуна пеш гузошта шудаанд, дар ҳоле ки интиқоми оташи ҷовидониро мекашанд. Ба ҳамин монанд, ин хоббинҳои палид низ ҷисмро нопок месозанд, ҳокимиятро хор мешуморанд ва бар соҳибони ҷалол бадгӯӣ мекунанд. Аммо Микоил, фариштаи муқарраб, вақте ки бо иблис мубоҳиса мекард ва дар бораи ҷасади Мусо баҳс менамуд, ҷуръат накард, ки бар зидди ӯ иттиҳоми таҳқиромез оварад, балки гуфт: «Худованд туро мазаммат намояд». Яҳудо 5–9.

In the book of Jude, in the context of both Sodom and Egypt, which represents the great city where Moses and Elijah are slain in Revelation chapter eleven; Christ, represented by Michael, resurrects the body of Moses. Moses and Elijah had been dead for three and a half symbolic days in Revelation chapter eleven, and the days of mourning for Belteshazzar end when Michael comes down out of heaven. Line upon line, Daniel chapter ten verses one through four, are identifying the period of mourning that concludes when the two witnesses are resurrected by Michael.

Дар китоби Яҳудо, дар заминаи ҳам Садӯм ва ҳам Миср, ки шаҳри бузургеро ифода мекунад, ки дар он ҷо Мусо ва Илёс дар боби ёздаҳуми Ваҳй кушта мешаванд, Масеҳ, ки бо Микоил ифода ёфтааст, ҷисми Мусоро эҳё мекунад. Мусо ва Илёс дар боби ёздаҳуми Ваҳй сеюним рӯзи рамзӣ мурда буданд, ва рӯзҳои мотам барои Белтешатсар ҳангоме ба анҷом мерасанд, ки Микоил аз осмон фуруд меояд. Сатр бар сатр, Дониёл боби даҳ оятҳои як то чаҳор, давраи мотамро муайян мекунанд, ки он вақте ба поён мерасад, ки ду шоҳид ба воситаи Микоил эҳё карда мешаванд.

We shall continue this study in the next article.

Мо ин омӯзишро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “The Father chose Moses and Elijah to be his messengers to Christ, and glorify him with the light of Heaven, and commune with him concerning his coming agony, because they had lived upon earth as men; they had experienced human sorrow and suffering, and could sympathize with the trial of Jesus, in his earthly life. Elijah, in his position as a prophet to Israel, had represented Christ, and his work had been, in a degree, similar to that of the Saviour. And Moses, as the leader of Israel, had stood in the place of Christ, communing with him and following his directions; therefore, these two, of all the hosts that gathered around the throne of God, were fittest to minister to the Son of God.

> «Падар Мӯсо ва Илёсро баргузид, то паёмрасонони Ӯ назди Масеҳ бошанд, Ӯро бо нури Осмон ҷалол диҳанд ва бо Ӯ дар бораи азоби наздикомадаи Ӯ суҳбат кунанд, зеро онҳо ҳамчун одамон бар замин зиндагӣ карда буданд; онҳо ғаму андӯҳи инсонӣ ва ранҷу азобро таҷриба карда буданд ва метавонистанд ба озмоиши Исо дар ҳаёти заминии Ӯ ҳамдардӣ намоянд. Илёс, дар мақоми худ ҳамчун пайғамбар барои Исроил, Масеҳро намояндагӣ карда буд ва кори ӯ, то андозае, ба кори Наҷотдиҳанда монанд буд. Ва Мӯсо, ҳамчун роҳбари Исроил, дар ҷойи Масеҳ истода буд, бо Ӯ муошират мекард ва ба ҳидоятҳои Ӯ пайравӣ менамуд; бинобар ин, ин ду нафар, аз миёни ҳамаи лашкарҳое ки гирди тахти Худо ҷамъ омада буданд, аз ҳама муносибтар буданд, то ба Писари Худо хизмат расонанд.»

> “When Moses, enraged at the unbelief of the children of Israel, smote the rock in wrath and furnished them the water for which they called, he took the glory to himself; for his mind was so engrossed with the ingratitude and waywardness of Israel that he failed to honor God and magnify his name, in performing the act which He had commanded him to do. It was the plan of the Almighty to frequently bring the children of Israel into straight places, and then, in their great necessity, to deliver them by his power, that they might recognize his special regard for them, and glorify his name. But Moses, in yielding to the natural impulses of his heart, appropriated to himself the honor due to God, fell under the power of Satan, and was forbidden to enter the promised land. Had Moses remained steadfast, the Lord would have brought him to the promised land, and would then have translated him to Heaven without his seeing death.

> «Вақте ки Мусо, аз беимонии банӣ-Исроил ба ғазаб омада, сангро бо хашм зад ва ба онҳо он оберо, ки талаб мекарданд, дод, ӯ ҷалолро ба худ нисбат дод; зеро зеҳни ӯ чунон ба носипосӣ ва саркашии Исроил машғул шуда буд, ки дар анҷом додани он амале, ки Худо ба ӯ фармуда буд, натавонист Худоро иззат намояд ва номи Ӯро бузург гардонад. Нақшаи Қодири Мутлақ ин буд, ки банӣ-Исроилро борҳо ба тангноҳо оварад, ва он гоҳ, дар ниёзи бузурги онҳо, бо қудрати Худ онҳоро раҳоӣ бахшад, то онҳо ғамхории махсуси Ӯро нисбат ба худ бишносанд ва номи Ӯро ҷалол диҳанд. Аммо Мусо, бо таслим шудан ба ангезаҳои табиии дили худ, иззате, ки ба Худо тааллуқ дошт, ба худ мансуб кард, зери қудрати Шайтон афтод ва аз даромадан ба замини ваъдашуда манъ карда шуд. Агар Мусо устувор мемонд, Худованд ӯро ба замини ваъдашуда мебурд ва пас аз он, бе он ки маргро бинад, ӯро ба Осмон интиқол медод.»

> “As it was, Moses passed through death, but the Son of God came down from Heaven and resurrected him before his body had seen corruption. Though Satan contended with Michael for the body of Moses, and claimed it as his rightful prey, he could not prevail against the Son of God, and Moses, with a resurrected and glorified body, was borne to the courts of Heaven, and was now one of the honored two, commissioned by the Father to wait upon his Son.

> «Чунон ки воқеъ шуд, Мусо аз марг гузашт, аммо Писари Худо аз Осмон фуруд омада, ӯро пеш аз он ки ҷасадаш фасодро бинад, эҳё намуд. Гарчанде ки Шайтон бо Микоил барои ҷасади Мусо мубориза бурда, онро ҳамчун сайди қонунии худ талаб мекард, ӯ бар Писари Худо ғолиб омада натавонист; ва Мусо, бо ҷисми эҳёшуда ва ҷалолёфта, ба саҳнҳои Осмон бурда шуд ва акнун яке аз он ду шахси мукаррам буд, ки аз ҷониби Падар таъйин гардида буданд, то назди Писари Ӯ хидмат кунанд.»

> “By permitting themselves to be so overcome by sleep, the disciples had lost the conversation between the Heavenly messengers and the glorified Redeemer. But as they suddenly awake from profound slumber, and behold the sublime vision before them, they are filled with rapture and awe. As they look upon the radiant form of their beloved Master, they are obliged to shield their eyes with their hands, not being able otherwise to endure the inexpressible glory that clothes his person, and which emits beams of light like those of the sun. For a brief space the disciples behold their Lord glorified and exalted before their eyes, and honored by the radiant beings whom they recognize as the favored ones of God.” The Spirit of Prophecy, volume 2, 329, 330.

> «Бо он қадар ба хоб мағлуб шуданро ба худ иҷозат дода, шогирдон гуфтугӯи миёни паёмрасонони Осмонӣ ва Наҷотдиҳандаи ҷалолёфтаро аз даст дода буданд. Аммо ҳангоме ки онҳо ногаҳон аз хоби амиқ бедор мешаванд ва рӯъёи олиҷаноберо, ки пеши назарашон аст, мебинанд, аз ваҷду ҳайрат пур мегарданд. Чун ба сурати пурнури Устоди маҳбуби худ менигаранд, маҷбур мешаванд чашмони худро бо дастонашон пӯшонанд, зеро ба таври дигар наметавонанд он ҷалоли васфнопазиреро, ки шахсияти Ӯро фаро гирифтааст ва шуоъҳое чун шуоъҳои офтоб аз он метобад, таҳаммул намоянд. Барои лаҳзае кӯтоҳ шогирдон Худованди худро, ки дар пеши чашмонашон ҷалолёфта ва боло бурда шудааст, ва аз ҷониби мавҷудоти пурнуре, ки онҳоро ҳамчун баргузидагони Худо мешиносанд, иззат ёфтааст, мебинанд». «Рӯҳи Нубувват», ҷилди 2, 329, 330.

Back to Articles