Article

# Panium - Number Eight

Паниюм — Рақами Ҳашт

Third Line Overview

Шарҳи сатри сеюм

Author

Jeff Pippenger

Published

March 17, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

Seleucus III Ceraunus, ruled briefly as king from 226 to 223 BC before being assassinated or dying under mysterious circumstances. Seleucus III was the immediate predecessor of Antiochus III. The two brothers represent the “sons” of verse ten, and they represent Reagan and Bush in 1989.

Селевк III Керавнус муддати кӯтоҳ, аз соли 226 то 223 пеш аз милод, ҳамчун подшоҳ ҳукмронӣ кард, пеш аз он ки ба қатл расонида шавад ё дар шароити асроромез вафот намояд. Селевк III пешгузаштаи бевоситаи Антиохуси III буд. Ин ду бародар «писарон»-и ояти даҳумро ифода мекунанд, ва онҳо дар соли 1989 Рейган ва Бушро намояндагӣ мекунанд.

> But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress. Daniel 11:10.

> Лекин писарони ӯ ба шӯр хоҳанд омад, ва анбӯҳи лашкарҳои азимро гирд хоҳанд овард; ва яке ҳатман хоҳад омад, ва чун сел ҷорӣ шуда, убур хоҳад кард; баъд боз хоҳад гашт, ва ба шӯр хоҳад омад, ҳатто то қалъаи ӯ. Дониёл 11:10.

Verse ten is the third line and it represents the “time of the end” in 1989. It ties together with verse forty of chapter eleven and Isaiah eight verse eight. The connection of these three verses identifies that verse eleven represents the current Ukrainian war, with Putin and Zelenskyy as the antagonists represented in the Battle of Raphia set forth in verse eleven. Verse twelve identifies the aftermath of the Ukrainian war and the fate of Putin. Verse thirteen through fifteen is the battle of Panium.

Ояти даҳум сатри сеюм аст ва он «замони охир»-ро дар соли 1989 ифода мекунад. Он бо ояти чиҳилуми боби ёздаҳум ва Ишаъё 8:8 пайванд дорад. Иртиботи ин се оят муайян месозад, ки ояти ёздаҳ ҷанги кунунии Украинаро намояндагӣ мекунад, ки дар он Путин ва Зеленский ҳамчун мухолифоне, ки дар Ҷанги Рафия, ки дар ояти ёздаҳ баён шудааст, намояндагӣ шудаанд. Ояти дувоздаҳ оқибатҳои ҷанги Украина ва сарнавишти Путинро муайян мекунад. Оятҳои сездаҳ то понздаҳ Ҷанги Паниум мебошанд.

The theme of verse ten is the “time of the end” and in agreement with the principles associated with the unsealing of truth at the “time of the end” the verse, though only one verse has a multitude of prophetic lines represented. Verse ten identifies the beginning of the hidden history of verse forty, which marks the beginning of the movement of the third angel and the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Мавзӯи ояти даҳум «вақти анҷом» аст, ва мутобиқи усулҳое, ки бо кушода шудани ҳақиқат дар «вақти анҷом» алоқаманданд, ин оят, гарчанде танҳо як оят бошад ҳам, маҷмӯаи зиёди хатҳои нубувватиро дар бар мегирад. Ояти даҳум оғози таърихи ниҳонии ояти чиҳилумро муайян мекунад, ки он оғози ҳаракати фариштаи сеюм ва мӯҳргузории яксаду чиҳилу чаҳор ҳазорро нишон медиҳад.

The verse connects the seven times of Leviticus twenty-six as identified in the vision which begins in Isaiah chapter seven. That connection marks the combining of divinity with humanity, which is the finishing of the mystery of godliness during the sounding of the seventh trumpet, which is the third woe of Islam.

Ин оят ҳафт замони Левиён боби бисту шашро, чунон ки дар рӯъёе муайян шудааст, ки аз боби ҳафтуми Ишаъё оғоз меёбад, ба ҳам мепайвандад. Ин пайванд ҳамроҳшавии илоҳиятро бо инсоният нишон медиҳад, ки он ба анҷом расидани сирри худотарсӣ дар вақти садо додани карнаи ҳафтум аст, ки войи сеюми Ислом мебошад.

The verse marks 1989 as the time of the end, and with the connection of Leviticus twenty-six’s seven times, it includes the foundational truth of William Miller, and the rebellion of 1863. The verse starts the hidden history of verse forty. It is therefore an essential element of the increase of knowledge that arrives at the time of the end in 1989 and begins the prophetic illustration of the external events that make up the hidden history of verse forty, and through its connection with the seven times also identifies the internal events in the history between 1989 and the Sunday law.

Оят соли 1989-ро ҳамчун вақти поён ишора мекунад, ва бо иртиботи он ба «ҳафт замон»-и боби бисту шашуми Левитӣ, он ҳақиқати бунёдии Уилям Миллер ва исёни соли 1863-ро низ дар бар мегирад. Оят таърихи пинҳонии ояти чиҳилро оғоз мекунад. Аз ин рӯ, он як унсури муҳимми афзоиши дониш аст, ки дар вақти поён дар соли 1989 фаро мерасад ва тасвири набувватии рӯйдодҳои беруниеро оғоз мекунад, ки таърихи пинҳонии ояти чиҳилро ташкил медиҳанд, ва тавассути иртиботи худ бо ҳафт замон ҳамчунин рӯйдодҳои дохилиро дар таърихи миёни соли 1989 ва қонуни якшанберо муайян мекунад.

The number ten is a symbol of a test, and the verses’ connection with the vision of Isaiah seven which places an emphasis upon understanding the truth.

Рақами даҳ рамзи имтиҳон аст, ва иртиботи оятҳо бо рӯъёи Ишаъё ҳафт, ки бар фаҳмидани ҳақиқат таъкид мегузорад.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

> Зеро сари Сурия Димишқ аст, ва сари Димишқ Разин; ва дар миёни шасту панҷ сол Эфроим шикаста хоҳад шуд, ба тавре ки дигар қавме нахоҳад буд. Ва сари Эфроим Сомария аст, ва сари Сомария писари Рамалёҳ. Агар имон наоваред, яқин аст, ки барқарор нахоҳед шуд. Ишаъё 7:8, 9.

You will not be established if you do not believe that a “head” represents a capital city (Samaria and Damascus) and a king (Rezin and Remaliah’s son Pekah). If you do not understand those three interchangeable symbols, in the context of Isaiah eight, verse eight, (which is the same vision as chapter seven) then you will not be able to identify Putin and Russia as the king of the south in verses eleven through fifteen.

Агар шумо имон наоваред, ки «сар» пойтахт (Сомария ва Димишқ) ва подшоҳро (Разин ва Пақаҳ, писари Рамалиё) ифода мекунад, устувор нахоҳед монд. Агар шумо ин се рамзи қобили ивазро дар заминаи Ишаъё, боби ҳашт, ояти ҳашт, (ки ҳамон рӯъёи боби ҳафт аст) дарк накунед, пас дар оятҳои ёздаҳ то понздаҳ наметавонед Путин ва Русияро ҳамчун подшоҳи ҷануб шиносоӣ кунед.

> Now therefore, behold, the Lord bringeth up upon them the waters of the river, strong and many, even the king of Assyria, and all his glory: and he shall come up over all his channels, and go over all his banks: And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:7, 8.

> Пас алҳол, инак, Худованд бар онҳо обҳои дарёро меоварад, ки қавӣ ва бисёранд, яъне подшоҳи Ашшур ва тамоми ҷалоли ӯро; ва ӯ бар ҳамаи маҷроҳои худ боло хоҳад омад ва аз ҳамаи соҳилҳои худ хоҳад гузашт. Ва ӯ аз Яҳудо хоҳад гузашт; туғён карда, аз ҳад хоҳад гузашт, то ба гардан хоҳад расид; ва густариши болҳои ӯ фарохии замини туро пур хоҳад кард, эй Имонуил. Ишаъё 8:7, 8.

The theme of verse ten is a three-step testing process that begins at the time of the end and leads to the close of probation at the Sunday law.

Мавзӯи ояти даҳум як раванди санҷиши сесамта аст, ки дар замони охир оғоз меёбад ва то анҷоми муҳлати имтиёз дар қонуни якшанбе мерасонад.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> Ва ӯ гуфт: «Бирав, эй Дониёл; зеро ин суханон то вақти анҷом баста ва мӯҳр шудаанд. Бисёре пок хоҳанд шуд, сафед хоҳанд гашт ва озмуда хоҳанд шуд; аммо шарирон шарорат хоҳанд кард; ва ҳеҷ яке аз шарирон нахоҳад фаҳмид; лекин хирадмандон хоҳанд фаҳмид». Дониёл 12:9, 10.

At the “time of the end” the book of Daniel is “unsealed” and a three-step testing process as represented by “purified, and made white, and tried” begins. The “wise” understand, the “wicked” do not understand. Their lack of understanding, just as their lack of oil in the parable of the ten virgins causes them to be destroyed.

Дар «замони интиҳо» китоби Дониёл «кушода» мешавад ва раванди озмоиши сесатҳа, ки бо ибораҳои «пок карда мешаванд, ва сафед гардонда мешаванд, ва имтиҳон карда мешаванд» ифода ёфтааст, оғоз меёбад. «Хирадмандон» мефаҳманд, аммо «шарирон» намефаҳманд. Нефаҳмидани онҳо, ҳамон тавре ки дар масали даҳ бокира надоштани равғанашон, сабаби ҳалокати онҳо мегардад.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> Қавми Ман аз набудани дониш ҳалок мешаванд; зеро ту донишро рад кардаӣ, Ман низ туро рад хоҳам кард, то ки барои Ман коҳин набошӣ; ва чунки ту шариати Худои худро фаромӯш кардаӣ, Ман низ фарзандони туро фаромӯш хоҳам кард. Ҳушаъ 4:6.

The words “My people” means a covenant people, and these covenant people are to be rejected and destroyed for “lack of knowledge.” The Sunday law in the United States is the waymark where things are forgotten or remembered. Remember the Sabbath day is present truth at that point. It is there the whore of Tyre is remembered. It is there that God remembers the sins of Babylon in Revelation.

Суханони «Қавми Ман» маънои қавми аҳдро дорад, ва ин қавми аҳд бояд ба сабаби «набудани дониш» рад гардида, ҳалок карда шавад. Қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида нишонаест, ки дар он ҷо чизҳо ё фаромӯш мешаванд ё ба ёд оварда мешаванд. «Рӯзи шанберо ба ёд ор» дар он нуқта ҳақиқати ҳозира мебошад. Дар он ҷост, ки фоҳишаи Сӯр ба ёд оварда мешавад. Дар он ҷост, ки Худо гуноҳҳои Бобилро дар Ваҳй ба ёд меоварад.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. Revelation 18:4–6.

> Ва ман овози дигаре аз осмон шунидам, ки мегуфт: «Аз вай берун оед, эй қавми Ман, то шарики гуноҳҳои вай нагардед ва аз балоҳои вай насибе наёбед. Зеро гуноҳҳои вай то ба осмон расидаанд, ва Худо шароратҳои вайро ба ёд овардааст. Ба вай ҳамон тавр подош диҳед, чунон ки вай ба шумо подош додааст, ва мувофиқи аъмолаш ба вай ду баробар диҳед; дар ҳамон ҷоме ки вай пур кардааст, барои вай ду баробар пур кунед». Ваҳй 18:4–6.

It is there that the children, or the prophetic last generation of Laodicean Adventism is cut off. It is there that those who Daniel calls the “wicked” manifest that they had “forgot” God’s law, and the portion of God’s law which they forgot is God’s prophetic rules or laws. The context is clearly that they lack the “knowledge” that is increased when the book of Daniel is unsealed. Daniel contrasts the “wise” with the “wicked” and Jesus the “wise virgins” with the “foolish virgins.” Amos identifies the same class as “fair virgins” as those who are unable to find the prophetic message represented by the east, north and seas.

Дар он ҷо кӯдакон, ё насли охирини нубувватии Адвентизми Лаодикия, нобуд карда мешаванд. Дар он ҷо касоне ки Дониёл онҳоро «шарирон» меномад, ошкор месозанд, ки шариати Худоро «фаромӯш» кардаанд, ва қисми шариати Худо, ки онро фаромӯш кардаанд, қоидаҳо ё қонунҳои нубувватии Худост. Мазмун равшан аст, ки онҳо аз «донише» маҳруманд, ки ҳангоми кушода шудани китоби Дониёл афзун мегардад. Дониёл «хирадмандон»-ро бо «шарирон» муқоиса мекунад, ва Исо «бокирагони хирадманд»-ро бо «бокирагони нодон». Омӯс ҳамон табақаро ҳамчун «бокирагони зебо» муайян мекунад, яъне онҳое ки наметавонанд паёми нубувватиро, ки бо шарқ, шимол ва баҳрҳо ифода шудааст, биёбанд.

> Behold, the days come, saith the Lord God, that I will send a famine in the land, not a famine of bread, nor a thirst for water, but of hearing the words of the Lord: And they shall wander from sea to sea, and from the north even to the east, they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it. In that day shall the fair virgins and young men faint for thirst. They that swear by the sin of Samaria, and say, Thy god, O Dan, liveth; and, The manner of Beersheba liveth; even they shall fall, and never rise up again. Amos 8:11–14.

> Инак, айёмҳо меоянд, мегӯяд Парвардигор Худо, ки Ман бар замин қаҳтӣ хоҳам фиристод, на қаҳтии нон ва на ташнагии об, балки қаҳтии шунидани каломҳои Худовандро. Ва онҳо аз баҳр то баҳр, ва аз шимол то шарқ саргардон хоҳанд шуд; барои ҷустуҷӯи каломи Худованд ин сӯ ва он сӯ хоҳанд давид, вале онро нахоҳанд ёфт. Дар он рӯз духтарони зебо ва ҷавонон аз ташнагӣ беҳол хоҳанд шуд. Онҳое ки ба гуноҳи Сомария қасам мехӯранд ва мегӯянд: «Ба ҷони худои ту, эй Дон!» ва: «Ба ҷони тариқи Беэр-Шобаъ!» — ҳатто онҳо фурӯ хоҳанд афтод ва дигар ҳаргиз барнахоҳанд хест. Омӯс 8:11–14.

The message they cannot find is represented by where they are looking as they “wander from sea to sea, and from the north even to the east.” Amos says these “fair virgins” are in a “famine” of hearing “the Word of the Lord,” and that “in that day they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it.” The message that was unsealed from the book of Daniel at the time of the end in 1989 in fulfillment of verse forty and also of verse ten of chapter eleven is summarized in the final two verses of chapter eleven.

Паёме, ки онҳо наметавонанд онро биёбанд, бо он ҷое муаррифӣ шудааст, ки онҳо дар он ҷустуҷӯ мекунанд, ҳангоме ки «аз баҳр то баҳр, ва аз шимол ҳатто то шарқ саргардон мешаванд». Омӯс мегӯяд, ки ин «дӯшизагони зебо» дар «қаҳтӣ»-и шунидани «Каломи Худованд» қарор доранд, ва ки «дар он рӯз онҳо барои ҷустуҷӯи каломи Худованд ба ин сӯву он сӯ хоҳанд давид, вале онро нахоҳанд ёфт». Паёме, ки дар замони анҷом дар соли 1989 аз китоби Дониёл кушода шуд, дар иҷрошавии ояти чиҳил ва ҳамчунин ояти даҳуми боби ёздаҳум, дар ду ояти охирини боби ёздаҳум хулоса шудааст.

> But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. Daniel 11:44, 45.

> Лекин хабарҳо аз шарқ ва аз шимол ӯро ба изтироб хоҳанд овард; бинобар ин ӯ бо ғазаби азим берун хоҳад рафт, то ки бисёреро нобуд созад ва тамоман ҳалок кунад. Ва хаймаҳои қасри худро дар миёни баҳрҳо, бар кӯҳи муқаддаси ҷалол хоҳад барпо кард; вале ӯ ба поёни худ хоҳад расид, ва ҳеҷ кас ба ӯ ёрӣ нахоҳад кард. Дониёл 11:44, 45.

The foolish, fair and wicked virgins who lack the oil, the message of the east, north and seas who rejected knowledge and God’s covenant and Law are remembered by God at the Sunday law. Three battles are represented in verses ten through fifteen. I separate these three battles into three histories, but they are also a line when considered together, for verse ten opens up the “time of the end” and therefore initiates a three-step testing process.

Бокираҳои нодон, зебо ва шарире, ки равған надоранд, паёми шарқ, шимол ва баҳрҳоро, ки дониш ва аҳди Худо ва Шариати Ӯро рад карданд, Худо дар вақти қонуни якшанбе ба ёд меорад. Дар оятҳои даҳ то понздаҳ се ҷанг тасвир шудаанд. Ман ин се ҷангро ба се таърих ҷудо мекунам, аммо ҳангоми якҷоя баррасӣ шуданашон онҳо ҳамчунин як хат мебошанд, зеро ояти даҳ «замони охир»-ро мекушояд ва бинобар ин раванди санҷиши сесатҳаро оғоз мекунад.

Verse ten connects with the seven times of Leviticus twenty-six and therefore the foundations of Adventism and William Miller’s work. The second step of the three steps is a visual test that began when the light of verse eleven and the Ukrainian war opened up. The second test is visual and represents a test concerning our ability to recognize current events in the light of God’s prophetic Word. The third test is the Battle of Panium of verse fifteen, where Simon Barjonah’s name was changed to Peter, and thus marked the sealing of the one hundred and forty-four thousand just before probation closes at the Sunday law of verse sixteen.

Ояти даҳум бо ҳафт замони Ибодот 26 ва бинобар ин бо пояҳои Адвентизм ва кори Вилям Миллер пайванд дорад. Қадами дуюми ин се қадам имтиҳони басарист, ки ҳангоме оғоз ёфт, ки нури ояти ёздаҳум ва ҷанги Украина ошкор гардид. Имтиҳони дуюм басарист ва имтиҳонеро ифода мекунад, ки ба қобилияти мо барои шинохтани рӯйдодҳои ҷорӣ дар партави Каломи нубувватии Худо марбут аст. Имтиҳони сеюм Ҷанги Паниюм дар ояти понздаҳум аст, ки дар он ҷо номи Шимъӯн Барюно ба Петрус иваз карда шуд, ва ба ҳамин тарз мӯҳргузории саду чиҳилу чаҳор ҳазорро андаке пеш аз баста шудани муҳлати озмоиш дар қонуни якшанбеи ояти шонздаҳум нишон дод.

When we consider Antiochus Magnus appearance in each of the three battles represented by verse ten, eleven and fifteen we also see the history of verse nine through sixteen the rise and fall of the false prophet of Bible prophecy.

Ҳангоме ки зуҳури Антиохуси Магнусро дар ҳар яке аз се набард, ки дар оятҳои даҳ, ёздаҳ ва понздаҳ ифода шудаанд, баррасӣ мекунем, ҳамчунин дар таърихи оятҳои нӯҳ то шонздаҳ суқуту бархостани пайғамбари козиби нубуввати Китоби Муқаддасро мебинем.

Verses one through four identify the rise and fall of the dragon power. Verses nine and ten identify 1798 and 1989 respectively and in so doing, verses nine through sixteen identify the rise and fall of the false prophet. Verses forty to forty-five represent the rise and fall of the beast. Verses nine and ten also align with verse forty’s two “time of the ends” in 1798 and 1989.

Оятҳои як то чаҳор бархостан ва суқути қудрати аждаҳоро муайян мекунанд. Оятҳои нӯҳ ва даҳ мутаносибан солҳои 1798 ва 1989-ро муайян мекунанд ва бо ин амал, оятҳои нӯҳ то шонздаҳ бархостан ва суқути пайғамбари козибро муайян мекунанд. Оятҳои чиҳил то чиҳилу панҷ бархостан ва суқути ҳайвонро ифода мекунанд. Оятҳои нӯҳ ва даҳ ҳамчунин бо ду «замони поён»-и ояти чиҳил дар солҳои 1798 ва 1989 мувофиқат мекунанд.

Sister White informs us clearly that to misunderstand the “time of the end” produces confusion as to where to apply the prophecies.

Хоҳар Уайт ба мо равшан мефаҳмонад, ки нодуруст дарк кардани «замони поён» боиси иштибоҳ мегардад дар бораи он ки пешгӯиҳо дар куҷо татбиқ карда шаванд.

> “Many are doing the same thing today, in 1897, because they have not had experience in the testing message comprehended in the first, second, and third angels’ messages. There are those who are searching the Scriptures for proof that these messages are still in the future. They gather together the truthfulness of the messages, but they fail to give them their proper place in prophetic history. Therefore such are in danger of misleading the people in regard to locating the messages. They do not see and understand the time of the end, or when to locate the messages. The day of God is coming with stealthy tread, but the supposed wise and great men are prating about ‘higher education’ which they suppose originates with finite men. They know not the signs of Christ’s coming, or of the end of the world.” Sermons and Talks, volume 1, 290.

> «Бисёриҳо имрӯз низ, дар соли 1897, ҳамон корро мекунанд, зеро онҳо дар паёми озмоишкунандае, ки дар паёмҳои фариштаи якум, дуюм ва сеюм дарбар гирифта шудааст, таҷриба надоштаанд. Касоне ҳастанд, ки Китобҳои Муқаддасро меҷӯянд, то исботе ёбанд, ки ин паёмҳо ҳанӯз дар ояндаанд. Онҳо далелҳои ҳаққонияти ин паёмҳоро ҷамъ меоваранд, аммо ба онҳо ҷойгоҳи дурусти онҳоро дар таърихи нубувватӣ намедиҳанд. Бинобар ин, чунин касон дар хатар ҳастанд, ки мардумро дар бораи муайян кардани ҷойгоҳи ин паёмҳо ба иштибоҳ андозанд. Онҳо замони охирро намебинанд ва дарк намекунанд, ва низ намедонанд, ки ин паёмҳоро дар куҷо ҷой диҳанд. Рӯзи Худо бо қадамҳои пинҳонӣ наздик мешавад, вале мардони ба гумон доно ва бузург дар бораи “таҳсилоти олӣ”, ки мепиндоранд аз инсонҳои маҳдуд сарчашма мегирад, сафсата мегӯянд. Онҳо на аломатҳои омадани Масеҳро медонанд ва на анҷоми ҷаҳонро». Мавъизаҳо ва Суханронӣҳо, ҷилди 1, 290.

Verse ten’s theme is the “time of the end” and there are several “time of the ends” identified in chapter eleven. If you “do not see and understand” the “time of the ends” in chapter eleven, you will not know when “to locate the messages.” She says, “there are those who are searching the Scriptures,” and as with all prophets her words are addressing the last days, so in the last days those she is identifying are a class who do not understand the time of the end, so they are also Amos’ “fair virgins” who fall and never rise again.

Мавзӯи ояти даҳум «замони охир» аст, ва дар боби ёздаҳум чандин «замонҳои охир» муайян гардидааст. Агар шумо «набину нафаҳмед» «замонҳои охир»-ро дар боби ёздаҳум, нахоҳед донист, ки кай бояд «пайғомҳоро ҷой диҳед». Ӯ мегӯяд: «касоне ҳастанд, ки Навиштаҳоро меҷӯянд», ва чунон ки дар мавриди ҳамаи анбиё, суханони ӯ ба рӯзҳои охир равона шудаанд; бинобар ин, дар рӯзҳои охир, онҳое ки ӯ муайян месозад, табақае ҳастанд, ки замони охирро намефаҳманд, пас онҳо ҳамчунин «духтарони бокираи» Омӯсанд, ки меафтанд ва дигар ҳаргиз барнамехезанд.

In chapter eleven verse one Darius and Cyrus stand together to mark the time of the end in 1989. When Ptolemy went to Babylon and took the northern king into captivity in Egypt in 246 BC, in turn typifying 1798 as represented in verses seven through nine, it was a “time of the end.” Verse ten is the “time of the end” in 1989.

Дар боби ёздаҳуми ояти якум Дориюш ва Куруш якҷо меистанд, то замони охирро дар соли 1989 нишон диҳанд. Вақте ки Птолемей ба Бобил рафт ва подшоҳи шимолиро дар Миср ба асирӣ гирифт дар соли 246 то милод, ва ба навбати худ соли 1798-ро, чунон ки дар оятҳои ҳафт то нӯҳ нишон дода шудааст, ба таври рамзӣ ифода мекард, он «замони охир» буд. Ояти даҳум «замони охир» дар соли 1989 мебошад.

1798 is the end of the twenty-five hundred and twenty years of scattering against the northern kingdom of Israel which began in 723 BC. Twelve hundred and sixty years later in 538 the papacy ruled for twelve hundred and sixty years until 1798. 1798 is a “time of the end,” for it is the end of the seven times, and also the twelve hundred and sixty years, as well as the twelve hundred and ninety years of Daniel chapter twelve. 1798 is a “time of the end” and therefore 538 is also a “time of the end.” 538 is the end of the twelve hundred and sixty years that paganism trampled down God’s sanctuary and His host which preceded papalism doing the same work for the same amount of time.

1798 анҷоми ду ҳазору панҷсаду бист соли парокандагӣ бар зидди подшоҳии шимолии Исроил аст, ки дар соли 723 то милод оғоз ёфт. Як ҳазору дусаду шаст сол баъд, дар соли 538, папагӣ барои як ҳазору дусаду шаст сол ҳукмронӣ кард, то соли 1798. Соли 1798 «вақти охир» аст, зеро он анҷоми ҳафт замон, инчунин як ҳазору дусаду шаст сол, ҳамчунин як ҳазору дусаду навад соли боби дувоздаҳуми Дониёл мебошад. Соли 1798 «вақти охир» аст ва бинобар ин соли 538 низ «вақти охир» мебошад. Соли 538 анҷоми як ҳазору дусаду шаст солест, ки бутпарастӣ муқаддасгоҳи Худо ва лашкари Ӯро поймол кард, ки ин пеш аз он буд, ки папагӣ ҳамон амалро барои ҳамон миқдори вақт анҷом диҳад.

538 represents the empowerment of the papacy and in so doing it represents the empowerment of the papacy again at the Sunday law. The Sunday law identifies a “time of the end.” Therefore, verse sixteen, as well as verse one, seven through nine and verse ten all mark the “time of the end.” This truth is to be understood by those who know when to locate the messages. Pompey fulfilled verse sixteen when he took Jerusalem. He was followed by Julius Caesar, Augustus Caesar and Tiberias Caesar. Jesus’ birth was a “time of the end” and it took place in the time of Augustus Caesar.

538 рамзи қувватёбии папост аст ва бо ҳамин он боз қувватёбии папостро ҳангоми қонуни якшанбе ифода менамояд. Қонуни якшанбе «вақти интиҳо»-ро муайян мекунад. Бинобар ин, ояти шонздаҳум, ҳамчунин ояти якум, оятҳои ҳафт то нӯҳ ва ояти даҳум ҳама «вақти интиҳо»-ро нишон медиҳанд. Ин ҳақиқатро онҳое бояд дарк кунанд, ки медонанд паёмҳоро дар кадом замон ҷойгир намоянд. Помпей ояти шонздаҳумро ҳангоми гирифтани Уршалим ба иҷро расонд. Пас аз ӯ Юлий Қайсар, Августус Қайсар ва Тиберия Қайсар омаданд. Таваллуди Исо «вақти интиҳо» буд ва он дар замони Августус Қайсар ба вуқӯъ пайваст.

> Then shall stand up in his estate a raiser of taxes in the glory of the kingdom: but within few days he shall be destroyed, neither in anger, nor in battle. Daniel 11:20.

> Пас дар ҷояш бархезад як ситонандаи хироҷ дар ҷалоли подшоҳӣ; аммо дар чанд рӯз ӯ нобуд хоҳад шуд, на дар хашм ва на дар ҷанг. Дониёл 11:20.

Verse twenty adds to the list of “time of the ends” in chapter eleven, and so does Tiberias Caesar who ruled during the crucifixion of Christ.

Ояти бистум ба рӯйхати «замони анҷомҳо» дар боби ёздаҳум меафзояд, ва инчунин Тибериюс Қайсар, ки дар айёми маслуб шудани Масеҳ ҳукмронӣ мекард.

> And in his estate shall stand up a vile person, to whom they shall not give the honour of the kingdom: but he shall come in peaceably, and obtain the kingdom by flatteries. And with the arms of a flood shall they be overflown from before him, and shall be broken; yea, also the prince of the covenant. Daniel 11:21, 22.

> Ва дар ҷойи ӯ шахси ношоистае бархезад, ки шарафи подшоҳиро ба ӯ нахоҳанд дод; вале ӯ осоиштавор дарояд ва подшоҳиро ба василаи чоплусиҳо ба даст оварад. Ва лашкарҳо мисли селе аз пеши ӯ рӯфта хоҳанд шуд ва шикаста хоҳанд гардид; инчунин низ мири аҳд. Дониёл 11:21, 22.

The cross stands at the center of the prophetic week which Christ came to confirm with many.

Салиб дар маркази ҳафтаи нубувватӣ меистад, ки Масеҳ омад то онро бо бисёрон тасдиқ намояд.

> And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:27.

> Ва ӯ аҳдро бо бисёрон барои як ҳафта устувор хоҳад гардонид; ва дар миёнаи ҳафта қурбонӣ ва ҳадияро бозмедорад, ва ба сабаби густариши зиштиҳо онро вайрон хоҳад сохт, то ба анҷом расидан; ва он чи муайян гардидааст, бар вайронашуда рехта хоҳад шуд. Дониёл 9:27.

In the midst of the week, we have a beginning and an ending for the first twelve hundred and sixty days ended right where the next twelve hundred and sixty days started. The week aligns with the seven times of scattering against the northern kingdom that represented both paganism and papalism trampling down the sanctuary and host.

Дар миёни ҳафта, мо барои ҳазору дусаду шаст рӯзи аввал ҳам оғоз дорем ва ҳам анҷом; онҳо маҳз дар ҳамон ҷое ба поён расиданд, ки ҳазору дусаду шаст рӯзи баъдӣ оғоз ёфтанд. Ин ҳафта бо ҳафт замони парокандагӣ бар зидди салтанати шимолӣ мутобиқат мекунад, ки он ҳам бутпарастӣ ва ҳам папагариро намояндагӣ менамуд, ки муқаддасгоҳ ва лашкарро поймол мекарданд.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> Пас як муқаддасро шунидам, ки сухан мегуфт; ва муқаддаси дигар ба он муқаддасе, ки сухан мегуфт, гуфт: «Ин рӯъё дар бораи қурбонии доимӣ ва гуноҳи валангоркунанда то ба кай давом хоҳад кард, то ки ҳам қудсгоҳ ва ҳам лашкар зери пой лагадкӯб гарданд?» Дониёл 8:13.

538 is a “time of the end” and it aligns with the cross, which is also the end of a prophetic period. 538 and the cross provide two witnesses that both the beginning and ending of a prophecy is prophetically marked as a “time of the end.”

538 «вақти охир» аст ва он бо салиб мувофиқат мекунад, ки он низ анҷоми як давраи нубувватист. 538 ва салиб ду шоҳид фароҳам меоранд, ки ҳам ибтидо ва ҳам анҷоми як нубувват, аз назари нубувватӣ, ҳамчун «вақти охир» ишора шудаанд.

Verses twenty-one and twenty-two, verse twenty, verse sixteen, verse ten, verses seven through nine and verse one all mark the “time of the end.” Verse twenty-three identifies the league the Maccabean Jews made with pagan Rome in 161 to 158 BC. The history of the Hasmonean Dynasty from their initial battle unto their ending in the destruction of Jerusalem in 70 AD represents apostate Protestantism in the United States beginning in 1844, the end of a time prophecy, and therefore a “time of the end,” and ending at the Sunday law as represented by 70 AD.

Оятҳои бисту якум ва бисту дуюм, ояти бистум, ояти шонздаҳум, ояти даҳум, оятҳои ҳафтум то нуҳум ва ояти якум ҳамагӣ «вақти интиҳо»-ро нишон медиҳанд. Ояти бисту сеюм аҳдеро муайян мекунад, ки яҳудиёни Маккавӣ бо Руми бутпараст дар солҳои 161 то 158 пеш аз милод баста буданд. Таърихи сулолаи Ҳасмӯнӣ аз ҷанги нахустини онҳо то анҷоми он дар вайроншавии Ерусалим дар соли 70 милодӣ намояндаи протестантизми муртад дар Иёлоти Муттаҳида аст, ки аз соли 1844 — поёни як пешгӯии замонӣ ва бинобар ин «вақти интиҳо» — оғоз ёфта, бо қонуни якшанбе, ки онро соли 70 милодӣ ифода мекунад, ба анҷом мерасад.

Verse twenty-three identifies a “time of the end” in 167 BC at the battle of Modein and also in 70 AD, both typifying 1844 and the Sunday law respectively. Verse twenty-three, verses twenty-one and twenty-two, verse twenty, verse sixteen, verse ten, verses seven through nine and verse one all mark the “time of the end.”

Ояти бисту се «замони интиҳо»-ро дар соли 167 то милод, дар ҷанги Мӯдин, ва ҳамчунин дар соли 70 пас аз милод муайян мекунад; ҳар ду мутаносибан намунаи соли 1844 ва қонуни якшанбе мебошанд. Ояти бисту се, оятҳои бисту як ва бисту ду, ояти бист, ояти шонздаҳ, ояти даҳ, оятҳои ҳафт то нуҳ ва ояти як — ҳамаи онҳо «замони интиҳо»-ро нишон медиҳанд.

Verse twenty-four identifies the three-hundred-and-sixty-year supremacy of pagan Rome, thus marking both the beginning in 31 BC and ending in 330 as “time of the ends.” Verse twenty-seven and twenty-nine identify both the beginning and ending of that period, so verse twenty-four, verse twenty-seven, verse twenty-nine, verse twenty-three, verses twenty-one and twenty-two, verse twenty, verse sixteen, verse ten, verses seven through nine and verse one all mark the “time of the end.”

Ояти бисту чаҳорум волоияти сесаду шастсолаи Руми бутпарастро муайян мекунад ва ба ин васила ҳам оғози он дар соли 31 пеш аз милод ва ҳам анҷоми онро дар соли 330 ҳамчун «замони анҷом» нишон медиҳад. Оятҳои бисту ҳафтум ва бисту нӯҳум ҳам оғози он давра ва ҳам анҷоми онро муайян мекунанд; бинобар ин, ояти бисту чаҳорум, ояти бисту ҳафтум, ояти бисту нӯҳум, ояти бисту сеюм, оятҳои бисту якум ва бисту дуюм, ояти бистум, ояти шонздаҳум, ояти даҳум, оятҳои ҳафтум то нӯҳум ва ояти якум ҳама «замони анҷом»-ро нишон медиҳанд.

Verse thirty-one identifies 538 when the abomination that maketh desolate was placed and verses thirty-six and forty identify 1798 as the “time of the end.” 538 in verse thirty-one and 1798 in verses thirty-six and forty, verses twenty-seven and twenty-nine, verse twenty-four, verse twenty-three, verses twenty-one and twenty-two, verse twenty, verse sixteen, verse ten, verses seven through nine and verse one all mark the “time of the end.”

Ояти сию як 538-ро муайян мекунад, замоне ки макрӯҳи харобисоз барпо карда шуд, ва оятҳои сию шаш ва чил соли 1798-ро ҳамчун «вақти охир» муайян мекунанд. 538 дар ояти сию як ва 1798 дар оятҳои сию шаш ва чил, инчунин оятҳои бисту ҳафт ва бисту нӯҳ, ояти бисту чор, ояти бисту сеюм, оятҳои бисту як ва бисту ду, ояти бист, ояти шонздаҳ, ояти даҳ, оятҳои ҳафт то нӯҳ ва ояти як — ҳамаи инҳо «вақти охир»-ро муайян мекунанд.

The “time of the end” is marked thirteen times before verse forty-one which is the Sunday law and another “time of the end,” as is verse forty-five when the pope comes to his end with none to help. Fifteen times the “time of the end” is located in chapter eleven. Verse ten’s theme is the “time of the end.” It represents the truths which are unsealed in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand.

«Замони интиҳо» то пеш аз ояти чилу якум, ки қонуни якшанбе ва боз як «замони интиҳо» аст, сездаҳ бор ишора шудааст; ҳамчунин ояти чилу панҷум низ, вақте ки папа ба анҷоми худ мерасад ва ҳеҷ касе барои ёрии ӯ нест. Дар боби ёздаҳ «замони интиҳо» понздаҳ бор ҷойгир шудааст. Мавзӯи ояти даҳум «замони интиҳо» аст. Он ҳақиқатҳоеро ифода мекунад, ки дар замони мӯҳргузории саду чилу чаҳор ҳазор кушода мешаванд.

We will continue in the next article.

Мо дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

Back to Articles