Article

# Elijah - Number Three

Илёс — Рақами Сеюм

Let it be Known

Бигзор маълум бошад

Author

Jeff Pippenger

Published

September 29, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

> And it came to pass at the time of the offering of the evening sacrifice, that Elijah the prophet came near, and said, Lord God of Abraham, Isaac, and of Israel, let it be known this day that thou art God in Israel, and that I am thy servant, and that I have done all these things at thy word. 1 Kings 18:36.

> Ва ҳангоми тақдими қурбонии шомгоҳӣ чунин воқеъ шуд, ки Илёси набӣ пеш омад ва гуфт: «Эй Худованд, Худои Иброҳим, Исҳоқ ва Исроил, имрӯз маълум гардад, ки Ту дар Исроил Худо ҳастӣ, ва ман бандаи Ту ҳастам, ва ҳамаи ин корҳоро ба каломи Ту анҷом додаам». 3 Подшоҳон 18:36.

We have been identifying the characteristics of Elijah as a symbol. One of those characteristics is that the ministry and message of Elijah, John the Baptist and William Miller were instruments of judgment. Their message was used by the Lord to test their respective histories. Jesus said that if He had not come, then the quibbling Jews would have had no sin.

Мо хусусиятҳои Илёсро ҳамчун рамз муайян карда истодаем. Яке аз он хусусиятҳо ин аст, ки хизмат ва паёми Илёс, Яҳёи Таъмиддиҳанда ва Вилям Миллер василаҳои доварӣ буданд. Паёми онҳо аз ҷониби Худованд барои озмудани таърихи дахлдори онҳо истифода шуд. Исо гуфт, ки агар Ӯ намеомад, он гоҳ яҳудиёни баҳсҷӯй гуноҳе намедоштанд.

> If I had not come and spoken unto them, they had not had sin: but now they have no cloak for their sin. John 15:22.

> Агар Ман намеомадам ва ба онҳо сухан намегуфтам, онҳо гуноҳ намедоштанд; аммо ҳоло барои гуноҳи худ ҳеҷ узре надоранд. Юҳанно 15:22.

Ezekiel identifies the same principle for the quibbling Jews of his history.

Ҳизқиёл ҳамин аслро барои яҳудиёни ҷанҷолпешаи замони худ низ муайян мекунад.

> For they are impudent children and stiffhearted. I do send thee unto them; and thou shalt say unto them, Thus saith the Lord God. And they, whether they will hear, or whether they will forbear, (for they are a rebellious house,) yet shall know that there hath been a prophet among them. Ezekiel 2:4, 5.

> Зеро онҳо фарзандони беҳаё ва сахтдиланд. Ман туро назди онҳо мефиристам, ва ба онҳо хоҳӣ гуфт: «Худованд Худо чунин мегӯяд». Ва онҳо, хоҳ бишнаванд ва хоҳ сарпечӣ кунанд, (зеро онҳо хонадони исёнкоранд,) ба ҳар ҳол хоҳанд донист, ки андар миёни онҳо набие буд. Ҳизқиёл 2:4, 5.

The symbolism of Elijah includes his role as an instrument of judgment.

Рамзшиносии Ильёс нақши ӯро ҳамчун абзори доварӣ низ дар бар мегирад.

> “Those who are engaged in proclaiming the third angel’s message are searching the Scriptures upon the same plan that Father Miller adopted. In the little book entitled Views of the Prophecies and Prophetic Chronology, Father Miller gives the following simple but intelligent and important rules for Bible study and interpretation:

> «Онҳое ки дар эълон кардани паёми фариштаи сеюм машғуланд, Навиштаҳоро бар ҳамон нақшае меомӯзанд, ки Падари Миллер қабул карда буд. Дар китобчаи хурде, ки Views of the Prophecies and Prophetic Chronology ном дорад, Падари Миллер қоидаҳои зерини сода, вале хирадмандона ва муҳимро барои омӯзиш ва тафсири Китоби Муқаддас меорад:

> “‘1. Every word must have its proper bearing on the subject presented in the Bible; 2. All Scripture is necessary, and may be understood by diligent application and study; 3. Nothing revealed in Scripture can or will be hid from those who ask in faith, not wavering; 4. To understand doctrine, bring all the scriptures together on the subject you wish to know, then let every word have its proper influence; and if you can form your theory without a contradiction, you cannot be in error; 5. Scripture must be its own expositor, since it is a rule of itself. If I depend on a teacher to expound to me, and he should guess at its meaning, or desire to have it so on account of his sectarian creed, or to be thought wise, then his guessing, desire, creed, or wisdom is my rule, and not the Bible.’

> «“1. Ҳар як калима бояд нисбат ба мавзӯи дар Китоби Муқаддас пешниҳодшуда аҳаммияти дурусти худро дошта бошад; 2. Тамоми Навиштаҷот зарур аст ва бо кӯшиши ҷиддӣ ва омӯзиш фаҳмида шуданаш мумкин аст; 3. Ҳеҷ чизе ки дар Навиштаҷот ошкор шудааст, аз онҳое ки бо имон мепурсанд ва шак намеоваранд, пинҳон нест ва нахоҳад монд; 4. Барои фаҳмидани таълимот, ҳамаи оятҳоро оид ба мавзӯе ки мехоҳед бидонед, як ҷо гиред, сипас бигзоред ҳар як калима таъсири дурусти худро дошта бошад; ва агар шумо тавонед назарияи худро бе ҳеҷ зиддият тартиб диҳед, наметавонед дар хато бошед; 5. Навиштаҷот бояд худи тафсиркунандаи худ бошад, зеро он барои худ меъёр аст. Агар ман барои тафсир ба муаллим такя кунам, ва ӯ маънои онро тахмин кунад, ё бихоҳад онро ба сабаби эътиқоди фирқавии худ чунин гардонад, ё барои он ки доно шумурда шавад, пас тахмини ӯ, хоҳиши ӯ, эътиқоди ӯ, ё хиради ӯ меъёри ман мешавад, на Китоби Муқаддас.”»

> “The above is a portion of these rules; and in our study of the Bible we shall all do well to heed the principles set forth.

> «Боло зикршуда як қисми ин қоидаҳост; ва мо ҳама дар омӯзиши Китоби Муқаддас нек хоҳем кард, агар ба усулҳои баёншуда диққат диҳем.»

> “Genuine faith is founded on the Scriptures; but Satan uses so many devices to wrest the Scriptures and bring in error, that great care is needed if one would know what they really do teach. It is one of the great delusions of this time to dwell much upon feeling, and to claim honesty while ignoring the plain utterances of the word of God because that word does not coincide with feeling. Many have no foundation for their faith but emotion. Their religion consists in excitement; when that ceases, their faith is gone. Feeling may be chaff, but the word of God is the wheat. And ‘what,’ says the prophet, ‘is the chaff to the wheat?’

> «Имони ҳақиқӣ бар Навиштаҳо асос ёфтааст; аммо шайтон аз ҳиллаҳои бисёр истифода мебарад, то Навиштаҳоро таҳриф намояд ва гумроҳиро ворид созад, аз ин рӯ, агар касе бихоҳад бидонад, ки онҳо дар ҳақиқат чиро таълим медиҳанд, эҳтиёткории бисёр лозим аст. Яке аз фиребҳои бузурги ин замон он аст, ки бар эҳсосот бисёр таваққуф мекунанд ва, дар ҳоле ки баёни равшани каломи Худоро нодида мегиранд, аз он сабаб ки он калом бо эҳсосот мувофиқат намекунад, даъвои ростқавлӣ мекунанд. Бисёриҳо барои имони худ ҷуз эҳсосот ҳеҷ асосе надоранд. Дини онҳо аз ҳаяҷон иборат аст; чун он аз байн равад, имони онҳо низ нобуд мешавад. Эҳсосот метавонад коҳ бошад, аммо каломи Худо гандум аст. Ва пайғамбар мегӯяд: “Коҳро ба гандум чӣ кор аст?”»

> “None will be condemned for not heeding light and knowledge that they never had, and they could not obtain. But many refuse to obey the truth that is presented to them by Christ’s ambassadors, because they wish to conform to the world’s standard; and the truth that has reached their understanding, the light that has shone in the soul, will condemn them in the Judgment. In these last days we have the accumulated light that has been shining through all the ages, and we shall be held correspondingly responsible. The path of holiness is not on a level with the world; it is a way cast up. If we walk in this way, if we run in the way of the Lord’s commandments, we shall find that the ‘path of the just is as the shining light, that shineth more and more unto the perfect day.’” Review and Herald, November 25, 1884.

> «Ҳеҷ кас барои он ки ба нуре ва донише, ки ҳаргиз надоштааст ва ба даст оварда наметавонист, гӯш надодааст, маҳкум нахоҳад шуд. Аммо бисёриҳо аз итоат кардан ба ҳақиқате, ки ба воситаи сафирони Масеҳ ба онҳо пешниҳод мешавад, саркашӣ мекунанд, зеро мехоҳанд ба меъёри ҷаҳон мувофиқат намоянд; ва ҳамон ҳақиқате, ки ба фаҳмиши онҳо расидааст, ҳамон нуре, ки дар ҷон дурахшидааст, онҳоро дар Доварӣ маҳкум хоҳад кард. Дар ин рӯзҳои охир мо нури ҷамъомадаеро дорем, ки дар тӯли ҳамаи асрҳо медурахшид, ва мувофиқан мо низ масъул дониста хоҳем шуд. Роҳи қудсият бо ҷаҳон ҳамсатҳ нест; он роҳи баландбардошта аст. Агар мо дар ин роҳ қадам занем, агар дар роҳи аҳкоми Худованд бишитобем, хоҳем ёфт, ки “роҳи одилон мисли нури тобон аст, ки то рӯзи комил торафт равшантар медурахшад”.» Review and Herald, November 25, 1884.

We are not “condemned for not heeding light and knowledge that” we “never had, and” we “could not obtain.” The important aspect of this statement is the expression “could not obtain.” Elijah, John and Miller represent light for their respective generations that could be attained. The presence of their message removed the cloak of what is legally called in the United States “plausible deniability.” The Elijah message in any generation where it is manifested removes any “plausible deniability,” thus holding the entire generation accountable for the light that is then presented.

Мо барои он «маҳкум намешавем, ки ба нур ва донише гӯш надодаем, ки» мо «ҳаргиз надоштем ва» мо «наметавонистем ба даст оварем.» Ҷанбаи муҳими ин изҳорот ибораи «наметавонистем ба даст оварем» мебошад. Илёс, Юҳанно ва Миллер барои наслҳои мутаносиби худ нуре мебошанд, ки ба он метавонист расид. Ҳузури паёми онҳо пардаро аз он чизе, ки дар Иёлоти Муттаҳида аз лиҳози ҳуқуқӣ «инкори қобили бовар» номида мешавад, мебардорад. Паёми Илёс дар ҳар насле, ки дар он зоҳир мегардад, ҳар гуна «инкори қобили бовар»-ро аз байн мебарад ва ба ин тартиб тамоми он наслро барои нуре, ки он вақт пешниҳод мешавад, масъул медорад.

> “My brother said at one time that he would not hear anything concerning the doctrine we hold, for fear he should be convinced. He would not come to the meetings, or listen to the discourses; but he afterward declared that he saw he was as guilty as if he had heard them. God had given him an opportunity to know the truth, and He would hold him responsible for this opportunity. There are many among us who are prejudiced against the doctrines that are now being discussed. They will not come to hear, they will not calmly investigate, but they put forth their objections in the dark. They are perfectly satisfied with their position. ‘Thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked: I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see. As many as I love, I rebuke and chasten: be zealous therefore, and repent’ (Revelation 3:17–19).

> «Бародарам боре гуфт, ки ӯ ҳеҷ чизеро дар бораи таълимоте, ки мо ба он эътиқод дорем, нахоҳад шунид, аз тарси он ки мабодо бовар кунонда шавад. Ӯ ба маҷлисҳо намеомад ва ба суханрониҳо гӯш намедод; вале баъдтар эълон кард, ки фаҳмид: гуноҳи ӯ ҳамон қадар бузург аст, гӯё ки онҳоро шунида бошад. Худо ба ӯ фурсат дода буд, ки ҳақиқатро бишносад, ва Ӯ ӯро барои ин фурсат масъул хоҳад дошт. Дар миёни мо бисёранд касоне, ки нисбат ба таълимоте, ки ҳоло мавриди баррасӣ қарор доранд, пешдоварӣ доранд. Онҳо намеоянд, то бишнаванд; оромона таҳқиқ намекунанд; балки эътирозҳои худро дар торикӣ пеш мегузоранд. Онҳо аз мавқеи худ комилан қаноатманданд. “Ту мегӯӣ: ман сарватмандам, ва дороӣ афзудаам, ва ба ҳеҷ чиз эҳтиёҷ надорам; ва намедонӣ, ки ту бадбахт, ва бечора, ва камбағал, ва кӯр, ва урён ҳастӣ; ба ту маслиҳат медиҳам, ки аз Ман тиллои дар оташ озмудашударо бихарӣ, то сарватманд шавӣ; ва либоси сафедро, то пӯшида гардӣ, ва нанги урёнии ту зоҳир нашавад; ва чашмонатро бо сурмаи чашм тадҳин кун, то бубинӣ. Ҳар киро дӯст медорам, сарзаниш ва ҷазо медиҳам; пас, ғайратманд бош ва тавба кун” (Ваҳй 3:17–19).»

> “This scripture applies to those who live under the sound of the message, but who will not come to hear it. How do you know but that the Lord is giving fresh evidences of His truth, placing it in a new setting, that the way of the Lord may be prepared? What plans have you been laying that new light may be infused through the ranks of God’s people? What evidence have you that God has not sent light to His children? All self-sufficiency, egotism, and pride of opinion must be put away. We must come to the feet of Jesus, and learn of Him who is meek and lowly of heart. Jesus did not teach His disciples as the rabbis taught theirs. Many of the Jews came and listened as Christ revealed the mysteries of salvation, but they came not to learn; they came to criticize, to catch Him in some inconsistency, that they might have something with which to prejudice the people. They were content with their knowledge, but the children of God must know the voice of the True Shepherd. Is not this a time when it would be highly proper to fast and pray before God? We are in danger of variance, in danger of taking sides on a controverted point; and should we not seek God in earnestness, with humiliation of soul, that we may know what is truth?” Selected Messages, book 1, 413.

> «Ин ояти Китоби Муқаддас ба онҳое дахл дорад, ки зери садои паём зиндагӣ мекунанд, аммо намеоянд, то онро бишнаванд. Аз куҷо медонед, ки шояд Худованд далелҳои тозаи ҳақиқати Худро пешкаш мекунад ва онро дар тартиби наве мегузорад, то роҳи Худованд омода гардад? Шумо чӣ нақшаҳое кашидаед, то нури нав дар сафи қавми Худо ворид карда шавад? Шумо чӣ далеле доред, ки Худо ба фарзандони Худ нур нафиристодааст? Ҳар гуна худкифоятӣ, худписандӣ ва такаббури андеша бояд канор гузошта шавад. Мо бояд назди пойҳои Исо биёем ва аз Ӯ, ки ҳалиму фурӯтани дил аст, таълим гирем. Исо шогирдони Худро чунон таълим надод, ки раввиён шогирдони худро таълим медоданд. Бисёре аз яҳудиён омаданд ва гӯш доданд, ҳангоме ки Масеҳ асрори наҷотро ошкор менамуд, аммо онҳо барои омӯхтан намеомаданд; онҳо меомаданд, то айбҷӯӣ кунанд, то Ӯро дар ягон номувофиқатӣ дастгир намоянд, то чизе дошта бошанд, ки бо он мардумро бар зидди Ӯ бадбин созанд. Онҳо аз дониши худ қаноатманд буданд, аммо фарзандони Худо бояд овози Чӯпони Ҳақиқиро бишиносанд. Оё ин замоне нест, ки дар он рӯза доштан ва назди Худо дуо гуфтан бағоят муносиб мебуд? Мо дар хатари ихтилоф қарор дорем, дар хатари ҷониб гирифтан дар масъалаи баҳснок қарор дорем; ва оё набояд Худоро бо ҷиддият ва бо хории ҷон талаб кунем, то бидонем, ки ҳақиқат чист?» Selected Messages, book 1, 413.

Those that represent the Elijah message are instruments of judgment in a process of purification that prepares the way for the messenger of the covenant to cleanse the temple. In accomplishing the work of cleansing the temple the light of present truth is revealed. If it were not to be revealed, those Christ was and is seeking to cleanse would retain their Laodicean cloak of self-deception. Elijah symbolizes a ministry that presents the truth as an instrument of judgment. That is why we are informed that those who rejected the message of John the Baptist could not be benefitted by the teaching of Jesus.

Онҳое ки паёми Илёсро намояндагӣ мекунанд, абзорҳои доварӣ дар раванди поксозӣ мебошанд, ки роҳро барои Паёмовари аҳд омода месозад, то маъбадро пок кунад. Ҳангоми анҷом додани кори поксозии маъбад, нури ҳақиқати ҳозира ошкор мегардад. Агар он ошкор намешуд, касоне ки Масеҳ пок кардани онҳоеро ҷустуҷӯ мекард ва мекунад, ҷомаи лодиқиёии фиреби худи худро нигоҳ медоштанд. Илёс хизматеро рамзӣ ифода мекунад, ки ҳақиқатро ҳамчун абзори доварӣ пешкаш менамояд. Аз ҳамин ҷиҳат ба мо хабар дода шудааст, ки онҳое ки паёми Яҳёи Таъмиддиҳандаро рад карданд, наметавонистанд аз таълими Исо баҳра баранд.

> “I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus.” Early Writings, 258.

> «Ба ман ба эълони омадани аввали Масеҳ боз ишора карда шуд. Юҳанно дар рӯҳ ва қуввати Илёс фиристода шуд, то роҳи Исоро тайёр созад. Онҳое ки шаҳодати Юҳанноро рад карданд, аз таълимоти Исо баҳра набурданд». Early Writings, 258.

In the prophetic histories that typify the cleansing of God’s people a present truth message is unsealed that holds the generation accountable for either choosing darkness or light.

Дар таърихҳои нубувватие, ки тозашавии қавми Худоро тимсол мекунанд, паёми ҳақиқати ҳозира кушода мешавад, ки ин наслро барои он ки ё торикиро интихоб кунад ё нурро, масъул медорад.

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased…. And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:4, 9, 10.

> Аммо ту, эй Дониёл, ин суханонро маҳкам нигоҳ дор ва китобро то вақти интиҳо мӯҳр кун: бисёре ба ҳар сӯ равуо хоҳанд кард, ва дониш афзун хоҳад шуд…. Ва ӯ гуфт: Бирав, эй Дониёл; зеро ин суханон то вақти интиҳо баста ва мӯҳр карда шудаанд. Бисёре пок хоҳанд шуд, ва сафед гардонида хоҳанд шуд, ва озмуда хоҳанд шуд; аммо шарирон ба шарорат амал хоҳанд кард; ва ҳеҷ яке аз шарирон нахоҳад фаҳмид; лекин хирадмандон хоҳанд фаҳмид. Дониёл 12:4, 9, 10.

Those who represent the Elijah message for their respective generations are identified by Christ as His ambassadors in order to use them as instruments of judgment. This is what Elijah was identifying when he said, “let it be known this day that thou art God in Israel, and that I am thy servant, and that I have done all these things at thy word.”

Онон ки паёми Илёсро барои насли хеш намояндагӣ мекунанд, Масеҳ онҳоро ҳамчун сафирони Худ мешиносад, то онҳоро ҳамчун асбобҳои доварӣ ба кор барад. Ин ҳамон чизест, ки Илёс муайян мекард, вақте гуфт: «бигзор имрӯз маълум гардад, ки Ту Худо дар Исроил ҳастӣ, ва ман бандаи Ту ҳастам, ва ҳамаи ин корҳоро ба каломи Ту кардаам».

This truth is also set forth by Jesus concerning John the Baptist.

Ин ҳақиқатро низ Исо дар бораи Яҳёи Таъмиддиҳанда баён намудааст.

> And as they departed, Jesus began to say unto the multitudes concerning John, What went ye out into the wilderness to see? A reed shaken with the wind? But what went ye out for to see? A man clothed in soft raiment? behold, they that wear soft clothing are in kings’ houses. But what went ye out for to see? A prophet? yea, I say unto you, and more than a prophet. For this is he, of whom it is written, Behold, I send my messenger before thy face, which shall prepare thy way before thee. Matthew 11:7–10.

> Ва ҳангоме ки онҳо мерафтанд, Исо ба мардум дар бораи Яҳё сухан оғоз намуда, гуфт: «Барои дидани чӣ ба биёбон баромада будед? Найе, ки аз бод ҷунбонда мешавад? Аммо барои дидани чӣ баромада будед? Одаме, ки либоси нозук дар бар кардааст? Инак, онҳое ки либосҳои нозук мепӯшанд, дар қасрҳои подшоҳон ҳастанд. Аммо барои дидани чӣ баромада будед? Пайғамбаре? Оре, ба шумо мегӯям, ва бештар аз пайғамбар. Зеро ин ҳамон касест, ки дар бораи ӯ навишта шудааст: “Инак, Ман фиристодаи Худро пеши рӯи ту мефиристам, ки роҳи туро пеши ту омода хоҳад кард”. Матто 11:7–10.

John was more than a prophet, he was an instrument of judgment, and his ministry was identified to his generation, for they had went out into the wilderness to see him, just as surely as all Israel came to Carmel at Ahab’s command. William Miller understood the increase of knowledge that was unsealed in 1798. He represented those that ran to and fro in God’s Word as the knowledge increased. His message was based upon prophetic time and in 1840 his message and ministry were placed into his generation in such a fashion that all the Protestant world watched to see if his methodology worked. When it was confirmed, his message was carried around the world.

Юҳанно танҳо аз анбиё бештар набуд; ӯ олати доварӣ буд, ва хизмати ӯ ба насли ӯ шинохта гардид, зеро онҳо ба биёбон баромада буданд, то ӯро бубинанд, ҳамон тавр ки тамоми Исроил ба ҳукми Аҳъоб ба Кармил омада буд. Вилям Миллер афзоиши донишеро, ки дар соли 1798 мӯҳраш кушода шуд, дарк намуд. Ӯ намояндаи онҳое буд, ки дар Каломи Худо ба ҳар сӯ равуо мекарданд, дар ҳоле ки дониш меафзуд. Паёми ӯ бар вақти нубувватӣ асос ёфта буд, ва дар соли 1840 паём ва хизмати ӯ ба насли ӯ ба гунае ҷой дода шуд, ки тамоми ҷаҳони протестантӣ назорат мекард, то бубинад, ки оё усули ӯ кор мекунад. Вақте ки ин тасдиқ гардид, паёми ӯ ба гирди ҷаҳон бурда шуд.

> “In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown . . . on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’

> «Дар соли 1840 иҷрои дигари назарраси нубувват таваҷҷуҳи густардаеро барангехт. Ду сол пеш аз он, Ҷосия Литч, яке аз ходимони пешқадаме, ки омадани дуюмро мавъиза мекард, тафсире бар Ваҳй 9 нашр намуда, суқути Империяи Усмониро пешгӯӣ карда буд. Мувофиқи ҳисобҳои ӯ, ин қудрат мебоист... дар 11 августи соли 1840 сарнагун гардад, вақте ки метавон интизор дошт, ки қудрати Усмонӣ дар Қустантиния шикаста хоҳад шуд. Ва ман бовар дорам, ки чунин ҳам воқеъ хоҳад шуд».

> “At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

> «Дар ҳамон вақти дақиқан муайяншуда, Туркия ба василаи сафиронаш ҳимояти қудратҳои муттаҳидаи Аврупоро пазируфт ва ба ин васила худро зери назорати миллатҳои масеҳӣ қарор дод. Ин воқеа пешгӯиро айнан иҷро кард. Вақте ки ин маълум гардид, анбӯҳи зиёде ба дурустии усулҳои тафсири нубувват, ки Миллер ва ҳамкоронаш қабул карда буданд, бовар ҳосил намуданд, ва ба ҳаракати адвентӣ такони аҷибе дода шуд. Мардони донишманд ва соҳибмақом бо Миллер ҳам дар мавъиза кардан ва ҳам дар нашр сохтани назароти ӯ ҳамроҳ шуданд, ва аз соли 1840 то 1844 ин кор бо суръат густариш ёфт». The Great Controversy, 334, 335.

From “1840 to 1844” represents the history of the “seven thunders” of Revelation chapter ten. In that history a purification process that was represented in Malachi chapter three, and the two temple cleansings of Christ was initiated. The process of purification was a progressive testing process, based upon Miller’s understanding of the day for a year principle. Those who represent the Elijah message prepare the way for the messenger of the covenant to come suddenly to His temple, and they are the symbol of an instrument of judgment that is employed by the messenger of the covenant to sweep out those who choose darkness rather than light.

Аз «1840 то 1844» таърихи «ҳафт раъд»-и Ваҳй, боби даҳумро ифода мекунад. Дар он таърих, раванди поксозие, ки дар Малокӣ, боби сеюм, ва дар ду бор пок кардани маъбад аз ҷониби Масеҳ тасвир ёфта буд, оғоз гардид. Раванди поксозӣ як раванди пешравандаи озмоиш буд, ки бар фаҳмиши Миллер аз принсипи як рӯз баробар ба як сол асос ёфта буд. Онҳое ки паёми Илёсро намояндагӣ мекунанд, роҳи омадани ногаҳонии пайғамбари аҳдро ба маъбади Худ омода месозанд, ва онҳо рамзи абзори доварие мебошанд, ки пайғамбари аҳд онро ба кор мебарад, то онҳоеро, ки торикиро ба ҷойи нур интихоб мекунанд, берун бирӯбад.

> I indeed baptize you with water unto repentance: but he that cometh after me is mightier than I, whose shoes I am not worthy to bear: he shall baptize you with the Holy Ghost, and with fire: Whose fan is in his hand, and he will thoroughly purge his floor, and gather his wheat into the garner; but he will burn up the chaff with unquenchable fire. Matthew 3:11, 12.

> Ман, дар ҳақиқат, шуморо бо об барои тавба таъмид медиҳам; лекин Он ки пас аз ман меояд, аз ман қавитар аст, ва ман лоиқи бардоштани пойафзоли Ӯ нестам; Ӯ шуморо бо Рӯҳулқудс ва бо оташ таъмид хоҳад дод. Белаш дар дасти Ӯст, ва Ӯ хирмани Худро комилан пок хоҳад кард, ва гандуми Худро ба анбор ҷамъ хоҳад овард; аммо коҳро бо оташи хомӯшнашаванда хоҳад сӯзонид. Матто 3:11, 12.

In Christ’s day represented in John 6:66 he lost more disciples than any other time. In The Desire of Ages where this passage of John is addressed the methodology of prophetic application was the very reason the disciples left. They could not understand that the literal represented the spiritual, and according to the apostle Paul the literal comes before the spiritual.

Дар рӯзҳои Масеҳ, ки дар Юҳанно 6:66 тасвир ёфтааст, Ӯ бештар аз ҳар вақти дигар шогирдонро аз даст дод. Дар китоби «Орзӯи асрҳо», ки дар он ин порчаи Юҳанно баррасӣ шудааст, худи усули татбиқи нубувват сабаби аслии тарк кардани шогирдон буд. Онҳо наметавонистанд дарк кунанд, ки чизи зоҳирӣ намояндаи чизи рӯҳонӣ аст, ва мувофиқи гуфтаи ҳавворӣ Павлус, зоҳирӣ пеш аз рӯҳонӣ меояд.

> And so it is written, The first man Adam was made a living soul; the last Adam was made a quickening spirit. Howbeit that was not first which is spiritual, but that which is natural; and afterward that which is spiritual. 1 Corinthians 15:45, 46.

> Ва ҳамин тавр навишта шудааст: «Одами аввалин — Одам — ҷонест зинда гардид; Одами охирин рӯҳест ҳаётбахш гардид». Аммо аввал он чи рӯҳонӣ аст, набуд, балки он чи табиӣ аст; ва баъд аз он, он чи рӯҳонӣ аст. 1 Қӯринтиён 15:45, 46.

Unwilling and therefore unable the Jews refused to understand Christ when he identified that He was the bread of heaven that needed to be eaten. Customs and traditions overruled the methodology that was exercised by Christ himself. Concerning this history Sister White recorded:

Нохоҳон буданд ва бинобар ин нотавон: яҳудиён сарпечӣ карданд, ки Масеҳро дарёбанд, ҳангоме ки Ӯ ошкор сохт, ки Худи Ӯ нони осмон аст, ки бояд хӯрда шавад. Одобу русум ва анъанаҳо бар он усуле ғолиб омаданд, ки онро худи Масеҳ ба кор мебурд. Дар бораи ин таърих хоҳар Уайт чунин сабт кардааст:

> “By the public rebuke of their unbelief these disciples were still further alienated from Jesus. They were greatly displeased, and wishing to wound the Saviour and gratify the malice of the Pharisees, they turned their backs upon Him, and left Him with disdain. They had made their choice, had taken the form without the spirit, the husk without the kernel. Their decision was never afterward reversed; for they walked no more with Jesus.

> «Бо сарзаниши ошкорои беимонии онҳо ин шогирдон боз ҳам бештар аз Исо дур шуданд. Онҳо сахт норозӣ гардиданд ва, бо хоҳиши ранҷонидани Наҷотдиҳанда ва қонеъ гардондани кинаи фарисиён, аз Ӯ рӯй гардонда, бо нафрат Ӯро тарк карданд. Онҳо интихоби худро карда буданд; суратро бе рӯҳ, пӯстро бе мағз гирифта буданд. Қарори онҳо ҳеҷ гоҳ баъдан дигаргун карда нашуд; зеро онҳо дигар бо Исо намегаштанд.»

> “‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

> «“Бели Ӯ бодбезак дар дасташ аст, ва Ӯ хирмангоҳи Худро комилан пок хоҳад кард, ва гандуми Худро дар анбор ҷамъ хоҳад овард.” Матто 3:12. Ин яке аз замонҳои поксозӣ буд. Ба воситаи суханони ростӣ, коҳ аз гандум ҷудо карда мешуд. Азбаски онҳо аз ҳад беҳудапараст ва худодилҳақ буданд, то ки танбеҳро бипазиранд, ва азбаски ҷаҳонро аз ҳад дӯст медоштанд, то ки зиндагии фурӯтанонаро қабул намоянд, бисёре аз Исо рӯй гардониданд. Бисёри дигар ҳанӯз ҳам ҳамин корро мекунанд. Имрӯз низ ҷонҳо озмуда мешаванд, чунон ки он шогирдон дар куништи Кафарнаҳум озмуда шуданд. Вақте ки ростӣ ба дил расонида мешавад, онҳо мебинанд, ки зиндагии онҳо бо иродаи Худо мувофиқат надорад. Онҳо зарурати дигаргунии комилро дар худ мебинанд; аммо намехоҳанд ин кори инкори нафсро бар дӯш гиранд. Бинобар ин, вақте ки гуноҳҳояшон ошкор карда мешаванд, ба хашм меоянд. Онҳо ранҷида дур мераванд, ҳамон тавре ки шогирдон аз назди Исо рафтанд ва нола мекарданд: “Ин сухан сахт аст; кист, ки онро бишнавад?”» Орзӯи асрҳо, 392.

It is Malachi’s messenger of the covenant that purges the sons of Levi with fire. He thoroughly purges his floor, separating the wheat from the chaff. He does this work with a fan. The fan is what accomplishes the separation, and the fan is the message of present truth for each respective history where He purifies the sons of Levi. The fan is the Elijah message and messengers, who represent an instrument of judgment.

Ин фариштаи аҳд дар китоби Малокист, ки писарони Левиро бо оташ пок месозад. Ӯ хирмани Худро ба пуррагӣ пок карда, гандумро аз коҳ ҷудо мекунад. Ин корро Ӯ бо бодбезак анҷом медиҳад. Бодбезак он чизест, ки ҷудосозиро ба амал меоварад, ва бодбезак паёми ҳақиқати ҳозира барои ҳар таърихи дахлдорест, ки дар он Ӯ писарони Левиро пок месозад. Бодбезак паём ва паёмоварони Илёс аст, ки василаи довариро намояндагӣ мекунанд.

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.

> Инак, Ман қосиди Худро мефиристам, ва ӯ роҳро пеши рӯи Ман муҳайё хоҳад кард; ва Худованде ки шумо Ӯро меҷӯед, ногаҳон ба маъбади Худ хоҳад омад, яъне Фиристодаи аҳд, ки шумо аз Ӯ ҳаловат мебаред: инак, Ӯ хоҳад омад, мегӯяд Худованди лашкарҳо. Аммо кист, ки рӯзи омадани Ӯро тоқат оварад? ва кист, ки ҳангоми зоҳир шудани Ӯ биистад? зеро Ӯ мисли оташи гудозанда ва мисли собуни ҷомашӯён аст. Ва Ӯ ҳамчун гудозанда ва поккунандаи нуқра хоҳад нишаст; ва Ӯ писарони Левиро пок хоҳад кард ва онҳоро мисли тилло ва нуқра тоза хоҳад намуд, то ки онҳо барои Худованд ҳадияе дар росткорӣ пешкаш намоянд. Он гоҳ ҳадияи Яҳудо ва Ерусалим назди Худованд писандида хоҳад буд, чунон ки дар рӯзҳои қадим ва дар солҳои пешин. Малокӣ 3:1–4.

The one who comes after John the Baptist is He who purges His floor with a fan, and is like a refiner’s fire. The purification process is accomplished by the messenger of the covenant, and therefore identifies a history where the Lord is entering into covenant with a new chosen covenant people. When ancient Israel was delivered from the slavery of Egypt, a theme of that sacred history was the issue of the “firstborn.” Whether it was the death of Egypt’s firstborn, or God’s identification of Israel as His firstborn.

Он ки баъд аз Яҳёи Таъмиддиҳанда меояд, Ҳамон аст, ки хирмани Худро бо бодбезак пок месозад ва мисли оташи гудозанда аст. Раванди поксозӣ ба воситаи фариштаи аҳд анҷом меёбад, ва бинобар ин таърихеро муайян месозад, ки дар он Худованд ба аҳд бо қавми нави баргузидаи аҳдии Худ дохил мешавад. Ҳангоме ки Исроили қадим аз ғуломии Миср раҳо карда шуд, яке аз мавзӯъҳои он таърихи муқаддас масъалаи «нахустзода» буд: хоҳ марги нахустзодагони Миср, хоҳ муайян сохтани Исроил аз ҷониби Худо ҳамчун нахустзодаи Ӯ.

> And thou shalt say unto Pharaoh, Thus saith the Lord, Israel is my son, even my firstborn: And I say unto thee, Let my son go, that he may serve me: and if thou refuse to let him go, behold, I will slay thy son, even thy firstborn. Exodus 4:22, 23.

> Ва ту ба фиръавн бигӯй: «Худованд чунин мегӯяд: Исроил писари Ман аст, нахустзодаи Ман. Ва ба ту мегӯям: писари Маро раҳо кун, то Маро ибодат намояд; ва агар аз раҳо кардани ӯ сарпечӣ кунӣ, инак, Ман писари туро, нахустзодаи туро, хоҳам кушт». Хуруҷ 4:22, 23.

When God entered into covenant with Israel in the deliverance from Egypt the divine plan was that every firstborn son of each of the tribes would be dedicated to the work of the priesthood. But at the rebellion of the golden calf, it was only the tribe of Levi that stood on Moses’ side of the rebellion. For their faithfulness, God disannulled His plan that each firstborn from every tribe would be dedicated to the priesthood and he passed by the other tribes and gave the tribe of Levi the exclusive right of the priesthood. When the messenger of the covenant purifies the sons of Levi it is representing a history where a former covenant people are being set aside for a new covenant people. This was the case with John the Baptist, the Millerites and will be with the one hundred and forty-four thousand. From 1840 to 1844 a purification process was initiated by the testing issue of the prophetic message that had been given to William Miller. It led to the Lord suddenly coming to his temple on October 22, 1844, but the process of purification did not end until 1863.

Вақте ки Худо дар наҷот аз Миср бо Исроил аҳд баст, нақшаи илоҳӣ чунин буд, ки ҳар писари нахустзода аз ҳар яке аз сибтҳо ба хизмати коҳинот бахшида шавад. Аммо дар исёни гӯсолаи тиллоӣ танҳо сибти Левӣ дар он исён ҷониби Мусоро гирифт. Барои вафодории онҳо, Худо нақшаи Худро, ки ҳар нахустзода аз ҳар сибт ба коҳинот бахшида шавад, бекор кард; Ӯ аз сибтҳои дигар гузашт ва ба сибти Левӣ ҳуқуқи истисноии коҳинотро дод. Вақте ки фиристодаи аҳд писарони Левиро пок месозад, ин таърихиеро таҷассум мекунад, ки дар он қавми пешини аҳд канор гузошта шуда, барои қавми нави аҳд ҷой дода мешавад. Ин ҳолат дар бораи Яҳёи Таъмиддиҳанда, миллериён буд ва бо саду чилу чор ҳазор низ хоҳад буд. Аз соли 1840 то 1844 раванди поксозӣ бо масъалаи озмоишкунандаи паёми нубувватие, ки ба Вилям Миллер дода шуда буд, оғоз гардид. Он ба он овард, ки Худованд 22 октябри соли 1844 ногаҳон ба маъбади Худ омад, аммо раванди поксозӣ то соли 1863 ба анҷом нарасид.

> “Both the prophecy of Daniel 8:14, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed,’ and the first angel’s message, ‘Fear God, and give glory to Him; for the hour of His judgment is come,’ pointed to Christ’s ministration in the most holy place, to the investigative judgment, and not to the coming of Christ for the redemption of His people and the destruction of the wicked. The mistake had not been in the reckoning of the prophetic periods, but in the event to take place at the end of the 2300 days. Through this error the believers had suffered disappointment, yet all that was foretold by the prophecy, and all that they had any Scripture warrant to expect, had been accomplished. At the very time when they were lamenting the failure of their hopes, the event had taken place which was foretold by the message, and which must be fulfilled before the Lord could appear to give reward to His servants.

> Ҳам пешгӯии Дониёл 8:14, «То ду ҳазору сесад шабонарӯз; пас муқаддасгоҳ пок хоҳад шуд», ва ҳам паёми фариштаи аввал, «Аз Худо битарсед ва Ӯро ҷалол диҳед, зеро ки соати доварии Ӯ фаро расидааст», ба хизмати Масеҳ дар Қудси муқаддасҳо, ба доварии тафтишотӣ ишора мекарданд, на ба омадани Масеҳ барои наҷоти қавми Худ ва нобуд сохтани шарирон. Хато на дар ҳисоб кардани давраҳои пешгӯишуда буд, балки дар он воқеае буд, ки мебоист дар анҷоми 2300 шабонарӯз ба амал ояд. Ба воситаи ин иштибоҳ имондорон ноумедӣ кашиданд, вале ҳар он чи пешгӯӣ пешакӣ гуфта буд, ва ҳар он чиро ки онҳо бар асоси Навиштаҳо ҳақ доштанд интизор шаванд, ба иҷро расида буд. Дар ҳамон айне ки онҳо аз барбод рафтани умедҳои худ мотам мекарданд, он воқеае ба амал омада буд, ки паём онро пешгӯӣ карда буд ва ки пеш аз он ки Худованд зоҳир шавад, то ба хизматгорони Худ мукофот диҳад, ҳатман бояд иҷро мегардид.

> “Christ had come, not to the earth, as they expected, but, as foreshadowed in the type, to the most holy place of the temple of God in heaven. He is represented by the prophet Daniel as coming at this time to the Ancient of Days: ‘I saw in the night visions, and, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came’—not to the earth, but—’to the Ancient of Days, and they brought Him near before Him.’ Daniel 7:13.

> «Масеҳ на ба замин, чунон ки онҳо интизор буданд, омада буд, балки, чунон ки дар рамз пешнамоиш ёфта буд, ба Қудс-ул-ақдоси маъбади Худо дар осмон. Ӯро пайғамбар Дониёл чунин тасвир мекунад, ки дар ҳамин вақт назди Қадимулайём меояд: “Дар рӯъёҳои шабона медидам, ва инак, касе монанди Писари Инсон бо абрҳои осмон меомад, ва омад” — на ба замин, балки — “назди Қадимулайём; ва Ӯро ба ҳузури Ӯ оварданд”. Дониёл 7:13.»

> “This coming is foretold also by the prophet Malachi: ‘The Lord, whom ye seek, shall suddenly come to His temple, even the Messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, He shall come, saith the Lord of hosts.’ Malachi 3:1. The coming of the Lord to His temple was sudden, unexpected, to His people. They were not looking for Him there. They expected Him to come to earth, ‘in flaming fire taking vengeance on them that know not God, and that obey not the gospel.’ 2 Thessalonians 1:8.

> «Ин омаданро ҳамчунин пайғамбар Малокӣ пешгӯӣ кардааст: “Худованде ки шумо Ӯро меҷӯед, ногаҳон ба маъбади Худ хоҳад омад, яъне Фиристодаи аҳд, ки шумо аз Ӯ хурсандед: инак, Ӯ хоҳад омад, мегӯяд Худованди лашкарҳо”. Малокӣ 3:1. Омадани Худованд ба маъбади Худ барои қавми Ӯ ногаҳонӣ ва ғайричашмдошт буд. Онҳо Ӯро дар он ҷо интизор набуданд. Онҳо интизор буданд, ки Ӯ ба замин ояд, “дар оташи алангазананда, то аз онҳое ки Худоро намешиносанд ва ба Инҷили Худованди мо итоат намекунанд, интиқом бигирад”. 2 Таслӯникиён 1:8.»

> “But the people were not yet ready to meet their Lord. There was still a work of preparation to be accomplished for them. Light was to be given, directing their minds to the temple of God in heaven; and as they should by faith follow their High Priest in His ministration there, new duties would be revealed. Another message of warning and instruction was to be given to the church.

> Аммо мардум ҳанӯз барои мулоқот бо Худованди худ омода набуданд. Ҳанӯз кори омодагие буд, ки бояд барои онҳо ба анҷом расонида мешуд. Нур бояд дода мешуд, то зеҳни онҳоро ба маъбади Худо дар осмон равона созад; ва ҳангоме ки онҳо бо имон Саркоҳини худро дар хизмати Ӯ дар он ҷо пайравӣ мекарданд, вазифаҳои нави онҳо ошкор мегардиданд. Паёми дигари огоҳӣ ва таълим низ бояд ба калисо дода мешуд.

> “Says the prophet: ‘Who may abide the day of His coming? and who shall stand when He appeareth? for He is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: and He shall sit as a refiner and purifier of silver: and He shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness.’ Malachi 3:2, 3. Those who are living upon the earth when the intercession of Christ shall cease in the sanctuary above are to stand in the sight of a holy God without a mediator. Their robes must be spotless, their characters must be purified from sin by the blood of sprinkling. Through the grace of God and their own diligent effort they must be conquerors in the battle with evil. While the investigative judgment is going forward in heaven, while the sins of penitent believers are being removed from the sanctuary, there is to be a special work of purification, of putting away of sin, among God’s people upon earth. This work is more clearly presented in the messages of Revelation 14.

> Паёмбар мегӯяд: «Кист, ки рӯзи омадани Ӯро тоқат карда тавонад? Ва кист, ки ҳангоми зоҳир шудани Ӯ истода тавонад? Зеро Ӯ мисли оташи поккунандаи филиз ва мисли собуни ҷомашӯён аст; ва Ӯ хоҳад нишаст, мисли поккунанда ва мусаффокунандаи нуқра; ва Ӯ банӣ-Левиро пок хоҳад кард ва онҳоро мисли тилло ва нуқра тасфия хоҳад намуд, то ки онҳо барои Худованд ҳадияе дар адолат тақдим намоянд». Малокӣ 3:2, 3. Онҳое ки ҳангоме бар замин зинда хоҳанд буд, ки шафоати Масеҳ дар муқаддасгоҳи болоӣ ба поён расад, бояд дар ҳузури Худои муқаддас бе миёнрав биистанд. Ҷомаҳои онҳо бояд беайб бошанд, хислатҳои онҳо бояд аз гуноҳ ба воситаи хуни пошидан пок гардонида шаванд. Ба воситаи файзи Худо ва кӯшиши ҷиддии худи онҳо, онҳо бояд дар ҷанги зидди бадӣ ғолиб бошанд. Дар ҳоле ки доварии тафтишотӣ дар осмон идома дорад, дар ҳоле ки гуноҳҳои имондорони тавбакарда аз муқаддасгоҳ бардошта мешаванд, дар миёни қавми Худо бар замин бояд кори махсуси поксозӣ, яъне дур кардани гуноҳ, анҷом ёбад. Ин кор дар паёмҳои Ваҳй 14 равшантар баён шудааст.

> “When this work shall have been accomplished, the followers of Christ will be ready for His appearing. ‘Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years.’ Malachi 3:4. Then the church which our Lord at His coming is to receive to Himself will be a ‘glorious church, not having spot, or wrinkle, or any such thing.’ Ephesians 5:27. Then she will look ‘forth as the morning, fair as the moon, clear as the sun, and terrible as an army with banners.’ Song of Solomon 6:10.

> «Ҳангоме ки ин кор анҷом ёбад, пайравони Масеҳ барои зуҳури Ӯ омода хоҳанд буд. “Он гоҳ ҳадияи Яҳудо ва Ерусалим барои Худованд писандида хоҳад буд, чунон ки дар айёми қадим ва мисли солҳои пешина.” Малокӣ 3:4. Он гоҳ калисое, ки Худованди мо ҳангоми омадани Худ ба Худ хоҳад пазируфт, “калисои ҷалолманд” хоҳад буд, ки “на доғе дорад, на чинее, ё чизе монанди ин.” Эфсӯсиён 5:27. Он гоҳ вай “мисли субҳ тулӯъ хоҳад кард, мисли моҳ зебо, мисли офтоб соф, ва мисли лашкаре бо парчамҳо саҳмгин.” Суруди Сурудҳо 6:10.»

> “Besides the coming of the Lord to His temple, Malachi also foretells His second advent, His coming for the execution of the judgment, in these words: ‘And I will come near to you to judgment; and I will be a swift witness against the sorcerers, and against the adulterers, and against false swearers, and against those that oppress the hireling in his wages, the widow, and the fatherless, and that turn aside the stranger from his right, and fear not Me, saith the Lord of hosts.’ Malachi 3:5. Jude refers to the same scene when he says, ‘Behold, the Lord cometh with ten thousands of His saints, to execute judgment upon all, and to convince all that are ungodly among them of all their ungodly deeds.’ Jude 14, 15. This coming, and the coming of the Lord to His temple, are distinct and separate events.

> Ғайр аз омадани Худованд ба маъбади Худ, Малокӣ инчунин зуҳури дуюми Ӯро, омадани Ӯро барои иҷрои доварӣ, бо ин суханон пешгӯӣ мекунад: «Ва Ман барои доварӣ ба шумо наздик хоҳам омад; ва Ман бар зидди ҷодугарон, ва бар зидди зинокорон, ва бар зидди қасамдурӯғон, ва бар зидди онҳое ки музди коргари кирояро фишор медиҳанд, бевазан ва ятимро мазлум месозанд, ва ғарибро аз ҳаққи ӯ маҳрум мегардонанд, ва аз Ман наметарсанд, шоҳиди зуд хоҳам буд, мегӯяд Худованди лашкарҳо». Малокӣ 3:5. Яҳудо ба ҳамин саҳна ишора мекунад, вақте мегӯяд: «Инак, Худованд бо даҳҳо ҳазорон муқаддасони Худ меояд, то бар ҳамаи мардум доварӣ кунад ва ҳамаи бединҳоро аз ҳамаи аъмоли бединӣ, ки кардаанд, маҳкум намояд». Яҳудо 14, 15. Ин омадан ва омадани Худованд ба маъбади Худ, воқеаҳои ҷудо ва мустақил аз якдигар мебошанд.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 424–426.

> «Омадани Масеҳ ҳамчун Саркоҳини мо ба Макони Муқаддастарин, барои поксозии муқаддасгоҳ, ки дар Дониёл 8:14 нишон дода шудааст; омадани Писари Одам назди Қадими Айём, чунон ки дар Дониёл 7:13 баён шудааст; ва омадани Худованд ба маъбади Худ, ки Малокӣ пешгӯӣ кардааст, ҳама тавсифи як воқеа мебошанд; ва ҳамин ҳамчунин бо омадани домод ба тӯй, ки Масеҳ онро дар масали даҳ бокира дар Матто 25 тасвир кардааст, ифода ёфтааст». «Муборизаи Бузург», 424–426.

Four “comings” are referred to in the last paragraph and they are all the same coming symbolized four different ways. One of those “comings” is the parable of the ten virgins.

Дар сархати охир ба чаҳор «омадан» ишора шудааст, ва ҳамаи онҳо як омадананд, ки ба чаҳор тарзи гуногун рамзгузорӣ шудаанд. Яке аз он «омадан»-ҳо масали даҳ бокира мебошад.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> «Манро бисёр вақт ба масали даҳ бокира ишора мекунанд, ки панҷ нафари онҳо доно буданд ва панҷ нафари дигар нодон. Ин масал то хурдтарин ҷузъиёташ иҷро шудааст ва хоҳад шуд, зеро он барои ҳамин замон татбиқи махсус дорад ва, монанди паёми фариштаи сеюм, иҷро шудааст ва то анҷоми замон ҳақиқати ҳозира боқӣ хоҳад монд». Review and Herald, August 19, 1890.

If the four “comings” “are descriptions of the same event,” then those four “comings” that were fulfilled in the beginning of Adventism in the Millerite movement, “will be fulfilled” again “to the very letter” in the Elijah movement at the end of Adventism.

Агар он чор «омадан» «тасвири ҳамон як воқеа» бошанд, пас он чор «омадан», ки дар оғози адвентизм дар ҳаракати миллерӣ ба амал омаданд, дар ҳаракати Илёс дар поёни адвентизм боз «ҳарф ба ҳарф» «ба амал хоҳанд омад».

William Miller and the Millerites were the representatives of the first angel’s message, and in the same passage from Early Writings that we recently cited, the message of the first angel possessed the identical characteristics of John the Baptist. We cited the passage that says those who rejected the message of John the Baptist could not be benefited by the teachings of Jesus. In the next paragraph she says, “Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary.” Both William Miller and John the Baptist represent instruments of judgment.

Вилям Миллер ва миллерчиён намояндагони паёми фариштаи якум буданд, ва дар ҳамон порча аз китоби *Early Writings*, ки мо чанде пеш иқтибос овардем, паёми фариштаи якум айнан ҳамон хусусиятҳоро дошт, ки ба Яҳёи Таъмиддиҳанда хос буданд. Мо он порчаро иқтибос овардем, ки мегӯяд онҳое ки паёми Яҳёи Таъмиддиҳандаро рад карданд, аз таълимоти Исо баҳрае бурда наметавонистанд. Дар банди баъдӣ ӯ мегӯяд: «Онҳое ки паёми якумро рад карданд, наметавонистанд аз паёми дуюм баҳра баранд; ва низ аз нидои нимашаб, ки бояд онҳоро омода месохт, то ба воситаи имон бо Исо ба муқаддастарин ҷои мақдиси осмонӣ дохил шаванд, баҳрае набурданд». Ҳам Вилям Миллер ва ҳам Яҳёи Таъмиддиҳанда василаҳои доварӣ мебошанд.

Had neither of them appeared, their respective generations would not be held accountable for rejecting light. God used those two messengers to remove the Laodicean cloak of sin, and thus demonstrated the Laodicean nakedness of the former chosen people, by introducing a message that whether accepted or rejected would be used in judgment as a symbol that a prophet had been among them. The history of 1840 to 1844 was typified by the fire coming down on Elijah’s offering on Mount Carmel. The true prophet had been distinguished from the false prophets.

Агар ҳеҷ кадоме аз он ду зоҳир намешуданд, наслҳои мутаносиби онҳо барои рад кардани нур масъул ҳисобида намешуданд. Худо он ду паёмрасонро ба кор бурд, то ҷомаи гуноҳи Лаодикияро бардорад, ва ба ин васила урёнии Лаодикияи қавми пешини баргузидаро ошкор намуд, бо ворид сохтани паёме, ки — хоҳ пазируфта шавад, хоҳ рад гардад — дар доварӣ ҳамчун рамзе ба кор бурда мешуд, ки анбиёе дар миёни онҳо будааст. Таърихи солҳои 1840 то 1844 ба воситаи оташе, ки бар қурбонии Илёс бар кӯҳи Кармил фуруд омад, намуна гардида буд. Паёмбари ҳақ аз паёмбарони козиб ҷудо ва мушаххас гардида буд.

We are at the point where we should outline the purification process that continued after October 22, 1844. Sister White stated that after October 22, 1844 “the people were not yet ready to meet their Lord. There was still a work of preparation to be accomplished for them. Light was to be given, directing their minds to the temple of God in heaven; and as they should by faith follow their High Priest in His ministration there, new duties would be revealed. Another message of warning and instruction was to be given to the church.”

Мо ба он нукта расидаем, ки бояд раванди поксозиеро, ки пас аз 22 октябри соли 1844 идома ёфт, баён намоем. Хоҳар Уайт изҳор дошт, ки пас аз 22 октябри соли 1844 «халқ ҳанӯз омода набуданд, ки Парвардигори худро мулоқот намоянд. Ҳанӯз коре аз омодасозӣ буд, ки бояд барои онҳо анҷом дода мешуд. Нур бояд дода мешуд, то зеҳни онҳо ба маъбади Худо дар осмон равона гардад; ва ҳангоме ки онҳо бо имон Саркоҳини худро дар хизмати Ӯ дар он ҷо пайравӣ мекарданд, вазифаҳои нав ошкор карда мешуданд. Паёми дигаре аз ҳушдор ва таълим бояд ба калисо дода мешуд.»

When Adventism rejected the “seven times” of Leviticus twenty-six that Daniel called the “oath” of Moses, they lost their ability to recognize that the process of purification continued beyond their initial work of understanding the truths connected with the opening of the judgment.

Вақте ки адвентизм «ҳафт замон»-и Ибодатномаи бисту шашумро, ки Дониёл онро «қасами» Мусо номида буд, рад кард, онҳо қобилияти худро барои дарк кардани он аз даст доданд, ки раванди поксозӣ фаротар аз кори ибтидоии онҳо оид ба фаҳмидани ҳақиқатҳое, ки бо кушода шудани доварӣ вобаста буданд, идома меёфт.

We will address the continued purification process in the next article, and begin to align the horn of true Protestantism that Millerite Adventism received in the 1840’s with the horn of Republicanism.

Мо дар мақолаи навбатӣ ба раванди идомадори поксозӣ хоҳем пардохт ва ба ҳамоҳанг сохтани шохи протестантизми ҳақиқӣ, ки адвентизми миллерӣ дар солҳои 1840 қабул кард, бо шохи ҷумҳурихоҳӣ оғоз хоҳем намуд.

Back to Articles