Article

# Китоби Дониёл — Рақами ҳаштоду як

Фош сохтани таҳрифнигории таърихӣ дар адвентизми Лоодикия: баррасии баҳс پیرомуни «Қурбонии доимӣ»

Author

Jeff Pippenger

Published

February 14, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Агар натиҷаро нодуруст таъйин кунед, хулосабарорӣ аз сабаб ба натиҷа бефоида аст, чунон ки муаррихони адвентисти Лоудикия, ки дар бораи шароит ва шахсиятҳои вобаста ба Конфронси умумии соли 1888 дар Миннеаполис бо лаҳни ҳукмфармо сухан меронанд, чунин кардаанд. Шарҳи илҳомбахш ин воқеаро такрори исёни Қӯраҳ, Дотон ва Абиром муайян мекунад, ки ангезаи он доварие буд, ки бар асоси он ба онҳо таъйин шуда буд, ки чиҳил сол дар биёбон саргардон гарданд, то бимиранд. Ҳамон як доварӣ бар адвентизми Лоудикия низ эълон шуда буд.

Исён музокироти пинҳониеро дар бар мегирифт, ки дар онҳо исёнгарон ба дараҷае дар кӯрии шадиди Лоодикия ғӯтавар буданд, ки ин онҳоро аз дарк кардани он бозмедошт, ки Худо аз нақшакашӣ ва исёни онҳо пушти дарҳои баста огоҳ буд. Чунон ки Қӯраҳ, Дотон ва Абиром дар хаймаҳои худ пинҳон шуда, нақшаҳои худро тарҳ мекарданд ва исёни худро бар зидди Мусо паҳн менамуданд, ҳамчунин пирони қадимаи соли 1888 низ пушти дарҳои бастаи хонаҳои худ пинҳон шуда, бар зидди Хоҳар Уайт, писари ӯ ва паёмоварони баргузида дасиса меандешиданд. Аз ҳамон лаҳза ба баъд, Хоҳар Уайт, Ҷонс ва Уоггонер бояд мавриди ҳамла қарор мегирифтанд.

Чор насли Адвентизм тадриҷан дар исёни худ афзоиш ёфтанд, чунон ки дар боби ҳаштуми Ҳизқиёл тасвир шудааст. Ҳуҷраҳои тасаввурот дар дохили маъбади ҷисмонӣ ва маъбади инсонӣ бо хаёлоти шарирона устуворона ҷо гирифта буданд, ва спиритизм бар пирони қадимӣ, ки барои ҳифзи мардум таъйин шуда буданд, қарор гирифт. Дар давраи то соли 1888, пирони қадимӣ ҳам ба салоҳияти Китоби Муқаддас ва сипас ба Рӯҳи Нубувват туҳматҳо бастанд, ва дар соли 1884 рӯъёҳои ошкор қатъ гардиданд. Спиритизми пантеистии Келлогг дар таърихи пеш аз соли 1888 ба роҳ ёфтани худро оғоз кард, ва соли 1888 расидани насли дуюмро нишон медиҳад. Шояд таърихнигорони адвентист шаҳодати воқеии таърихии исёни дар он маҷлис зоҳиршударо сабт накарда бошанд, аммо мувофиқи илҳом Нозирони осмонӣ «ҳар як калимаро шуниданд ва сабт карданд» — «калимаҳоро дар китобҳои осмон».

Исён, ки бо «хонаҳои пинҳонии тасвирҳо»-и Ҳизқиёл муаррифӣ шудааст, ҳамларо бар зидди пояҳои ҳақиқӣ ифода мекард. Он ҳамларо бар зидди набия ва қاصидони баргузида ифода мекард, ва зуҳури рӯҳгароиро нишон медод. Дар он насл, ҳамлаи навбатии бузург мебоист аз ҷониби Шайтон бар зидди худи таҳкурсии асосҳое, ки Вилям Миллер гузошта буд, анҷом дода шавад.

Миллер чорчӯби ҳамаи татбиқоти нубувватии худро бар фаҳмише бино кард, ки мувофиқи он ду қудрати вайронгар дар Дониёл боби ҳашт, ояти сездаҳ, бутпарастиро, ки пас аз он папагарӣ меомад, ифода мекарданд. Соли 1901, Люис Конради, яке аз роҳбарони адвентизми Лаодикия дар Олмон, боз назари афтодаи протестантиро ҷорӣ намуд, ки мувофиқи он «ҳамешагӣ» дар китоби Дониёл хизмати Масеҳро дар муқаддасгоҳ ифода мекард.

Дар тӯли давраи таърихе, ки пас аз маҷлиси Миннеаполиси соли 1888 фаро расид, рӯҳонияти спиритистии роҳбари кори тандурустӣ шиддат ёфт, бегонагӣ миёни роҳбарон идома пайдо кард, зеро пайомадҳои рад кардани паёми Ҷоунс ва Ваггонер ҳамчунон таъсири харобиовари худро мерасониданд. Дар оғози асри нав В. В. Прескотт, як роҳбари адвентисти лаодикиягӣ, ки аз мактабҳои протестантизми муртад шаҳодатномаҳои илоҳиётӣ гирифта буд, ҷомаи шайтонӣ бар дӯш гирифт, то назари Конради дар бораи «ҳамешагӣ»-ро тарғиб намояд; ва, чунон ки ҳамеша чунин аст, «ғолибон таърихро менависанд».

Фариштаҳои муқаддас таърихи ҳақиқиро сабт карданд, аммо адвентизми Лодикия мавқеи таърихие дар бораи баҳс бар сари рад кардани фаҳмиши миллеритии «тамид»-ро ба вуҷуд овард, ки ҳар яке аз «бетаълимон»-и дохили адвентизми Лодикияро водор месозад бовар кунад, ки таърифи «тамид», ки хоҳар Уайт онро омада аз «фариштаҳое, ки аз осмон ронда шуданд» муаррифӣ кардааст, дар асл таълимоти ҳақиқист. Дар солҳои аввали асри бистум W. W. Prescott дар пешбурди нашрие бо унвони The Protestant роҳбарӣ кард. Тамоми асоси он нашрия ин буд, ки биомӯзонад, ки фаҳмиши Миллер дар бораи «тамид» нодуруст буд ва протестантизми муртад, ки ӯ аз он ҷо эътиборномаи илоҳиётии худро гирифта буд, дар нисбат додани рамзи шайтонӣ ба Масеҳ дуруст буд. Дар он таърих A. G. Daniells (Президенти Конфронси Генералӣ) бо Прескотт дар ҳамлаи шайтонӣ бар зидди ҳақиқат муттаҳид шуд, сарфи назар аз он ки хоҳар Уайт мустақиман назари Миллерро дар бораи «тамид» ҳамчун дуруст тасдиқ карда буд.

> «Худованд ба ман нишон дод, ки ҷадвали соли 1843 бо дасти Ӯ роҳнамоӣ шуда буд, ва ҳеҷ қисме аз он набояд тағйир дода шавад; ки рақамҳо ҳамон гуна буданд, ки Ӯ мехост. Ва дасти Ӯ бар он буд ва иштибоҳеро дар баъзе аз рақамҳо пинҳон кард, то ҳеҷ кас онро дида натавонад, то даме ки дасти Ӯ бардошта шуд.

> «Сипас ман дар бораи “Ҳамешагӣ” дидам, ки калимаи “қурбонӣ” бо хиради инсон илова шудааст ва ба матн тааллуқ надорад; ва Худованд фаҳмиши дурусти онро ба онҳое дод, ки нидои соати довариро эълон карданд. Вақте ки ягонагӣ вуҷуд дошт, пеш аз соли 1844, қариб ҳамаи онҳо дар бораи “Ҳамешагӣ” дар фаҳмиши дуруст муттаҳид буданд; аммо аз соли 1844, дар миёни ошуфтагӣ, назарҳои дигар пазируфта шуданд, ва торикӣ ва сардаргумӣ ба дунбол омад.» Review and Herald, November 1, 1850.

Дар вақти ҳамлаи Прескотт ва Даниэллс бар зидди ҳақиқати «қурбонии ҳамешагӣ», Прескотт ва Даниэллс дар ин масъала намояндаи назари ақалият буданд, ва панду насиҳати хоҳар Уайт дар ҷараёни он баҳс ба он ду мард ин буд, ки онҳо бояд хомӯш бошанд, гарчанде ки ӯ инро бо ибораҳои дипломатитар баён карда буд, монанди: «ҳикмати шумо дар сукут аст». Вақте ки ӯ онҳоро барои назари нодурусташон сарзаниш кард, ҳамчунин таъкид намуд, ки масъалаи «қурбонии ҳамешагӣ» набояд ба масъалаи санҷишӣ табдил дода шавад. Тағйирдиҳандагони таърих, ки чунин ревизионизм як усули таърихнигорист ва оғоз ёфтани он ба тартиботи иезуитии калисои католикӣ нисбат дода мешавад, изҳороти ӯро дар бораи он ки «қурбонии ҳамешагӣ» набояд ба масъалаи санҷишӣ табдил дода шавад, истифода бурдаанд, то аз арзёбии ростқавлонаи ин таълимот пешгирӣ кунанд. Онҳо суханони ӯро таҳриф мекунанд, зеро онҳо ҳамеша аз зикр кардан фурӯ мегузоранд, ки вақте ӯ бар зидди барангехтани мавзӯи «қурбонии ҳамешагӣ» насиҳат мекард, ҳамеша изҳороти худро бо таъбирҳое маҳдуд месохт, мисли «дар ин вақт» ё «дар шароити кунунӣ».

Ҳамчун набия, ӯ кӯшиш мекард, ки ихтилофи рӯ ба афзоишеро, ки дар остонаи ба вуҷуд овардани ҷудоии бузург дар калисои умумӣ қарор дошт, аз ҷониби ақаллияте аз ашхосе, ки мепиндоштанд, чун роҳбар ҳастанд, салоҳият доранд ҳар он чиро, ки худ ҳақиқат муайян мекарданд, тарғиб намоянд, боздорад. Ва Худованд, ба воситаи таъсири ӯ, кори шайтонӣро дар маҳдудият нигоҳ дошт, то он даме ки ӯ вафот кард. Сипас, дар соли 1931, кӯшиши нави рад кардани ҳақиқати «ҳамешагӣ» сурат гирифт ва дар ниҳоят амалӣ гардид. Имрӯз фаҳмиши дурусти таърифи «ҳамешагӣ» дар адвентизми Лаодикиягӣ фаҳмиши ақаллият аст, ва дар шароити кунунӣ «ҳамешагӣ» акнун, бешак, як масъалаи имтиҳонӣ мебошад.

Вақте ки ақидаи аксарият фаҳмиши дурустро дар бар дошт, он имтиҳон набуд; аммо ҳангоме ки ҳар гуна ҳақиқат ҳамчун хато муайян карда мешавад, он гоҳ имтиҳон мегардад. Вақте ки маҷмӯаи дастнависҳо, ки таҳти унвони Manuscript Releases номгузорӣ шудааст, дар солҳои 1980-ум, ё наздики он замон, нашр гардид, он гоҳ мақолае шинохта шуд, ки дар мухолифати худ ба назари Прескотт ва Даниэлс дар бораи «ҳамешагӣ» ҳамон қадар рӯирост аст, ки тасдиқи ӯ аз назари Миллер.

> «Дар ин марҳалаи таҷрибаи мо, набояд бигузорем, ки зеҳни мо аз нури махсусе, ки [ба мо] дода шудааст, то дар ҷамъомади муҳими конфронси мо баррасӣ гардад, дур кашида шавад. Ва дар он ҷо Бародар Дэниэлс буд, ки душман бар зеҳни ӯ амал мекард; ва бар зеҳни шумо ва зеҳни Пир Прескотт фариштагоне амал мекарданд, ки аз осмон ронда шуда буданд. Кори Шайтон ин буд, ки зеҳнҳои шуморо ба он сӯ бикашонад, ки нуктаҳои хеле хурд ва зарра-тафсилоте ворид карда шаванд, ки Худованд ба шумо илҳом надода буд, то онҳоро ворид созед. Онҳо зарурӣ набуданд. Аммо ин барои кори ҳақиқат аҳаммияти бисёр дошт. Ва андешаҳои зеҳни шумо, агар метавонистанд ба сӯи нуктаҳои майда ё зарра-тафсилот кашида шаванд, ин корест, ки аз тадбири Шайтон сарчашма мегирад. Шумо гумон мекунед, ки ислоҳ кардани чизҳои хурд дар китобҳои навишташуда кори бузурге хоҳад буд. Аммо ба ман супурда шудааст: Хомӯшӣ фасоҳат аст.»

> «Ман бояд бигӯям: айбҷӯии худро бас кунед. Агар ин мақсади иблис метавонист амалӣ гардад, он гоҳ ба назари шумо чунин менамуд, ки кори шумо аз лиҳози андеша ниҳоят аҷоиб шумурда мешуд. Нақшаи душман ин буд, ки ҳамаи хусусиятҳои ба гумони онҳо эътирозбарангезро ба ҷойе оварад, ки дар он ҳамаи табақаҳои зеҳнҳо мувофиқат надоштанд.»

> «Пас чӣ мешуд? Ҳамон коре ба амал меомад, ки шайтонро хуш меояд. Ба бегонагон намояндагие пешниҳод мешуд, ки на аз имони мо буд, балки маҳз он чиро ба онҳо мерасонд, ки ба табъи онҳо мувофиқ аст; ва ин хислатҳои характереро инкишоф медод, ки боиси ошуфтагии азим мегардид ва лаҳзаҳои заррини вақтро, ки мебоист бо ғайрат барои пеш овардани паёми бузург дар назди мардум истифода шаванд, машғул медошт. Баёни мо оид ба ҳар мавзӯе, ки бар он кор кардаем, наметавонист ҳама ба ҳам мувофиқ бошад, ва натиҷа ин мешуд, ки зеҳни имондорон ва беимонон парешон гардад. Ин айнан ҳамон чизест, ки Шайтон нақша кашида буд, то ба вуқӯъ ояд, — ҳар чизе, ки метавонист ҳамчун ихтилоф бузург намуда нишон дода шавад.»

> «Ҳизқиёл, боби 28-ро бихонед. Акнун, дар ин ҷо кори бузурге ҳаст, ки рӯҳҳои аҷиб метавонанд дар он нақш бигиранд. Аммо Худованд коре дорад, ки бояд анҷом дода шавад, то ҷонҳои ҳалокшавандаро наҷот диҳад; ва он ҷойҳоеро, ки Шайтон, дар либоси дигар, метавонист ишғол намояд ва ба сафи мо сардаргумӣ оварад, ӯ ба камол анҷом хоҳад дод, ва ҳамаи он ихтилофҳои хурд бузург ва намоён хоҳанд шуд.»

> «Ва аз ибтидо ба ман нишон дода шуд, ки Худованд на ба пирон Даниэлс ва на ба Прескотт бори ин корро додааст. Оё макрҳои шайтон бояд ворид гарданд? Оё ин «Ҳамешагӣ» бояд чунин масъалаи бузурге гардад, ки барои сардаргум сохтани зеҳнҳо ва боздоштани пешрафти кор дар ин давраи муҳими замон ба миён оварда шавад? Ҳаргиз набояд, ҳар чӣ ҳам бошад. Ин мавзӯъ набояд ворид карда шавад, зеро рӯҳе, ки ба миён оварда мешуд, рӯҳи манъкунанда мебуд, ва Люсифер ҳар ҳаракатро назорат мекунад. Омилҳои шайтонӣ кори худро оғоз мекарданд ва дар сафи мо нооромӣ ба миён меоварданд. Шумо ҳеҷ даъвате надоред, ки он ихтилофи назареро ҷустуҷӯ кунед, ки масъалаи имтиҳонкунанда нест; аммо хомӯшии шумо худ фасоҳат аст. Ин масъала пурра ва равшан дар пеши ман қарор дорад. Агар иблис метавонист касеро аз миёни халқи худи мо дар ин мавзӯъҳо, чунон ки қасд дорад, даргир созад, кори шайтон ғалаба мекард. Акнун кор бояд бе таъхир ба даст гирифта шавад ва на як [ихтилофи] назар изҳор гардад.»

> «Шайтон он мардонеро, ки аз назди мо берун рафтаанд, бармеангехт, то бо фариштагони шарир муттаҳид шаванд ва кори моро бо масъалаҳои бемаънӣ ба таъхир андозанд; ва дар урдугоҳи душман чӣ қадар шодӣ [падид меомад]. Ба ҳам наздик шавед, ба ҳам наздик шавед. Бигзор ҳар ихтилофе дафн гардад. Кори мо акнун ин аст, ки тамоми қувваи ҷисмонӣ ва асабҳои мағзи сари худро сарф намоем, то ин ихтилофҳоро аз миён бардорем ва ҳама дар ҳамоҳангӣ бошанд. Агар ба Шайтон иҷозат дода мешуд, ки бо хиради бузурги тақдиснаёфтаи худ камтарин дастовезе пайдо кунад, [ӯ шод мегашт].»

> «Акнун, вақте ки ман дидам, ки шумо чӣ гуна амал мекунед, зеҳни ман тамоми вазъиятро ва натиҷаҳои онро дарк кард, агар шумо пеш рафта, ба он гурӯҳҳое ки моро тарк кардаанд, ҳатто андактарин фурсатро диҳед, то дар сафи мо ошуфтагӣ ба вуҷуд оранд. Норасоии хиради шумо маҳз ҳамон чизе мебуд, ки Шайтон мехост. Эълони пуровозаи шумо зери илҳоми Рӯҳулқудс набуд. Ба ман дастур дода шуд, ки ба шумо бигӯям: айбҷӯии шумо аз навиштаҳои мардоне, ки Худо онҳоро роҳнамоӣ кардааст, аз ҷониби Худо илҳом нагирифтааст. Ва агар ин ҳамон хирад бошад, ки Элдер Даниэлс ба мардум медиҳад, ба ҳеҷ ваҷҳ ба ӯ мақоми расмӣ надиҳед, зеро ӯ наметавонад аз сабаб ба натиҷа хулоса кунад. Хомӯшии шумо дар ин мавзӯъ хиради шумост. Акнун, ҳар чизе монанди айбҷӯӣ аз нашрияҳои мардоне, ки зинда нестанд, он коре нест, ки Худо ба ҳеҷ яке аз шумо дода бошад, то анҷом диҳед. Зеро агар ин мардон — Элдерҳо Даниэлс ва Прескотт — ҳангоми кор дар шаҳрҳо дастурҳои додашударо риоя карда буданд, бисёре, хеле бисёре, ба ростӣ муътақид мегаштанд ва имон меоварданд — мардони қобиле, ки [ҳоло] дар ҷойгоҳҳое ҳастанд, ки ҳаргиз ба онҳо дастрасӣ нахоҳад шуд.»

> «Тамоми ҷаҳонро бояд ҳамчун як оилаи бузург арзёбӣ кард. Ва ҳангоме ки шумо чунин чашмаи донишро барои гирифтан доред, чаро шумо ҷаҳонро солҳо гузоштаед, то бо шаҳодатҳое, ки Худованди мо Исои Масеҳ додааст, ҳалок гардад? Дини ҳақиқӣ ба мо меомӯзонад, ки ба ҳар мард ва зан ҳамчун шахсе назар кунем, ки метавонем ба ӯ некӣ кунем.

> «Ин солҳо боз дар шакли чопӣ вуҷуд дорад: «Ақли мутавозин», шаҳодат ба пир Андрюс. Ақл метавонад парвариш ёбад, то ба қуввае табдил шавад барои донистани он ки кай бояд сухан гуфт ва чӣ гуна борҳоро бояд бардошт ва таҳаммул кард, зеро Масеҳ Муаллими шумост. Ва ман барои шумо бисёр тарсидам [вақте ки шуморо дидам], ки хиради худро боло мебардоштед ва роҳеро пеш мегирифтед, ки ихтилофи назарҳоро ба миён оварад. Худованд мардони хирадмандро мехонад, ки тавонанд хомӯшии худро нигоҳ доранд, ҳангоме ки барои онҳо чунин кардан ҳикмат аст. Агар хоҳед марди комил бошед, ба муқаддасшавӣ ба воситаи Исои Масеҳ ниёз доред. Ҳоло коре тоза оғоз шудааст, ва бигзор ҳикмат дар ҳар хизматгор, дар ҳар раиси [як] конфронс дида шавад. Аммо солҳои пеш барои шумо коре буд, ки бояд ба он даст мезадед, ҷое ки ба шумо ниёз буд, то овози худро барои ҳамин кор баланд кунед. Масеҳ ба тамоми қавми Худ дастурҳои махсус додааст, ки онҳо чӣ бояд кунанд ва чӣ корҳоро набояд кунанд. Ва барои мо вақти андаке боқӣ мондааст, то адолати Худовандро ба амал барорем. Шумо метавонед роҳи Худовандро дарк кунед. Ман нияти шуморо дидам, ки пас аз он ки ба ҳайси раис таъин шудед, корҳоро мувофиқи тадбири худ пеш баред. Шумо гумон карда будед, ки корҳои аҷибе анҷом хоҳед дод, ки он коре мебуд, ки Худо онро барои анҷом додан ба дасти шумо насупурда буд. Акнун кори шумо фишор овардан нест, балки озод кардан аз ҳар зарурати мумкин аст, агар Худованд шуморо барои хизмат қабул карда бошад. Аммо шумо хеле барвақт далел додед, ки ҳикмат ва доварии муқаддасшуда аз ҷониби шумо зоҳир нагардидааст. Шумо масъалаҳоеро ошкоро ба миён гузоштед, ки қабул намешуданд, магар он ки Худованд нур медод.»

> «Ба ман таълим дода шуд, ки чунин иқдомҳои шитобкорона набояд анҷом дода мешуданд, монанди он ки шуморо ҳатто барои соли дигар ба ҳайси раиси конфронс интихоб кунанд. Аммо Худованд ҳар гуна чунин муомилоти шитобкоронаро дигар манъ мекунад, то он вақт ки ин масъала дар дуо ба ҳузури Худованд оварда шавад; ва азбаски ба шумо ин паём расида буд, ки кори Худованд, ки бар дӯши раиси конфронс гузошта шудааст, масъулияте бисёр ҷиддӣ аст, шумо ҳеҷ ҳаққи ахлоқӣ надоштед, ки дар бораи мавзӯи «Daily» чунон ки кардед, ба шиддат бархезед ва гумон кунед, ки нуфузи шумо ин масъаларо ҳал хоҳад кард. Он ҷо пир Ҳаскелл буд, ки масъулиятҳои гаронро бар дӯш кашидааст, ва низ пир Ирвин ва чандин мардони дигаре ҳастанд, ки метавонам зикр намоям, ки онҳо низ масъулиятҳои гарон доранд.»

> «Эҳтироми шумо нисбат ба мардони солхӯрда куҷо буд? Шумо чӣ гуна метавонистед бе он ки ҳамаи мардони масъулро барои баррасии ин масъала ҷамъ оваред, ягон салоҳиятро ба кор баред? Аммо акнун биёед ин масъаларо таҳқиқ намоем. Мо акнун бояд аз нав баррасӣ кунем, ки оё ин доварии Худованд аст, дар рӯ ба рӯи коре ки беэътино мондааст, ки ҷидду ҷаҳди худро барои пеш бурдани кор боз як соли дигар нишон диҳед. Агар шумо бо кумаке ки бо шумо ҳамроҳ хоҳад шуд, корро боз як соли дигар пеш баред, дар шумо ва Пири ҷаноб Прескотт бояд тағйироте ба амал ояд. Ва дилҳои худро пеши Худо фурӯтан созед. Худованд бояд дар шумо зуҳури таҷрибаи дигаргунеро бубинад, зеро агар ҳаргиз одамоне дар ҳамин замони ҳозира ба бозтабдилёбӣ ниёз дошта бошанд, он Пири ҷаноб Даниелс ва Пири ҷаноб Прескотт мебошанд.»

> «Ҳафт нафар бояд баргузида шаванд, ки мардони ҳикмат бошанд ва ба василаи амали файзи Худо далели бозгаштро [нишон] диҳанд. Зеро ҳар гуна мардоне, ки то ба ин дараҷа кӯр шудаанд, ки натавонанд аз сабаб ба натиҷа хулоса бароранд, ба тавре ки мардонеро, ки масъулиятҳои корро бар дӯш кашидаанд, ва ин раисони конфронсҳоро нодида бигиранд, [ва] мардоне [ки] зиёда аз ду сол ин корро пеш бурдаанд, сарфи назар шаванд, ва чунин пайомади шитобкорона ба амал ояд, ки одамон худи он кореро, ки солҳо пеши назари онҳо нигоҳ дошта шуда буд — кор дар шаҳрҳо — тарк намоянд, ва ба пиронсолон барои машварат ҳеҷ, ё бисёр кам, таваҷҷуҳ [дода] шавад, балки чизҳоеро эълон кунанд, ки худ ихтиёр доранд ба мардум диҳанд, худ аз худ шаҳодат медиҳад, ки чунин мардон барои супурдани чунин кори азим ва аҷоиб амн нестанд.»

> «Масеҳ мурда нест. Ӯ ҳаргиз иҷозат нахоҳад дод, ки кори Ӯ ба ин тарзи аҷиб пеш бурда шавад. Китобҳоро ба ҳоли худ бигузоред. Агар ягон тағйирот зарурӣ бошад, Худо дар он тағйирот ҳамоҳангии мувофиқро ба вуҷуд хоҳад овард; аммо вақте ки паём ба одамон бо масъулиятҳои бузурги дар он фарогирифташуда вогузор шудааст, [Худо] садоқатеро талаб мекунад, ки ба воситаи муҳаббат амал намуда, ҷонро пок мегардонад. Пирон Даниэлс ва Прескотт ҳар ду ба бозтабдилёбӣ ниёз доранд. Кори аҷибе ворид шудааст, ва он бо коре, ки Масеҳ барои анҷом додани он ба ҷаҳони мо омад, мувофиқат надорад; ва ҳамаи онҳое ки воқеан табдил ёфтаанд, корҳои Масеҳро ба ҷо хоҳанд овард.»

> «Мо ҳамагӣ бояд он кореро ба ҷо оварем, ки Падарро ҷалол диҳад. Мо ба буҳрон расидаем — ё дар ҳамин айёми омодагӣ ба хислати Исои Масеҳ мутобиқ гардем, ё умуман ба ин кӯшиш накунем. Пири калисо Дэниелс, [шумо набояд] худро озод ҳис кунед, ки овози худро, чунон ки дар ҳолатҳои монанд кардаед, аз боло баланд созед. Ва бидонед, ки раиси конфронс ҳоким нест. Ӯ дар ҳамкорӣ бо мардони доное кор мекунад, ки дар мақоми раисон қарор доранд ва Худо онҳоро пазируфтааст. Ӯ озодӣ надорад, ки ба навиштаҳои китобҳои чопшуда аз қаламҳои касоне, ки Худо пазируфтааст, дахолат кунад. Онҳо дигар набояд ҳукмронӣ намоянд, магар он ки аз қудрати ҳокимона ва тасаллутҷӯёнаи худ камтар зоҳир созанд. Буҳрон фаро расидааст, зеро Худо беҳурмат хоҳад шуд.»

> «Худованд ба шаҳрҳое, ки дар онҳо ҳеҷ коре анҷом наёфтааст, чӣ гуна менигарад? Масеҳ дар осмон аст. Акнун эътирофи он бояд чунин бошад: “Ҳеҷ ҳукмронии подшоҳона нест. Ва акнун буҳрони ин ҷаҳон аст. Акнун Ман Қудрат ҳастам, ки наҷот диҳам ё нобуд созам. Акнун вақтест, ки сарнавишти ҳамаи мардум дар дасти Ман аст. Ман ҷони Худро додаам, то ҷаҳонро наҷот диҳам. Ва ‘Ман, агар боло бардошта шавам,’ файзи наҷотбахше, ки Ман хоҳам бахшид, исбот хоҳад кард, ки ҳамаи онҳое ки мувофиқи шабоҳати илоҳӣ шакл меёбанд ва бо Ман як хоҳанд буд, ҳамон тавр кор хоҳанд кард, ки Ман бо қудрати файзи фидиябахши Худ амал мекунам.” Ҳар кӣ хоҳад, [бигзор] бо бародарони худ ҳамроҳ шуда, кори ба онҳо супурдашударо анҷом диҳад, ҳангоме ки дар мавқеъҳои масъулона зери машварате мебошанд, ки Худованд медиҳад, ва бо тамоми ҷидду ҷаҳд бикӯшад, то дар ҳамоҳангии комил бо Ӯ амал намояд, ки ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки ҷони Худро ҳамчун қурбонии комил барои наҷоти ҷаҳон дод. Ман ба хизматгузорони мо сухан мегӯям, ки ҳангоме ки онҳо ба кор дар шаҳрҳои мо дохил мешаванд, бигзор оромии муқаддасе хизмати Каломро ҳамроҳӣ намояд. Мо наметавонем бар зеҳни мардум таъсири дурустро ба вуҷуд оварем, агар мо...»

> «Ман аз Дафтари рӯзномаам нусха мегирам. Ҳақиқат, чунон ки он дар Исо аст,—онро ба забон оваред, барои он дуо гӯед, ҳар як калимаи онро дар соддагии он бовар кунед. Агар хатоҳо ба пеши мардоне оварда шаванд, ки аз имон дур шуда, ба рӯҳҳои фиребанда гӯш додаанд, мардоне ки чанде пеш бо мо дар имон буданд, шумо чӣ ба даст меоваред? Оё шумо дар ҷониби иблис хоҳед истод? Диққати худро ба саҳроҳое равона кунед, ки ҳанӯз кор карда нашудаанд. Кори умумиҷаҳонӣ пеши рӯйи мост. Ба ман дар бораи Ҷон Келлогг манзараҳо дода шуданд.»

> «Шахсияте бисёр ҷолиб он ақидаҳоеро муаррифӣ мекард, ки далелҳои фиребандаи пешниҳодкардааш ифода менамуданд, эҳсосоте, ки аз ҳақиқати аслии Китоби Муқаддас фарқ доштанд. Ва онҳое ки гуруснаву ташнаи чизи наве буданд, андешаҳоеро [чунон фиребанда] пеш мебурданд, ки Элдер Прескотт дар хатари бузург қарор дошт. Элдер Даниэллс дар хатари бузург [буд, ки] ба гумроҳие печида гардад, ки агар ин эҳсосот дар ҳама ҷо гуфта мешуданд, он гоҳ ин гӯё ҳамчун ҷаҳони наве мебуд.»

> «Бале, чунин мешуд, аммо ҳангоме ки зеҳни онҳо ба ин тариқ комилан машғул буд, ба ман нишон дода шуд, ки бародар Даниэлс ва бародар Прескотт ба таҷрибаи худ ақидаҳоеро бо намуди зоҳирии рӯҳонӣ[гароёна] дарҳам метананд ва қавми моро ба сӯи андешаҳои зебое мекашанд, ки, агар мумкин мебуд, ҳатто баргузидагонро фиреб медод. Ман бояд бо қалами худ [ин воқеиятро] баён кунам, ки ин бародарон дар ақидаҳои фиребандаи худ нуқсонҳоеро хоҳанд дид, ки ҳақиқатро дар ҳолати номуайянӣ қарор медиҳанд; ва [бо вуҷуди ин] онҳо [чунон] барҷо меистоданд, [гӯё ки] дорои фаросати бузурги рӯҳонӣ бошанд. Акнун ба ман супурда шудааст, ки ба онҳо бигӯям [ки] вақте ин масъаларо ба ман нишон доданд, ҳангоме ки пири ҷамъомад Даниэлс овози худро мисли карнай баланд карда, андешаҳои худро дар бораи «Ҳамешагӣ» ҷонибдорӣ мекард, натиҷаҳои баъдӣ пеши назарам оварда шуданд. Қавми мо ошуфта мешуданд. Ман натиҷаро дидам, ва он гоҳ ба ман ҳушдорҳое дода шуданд, ки агар пири ҷамъомад Даниэлс, бе эътино ба оқибат, ба чунин таассурот дода шавад ва ба худ иҷозат диҳад, ки бовар кунад зери илҳоми Худо қарор дорад, шаккокият дар миёни сафҳои мо дар ҳама ҷо кошта хоҳад шуд, ва мо дар ҷое хоҳем буд, ки Шайтон паёмҳои худро хоҳад овард. Боваринок набудан ва шаккокият дар зеҳнҳои инсонӣ кошта хоҳад шуд, ва ҳосили аҷиби бадӣ ҷойи ҳақиқатро хоҳад гирифт». Manuscript Releases, volume 20, 17–22.

Таърихи насли дуюм болоравии исёнро муайян мекунад. Рӯҳониятгароие, ки тавассути ҳуҷраҳои тасвирҳои Ҳизқиёл рамзгузорӣ шудааст, нишон медиҳад, ки «Бародар Даниэлс ва Бародар Прескотт ба таҷрибаи худ ақидаҳое бо зоҳири рӯҳониятгароёна медароварданд ва халқи моро ба эҳсосоти зебое ҷалб мекарданд, ки, агар мумкин мебуд, ҳатто баргузидагонро фиреб медоданд». Рӯҳониятгароии марбут ба назари бардурӯғи «қурбонии доимӣ» рамзи он чизест, ки, агар мумкин мебуд, ҳатто баргузидагонро фиреб медод. Ӯ рӯҳониятгароии пантеизмро, ки Келлогг онро тарғиб мекард, бо кӯшиши Прескотт ва Даниэлс барои муайян сохтани «қурбонии доимӣ» ҳамчун хизмати Масеҳ дар муқаддасгоҳ ба ҳам мепайвандад.

Вай онҳоро огоҳ месозад, ки ба китобҳо даст нарасонанд; бо ин сухан ӯ ба кӯшиши Прескотт ва Даниэллс муроҷиат мекард, ки мехостанд китоби Урия Смит, *Daniel and the Revelation*,-ро аз нав нависанд, то таълимоти ӯро, ки «ҳамешагӣ»-ро муайян мекард, ҳамон тавре ки Миллер онро муайян карда буд, бартараф намоянд. Таҳрифгарони таърихии Лаодикия, ки Ишаъё онҳоро «донишмандон» меномад, бар бехабарони адвентизм кори аҷибе анҷом додаанд, зеро онҳо шаҳодати таърихро таҳриф кардаанд, то касонеро, ки гӯшҳои хоришманд ва одатҳои сатҳии омӯзиш доранд, ба он водор созанд, ки гумон кунанд мавзӯи «ҳамешагӣ» аҳаммият надорад ва Миллер дар ин мавзӯъ нодуруст буд. Он кори бознигарӣ як қисми он хасу хошоке мебошад, ки ба Миллер нишон дода шуд ва мебоист аз ҷониби марди хасӯруб бо рӯбандаи хокруб дар замоне рӯфта бардошта шавад, ки дар он зуҳури қудрати Худо дар Нидои Нимашаб такрор мегардад.

Мо баррасии худро оид ба насли дуюми адвентизми Лӯдикеёӣ дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> Паёми «Ба пеш рав!» ҳанӯз ҳам бояд шунида ва эҳтиром карда шавад. Вазъиятҳои гуногуне, ки дар ҷаҳони мо ба вуқӯъ меоянд, заҳматеро талаб мекунанд, ки ба ин таҳаввулоти хос ҷавобгӯ бошад. Худованд ба мардоне ниёз дорад, ки аз ҷиҳати рӯҳонӣ ҳушёр ва равшанбин бошанд, мардоне, ки Рӯҳулқудс бар онҳо амал кардааст ва онҳо, ба яқин, маннои тоза аз осмон мегиранд. Бар зеҳни чунин касон Каломи Худо нур меафканад ва ба онҳо беш аз ҳар вақти пеш роҳи амнро ошкор месозад. Рӯҳулқудс бар ақл ва дил амал мекунад. Замоне фаро расидааст, ки тавассути паёмоварони Худо тӯмор ба рӯи ҷаҳон кушода мешавад. Омӯзгорони мактабҳои мо ҳаргиз набояд бо ин маҳдуд гарданд, ки ба онҳо гуфта шавад танҳо он чизеро таълим диҳанд, ки то имрӯз таълим дода шуда буд. Ин маҳдудиятҳоро дур кунед. Худое ҳаст, ки паёмеро ато мекунад, ки қавми Ӯ бояд онро баён намоянд. Ҳеҷ хизматгор набояд худро дар банд эҳсос кунад ё бо ченаки одамон чен карда шавад. Инҷил бояд мувофиқи паёмҳое, ки Худо мефиристад, ба анҷом расонида шавад. Он чи Худо имрӯз ба бандагони Худ медиҳад, то бигӯянд, шояд бист сол пеш ҳақиқати ҳозира намебуд, аммо он паёми Худо барои ин замон аст». The 1888 Materials, 133.

Back to Articles