Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Four

Китоби Дониёл — Яксаду панҷоҳу чорум

Understanding Daniel’s Last Vision: The Significance of Belteshazzar and the Unveiling of Prophecy

Фаҳмиши рӯъёи охирини Дониёл: аҳамияти Белтешатсар ва ошкоршавии нубувват

Author

Jeff Pippenger

Published

March 23, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The last vision of Daniel consists of the last three chapters. The first of those chapters, as with the last of those three chapters identifies the experience of Daniel, and the middle chapter identifies the prophetic history that addresses the final rise and fall of the counterfeit king of the north. The first chapter is as the last, and the middle chapter represents the rebellion of the counterfeit king of the north. Daniel’s last vision, the vision of the Hiddekel River, bears the signature of Alpha and Omega, who is the Truth. As we begin to address Daniel’s last vision, we will start with verse one.

Рӯъёи охирини Дониёл аз се боби охирин иборат аст. Боби аввали он бобҳо, ҳамчунин боби охирини он се боб, таҷрибаи Дониёлро муайян мекунад, ва боби миёна таърихи нубувватиро муайян мекунад, ки ба бархостан ва суқути ниҳоии подшоҳи қалбакии шимол муроҷиат мекунад. Боби аввал монанди боби охир аст, ва боби миёна исёни подшоҳи қалбакии шимолро ифода менамояд. Рӯъёи охирини Дониёл, яъне рӯъёи дарёи Ҳиддакал, муҳри Алфа ва Омегаро, ки Ҳақиқат аст, бар худ дорад. Ҳангоме ки мо ба баррасии рӯъёи охирини Дониёл оғоз мекунем, аз ояти якум оғоз хоҳем кард.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> Дар соли сеюми Куруш, подшоҳи Форс, чизе бар Дониёл, ки номи ӯ Белтешасар хонда мешуд, ошкор карда шуд; ва он чиз рост буд, вале муддати муқарраршуда дароз буд; ва ӯ он чизро дарк кард ва рӯъёроро фаҳмид. Дониёл 10:1.

There are several truths wrapped up in this verse. The first is Daniel’s name of “Belteshazzar”.

Якчанд ҳақиқат дар ин оят фаро гирифта шудаанд. Нахустинашон номи Дониёл — «Белтешассар» — аст.

> Unto whom the prince of the eunuchs gave names: for he gave unto Daniel the name of Belteshazzar; and to Hananiah, of Shadrach; and to Mishael, of Meshach; and to Azariah, of Abednego. Daniel 1:7.

> Ва сарвари хоҷасароён ба онҳо номҳо гузошт: ба Дониёл номи Белтешассарро дод; ба Ҳананё — Шадрак; ба Мишоил — Мишак; ва ба Азарё — Абед-Наҷо. Дониёл 1:7.

Daniel was given the name “Belteshazzar” in chapter one, and he is never identified as “Belteshazzar” again until his last vision is introduced. Belteshazzar is therefore his name in his first and last testimony. The change of a name in prophecy represents a symbol of the covenant relation between God and His people. When the Lord entered into covenant with Abram and Sarai, He changed their names to Abraham and Sarah. He changed Jacob’s name to Israel, and He promises to give His last day covenant people a new name.

Дар боби якум ба Дониёл номи «Белтешатсар» дода шуд, ва то ҳангоме ки рӯъёи охирини ӯ муаррифӣ мегардад, ӯ дигар ҳеҷ гоҳ ҳамчун «Белтешатсар» шинохта намешавад. Пас, Белтешатсар номи ӯ дар шаҳодати аввалин ва охирини ӯст. Тағйир ёфтани ном дар нубувват рамзи муносибати аҳдӣ миёни Худо ва қавми Ӯро ифода мекунад. Вақте ки Худованд бо Абром ва Сорой аҳд баст, Ӯ номҳои онҳоро ба Иброҳим ва Соро иваз намуд. Ӯ номи Яъқубро ба Исроил иваз кард, ва ваъда медиҳад, ки ба қавми аҳди Худ дар рӯзҳои охир номи наве хоҳад дод.

> For Zion’s sake will I not hold my peace, and for Jerusalem’s sake I will not rest, until the righteousness thereof go forth as brightness, and the salvation thereof as a lamp that burneth. And the Gentiles shall see thy righteousness, and all kings thy glory: and thou shalt be called by a new name, which the mouth of the Lord shall name. Isaiah 61:1, 2.

> Ба хотири Сион ман хомӯш нахоҳам монд, ва ба хотири Ерусалим ором нахоҳам гирифт, то даме ки адолати он мисли равшанӣ падид ояд, ва наҷоти он мисли чароғе ки месӯзад. Ва халқҳо адолати туро хоҳанд дид, ва ҳамаи подшоҳон ҷалоли туро; ва туро ба номи наве хоҳанд хонд, ки даҳони Худованд онро хоҳад номид. Ишаъё 61:1, 2.

To the Philadelphians, who are the one hundred and forty-four thousand of the last days, He also makes this promise.

Ба филаделфиён, ки ҳамон яксаду чилу чаҳор ҳазор нафари рӯзҳои охир мебошанд, Ӯ низ ин ваъдаро медиҳад.

> Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:12, 13.

> Ҳар кӣ ғолиб ояд, ӯро сутуне дар маъбади Худои Худ хоҳам гардонид, ва ӯ дигар ҳаргиз аз он ҷо берун нахоҳад рафт; ва бар ӯ номи Худои Худ, ва номи шаҳри Худои Худ, яъне Ерусалими нав, ки аз осмон аз ҷониби Худои Худ нозил мешавад, хоҳам навишт; ва бар ӯ номи нави Худро хоҳам навишт. Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд. Ваҳй 3:12, 13.

The prophets illustrate God’s people of the last days, and unlike Abraham, Sarah and Israel the precise meaning of Belteshazzar is unknown. The name God gives to His last day people to represent His covenant relationship is an unknown name until the time when He gives them the name. The name Belteshazzar is identifying Daniel as God’s covenant people of Philadelphia in the last days, but the actual name is hidden until the sealing, for the name is written upon their foreheads, which is also where the seal is written.

Паёмбарон қавми Худоро дар рӯзҳои охир тасвир менамоянд, ва бар хилофи Иброҳим, Соро ва Исроил, маънои дақиқи номи Белташасар маълум нест. Номе, ки Худо ба қавми рӯзҳои охири Худ медиҳад, то муносибати аҳдии Худро муаррифӣ намояд, то замоне ки Ӯ он номро ба онҳо медиҳад, номе номаълум аст. Номи Белташасар Дониёлро ҳамчун қавми аҳдии Худо аз Филаделфия дар рӯзҳои охир муайян мекунад, аммо худи номи воқеӣ то вақти муҳр задан пинҳон аст, зеро он ном бар пешониҳои онҳо навишта шудааст, ки ҳамон ҷо муҳр низ навишта мешавад.

> And I looked, and, lo, a Lamb stood on the mount Sion, and with him an hundred forty and four thousand, having his Father’s name written in their foreheads. Revelation 14:1.

> Ва назар андохтам, ва инак, Барра бар кӯҳи Сион истода буд, ва бо Ӯ яксаду чилу чор ҳазор нафар буданд, ки номи Падари Ӯ бар пешониҳояшон навишта шуда буд. Ваҳй 14:1.

Daniel is called Belteshazzar in chapter one and then in chapter ten, thus identifying himself as a symbol of the movement of the first angel, and the movement of the third angel, for chapter one, represents the first angel’s message, as previously identified in detail in earlier articles. Chapter ten therefore represents the movement of the third angel, and the covenant people of the last days. The verse then identifies Belteshazzar as a symbol of those who understand the increase of knowledge that was unsealed in the reform movement that began in 1989. This is represented by the emphasis upon what Daniel (Belteshazzar) knew.

Дониёл дар боби якум Белтешасар номида мешавад ва сипас дар боби даҳум низ, ва ба ин васила худро ҳамчун рамзи ҳаракати фариштаи аввал ва ҳаракати фариштаи сеюм муаррифӣ менамояд; зеро боби якум паёми фариштаи аввалро ифода мекунад, чунон ки пештар дар мақолаҳои қаблӣ ба таври муфассал муайян карда шуда буд. Аз ин рӯ, боби даҳум ҳаракати фариштаи сеюм ва қавми аҳди рӯзҳои охирро ифода мекунад. Пас ин оят Белтешасарро ҳамчун рамзи онҳое муайян мекунад, ки афзоиши донишеро, ки дар ҳаракати ислоҳоте, ки соли 1989 оғоз ёфт, кушода карда шуд, мефаҳманд. Ин бо таъкиде, ки бар он чи Дониёл (Белтешасар) медонист, гузошта шудааст, ифода мегардад.

Daniel is identified as knowing the “thing” which “was revealed unto Daniel,” “and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision.” Daniel understood the “thing,” and also “the vision.” The Hebrew word “dabar,” is translated as “thing” in the verse, and it means “word.” Prophetically the “word” represents both the vision of the “seven times,” but also it represents Christ, who is the Word. Both the “seven times,” and Christ are the Rock which the builders rejected, and Daniel represents a people who understand both elements of the symbolism of the Word.

Дониёл ҳамчун касе шинохта мешавад, ки «он чизро» медонист, ки «ба Дониёл ошкор карда шуд», «ва он чиз ҳақ буд, вале вақти муқарраршуда дароз буд; ва ӯ он чизро фаҳмид, ва рӯъёро дарк кард». Дониёл «он чизро» фаҳмид, ва ҳамчунин «рӯъёро». Вожаи ибронии «dabar» дар ин оят ба «чиз» тарҷума шудааст, ва маънои он «калима» аст. Аз лиҳози нубувватӣ, «калима» ҳам рӯъёи «ҳафт замон»-ро ифода мекунад, ва ҳамчунин Масеҳро, ки Ӯ Калом аст. Ҳам «ҳафт замон» ва ҳам Масеҳ ҳамон Санганд, ки бинокорон рад карданд, ва Дониёл қавмеро намояндагӣ мекунад, ки ҳар ду унсури рамзии Каломро мефаҳманд.

In Daniel chapter nine, verse twenty-three we find one of the most important verses connected with the time prophecies of the twenty-three hundred years and twenty-five hundred and twenty years, which are represented by the question of Daniel chapter eight, verse thirteen, and the answer in verse fourteen. The question asks, “How long shall be the “chazon” vision identifying the trampling down of the sanctuary and host that was accomplished by paganism and then papalism?” The trampling down took twenty-five hundred and twenty years, in fulfillment of Leviticus twenty-six’s “seven times.”

Дар боби нӯҳи Дониёл, ояти бисту сеюм, мо яке аз муҳимтарин оятҳоро меёбем, ки бо пешгӯиҳои замонии ду ҳазору сесад сол ва ду ҳазору панҷсаду бист сол алоқаманд аст; пешгӯиҳое, ки бо саволи Дониёл боби ҳаштум, ояти сездаҳум, ва ҷавоби он дар ояти чордаҳум ифода ёфтаанд. Савол чунин мепурсад: «Рӯъёи “chazon”, ки поймол шудани муқаддасгоҳ ва лашкарро, ки нахуст аз ҷониби бутпарастӣ ва сипас аз ҷониби папагарӣ ба анҷом расонда шуд, муайян месозад, то кай давом хоҳад кард?» Ин поймолшавӣ ду ҳазору панҷсаду бист сол идома ёфт, дар иҷрои «ҳафт замон»-и Ибодат 26.

The answer to verse thirteen’s question was unto twenty-three hundred years, then shall the sanctuary that has been trampled down, be cleansed, and the “mareh” vision of twenty-three hundred years ties the two time prophecies together, and in verse twenty-three of Daniel nine, Gabriel is leading Daniel to understand the relation of the two visions.

Ҷавоби саволи ояти сездаҳум ин буд: то ду ҳазору сесад сол, пас он гоҳ маъбаде, ки поймол гардидааст, пок карда хоҳад шуд; ва рӯъёи «mareh»-и ду ҳазору сесад сол ин ду пешгӯии замониро ба ҳам мепайвандад, ва дар ояти бисту сеюми Дониёл нӯҳ, Ҷабраил Дониёлро роҳнамоӣ мекунад, то робитаи миёни ин ду рӯъёро дарк намояд.

> At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to shew thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:23.

> Дар ибтидои илтиҷоҳои ту амр содир гардид, ва ман омадаам, то онро ба ту ошкор созам; зеро ту бисёр маҳбуб ҳастӣ; бинобар ин, ин каломро дарёб ва рӯъёро мулоҳиза намо. Дониёл 9:23.

The word translated both as “understand,” “consider” in the verse is the Hebrew word “biyn,” and it means “to mentally separate”. Gabriel informs Daniel to make a mental separation between “the matter” and “the vision.” The “vision” in the verse is the Hebrew word “mareh,” and it is the vision of the twenty-three hundred years that concluded on October 22, 1844. The Hebrew word translated as “matter,” is the same word translated as “thing,” in verse one of chapter ten. It is the Hebrew word “dabar,” and it represents the vision of the twenty-five hundred and twenty years that also concluded on October 22, 1844.

Калимае, ки дар оят ҳам ба «бифаҳм» ва ҳам ба «андеша кун» тарҷума шудааст, калимаи ибронии «biyn» аст, ва маънояш «дар зеҳн ҷудо кардан» мебошад. Ҷабраил ба Дониёл мефаҳмонад, ки миёни «амр» ва «руъё» дар зеҳни худ ҷудоӣ гузорад. «Рӯъё» дар ин оят калимаи ибронии «mareh» аст, ва он руъёи ду ҳазору сесад солро ифода мекунад, ки 22 октябри соли 1844 ба анҷом расид. Калимаи иброние, ки ба «амр» тарҷума шудааст, ҳамон калимаест, ки дар ояти якуми боби даҳум ба «чиз» тарҷума шудааст. Он калимаи ибронии «dabar» аст, ва он руъёи ду ҳазору панҷсаду бист солро ифода мекунад, ки он низ 22 октябри соли 1844 ба анҷом расид.

In verse one of chapter ten, God’s covenant people of the last days are represented by Belteshazzar, and they have understood the increase of knowledge that arrived at the time of the end in 1989, that allowed them to understand the connection of the two visions, which the Millerites of the movement of the first angel only partially understood. In the verse, the vision represented as the “thing” is identified as the longest of the two prophecies, because coupled in between the two references in the verse to the “thing,” Daniel identifies the time appointed to the “thing” (the dabar) was “long”, in relation to the vision (mareh).

Дар ояти якуми боби даҳум, халқи аҳди Худо дар рӯзҳои охир бо Белташасар намояндагӣ шудаанд, ва онҳо афзоиши донишеро, ки дар вақти анҷом дар соли 1989 фаро расид, дарк карданд; ва ин ба онҳо имкон дод, ки пайванди ду рӯъёро бифаҳманд, ки миллериён дар ҳаракати фариштаи аввал онро танҳо ба таври қисман дарк карда буданд. Дар оят, рӯъёе, ки ҳамчун «чиз» намоянда шудааст, ҳамчун дарозтарин аз он ду нубувват муайян карда мешавад, зеро Дониёл, дар миёни ду ишора дар оят ба «чиз», вақти барои «чиз» (dabar) таъйиншударо нисбат ба рӯъё (mareh) «дароз» муайян мекунад.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> Дар соли сеюми Куруш, подшоҳи Форс, бар Дониёл, ки номаш Балтасар хонда мешуд, чизе ошкор карда шуд; ва он чиз рост буд, аммо замони муайяншуда дароз буд; ва ӯ он чизро дарк кард, ва рӯъёро фаҳмид. Дониёл 10:1.

The subtle truth that the “seven times,” is the longest time prophecy which the Millerites proclaimed, is denied by Laodicean Adventism, based upon a passage that they wrest to their own destruction. By rejecting the “seven times,” in the rebellion of 1863, they do not see the relation of the two prophecies, and can only, or will only, see the next passage as identifying the twenty-three hundred years.

Ҳақиқати нозуке, ки «ҳафт замон» дарозтарин пешгӯии замонӣ мебошад, ки миллериён онро эълон карда буданд, аз ҷониби адвентизми Лаодикия, бар асоси порчае ки онро ба ҳалокати худ таҳриф мекунанд, инкор карда мешавад. Бо рад кардани «ҳафт замон» дар исёни соли 1863, онҳо робитаи миёни он ду пешгӯиро намебинанд ва танҳо метавонанд, ё танҳо мехоҳанд, ки порчаи баъдиро ҳамчун муайянкунандаи ду ҳазору сесад сол бубинанд.

> “The experience of the disciples who preached the ‘gospel of the kingdom’ at the first advent of Christ, had its counterpart in the experience of those who proclaimed the message of His second advent. As the disciples went out preaching, ‘The time is fulfilled, the kingdom of God is at hand,’ so Miller and his associates proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire, that the judgment was at hand, and the everlasting kingdom was to be ushered in. The preaching of the disciples in regard to time was based on the seventy weeks of Daniel 9. The message given by Miller and his associates announced the termination of the 2300 days of Daniel 8:14, of which the seventy weeks form a part. The preaching of each was based upon the fulfillment of a different portion of the same great prophetic period.” The Great Controversy, 351.

> «Таҷрибаи шогирдоне, ки дар омадани аввали Масеҳ “Инҷили Малакути Худо”-ро мавъиза мекарданд, мутобиқи худро дар таҷрибаи онҳое дошт, ки паёми омадани дуюми Ӯро эълон менамуданд. Чунон ки шогирдон берун рафта, мавъиза мекарданд: “Замон ба камол расидааст, ва Малакути Худо наздик аст”, ҳамон тавр Миллер ва ҳамкорони ӯ эълон менамуданд, ки дарозтарин ва охирин давраи нубувватие, ки дар Китоби Муқаддас нишон дода шудааст, қариб буд ба анҷом расад, ки доварӣ наздик аст ва Малакути абадӣ бояд барпо гардад. Мавъизаи шогирдон дар бораи вақт бар асоси ҳафтод ҳафтаи Дониёл 9 буд. Паёме, ки Миллер ва ҳамкорони ӯ доданд, анҷоми 2300 шабонарӯзи Дониёл 8:14-ро эълон мекард, ки ҳафтод ҳафта қисми он аст. Мавъизаи ҳар ду бар таҳаққуқи қисмати гуногуне аз ҳамон давраи бузурги нубувватӣ асос ёфта буд». «Ҷанҷоли Бузург», 351.

Don’t miss the inherent logic of this last passage. Laodicean Adventism does not teach the world that the Millerites thought the sanctuary to be cleansed was the heavenly sanctuary, for they, and any who wish to look at the historical record, know that the Millerites believed the sanctuary to be cleansed was the earth. The passage Laodicean Adventism wrests to their own destruction is “so Miller and his associates proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire”, which they insist is the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen.

Мантиқи ботинии ин порчаи охиринро аз назар дур надоред. Адвентизми Лоадиқиявӣ ба ҷаҳон таълим намедиҳад, ки миллериён гумон доштанд, ки мақдасе, ки бояд пок карда шавад, мақдаси осмонӣ буд, зеро онҳо, ва ҳар касе ки бихоҳад ба сабти таърихӣ назар андозад, медонанд, ки миллериён бовар доштанд, ки мақдасе, ки бояд пок карда шавад, замин буд. Он порчае, ки Адвентизми Лоадиқиявӣ онро барои ҳалокати худ таҳриф мекунад, ин аст: «Пас Миллер ва ҳамроҳонаш эълон карданд, ки тӯлонитарин ва охирин давраи нубувватие, ки дар Китоби Муқаддас ба назар оварда шудааст, наздик буд ба поён расад», ки онҳо пофишорӣ мекунанд, ҳамон ду ҳазору сесад соли Дониёл боби ҳашт, ояти чордаҳ аст.

Adventism’s own history books identify that the three hundred Millerite preachers ALL used the 1843 pioneer chart in their presentations, and it is crystal clear on the chart, in the rest of the historical testimony, that the “seven times,” (twenty-five hundred and twenty years), was the prophecy they identified as the “longest and last prophetic period,” which was “about to expire.” Due to their rebellion of 1863, when they rejected the foundation stone of the “seven times,” they now blindly insist that Sister White is re-writing established history in the passage from The Great Controversy.

Китобҳои таърихи худи адвентизм муайян мекунанд, ки ҳамаи сесад воизи миллерӣ дар мавъизаҳои худ аз ҷадвали пешоҳангии соли 1843 истифода мебурданд; ва дар он ҷадвал, инчунин дар боқии шаҳодати таърихӣ, ба равшании комил маълум аст, ки «ҳафт замон» (ду ҳазору панҷсаду бист сол) ҳамон нубуввате буд, ки онҳо онро «дарозтарин ва охирин давраи нубувватӣ» медонистанд, ки «наздик буд ба анҷом расад». Ба сабаби исёни худ дар соли 1863, вақте ки санги асосии «ҳафт замон»-ро рад карданд, онҳо акнун кӯр-кӯрона исрор меварзанд, ки Хоҳар Уайт дар порчаи китоби «Муборизаи Бузург» таърихи муқарраршударо аз нав менависад.

In verse one of Daniel chapter ten, Belteshazzar represents God’s people of the last days, and they understand both the question and answer of Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen, that Sister White identifies as the foundation and central pillar of the Advent faith. The portrayal that Daniel represents in the verse, he is marking a distinction between God’s covenant people of the last days, and Laodicean Adventism, for they are those who understand the increase of knowledge in 1989.

Дар ояти якуми боби даҳуми Дониёл, Белташасар қавми Худоро дар айёми охир ифода мекунад, ва онҳо ҳам савол ва ҳам ҷавоби Дониёл боби ҳашт, оятҳои сездаҳ ва чордаҳро мефаҳманд, ки хоҳар Уайт онҳоро ҳамчун таҳкурсӣ ва сутуни марказии имони Адвентистӣ муайян мекунад. Тасвире, ки Дониёл дар он оят намояндагӣ мекунад, фарқиятеро миёни қавми аҳдии Худо дар айёми охир ва Адвентизми Лоудикия нишон медиҳад, зеро онҳо касоне ҳастанд, ки афзоиши донишро дар соли 1989 мефаҳманд.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> Дар соли сеюми Қуруш, подшоҳи Форс, каломе бар Дониёл, ки номаш Белтешатсар хонда мешуд, ошкор гардид; ва он калом рост буд, вале вақти муқарраршуда дароз буд; ва ӯ он каломро фаҳмид, ва рӯъёро дарк намуд. Дониёл 10:1.

Verse one is the beginning of the vision given by the Hiddekel River that ends in chapter twelve. It is there where we find the unsealing of the book of Daniel at the time of the end, so the representation of Daniel understanding both the “thing” and the “vision,” is connected with those who understand, and who are identified as the “wise,” in contrast with those who do not understand, and are identified as “wicked.” In verse ten of chapter twelve, the distinction between the two classes is represented.

Ояти аввал оғози рӯъёест, ки назди дарёи Ҳиддуқил дода шудааст ва дар боби дувоздаҳум ба анҷом мерасад. Маҳз дар он ҷо мо кушода шудани китоби Дониёлро дар вақти поён меёбем; бинобар ин, тасвири он ки Дониёл ҳам «амр»-ро ва ҳам «рӯъё»-ро мефаҳмад, бо онҳое пайванд дорад, ки мефаҳманд ва ҳамчун «хирадмандон» шинохта мешаванд, дар муқобили онҳое ки намефаҳманд ва ҳамчун «шарирон» шинохта мешаванд. Дар ояти даҳуми боби дувоздаҳум фарқияти миёни ин ду табақа нишон дода шудааст.

> Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:10.

> Бисёре пок хоҳанд шуд, ва сафед гардонда хоҳанд шуд, ва озмуда хоҳанд шуд; аммо шарирон шарорат хоҳанд кард; ва ҳеҷ яке аз шарирон нахоҳад фаҳмид; аммо доноён хоҳанд фаҳмид. Дониёл 12:10.

The “wise” understand, and the wicked don’t understand, and the word translated as “understand” is the same word we identified in verse twenty-three of chapter nine. It is the Hebrew word “biyn,” which means to mentally separate. The wicked do not understand the increase of knowledge, for they are unwilling to make the mental separation of the two visions that are the truths which Belteshazzar is identified as understanding in verse one, when he is identified as Belteshazzar instead of Daniel. In verse one he is identified as God’s last day covenant people, and he is identified as those who understand the two visions, that God’s people are to make a mental distinction between. Jesus illustrates the end of a thing with the beginning of a thing, and in chapter twelve, the wise are those who understand the prophecy of twenty-three hundred years, and its direct relationship to “the longest and last” time prophecy, which is the twenty-five hundred and twenty years.

«Хирадмандон» мефаҳманд, ва шарирон намефаҳманд; ва калимае, ки ба «мефаҳманд» тарҷума шудааст, ҳамон калимаест, ки мо онро дар ояти бисту сеюми боби нӯҳ муайян карда будем. Ин калимаи ибронии «biyn» аст, ки маънои ҷудо кардани чизеро дар зеҳн дорад. Шарирон афзоиши донишро намефаҳманд, зеро намехоҳанд он ҷудосозии зеҳнии ду рӯъёро ба амал оваранд, ки ҳамон ҳақиқатҳое мебошанд, ки Белтешатсар дар ояти якум ҳамчун фаҳмандаи онҳо шинохта мешавад, вақте ки ӯ ба ҷойи Дониёл ҳамчун Белтешатсар зикр мегардад. Дар ояти якум ӯ ҳамчун қавми аҳди Худо дар рӯзҳои охир шинохта мешавад, ва ӯ ҳамчун онҳое шинохта мешавад, ки он ду рӯъёро мефаҳманд, ки қавми Худо бояд байни онҳо фарқгузории зеҳнӣ ба амал оваранд. Исо анҷоми чизеро бо оғози чизе нишон медиҳад, ва дар боби дувоздаҳум, хирадмандон онҳое мебошанд, ки пешгӯии ду ҳазору сесад сол ва робитаи бевоситаи онро бо пешгӯии замонии «дарозтарин ва охирин», ки ҳамон ду ҳазору панҷсаду бист сол аст, мефаҳманд.

We will continue our study of Daniel’s last vision in the next article.

Мо дар мақолаи навбатӣ омӯзиши худро дар бораи рӯъёи охирини Дониёл идома хоҳем дод.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> Қавми Ман аз набудани дониш нобуд мегардад; зеро ту донишро рад кардаӣ, Ман низ туро рад хоҳам кард, то ки дигар барои Ман коҳин набошӣ; азбаски ту шариати Худои худро фаромӯш кардаӣ, Ман низ фарзандони туро фаромӯш хоҳам кард. Ҳушаъ 4:6.

> Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded. Unto you therefore which believe he is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed. But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:5–10.

> Шумо низ, ҳамчун сангҳои зинда, бино карда мешавед, то хонаи рӯҳонӣ ва коҳинони муқаддас бошед, то қурбониҳои рӯҳониеро пешкаш намоед, ки ба Худо ба василаи Исои Масеҳ мақбуланд. Бинобар ин дар Навиштаҳо низ омадааст: «Инак, Ман дар Сион санги асосии гӯша, баргузида ва гаронбаҳоро мегузорам; ва ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, хиҷил нахоҳад шуд». Пас, барои шумо, ки имон доред, Ӯ гаронбаҳост; аммо барои нофармонон, «санге ки бинокорон рад карданд, ҳамон санг сари гӯша гардид», ва «санги пешпо ва сахраи васваса», яъне барои онҳое ки аз калом пешпо мехӯранд ва нофармонанд; ба ҳамин ҳам таъин шуда буданд. Аммо шумо насли баргузида, коҳинони подшоҳона, миллати муқаддас, қавми хоси Худо ҳастед, то фазилатҳои Ӯро эълон намоед, ки шуморо аз торикӣ ба нури аҷоиби Худ хондааст: шумо, ки пештар қавм набудед, аммо ҳоло қавми Худо ҳастед; шумо, ки пештар марҳамат наёфта будед, аммо ҳоло марҳамат ёфтаед. 1 Петрус 2:5–10.

> And account that the longsuffering of our Lord is salvation; even as our beloved brother Paul also according to the wisdom given unto him hath written unto you; As also in all his epistles, speaking in them of these things; in which are some things hard to be understood, which they that are unlearned and unstable wrest, as they do also the other scriptures, unto their own destruction. Ye therefore, beloved, seeing ye know these things before, beware lest ye also, being led away with the error of the wicked, fall from your own stedfastness. 2 Peter 3:15–17.

> Ва пурсабрии Худованди моро наҷот бидонед; чунон ки бародари маҳбуби мо Павлус низ, мувофиқи ҳикмате ки ба ӯ дода шудааст, ба шумо навиштааст; ҳамчунин дар ҳамаи номаҳои худ, дар онҳо дар бораи ин чизҳо сухан ронда, ки дар миёни онҳо баъзе чизҳо душворфаҳманд, ва бесаводон ва ноустуворон онҳоро, ҳамчунон ки навиштаҳои дигари Муқаддасро низ, ба ҳалокати худ таҳриф мекунанд. Пас шумо, эй маҳбубон, азбаски инро пешакӣ медонед, эҳтиёт кунед, мабодо шумо низ, ба гумроҳии шарирон бурда шуда, аз устувории худ фурӯ афтед. 2 Петрус 3:15–17.

> Of these things put them in remembrance, charging them before the Lord that they strive not about words to no profit, but to the subverting of the hearers. Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. But shun profane and vain babblings: for they will increase unto more ungodliness. 2 Timothy 2:14–16.

> Ин чизҳоро ба хотири онҳо биёр, ва онҳоро ба ҳузури Худованд васият намо, ки дар бораи суханон ҷанҷол накунанд, зеро ин ҳеҷ фоидае надорад, балки барои харобии шунавандагон аст. Кӯшиш намо, ки худро назди Худо мақбул нишон диҳӣ, ҳамчун коргаре ки шармсор шуданаш лозим нест ва каломи ростиро дуруст баён мекунад. Аммо аз суханони палид ва беҳуда канорагирӣ кун, зеро онҳо ба бединитарии бештар меафзоянд. 2 Тимотиюс 2:14–16.

Back to Articles