Article

# Китоби Дониёл — Рақами яксаду сию се

Кушодани бофтаи нубувватӣ: маърифатҳо дар бораи вақти муҳр задани 144 000

Author

Jeff Pippenger

Published

March 13, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Ҳамаи анбиё бо якдигар мувофиқанд, ва ҳамаи онҳо махсусан бештар дар бораи анҷоми ҷаҳон шаҳодат медиҳанд, назар ба рӯзҳое ки дар онҳо зиндагӣ мекарданд. Шаҳодати онҳо бояд дар давраи нубувватии замони муҳргузории яксаду чиҳилу чор ҳазор татбиқ карда шавад, зеро маҳз дар он ҷо таъсири ҳар як рӯъё ба вуқӯъ меояд. Ишаъё, дар боби шашум, дар рӯъё иҷозат ёфт, ки ба Қудси қудсҳо назар андозад, дар давраи замони муҳргузории яксаду чиҳилу чор ҳазор, ки дар он ҷо ҷалоли Худоро дид. Мо медонем, ки ин пас аз 11 сентябри соли 2001 буд, зеро ӯ дар ояти сеюм фариштагонро шунид, ки муайян мекарданд, ки он вақт замин аз ҷалоли Ӯ пур буд.

> «Ҳангоме ки Худо мехост Ишаъёро бо паёме назди қавми Худ бифиристад, Ӯ аввал ба он пайғамбар иҷозат дод, ки дар рӯъё ба муқаддастарини муқаддасҳо дар дохили муқаддасгоҳ назар афканад. Ногаҳон чунин менамуд, ки дарвоза ва пардаи дарунии маъбад бардошта ё канор кашида шудаанд, ва ба ӯ иҷозат дода шуд, ки ба дарун, ба муқаддастарини муқаддасҳо бингарад, он ҷо ки ҳатто пойҳои худи пайғамбар низ наметавонистанд ворид шаванд. Пеши назари ӯ рӯъёи Яҳува бар тахте баланд ва барафрошта падид омад, дар ҳоле ки домани ҷалоли Ӯ маъбадро пур мекард. Гирди тахт серафим буданд, чун посбонон гирди Подшоҳи бузург, ва онҳо ҷалолеро, ки онҳоро фаро гирифта буд, инъикос менамуданд. Чун сурудҳои ҳамди онҳо бо оҳангҳои амиқи саҷда танинандоз мешуд, сутунҳои дарвоза ба ларза медаромаданд, гӯё ки аз зилзила такон мехӯрданд. Ин фариштагон бо лабоне, ки аз гуноҳ олуда набуданд, ситоишҳои Худоро бармеоварданд. “Қуддус, қуддус, қуддус аст Худованди лашкарҳо,” нидо мекарданд онҳо; “тамоми замин аз ҷалоли Ӯ пур аст.” [Ниг. Ишаъё 6:1–8.]»

> «Сарофимоне, ки гирди тахтанд, ҳангоми мушоҳидаи ҷалоли Худо чунон аз ҳайбати пурэҳтиром лабрезанд, ки ҳатто барои як лаҳза ҳам ба худ бо мафтунии худнигарона наменигаранд. Ситоиши онҳо барои Парвардигори лашкарҳост. Чун онҳо ба оянда менигаранд, вақте ки тамоми замин аз ҷалоли Ӯ пур хоҳад шуд, суруди зафармандона аз яке ба дигаре бо нағмаи хушоҳанг танин меандозад: “Қуддус, қуддус, қуддус аст Парвардигори лашкарҳо.” Онҳо комилан қонеъанд, ки Худоро ҷалол диҳанд; дар ҳузури Ӯ боқӣ монда, зери табассуми ризомандии Ӯ, дигар ҳеҷ чизеро орзу надоранд. Дар бардоштани сурати Ӯ, дар ба ҷо овардани амри Ӯ, дар ибодати Ӯ, олитарин ормони онҳо ба камол мерасад.» Gospel Workers, 21.

Мувофиқи Ишаъё, ба пайғамбар Ҳизқиёл низ иҷозат дода шуд, ки ба Қудс-ул-Ақдос назар афканад. Рӯъёи Ҳизқиёл аз боби якум, ояти якум оғоз ёфт.

> Ва дар соли сиюм, дар моҳи чорум, дар рӯзи панҷуми моҳ, ҳангоме ки ман дар миёни асирон назди наҳри Ховар будам, осмонҳо кушода шуданд, ва ман рӯъёҳои Худоро дидам. Ҳизқиёл 1:1.

Рӯъёи ӯ тайи бобҳо идома меёбад, ва он идомаи ҳамон рӯъёест, ки дар бобҳои ҳашт ва нӯҳ омадааст, ки мӯҳргузории саду чилу чор ҳазорро муайян мекунад. Мо инро аз шаҳодати дақиқи ӯ медонем.

> Ва дар соли шашум, дар моҳи шашум, дар рӯзи панҷуми моҳ, ҳангоме ки ман дар хонаи худ нишаста будам ва пирони Яҳудо пеши ман нишаста буданд, дасти Парвардигор Худо дар он ҷо бар ман фуруд омад. Пас ман нигаристам, ва инак, шабоҳате мисли намуди оташ: аз намуди миёнаш ба поён — оташ, ва аз миёнаш ба боло — мисли намуди дурахшонӣ, монанди ранги каҳрабо. Ва Ӯ сурати дасте дароз кард ва маро аз як тори мӯйи сарам гирифт; ва рӯҳ маро миёни замин ва осмон боло бардошт ва дар рӯъёҳои Худо маро ба Ерусалим овард, назди дари дарвозаи дарунӣ, ки сӯи шимол менигарист; он ҷо ҷойгоҳи бути рашк буд, ки рашкро бармеангехт. Ва инак, ҷалоли Худои Исроил он ҷо буд, мувофиқи он рӯъёе ки ман дар саҳро дида будам. Ҳизқиёл 8:1–4.

Рӯъёи бобҳои ҳаштум ва нӯҳум, ки ду синферо муайян месозад, ки дар ҷараёни муҳр задани яксаду чиҳилу чор ҳазор ташаккул меёбанд, «мувофиқи он рӯъёе буд, ки» Ҳизқиёл «дар саҳро» дида буд. Рӯъёе, ки ӯ дар саҳро дида буд, дар боби сеюм муайян карда мешавад.

> Ва дасти Худованд дар он ҷо бар ман буд; ва Ӯ ба ман гуфт: «Бархез, ба саҳро берун рав, ва дар он ҷо бо ту сухан хоҳам гуфт». Пас ман бархостам ва ба саҳро берун рафтам; ва инак, ҷалоли Худованд дар он ҷо истода буд, мисли он ҷалоле ки назди дарёи Кебор дида будам; ва ман бар рӯйи худ афтодам. Ҳизқиёл 3:22, 23.

Рӯъёи Ҳизқиёл дар бораи «дашт» ҳамонанди «ҷалоле буд, ки» Ҳизқиёл «назди дарёи Кебор дида буд», ва он ҳамон рӯъёи боби якум, ояти якум буд. Рӯъёи мӯҳргузорӣ дар боби нӯҳум ва рӯъёи «дашт» фақат идомаҳои рӯъёи дарёи Кебор буданд. Он рӯъёе аз ҷалоли Худо дар Ҷои Қуддуси Қуддусҳо буд, дар вақти мӯҳргузории саду чиҳилу чор ҳазор, ҳамон тавре ки рӯъёи Ишаъё низ чунин буд. Рӯъёи Ишаъё кори Худоро дар барангехтани паёмрасонҳо дар замони мӯҳргузорӣ муайян мекард, ва дар бобҳои дуюм ва сеюм Ҳизқиёл ҳамон корро бо тафсили бештар аз Ишаъё муайян мекунад, зеро ӯ паёмрасонеро тасвир менамояд, ки бояд паёме ба Адвентизми Лоудикия барад, ва барои он ки паёмеро, ки бояд ба қавми исёнкоре, ки аз онҳо мегузаранд, барад, дарк кунад, ба Ҳизқиёл амр дода мешавад, ки китоби хурдро бихӯрад, ки он дар дасти фаришта буд, вақте ки Ӯ дар 11 сентябри соли 2001 нозил шуд.

> Ва боз ба ман гуфт: «Эй писари одам, он чиро, ки меёбӣ, бихӯр; ин тоқуморро бихӯр ва бирав, ба хонадони Исроил сухан бигӯ». Пас даҳонамро кушодам, ва Ӯ маро водошт, ки он тоқуморро бихӯрам. Ва ба ман гуфт: «Эй писари одам, шиками худро бихӯрон ва даруни худро аз ин тоқуморе, ки ба ту медиҳам, пур кун». Он гоҳ ман онро хӯрдам; ва дар даҳонам аз ширинӣ мисли асал буд. Ва ба ман гуфт: «Эй писари одам, ба хонадони Исроил бирав ва суханони Маро ба онҳо бигӯ. Зеро ту на назди қавме фиристода шудаӣ, ки забонашон бегона ва гуфторашон душвор бошад, балки назди хонадони Исроил; на назди қавмҳои бисёре, ки забонашон бегона ва гуфторашон душвор аст, ва суханонашонро ту наметавонӣ бифаҳмӣ. Яқинан, агар туро назди онҳо мефиристодам, онҳо ба ту гӯш медоданд. Аммо хонадони Исроил ба ту гӯш нахоҳанд дод, зеро ба Ман гӯш намедиҳанд; зеро тамоми хонадони Исроил рӯсахт ва сангдил ҳастанд. Инак, Ман рӯи туро бар зидди рӯи онҳо қавӣ гардонидаам, ва пешонии туро бар зидди пешонии онҳо қавӣ гардонидаам. Пешонии туро мисли алмос, ки аз санги чақмоқ ҳам сахттар аст, гардонидаам; аз онҳо مترс ва аз нигоҳҳои онҳо ҳаросон машав, гарчанде ки онҳо хонадони исёнкоранд». Ҳизқиёл 3:1–9.

Дар Китоби Муқаддас ғайрияҳудӣ бегона аст, ва бегона ба забони бегона сухан мегӯяд. Ҳизқиёл ба хонаи Исроили замони муосир фиристода шуд, ки дар вақти мӯҳргузорӣ калисои Лаодикияи Адвентистони рӯзи ҳафтум мебошад, ки аз он мегузаранд. Паём дар вақти мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазор барои калисои Худост, ки аввал доварӣ мешавад, ва сипас дар қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда, овози дуюми Ваҳй боби ҳаждаҳ рамаи ғайрияҳудии Худоро аз Бобил берун мехонад. Вақте ки Ишаъё, дар боби шашум, онҳоеро намояндагӣ мекунад, ки даъвати фиристода шудан ба хонаи саркашро бо паёми Лаодикия мепазиранд, ба ӯ пешакӣ огоҳ карда мешавад, ки онҳо қавме ҳастанд, ки дида, дарк намекунанд, ва шунида, намефаҳманд. Ишаъё ҳамон хислатеро сабт мекунад, ки Исо аз Ишаъё, боби шашум, иқтибос намуд, вақте ки Ӯ ҳамон хислатро ба яҳудиёни баҳсҷӯе нисбат дод, ки дар таърихи Масеҳ аз онҳо мегузаштанд.

Дар боби дувоздаҳум, Ҳизқиёл низ айнан ҳамон истилоҳотро ба кор мебарад ва ба ин васила махсусан боби дувоздаҳумро ба замони мӯҳргузории саду чилу чор ҳазор мансуб медонад.

> Каломи Худованд низ бар ман нозил шуда, гуфт: «Эй писари одам, ту дар миёни хонаи исёнгар сокин ҳастӣ, ки чашмон доранд, то бубинанд, вале намебинанд; гӯшҳо доранд, то бишнаванд, вале намешунаванд; зеро ки онҳо хонаи исёнгар ҳастанд». Ҳизқиёл 12:1, 2.

Боби дувоздаҳуми Ҳизқиёл замони мӯҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазорро муайян менамояд, ва дар айни ин амал ӯ ба паёми қалбакии борони охирин, ки аз ҷониби мастони Эфроим пешкаш мешавад, муроҷиат мекунад, ҳамон мастоне ки бар қавми Ерусалим ҳукмронӣ мекунанд, он мастоне ки китоби мӯҳршударо хонда наметавонанд. Паёми қалбакии борони охирини онҳо бар он асос ёфтааст, ки рӯъёҳои нубувватии Каломи Худоро ба ояндаи дур вогузоранд.

Дар оятҳои сеюм то понздаҳум ба Ҳизқиёл дастур дода мешавад, ки ба асорати халқи Худо дар Бобил даромаданро тасвир намояд. Асорати Бобил қонуни якшанбеи ба зудӣ ояндаро ифода мекунад, ва сипас дар оятҳои шонздаҳум то бистум ӯ қаҳтиро, ки ҳамроҳи вайронии шаҳрҳо меояд ва аз соати заминларзаи бузург оғоз меёбад, муайян мекунад, ки он ҳамон қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда аст. Фоидаҳои зиндагии деҳот дар давоми он замони буҳронӣ дар он ҷо ифода ёфтаанд, ва баъд дар оятҳои бисту якум то бисту ҳаштум мо он порчаро дорем, ки дар таърихи миллерӣ ҳамчун ҳақиқати ҳозира шинохта шуда буд. Ин порча калима ба калима дар «Муборизаи Бузург» дар баёни таърихи миллерӣ дар он китоб иқтибос шудааст.

> Ва каломи Парвардигор бар ман нозил шуда, гуфт: «Эй писари одам, ин чӣ мақол аст, ки шумо дар замини Исроил доред ва мегӯед: “Рӯзҳо ба таъхир меафтанд, ва ҳар рӯъё ботил мегардад”? Бинобар ин ба онҳо бигӯ: “Парвардигор Худо чунин мегӯяд: Ман ин мақолро аз байн хоҳам бурд, ва дигар онро дар Исроил чун мақол ба забон нахоҳанд овард; балки ба онҳо бигӯ: ‘Рӯзҳо наздиканд, ва анҷоми ҳар рӯъё низ.’ Зеро дигар ҳеҷ рӯъёи ботиле ва ҳеҷ фоли хушомадгӯёна дар миёни хонадони Исроил нахоҳад буд. Зеро Ман Парвардигорам: Ман сухан хоҳам гуфт, ва каломе ки Ман мегӯям, ба амал хоҳад омад; дигар ба таъхир нахоҳад афтод. Зеро дар рӯзҳои шумо, эй хонадони исёнкор, Ман каломро хоҳам гуфт ва онро ба ҷо хоҳам овард”, мегӯяд Парвардигор Худо». Боз каломи Парвардигор бар ман нозил шуда, гуфт: «Эй писари одам, инак, хонадони Исроил мегӯяд: “Рӯъёе ки ӯ мебинад, барои рӯзҳои бисёр баъд аст, ва ӯ дар бораи замонҳои дур нубувват мекунад”. Бинобар ин ба онҳо бигӯ: “Парвардигор Худо чунин мегӯяд: Дигар ҳеҷ яке аз суханони Ман ба таъхир нахоҳад афтод, балки каломе ки Ман гуфтаам, иҷро хоҳад шуд”, мегӯяд Парвардигор Худо». Ҳизқиёл 12:21–28.

Паёми сохтаи борони охир, ки дар замони мӯҳргузории як саду чилу чор ҳазор пешниҳод мешавад, чунин даъво мекунад: «рӯзҳо тӯл мекашанд, ва ҳар рӯъё ботил мегардад». Охир, магар он паёмовароне, ки бо Мусо, Илёс, Ҳизқиёл, Ишаъё ва Юҳанно намояндагӣ шудаанд, дар пешгӯии худ дар бораи 18 июли соли 2020 ноком нашуданд? Паёми адвентисти Лоодикия дар он вақт чунин аст: «рӯъёе, ки ӯ мебинад, барои рӯзҳои бисёр баъд аст, ва ӯ дар бораи замонҳои бисёр дур нубувват мекунад». Дар он таърих на танҳо ҳар рӯъё ба амал хоҳад омад, балки паёмовар бояд ба хонаи гумшудаи Исроили муосир бигӯяд: «Парвардигор Худо чунин мегӯяд», «Ман» «мақоли» сохтаи адвентизми Лоодикиягиро «нест хоҳам кард». Ба онҳо бигӯ: «рӯзҳо наздиканд, ва натиҷаи ҳар рӯъё». «Ҳеҷ яке аз суханони Ман дигар тӯл нахоҳад кашид, балки он сухане ки Ман гуфтаам, ба амал хоҳад омад, мегӯяд Парвардигор Худо».

Паёми Лоадикия талаб мекунад, ки он паём муайян намояд, ки айём наздик аст, вақте ки таъсири ҳар рӯъё ба амал хоҳад омад, ва он айём айёми муҳргузории саду чиҳилу чаҳор ҳазор мебошанд. Нуктаи асосие, ки дар ин порча набояд аз назар дур монад, ин аст, ки Худо бевосита изҳор мекунад, ки дар «айём», ки давраи замони муҳргузориро ифода мекунанд, Ӯ «рӯъёи ботил»-и адвентизми Лоадикия, «фолбинии хушомадгӯёна»-и онҳо ва «масали» қалбакии онҳоро хотима хоҳад дод. Худо паёми қалбакии борони охирини онҳоро пеш аз қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда хотима медиҳад, зеро Ӯ онро дар айёме, ки ба онҳо муроҷиат мекунад, хотима медиҳад. Ӯ онро хотима медиҳад, бо он ки паёми ҳақиқии борони охиринро тасдиқ мекунад, дар ҳоле ки онҳоеро, ки баргузида шудаанд, то дар қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда нишона бошанд, боло мебардорад. Он баргузидагон пеш аз «заминларза» муҳр мешаванд.

Роҳи дигари он ки Ӯ зарбулмасали ботили паёми қалбакии борони охирро аз байн мебарад, бо фаро расидани довариҳои ғайричашмдошт ва рӯзафзуни Худо аст, ки барои фарзандони зулмот ҳамчун ҳайрати пурзӯру фарогир меоянд, аммо ҷузъи худи ҳамон паёмест, ки фарзандони нур онро пешгӯӣ карда меоянд. Таърихе, ки мо акнун ба он ворид мешавем, дар арафаи рӯ ба рӯ шудан бо довариҳои Худо қарор дорад. Он довариҳо дар Каломи Худо пайваста ба таври такрорӣ муаррифӣ шудаанд, ва давраи муҳргузорӣ, ки аз 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, ҳамон ҷое аст, ки ҳар рӯъё, аз ҷумла рӯъёҳои довариҳои Худо, бояд ба он бирасад, зеро Каломи Ӯ ҳаргиз ноком намешавад.

Дар мақолаҳои пешин мо нишон додем, ки се боби аввали китоби Дониёл се паёми фариштагони Ваҳй боби чордаҳро ифода мекунанд. Боби дуюм паёми фариштаи дуюм аст ва бинобар ин намунае аз санҷиши дуюм дар давраи мӯҳргузорист. Санҷиши аввал боби аввал буд, ва он озмоиши ғизоӣ буд, ки оё шахс хӯроки осмониро интихоб мекунад ё ғизои Бобилро. Боби дуюм бо ҳақиқати пинҳон дар дохили хоби Набукаднесар дар бораи ҳайкали ҳайвонот, ки подшоҳиҳо мебошанд, муаррифӣ шудааст.

Дониёл боби дуюм озмоиши сурати ҳайвонро дар айёми муҳр зада шудани яксаду чилу чаҳор ҳазор намояндагӣ мекунад, ва он дарбаргирандаи фаҳмише аст, ки пинҳон аст, зеро Набукаднесар натавонист хобро ба ёд оварад. Он ҳақиқати ниҳонееро намояндагӣ мекунад, ки дар таърихи яксаду чилу чаҳор ҳазор кушода мешавад, ва низ ҳақиқати ниҳонееро дар бораи подшоҳиҳое, ки дар пешгӯии Китоби Муқаддас бо он сурат намояндагӣ шудаанд. Он барои Дониёл ва се марди шоиста, ва ҳамчунин барои ҳакимони калдоние, ки аз таъоми Бобил мехӯрданд, озмоиши ҳаёт ё мамотро намояндагӣ мекард.

Ба Эллен Уайт нишон дода шуд, ки сурати ҳайвон «пеш аз баста шудани мӯҳлати имтиҳон» барпо хоҳад гардид, «зеро ки он барои қавми Худо озмоиши бузург аст, ки тавассути он тақдири абадии онҳо ҳал хоҳад шуд». Хоби пинҳонии Набукаднесар ҳамин озмоишро ифода мекунад. Ҳақиқати пинҳонии он сурат, ки дар ин рӯзҳо ошкор гардидааст, дар замоне ки таъсири ҳар рӯъё дигар ба таъхир андохта намешавад, ин аст, ки Исо, ҳамчун Алфа ва Омега, дар аввалин ва охирин ишораҳо ба салтанатҳои нубуввати Китоби Муқаддас муайян кард, ки ҳайвони ҳаштум аз ҷумлаи ҳафт аст.

Ҳайвони ҳаштуми Ваҳй, боби ҳабдаҳум, ки аз ҷумлаи он ҳафт аст, қудрати папавист, ки ба тахти замин бозгардонида шудааст; ва сирри амиқтари ниҳоне, ки ошкор гардидааст, ин аст, ки ҳамчунон ки Иёлоти Муттаҳида дар ин миллат сурати ҳайвонро ташкил медиҳад, он ҳамчунин падидаи ҳаштумро, ки аз ҷумлаи он ҳафт аст, намояндагӣ хоҳад кард. Президенти шашум аз замони охир, аз соли 1989, ки ҳамон президенти сарватманд аст ва тамоми мулки аждаҳоро ба ҳаракат овард, дар соли 2020 аз дасти глобалистони пешрафтгаро, «воук» ва либерал ҷароҳати марговари сиёсӣ гирифт, ҳамон тавре ки шохи ҷумҳурихоҳ дар кӯчаҳо аз ҷониби ҳайвони бехудои Ваҳй, боби ёздаҳум, ба қатл расонида шуд.

Ҳамзамон, ҳаракати фариштаи сеюм 18 июли соли 2020 аз дасти ҳайвони беимони боби ёздаҳуми Ваҳй захми марговар гирифт. Он ҳаракат аз Адвентистони рӯзи ҳафтуми Лоудикия таркиб ёфта буд, ва дар соли 2023 он ҳаракат ҳамчун ҳаракати Филаделфиягии фариштаи сеюм бардошта шуд. Ҳар ду шох дар соли 2020 кушта шуданд, ва ҳар ду шох пас аз сеюним рӯзи рамзӣ бармехезанд. Ташаккули сурати сиёсии ҳайвон аз иттиҳоди Калисо ва Давлат дар Иёлоти Муттаҳида иборат аст, ва он ҳайвоне, ки онҳо дар рӯзҳои охир сураташро месозанд, ҳайвони ҳаштум аст, ки аз он ҳафт мебошад. Вақте ки ҳайвони сурат дар Иёлоти Муттаҳида ташаккул меёбад, он маҳз ҳамон хусусияти нубувватии ҳайвони ҳаштуми Румро соҳиб хоҳад шуд.

Вақте ки озмоиши сурати ҳайвон бар шохи ҳақиқии протестантӣ ба анҷом мерасад, онҳое ки ҳақиқатҳоеро, ки ба пешгӯйиҳо вобаста ба ташаккули сурати ҳайвон дар ҳар ду шохи ҳайвони замин тааллуқ доранд, мешиносанд, барои абадият бо сурати Масеҳ муҳр хоҳанд шуд. Он бокираҳои нодоне, ки рӯъёи ботил ва хушомадгӯёнаро пазируфтаанд, сурати ҳайвонро барои абадият ташаккул дода хоҳанд буд.

> «Ин чизе буд, ки пайғамбар Ҳизқиёл дид, он гоҳ ки пеши назари ҳайратзадаи ӯ рамзҳое тасвир ёфтанд, ки Қудратеро ошкор менамуданд, ки бар корҳои ҳокимони заминӣ ҳукмрон аст. Чархҳое, ки бо якдигар бурида мешуданд, аз ҷониби чор мавҷуди зинда ба ҳаракат оварда мешуданд. Фаротар аз ҳамаи инҳо “шабоҳати тахте буд, ки дар намуди худ мисли ёқути кабуд буд; ва бар болои шабоҳати тахт чизе чун шабоҳати сурате ба мисли инсон менишаст.” Ҳизқиёл 1:26, RSV.»

> «Чархҳо, ки ба дараҷае печида буданд, ки дар назари аввал гӯё дар ошуфтагӣ менамуданд, бо ҳамоҳангии комил ҳаракат мекарданд. Мавҷудоти осмонӣ он чархҳоро ба ҳаракат меоварданд. Ҷараёни печидаи рӯйдодҳои инсонӣ таҳти идораи илоҳӣ қарор дорад. Дар миёни низоъ ва ғавғои миллатҳо, Ӯ, ки болотар аз каррубиён менишинад, ҳанӯз ҳам корҳои ин заминро ҳидоят мекунад. Ба ҳар як миллат ва ҳар як фард Худо дар нақшаи бузурги Худ ҷойгоҳе таъйин кардааст. Имрӯз одамон ва миллатҳо бо интихоби худ сарнавишти худро муайян мекунанд, ва Худо ҳамаи чизҳоро барои амалӣ гардидани мақсадҳои Худ зери ҳукми Худ қарор медиҳад.»

> «Пешгӯиҳое, ки МАНАМ-и бузург дар Каломи Худ додааст, ба мо нишон медиҳанд, ки мо дар ҷараёни асрҳо дар куҷо қарор дорем. Ҳар он чи нубувват то замони ҳозира пешгӯӣ кардааст, дар саҳифаҳои таърих пайгирӣ шудааст, ва ҳар он чи ҳанӯз бояд биёяд, ба тартиби худ иҷро хоҳад шуд.

> «Аломатҳои замон эълон медоранд, ки мо бар остонаи воқеаҳои бузург ва ҷиддӣ истодаем. Ҳама чиз дар ҷаҳони мо дар изтироб аст. Наҷотдиҳанда дар бораи воқеаҳое, ки пеш аз омадани Ӯ рӯй хоҳанд дод, пешгӯӣ кард: “Ва шумо овозаҳои ҷангҳо ва хабарҳои ҷангҳоро хоҳед шунид.... Зеро қавме бар қавме ва мамлакоте бар мамлакоте бармехезад; ва дар ҷойҳои гуногун қаҳтиҳо, вабоҳо ва заминларзаҳо хоҳад буд.” Матто 24:6, 7. Ҳокимон ва давлатмардон эътироф мекунанд, ки чизи бузург ва ҳалкунандае дар арафаи ба вуқӯъ омадан аст,—ки ҷаҳон бар лаби як буҳрони азим қарор дорад.»

> «Танҳо Китоби Муқаддас назари дурустеро дар бораи воқеаҳое медиҳад, ки аллакай сояҳои худро пешакӣ меафкананд ва садои наздикшавии онҳо заминро ба ларза меорад ва дилҳои одамонро аз тарс беҳол месозад. “Инак, Худованд заминро хароб хоҳад кард ва онро вайрону холӣ хоҳад гардонд, ва рӯи онро хоҳад тоб дод ва сокинонашро пароканда хоҳад сохт.” “Зеро ки онҳо аз шариатҳо таҷовуз карданд, фароизро вайрон намуданд, аҳди ҷовидонро шикастанд. Бинобар ин лаънат заминро фурӯ мебарад, ва сокинони он барои гуноҳи худ азоб мекашанд.” Ишаъё 24:1, 5, 6, RSV.»

> «Воҳ! Зеро он рӯз бузург аст, чунон ки ҳеҷ монанди он нест; он айёми тангии Яъқуб аст; лекин ӯ аз он наҷот хоҳад ёфт». Ирмиё 30:7.

> «Зеро ту Худовандро, ки паноҳгоҳи ман аст, яъне Ҳаққи Таъоло, маскани худ гардонидаӣ; ба ту ҳеҷ баде нахоҳад расид, ва ҳеҷ офате ба манзили ту наздик нахоҳад шуд». Забур 91:9, 10.

> «Худо Калисои Худро дар соати хатарноктарини вай тарк нахоҳад кард. Ӯ раҳоиро ваъда додааст. Усулҳои подшоҳии Ӯ аз ҷониби ҳамаи касоне ки зери офтобанд, эҳтиром карда хоҳанд шуд.» Historical Sketches 277–279.

«Бозии мураккаби воқеаҳои инсонӣ» ҳамон чизест, ки дар рӯъёи Ҳизқиёл дар бораи Макони Қуддусулқудс, дар замони мӯҳргузорӣ, бо чархҳое, ки ба чархҳо дармедаромаданд, тасвир шудааст. Он воқеаҳо зери идораи илоҳӣ қарор доранд, зеро он воқеаҳо иҷрои ҳамаи рӯъёҳои Каломи Худо мебошанд, ки таъсири ниҳоӣ ва комили худро дар замони мӯҳргузорӣ меёбанд. «Садое» ҳаст, ки «буҳрони ҳайратангез»-ро муайян месозад, буҳроне ки «ҷаҳон дар остонаи» дарк кардани он қарор дорад. Он «садо» боис мегардад, ки «замин ба ларза ояд ва дилҳои одамон аз тарс аз кор монанд». Ҳам ларзидани замин ва ҳам аз тарс аз кор мондани дилҳои одамон рамзҳои садои Карнаи ҳафтум ва ниҳоӣ мебошанд, ки войи сеюм аст.

Ба ғазаб овардани халқҳо аз ҷониби Ислом — ки войи сеюм аст — монанди зане аст, ки дарди зоиш мекашад; пас, он бӯҳрони афзояндаву шиддатгирандаро ифода мекунад. Он бӯҳрони шиддатгиранда 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт; ва 7 октябри соли 2023 навбатии дарди шадиди зоиш фаро расид, ва азбаски Каломи Худо ҳаргиз ноком намешавад, дарди навбатии зоиш хеле ба зудӣ меояд, ва он боз ҳам харобиовартар хоҳад буд. Оё шумо ҳанӯз ҳам дар шаҳр зиндагӣ мекунед?

Мо ин омӯзишро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

> «Ба назди пайғамбар чархе дар миёни чарх, симои мавҷудоти зиндае, ки бо онҳо вобаста буданд, ҳамагӣ печида ва нофаҳм менамуданд. Аммо дасти Ҳикмати Беинтиҳо миёни чархҳо дида мешавад, ва натиҷаи кори он тартиби комил аст. Ҳар як чарх, ки бо дасти Худо роҳнамоӣ мешавад, бо ҳар чархи дигар дар ҳамоҳангии комил амал мекунад. Ба ман нишон дода шудааст, ки василаҳои инсонӣ моиланд, ки дар пайи қудрати аз ҳад зиёд бошанд ва бикӯшанд, ки худ кори Худоро идора кунанд. Онҳо Худованд Худо, Омилу Коргари Қодирро, аз усулҳо ва нақшаҳои худ ба андозаи зиёд канор мегузоранд ва дар ҳама чизе, ки ба пешрафти кор тааллуқ дорад, ба Ӯ комилан таваккал намекунанд. Ҳеҷ кас набояд ҳатто барои як лаҳза гумон кунад, ки қодир аст он чизҳоро, ки ба Ман Ҳастам Тааллуқ Дошта мансубанд, идора намояд. Худо дар инояти тадбиромези Худ роҳиеро омода месозад, то ки кор ба воситаи омилҳои инсонӣ анҷом дода шавад. Пас, бигзор ҳар кас дар мақоми вазифаи худ биистад, нақши худро барои ин замон иҷро намояд ва бидонад, ки Худо Устоди ӯст». Testimonies, volume 9, 259.

Back to Articles