Article

# The Eighth is of the Seven - Number Two

Ҳаштуми аз ҳафт аст — Рақами дуюм

Kingdoms of Bible Prophecy

Подшоҳиҳои пешгӯии Китоби Муқаддас

Author

Jeff Pippenger

Published

September 15, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the previous article we identified that the Millerites could not see Rome as more than pagan and papal Rome, though they did address the distinctions between those two powers. For the Millerites the distinctions between pagan and papal Rome did not lead them to recognize that papal Rome was the fifth kingdom that followed the fourth kingdom of pagan Rome. After the disappointment in 1844, Sister White identified the three powers of Revelation twelve and thirteen as the dragon in chapter twelve, then the papacy, as the beast that came from the sea in chapter thirteen that was followed by the United States as the beast that came out of the earth. After the foundation was laid, the Lord opened the light upon the three-fold union of the dragon, the beast and false prophet that in chapter sixteen of Revelation leads the world to Armageddon.

Дар мақолаи пешина мо муайян намудем, ки миллериён наметавонистанд Румро ҷуз Руми бутпараст ва папавӣ бубинанд, ҳарчанд фарқиятҳои миёни он ду қудратро баррасӣ мекарданд. Барои миллериён фарқиятҳои миёни Руми бутпараст ва папавӣ онҳоро ба шинохтани он намерасонид, ки Руми папавӣ подшоҳии панҷуме буд, ки пас аз подшоҳии чоруми Руми бутпараст меомад. Пас аз ноумедии соли 1844, хоҳар Вайт се қудрати Ваҳйи бобҳои дувоздаҳ ва сездаҳро муайян намуд: аждаҳо дар боби дувоздаҳ, сипас папавият ҳамчун ҳайвони ваҳшӣ, ки аз баҳр дар боби сездаҳ баромад, ва баъд аз он Иёлоти Муттаҳида ҳамчун ҳайвони ваҳшӣ, ки аз замин берун омад. Пас аз он ки таҳкурсӣ гузошта шуд, Худованд нурро бар иттиҳоди сегонаи аждаҳо, ҳайвони ваҳшӣ ва пайғамбари козиб ошкор сохт, ки дар боби шонздаҳуми Ваҳй ҷаҳонро ба Армагеддон мебарад.

> “The line of prophecy in which these symbols are found begins with Revelation 12, with the dragon that sought to destroy Christ at His birth. The dragon is said to be Satan (Revelation 12:9); he it was that moved upon Herod to put the Saviour to death. But the chief agent of Satan in making war upon Christ and His people during the first centuries of the Christian Era was the Roman Empire, in which paganism was the prevailing religion. Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.

> Хати пешгӯйие, ки ин рамзҳо дар он ёфт мешаванд, аз Ваҳй 12 оғоз меёбад, аз аждаҳое ки кӯшид Масеҳро ҳангоми таваллуди Ӯ нобуд созад. Гуфта мешавад, ки аждаҳо Шайтон аст (Ваҳй 12:9); маҳз ӯ буд, ки Ҳиродусро ба қатли Наҷотдиҳанда барангехт. Аммо василаи асосии Шайтон дар ҷанг бурдан бар зидди Масеҳ ва қавми Ӯ дар давоми асрҳои аввали аҳди масеҳӣ Империяи Рум буд, ки дар он бутпарастӣ дини ҳукмрон ба шумор мерафт. Пас, дар ҳоле ки аждаҳо, пеш аз ҳама, Шайтонро ифода мекунад, он, ба маънои дуюмдараҷа, рамзи Руми бутпараст низ мебошад.

> “In chapter 13 ( verses 1–10) is described another beast, ‘like unto a leopard,’ to which the dragon gave ‘his power, and his seat, and great authority.’ This symbol, as most Protestants have believed, represents the papacy, which succeeded to the power and seat and authority once held by the ancient Roman empire. Of the leopardlike beast it is declared: ‘There was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies…. And he opened his mouth in blasphemy against God, to blaspheme His name, and His tabernacle, and them that dwell in heaven. And it was given unto him to make war with the saints, and to overcome them: and power was given him over all kindreds, and tongues, and nations.’ This prophecy, which is nearly identical with the description of the little horn of Daniel 7, unquestionably points to the papacy.

> Дар боби 13 (оятҳои 1–10) ҳайвони дигаре тасвир шудааст, ки «монанди паланг» буд ва аждаҳо ба вай «қудрати худ, ва тахти худ, ва ихтиёри бузург» дод. Ин рамз, чунон ки аксари протестантҳо бовар доштаанд, папаро ифода мекунад, ки вориси қудрат, тахт ва ихтиёре гардид, ки замоне империяи қадимаи Рум дар ихтиёр дошт. Дар бораи он ҳайвони палангмонанд гуфта шудааст: «Ба вай даҳоне дода шуд, ки суханони бузург ва куфрҳо мегуфт…. Ва даҳони худро барои куфр бар зидди Худо кушод, то ба номи Ӯ, ва хаймаи Ӯ, ва сокинони осмон куфр гӯяд. Ва ба вай дода шуд, ки бо муқаддасон ҷанг кунад ва бар онҳо ғолиб ояд; ва ба вай бар ҳамаи қабилаҳо, ва забонҳо, ва миллатҳо қудрат дода шуд.» Ин нубувват, ки қариб комилан бо тавсифи шохи хурди Дониёл 7 яксон аст, бешак ба папагӣ ишора мекунад.

> “‘Power was given unto him to continue forty and two months.’ And, says the prophet, ‘I saw one of his heads as it were wounded to death.’ And again: ‘He that leadeth into captivity shall go into captivity: he that killeth with the sword must be killed with the sword.’ The forty and two months are the same as the ‘time and times and the dividing of time,’ three years and a half, or 1260 days, of Daniel 7—the time during which the papal power was to oppress God’s people. This period, as stated in preceding chapters, began with the supremacy of the papacy, A.D. 538, and terminated in 1798. At that time the pope was made captive by the French army, the papal power received its deadly wound, and the prediction was fulfilled, ‘He that leadeth into captivity shall go into captivity.’

> «Ба ӯ қудрат дода шуд, ки чилу ду моҳ идома диҳад». Ва пайғамбар мегӯяд: «Ман яке аз сарҳояшро дидам, ки гӯё то ба марг захмдор шуда бошад». Ва боз: «Ҳар кӣ ба асирӣ мебарад, худ ба асирӣ хоҳад рафт; ҳар кӣ бо шамшер мекушад, бояд бо шамшер кушта шавад». Чилу ду моҳ ҳамон «вақт ва вақтҳо ва нисфи вақт», яъне се солу ним, ё 1260 рӯз, аз Дониёл 7 мебошад — он замоне, ки дар он қудрати папагӣ мебоист қавми Худоро фишор диҳад. Ин давра, чунон ки дар бобҳои пешин зикр шудааст, бо бартарии папагӣ, соли 538 милодӣ, оғоз ёфт ва дар соли 1798 ба анҷом расид. Дар он вақт папа аз ҷониби лашкари Фаронса асир гирифта шуд, қудрати папагӣ захми марговари худро гирифт, ва ин пешгӯйӣ ба амал омад: «Ҳар кӣ ба асирӣ мебарад, худ ба асирӣ хоҳад рафт».

> “At this point another symbol is introduced. Says the prophet: ‘I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb.’ Verse 11. Both the appearance of this beast and the manner of its rise indicate that the nation which it represents is unlike those presented under the preceding symbols. The great kingdoms that have ruled the world were presented to the prophet Daniel as beasts of prey, rising when ‘the four winds of the heaven strove upon the great sea.’ Daniel 7:2. In Revelation 17 an angel explained that waters represent ‘peoples, and multitudes, and nations, and tongues.’ Revelation 17:15. Winds are a symbol of strife. The four winds of heaven striving upon the great sea represent the terrible scenes of conquest and revolution by which kingdoms have attained to power.

> «Дар ин ҷо рамзи дигаре ворид карда мешавад. Паёмбар мегӯяд: “Ва ҳайвони дигареро дидам, ки аз замин бармеомад; ва ӯ ду шох дошт, мисли барра”. Ояти 11. Ҳам намуди зоҳирии ин ҳайвон ва ҳам тарзи бархостани он нишон медиҳанд, ки миллате, ки он намояндагӣ мекунад, аз онҳое ки дар зери рамзҳои пешин нишон дода шудаанд, фарқ дорад. Подшоҳанишинҳои бузурге, ки бар ҷаҳон ҳукмронӣ кардаанд, ба пайғамбар Дониёл ҳамчун ҳайвоноти дарранда нишон дода шуданд, ки бармехостанд, ҳангоме ки “чор бодҳои осмон бар баҳри бузург бархӯрд мекарданд”. Дониёл 7:2. Дар Ваҳй 17 фаришта шарҳ дод, ки обҳо намояндаи “қавмҳо, ва анбӯҳҳо, ва миллатҳо, ва забонҳо” мебошанд. Ваҳй 17:15. Бодҳо рамзи низоъанд. Чор бодҳои осмон, ки бар баҳри бузург бархӯрд мекарданд, саҳнаҳои даҳшатноки истило ва инқилобро ифода мекунанд, ки ба воситаи онҳо подшоҳанишинҳо ба қудрат расидаанд.»

> “But the beast with lamblike horns was seen ‘coming up out of the earth.’ Instead of overthrowing other powers to establish itself, the nation thus represented must arise in territory previously unoccupied and grow up gradually and peacefully. It could not, then, arise among the crowded and struggling nationalities of the Old World—that turbulent sea of ‘peoples, and multitudes, and nations, and tongues.’ It must be sought in the Western Continent.

> «Аммо ҳайвони дорои шохҳои баррамонанд дида шуд, ки “аз замин берун меомад”. Ба ҷойи он ки барои барқарор кардани худ қудратҳои дигарро сарнагун созад, миллате, ки ба ин васила тасвир ёфтааст, бояд дар сарзамине, ки пештар ишғол нашуда буд, падид ояд ва тадриҷан ва осоишта рушд кунад. Пас, он наметавонад дар миёни миллатҳои сернуфус ва дар талоши Ҷаҳони Қадим — он баҳри пурошӯби “қавмҳо, ва анбӯҳҳо, ва миллатҳо, ва забонҳо” — ба вуҷуд омада бошад. Онро бояд дар Қитъаи Ғарбӣ ҷустуҷӯ кард.»

> “What nation of the New World was in 1798 rising into power, giving promise of strength and greatness, and attracting the attention of the world? The application of the symbol admits of no question. One nation, and only one, meets the specifications of this prophecy; it points unmistakably to the United States of America. Again and again the thought, almost the exact words, of the sacred writer has been unconsciously employed by the orator and the historian in describing the rise and growth of this nation. The beast was seen ‘coming up out of the earth;’ and, according to the translators, the word here rendered ‘coming up’ literally signifies ‘to grow or spring up as a plant.’ And, as we have seen, the nation must arise in territory previously unoccupied. A prominent writer, describing the rise of the United States, speaks of ‘the mystery of her coming forth from vacancy,’ and says: ‘Like a silent seed we grew into empire.’—G. A. Townsend, The New World Compared With the Old, page 462. A European journal in 1850 spoke of the United States as a wonderful empire, which was ‘emerging,’ and ‘amid the silence of the earth daily adding to its power and pride.’—The Dublin Nation. Edward Everett, in an oration on the Pilgrim founders of this nation, said: ‘Did they look for a retired spot, inoffensive for its obscurity, and safe in its remoteness, where the little church of Leyden might enjoy the freedom of conscience? Behold the mighty regions over which, in peaceful conquest, … they have borne the banners of the cross!’—Speech delivered at Plymouth, Massachusetts, Dec. 22, 1824, page 11.

> «Кадом қавми Дунёи Нав дар соли 1798 ба қудрат боло мерафт, ба қувват ва бузургӣ ваъда медод ва диққати ҷаҳонро ба худ ҷалб менамуд? Татбиқи ин рамз ҳеҷ ҷойи суол намемонад. Як қавм, ва танҳо як қавм, ба нишонаҳои ин нубувват мувофиқат мекунад; он бидуни ҳеҷ иштибоҳ ба Иёлоти Муттаҳидаи Амрико ишора мекунад. Боз ва боз андеша, қариб айни суханони дақиқи нависандаи муқаддас, аз ҷониби суханвар ва муаррих, ҳангоми тасвири зуҳур ва рушди ин қавм, ноогоҳона ба кор бурда шудааст. Ва ҳайвон дида шуд, ки «аз замин боло меомад»; ва, мувофиқи гуфтаи тарҷумонҳо, калимае, ки дар ин ҷо ба «боло омадан» тарҷума шудааст, ба маънои аслии худ «рушд кардан ё чун набот рӯидан»-ро ифода мекунад. Ва, чунон ки дидем, ин қавм бояд дар сарзамине ба вуҷуд меомад, ки пештар ишғол нашуда буд. Як нависандаи маъруф, ҳангоми тасвири боло омадани Иёлоти Муттаҳида, аз «асрори падид омадани он аз хало» сухан мегӯяд ва мегӯяд: «Мо чун донае хомӯш ба империя рӯидем».—G. A. Townsend, The New World Compared With the Old, page 462. Як маҷаллаи аврупоӣ дар соли 1850 аз Иёлоти Муттаҳида ҳамчун империяи аҷибе ёд кард, ки «зуҳур мекард» ва «дар миёни хомӯшии замин ҳар рӯз ба қудрат ва ифтихори худ меафзуд».—The Dublin Nation. Эдвард Эверетт, дар як нутқ оид ба ҳоҷиёни бунёдгузори ин қавм, гуфт: «Оё онҳо дар ҷустуҷӯи маконе хилват буданд, ки ба сабаби гумномии худ безарар ва аз ҷиҳати дурияш амн бошад, то калисои хурди Лейден аз озодии виҷдон баҳраманд гардад? Инак, минтақаҳои азимеро бубинед, ки бар фарози онҳо, дар фатҳи осоишта, ... онҳо парчамҳои салибро барафрохтаанд!»—Speech delivered at Plymouth, Massachusetts, Dec. 22, 1824, page 11.»

> “‘And he had two horns like a lamb.’ The lamblike horns indicate youth, innocence, and gentleness, fitly representing the character of the United States when presented to the prophet as ‘coming up’ in 1798. Among the Christian exiles who first fled to America and sought an asylum from royal oppression and priestly intolerance were many who determined to establish a government upon the broad foundation of civil and religious liberty. Their views found place in the Declaration of Independence, which sets forth the great truth that ‘all men are created equal’ and endowed with the inalienable right to ‘life, liberty, and the pursuit of happiness.’ And the Constitution guarantees to the people the right of self-government, providing that representatives elected by the popular vote shall enact and administer the laws. Freedom of religious faith was also granted, every man being permitted to worship God according to the dictates of his conscience. Republicanism and Protestantism became the fundamental principles of the nation. These principles are the secret of its power and prosperity. The oppressed and downtrodden throughout Christendom have turned to this land with interest and hope. Millions have sought its shores, and the United States has risen to a place among the most powerful nations of the earth.

> «“Ва ӯ ду шох дошт, монанди барра.” Шохҳои монанди барра ба ҷавонӣ, бегуноҳӣ ва ҳалимӣ ишора мекунанд ва ба таври муносиб хусусияти Иёлоти Муттаҳидаро намояндагӣ менамоянд, ҳангоме ки он ба пайғамбар ҳамчун “баромада истода” дар соли 1798 нишон дода шуд. Дар миёни муҳоҷирони масеҳие, ки нахуст ба Амрико гурехта, аз зулми подшоҳӣ ва тоқатнопазирии рӯҳониён паноҳгоҳ меҷустанд, бисёре буданд, ки тасмим гирифтанд ҳукуматеро бар пояи фарохи озодии шаҳрвандӣ ва динӣ барпо созанд. Андешаҳои онҳо дар Эъломияи Истиқлолият ҷой гирифт, ки он ҳақиқати бузургро баён мекунад, ки “ҳамаи одамон баробар офарида шудаанд” ва бо ҳуқуқи ҷудонопазири “ҳаёт, озодӣ ва талош барои хушбахтӣ” бархӯрдор гардонида шудаанд. Ва Конститутсия ба мардум ҳуқуқи худидоракуниро кафолат медиҳад ва муқаррар мекунад, ки намояндагони бо раъйи мардум интихобшуда қонунҳоро қабул ва иҷро намоянд. Озодии эътиқоди динӣ низ ато гардид, ба ҳар кас иҷозат дода шуд, ки Худоро мувофиқи амри виҷдони худ ибодат кунад. Ҷумҳурихоҳӣ ва протестантизм ба усулҳои бунёдии миллат табдил ёфтанд. Ин усулҳо сирри қудрат ва шукуфоии он мебошанд. Ситамдидагон ва поймолшудагони саросари ҷаҳони масеҳият бо таваҷҷуҳ ва умед ба ин сарзамин рӯ оварданд. Миллионҳо кас соҳилҳои онро ҷустуҷӯ карданд, ва Иёлоти Муттаҳида ба ҷойгоҳе дар миёни пуриқтидортарин миллатҳои рӯйи замин бархост.»

> “But the beast with lamblike horns ‘spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed; … saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live.’ Revelation 13:11–14.” The Great Controversy, 438–441.

> «Аммо он ваҳшие, ки шохҳои мисли барра дошт, «мисли аждаҳо сухан мегуфт. Ва тамоми қудрати ваҳшии аввалро пеши ӯ ба амал меоварад, ва замин ва сокинони онро водор мекунад, ки ба ваҳшии аввал саҷда кунанд, ки захми ҳалокатбори ӯ шифо ёфта буд; … ва ба сокинони замин мегӯяд, ки барои он ваҳшие, ки аз шамшер захм хӯрда буд ва зинда монд, сурате бисозанд». Ваҳй 13:11–14». Муборизаи Бузург, 438–441.

The passage identifies that chapters twelve and thirteen are identifying the dragon, the beast and the false prophet, the three powers in Revelation sixteen that lead the world to Armageddon. Those three powers each have their own special chapters that covers the identical prophetic history. The last six verses of Daniel eleven begin with the words, “And at the time of the end,” which was 1798. Then the six verses identify the final movements of the papacy until in verse one of Daniel twelve Michael stands up and human probation closes and ushers in the seven last plagues. In verse forty-four of chapter eleven the message of the hour that enrages the papacy and initiates the blood bath that takes place just before probation closes is represented as “tidings out of the east and out of the north.”

Ин порча муайян месозад, ки бобҳои дувоздаҳум ва сездаҳум аждаҳо, ҳайвони ваҳшӣ ва пайғамбари козибро муаррифӣ мекунанд — он се қудрате, ки дар Ваҳйи шонздаҳ ҷаҳонро ба сӯи Армагеддон мебаранд. Ҳар яке аз он се қудрат бобҳои махсуси худро дорад, ки ҳамон таърихи айнии нубувватиро фаро мегиранд. Шаш ояти охири Дониёл ёздаҳ бо ин суханон оғоз меёбанд: «Ва дар вақти охир», ки он соли 1798 буд. Сипас он шаш оят ҳаракатҳои ниҳоии папарост то он замон муайян мекунанд, ки дар ояти яки Дониёл дувоздаҳ Микоил бармехезад ва муҳлати имтиҳони инсон ба поён мерасад ва ҳафт балои охиринро фаро меорад. Дар ояти чилу чоруми боби ёздаҳум паёми соат, ки папаростро ба хашм меоварад ва ҳаммоми хунеро оғоз мекунад, ки андаке пеш аз баста шудани муҳлати имтиҳон ба вуқӯъ меояд, ҳамчун «хабарҳо аз шарқ ва аз шимол» муаррифӣ шудааст.

The message east and north represents the final warning message, for it is proclaimed just before Michael stands up. It is the third angel’s message that is proclaimed during the outpouring of the Holy Spirit. Daniel represented the message as two-fold. The message of the “north” that enrages the papacy is the message identifying the “king of the north” as the papal power, and the message of the “east” is the message of the children of the east, which is Islam. Of course, it has other important meanings as well, but east is a symbol of Islam and the antichrist is the counterfeit of the true King of the North. The message of the third angel that warns against receiving the mark of the king of the north (the mark of the beast) also warns that Islam will strike at the point that the cup of iniquity is full for the United States, and the United States fills its cup of iniquity at the Sunday law.

Паёми шарқ ва шимол паёми охирини огоҳкунанда мебошад, зеро он андаке пеш аз бархостани Микоил эълон карда мешавад. Ин ҳамон паёми фариштаи сеюм аст, ки дар ҷараёни фурӯрезиши Рӯҳулқудс мавъиза мешавад. Дониёл ин паёмро ҳамчун дуҷиҳата тасвир кардааст. Паёми «шимол», ки папияро ба ғазаб меоварад, паёмест, ки «подшоҳи шимол»-ро ҳамчун қудрати папӣ муайян мекунад, ва паёми «шарқ» паёми фарзандони шарқ аст, ки Ислом мебошад. Албатта, он ҳамчунин маъноҳои муҳими дигари худро низ дорад, аммо шарқ рамзи Ислом аст ва зиддимасеҳ қалбакии Подшоҳи ҳақиқии Шимол мебошад. Паёми фариштаи сеюм, ки аз гирифтани аломати подшоҳи шимол (аломати ҳайвон) ҳушдор медиҳад, ҳамчунин огоҳ месозад, ки Ислом дар ҳамон нуқта зарба хоҳад зад, ки косаи шарорат барои Иёлоти Муттаҳида пур гардад; ва Иёлоти Муттаҳида косаи шарорати худро ҳангоми қонуни якшанбе пур мекунад.

Revelation thirteen beginning with verse eleven and then onward identifies the very same prophetic history, and it also begins at the time of the end in 1798.

Ваҳй боби сенздаҳ, аз ояти ёздаҳ ва баъд аз он, ҳамон як таърихи нубувватиро муайян мекунад, ва он низ аз замони охир, дар соли 1798, оғоз меёбад.

> “What nation of the New World was in 1798 rising into power, giving promise of strength and greatness, and attracting the attention of the world? The application of the symbol admits of no question. One nation, and only one, meets the specifications of this prophecy; it points unmistakably to the United States of America.” The Great Controversy, 440.

> «Кадом қавми Дунёи Нав буд, ки дар соли 1798 ба қудрат бармехост, ваъдаи нерӯ ва бузургӣ медод ва диққати ҷаҳонро ба худ ҷалб мекард? Татбиқи ин рамз ҳеҷ ҷойи суолро боқӣ намемонад. Як қавм, ва танҳо як қавм, ба нишонаҳои ин нубувват мувофиқат мекунад; он ба таври бечунучаро ба Иёлоти Муттаҳидаи Амрико ишора менамояд». «Муборизаи Бузург», 440.

The same prophetic history is covered in Revelation thirteen verses eleven through eighteen as is covered in Daniel eleven verse forty through forty-five. As with the verses in Daniel the story of the role of the United States ends with the close of probation as the United States forces the world to accept the mark of the beast. Then as in Daniel eleven the message of the hour is presented in chapter fourteen. It is the identical structure in both passages, with the exception that Daniel’s verses are describing the papal activities and Revelation thirteen is identifying the role of the United States. With those two lines we find that chapter seventeen of Revelation covers the same history, but emphasizes the role of the dragon, represented as ten kings, who are the United Nations. The three chapters considered line upon line identify the role of the dragon, the beast and false prophet which in chapter sixteen lead the world to Armageddon, so it is of significance that John informs us that when chapter seventeen begins it is one of the angels that had poured out the seven last plagues that comes to tell John of the judgment of the whore of Rome.

Ҳамон таърихи нубувватӣ дар Ваҳй боби сездаҳ, оятҳои ёздаҳ то ҳаждаҳ, фаро гирифта шудааст, чунон ки дар Дониёл боби ёздаҳ, оятҳои чиҳил то чиҳилу панҷ фаро гирифта шудааст. Чунон ки дар оятҳои Дониёл, достони нақши Иёлоти Муттаҳида бо анҷоми муҳлати имтиёз ба поён мерасад, вақте ки Иёлоти Муттаҳида ҷаҳонро маҷбур месозад, ки нишони ваҳширо бипазирад. Сипас, чунон ки дар Дониёл ёздаҳ, паёми ин соат дар боби чордаҳ пешниҳод карда мешавад. Ин дар ҳар ду порча айни як сохтор аст, ба истиснои он ки оятҳои Дониёл фаъолияти папаро тавсиф мекунанд ва Ваҳй сездаҳ нақши Иёлоти Муттаҳидаро муайян месозад. Бо ин ду хат мо меёбем, ки боби ҳабдаҳи Ваҳй ҳамон таърихро фаро мегирад, вале нақши аждаҳоро, ки ба сурати даҳ подшоҳ муаррифӣ шудааст ва онҳо Созмони Милали Муттаҳид мебошанд, таъкид менамояд. Ин се боб, ки сатр бар сатр баррасӣ шудаанд, нақши аждаҳо, ваҳшӣ ва пайғамбари козибро муайян месозанд, ки дар боби шонздаҳ ҷаҳонро ба сӯи Ҳармиҷидӯн мебаранд; бинобар ин, муҳим аст, ки Юҳанно ба мо хабар медиҳад, ки ҳангоме ки боби ҳабдаҳ оғоз меёбад, яке аз фариштагоне, ки ҳафт балои охиринро рехта буд, меояд, то ба Юҳанно дар бораи доварии фоҳишаи Рум хабар диҳад.

> And there came one of the seven angels which had the seven vials, and talked with me, saying unto me, Come hither; I will shew unto thee the judgment of the great whore that sitteth upon many waters: With whom the kings of the earth have committed fornication, and the inhabitants of the earth have been made drunk with the wine of her fornication. Revelation 17:1, 2.

> Ва яке аз он ҳафт фариштае ки ҳафт косаро доштанд, омада, бо ман сухан ронда, ба ман гуфт: «Ба ин ҷо биё; ман ба ту доварии он фоҳишаи бузургро, ки бар обҳои бисёр нишастааст, нишон хоҳам дод; ки бо вай подшоҳони замин зино кардаанд, ва сокинони замин аз майи зинокории вай маст гардидаанд». Ваҳй 17:1, 2.

With the Millerites it was about pagan Rome and papal Rome, but at the end it is about the three-fold union. As with her identification of those three powers in chapters twelve and thirteen, she clearly identifies the woman of chapter seventeen as the papacy.

Барои миллеритҳо сухан дар бораи Руми бутпараст ва Руми папавӣ мерафт, аммо дар охир сухан дар бораи иттиҳоди сегона аст. Чунонки вай дар бобҳои дувоздаҳ ва сездаҳ он се қудратро ба таври рӯшан муайян мекунад, ҳамон тавр зани боби ҳабдаҳро низ ба таври равшан ҳамчун папавият муайян месозад.

> “The woman [Babylon] of Revelation 17 is described as ‘arrayed in purple and scarlet color, and decked with gold and precious stones and pearls, having a golden cup in her hand full of abominations and filthiness:…and upon her forehead was a name written, ‘Mystery, Babylon the Great, the mother of harlots.’ Says the prophet: ‘I saw the woman drunk with the blood of the saints, and with the blood of the martyrs of Jesus.’ Babylon is further declared to be ‘that great city, which reigneth over the kings of the earth.’ Revelation 17:4–6, 18. The power that for so many centuries maintained despotic sway over the monarchs of Christendom is Rome.” The Great Controversy, 382.

> «Он зан [Бобил] дар Ваҳйи 17 чунин тасвир шудааст: “дар либоси арғувонӣ ва қирмизӣ ороста шуда, бо тилло ва сангҳои гаронбаҳо ва марворид зинат ёфта, дар дасташ ҷоми тиллоине дошт, ки пур аз зиштиҳо ва нопокӣ буд: …ва бар пешониаш номе навишта шуда буд: ‘Сирр, Бобили Бузург, модари фоҳишаҳо.’” Паёмбар мегӯяд: “Ман он занро дидам, ки аз хуни муқаддасон ва аз хуни шаҳидони Исо маст буд.” Ҳамчунин дар бораи Бобил эълон шудааст, ки ӯ “он шаҳри бузург аст, ки бар подшоҳони замин салтанат меронад.” Ваҳйи 17:4–6, 18. Он қудрате, ки дар тӯли қарнҳои бисёр бар подшоҳони олами масеҳият ҳукмронии мустабидона дошт, Рум аст». Баҳси Бузург, 382.

So, when does the prophetic history represented in chapter seventeen begin?

Пас, таърихи нубувватие, ки дар боби ҳабдаҳум тасвир шудааст, аз кадом вақт оғоз меёбад?

> So he carried me away in the spirit into the wilderness: and I saw a woman sit upon a scarlet coloured beast, full of names of blasphemy, having seven heads and ten horns. And the woman was arrayed in purple and scarlet colour, and decked with gold and precious stones and pearls, having a golden cup in her hand full of abominations and filthiness of her fornication: And upon her forehead was a name written, MYSTERY, BABYLON THE GREAT, THE MOTHER OF HARLOTS AND ABOMINATIONS OF THE EARTH. And I saw the woman drunken with the blood of the saints, and with the blood of the martyrs of Jesus: and when I saw her, I wondered with great admiration. Revelation 17:3–6.

> Пас маро дар рӯҳ ба биёбон бурд; ва занеро дидам, ки бар ҳайвони сурхи оташгун нишаста буд, пур аз номҳои куфр, ва ҳафт сару даҳ шох дошт. Ва он зан либоси арғувонӣ ва сурх дар бар дошт, ва бо тилло ва сангҳои гаронбаҳо ва марворид ороста шуда буд, ва дар дасташ ҷоми тиллое дошт, ки пур аз нафратангезиҳо ва нопокии зинои вай буд. Ва бар пешониаш номе навишта шуда буд: СИРР, БОБИЛИ БУЗУРГ, МОДАРИ ФОҲИШАҲО ВА НАФРАТАНГЕЗИҲОИ ЗАМИН. Ва дидам, ки он зан аз хуни муқаддасон ва аз хуни шаҳидони Исо маст буд; ва чун ӯро дидам, ба ҳайрати азим дармондам. Ваҳй 17:3–6.

In order for John to see the woman he is prophetically carried into the wilderness which John himself has already identified with two witnesses as the twelve hundred and sixty years of papal rule in chapter twelve.

Барои он ки Юҳанно занро бубинад, ӯ ба таври нубувватӣ ба биёбон бурда мешавад, ки худи Юҳанно онро дар боби дувоздаҳум аллакай, дар иртибот бо ду шоҳид, ҳамчун як ҳазору дусаду шаст соли ҳукмронии папагӣ муайян кардааст.

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. . . . And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. Revelation 12:6, 14.

> Ва зан ба биёбон гурехт, ки дар он ҷо барои вай аз ҷониби Худо маконе омода шуда буд, то ки ӯро дар он ҷо ҳазору дусаду шаст рӯз таъом диҳанд.... Ва ба зан ду боли уқоби бузург дода шуд, то ки вай ба биёбон, ба макони худ, парвоз кунад, ки дар он ҷо вай аз рӯи мор барои як замон, ва замонҳо, ва ним замон ғизо дода мешавад. Ваҳй 12:6, 14.

John was prophetically transported into the wilderness time period, but verse three and onward specifies exactly where in the twelve hundred and sixty years John was taken to, for the woman had already become drunk with the blood of persecution, and she was already the “mother of harlots.” John was taken to the end of the wilderness period for the woman had already drunk of the blood of persecution and the Protestant churches were already returning to her fold and becoming her daughters, for she was identified in that period of time as the “mother of harlots.” She already had daughters. John’s testimony in chapter seventeen begins in 1798 as did the same prophetic history which represented the beast in Daniel eleven and the false prophet in Revelation thirteen.

Юҳанно ба таври нубувватӣ ба давраи биёбон интиқол дода шуд, аммо ояти сеюм ва минбаъда дақиқ муайян мекунад, ки дар куҷои ҳазору дусаду шаст сол Юҳанно бурда шуда буд, зеро он зан аллакай аз хуни таъқибот маст гардида буд ва аллакай «модари фоҳишаҳо» шуда буд. Юҳанно ба анҷоми давраи биёбон бурда шуд, зеро он зан аллакай аз хуни таъқибот нӯшида буд ва калисоҳои протестантӣ аллакай ба оғӯши вай бармегаштанд ва духтарони вай мегардиданд, зеро вай дар он давраи вақт ҳамчун «модари фоҳишаҳо» шинохта шуда буд. Вай аллакай духтарон дошт. Шаҳодати Юҳанно дар боби ҳабдаҳум аз соли 1798 оғоз меёбад, ҳамон тавре ки ҳамон таърихи нубувватӣ, ки ҳайвонро дар Дониёл ёздаҳ ва пайғамбари козибро дар Ваҳй сездаҳ муаррифӣ мекард, низ аз ҳамон ҷо оғоз меёфт.

Just as with the other two lines, when chapter seventeen concludes, chapter eighteen then identifies the message of the hour. Three prophetic lines, one for each of the three-fold union. They are all illustrated upon the same historical structure beginning in 1798 and continuing until the close of probation, and all three emphasize the final warning message.

Чунон ки дар мавриди ду хатти дигари набавӣ низ ҳаст, вақте ки боби ҳабдаҳум ба анҷом мерасад, боби ҳаждаҳум сипас паёми соатро муайян месозад. Се хатти набавӣ, яке барои ҳар яке аз иттиҳоди сегона. Ҳамаи онҳо бар ҳамон як сохтори таърихӣ тасвир шудаанд, ки аз соли 1798 оғоз ёфта, то поёни муҳлати имтиёз идома меёбад, ва ҳар се паёми ниҳоии ҳушдорро таъкид менамоянд.

Habakkuk’s Tables addresses the subject of Revelation seventeen in much greater detail, so I will now jump to the riddle that is represented in the chapter that sets forth eight kingdoms of Bible prophecy.

«Ҷадвалҳои Ҳабаққуқ» мавзӯи Ваҳйи ҳабдаҳро бо тафсилоти хеле бештар баррасӣ мекунад, бинобар ин ҳоло ман ба муаммое мегузарам, ки дар он бобе ифода ёфтааст, ки ҳашт подшоҳии нубуввати Китоби Муқаддасро баён менамояд.

> And here is the mind which hath wisdom. The seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth. And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:9–11.

> Ва ин аст он ақле ки ҳикмат дорад. Ҳафт сар — ҳафт кӯҳанд, ки зан бар онҳо нишастааст. Ва ҳафт подшоҳ ҳастанд: панҷто афтодаанд, ва яке ҳаст, ва дигаре ҳанӯз наомадааст; ва чун биёяд, бояд муддати кӯтоҳе бимонад. Ва ҳайвоне ки буд, ва нест, худи ӯ ҳаштум аст, ва аз ҷумлаи он ҳафт аст, ва ба ҳалокат меравад. Ваҳй 17:9–11.

Daniel told Nebuchadnezzar, “Thou art this head of gold.”

Дониёл ба Набукаднесар гуфт: «Ту ин сари тилло ҳастӣ».

> And wheresoever the children of men dwell, the beasts of the field and the fowls of the heaven hath he given into thine hand, and hath made thee ruler over them all. Thou art this head of gold. Daniel 2:38.

> Ва дар ҳар ҷое ки фарзандони одамон сокинанд, ҳайвоноти саҳро ва мурғони осмонро Ӯ ба дасти ту супурдааст, ва туро бар ҳамаи онҳо ҳоким гардонидааст. Ту он сари тилло ҳастӣ. Дониёл 2:38.

Daniel also told Nebuchadnezzar, “Thou, O king, art a king of kings.”

Дониёл низ ба Набукаднесар гуфт: «Ту, эй подшоҳ, подшоҳи подшоҳон ҳастӣ».

> Thou, O king, art a king of kings: for the God of heaven hath given thee a kingdom, power, and strength, and glory. Daniel 2:37.

> Ту, эй подшоҳ, подшоҳи подшоҳон ҳастӣ; зеро Худои осмон ба ту подшоҳӣ, қудрат, тавоноӣ ва ҷалол додааст. Дониёл 2:37.

Nebuchadnezzar was the “head” and he was a king, and he was a king of kings for he represented the first of the kingdoms represented in the image. Nebuchadnezzar was the king represented by gold, and other kingdoms and kings would be represented by the other metals in the image, but Nebuchadnezzar was first and therefore the king of the kings. Another level which we will not address right now is that the kingdom of Babylon represents the kingdom that seeks to counterfeit Christ, who is the true King of kings.

Набукаднесар «сар» буд, ва ӯ подшоҳ буд, ва ӯ подшоҳи подшоҳон буд, зеро вай нахустини он салтанатҳоро, ки дар он ҳайкал муаррифӣ шудаанд, намояндагӣ мекард. Набукаднесар он подшоҳе буд, ки бо тилло муаррифӣ мешуд, ва салтанатҳои дигар ва подшоҳони дигар бо филиззоти дигари он ҳайкал муаррифӣ мегардиданд, аммо Набукаднесар аввалин буд ва бинобар ин подшоҳи подшоҳон буд. Сатҳи дигари ин маъно, ки мо ҳоло ба он намепардозем, ин аст, ки салтанати Бобил он салтанатро намояндагӣ мекунад, ки мекӯшад Масеҳро, ки Подшоҳи ҳақиқии подшоҳон аст, тақаллубкорона нусхабардорӣ кунад.

In the beginning of Isaiah’s testimony of the twenty-five hundred and twenty year prophecies (Leviticus twenty-six’s seven times) Isaiah identifies kings as heads.

Дар оғози шаҳодати Ишаъё дар бораи нубувватҳои ду ҳазору панҷсаду бистсола (ҳафт замони Левиён бисту шаш), Ишаъё подшоҳонро ҳамчун сарҳо муайян мекунад.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:7, 8.

> Зеро сари Сурия Димишқ аст, ва сари Димишқ Разин; ва дар муддати шасту панҷ сол Эфроим шикаста хоҳад шуд, то ки дигар қавме набошад. Ва сари Эфроим Сомария аст, ва сари Сомария писари Рамалё аст. Агар имон наоваред, яқинан барқарор нахоҳед шуд. Ишаъё 7:7, 8.

Isaiah is just setting forth the starting point for the two twenty-five hundred and twenty year time periods against the northern kingdom of Samaria and the southern kingdom of Judah and as he does so he includes two witnesses that the capitol city of a nation is its head, and that the king is the head of the capitol city. A “head” is a king and a kingdom. In the Revelation the same line of prophecy is taken up as in Daniel.

Ишаъё фақат нуқтаи оғози ду давраи дую ҳазору панҷсаду бистсоларо бар зидди подшоҳии шимолии Сомария ва подшоҳии ҷанубии Яҳудо баён мекунад, ва ҳангоми ин кор ӯ ду шоҳидро низ меоварад, ки шаҳри пойтахти як халқ сари он аст, ва подшоҳ сари шаҳри пойтахт мебошад. «Сар» — подшоҳ ва подшоҳист. Дар Ваҳй ҳамон хатти нубувват, чунон ки дар Дониёл аст, идома дода мешавад.

Therefore, when John is taken to 1798 and presented with the riddle that identifies that there are seven “heads,” he is identifying that there are seven kingdoms. He is then told that five of the heads or kingdoms have fallen. In 1798 the fifth kingdom of Bible prophecy had just fallen as it received a deadly wound that would eventually be healed.

Бинобар ин, вақте ки Юҳанно ба соли 1798 бурда мешавад ва он муаммое ба ӯ пешкаш мегардад, ки муайян месозад ҳафт «сар» вуҷуд дорад, ин нишон медиҳад, ки ҳафт подшоҳӣ ҳастанд. Сипас ба ӯ гуфта мешавад, ки панҷтои ин сарҳо ё подшоҳиҳо суқут кардаанд. Дар соли 1798 подшоҳии панҷуми нубуввати Китоби Муқаддас тоза суқут карда буд, зеро он захми марговаре гирифта буд, ки оқибат шифо меёфт.

John who is standing in the history of the time of the end in 1798, is also told that one of the heads “is.” The sixth kingdom of Bible prophecy began in 1798, so when John was prophetically conveyed to 1798, the kingdom that then was, is the United States, and he was further informed that the seventh kingdom was still future to 1798, for it had not yet come. The seventh kingdom that was still future to 1798, is the United Nations who are represented by ten kings, and are the subject of Revelation seventeen. But there is also an eighth, who is of the seven. Rome always comes up eighth and is of the seven.

Юҳанно, ки дар таърихи замони интиҳо дар соли 1798 қарор дорад, ҳамчунин гуфта мешавад, ки яке аз сарҳо «ҳаст». Подшоҳии шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас дар соли 1798 оғоз ёфт; пас, вақте ки Юҳанно ба таври пешгӯёна ба соли 1798 мунтақал карда шуд, подшоҳие, ки он вақт буд, Иёлоти Муттаҳида мебошад, ва ба ӯ боз маълум карда шуд, ки подшоҳии ҳафтум ҳанӯз нисбат ба соли 1798 дар оянда буд, зеро он ҳанӯз наомада буд. Подшоҳии ҳафтум, ки ҳанӯз нисбат ба соли 1798 дар оянда буд, Созмони Милали Муттаҳид аст, ки бо даҳ подшоҳ муаррифӣ шудааст ва мавзӯи Ваҳй боби ҳабдаҳум мебошад. Аммо ҳамчунин ҳаштумина ҳам ҳаст, ки аз ҳафт аст. Рум ҳамеша ҳамчун ҳаштумина бармехезад ва аз ҳафт аст.

There is much to say about the contents of chapter seventeen, but we are simply identifying the eight kingdoms of Bible prophecy represented in chapter seventeen in order to see how the Millerite understanding of four kingdoms squares up with the eight kingdoms of Revelation seventeen.

Дар бораи мундариҷаи боби ҳабдаҳум бисёр чизҳо гуфтан мумкин аст, аммо мо фақат ҳашт подшоҳии нубуввати Китоби Муқаддасро, ки дар боби ҳабдаҳум тасвир шудаанд, муайян мекунем, то бубинем, ки фаҳмиши миллерӣ дар бораи чор подшоҳӣ бо ҳашт подшоҳии Ваҳй боби ҳабдаҳум чӣ гуна мутобиқат мекунад.

We will address this in the next article.

Мо инро дар мақолаи навбатӣ баррасӣ хоҳем кард.

Back to Articles