Article

# Илёс — Рақами дувоздаҳ

Ҳар водӣ баланд хоҳад шуд

Author

Jeff Pippenger

Published

October 17, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Мо ҳанӯз ҳам ба Илёс ҳамчун рамзи нубувватӣ муроҷиат мекунем. Илёс ба Аҳъоб эълон кард, ки ба муддати се сол, ҷуз бо каломи ӯ, борон нахоҳад борид.

> Ва Илёс, тишбие, ки аз сокинони Ҷилъод буд, ба Аҳъоб гуфт: «Қасам ба ҳаёти Парвардигор Худои Исроил, ки ман дар ҳузури Ӯ меистам: дар ин солҳо на шабнам хоҳад буд ва на борон, магар ба сухани ман». 3 Подшоҳон 17:1.

Масеҳ дар китоби Луқо ба мо маълум месозад, ки он се сол дар асл сеюним сол буд.

> Ва Ӯ гуфт: «Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки ҳеҷ пайғамбаре дар ватани худ пазируфта намешавад. Лекин ба шумо ба ҳақиқат мегӯям: дар айёми Ильёс, ҳангоме ки осмон се солу шаш моҳ баста шуд, ва қаҳтии бузурге бар тамоми он замин рӯй дод, дар Исроил бевазанони бисёр буданд; аммо Ильёс ба ҳеҷ яке аз онҳо фиристода нашуд, магар ба Сорефот, шаҳри Сидӯн, назди зане ки бевазан буд.» Луқо 4:24–26.

Севуним соли ним дар замони Аҳъоб ва Изобал ба вуқуъ пайваст; бинобар ин, онҳо сеюним соли нубувватиро аз 538 то 1798 муайян месозанд, вақте ки папагарӣ, ки дар калисои Тиётира ба сурати Изобал муаррифӣ шудааст, дар давраи асрҳои зулмот ҳукмронӣ мекард.

> Лекин сенга қарши бир неча гапим бор: чунки ўзини пайғамбар аёл деб атаётган ўша Изабел аёлга сен йўл қўйяпсан; у Менинг қулларимни бузуқлик қилишга ва бутларга аталган қурбонликларни ейишга ўргатиб, йўлдан оздирмоқда. Мен унга ўз бузуқлигидан тавба қилиши учун фурсат бердим, аммо у тавба қилмади. Мана, Мен уни тўшакка ташлайман ва у билан зино қилувчиларни ҳам, агар ўз ишларидан тавба қилмасалар, қаттиқ мусибатга ташлайман. Унинг болаларини эса ўлим билан ўлдираман; ва барча жамоатлар Мен юраклару дилларни текширувчи Зот эканимни билиб оладилар; ва Мен ҳар бирингизга ишларингизга яраша қайтариб бераман. Ваҳий 2:20–23.

«Фурсати тавба»-и Эйзобал дар рӯзҳои Илёс сеюним сол буд, ва дар асрҳои тираи таъқиби папавӣ аз соли 538 то 1798 сеюним соли набувватӣ буд. Ҷазои Эйзобал ва подшоҳони Аврупо, ки бо вай зино карданд, ин буд, ки ба бистари мусибат андохта шаванд ва фарзандони вай бимиранд. Дар асрҳои тира ҷонҳои вафодоре низ буданд, ки онҳо ҳам ба бистари мусибат андохта шуда буданд, аммо онҳо зинда мемонданд. Ҳангоме ки ба бистари мусибат андохта мешуданд, натиҷаи ҳаёт барои вафодорон ё марг барои бевафоён бар асоси «аъмоли» онҳо буд. Бистари мусибати вафодорон сабр ва ҳаёт ба бор меовард. Бистари мусибати онҳо дар охирҳои сеюним сол қатъ мегардид, андаке пеш аз он ки Илёс Сорептаро тарк кунад, то ба Аҳъоб амр диҳад, ки тамоми Исроилро ба кӯҳи Кармил даъват намояд.

> Таъқиби калисо дар тамоми давраи 1260 сола идома наёфт. Худо, дар раҳмати Худ ба қавми Худ, вақти озмоиши оташини онҳоро кӯтоҳ кард. Наҷотдиҳанда, ҳангоми пешгӯӣ кардани «мусибати бузург», ки бар калисо хоҳад омад, гуфт: «Ва агар он рӯзҳо кӯтоҳ карда намешуданд, ҳеҷ ҷисм наҷот намеёфт; лекин ба хотири баргузидагон он рӯзҳо кӯтоҳ карда хоҳанд шуд». Матто 24:22. Ба воситаи таъсири Ислоҳот, таъқиб пеш аз соли 1798 ба поён расонда шуд». Ҷанҷоли Бузург, 266, 267.

Довари «бистари мусибат» барои папагарӣ «фарзандони вайро ба марг хоҳад кушт», аммо довари «бистари мусибат» барои онҳое ки аъмолашон вафодории онҳоро нишон медод, ваъдаи ҳаётро дар бар дошт, чунон ки ин дар марги писари бевазани Сорепта ба тасвир омадааст.

> Ва баъд аз ин воқеъ шуд, ки писари он зан, хонуми хона, бемор шуд; ва бемории ӯ чунон сахт буд, ки дар ӯ дигар нафасе намонд. Ва ӯ ба Илёс гуфт: «Эй марди Худо, маро бо ту чӣ кор? Оё назди ман омадаӣ, то гуноҳи маро ба ёд оварӣ ва писарамро бикушӣ?» Ва ӯ ба вай гуфт: «Писаратро ба ман деҳ». Ва ӯро аз оғӯши вай гирифта, ба болохонае, ки худ дар он иқомат дошт, бардошт ва ӯро бар бистари худ хобонид. Ва сӯи Худованд нидо карда, гуфт: «Эй Худованд Худои ман, оё ҳатто бар ин бевазан, ки назди ӯ меҳмон ҳастам, бало овардаӣ, ба он ки писарашро куштаӣ?» Ва бар кӯдак се бор худро дароз кашид ва сӯи Худованд нидо карда, гуфт: «Эй Худованд Худои ман, илтимос мекунам, бигзор ҷони ин кӯдак боз ба ӯ баргардад». Ва Худованд овози Илёсро шунид; ва ҷони кӯдак боз ба ӯ баргашт, ва ӯ зинда шуд. Ва Илёс кӯдакро гирифта, аз болохона ба хона фуруд овард ва ӯро ба модараш супурд; ва Илёс гуфт: «Инак, писарат зинда аст». Ва он зан ба Илёс гуфт: «Акнун аз ин медонам, ки ту марди Худо ҳастӣ, ва каломи Худованд дар даҳони ту ростӣ аст». 3 Подшоҳон 17:17–24.

Зан эътироф намуд, ки Илёс «марди Худо» буд, зеро «каломи Худованд», ки фарзандашро ба ҳаёт бозгардонд, каломи «ҳақ» буд. Раванди сесатҳагии он ки Илёс худро бар писари зан дароз кард, аз ҷониби зан ҳамчун «каломи» дар даҳони Илёс чун «ҳақ» фаҳмида шуд. Калимаи ибрии ‘emeth’, дар ин порча ба «ҳақ» тарҷума шудааст ва қудрати офаринандаи Алфа ва Омегаро ифода мекунад. Ин калимаи ибриест, ки аз ҳарфи аввал, сездаҳум ва охирини алифбои ибрӣ сохта шудааст ва Қудратеро ифода мекунад, ки метавонад мурдагонро ба ҳаёт бозгардонад.

Вафодорон, ҳамчунин мисли бевафоён дар «фосила»-и замони имтиҳонӣ, ки бо сеюним сол ифода шудааст, ҳукми «бистари мусибат»-ро гирифтанд. Марг натиҷаи фарзандони он синфе буд, ки аз фоҳишае, ки зино мекард ва таълимоти бутпарастиро меомӯзонд, пайравӣ намуд. Ҳаёт ба синфи дигаре дода шуд, ки аз дастуроти Илёс пайравӣ карданд ва ба Каломи «ростӣ» имон оварданд.

Бевазан ба фармони Илёс итоат карда буд, то ба ӯ андаке об биёрад ва андаке нон диҳад; ва итоати вай ба каломи набӣ рамзи мӯъминон дар асрҳои торики Тиоти́ра мебошад. (Қобили зикр аст, ки ҳангоме ки Илёс ба бевазан амр мекунад, ки аввал ӯро сер кунад ва баъд аз он писараш ва худашро сер намояд, он чи дар ин ҷо муаррифӣ мешавад, ин аст, ки Илёс аввалин касест, ки ғизоро барои хӯрдан қабул мекунад. Ӯ аввал паёмро қабул мекунад, ва баъд аз он калисо.) Ба мо хабар дода шудааст, ки аъмоли мӯъминон дар анҷом аз ибтидо бузургтар буданд.

> Ва ба фариштаи калисои Тиотир бинавис: Ин суханонро Писари Худо мегӯяд, ки чашмонаш мисли шуълаи оташ аст, ва пойҳояш монанди миси соф аст; Ман аъмоли туро медонам, ва муҳаббат, ва хизмат, ва имон, ва сабри туро, ва аъмолатро; ва охирин бештар аз аввалин аст. Ваҳй 2:18, 19.

Мӯъминон дар давоми он «мӯҳлате», ки ба папосӣ дода шуда буд, то тавба кунад, «аъмоли» неке зоҳир намуданд; аммо аъмоли онҳо дар охир «беш аз аввалин» буд. Вақте ки он «мӯҳлат» ба анҷом мерасид, Масеҳ ситораи субҳи ислоҳотро фиристод, ки ба кори дигар таҳаммул накардани папосӣ оғоз намуд — ҳамон папосие, ки ба калисо таълим медод, ки «зино кунад ва аз қурбониҳои бутҳо бихӯрад».

> Ва ҳар кӣ ғолиб ояд ва аъмоли Маро то ба охир нигоҳ дорад, ба ӯ бар халқҳо қудрат хоҳам дод; ва ӯ онҳоро бо асои оҳанин ҳукмронӣ хоҳад кард; мисли зарфҳои кулолгар пора-пора хоҳанд шуд, чунон ки Ман аз Падари Худ қабул намудаам. Ва ба ӯ ситораи субҳро хоҳам дод. Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд. Ваҳй 2:26–29.

Масеҳ дар оғози он «фурсате», ки ба папагӣ барои тавба кардан дода шуда буд, бар зидди аҳли вафодор «чанд чиз» дошт, зеро онҳо ба Изобал, «ки худро набия меномад, иҷозат дода буданд, ки таълим диҳад ва бандагони Маро бифиребад, то зино кунанд ва чизҳои ба бутҳо қурбонишударо бихӯранд». Аммо дар анҷоми он «фурсат» аҳли вафодор дигар роҳ намедоданд, ки папагӣ фиребгариҳои худро идома диҳад.

> «Дар асри чордаҳум дар Англия «ситораи саҳарии Ислоҳот» бархост. Ҷон Уиклиф пешоҳанги ислоҳот буд, на танҳо барои Англия, балки барои тамоми ҷаҳони масеҳият. Эътирози бузург бар зидди Рум, ки ба ӯ иҷозат дода шуд онро баён кунад, ҳаргиз набояд хомӯш мегашт. Он эътироз муборизаеро оғоз кард, ки мебоист ба озодии афрод, калисоҳо ва миллатҳо анҷомад». «Муборизаи Бузург», 80.

Хӯроке, ки хизматгорони Худо мехӯранд, ҳамон таълимот ё паёмест, ки онҳо қабул мекунанд. Зино он аст, ки калисо қудрати давлатро ба кор мебарад, то иҷрои маҷбурии таълимоти бутпарастонаи худро ба анҷом расонад. Дар он «фурсате», ки ба Изобал дода шуд, то тавба кунад, калисо барои муҳофизат ба биёбон гурехт.

> Ва зан ба биёбон гурехт, он ҷо ҷойе дошт, ки Худо барои вай муҳайё карда буд, то ки вайро дар он ҷо ҳазору дусаду шаст рӯз хӯронанд…. Ва ба он зан ду боли уқоби бузург дода шуд, то ба биёбон, ба макони худ парвоз кунад, ки дар он ҷо вай барои як замон, ва замонҳо, ва ним замон аз пеши мор парвариш карда мешавад. Ва мор аз даҳони худ аз паси зан обро мисли сел берун андохт, то ӯро сел бурда барад. Ва замин ба зан ёрӣ расонд, ва замин даҳони худро кушод ва селро, ки аждаҳо аз даҳони худ берун андохта буд, фурӯ бурд. Ваҳй 12:6, 14–16.

Дар замони таъқиби Изобал ва Аҳъоб, Ӯбадё ҳимоятеро, ки биёбон дар айёми ҳукмронии папавӣ фароҳам меовард, муаррифӣ менамуд.

> Ва Аҳъоб Ӯбадёро, ки сардори хонаи ӯ буд, даъват кард. (Ва Ӯбадё аз Худованд бисёр метарсид; зеро вақте Изобал анбиёи Худовандро нобуд мекард, Ӯбадё сад нафар аз анбиёро гирифта, онҳоро панҷоҳ-панҷоҳ дар ғоре пинҳон кард ва онҳоро бо нон ва об хӯронд.) 3 Подшоҳон 18:3, 4.

Кори Обадё, ки анбиёро панҷоҳ-нафара дар ғорҳо пинҳон мекард, рамзи он маконест дар биёбон, ки Худо барои ғизо додани мӯъминони вафодор омода сохта буд, онҳое ки аз хӯрдани таълимоти папагарӣ сар боз заданд ва ҳамчунин аз пазируфтани муносибати нопоке, ки бо зинокории вай бо подшоҳони Аврупо ифода меёфт, худдорӣ карданд. Он муҳлати замоне, ки Илёс барои ғизо ва муҳофизат аз Изобал ва Аҳъоб назди бевазани Сорефот роҳнамоӣ шуда буд, ҳамон муҳлати замоне буд, ки калисо ба биёбон гурехт; ва маконе, ки Худо барои онҳо омода карда буд, бо кори Обадё ифода мешуд.

Ҷои пинҳоншавии Илёс дар Сарепта, ки дар забони ибронӣ «Зорефат» номида мешавад, маънояш поксозист. Вақте ки муҳлати ба Изобал барои тавба додашуда ба поён расид, Илёс назди Убадё рафт ва Аҳъобро хонд, то тамоми Исроилро ба Кармил фаро хонад.

> Ва ҳангоме ки Убадё дар роҳ буд, инак, Илёс ӯро вохӯрд; ва ӯро шинохта, бар рӯи худ афтод ва гуфт: «Оё ту ҳамон хоҷаи ман Илёс ҳастӣ?» Ва ӯ ба вай ҷавоб дод: «Ман ҳастам; бирав, ба хоҷаи худ бигӯ: инак, Илёс ин ҷост». 3 Подшоҳон 18:17, 18.

Замони Ильёс бо бевазани Сорепто рамзи Асрҳои Торик аст. Дар ривояти Ильёс ва бевазан, вай ду чӯбча ҷамъ мекард, зеро қариб буд, ки бимирад. Бевазан дар нубувват рамзи калисо аст, ва вай калисоро дар биёбон намояндагӣ мекард, ки наздик буд бимирад.

> Ба фариштаи калисои Сардис бинавис: Инро мегӯяд Ӯ, ки ҳафт Рӯҳи Худо ва ҳафт ситораро дорад: Ман аъмоли туро медонам, ки ном дорӣ, ки зинда ҳастӣ, вале мурда ҳастӣ. Бедор бош ва он чиро, ки боқӣ мондааст ва наздик ба мурдан аст, қувват деҳ; зеро Ман аъмоли туро пеши Худо комил наёфтам. Ваҳй 3:1, 2.

Ӯ «ду чӯбро ҷамъ мекард» ва барои марги худ омодагӣ медид, вақте ки Илёс ӯро боздошт.

> Ва каломи Худованд бар ӯ нозил шуда, гуфт: «Бархез, ба Сорепто, ки аз они Сидӯн аст, бирав ва дар он ҷо иқомат намо; инак, Ман ба он ҷо ба як зани бева фармон додаам, ки туро таъмин кунад». Пас ӯ бархост ва ба Сорепто рафт. Ва ҳангоме ки ба дарвозаи шаҳр расид, инак, он зани бева дар он ҷо ҳезум ҷамъ мекард; ва ӯ вайро нидо карда, гуфт: «Лутфан, андаке об дар зарфе барои ман биёр, то бинӯшам». Ва чун ӯ мерафт, то онро биёрад, боз ӯро нидо карда, гуфт: «Лутфан, порае нон дар дасти худ барои ман биёр». Ва ӯ гуфт: «Ба ҳаёти Худованд Худои ту қасам, ман ноне надорам, ҷуз як каф орд дар хум ва андаке равған дар кӯза; ва инак, ду тика ҳезум ҷамъ мекунам, то дароям ва онро барои худ ва писарам омода созам, то бихӯрем ва бимирем». 3 Подшоҳон 17:8–12.

Бевазани Сорефат «ду чӯб» ҷамъ мекард. Бевазан содиқонро дар замони Изобал намояндагӣ мекунад. Писари вай онҳоеро намояндагӣ мекунад, ки дар ҷараёни таърихи Тиотиро бо ваъдаи он ки дар эҳёи аввал зинда гардонда хоҳанд шуд, фавтиданд.

> Ва ман тахтҳоро дидам, ва бар онҳо нишастанд, ва доварӣ ба онҳо дода шуд; ва ман ҷонҳои онҳоеро дидам, ки барои шаҳодати Исо ва барои каломи Худо сар бурида шуда буданд, ва онҳое ки ба ҳайвони ваҳшӣ ва ба сурати вай саҷда накарда буданд, ва нишони вайро бар пешониҳои худ ё бар дастҳои худ қабул накарда буданд; ва онҳо зинда шуданд ва бо Масеҳ ҳазор сол подшоҳӣ карданд. Аммо дигар мурдагон боз зинда нашуданд, то даме ки ҳазор сол ба анҷом расид. Ин аст эҳёи аввал. Хушо ва муқаддас аст он касе ки дар эҳёи аввал насибе дорад: бар чунинҳо марги дуюм қудрате надорад, балки онҳо коҳинони Худо ва Масеҳ хоҳанд буд, ва бо Ӯ ҳазор сол подшоҳӣ хоҳанд кард. Ваҳй 20:4–6.

Бевазан ҳамчунин он андакеро дар Сардис ифода мекунад, ки сазовор буданд ва ба онҳо либосҳои сафед дода шуданд.

> Лекин дар Сардис низ ту чанд нафар дорӣ, ки либосҳои худро палид накардаанд; ва онҳо бо Ман дар либоси сафед роҳ хоҳанд рафт, зеро онҳо сазоворанд. Касе ки ғолиб ояд, ҳамон кас ба либоси сафед пӯшида хоҳад шуд; ва Ман номи ӯро аз дафтари ҳаёт ҳаргиз маҳв нахоҳам кард, балки номи ӯро пеши Падари Худ ва пеши фариштагони Ӯ эътироф хоҳам намуд. Ваҳй 3:4, 5.

Онҳое ки дар калисои чоруми Тиатира буданд ва ба вафодорӣ ҷон супурданд, ки бо писари бевазан рамзгузорӣ шудаанд, дар мӯҳри панҷум либосҳои сафед дода шуданд.

> Ва ҳангоме ки Ӯ мӯҳри панҷумро кушод, ман дар зери қурбонгоҳ ҷонҳои онҳоеро дидам, ки ба сабаби каломи Худо ва ба сабаби шаҳодате ки доштанд, кушта шуда буданд. Ва онҳо бо овози баланд фарёд зада, мегуфтанд: «То ба кай, эй Худованд, муқаддас ва ростин, доварӣ намекунӣ ва қасоси хуни моро аз сокинони замин намегирӣ?» Ва ба ҳар яке аз онҳо ҷомаҳои сафед дода шуд; ва ба онҳо гуфта шуд, ки боз андаке ором гиранд, то даме ки ҳамхизматонашон низ ва бародаронашон, ки бояд мисли онҳо кушта шаванд, ба комилӣ расанд. Ваҳй 6:9–11.

Шаҳидони асрҳои торик ҷомаҳои сафед гирифтанд ва ба онҳо гуфта шуд, ки дар қабрҳои худ ором гиранд, то он даме ки гурӯҳи дигари шаҳидони папагӣ, чунон ки худи онҳо кушта шуда буданд, кушта шаванд. Онҳо дар тӯли сеюним сол аз ҷониби папагӣ ба қатл расонида шуда буданд, ва ба онҳо ваъда дода шуд, ки папагӣ ниҳоятан доварӣ хоҳад шуд, аммо на то он вақт ки гурӯҳи дуюми шаҳидони папагӣ дар ҷараёни бӯҳрони наздикшавандаи қонуни якшанбе ба қатл расонда шаванд. Хоҳар Уайт дархости шаҳидонро барои доварӣ бар папагӣ бо ду порча аз китоби Ваҳй пайванд медиҳад.

> «Ҳангоме ки мӯҳри панҷум кушода шуд, Юҳаннои Ваҳйбин дар рӯъё дар зери қурбонгоҳ гурӯҳеро дид, ки ба хотири Каломи Худо ва шаҳодати Исои Масеҳ кушта шуда буданд. Баъд аз ин манзараҳое фаро расиданд, ки дар боби ҳаждаҳуми Ваҳй тасвир шудаанд, вақте ки онҳое ки бовафо ва ростинанд, аз Бобил даъват карда мешаванд. [Ваҳй 18:1–5, иқтибос шудааст.]» Manuscript Releases, ҷилди 20, 14.

Ваҳй, боби ҳаждаҳум, оятҳои як то панҷ, ду овози ояти як ва ояти чорро намояндагӣ мекунад. Овози дувум даъвати берун омадан аз Бобил аст, ва он оғози таъқиботи қонуни якшанберо нишон медиҳад, вақте ки ҳаракати пурқудрати фариштаи сеюм рамаи дигари Худоро аз Бобил даъват мекунад, ки берун ояд. Ӯ ҳамчунин порчаи муҳри панҷумро дар оғози муҳри ҳафтум ҷой медиҳад.

> «[Ваҳй 6:9–11 оварда шудааст]. Дар ин ҷо ба Юҳанно манзараҳое нишон дода шуданд, ки дар воқеият набуданд, балки он чизҳое буданд, ки дар давраи муайяни вақт дар оянда ба вуқӯъ меомаданд. »

> «Ваҳй 8:1–4 иқтибос оварда шудааст». Manuscript Releases, ҷилди 20, 197.

Дар Ваҳй боби ҳаштум, оятҳои як то чаҳор, мӯҳри ҳафтум кушода мешавад.

> Ва ҳангоме ки ӯ мӯҳри ҳафтумро кушод, дар осмон тақрибан ним соат хомӯшӣ ҳукмфармо шуд. Ва ман он ҳафт фариштаеро дидам, ки дар пеши Худо меистоданд; ва ба онҳо ҳафт карнай дода шуд. Ва фариштаи дигаре омаду назди қурбонгоҳ истод, дар ҳоле ки маҷмари тиллоӣ дошт; ва ба ӯ бухури бисёре дода шуд, то онро бо дуоҳои ҳамаи муқаддасон бар қурбонгоҳи тиллоие ки дар пеши тахт буд, тақдим намояд. Ва дуди бухур, ки бо дуоҳои муқаддасон буд, аз дасти фаришта ба ҳузури Худо боло рафт. Ваҳй 8:1–4.

Дуоҳои шаҳидони асрҳои торик, ки дар мӯҳри панҷум талаб мекунанд, ки Худо бар он фоҳишае, ки бо подшоҳони замин зино мекунад, доварӣ оварад, ҳангоми кушода шудани мӯҳри ҳафтум «ба ҳузури Худо» боло мераванд. Илҳом кушода шудани мӯҳри ҳафтумро бо овози дуюми Ваҳй боби ҳаждаҳ мувофиқ месозад, зеро маҳз дар овози дуюм Худо гуноҳҳои ӯро ба ёд меорад, ва баъд доварии ӯро дучанд мекунад. Як бор барои шаҳидони асрҳои торик, ва як бор барои хунрезии буҳрони қонуни якшанбе.

> Ва ман овози дигареро аз осмон шунидам, ки мегуфт: «Аз вай берун оед, эй қавми Ман, то дар гуноҳҳои вай шарик нагардед ва аз офатҳои вай насибае наёбед. Зеро гуноҳҳои вай то ба осмон расидаанд, ва Худо шароратҳои вайро ба ёд овардааст. Ба вай ҳамон тавр подош диҳед, чунон ки вай ба шумо подош додааст, ва мувофиқи аъмолаш ба вай дучандон боз диҳед; дар ҳамон косае ки пур кардааст, барои вай дучандон пур кунед». Ваҳй 18:4–6.

Он камшуморе аз Сардис, ки либосҳои худро палид накарда буданд, онҳоеро намояндагӣ мекунанд, ки аз таърихи Тиётира, ки соли 1798 ба анҷом расид, берун омаданд. Онҳо бо бевазани Сорепто муаррифӣ шудаанд, бевазане, ки дар соли 1844 ба ақди никоҳ мерафт.

> «Омадани Масеҳ ҳамчун Саркоҳини мо ба Қудси қудсҳо, барои поксозии муқаддасгоҳ, ки дар Дониёл 8:14 ба назар оварда шудааст; омадани Писари Инсон назди Қадими айём, чунон ки дар Дониёл 7:13 пешниҳод гардидааст; ва омадани Худованд ба маъбади Худ, ки Малокӣ онро пешгӯӣ кардааст, ҳама тавсифи ҳамон як воқеа мебошанд; ва ҳамин ҳамчунин бо омадани домод ба тӯй, ки Масеҳ дар масали даҳ бокира дар Матто 25 баён кардааст, ифода ёфтааст». «Муборизаи бузург», 426.

Зани бевазан, таоми охирини худро пеш аз маргаш омода мекард, ҳангоме ки Илёс ба вай амр фармуд, ки ба ӯ хизмат намояд. Ӯ намунаи он андакони вафодор дар Тиётира мебошад, ки ба андакони вафодори Сардис мегузаштанд, онҳое ки «ду чӯб»-ро барои «оташ» ҷамъ меоварданд.

«ду чӯб» ҳар ду хонадони Исроили қадимро ифода мекунанд, ки зери пои бутпарастӣ ва сипас папапарастӣ кӯфта шуданд, аммо мебоист дар таърихи солҳои 1798 то 1844 ҷамъ оварда шуда, ҳамчун «як чӯб» ба ҳам пайваста гарданд.

> Ва каломи Худованд боз бар ман нозил шуда, гуфт: «Ва ту, эй писари одам, як чӯбдаст бигир ва бар он бинавис: “Барои Яҳудо ва барои банӣ-Исроил, ҳамроҳони ӯ”. Сипас чӯбдасти дигаре бигир ва бар он бинавис: “Барои Юсуф, чӯбдасти Эфроим, ва барои тамоми хонадони Исроил, ҳамроҳони ӯ”. Ва онҳоро яке ба дигаре пайваст кун, то як чӯбдаст шаванд; ва онҳо дар дасти ту як хоҳанд шуд. Ва ҳангоме ки фарзандони қавми ту ба ту сухан ронда, гӯянд: “Оё ба мо намефаҳмонӣ, ки инҳо чӣ маъно доранд?” — ба онҳо бигӯ: “Ҳамин тавр мегӯяд Худованд Худо: инак, Ман чӯбдасти Юсуфро, ки дар дасти Эфроим аст, ва сибтҳои Исроилро, ки ҳамроҳони ӯянд, хоҳам гирифт ва онҳоро бо он, яъне бо чӯбдасти Яҳудо, хоҳам пайваст, ва онҳоро як чӯбдаст хоҳам гардонид, ва онҳо дар дасти Ман як хоҳанд буд”. Ва он чӯбдастоне ки бар онҳо менависӣ, дар дасти ту пеши чашмони онҳо хоҳанд буд. Ва ба онҳо бигӯ: “Ҳамин тавр мегӯяд Худованд Худо: инак, Ман банӣ-Исроилро аз миёни халқҳо, ба ҳар ҷо ки рафтаанд, хоҳам гирифт, ва онҳоро аз ҳар тараф ҷамъ оварда, ба замини худашон хоҳам овард. Ва онҳоро дар он замин, бар кӯҳҳои Исроил, як миллат хоҳам сохт; ва як подшоҳ бар ҳамаи онҳо подшоҳ хоҳад буд; ва онҳо дигар ҳеҷ гоҳ ду миллат нахоҳанд буд, ва дигар ҳеҷ гоҳ ба ду подшоҳӣ тақсим нахоҳанд шуд. Ва дигар худро бо бутҳои худ, ва бо чизҳои зишти худ, ва бо ҳеҷ яке аз маъсиятҳои худ палид нахоҳанд кард; балки Ман онҳоро аз ҳамаи манзилҳояшон, ки дар онҳо гуноҳ кардаанд, наҷот хоҳам дод ва онҳоро пок хоҳам гардонид; ва онҳо қавми Ман хоҳанд буд, ва Ман Худои онҳо хоҳам буд. Ва бандаи Ман Довуд бар онҳо подшоҳ хоҳад буд; ва ҳамаи онҳо як чӯпон хоҳанд дошт; ва онҳо дар аҳкоми Ман роҳ хоҳанд рафт, ва фароизи Маро риоя хоҳанд кард ва онҳоро ба ҷо хоҳанд овард. Ва онҳо дар замине сокин хоҳанд шуд, ки Ман ба бандаи Худ Яъқуб додаам, ки падарони шумо дар он сокин буданд; ва дар он сокин хоҳанд шуд, ҳам онҳо, ҳам фарзандонашон, ва ҳам фарзандони фарзандонашон то абад; ва бандаи Ман Довуд то абад амири онҳо хоҳад буд. Ва Ман бо онҳо паймони сулҳ хоҳам баст; он барои онҳо паймони ҷовидонӣ хоҳад буд; ва онҳоро барқарор хоҳам кард, ва афзун хоҳам гардонид, ва муқаддасгоҳи Худро дар миёни онҳо то абад хоҳам ниҳод. Ва хаймаи Ман низ бо онҳо хоҳад буд; оре, Ман Худои онҳо хоҳам буд, ва онҳо қавми Ман хоҳанд буд. Ва халқҳо хоҳанд донист, ки Ман, ки Худованд ҳастам, Исроилро тақдис менамоям, вақте ки муқаддасгоҳи Ман дар миёни онҳо то абад бошад”». Ҳизқиёл 37:15–28.

Вақте ки Илёс Сарептаро тарк мекунад, то Аҳъоб ва тамоми Исроилро ба кӯҳи Кармил бихонад, калисои бевазане, ки ба биёбон гурехта буд, ду чӯбро барои оташе ҷамъ мекард, ки бевазанро пеш аз тӯйи 22 октябри соли 1844 пок месозад. Ҷамъ овардани он ду чӯб, ҷамъ овардани ҳаракати миллеритӣ аст, ки дар давраи охирини шасту панҷсолае, ки дар Ишаъё боби ҳафт муайян шудааст, ба анҷом мерасад. Подшоҳии шимолӣ аз соли 723 то м. то соли 1798 лаънати Мӯсоро аз сар гузаронд, ва подшоҳии ҷанубӣ аз соли 677 то м. то соли 1844 ҳамон лаънатро аз сар гузаронд. Дар соли 1844 ворисони рӯҳонии он ду халқи воқеӣ ҳамчун як чӯб, ё як миллат, ҷамъ оварда шуданд.

Агар ҳеҷ чизи дигар набошад ҳам, Ҳизқиёл ин ду чӯбро ҳамчун ду халқ муайян мекунад, ки як халқ мешаванд.

> Зеро сари Сурия Димишқ аст, ва сари Димишқ Разин; ва дар давоми шасту панҷ сол Эфроим чунон шикаста хоҳад шуд, ки дигар қавм набошад. Ва сари Эфроим Сомария аст, ва сари Сомария писари Рамалиё. Агар имон наоваред, албатта пойдор нахоҳед монд. Ишаъё 7:8, 9.

Агар мо ба пешгӯии шасту панҷ сол имон наоварем, устувор нахоҳем шуд.

Мо дар мақолаи навбатӣ ба баёни рамзшиносии Илёс идома хоҳем дод.

Back to Articles