Article

# Rome Establishes the Vision - Number Eleven

Рум рӯъёро барқарор мекунад — Шумораи ёздаҳ

Understanding the Triple Application of Prophecy: September 11, 2001, and the Final Testing Process for Laodicean Adventism

Фаҳмидани татбиқи сегонаи нубувват: 11 сентябри соли 2001 ва раванди ниҳоии санҷиш барои адвентизми Лоудиқиян

Author

Jeff Pippenger

Published

August 30, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Just as August 11, 1840, confirmed the rules adopted by Miller, after September 11, 2001 it was seen by those willing to see, that the prophetic principles adopted by Future for America were the true biblical methodology of the latter rain, as set forth in Isaiah chapter twenty-eight. The application of reform line upon reform line as set forth in sacred history established that September 11, 2001, was a repetition of August 11, 1840.

Ҳамон тавре ки 11 августи соли 1840 қоидаҳои аз ҷониби Миллер қабулшударо тасдиқ кард, пас аз 11 сентябри соли 2001 барои онҳое, ки омодаи дидан буданд, ошкор гардид, ки усулҳои нубувватие, ки Future for America қабул намудааст, ҳамон методологияи ҳақиқии библиявии борони охирин аст, чунон ки дар боби бистуҳаштуми Ишаъё баён шудааст. Татбиқи хатти ислоҳот бар хатти ислоҳот, чунон ки дар таърихи муқаддас нишон дода шудааст, собит намуд, ки 11 сентябри соли 2001 такрори 11 августи соли 1840 буд.

It was seen that as the mighty angel of Revelation ten descended in 1840, He typified His descent in 2001. Both angels descended as a prophecy of Islam was fulfilled. The movement then grew as men and women responded to the effectiveness of the methodology. The leadership of Laodicean Seventh-day Adventism was passed by at the time of the end in 1989, and now that church entered into its final testing process, as the Lord began to select the movement of the third angel to be His last-day spokesmen.

Дида шуд, ки чунон ки фариштаи қудратманди Ваҳй боби даҳум дар соли 1840 нозил шуд, Ӯ нузули Худро дар соли 2001 намунавӣ нишон дод. Ҳар ду фаришта дар ҳоле нозил шуданд, ки пешгӯие дар бораи Ислом ба иҷро мерасид. Сипас он ҳаракат, вақте ки мардону занон ба муассирии он методология посух доданд, рушд ёфт. Роҳбарияти адвентизми рӯзи ҳафтуми Лаодикия дар замони интиҳо, дар соли 1989, канор гузошта шуд, ва акнун он калисо ба раванди ниҳоии озмоиши худ ворид гардид, дар ҳоле ки Худованд ба баргузидани ҳаракати фариштаи сеюм оғоз намуд, то сухангӯёни рӯзҳои охирини Ӯ бошанд.

A premier rule of the rules given for the last days was the triple application of prophecy. Especially so at that time was the triple application of the three woes, which so clearly upheld the event of September 11, 2001. When that truth was honestly investigated, those who were then being led to Jeremiah’s “old paths,” by hearts seeking for the truth, the prophetic fulfillment, along with the validity of the rules of prophetic interpretation adopted by the movement of the third angel was recognized as valid.

Яке аз қоидаҳои асосӣ дар миёни қоидаҳое, ки барои айёми охир дода шуданд, татбиқи сегонаи нубувват буд. Махсусан дар он вақт, татбиқи сегонаи се вой чунин буд, ки воқеаи 11 сентябри соли 2001-ро ба таври бисёр равшан таъйид мекард. Вақте ки он ҳақиқат бо сидқ таҳқиқ карда шуд, касоне ки дар он вақт ба сӯи «роҳҳои қадим»-и Ирмиё роҳнамоӣ мешуданд, бо дилҳое, ки ҳақиқатро меҷустанд, иҷрои нубувват, ҳамроҳ бо эътибори қоидаҳои тафсири нубувӣ, ки аз ҷониби ҳаракати фариштаи сеюм пазируфта шуда буданд, ҳамчун дуруст шинохта шуд.

It was seen that the correct pioneer understanding of the history of the first woe of Revelation chapter nine represented Islam. The false prophet Mohammed was seen to be the king of that history. In that history Islam would attack the Roman Empire, and their mode of warfare was specifically identified as striking suddenly and unexpectedly. In that regard it was understood that the very mode of warfare of Islam provided the etymological roots of the word “assassin.” In that history Islam would hurt the armies of Rome, and the period concluded under the line of a one-hundred-and-fifty-year time prophecy. When that time prophecy ended on July 27, 1449, the time prophecy and history of the second woe began.

Дида шуд, ки фаҳмиши дурусти пешоҳангон оид ба таърихи войи аввалини боби нӯҳуми Ваҳй исломро ифода мекард. Дида шуд, ки пайғамбари козиб Муҳаммад подшоҳи он таърих буд. Дар он таърих ислом ба Империяи Рум ҳамла меовард, ва шеваи ҷанги он ба таври махсус ҳамчун зарбаи ногаҳонӣ ва ғайричашмдошт муайян гардида буд. Дар ин робита фаҳмида мешуд, ки худи шеваи ҷангии ислом решаҳои этимологии вожаи «қотили пинҳонӣ»-ро фароҳам овардааст. Дар он таърих ислом ба лашкарҳои Рум осеб мерасонд, ва он давра зери хатти нубуввати замонии яксаду панҷоҳсола ба поён мерасид. Вақте ки он нубуввати замонӣ 27 июли соли 1449 ба анҷом расид, нубуввати замонӣ ва таърихи войи дуюм оғоз ёфт.

It began another time-prophecy of three hundred and ninety-one years and fifteen days, that ended on August 11, 1840. In that history the ruler that represented the prophetic work of Islam was Ottman, who had been typified by Mohammed in the history of the first woe. Chapter nine says that in the history of the second woe, Islam would kill the armies of Rome. They would still exercise the mode of warfare, attacking suddenly and unexpectedly, but in that history gunpowder was first invented and employed, so the second woe represented a mode of warfare represented by the assassin’s sudden attack, plus it included explosives.

Он боз як пешгӯии замонии сесаду наваду як солу понздаҳрӯзаро оғоз намуд, ки 11 августи соли 1840 ба анҷом расид. Дар он таърих ҳокиме, ки кори пешгӯёнаи Исломро намояндагӣ мекард, Отмон буд, ки дар таърихи войи аввал ба василаи Муҳаммад рамзӣ нишон дода шуда буд. Боби нӯҳум мегӯяд, ки дар таърихи войи дуюм, Ислом лашкарҳои Румро хоҳад кушт. Онҳо ҳамоно тарзи ҷангро идома медоданд, ба таври ногаҳонӣ ва ғайричашмдошт ҳамла мекарданд, вале дар он таърих борут бори аввал ихтироъ ва ба кор бурда шуд; пас, войи дуюм тарзи ҷангеро намояндагӣ мекард, ки бо ҳамлаи ногаҳонии қотил рамз ёфтааст, илова бар он ки моддаҳои таркандаро низ дар бар мегирифт.

On September 11, 2001 the third woe of Islam suddenly struck the spiritual armies of Rome with explosives. That event marked the beginning of several lines of prophetic truth, but it had clearly been established upon the two previous witnesses of the first and second woe. The event clearly demonstrated that just as the empowerment of the Millerite history of August 11, 1840, when the prophecy of Islam of the second woe was fulfilled and the angel of Revelation ten descended, that when the prophecy of Islam of the third woe arrived, it marked the descent of the angel of Revelation eighteen on that date.

Дар 11 сентябри соли 2001 войи сеюми Ислом ногаҳон бо маводи тарканда ба лашкарҳои рӯҳонии Рум зарба зад. Он воқеа оғози чандин хатҳои ҳақиқати нубувватиро нишон дод, аммо равшан буд, ки он бар ду шоҳиди пешинаи войи якум ва дуюм бунёд ёфта буд. Он воқеа ба таври равшан нишон дод, ки ҳамон тавре ки тавонмандсозии таърихи миллеритӣ дар 11 августи соли 1840, вақте ки нубуввати Ислом дар бораи войи дуюм ба иҷро расид ва фариштаи Ваҳй боби даҳум нузул кард, сурат гирифта буд, ҳамин тавр, вақте ки нубуввати Ислом дар бораи войи сеюм фаро расид, он дар ҳамон сана нузули фариштаи Ваҳй боби ҳаждаҳумро нишон дод.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> «Акнун сухане паҳн шудааст, ки гӯё ман эълон карда бошам, ки Ню-Йорк бояд бо мавҷи азими баҳр рӯфта шавад? Ман ҳеҷ гоҳ инро нагуфтаам. Ман гуфтаам, ҳангоме ки ба биноҳои азиме, ки дар он ҷо қабат бар қабат қомат меафрозанд, менигаристам: “Чӣ манзараҳои даҳшатноке рӯй хоҳанд дод, вақте ки Худованд бархезад, то заминро ба сахтӣ биларзонад! Он гоҳ суханони Ваҳй 18:1–3 ба иҷро хоҳанд расид.” Тамоми боби ҳаждаҳуми Ваҳй ҳушдорест дар бораи он чи бар замин хоҳад омад. Аммо ман ба таври махсус дар бораи он чи бар Ню-Йорк хоҳад омад, нуре надорам, ҷуз ин ки медонам, ки рӯзе биноҳои азими он ҷо бо гардиш ва вожгунсозии қудрати Худо фурӯ хоҳанд афтод. Аз нуре ки ба ман дода шудааст, медонам, ки ҳалокат дар ҷаҳон аст. Як сухан аз ҷониби Худованд, як ламси қудрати азими Ӯ, ва ин сохтмонҳои муҳташам фурӯ хоҳанд рехт. Манзараҳое рух хоҳанд дод, ки даҳшатнокии онҳоро мо наметавонем тасаввур кунем». Review and Herald, July 5, 1906.

The movement of Future for America was then seen, by those willing to see, as the parallel of the Millerite movement. Islam of the third woe became a primary element of the message from that point onward. Inspiration plainly taught that when the angel of Revelation descended the latter rain would arrive.

Он гоҳ ҳаракати Future for America, аз ҷониби онҳое ки омодаи дидан буданд, ҳамчун ҳамтои ҳаракати миллеритӣ дида шуд. Исломи войи сеюм аз ҳамон нуқта ба баъд ба унсури асосии паём табдил ёфт. Илҳом ошкоро таълим медод, ки вақте фариштаи Ваҳй фуруд ояд, борони охир хоҳад расид.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> «Борони дерина бояд бар қавми Худо нозил шавад. Фариштаи қудратманде бояд аз осмон фуруд ояд, ва тамоми замин аз ҷалоли ӯ мунаввар гардад». Review and Herald, April 21, 1891.

As the Lion of the tribe of Judah began to open the broader understanding of the latter rain, He led His people to the book of Joel, which is a primary point of reference of the latter rain. At that point some of those men who had joined the movement post September 11, 2001, determined that the insects of Joel that destroy God’s vine, leading up to the awakening of the Midnight Cry, represented Islam. They could not or would not see that the insects represented Rome.

Ҳангоме ки Шери қабилаи Яҳудо ба кушодани дарки фарохтари борони охир оғоз намуд, Ӯ қавми Худро ба китоби Юил ҳидоят кард, ки яке аз манобеи асосии истинод дар бораи борони охир аст. Дар он вақт бархе аз он мардоне, ки пас аз 11 сентябри соли 2001 ба ин ҳаракат ҳамроҳ шуда буданд, ба хулоса омаданд, ки ҳашароти зикршуда дар китоби Юил, ки токи Худоро вайрон мекунанд ва то ба бедории Нидои Нисфи Шаб мерасанд, рамзи ислом мебошанд. Онҳо наметавонистанд ё намехостанд бубинанд, ки он ҳашарот Румро намояндагӣ мекарданд.

The powerful light that had been brought about by recognizing the triple application of prophecy in regards to the three woes added an unsanctified logical support to their claim that the insects represented Islam. As is always the case, once a private interpretation is entertained a wresting of the Scriptures takes place in an attempt to uphold the false premise. In their work to uphold their view they demonstrated that they did not understand the principle of type and antitype.

Нури пурқуввате, ки аз шинохтани татбиқи секаратаи нубувват нисбат ба се вой ба вуҷуд омада буд, ба даъвои онҳо, ки ҳашарот исломро ифода мекунанд, як такягоҳи мантиқии тақдисноёфтаафзуд. Чунон ки ҳамеша чунин аст, ҳамин ки тафсири хусусӣ пазируфта шавад, барои нигоҳ доштани муқаддимаи ботил таҳрифи Навиштаҳо ба миён меояд. Дар кӯшиши худ барои ҳифзи назари хеш, онҳо нишон доданд, ки усули тимсол ва зиддитимсолро намефаҳманд.

In theological and biblical studies, the terms “type” and “antitype” are used to describe a relationship between two elements, where one prefigures or foreshadows the other. This concept often falls under the broader categories of “shadow” and “substance.”

Дар таҳқиқоти илоҳиётӣ ва китобӣ, истилоҳҳои «навъ» ва «зиддинавъ» барои тавсифи муносибати миёни ду унсур ба кор бурда мешаванд, ки яке дигареро пешакӣ нишон медиҳад ё сояи пешакии он мебошад. Ин мафҳум аксаран дар доираи категорияҳои фарохтари «соя» ва «ҳақиқат» қарор мегирад.

A type is an event, person, or institution in the Old Testament that prefigures or foreshadows a corresponding event, person, or institution in the New Testament. It serves as a symbolic precursor. The antitype is the fulfillment or actualization of the type. It is the reality that was foreshadowed by the type. The concept of “shadow” and “substance” parallels the relationship between type and antitype. The “shadow” represents the (type), whereas the “substance” represents the (antitype).

Тип ин ҳодиса, шахс ё ниҳоде дар Аҳди Қадим аст, ки ҳодиса, шахс ё ниҳоди мувофиқеро дар Аҳди Ҷадид пешакӣ тасвир мекунад ё соя меандозад. Он ҳамчун пешомади рамзӣ хидмат мекунад. Антитип иҷроиш ё воқеиятёбии тип аст. Он ҳамон воқеиятест, ки аз ҷониби тип пешакӣ соя андохта шуда буд. Мафҳуми «соя» ва «моҳият» бо муносибати байни тип ва антитип ҳамсон аст. «Соя» намояндаи (тип) мебошад, дар ҳоле ки «моҳият» намояндаи (антитип) мебошад.

> Let no man therefore judge you in meat, or in drink, or in respect of an holyday, or of the new moon, or of the sabbath days: Which are a shadow of things to come; but the body is of Christ. Colossians 2:16, 17.

> Пас ҳеҷ кас шуморо барои хӯрдан ё нӯшидан, ё дар бораи ид, ё моҳи нав, ё рӯзҳои шанбе маҳкум накунад; зеро инҳо сояи чизҳои ояндаанд, аммо ҷисм аз они Масеҳ аст. Қӯлассиён 2:16, 17.

> For the law having a shadow of good things to come, and not the very image of the things, can never with those sacrifices which they offered year by year continually make the comers thereunto perfect. Hebrews 10:1.

> Зеро шариат сояи некиҳои ояндаро дорад, на худи сурати ҳақиқии он чизҳоро, ва ҳаргиз наметавонад бо он қурбониҳое ки сол ба сол пайваста тақдим мекарданд, онҳое ки ба он наздик мешаванд, комил гардонад. Ибриён 10:1.

In the post September 11, 2001 controversy over Joel, and the correct identification of papal Rome as symbolized by four insects, thus outlining the progressive destruction of Laodicean Adventism, those arguing that the insects were Islam, not only placed an unsanctified emphasis upon the triple application of the three woes, but they also pointed to types which pointed to the antitype of Rome, and claimed those types actually identified Islam. In doing so, they gave evidence that they either did not truly understand the principle of type and antitype, or they believed misrepresenting the types was a worthy means to justify the end.

Дар баҳсу мунозирае, ки пас аз 11 сентябри соли 2001 дар бораи Юил ба миён омад, ва дар бораи шинохти дурусти Руми папӣ ҳамчун он чи бо чор ҳашарот рамзгузорӣ шудааст, ва ба ин васила вайроншавии тадриҷии адвентизми Лоадикиявиро нишон медиҳад, онҳое ки баҳс мекарданд, ки ҳашарот Ислом аст, на танҳо бар татбиқи сегонаи се вой таъкиди ғайримуқаддас гузоштанд, балки ҳамчунин ба тимсолҳое ишора карданд, ки ба зиддитимсоли Рум ишора менамуданд, ва даъво карданд, ки он тимсолҳо дар асл Исломро муайян месозанд. Бо чунин кардан, онҳо далел доданд, ки ё дар ҳақиқат асли навъи тимсол ва зиддитимсолро намефаҳмиданд, ё бовар доштанд, ки таҳрифи тимсолҳо василаи сазоворест барои сафед кардани анҷом.

In the current controversy over Rome, there is once again evidence that those holding to the flawed idea that the “robbers” of Daniel chapter eleven, verse fourteen is the United States do not correctly understand both the triple application of prophecy, or the principle of type and antitype.

Дар баҳси кунунӣ оид ба Рум, бори дигар далеле мавҷуд аст, ки онҳое, ки ба ақидаи носаҳеҳ пойбанданд, ки «ғоратгарон»-и Дониёл боби ёздаҳ, ояти чордаҳ Иёлоти Муттаҳида мебошанд, на татбиқи сегонаи нубувватро дуруст мефаҳманд ва на ҳам принсипи навъ ва зиддинавъро.

When those who hold the view that the “robbers” are the United States seek to uphold their position they employ an application of a triple application of the three Rome’s, to supposedly prove that modern Rome, the third manifestation of Rome is the United States. Trusting that they are not purposely bearing false witness, and that they are only manifesting a blind ignorance of the rules of a triple application of prophecy, they employ a prophetic characteristic of the first two Rome’s and argue that a characteristic of Rome’s history identifies modern Rome.

Ҳангоме ки онҳое, ки бар ин ақидаанд, ки «ғоратгарон» Иёлоти Муттаҳидаи Амрико мебошанд, мекӯшанд мавқеи худро устувор созанд, онҳо татбиқи як татбиқи сегонаи се Румро ба кор мебаранд, то гӯё исбот кунанд, ки Руми муосир, яъне зуҳури сеюми Рум, Иёлоти Муттаҳидаи Амрикост. Бо эътимод ба он ки онҳо қасдан шаҳодати дурӯғ намедиҳанд, балки фақат нодонии кӯрона нисбат ба қоидаҳои татбиқи сегонаи нубувватро зоҳир месозанд, онҳо як хусусияти нубувватии ду Руми аввалро ба кор мебаранд ва баҳс мекунанд, ки яке аз хусусиятҳои таърихи Рум Руми муосирро муайян мекунад.

Pagan Rome is the first of three prophetic fulfillments of Rome. In Daniel chapter eight pagan Rome is the masculine little horn. In chapter two pagan Rome is statecraft. In Daniel seven pagan Rome divides into a ten-fold kingdom.

Руми бутпараст нахустин аз се иҷроиши пешгӯёнаи Рум аст. Дар боби ҳаштуми Дониёл Руми бутпараст шохчаи хурди музаккар аст. Дар боби дуюм Руми бутпараст давлатдорӣ аст. Дар Дониёл 7 Руми бутпараст ба подшоҳии даҳгона тақсим мешавад.

The second manifestation of Rome is papal Rome, who in chapter eight is the feminine little horn, and who is churchcraft in chapter two, and who is the horn speaking blasphemies and plucks up three horns in chapter seven. Pagan Rome is a singular power, but papal Rome is a twofold power, representing the papal church as ruling over the statecraft of the previous political structures of pagan Rome. In 1798, the papal power received its deadly wound, but it did not cease to be a church, it only ceased to be a beast of Bible prophecy for the civil power it had previously controlled was removed.

Зуҳуроти дуюми Рум — Руми папистӣ аст, ки дар боби ҳаштум ҳамон шохи хурди занона мебошад, ва дар боби дуюм ҳамон ҳукмронии калисоӣ аст, ва дар боби ҳафтум ҳамон шохест, ки куфр мегӯяд ва се шохро аз реша канда мепартояд. Руми бутпарастӣ қудрати воҳид аст, аммо Руми папистӣ қудрати дугона аст, ки калисои папиро ҳамчун ҳоким бар давлатдории сохторҳои сиёсии пешинаи Руми бутпарастӣ намояндагӣ мекунад. Дар соли 1798 қудрати папӣ захми марговари худро гирифт, аммо он аз калисо будан бознаистод; танҳо аз он ҷиҳат ҳайвони пешгӯии Китоби Муқаддас буданро бас кард, ки қудрати шаҳрвандие, ки пештар онро идора мекард, аз он гирифта шуд.

The second Rome is papal Rome and it only functioned as a power (beast) of Bible prophecy when it had the ability to control the power of the state to carry out its blasphemous plans. The first Rome was a singular power, the second Rome was a twofold power and the third Rome is a threefold power. The three manifestations of Rome are governed by the same principles as every triple application of prophecy. Prophetically there are three woes, three Babylon’s, three Rome’s and three Elijah’s. In terms of type and antitype the first two manifestation of any of the triple applications are types which provide the shadow of the third fulfillment, which is the antitype and substance of the triple application of prophecy.

Рими дуюм Рими папавӣ аст, ва он танҳо ҳамон вақт ҳамчун қудрат (ваҳшӣ)-и пешгӯии Китоби Муқаддас амал мекард, ки тавони идора намудани қудрати давлатро барои иҷрои нақшаҳои куфромези худ дошт. Рими якум як қудрати ягона буд, Рими дуюм қудрати дугона буд, ва Рими сеюм қудрати сегона аст. Се зуҳуроти Рим бо ҳамон усулҳо идора мешаванд, ки ҳар татбиқи сегонаи пешгӯӣ бо онҳо идора мегардад. Аз нигоҳи пешгӯйона се вой, се Бобил, се Рим ва се Илёс вуҷуд доранд. Аз ҷиҳати намуна ва зиддинамуна, ду зуҳуроти аввали ҳар яке аз татбиқҳои сегона намунаҳо мебошанд, ки сояи иҷрошавии сеюмро фароҳам меоранд; ва он зиддинамуна ва ҷавҳари татбиқи сегонаи пешгӯист.

With Rome the characteristics of the first two Rome’s identify that both pagan and papal Rome gave the title of Pontifex Maximus to their ruler. Therefore, the title of the ruler of modern Rome would be Pontifex Maximus, a title never attributed to any president of the United States. The first two Rome’s would overcome three geographical obstacles in order to establish the authority upon the throne of their specific period of history. There is no evidence of the United States overcoming three geographical obstacles leading up to 1798.

Бо Рум хусусиятҳои ду Руми аввал нишон медиҳанд, ки ҳам Руми бутпараст ва ҳам Руми папавӣ ба ҳокими худ унвони Pontifex Maximus медоданд. Бинобар ин, унвони ҳокими Руми муосир Pontifex Maximus хоҳад буд — унвоне, ки ҳаргиз ба ҳеҷ як президенти Иёлоти Муттаҳидаи Амрико нисбат дода нашудааст. Ду Руми аввал, барои барқарор сохтани ҳокимият бар тахти давраи мушаххаси таърихи худ, се монеаи ҷуғрофиро мағлуб мекарданд. Ҳеҷ далеле вуҷуд надорад, ки Иёлоти Муттаҳида то соли 1798 се монеаи ҷуғрофиро мағлуб карда бошад.

The first two Rome’s had a specific period of time identified when they would rule supremely. In verse twenty-four of Daniel eleven pagan Rome is identified ruling for a “time,” or three hundred and sixty years, which it did from the Battle of Actium in 31 BC, until the year 330 AD. Repeatedly papal Rome is identified as ruling for twelve hundred and sixty years after the three horns were removed, from 538 until 1798. In Isaiah chapter twenty-three the United States is identified as reigning for seventy symbolic years, as the days of one king, but it never removed three geographical obstacles in advance of its ruling for seventy symbolic years.

Ду Рими аввал давраи муайяни вақт доштанд, ки дар он ҳукмронии мутлақ хоҳанд кард. Дар ояти бисту чаҳоруми боби ёздаҳуми Дониёл, Рими бутпараст ҳамчун ҳукмрон барои як «замон», ё сесаду шаст сол, муайян шудааст, ки воқеан аз Ҷанги Актиум дар соли 31 то милод то соли 330 милодӣ чунин ҳукмронӣ кард. Борҳо Рими папавӣ ҳамчун ҳукмрон барои як ҳазору дусаду шаст сол пас аз бардошта шудани се шох муайян шудааст, аз соли 538 то 1798. Дар боби бисту сеюми Ишаъё, Иёлоти Муттаҳида ҳамчун подшоҳӣкунанда барои ҳафтод соли рамзӣ, ҳамчун айёми як подшоҳ, муайян шудааст, аммо он ҳеҷ гоҳ пеш аз ҳукмронии худ барои ҳафтод соли рамзӣ се монеаи ҷуғрофиро аз миён набурд.

Modern Rome is represented as overcoming the three geographical obstacles of the king of the south, the glorious land and Egypt in Daniel chapter eleven, verses forty to forty-two, and when those three obstacles are defeated and brought into the submission of Rome they then form the threefold union of the dragon, the beast and false prophet. John also informs us that the papal beast’s deadly wound is healed and that it then rules for forty-two symbolic months.

Руми муосир ҳамчун ғолибомада бар се монеаи ҷуғрофиёии подшоҳи ҷануб, замини ҷалол ва Миср дар боби ёздаҳуми китоби Дониёл, оятҳои чил то чилу ду, муаррифӣ мешавад; ва ҳангоме ки ин се монеа мағлуб гардида, ба итоати Рум дароварда мешаванд, онҳо он гоҳ иттиҳоди сегонаи аждаҳо, ҳайвон ва пайғамбари козибро ташкил медиҳанд. Юҳанно низ ба мо хабар медиҳад, ки захми марговари ҳайвони папавӣ шифо меёбад ва он гоҳ вай барои чиҳилу ду моҳи рамзӣ ҳукмронӣ мекунад.

> And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. And they worshipped the dragon which gave power unto the beast: and they worshipped the beast, saying, Who is like unto the beast? who is able to make war with him? And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:3–5.

> Ва яке аз сарҳои ӯро дидам, ки гӯё то ба марг захмдор шуда буд; ва захми марговараш шифо ёфт; ва тамоми ҷаҳон аз пайи ҳайвон бо ҳайрат равона шуд. Ва онҳо аждаҳоро, ки ба ҳайвон қудрат дода буд, парастиш карданд; ва ҳайвонро низ парастиш намуда, мегуфтанд: «Кист монанди ҳайвон? ва кист, ки битавонад бо ӯ ҷанг кунад?» Ва ба ӯ даҳоне дода шуд, ки суханони бузург ва куфрҳо мегуфт; ва ба ӯ қудрат дода шуд, ки чиҳилу ду моҳ амал намояд. Ваҳй 13:3–5.

The beast that rules for forty-two symbolic months after its deadly wound is healed is the Roman power.

Ҳайвоне, ки баъд аз шифо ёфтани захми марговараш чиҳилу ду моҳи рамзӣ ҳукмронӣ мекунад, қудрати Рум аст.

> The prophecy of Revelation 13 declares that the power represented by the beast with lamblike horns shall cause ‘the earth and them which dwell therein’ to worship the papacy—there symbolized by the beast ‘like unto a leopard.’ . .. In both the Old and the New World, the papacy will receive homage in the honor paid to the Sunday institution, that rests solely upon the authority of the Roman Church.” The Great Controversy, 578.

> Пешгӯии Ваҳй 13 эълон мекунад, ки қудрате, ки бо ҳайвони дорои шохҳои баррамонанд ифода шудааст, сабаб хоҳад шуд, ки «замин ва сокинони он» папагариро парастанд, ки дар он ҷо бо ҳайвоне, ки «монанди паланг» аст, рамзгузорӣ шудааст. ... Ҳам дар Дунёи Қадим ва ҳам дар Дунёи Нав, папагарӣ дар иззате, ки ба муассисаи якшанбе дода мешавад, эҳтиром хоҳад ёфт; муассисае ки танҳо бар ҳокимияти Калисои Рум устувор аст.» «Муборизаи Бузург», 578.

Pagan, the first Rome, ruled supremely for three hundred and sixty years in fulfillment of Daniel chapter eleven, verse twenty-four, and it did so after it removed three geographical obstacles in fulfillment of Daniel chapter eight, verse nine.

Руми аввала, яъне бутпараст, мутобиқи Дониёл боби ёздаҳ, ояти бисту чор, дар муддати сесаду шаст сол бо ҳукмронии мутлақ салтанат ронд; ва инро пас аз он ба ҷо овард, ки се монеаи ҷуғрофиро, мувофиқи Дониёл боби ҳашт, ояти нуҳ, аз миён бардошт.

Papal, the second Rome ruled supremely for twelve hundred and sixty years in fulfillment of several passages of Scripture, and it did so after it removed three geographical obstacles in fulfillment of Daniel chapter seven, verses eight and twenty.

Папӣ, яъне Руми дуюм, дар тӯли як ҳазору дусаду шаст сол ба таври олию мутлақ ҳукмронӣ кард, дар иҷрои чандин порчаҳои Навиштаҷот; ва инро баъд аз он ба анҷом расонд, ки се монеаи ҷуғрофиро бартараф намуд, тибқи иҷрои Дониёл боби ҳафтум, оятҳои ҳашт ва бист.

Modern Rome overcomes the king of the south in verse forty of Daniel eleven, and then in verse forty-one it overcomes the glorious land and in verse forty-two it overcomes Egypt. Modern Rome is the king of the north of Daniel chapter eleven.

Руми муосир подшоҳи ҷанубро дар ояти чиҳилуми боби ёздаҳуми Дониёл мағлуб мекунад, ва сипас дар ояти чиҳилу якум замини ҷалолро мағлуб мекунад ва дар ояти чиҳилу дуюм Мисрро мағлуб мекунад. Руми муосир подшоҳи шимоли боби ёздаҳуми Дониёл аст.

Pagan, the first Rome, was a persecuting power, and papal, the second Rome, was a persecuting power and therefore modern Rome will be a persecuting power.

Бутпарастӣ, Руми якум, қудрати таъқибкунанда буд, ва папавӣ, Руми дувум, қудрати таъқибкунанда буд; бинобар ин Руми муосир низ қудрати таъқибкунанда хоҳад буд.

The United States will participate in the third persecution accomplished by modern Rome, but this doesn’t identify the United States as the papal power, it simply identifies a characteristic of the United States’ relationship to the papal power in the last days.

Иёлоти Муттаҳида дар таъқиби сеюме, ки аз ҷониби Рими муосир анҷом дода мешавад, иштирок хоҳад кард, аммо ин Иёлоти Муттаҳидаро ҳамчун қудрати папагӣ муайян намекунад; балки танҳо як хусусияти муносибати Иёлоти Муттаҳида бо қудрати папагиро дар айёми охир муайян месозад.

Those who wish to argue that the United States is the “robbers of thy people” in the last days employ the triple application of the three Rome’s to incorrectly identify the United States. The flawed method they employ in the context of a triple application is based upon identifying a characteristic of the first two Rome’s, and insisting that a prophetic characteristic of Rome, and not Rome itself, is the third Rome.

Онон ки мехоҳанд баҳс кунанд, ки Иёлоти Муттаҳида дар рӯзҳои охир «ғаротгарони қавми ту» аст, барои нодуруст муайян кардани Иёлоти Муттаҳида татбиқи сегонаи се Румро ба кор мебаранд. Усули носаҳеҳе, ки онҳо дар доираи як татбиқи сегона истифода мекунанд, бар он асос ёфтааст, ки хусусиятеро аз ду Руми аввал муайян намуда, исрор меварзанд, ки хусусияти нубувватии Рум — на худи Рум — Руми сеюм аст.

They identify Constantine’s first historical Sunday law in 321 AD, and then papal Rome’s Sunday law in 538 AD, to claim the soon-coming Sunday law in the United States defines the United States as modern Rome, and they also mix their flawed application by associating Jesus’ warning to flee when the “abominations of desolation” spoken of by Daniel, as the Sunday law. The “abomination of desolation” Jesus spoke of, points to two Sunday laws in the last days, but it is a very different symbolism in that it is a warning to flee, not the warning to shun the mark of the beast. Their flawed idea doesn’t even address that there are two specific Sunday laws in the last days.

Онҳо ба қонуни нахустини таърихии рӯзи якшанбеи Константин дар соли 321 милодӣ ва сипас ба қонуни рӯзи якшанбеи Руми папагӣ дар соли 538 милодӣ ишора мекунанд, то иддао намоянд, ки қонуни ба наздикӣ омаданӣ оид ба рӯзи якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида, Иёлоти Муттаҳидаро ҳамчун Руми муосир муайян мекунад; ҳамчунин онҳо татбиқи носаҳеҳи худро омехта сохта, ҳушдори Исоро дар бораи гурехтан ҳангоме ки «макруҳоти харобкунандае», ки Дониёл дар бораи он сухан гуфтааст, зоҳир гардад, бо қонуни рӯзи якшанбе марбут месозанд. «Макруҳоти харобкунандае», ки Исо дар бораи он сухан гуфт, ба ду қонуни рӯзи якшанбе дар айёми охир ишора мекунад, аммо ин рамзшиносии тамоман дигар аст, зеро он ҳушдор барои гурехтан аст, на ҳушдор барои канораҷӯӣ аз нишони ҳайвон. Андешаи носаҳеҳи онҳо ҳатто ин нуктаро баррасӣ намекунад, ки дар айёми охир ду қонуни мушаххаси рӯзи якшанбе вуҷуд дорад.

> When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains: Let him which is on the housetop not come down to take any thing out of his house: Neither let him which is in the field return back to take his clothes. And woe unto them that are with child, and to them that give suck in those days! But pray ye that your flight be not in the winter, neither on the sabbath day. Matthew 24:15–20.

> Пас, ҳангоме ки шумо макруҳии вайрониро, ки ба воситаи Дониёли набӣ гуфта шудааст, дар ҷои муқаддас истода бинед, (ҳар кӣ мехонад, бигзор дарк намояд:) он гоҳ касоне ки дар Яҳудия ҳастанд, ба кӯҳҳо бигурезанд; ва касе ки бар бом аст, поён нафарояд, то чизе аз хонаи худ бигирад; ва касе ки дар саҳро аст, бознагашта, либосҳои худро бигирад. Ва вой бар ҳоли ҳомиладорон ва ширдеҳон дар он рӯзҳо! Аммо дуо гӯед, ки гурези шумо на дар зимистон бошад ва на дар рӯзи шанбе. Матто 24:15–20.

“The abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” was a sign which Jesus gave to His people that identified when they should flee from the coming destruction of Jerusalem as pagan Rome besieged and thereafter destroyed the sanctuary and city from the year 66 to the year 70 AD.

«Зиштии харобӣ, ки Дониёл-пайғамбар дар бораи он гуфтааст», нишонае буд, ки Исо ба қавми Худ дод, то муайян созад, ки кай онҳо бояд аз харобии наздикшавандаи Ерусалим бигрезанд, дар ҳоле ки Руми бутпараст аз соли 66 то соли 70 милодӣ маъбад ва шаҳрро муҳосира намуда, сипас нобуд кард.

> “Jesus declared to the listening disciples the judgments that were to fall upon apostate Israel, and especially the retributive vengeance that would come upon them for their rejection and crucifixion of the Messiah. Unmistakable signs would precede the awful climax. The dreaded hour would come suddenly and swiftly. And the Saviour warned His followers: ‘When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) then let them which be in Judea flee into the mountains.’ Matthew 24:15, 16; Luke 21:20, 21. When the idolatrous standards of the Romans should be set up in the holy ground, which extended some furlongs outside the city walls, then the followers of Christ were to find safety in flight. When the warning sign should be seen, those who would escape must make no delay. . ..

> Исо ба шогирдони шунаванда довариҳоеро эълон кард, ки мебоист бар Исроили муртад фуруд оянд, ва махсусан он интиқоми одилонаеро, ки ба сабаби рад кардан ва маслуб сохтани Масеҳ бар онҳо меомад. Нишонаҳои ошкору бебаҳс пеш аз он анҷоми даҳшатнок падид меомаданд. Он соати маҳуф ногаҳон ва ба зудӣ фаро мерасид. Ва Наҷотдиҳанда пайравони Худро ҳушдор дод: «Пас, ҳангоме ки зиштии вайронкунандаро, ки Дониёли набӣ дар бораи он гуфтааст, дар ҷои муқаддас истодаро бубинед, (ҳар кӣ мехонад, фаҳмад:) он гоҳ бигзор онҳое ки дар Яҳудо мебошанд, ба кӯҳҳо гурезанд». Матто 24:15, 16; Луқо 21:20, 21. Вақте ки байрақҳои бутпарастонаи румиён дар он замини муқаддас, ки чанд фарсах берун аз деворҳои шаҳр тӯл мекашид, барафрохта мешуданд, он гоҳ пайравони Масеҳ мебоист наҷоти худро дар фирор биҷӯянд. Ҳангоме ки нишонаи ҳушдордиҳанда дида мешуд, онҳое ки мехостанд раҳоӣ ёбанд, набояд ҳеҷ таъхир мекарданд....

> “Not one Christian perished in the destruction of Jerusalem. Christ had given His disciples warning, and all who believed His words watched for the promised sign. . . . Without delay they fled to a place of safety—the city of Pella, in the land of Perea, beyond Jordan.” The Great Controversy, 25, 30.

> «Дар вақти вайроншавии Ерусалим ҳеҷ як масеҳӣ ҳалок нагардид. Масеҳ ба шогирдонаш огоҳӣ дода буд, ва ҳамаи онҳое ки ба суханони Ӯ имон оварда буданд, мунтазири аломати ваъдашуда буданд.... Бе таъхир онҳо ба ҷои амн — шаҳри Пелла, дар замини Перея, он сӯи Урдун, гурехтанд». «Муборизаи бузург», 25, 30.

As the year 538 approached, the Christians of that era recognized that the church had been corrupted by a compromise with the religion of paganism, and based upon the warning of Christ, and in conjunction with the light given through the apostle Paul’s testimony in 2 Thessalonians chapter two, they fled into the prophetic wilderness of the twelve hundred and sixty years.

Ҳангоме ки соли 538 наздик мешуд, масеҳиёни он давра дарк карданд, ки калисо бар асари созиш бо дини бутпарастӣ фосид гардидааст; ва бар асоси ҳушдори Масеҳ, инчунин дар ҳамоҳангӣ бо нуре, ки тавассути шаҳодати ҳавворӣ Павлус дар боби дуюми 2 Таслӯникиён дода шудааст, онҳо ба биёбони нубувватии ҳазор дусаду шаст сол гурехтанд.

> “But before the coming of Christ, important developments in the religious world, foretold in prophecy, were to take place. The apostle declared: ‘Be not soon shaken in mind, or be troubled, neither by spirit, nor by word, nor by letter as from us, as that the day of Christ is at hand. Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshiped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God.’

> «Вале пеш аз омадани Масеҳ бояд дар ҷаҳони динӣ рӯйдодҳои муҳиме, ки дар нубувват пешгӯӣ шудаанд, ба амал меомаданд. Ҳавворӣ эълон намуд: “Дар ақл ба зудӣ музтариб нашавед ва ба изтироб наафтед, на ба воситаи рӯҳе, на ба воситаи сухане, ва на ба воситаи номае, ки гӯё аз ҷониби мо бошад, чунон ки гӯё рӯзи Масеҳ наздик омада бошад. Ҳеҷ кас шуморо ба ҳеҷ васила фиреб надиҳад; зеро он рӯз нахоҳад омад, магар ин ки аввал муртадшавӣ рӯй диҳад ва он марди гуноҳ, писари ҳалокат, ошкор гардад; он ки муқобилат мекунад ва худро болотар аз ҳар он чи Худо хонда мешавад ё мавриди парастиш қарор мегирад, боло мебардорад, ба тавре ки ӯ ҳамчун Худо дар маъбади Худо менишинад ва худро нишон медиҳад, ки гӯё ӯ Худост.”»

> “Paul’s words were not to be misinterpreted. It was not to be taught that he, by special revelation, had warned the Thessalonians of the immediate coming of Christ. Such a position would cause confusion of faith; for disappointment often leads to unbelief. The apostle therefore cautioned the brethren to receive no such message as coming from him, and he proceeded to emphasize the fact that the papal power, so clearly described by the prophet Daniel, was yet to rise and wage war against God’s people. Until this power should have performed its deadly and blasphemous work, it would be in vain for the church to look for the coming of their Lord. ‘Remember ye not,’ Paul inquired, ‘that, when I was yet with you, I told you these things?’

> «Суханони Павлус набояд нодуруст тафсир карда мешуданд. Набояд таълим дода мешуд, ки ӯ ба воситаи ваҳйи махсус аҳли Таслӯникиёнро аз омадани фаврии Масеҳ огоҳ кардааст. Чунин мавқеъ боиси сардаргумии имон мегашт; зеро ноумедӣ бисёр вақт ба беимонӣ меоварад. Бинобар ин, расул бародаронро ҳушдор дод, ки ҳеҷ гуна чунин паёмро, гӯё ки аз ҷониби ӯ бошад, қабул накунанд, ва сипас ба таъкиди он далел пардохт, ки қудрати папагӣ, ки пайғамбар Дониёл онро ба чунин равшанӣ тасвир кардааст, ҳанӯз бояд бархезад ва бар зидди қавми Худо ҷанг барад. То вақте ки ин қудрат кори марговар ва куфромези худро анҷом надода бошад, калисо беҳуда чашм ба роҳи омадани Худованди худ хоҳад буд. «Оё дар ёд надоред, — пурсид Павлус, — ки вақте ҳанӯз назди шумо будам, ин чизҳоро ба шумо мегуфтам?»»

> “Terrible were the trials that were to beset the true church. Even at the time when the apostle was writing, the ‘mystery of iniquity’ had already begun to work. The developments that were to take place in the future were to be ‘after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, and with all deceivableness of unrighteousness in them that perish.’

> «Санҷишҳое, ки мебоист калисои ҳақиқиро фаро гиранд, даҳшатнок буданд. Ҳатто дар он замоне ки ҳавворӣ менавишт, аллакай “сирри шарорат” ба амал кардан оғоз карда буд. Он таҳаввулоте, ки мебоист дар оянда рух диҳанд, бояд “бар тибқи амали Шайтон бо ҳар гуна қувват ва аломатҳо ва мӯъҷизоти дурӯғин, ва бо ҳар гуна фиреби ноинсофӣ дар онҳое ки ҳалок мешаванд” мебуданд.»

> “Especially solemn is the apostle’s statement regarding those who should refuse to receive ‘the love of the truth.’ ‘For this cause,’ he declared of all who should deliberately reject the messages of truth, ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: that they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness.’ Men cannot with impunity reject the warnings that God in mercy sends them. From those who persist in turning from these warnings, God withdraws His Spirit, leaving them to the deceptions that they love.” Acts of the Apostles, 265, 266.

> «Махсусан ҷиддӣ аст изҳороти расул дар бораи онҳое, ки қабул кардани “муҳаббати ростӣ”-ро рад хоҳанд кард. Ӯ дар бораи ҳамаи онҳое, ки паёмҳои ростиро дидаю дониста рад хоҳанд кард, эълон намуд: “Ва ба ин сабаб Худо ба онҳо гумроҳии қавӣ мефиристад, то ки ба дурӯғ имон оваранд: то ки ҳамаи онҳое ки ба ростӣ имон наоварданд, балки аз ноинсофӣ лаззат бурданд, маҳкум гарданд.” Одамон наметавонанд бидуни ҷазо он огоҳсозиҳоеро, ки Худо аз рӯи раҳмати Худ ба онҳо мефиристад, рад кунанд. Аз онҳое, ки дар рӯй гардондан аз ин огоҳсозиҳо пофишорӣ мекунанд, Худо Рӯҳи Худро бозмедорад ва онҳоро ба фиребҳое, ки дӯст медоранд, вомегузорад». Аъмоли расулон, 265, 266.

The compromise between paganism and the church was the warning sign that led the Christians of that era to separate from papal Rome, but it should be noted that the light that Paul contributed to Jesus’ warning to flee, is the same passage that William Miller came to understand that “the daily” of the book of Daniel represented pagan Rome. The prophetic relationship between pagan Rome restraining, and then falling away in order for papal Rome to ascend to the throne was a truth that must be understood, for the consequences of not recognizing the prophetic relationship would bring strong delusion upon those who did not love that truth. Sister White addresses the same history:

Созиши миёни бутпарастӣ ва калисо аломати ҳушдордиҳандае буд, ки масеҳиёни он давраро ба ҷудо шудан аз Рими папавӣ водошт; аммо бояд қайд кард, ки нуре, ки Павлус ба ҳушдори Исо дар бораи фирор кардан афзуд, ҳамон порчаест, ки Вилям Миллер ба фаҳмидани он расид, ки «қурбонии доимӣ»-и китоби Дониёл Рими бутпарастиро ифода мекунад. Робитаи нубувватии он ки Рими бутпараст боздоранда буд ва сипас канор рафт, то Рими папавӣ ба тахт барояд, ҳақиқате буд, ки бояд фаҳмида мешуд, зеро паёмадҳои нашинохтани ин робитаи нубувватӣ бар онҳое, ки ин ҳақиқатро дӯст намедоштанд, гумроҳии сахт меовард. Хоҳар Уайт ба ҳамин таърих низ муроҷиат мекунад:

> “It required a desperate struggle for those who would be faithful to stand firm against the deceptions and abominations which were disguised in sacerdotal garments and introduced into the church. The Bible was not accepted as the standard of faith. The doctrine of religious freedom was termed heresy, and its upholders were hated and proscribed.

> Барои онҳое ки мехостанд содиқ бимонанд, муборизае шадид ва пуризтироб лозим омад, то бар зидди фиребҳо ва зиштиҳое, ки дар либосҳои коҳинона пинҳон гардида, ба калисо ворид карда шуда буданд, устувор истанд. Китоби Муқаддас ҳамчун меъёри имон пазируфта намешуд. Таълимоти озодии динӣ бидъат номида мешуд, ва ҷонибдорони он мавриди нафрат қарор гирифта, таъқиб ва маҳрум карда мешуданд.

> “After a long and severe conflict, the faithful few decided to dissolve all union with the apostate church if she still refused to free herself from falsehood and idolatry. They saw that separation was an absolute necessity if they would obey the word of God. They dared not tolerate errors fatal to their own souls, and set an example which would imperil the faith of their children and children’s children. To secure peace and unity they were ready to make any concession consistent with fidelity to God; but they felt that even peace would be too dearly purchased at the sacrifice of principle. If unity could be secured only by the compromise of truth and righteousness, then let there be difference, and even war.” The Great Controversy, 45, 46.

> «Пас аз низои тӯлонӣ ва сахт, он камшумори содиқ қарор доданд, ки тамоми иттиҳодро бо калисои муртад қатъ намоянд, агар вай ҳамоно аз озод кардани худ аз дурӯғ ва бутпарастӣ сарпечӣ кунад. Онҳо диданд, ки ҷудоӣ барои итоат намудан ба каломи Худо зарурати мутлақ аст. Онҳо ҷуръат намекарданд, ки хатоҳоееро таҳаммул кунанд, ки барои ҷонҳои худашон ҳалокатовар буданд ва намунае барпо созанд, ки имони фарзандонашон ва фарзандони фарзандонашонро ба хатар меандохт. Барои таъмин намудани сулҳ ва ваҳдат, онҳо омода буданд ҳар гуна гузаштеро, ки бо вафодорӣ ба Худо созгор бошад, бипазиранд; аммо эҳсос мекарданд, ки ҳатто сулҳ низ, агар ба қурбонии усулҳо ба даст оварда шавад, қимати аз ҳад гарон хоҳад дошт. Агар ваҳдатро танҳо ба воситаи созиш бо ростӣ ва адолат метавон таъмин кард, пас бигзор ихтилоф, ва ҳатто ҷанг, бошад». The Great Controversy, 45, 46.

The prophetic relationship between the United States and the papacy in the last days has been typified, and emphasized, by Paul’s identification of the relationship between pagan and papal Rome leading up to 538 AD. In the triple application of Rome, pagan Rome fulfilled Jesus words identifying the abomination of desolation as a sign to flee, and papal Rome also fulfilled Jesus’ words. Sister White identifies another fulfillment of Christ’s words.

Муносибати нубувватии байни Иёлоти Муттаҳида ва папагарӣ дар рӯзҳои охир бо шинохтани Павлус аз муносибати байни Руми бутпараст ва Руми папавӣ то замони соли 538 милодӣ намунасозӣ гардида, таъкид шудааст. Дар татбиқи сегонаи Рум, Руми бутпараст суханони Исоро, ки зиштии вайроние, ки бояд ҳамчун аломати гурехтан шинохта шавад, муайян мекарданд, ба иҷро расонд, ва Руми папавӣ низ суханони Исоро ба иҷро расонд. Хоҳар Уайт боз як иҷрои дигаре аз суханони Масеҳро муайян мекунад.

> “It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.

> «Ҳоло барои қавми Худо он вақт нест, ки дилбастагии худро ба ҷаҳон банданд ё ганҷи худро дар он ҷамъ оваранд. Он вақт дур нест, ки мо, мисли шогирдони аввалин, маҷбур хоҳем шуд, ки дар ҷойҳои вайрона ва танҳо паноҳгоҳе биҷӯем. Чунон ки муҳосираи Ерусалим аз ҷониби лашкарҳои Рум барои масеҳиёни Яҳудо аломати фирор буд, ҳамон тавр ба дасти миллатамон гирифтани қудрат дар фармоне, ки шанбеи папаро маҷбурӣ мегардонад, барои мо ҳушдор хоҳад буд. Он гоҳ вақти он хоҳад расид, ки шаҳрҳои бузургро тарк намоем ва ба таври омодагӣ барои тарк кардани шаҳрҳои хурдтар ба сӯйи манзилҳои хилват дар ҷойҳои пинҳон миёни кӯҳҳо равона шавем». Шаҳодатҳо, ҷилди 5, 464.

For the Christians of Christ’s time period the warning identified when to flee Jerusalem. In the fifth and sixth century the warning for the Christians led them to flee into the wilderness.

Барои масеҳиёни давраи Масеҳ, ин огоҳӣ муайян мекард, ки кай аз Ерусалим бигурезанд. Дар асрҳои панҷум ва шашум, огоҳӣ барои масеҳиён боис шуд, ки онҳо ба биёбон бигурезанд.

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. . .. And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. And the serpent cast out of his mouth water as a flood after the woman, that he might cause her to be carried away of the flood. And the earth helped the woman, and the earth opened her mouth, and swallowed up the flood which the dragon cast out of his mouth. And the dragon was wroth with the woman, and went to make war with the remnant of her seed, which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ. Revelation 12:6, 15–17.

> Ва зан ба биёбон гурехт, ки дар он ҷо барои вай ҷойе аз ҷониби Худо муҳайё шуда буд, то ки ӯро дар он ҷо ҳазору дусаду шаст рӯз хӯронанд.... Ва ба зан ду боли уқоби бузург дода шуд, то ба биёбон, ба макони худ, парвоз кунад, ки дар он ҷо вай барои як замон, ва замонҳо, ва нисфи замон, аз пеши мор ғизо дода мешавад. Ва мор аз даҳони худ аз паси зан обро мисли сел берун андохт, то ӯро сел бурда барад. Ва замин ба зан ёрӣ расонд, ва замин даҳони худро кушода, селро, ки аждаҳо аз даҳони худ берун андохта буд, фурӯ бурд. Ва аждаҳо бар зан ба ғазаб омад, ва рафт, то бо боқимондаи насли вай, ки аҳкоми Худоро риоя мекунанд ва шаҳодати Исои Масеҳро доранд, ҷанг кунад. Ваҳй 12:6, 15–17.

Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of the thing, for He is Alpha and Omega. The warning of the abomination of desolation in the history of papal Rome was recognized when the papal power was recognized as standing in the holy place.

Исо ҳамеша анҷоми чизеро бо оғози ҳамон чиз нишон медиҳад, зеро Ӯ Алфа ва Омега аст. Огоҳии нафрати харобкунанда дар таърихи Руми папавӣ он гоҳ дарк карда шуд, ки қудрати папавӣ ҳамчун дар ҷои муқаддас истода шинохта шуд.

The warning is recorded by Matthew, Mark and Luke, and each reference has a slight variation of words. Matthew states, “When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place,” and Mark states, “when ye shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, standing where it ought not.” Luke states, “when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains.”

Ин огоҳӣ аз ҷониби Матто, Марқӯс ва Луқо сабт шудааст, ва ҳар як ишора андаке фарқияти лафзӣ дорад. Матто мегӯяд: «Пас, вақте ки шумо макрӯҳи вайрониро, ки ба воситаи Дониёли набӣ гуфта шудааст, дар ҷои муқаддас истода бинед», ва Марқӯс мегӯяд: «вақте ки шумо макрӯҳи вайрониро, ки ба воситаи Дониёли набӣ гуфта шудааст, истода дар ҷое бинед, ки набояд бошад». Луқо мегӯяд: «вақте ки Ерусалимро аз ҷониби лашкарҳо иҳотаёфта бинед, он гоҳ бидонед, ки вайронии он наздик аст. Он гоҳ бигзор онҳое ки дар Яҳудо ҳастанд, ба кӯҳҳо бигрезанд».

All three testimonies apply together. In a more specific application, Luke’s reference of Jerusalem being compassed with armies identifies the warning that when pagan Rome began its siege against Jerusalem in the year 66 AD, that Christians still in Jerusalem were to immediately flee. Matthew’s reference of “the holy place,” corresponds with Paul identifying the “man of sin” who “sitteth in the temple of God, showing himself that he is God,” thus representing the papal fulfillment of the “abomination of desolation.” Mark identifies the abomination of desolation standing where it ought not, and it corresponds to the warning to flee given to Adventism in the last days. Two of the warnings are associated with the command that whoever reads the warning should understand, and they all address a sign that was to inform the Christians of the era to flee.

Ҳар се шаҳодат якҷоя татбиқ мешаванд. Дар як татбиқи мушаххастар, ишораи Луқо ба он ки Ерусалим аз ҷониби лашкарҳо иҳота гардидааст, он ҳушдорро муайян мекунад, ки вақте Руми бутпараст дар соли 66 милодӣ муҳосираи худро бар зидди Ерусалим оғоз намуд, масеҳиёне, ки ҳанӯз дар Ерусалим буданд, бояд фавран фирор мекарданд. Ишораи Матто ба «ҷои муқаддас» бо он мувофиқат мекунад, ки Павлус «марди гуноҳ»-ро муайян месозад, ки «дар маъбади Худо менишинад ва худро чунин нишон медиҳад, ки гӯё ӯ Худост»; бинобар ин, он иҷрои папавии «зиштии вайронӣ»-ро ифода мекунад. Марқӯс зиштии вайрониро дар ҷое, ки набояд истад, истода тасвир мекунад, ва ин ба ҳушдори фироре мувофиқат мекунад, ки дар рӯзҳои охир ба адвентизм дода шудааст. Дутои ин ҳушдорҳо бо амре вобастаанд, ки ҳар кӣ ин ҳушдорро мехонад, бояд дарк намояд, ва ҳамаи онҳо ба нишонае муроҷиат мекунанд, ки мебоист масеҳиёни он давраро барои фирор огоҳ месохт.

The false application of a triple application that is misrepresented by those who claim the “robbers of thy people” are the United States, identifies that when the “abomination of desolation” is fulfilled at the Sunday law in the United States, that the Sunday law that then is enforced identifies the United States as Modern Rome, for pagan and papal Rome both previously enforced a Sunday law.

Татбиқи бардурӯғи татбиқи сегонае, ки онро онҳое, ки иддао доранд «ғоратгарони қавми ту» Иёлоти Муттаҳида мебошанд, ба таври нодуруст муаррифӣ мекунанд, чунин муайян месозад, ки вақте «зишти вайронкунанда» дар қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида иҷро мегардад, ҳамон қонуни якшанбе, ки он гоҳ ҷорӣ мешавад, Иёлоти Муттаҳидаро ҳамчун Руми Ҷадид муайян мекунад, зеро ҳам Руми бутпараст ва ҳам Руми папавӣ ҳар ду пештар қонуни якшанберо ҷорӣ карда буданд.

The problem with that flawed application is that the Sunday law of pagan Rome took place in the year 321 AD, but pagan Rome’s fulfillment of the “abomination of desolation” was fulfilled in the year 66 AD, 255 years before the Sunday law of 321 AD. So too, the compromise that produced the “man of sin” was already occurring in the time of Paul, who said, “the mystery of iniquity doth already work,” yet the papal Sunday law came over four centuries later. The first two witnesses in a triple application of prophecy establish the characteristics of the third fulfillment of the last days. The “abomination of desolation” in the last days, upon two historical witnesses, and three biblical records of Christ’s words, represents a warning to flee, not the enforcement of a Sunday law.

Мушкили ин татбиқи нодуруст дар он аст, ки қонуни якшанбеи Руми бутпараст дар соли 321 милодӣ ба вуқӯъ пайваст, аммо иҷрои «зиштии харобкунанда» аз ҷониби Руми бутпараст дар соли 66 милодӣ анҷом ёфт, яъне 255 сол пеш аз қонуни якшанбеи соли 321 милодӣ. Ҳамчунин, созише, ки «марди гуноҳ»-ро ба вуҷуд овард, аллакай дар замони Павлус рух медод, ки ӯ гуфт: «сирри шарорат аллакай амал мекунад», ҳол он ки қонуни якшанбеи папавӣ зиёда аз чор аср баъдтар пайдо шуд. Ду шоҳиди аввал дар татбиқи сегонаи нубувват хусусиятҳои иҷрои сеюми рӯзҳои охирро муқаррар мекунанд. «Зиштии харобкунанда» дар рӯзҳои охир, бар асоси ду шоҳиди таърихӣ ва се сабти Китоби Муқаддас аз суханони Масеҳ, огоҳие барои фирор карданро ифода мекунад, на ҷорӣ шудани қонуни якшанбе.

In the next article we will break down why the application is flawed in the context of established rules associated with a triple application of prophecy, and why the identification of the Sunday law in the context of the warning given by Christ is a misrepresentation of prophetic history.

Дар мақолаи оянда мо шарҳ хоҳем дод, ки чаро ин татбиқ дар заминаи қоидаҳои муқарраршудае, ки бо татбиқи сегонаи нубувват алоқаманданд, нодуруст аст, ва чаро шинохтани қонуни якшанбе дар заминаи огоҳие, ки Масеҳ додааст, таҳрифи таърихи нубувват аст.

> “This compromise between paganism and Christianity resulted in the development of ‘the man of sin’ foretold in prophecy as opposing and exalting himself above God. That gigantic system of false religion is a masterpiece of Satan’s power—a monument of his efforts to seat himself upon the throne to rule the earth according to his will.” The Great Controversy, 50.

> «Ин созиш миёни бутпарастӣ ва масеҳият боиси ташаккули “марди гуноҳ” гардид, ки дар нубувват пешгӯӣ шудааст, ҳамчун касе ки ба муқобили Худо бармехезад ва худро болотар аз Худо баланд мекунад. Он низоми азими дини дурӯғин шоҳкори қудрати шайтон аст — ёдгории талошҳои ӯ барои бар тахт нишастан ва мувофиқи иродаи худ бар замин ҳукмронӣ кардан». «Муборизаи бузург», 50.

Back to Articles