Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Forty-One

Китоби Дониёл — Саду чилу якум

Unveiling the Prophetic Significance of the Papacy’s Return and the Eighth President

Ошкор сохтани аҳамияти набавии бозгашти Папагӣ ва Президенти Ҳаштум

Author

Jeff Pippenger

Published

March 17, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are currently looking very closely at the prophetic characteristics of the history where the papacy returns to the throne of the earth as the eighth head, that is of the seven heads. We are doing so, in order to carefully identify the prophetic characteristics of the history when the eighth president, that is of the seven presidents, fulfills the formation of the image of the papal beast. We have begun our considerations of these truths with Mount Carmel and Herod’s birthday. Both sacred illustrations represent the soon-coming Sunday law in the United States, which is also represented in verse forty-one of Daniel chapter eleven.

Мо ҳоло хусусиятҳои нубувватии он таърихеро бо диққати бисёр наздик мавриди баррасӣ қарор дода истодаем, ки дар он папагӣ ҳамчун сари ҳаштум, яъне аз миёни ҳафт сар, ба тахти замин бозмегардад. Мо ин корро ба ҷо меоварем, то хусусиятҳои нубувватии он таърихеро бодиққат муайян намоем, ки дар он президенти ҳаштум, яъне аз миёни ҳафт президент, ташаккули сурати ҳайвони папагиро ба анҷом мерасонад. Мо баррасии ин ҳақиқатҳоро бо кӯҳи Кармил ва рӯзи зодрӯзи Ҳиродус оғоз кардаем. Ҳар ду намунаи муқаддас қонуни якшанбеи наздикояндаро дар Иёлоти Муттаҳида ифода мекунанд, ки он ҳамчунин дар ояти чиҳилу якуми боби ёздаҳуми Дониёл тасвир ёфтааст.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> Вай ҳамчунин ба замини ҷалол дохил хоҳад шуд, ва кишварҳои бисьёре сарнагун хоҳанд гардид; аммо инҳо аз дасти вай халос хоҳанд шуд: Адӯм, ва Мӯоб, ва сарварони банӣ-Аммӯн. Дониёл 11:41.

The counterfeit king of the north enters the glorious land in the verse. The glorious land in the history of ancient Israel was the land of Judah, and it was represented as a land flowing with milk and honey, and for this reason, among others, it was glorious. It was glorious because Christ chose its capital city Jerusalem, as the place of His temple, and the city where he chose to place His name.

Подшоҳи тақаллубии шимол дар ин оят ба замини ҷалол ворид мешавад. Замини ҷалол дар таърихи Исроили қадим замини Яҳудо буд, ва он ҳамчун замине тасвир мегардид, ки аз шир ва асал ҷорист, ва аз ҳамин сабаб, дар миёни сабабҳои дигар, он ҷалолманд буд. Он ҷалолманд буд, зеро Масеҳ пойтахти он, Ерусалимро, ҳамчун макони маъбади Худ ва шаҳре, ки Ӯ баргузид, то номи Худро дар он ҷой диҳад, интихоб карда буд.

> Since the day that I brought forth my people out of the land of Egypt I chose no city among all the tribes of Israel to build an house in, that my name might be there; neither chose I any man to be a ruler over my people Israel: But I have chosen Jerusalem, that my name might be there; and have chosen David to be over my people Israel. 2 Chronicles 6:5, 6.

> Аз рӯзе ки қавми Худро аз замини Миср берун овардам, аз миёни ҳамаи қабилаҳои Исроил ҳеҷ шаҳреро интихоб накардам, то дар он хонае бино шавад, ки номи Ман дар он ҷо бошад; ва ҳеҷ мардеро интихоб накардам, то бар қавми Ман Исроил ҳоким бошад. Аммо Уршалимро интихоб кардам, то номи Ман дар он ҷо бошад; ва Довудро интихоб кардам, то бар қавми Ман Исроил бошад. 2 Вақоеънома 6:5, 6

The literal land of Judah was the glorious land for literal ancient Israel, and the United States is the spiritual land of Judah, the glorious land for spiritual modern Israel.

Замини аслии Яҳудо сарзамини ҷалол барои Исроили қадимии ҳақиқӣ буд, ва Иёлоти Муттаҳида сарзамини рӯҳонии Яҳудо, сарзамини ҷалол барои Исроили рӯҳонии замони муосир аст.

> “When the land which the Lord provided as an asylum for His people, that they might worship Him according to the dictates of their own consciences, the land over which for long years the shield of Omnipotence has been spread, the land which God has favored by making it the depository of the pure religion of Christ,—when that land shall, through its legislators, abjure the principles of Protestantism, and give countenance to Romish apostasy in tampering with God’s law,—it is then that the final work of the man of sin will be revealed.” Signs of the Times, June 12, 1893.

> «Вақте ки сарзамине, ки Худованд онро ҳамчун паноҳгоҳе барои қавми Худ муҳайё сохта буд, то ки Ӯро мувофиқи амри виҷдони худ ибодат намоянд, сарзамине, ки бар он дар тӯли солҳои дароз сипари Қудрати Мутлақ густурда шуда буд, сарзамине, ки Худо онро бо инъом кардани амонати дини поки Масеҳ баракат додааст, — вақте ки он сарзамин ба воситаи қонунгузорони худ аз усулҳои протестантизм рӯй гардонад ва бо даст задан ба шариати Худо ба иртидоди румӣ пуштибонӣ диҳад, — он гоҳ кори ниҳоии марди гуноҳ ошкор хоҳад шуд». Signs of the Times, June 12, 1893.

After the counterfeit king of the north conquered the king of the south (the former Soviet Union), in verse forty, in 1989, it then conquers the glorious land (the United States). In verse forty-one the word “countries” is a supplied word, and is not fully accurate, for at the Sunday law, the “many” who are overthrown are a class of people who knew the distinction between the seventh-day Sabbath and the day of the sun, before the Sunday law arrived.

Пас аз он ки подшоҳи қалбакии шимол подшоҳи ҷанубро (Иттиҳоди Шӯравии собиқ) дар ояти чиҳилум, дар соли 1989, мағлуб кард, баъдан вай замини шӯҳратмандро (Иёлоти Муттаҳида)-ро фатҳ мекунад. Дар ояти чилу як калимаи «кишварҳо» калимаи иловашуда мебошад ва комилан дақиқ нест, зеро ҳангоми қонуни якшанбе, он «бисёре», ки сарнагун мешаванд, гурӯҳе аз мардуманд, ки пеш аз расидани қонуни якшанбе фарқи миёни шанбеи рӯзи ҳафтум ва рӯзи офтобро медонистанд.

> “The change of the Sabbath is the sign or mark of the authority of the Roman church. Those who, understanding the claims of the fourth commandment, choose to observe the false Sabbath in the place of the true, are thereby paying homage to that power by which alone it is commanded. The mark of the beast is the papal Sabbath, which has been accepted by the world in the place of the day of God’s appointment.

> Тағйир додани шанбе нишона ё тамғаи ҳокимияти калисои Рум аст. Онҳое ки, даъвоҳои аҳкоми чорумро дарк намуда, интихоб мекунанд, ки ба ҷои шанбеи ҳақиқӣ шанбеи козибро риоя намоянд, бо ҳамин ба он қуввае эҳтиром мегузоранд, ки танҳо ба воситаи он чунин амр дода шудааст. Тамғаи ҳайвон шанбеи папистӣ аст, ки ҷаҳон онро ба ҷои рӯзе, ки Худо таъйин кардааст, пазируфтааст.

> “But the time to receive the mark of the beast, as designated in prophecy, has not yet come. The testing time has not yet come. There are true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion. None are condemned until they have had the light and have seen the obligation of the fourth commandment. But when the decree shall go forth enforcing the counterfeit Sabbath, and when the loud cry of the third angel shall warn men against the worship of the beast and his image, the line will be clearly drawn between the false and the true. Then those who still continue in transgression will receive the mark of the beast in their foreheads or in their hands.

> «Аммо ҳанӯз вақти гирифтани нишони ҳайвон, чунон ки дар нубувват муайян шудааст, нарасидааст. Ҳанӯз вақти имтиҳон наомадааст. Дар ҳар калисо масеҳиёни ҳақиқӣ ҳастанд, аз ҷумла дар ҷамоати католикии Рум низ. Ҳеҷ кас маҳкум карда намешавад, то он даме ки нурро дарёфта бошад ва ӯҳдадории аҳкоми чорумро дарк карда бошад. Аммо вақте ки фармон содир гардад, ки шанбеи қалбакиро маҷбуран риоя кунад, ва вақте ки нидои баланди фариштаи сеюм одамонро аз ибодати ҳайвон ва сурати ӯ ҳушдор диҳад, он гоҳ хатти ҷудокунанда миёни дурӯғин ва ҳақиқӣ ба равшанӣ кашида хоҳад шуд. Он гоҳ онҳое ки ҳанӯз ҳам дар гуноҳкорӣ идома медиҳанд, нишони ҳайвонро бар пешониҳои худ ё бар дастҳои худ хоҳанд гирифт.

> “With rapid steps we are approaching this period. When Protestant churches shall unite with the secular power to sustain a false religion, for opposing which their ancestors endured the fiercest persecution, then will the papal Sabbath be enforced by the combined authority of church and state. There will be a national apostasy, which will end only in national ruin.” Bible Training School, February 2, 1913.

> «Мо босуръат ба ин давра наздик шуда истодаем. Вақте ки калисоҳои протестантӣ бо ҳокимияти дунявӣ муттаҳид шаванд, то дини козибро дастгирӣ намоянд, дине ки барои муқобилат ба он аҷдодони онҳо сахттарин таъқиботро таҳаммул карда буданд, он гоҳ шанбеи папавӣ бо ҳокимияти муттаҳидаи калисо ва давлат ҷорӣ карда хоҳад шуд. Осияти миллӣ ба вуҷуд хоҳад омад, ки анҷоми он танҳо ҳалокати миллӣ хоҳад буд». Bible Training School, February 2, 1913.

The class of “many” who are overthrown at the soon-coming Sunday law, are those who will be held accountable to the light of the Sabbath, which is the light that is given for that time, which is a turning point, and a crisis in the history of both the church and the nations. That class is the church of Laodicean Adventism that has reached their conclusion of wandering in the wilderness of rebellion. It is there that they are spewed out of the mouth of the Lord for eternity. Laodicean Adventism are those who were called unto the light of the third angel, either at the first Kadesh in the history of 1844, unto 1863, or at the second Kadesh in the history of 2001, unto the Sunday law.

Синфи «бисёроне», ки дар қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда сарнагун мешаванд, ҳамонҳоянд, ки барои нури шанбе масъул дониста хоҳанд шуд, ки он нуре аст, ки барои он замон дода шудааст ва нуқтаи гардиш ва бӯҳроне дар таърихи ҳам калисо ва ҳам миллатҳост. Он синф калисои Адвентизми Лоудикия мебошад, ки ба анҷоми саргардонии худ дар биёбони исён расидааст. Дар ҳамон ҷо онҳо барои абад аз даҳони Худованд берун андохта мешаванд. Адвентизми Лоудикия ҳамонҳоянд, ки ба нури фариштаи сеюм даъват шуда буданд, хоҳ дар Қодеши аввал дар таърихи соли 1844 то 1863, ё дар Қодеши дувум дар таърихи соли 2001 то қонуни якшанбе.

> And he saith unto him, Friend, how camest thou in hither not having a wedding garment? And he was speechless. Then said the king to the servants, Bind him hand and foot, and take him away, and cast him into outer darkness; there shall be weeping and gnashing of teeth. For many are called, but few are chosen. Matthew 22:12–14.

> Ва Ӯ ба вай гуфт: «Эй дӯст, чӣ гуна ту ба ин ҷо даромадӣ, бе он ки либоси арӯсӣ дошта бошӣ?» Ва ӯ хомӯш монд. Он гоҳ подшоҳ ба хизматгорон гуфт: «Дасту пои ӯро бибандед, ӯро гирифта бибаред ва ба зулмоти беруние биафканед; дар он ҷо гиря ва ғиҷирроси дандонҳо хоҳад буд». Зеро даъватшудагон бисёранд, аммо баргузидагон каманд. Матто 22:12–14.

The voice of the third angel, either in 1844, or 2001, was a call unto the wedding. The “many” that are overthrown at the Sunday law, are the “many” who rejected the wedding garment of Christ’s righteousness, and instead become part of the marriage party of the ten kings unto the whore of Rome. For that marriage, a person can keep their own garments, for all they need to take away their reproach is to be called by the surname of the whore that reigns over the ten kings.

Овози фариштаи сеюм, хоҳ дар соли 1844 ва хоҳ дар соли 2001, даъвате ба сӯи тӯй буд. Он «бисёроне», ки дар замони қонуни якшанбе сарнагун карда мешаванд, ҳамон «бисёроне» мебошанд, ки либоси арӯсии адолати Масеҳро рад карданд ва ба ҷои он қисми маҷлиси никоҳи даҳ подшоҳ бо фоҳишаи Рум мегарданд. Барои он никоҳ, инсон метавонад либосҳои худро нигоҳ дорад, зеро ҳамаи он чи барои бардоштани нанги худ лозим доранд, ин аст, ки ба насаби фоҳишае хонда шаванд, ки бар даҳ подшоҳ салтанат меронад.

> And in that day seven women shall take hold of one man, saying, We will eat our own bread, and wear our own apparel: only let us be called by thy name, to take away our reproach. Isaiah 4:1.

> Ва дар он рӯз ҳафт зан ба як мард чанг зада, хоҳанд гуфт: «Нони худро хоҳем хӯрд, ва либоси худро хоҳем пӯшид; фақат бигзор ба номи ту хонда шавем, то нанги мо бардошта шавад». Ишаъё 4:1.

They failed the first dietary test, for they chose to eat their own bread, instead of the bread of heaven. They failed the second test where they were to glorify God by manifesting His character, but they chose instead to wear their own garments. They failed the third litmus test, for they manifested the name (character) of the beast, for they chose to reject the name (character) of Christ. The purpose that Nimrod built a city (state), and a tower (church), in the first mention of Babylon, was that he might make himself a name.

Онҳо аз санҷиши нахустини ғизоӣ ноком шуданд, зеро хостанд нони худро бихӯранд, ба ҷойи нони осмон. Онҳо аз санҷиши дувум низ ноком шуданд, ки дар он мебоист Худоро ҷалол медоданд ва хислати Ӯро зоҳир месохтанд, аммо ба ҷойи он пӯшидани либосҳои худро интихоб карданд. Онҳо аз санҷиши сеюми ҳалкунанда низ ноком шуданд, зеро номи (хислати) ҳайвонро зоҳир карданд, чун номи (хислати) Масеҳро рад карданро интихоб намуданд. Ҳадафе ки Нимруд дар нахустин ёдкарди Бобил шаҳреро (давлатеро) ва бурҷеро (калисоеро) бино кард, ин буд, ки барои худ номе бисозад.

> And they said, Go to, let us build us a city and a tower, whose top may reach unto heaven; and let us make us a name, lest we be scattered abroad upon the face of the whole earth. Genesis 11:4.

> Ва онҳо гуфтанд: «Биёед, барои худ шаҳре ва бурҷе бисозем, ки сараш то ба осмон расад; ва барои худ номе пайдо кунем, мабодо бар рӯйи тамоми замин пароканда шавем». Ҳастӣ 11:4.

Name is a symbol of character, and the prophetic character of the eighth beast, that is of the seven, is the twofold nature of the combination of Church (tower) and State (city). In the crisis of the last days men will separate into two classes.

Ном рамзи хислат аст, ва хислати нубувватии ҳайвони ҳаштум, ки аз ҷумлаи он ҳафт аст, табиати дугонаи иттиҳоди Калисо (бурҷ) ва Давлат (шаҳр) мебошад. Дар бӯҳрони рӯзҳои охир одамон ба ду синф ҷудо хоҳанд шуд.

> “There can be only two classes. Each party is distinctly stamped, either with the seal of the living God, or with the mark of the beast or his image. Each son and daughter of Adam chooses either Christ or Barabbas as his general. And all who place themselves on the side of the disloyal are standing under Satan’s black banner, and are charged with rejecting and despitefully using Christ. They are charged with deliberately crucifying the Lord of life and glory.” Review and Herald, January 30, 1900.

> «Фақат ду синф буда метавонанд. Ҳар тараф ба таври равшан муҳр зада шудааст: ё бо мӯҳри Худои зинда, ё бо нишони ҳайвон ё сурати вай. Ҳар як писару духтари Одам ё Масеҳро интихоб мекунад, ё Бараббосро, ҳамчун сарвари худ. Ва ҳамаи онҳое ки худро ба ҷониби нофармоён мегузоранд, зери парчами сиёҳи Шайтон меистанд ва ба рад кардан ва таҳқиромез истифода бурдани Масеҳ муттаҳам мешаванд. Онҳо ба он муттаҳам мешаванд, ки қасдан Худованди ҳаёт ва ҷалолро маслуб мекунанд». Review and Herald, January 30, 1900.

One class will represent the image of the beast, and the other class will represent the image of Christ. One will be wearing Christ’s wedding garment, and the other class will be wearing “their own apparel.” One class will be eating the heavenly diet, and the other will be eating their “own bread.” The class that eats their own bread, and retains their own apparel, represent the “many” who were called by the voice of the third angel, and they are the “many” who are overthrown at the soon-coming Sunday law. Their attempt to redeem their lost condition when their characters are manifested at the crisis of the Sunday law is the false hope that if they can accept the name of the whore of Rome, that doing so will take away their “reproach.”

Як гурӯҳ сурати ҳайвонро намояндагӣ хоҳад кард, ва гурӯҳи дигар сурати Масеҳро намояндагӣ хоҳад кард. Яке либоси тӯйии Масеҳро дар бар хоҳад дошт, ва гурӯҳи дигар «либоси худ»-ро дар бар хоҳад дошт. Як гурӯҳ ғизои осмониро хоҳад хӯрд, ва гурӯҳи дигар «нони худ»-ро хоҳад хӯрд. Он гурӯҳе ки нони худ мехӯрад ва либоси худро нигоҳ медорад, «бисёрон»-еро намояндагӣ мекунад, ки бо овози фариштаи сеюм даъват шудаанд, ва онҳо ҳамон «бисёрон» ҳастанд, ки дар вақти наздикшавандаи қонуни якшанбе сарнагун мешаванд. Кӯшиши онҳо барои раҳо сохтани ҳолати гумшудаи худ, ҳангоме ки хислатҳои онҳо дар буҳрони қонуни якшанбе ошкор мегарданд, ҳамин умеди козиб аст, ки агар онҳо номи фоҳишаи Румро бипазиранд, ин амал «нанги» онҳоро бартараф хоҳад кард.

At that time, the few who are chosen are lifted up as the ensign of the one hundred and forty-four thousand, and there is then another group in verse forty-one who then “escape” the hand of the counterfeit king of the north. The Hebrew word translated as “escape,” in verse forty-one, means to escape as if by slipperiness, and the definition conveys the idea of holding a bar of soap in the water, and due to the slipperiness of the soap, it slips out of your hand. The primary element of the definition of the word, when it is employed in the Hebrew language is that whatever it is that escapes, is something that had, prior to the escape, been under the control of whatever it escapes from.

Дар он вақт, андаконе ки баргузида шудаанд, чун байрақи саду чилу чаҳор ҳазор боло бардошта мешаванд; ва он гоҳ дар ояти чилу як гурӯҳи дигаре ҳаст, ки пас аз он аз дасти подшоҳи қалбакии шимол «мегурезанд». Калимаи ибронӣ, ки дар ояти чилу як ба «мегурезанд» тарҷума шудааст, маънои гурехтанро ба тавре дорад, ки гӯё ба сабаби лағжандагӣ бошад; ва таъриф ин андешаро мерасонад, ки гӯё касе порае собунро дар об нигоҳ дорад ва, бинобар лағжандагии собун, он аз дасташ лағжида берун меравад. Унсури асосии таърифи ин калима, ҳангоме ки он дар забони ибронӣ ба кор бурда мешавад, ин аст, ки ҳар он чи мегурезад, чизест, ки пеш аз он гурехтан, зери назорати он чизе буда буд, ки аз он мегурезад.

In verse forty-one, the threefold union of the dragon, the beast and false prophet is accomplished.

Дар ояти чиҳилу як, иттиҳоди сегонаи аждаҳо, ҳайвон ва набии козиб ба анҷом мерасад.

> “The Protestants of the United States will be foremost in stretching their hands across the gulf to grasp the hand of Spiritualism; they will reach over the abyss to clasp hands with the Roman power; and under the influence of this threefold union, this country will follow in the steps of Rome in trampling on the rights of conscience.” The Great Controversy, 588.

> «Протестантҳои Иёлоти Муттаҳида дар пешсафи он хоҳанд буд, ки дастҳои худро аз болои варта дароз карда, дасти Рӯҳониятгароиро бигиранд; онҳо аз болои ҷарф хоҳанд гузашт, то бо қудрати Рум дастфишорӣ кунанд; ва зери таъсири ин иттиҳоди сегона, ин кишвар дар пайи қадамҳои Рум рафта, ҳуқуқҳои виҷдонро поймол хоҳад кард». «Муборизаи Бузург», 588.

When the United States joins hands with the United Nations, and the papacy at the Sunday law, there is a group of people who have previously been in the hand of the papacy, who then “escape” from the counterfeit king of the north’s hand. Those people were previously held in the grasp of the papal power. Those people are represented at Herod’s birthday party by John the Baptist, who was then in the captivity of the Roman dungeons, awaiting death or deliverance. The class of people who escape the captivity of the papacy at the Sunday law, are represented by three tribes, and thus symbolize the threefold makeup of modern Babylon.

Вақте ки Иёлоти Муттаҳидаи Амрико дар қонуни якшанбе бо Созмони Милали Муттаҳид ва бо папагӣ дасти ҳамкорӣ медиҳад, гурӯҳе аз мардум вуҷуд дорад, ки пештар дар дасти папагӣ буданд ва баъдан аз дасти подшоҳи сохтаи шимол «мегурезанд». Он мардум пештар дар чанголи қудрати папагӣ нигоҳ дошта мешуданд. Он мардум дар ҷашни зодрӯзи Ҳиродус ба воситаи Яҳёи Таъмиддиҳанда намояндагӣ мешаванд, ки он вақт дар асорати зиндонҳои Рум буда, мунтазири марг ё раҳоӣ буд. Он табақаи мардум, ки дар қонуни якшанбе аз асорати папагӣ мегурезанд, ба воситаи се қабила намояндагӣ мешаванд ва, бинобар ин, таркиби сеҷанбаи Бобили муосирро рамзӣ месозанд.

At that very time, the second voice of Revelation chapter eighteen, calls those people to flee out of Babylon, that they not partake of her judgments that are then to begin. That second voice, is the voice of Christ, but it represents the voice of the one hundred and forty-four thousand who are then proclaiming the third angels’ message with a loud voice. When those who escape the hand (a symbol of submission), they escape the hand of the counterfeit king of the north, and they then find the hand of the true king of the north.

Дар ҳамон замон, овози дуюми боби ҳаждаҳуми Ваҳй он мардумро даъват мекунад, ки аз Бобил берун гурезанд, то дар довариҳои вай, ки пас аз он оғоз хоҳанд ёфт, шарик нагарданд. Он овози дуюм овози Масеҳ аст, аммо он овози саду чилу чор ҳазор нафарро ифода мекунад, ки дар он вақт паёми фариштаи сеюмро бо овози баланд эълон менамоянд. Вақте ки онҳое ки аз даст мегурезанд (рамзи итоат), онҳо аз дасти подшоҳи қалбакии шимол раҳо меёбанд, ва он гоҳ дасти подшоҳи ҳақиқии шимолро меёбанд.

At Mount Carmel the prophets of Baal were slain, and as the masculine false deity they represent the State, and the prophets of Ashtaroth represent the Church. Elijah slew the prophets of Baal, thus identifying the end of the sixth kingdom, though the religion of apostate Protestantism as represented by Salome, was still represented. Salome, Apostate Protestantism, as Salome, seduces Herod, and the ten kings agree to enter into a Church and State alliance with the eighth head, that was of the seven heads. Salome is the one who the incestuous Herod lusts after in his heart.

Дар кӯҳи Кармил анбиёи Баал кушта шуданд, ва чун он худои дурӯғини мардона давлатро намояндагӣ мекунад, анбиёи Ашторот Калисоро намояндагӣ мекунанд. Илёс анбиёи Баалро кушт ва ба ин васила анҷоми подшоҳии шашумро мушаххас кард, ҳарчанд дини протестантизми муртад, ки аз ҷониби Саломе намояндагӣ мешавад, ҳанӯз ҳам боқӣ буд. Саломе, яъне протестантизми муртад, ҳамчун Саломе Ҳиродусро фирефта месозад, ва даҳ подшоҳ мувофиқат мекунанд, ки бо сари ҳаштум, ки аз ҷумлаи ҳафт сар буд, ба иттиҳоди Калисо ва Давлат дохил шаванд. Саломе ҳамон касест, ки Ҳиродуси бадфеъли хешутаборшикан дар дили худ ба ӯ шаҳват дорад.

> But I say unto you, That whosoever looketh on a woman to lust after her hath committed adultery with her already in his heart. Matthew 5:28.

> Лекин Ман сизларга айтаманки, ким бир аёлга шаҳват билан қараса, у билан ўз юрагида аллақачон зино қилган бўлади. Матто 5:28.

Herod’s incestuous lust in his heart, joined their flesh together in his heart, and he therefore became one with Salome.

Шаҳвати зинокоронаи Ҳиродус дар дили ӯ ҷисми онҳоро дар дили вай ба ҳам пайваст, ва аз ин рӯ ӯ бо Саломе як тан гардид.

> Therefore shall a man leave his father and his mother, and shall cleave unto his wife: and they shall be one flesh. Genesis 2:24.

> Бинобар ин, мард падару модари худро тарк намуда, ба зани худ хоҳад пайваст; ва онҳо як тан хоҳанд шуд. Ҳастӣ 2:24.

At Herod’s birthday party, Herod and Salome became united, and Herod, who was typified by Ahab, is the head of the ten kings of the northern kingdom. At the soon coming Sunday law, the sixth kingdom of the earth beast ends when the horns that had become one horn representing the combination of the horns of Church and State (the image of the beast), is slain by Elijah. Salome then seduces Herod, becomes one with him, and convinces him to give half his kingdom (the world-wide State) to her mother (the world-wide Church). Salome has then taken control of Ahab and his ten tribes, for the ten kings all agree with each other.

Дар ҷашни зодрӯзи Ҳиродус, Ҳиродус ва Саломе муттаҳид шуданд, ва Ҳиродус, ки ба воситаи Аҳъоб намунавор нишон дода шуда буд, сари даҳ подшоҳи мамлакати шимолӣ мебошад. Дар қонуни наздикояндаи якшанбе, салтанати шашуми ҳайвони замин ба поён мерасад, вақте ки шохҳое, ки ба як шох табдил ёфта буданд ва иттиҳоди шохҳои Калисо ва Давлатро намояндагӣ мекарданд (сурати ҳайвон), аз ҷониби Илёс кушта мешавад. Сипас Саломе Ҳиродусро мафтун месозад, бо ӯ як мешавад, ва ӯро қонеъ мегардонад, ки нисфи салтанати худро (давлати умумиҷаҳонӣ) ба модараш (Калисои умумиҷаҳонӣ) бидиҳад. Он гоҳ Саломе назорати Аҳъоб ва даҳ қабилаи ӯро ба даст гирифтааст, зеро он даҳ подшоҳ ҳама бо якдигар мувофиқанд.

> And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. These have one mind, and shall give their power and strength unto the beast. Revelation 17:12, 13.

> Ва он даҳ шохе ки дидӣ, даҳ подшоҳанд, ки ҳанӯз подшоҳӣ нагирифтаанд; лекин бо ҳайвон як соат қудратро чун подшоҳон хоҳанд гирифт. Инҳо як фикр доранд, ва қудрат ва тавоноии худро ба ҳайвон хоҳанд дод. Ваҳй 17:12, 13.

The beast they give their power and strength unto is the beast that the whore rides upon. The beast represents the character of the image, which is the combination of Church and State, with the woman (Church) in control of the relationship, for it is a Latin marriage, where the surname is the name of the wife, and where the woman rules over the man, in rebellion against the true marriage relationship.

Он ҳайвони ваҳшие, ки онҳо қудрат ва нерӯи худро ба вай месупоранд, ҳамон ҳайвони ваҳшиест, ки фоҳиша бар он савор аст. Ҳайвон хислати он суратро ифода мекунад, ки он иттиҳоди Калисо ва Давлат аст, дар ҳоле ки зан (Калисо) бар ин муносибат ҳукмронӣ мекунад; зеро ин издивоҷи лотинист, ки дар он насаб — номи зан аст, ва зан бар мард ҳукм меронад, дар исён бар зидди муносибати ҳақиқии издивоҷ.

> Unto the woman he said, I will greatly multiply thy sorrow and thy conception; in sorrow thou shalt bring forth children; and thy desire shall be to thy husband, and he shall rule over thee. Genesis 3:16.

> Ба зан гуфт: «Дарди ту ва ҳомиладории туро бисёр афзун хоҳам кард; бо дард фарзанд хоҳӣ зоид; ва шавқи ту сӯи шавҳарат хоҳад буд, ва ӯ бар ту ҳукмронӣ хоҳад кард». Ҳастӣ 3:16.

The ten kings are of one mind, and one heart.

Даҳ подшоҳ ҳамфикр ва ҳамдиланд.

> “Revelation 17:13–14 quoted. ‘These have one mind.’ There will be a universal bond of union, one great harmony, a confederacy of Satan’s forces. ‘And shall give their power and strength unto the beast.’ Thus is manifested the same arbitrary, oppressive power against religious liberty, freedom to worship God according to the dictates of conscience, as was manifested by the papacy, when in the past it persecuted those who dared to refuse to conform with the religious rites and ceremonies of Romanism.

> «Ваҳй 17:13–14 иқтибос оварда шудааст. “Инҳо як фикр доранд”. Иттиҳоди умумӣ, ҳамоҳангии бузурги воҳид, иттиҳодияи қувваҳои шайтон ба вуҷуд хоҳад омад. “Ва қудрат ва нерӯи худро ба ҳайвон хоҳанд дод”. Ҳамин тавр ҳамон қудрати худкома ва фишороваре бар зидди озодии динӣ, озодии ибодат кардани Худо мувофиқи амри виҷдон, ошкор мегардад, чунонки папагӣ низ дар гузашта онро зоҳир карда буд, вақте ки он касонеро таъқиб менамуд, ки ҷуръат мекарданд аз мутобиқ шудан ба ойинҳо ва маросимҳои динии румгароӣ сар боз зананд.»

> “In the warfare to be waged in the last days there will be united, in opposition to God’s people, all the corrupt powers that have apostatized from allegiance to the law of Jehovah. In this warfare the Sabbath of the fourth commandment will be the great point at issue; for in the Sabbath commandment the great Law-giver identifies Himself as the Creator of the heavens and the earth.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, 983.

> «Дар ҷанге, ки дар рӯзҳои охир бояд бурда шавад, ҳамаи қувваҳои фосиде, ки аз садоқат ба шариати Яҳува рӯй гардондаанд, дар муқобили қавми Худо муттаҳид хоҳанд шуд. Дар ин ҷанг, рӯзи шанбеи аҳкоми чорум нуқтаи бузурги баҳс хоҳад буд; зеро дар аҳкоми рӯзи шанбе, Қонунгузори Бузург Худро ҳамчун Офаридгори осмонҳо ва замин муаррифӣ мекунад». The Seventh-day Adventist Bible Commentary, 983.

The ten kings, whose leader is Ahab, or Herod, have been seduced by Salome, the daughter of Herodias. The United Nations, who at the Sunday law is seduced by Salome, the false religion of apostate Protestantism, and who was formerly the sixth kingdom of Bible prophecy, takes control of the kingdom of ten kings, who all agree to give half their kingdom unto the religion of Catholicism. They make this unanimous decision, for all the kings were seduced by Salome’s seductive dance. They agree to place their united strength into the work of killing those represented by John the Baptist.

Даҳ подшоҳ, ки роҳбарашон Аҳъоб, ё Ҳиродус, мебошад, аз ҷониби Саломе — духтари Ҳиродия — фирефта шудаанд. Созмони Милали Муттаҳид, ки дар вақти қонуни якшанбе аз ҷониби Саломе, яъне дини бардурӯғи протестантизми муртад, фирефта мешавад ва ки пештар подшоҳии шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас буд, идораи подшоҳии даҳ подшоҳро ба даст мегирад; ҳамаи онҳо мувофиқат мекунанд, ки нисфи подшоҳии худро ба дини католикизм бидиҳанд. Онҳо ин қарорро якдилона қабул мекунанд, зеро ҳамаи подшоҳон аз рақси васвасаангези Саломе фирефта шуданд. Онҳо мувофиқат мекунанд, ки қувваи муттаҳидаи худро ба кори куштани онҳое, ки Юҳаннои Таъмиддиҳандаро намояндагӣ мекунанд, равона созанд.

The beast (the United Nations) is governed by a premier king (the daughter of Jezebel). Jezebel had directed her daughter to initiate the adulterous and incestuous relationship with Herod and the other kings, for she is the mother of harlots. She is the pimp of her own daughter. Herod, Ahab and the United Nations were seduced by the false prophet, who is the United States. The United States, ceases to be the sixth kingdom when the prophets of Baal were slain, and the prophets of Ashtaroth (Salome) immediately become the governing power of the seventh kingdom, as it duplicates in the world, what it just accomplished in the United States.

Ваҳш (Созмони Милали Муттаҳид) аз ҷониби як подшоҳи воломақом (духтари Изобал) идора карда мешавад. Изобал духтари худро раҳнамун сохта буд, то муносибати зинокорона ва хешутаборонабо-ҳаромро бо Ҳиродус ва дигар подшоҳон оғоз намояд, зеро вай модари фоҳишаҳо мебошад. Ӯ даллоли духтари худ аст. Ҳиродус, Аҳъоб ва Созмони Милали Муттаҳид аз ҷониби пайғамбари козиб, ки Иёлоти Муттаҳида мебошад, фирефта шуданд. Иёлоти Муттаҳида, вақте ки пайғамбарони Баал кушта шуданд, дигар салтанати шашум намемонад, ва пайғамбарони Астарут (Саломе) фавран ба қудрати ҳокими салтанати ҳафтум табдил меёбанд, зеро он чӣ тоза дар Иёлоти Муттаҳида анҷом дод, дар ҷаҳон такрор менамояд.

The beast is the kings who are in a relationship with the whore’s daughter, and the whore is the woman that rules over the beast. Jesus illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing. Just as Revelation chapter seventeen’s illustration of eight kingdoms unsealed the eight kingdoms of Daniel chapter two, the beast and the woman that rides upon the beast unseals another prophetic truth, that is based upon the first representing the last.

Ваҳшӣ он подшоҳонанд, ки бо духтари фоҳиша дар муносибатанд, ва фоҳиша он зан аст, ки бар ваҳшӣ ҳукм меронад. Исои Масеҳ анҷоми чизеро бо ибтидои он ба тасвир меорад. Ҳамон гуна ки тасвири ҳашт подшоҳӣ дар боби ҳабдаҳуми Ваҳй ҳашт подшоҳии боби дуюми Дониёлро ошкор намуд, ваҳшӣ ва зане, ки бар ваҳшӣ савор аст, ҳақиқати дигари нубувватиро низ ошкор месозанд, ки бар ин асл асос ёфтааст, ки аввалин намояндаи охирин аст.

Revelation chapter seventeen is the last reference to the kingdoms of Bible prophecy, and therefore demands that Daniel chapter two, which is the first reference to the kingdoms of Bible prophecy, of prophetic necessity must also represent eight kingdoms, of which the eighth kingdom was of the seven. So too, the judgment of the woman and the beast she rides upon in chapter seventeen, must be represented in the first judgment of the whore in 1798.

Ваҳй боби ҳабдаҳум охирин ишора ба салтанатҳои нубуввати Китоби Муқаддас аст, ва бинобар ин тақозо мекунад, ки Дониёл боби дуюм, ки нахустин ишора ба салтанатҳои нубуввати Китоби Муқаддас мебошад, аз рӯйи зарурати нубувватӣ низ бояд ҳашт салтанатро намояндагӣ кунад, ки аз онҳо салтанати ҳаштум аз ҷумлаи ҳафт буд. Ҳамчунин, доварии он зан ва ҳайвони ваҳшие, ки ӯ бар он савор аст, дар боби ҳабдаҳум, бояд дар нахустин доварии фоҳиша дар соли 1798 низ намояндагӣ ёбад.

The angel informed John at the opening of chapter seventeen, that he was going to show the judgment of the great whore and of the beast she rides upon. The first time the whore was judged has been correctly understood as 1798 when the papacy received its deadly wound, and the time of the end arrived. Yet when a “time of the end” is represented in prophetic history there are always two waymarks symbolized by people. The birth of Aaron and his brother Moses was the time of the end in that history. Those two waymarks typified the birth of John the Baptist, and sixth months later his cousin Jesus, thus marking the time of the end for that history. At the end of the seventy-year captivity, which typifies the time of the end in 1798, Darius and his nephew Cyrus are the two waymarks of the time of the end. Together, they typify Reagan and Bush the first, in the time of the end of 1989.

Фаришта дар оғози боби ҳафтдаҳум ба Юҳанно хабар дод, ки ӯ ҳукми фоҳишаи бузург ва ҳайвонеро, ки вай бар он савор аст, ба ӯ нишон хоҳад дод. Бори аввале ки фоҳиша доварӣ карда шуд, дуруст чунин фаҳмида шудааст, ки он соли 1798 буд, вақте ки папагарӣ захми ҳалокатовари худро гирифт ва замони охир фаро расид. Аммо ҳар гоҳ ки дар таърихи нубувватӣ «замони охир» тасвир мешавад, ҳамеша ду аломати роҳ мавҷуданд, ки бо одамон рамзӣ гардонида шудаанд. Таваллуди Ҳорун ва бародараш Мусо замони охир дар он таърих буд. Он ду аломати роҳ таваллуди Яҳёи Таъмиддиҳандаро намунавор нишон медоданд ва шаш моҳ баъдтар ҷиянаш Исо низ, ба ҳамин тариқ замони охирро барои он таърих муайян мекарданд. Дар поёни асорати ҳафтодсола, ки замони охирро дар соли 1798 намунавор ифода мекунад, Дорёш ва ҷиянаш Куруш ду аломати роҳи замони охир мебошанд. Онҳо якҷо Рейган ва Буши аввалро дар замони охири соли 1989 намунавор ифода мекунанд.

1798, which was the time of the end when the book of Daniel was unsealed in Millerite history, identified the prophetic death of the political element of the beast of Catholicism. Napoleon’s general Berthier walked right into the Vatican, arrested the pope and ended the political authority of the beast of Catholicism. A year later, in 1799, the woman who had ridden that beast through the centuries, represented by the pope, died in captivity. The judgment of the whore, includes the judgment upon the beast she employed to govern the nations. Revelation chapter seventeen identifies both the judgment of the beast, and also the whore who rules over and rides upon the beast.

Соли 1798, ки замони охир буд, вақте ки дар таърихи Миллерӣ китоби Дониёл мӯҳркушоӣ шуд, марги нубувватии унсури сиёсии ҳайвони католикиятро муайян кард. Генерали Наполеон Бертйе рост ба Ватикан даромада, попро боздошт кард ва ҳокимияти сиёсии ҳайвони католикиятро ба анҷом расонд. Як сол баъд, дар соли 1799, зане, ки дар тӯли асрҳо бар он ҳайвон савор буд ва бо поп намояндагӣ мешуд, дар асорат мурд. Доварии фоҳиша ҳукмро бар он ҳайвоне низ дар бар мегирад, ки ӯ барои ҳукмронӣ бар миллатҳо ба кор мебурд. Ваҳй, боби ҳабдаҳум, ҳам доварии ҳайвонро муайян мекунад ва ҳам фоҳишаро, ки бар ҳайвон ҳукмронӣ мекунад ва бар он савор аст.

> “The world is filled with storm and war and variance. Yet under one head—the papal power—the people will unite to oppose God in the person of His witnesses.” Testimonies, volume 7, 182.

> «Ҷаҳон аз тӯфон, ҷанг ва низоъ пур шудааст. Аммо таҳти як сарвар — қудрати папавӣ — мардум барои муқобилат ба Худо дар шахси шоҳидони Ӯ муттаҳид хоҳанд шуд». Шаҳодатҳо, ҷилди 7, саҳ. 182.

The eighth head, that is of the seven, is the papal power that reigns over the beast that is made up of ten kings who are governed by the daughter of the whore who rides upon the beast. The elements of the eighth kingdom, that is of the seven must be seen in the eighth and last president, who is of the seven presidents, when the image of the beast is formed within the United States. The combination of the apostate horns of Republicanism and Protestantism must have a “head” that rules over the image of the beast, and that ruler will be a dictator extraordinaire.

Сари ҳаштум, ки аз ҷумлаи ҳафт аст, ҳамон қудрати папавист, ки бар он ҳайвон ҳукмронӣ мекунад, ки аз даҳ подшоҳ таркиб ёфтааст ва онҳо аз ҷониби духтари фоҳишае, ки бар ҳайвон савор аст, идора мешаванд. Унсурҳои салтанати ҳаштум, ки аз ҷумлаи ҳафт аст, бояд дар президенти ҳаштум ва охирин, ки аз ҷумлаи ҳафт президент аст, дида шаванд, ҳангоме ки сурати ҳайвон дар дохили Иёлоти Муттаҳида ташкил меёбад. Иттиҳоди шохҳои муртади ҷумҳурихоҳӣ ва протестантизм бояд «сар»-е дошта бошад, ки бар сурати ҳайвон ҳукмронӣ кунад, ва он ҳоким диктатори фавқулода хоҳад буд.

We will continue this study in the next article.

Мо ин омӯзишро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> A Song or Psalm of Asaph. Keep not thou silence, O God: hold not thy peace, and be not still, O God. For, lo, thine enemies make a tumult: and they that hate thee have lifted up the head. They have taken crafty counsel against thy people, and consulted against thy hidden ones. They have said, Come, and let us cut them off from being a nation; that the name of Israel may be no more in remembrance. For they have consulted together with one consent: they are confederate against thee: The tabernacles of Edom, and the Ishmaelites; of Moab, and the Hagarenes; Gebal, and Ammon, and Amalek; the Philistines with the inhabitants of Tyre; Assur also is joined with them: they have holpen the children of Lot. Selah. Psalms 83:1–8.

> Суруд ё Забури Ософ. Эй Худо, хомӯш мабош; сокит манишин ва ором магард, эй Худо. Зеро инак, душманони Ту ошӯб мебардоранд, ва онҳое ки аз Ту нафрат доранд, сар бардоштаанд. Бар қавми Ту бо ҳила машварат кардаанд, ва бар махфиёни Ту маслиҳат оростаанд. Гуфтаанд: «Биёед, онҳоро аз миллат будан нобуд созем, то ки номи Исроил дигар ба ёд оварда нашавад». Зеро онҳо якдилона бо ҳам машварат кардаанд; бар зидди Ту иттиҳод бастаанд: хаймаҳои Адӯм ва исмоилиён; Мӯоб ва ҳоҷариён; Ҷабал ва Аммӯн ва Амолеқ; фалиштиён бо сокинони Сур; Ошур низ бо онҳо ҳамроҳ шудааст: онҳо фарзандони Лутро ёрӣ додаанд. Селоҳ. Забур 83:1–8.

Back to Articles