Article

# Огоҳиҳои Мувозӣ — Рақами Панҷ

Ошкор шудани Шери қабилаи Яҳудо: Дарки манзараҳои хотимавии Муборизаи Бузург

Author

Jeff Pippenger

Published

August 8, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Дар порчае, ки мо ҳанӯз баррасӣ мекунем ва дар бораи Масеҳ ҳамчун фариштае, ки дар Ваҳй боби даҳум нозил мешавад, сухан мегӯяд, Масеҳ ҳамчун Фариштаи Қудратманд «он нақшерo, ки Ӯ дар саҳнаҳои хотимавии низои бузург бо Шайтон иҷро мекунад», нишон медиҳад. «Мавқее», ки Масеҳ ишғол намуд, ҳангоме ки пои рости Худро бар баҳр ва пои чапи Худро бар хушкӣ гузошт, «қудрат ва ҳокимияти олии Ӯро бар тамоми замин ифода мекунад». Вақте ки Масеҳ «бо овози баланд» нидо кард, Ӯ «нидо кард» «чунон ки шер ғурриш мекунад».

Масеҳ қудрати мутлақи Худро дар «саҳнаҳои хотимавии муборизаи бузург» зоҳир хоҳад кард, ва ҳангоме ки Масеҳ қудрати мутлақи Худро зоҳир менамояд, Ӯ чунин мекунад ҳамчун Шери қабилаи Яҳудо.

> «Наҷотдиҳанда пеши Юҳанно таҳти рамзҳои “Шери сибти Яҳудо” ва “Баррае, ки гӯё забҳ шуда бошад” муаррифӣ мегардад.» Ваҳй 5:5, 6. Ин рамзҳо иттиҳоди қудрати қодири мутлақ ва муҳаббати фидокорро ифода мекунанд. Шери Яҳудо, ки барои радкунандагони файзи Ӯ чунин даҳшатнок аст, барои итоаткорон ва вафодорон Барраи Худо хоҳад буд.» Аъмоли ҳаввориён, 589.

Зуҳури Масеҳ ҳамчун Шери сибти Яҳудо кори Ӯро ҳам дар муҳр задан ва ҳам дар кушодани пешгӯии Китоби Муқаддас, мувофиқи замони илоҳии Ӯ, таъкид менамояд. Андак пеш аз он ки давраи имтиҳони инсонӣ ба поён расад, ҳангоме ки «вақт наздик аст», кушодашавии як ҳақиқати вижаи Китоби Муқаддас ба амал хоҳад омад, ки «он чиро, ки бояд ба зудӣ воқеъ гардад» муайян месозад.

> Ваҳйи Исои Масеҳ, ки Худо ба Ӯ дод, то ба бандагони Худ он чизҳоеро нишон диҳад, ки бояд ба зудӣ ба амал оянд; ва Ӯ онро ба васитаи фариштаи Худ ба бандаи Худ Юҳанно фиристода, ошкор намуд; он ки ба каломи Худо ва ба шаҳодати Исои Масеҳ, ва ба ҳамаи он чи дида буд, шаҳодат дод. Хушо он касе ки мехонад, ва онҳое ки суханони ин нубувватро мешунаванд ва он чиро, ки дар он навишта шудааст, нигоҳ медоранд; зеро вақт наздик аст. Ваҳй 1:1–3.

Ҳангоме ки «замон»-е, ки «наздик аст», воқеан ба ҷараёни таърих фаро мерасад, бар онҳое баракат эълон мешавад, ки мехонанд, мешунаванд «ва он чиро, ки дар он навишта шудааст, нигоҳ медоранд». Ин паёми махсус паёмест, ки ба вақт вобаста аст ва танҳо вақте шинохта мешавад, ки «замон наздик аст». Он гоҳ — дар ҳамон вақт, ва на пештар — одамон қодир хоҳанд буд, ки бихонанд, бишнаванд «ва он чиро, ки навишта шудааст» дар китоби Ваҳй, нигоҳ доранд. Вақте ки «замон наздик аст», баракате, ки бар онҳое эълон шудааст, ки «мехонад», «мешунаванд» «ва он чиро, ки дар он навишта шудааст, нигоҳ медоранд», бо кушода шудани китоби Дониёл дар «замони поён» мувозӣ мебошад.

> Аммо ту, эй Дониёл, ин суханонро махфӣ нигоҳ дор ва ин китобро то вақти интиҳо мӯҳр кун: бисёре ин сӯ ва он сӯ хоҳанд шитофт, ва дониш афзун хоҳад шуд. Дониёл 12:4.

«Бисёр касоне», ки «ба ин сӯву он сӯ мешитобанд», (ки ин омӯзиши Каломи Худоро ифода мекунад) чунин мекунанд дар «замони поён», вақте ки «суханоне», ки дар «китоби» Дониёл «пӯшида» шуда буданд, кушода мегарданд. Аммо синфи дигари бокирагон низ ҳаст, ки андаке пас аз қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида ба ин сӯву он сӯ мешитобанд.

> Инак, рӯзҳо меоянд, мегӯяд Парвардигор Худо, ки Ман бар замин қаҳтӣ мефиристам, на қаҳтии нон ва на ташнагии об, балки қаҳтии шунидани каломҳои Парвардигор; ва онҳо аз баҳр то баҳр ва аз шимол то шарқ саргардон хоҳанд шуд, барои ҷустани каломи Парвардигор ба ин сӯ ва он сӯ хоҳанд давид, вале онро нахоҳанд ёфт. Дар он рӯз духтарони зебо ва ҷавонон аз ташнагӣ беҳол хоҳанд шуд. Онҳое ки ба гуноҳи Сомария қасам мехӯранд ва мегӯянд: «Ба ҳаёти худои ту, эй Дон!» ва: «Ба ҳаёти роҳи Беэр-Шобаъ!» — ҳамонҳо хоҳанд афтод ва дигар ҳаргиз барнахоҳанд хост. Омӯс 8:11–14.

Гуноҳи Сомария ҳамон гуноҳе буд, ки бо Аҳъоб ва Изобал ифода шудааст: Аҳъоб намояндаи Иёлоти Муттаҳида ва Изобал намояндаи калисои католикӣ мебошад. Изобал, Аҳъоб ва анбиёи козиб дар рӯёрӯйӣ бо Илёс бар кӯҳи Кармил, қонуни якшанберо намунавор нишон медиҳанд. Дар он рӯёрӯйӣ ду гурӯҳи анбиёи нопок буданд: анбиёи Баал ва коҳинони бустон. Баал яке аз худоёне буд, ки парастиш карда мешуд; дигаре, ки дар бустонҳо парастиш карда мешуд, Аштӯрот буд. Баал худои мардона буд ва Аштӯрот худои занона. Якҷо, илоҳияти мардона намояндаи давлат аст ва занона намояндаи калисо.

Худое, ки дар Дон барпо карда шуд, аз ҷониби нахустин подшоҳи Самария, Яробъом, барпо карда шуд, ки ӯ ҳам дар Байт-Ил ва ҳам дар Дон гӯсолаи тиллоӣ бино намуд. Байт-Ил маънои хонаи Худоро дорад ва Дон маънои довариро, ва якҷоя онҳо иттиҳоди калисо ва давлатро ифода мекунанд, ки дар Иёлоти Муттаҳида пеш аз ҷорӣ шудани маҷбурии риояи якшанбе ба амал меояд. Он ду гӯсолаи тиллоӣ бо гӯсолаи тиллоии Ҳорун намояндагӣ шуда буданд.

Гӯсола ҳайвон аст ва ҳайкали тиллоӣ сурат аст; бинобар ин, гӯсолаи тиллоии Ҳорун ва ҳамчунин ду гӯсолаи тиллоии Ёробъом иттиҳоди калисо ва давлатро, ки андаке пеш аз татбиқи қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида ба амал меояд, ифода мекунанд. Дар мавриди Ёробъом, он ду шаҳр барои рамзшиносии иттиҳоди калисо ва давлат, ки дар китоби Ваҳй ҳамчун сурати ҳайвон муайян шудааст, шоҳидии дуюмро фароҳам меоваранд.

Тарзи Беэр-Шебаъ аҳди Иброҳимро намояндагӣ мекунад. Аввалин ёдшавии номи «Беэр-Шебаъ» дар Ҳастӣ бисту як аст, ки порчаест, ки расул Павлус онро ба кор мебарад, то ба муқобили онҳое биистад, ки дар айёми ӯ пешниҳод мекарданд, ки барои наҷот ёфтан бояд қонунҳои маросимӣ ва хатнаро нигоҳ дошт. Павлус ҳамон порчаеро истифода мебарад, ки аввалин ёдшавии Беэр-Шебаъ дар он ҷой гирифтааст. Ӯ он таърихро ба кор мегирад, то дар дохили ҳамон ҳикоя ду аҳди гуногун ва муқобили ҳамро баррасӣ намояд. Павлус писари канизро (Исмоил) ба ҳайси намояндаи аҳде истифода мебарад, ки бар қудрати инсон асос ёфтааст, ва Исмоилро бо Исҳоқ муқоиса мекунад, ки ӯро барои намояндагии аҳде ба кор мебарад, ки бар қудрати Худо асос ёфтааст. Ин порчаи Китоби Муқаддас аввалин борест, ки Беэр-Шебаъ дар он ёд мешавад, ва баъдтар дар таърих Павлус ҳамон таърихро ба кор мебарад, то вазъиятеро дар таърихи шахсии худ тавсиф кунад, ки дар таърихи Китоби Муқаддас тасвир шуда буд. Павлус бовар дошт ва таълим медод, ки таърихи Китоби Муқаддас такрор мешавад.

Ҳарчанд Павлус ин порчаро аз Ҳастӣ боби бисту як барои тасвири ду аҳди муқобил истифода мебарад, дар он порча ду аҳд ҳаст, ки Худо бо Иброҳим мебандад, аммо онҳо ҳамон ду аҳде нестанд, ки Павлус аз он ҳикоя бармеоварад. Дар он порча Худо боз ваъда медиҳад, ки ваъдаи Худро дар бораи падари халқҳои бисёр гардондани Иброҳим ба воситаи Исҳоқ ба иҷро хоҳад расонд, ва ҳамчунин ваъда медиҳад, ки Исмоилро падари халқи бузурге хоҳад гардонд. Як порчаи Навиштаҷот, ишора ба чор аҳд, ва ин нахустин бор аст, ки Беэр-Шобаъ дар Навиштаҷот зикр мешавад.

> Бинобар, вай ба Иброҳим гуфт: «Ин каниз ва писарашро берун кун; зеро писари ин каниз бо писари ман, яъне бо Исҳоқ, ворис нахоҳад шуд». Ва ин сухан дар назари Иброҳим ба сабаби писараш бисёр гарон омад. Ва Худо ба Иброҳим гуфт: «Бигзор ин ба сабаби он писар ва ба сабаби канизат дар назари ту гарон наояд; дар ҳар он чи Соро ба ту гуфтааст, ба овози вай гӯш деҳ; зеро насли ту дар Исҳоқ хонда хоҳад шуд. Ва низ аз писари каниз миллате ба вуҷуд хоҳам овард, зеро ки ӯ низ насли туст». Ва Иброҳим субҳи барвақт бархоста, нон ва машки обе гирифта, ба Ҳоҷар дод ва онро бар китфи вай ниҳод, ҳамроҳи кӯдак, ва вайро равона кард; ва ӯ рафта, дар биёбони Беэр-Шобаъ саргардон шуд. Ҳастӣ 21:10–14.

Беэр-Шеба аҳди Иброҳимро ифода мекунад. Дар ҳамон боб худи Иброҳим низ бо Абималик аҳд баст.

> Ва дар он замон чунин воқеъ шуд, ки Абималик ва Фихол, сарлашкари лашкари ӯ, ба Иброҳим сухан ронда, гуфтанд: «Худо бо туст дар ҳар он чи мекунӣ. Пас акнун дар ин ҷо ба ман ба Худо қасам бихӯр, ки бо ман, ва бо писари ман, ва бо набераи ман бевафоӣ нахоҳӣ кард; балки мувофиқи меҳрубоние ки ман ба ту кардаам, ту низ ба ман ва ба замине ки дар он иқомат доштаӣ, амал хоҳӣ кард». Ва Иброҳим гуфт: «Қасам мехӯрам».

> Ва Иброҳим Абималикро аз барои чоҳи обе, ки бандагони Абималик ба зӯр гирифта буданд, сарзаниш кард. Ва Абималик гуфт: «Намедонам, ки ин корро кӣ кардааст; ва ту низ маро огоҳ насохтӣ, ва ман ҳам то имрӯз аз он нашунида будам».

> Ва Иброҳим гӯсфандон ва говонро гирифта, ба Абималик дод; ва ҳар дуи онҳо аҳд бастанд. Ва Иброҳим ҳафт барраи модаро аз рама ҷудо гузошт. Ва Абималик ба Иброҳим гуфт: «Ин ҳафт барраи модаро, ки ту ҷудо гузоштаӣ, чӣ маъно доранд?»

> Ва ӯ гуфт: «Ин ҳафт барраи мода-ро аз дасти ман бигир, то ки онҳо барои ман гувоҳ бошанд, ки ин чоҳро ман кандаам». Бинобар ин он маконро Беэр-Шобаъ номид; зеро дар он ҷо ҳар дуи онҳо қасам хӯрданд. Ҳамин тавр онҳо дар Беэр-Шобаъ аҳд бастанд; баъд Абималик бархост, ва Фихол, сардори лашкари ӯ, ва онҳо ба замини фалиштиён бозгаштанд. Ва Иброҳим дар Беэр-Шобаъ дарахтзоре шинонд, ва дар он ҷо исми Худованд, Худои ҷовидонаро, хонд.

> Ва Иброҳим рӯзҳои бисёр дар замини фалиштиён иқомат намуд. Ҳастӣ 21:22–34.

Беэр-Шеба рамзи аҳди Худо бо Иброҳим аст. Дар Китоби Муқаддас чандин таърихи аҳд сабт шудааст, ки Беэр-Шебаро бо аҳди Иброҳим мепайванданд. «Беэр» маънои чоҳро дорад ва «шеба» маънои «ҳафт»-ро. Шеба ҳамон вожаи ибронӣ аст, ки ба сурати «ҳафт бор» тарҷума шудааст, ки Вилям Миллер дуруст дарк кард, ки он пешгӯии ду ҳазору панҷсаду бист солро дар Ибодат бисту шаш ифода мекунад. Ин нахустин «пешгӯии замонӣ» буд, ки ӯ кашф намуд, ва он аввалин ҳақиқати бунёдӣ буд, ки дар соли 1863 канор гузошта шуд. Дар он порчае ки вожаи «шеба» дар чаҳор ояти гуногун ба «ҳафт бор» тарҷума шудааст, ҷазои Худо, ки бо «ҳафт бор» ифода меёбад, «низои аҳди Ман» номида шудааст.

> Он гоҳ Ман низ ба муқобили шумо хилофи роҳ хоҳам рафт, ва шуморо барои гуноҳҳоятон боз ҳафтчандон ҷазо хоҳам дод. Ва шамшереро бар шумо хоҳам овард, ки интиқоми аҳди Маро хоҳад гирифт; ва ҳангоме ки дар дохили шаҳрҳои худ ҷамъ шавед, ваборо дар миёни шумо хоҳам фиристод; ва шумо ба дасти душман таслим карда хоҳед шуд. Ибодат 26:24, 25.

Калимае, ки ҳамчун «ҳафт бор» тарҷума шудааст ва «ҷанҷол»-и аҳди Худоро дар Ибодат боби бисту шаш ифода мекунад, ва дар калимаи Беэр-Шобаъ «шоба» мебошад, дар китоби Дониёл низ ду бор тарҷума шудааст: як бор ҳамчун «қасам», ки дар шариати Мусо навишта шудааст, ва як бор ҳамчун «лаънат». Ҳам «қасам» ва ҳам «лаънат» аз калимаи «шоба» тарҷума шудаанд, зеро он на танҳо маънои «ҳафт»-ро дорад, балки мафҳуми аҳд ё «қасам»-ро низ дар бар мегирад, ки агар шикаста шавад, «лаънат» ба бор меорад.

> Бале, тамоми Исроил шариати Туро поймол кардаанд ва рӯй гардонидаанд, то ба овози Ту итоат накунанд; бинобар ин лаънат бар мо рехта шудааст, ва ҳамчунин қасаме ки дар шариати Мусо, бандаи Худо, навишта шудааст, зеро ки мо бар зидди Ӯ гуноҳ кардаем. Дониёл 9:11.

Калимаи «шибо» ё ҳафт, ки ҳафт барраеро ифода мекард, ки назди чоҳе дар Беэр-Шеба қурбонӣ шуданд, аҳдро ифода мекунад. Ва аҳди Худо, ё қасами Ӯ, изҳор медорад, ки итоаткорон зинда мемонанд ва ноитоатон мемиранд.

Беэр-Шева аҳдеро рамзӣ мекунад, ки бо имони Иброҳим намояндагӣ мешавад. Пас, ҳангоме ки «духтарони бокираи зебо»-и Омӯс ҳашт, ки ҳамчунин «бокираҳои нодон»-и Матто бисту панҷ ва низ «шарирон»-и Дониёл дувоздаҳ мебошанд, «ба гуноҳи Сомария» қасам мехӯранд, онҳо садоқати худро ба нишони Изобал (папагарӣ), ки бо Аҳъоб (Созмони Милали Муттаҳид) зино кардааст ва бар сурати ҳайвон (Иёлоти Муттаҳидаи Амрико) ҳукмронӣ мекунад, қасам мехӯранд.

Вақте ки ҳамон «дӯшизагонِ зебо» мегӯянд: «Эй Дон, худои ту зинда аст», онҳо ба сурати тиллоии гӯсола саҷда мекунанд, чунон ки онро ду шоҳид (Ҳорун ва Ёробъом) муайян кардаанд. Гӯсолаи тиллоӣ сурати ҳайвонро ифода мекунад, ки он ҳамбастагии калисо ва давлат аст.

Ҳангоме ки ҳамон бокирагон даъво мекунанд, ки «роҳи» Беэр-Шобаъ «зинда аст», вожаи «роҳ» маънои «тариқ»-ро дорад. Ин маҳз ҳамон вожаест, ки барои муайян кардани «роҳҳо»-и «роҳҳои қадимӣ» дар Ирмиё 6:16 ба кор рафтааст. Он бокирагон мегӯянд, ки гарчанде онҳо ба сурати ҳайвон саҷда карда, нишони ҳокимияти ӯро пазируфтаанд, ҳанӯз ҳам фарзандони Иброҳим мебошанд. Онҳо дар Каломи Худо бо изтироб аз ин сӯ ба он сӯ медаванд, то паёмеро, ки аз ҷониби «шарқ» ва «шимол» ва аз «баҳр то баҳр» ифода шудааст, биҷӯянд, ва ҳанӯз ҳам даъво мекунанд, ки Адвентистони рӯзи ҳафтум ҳастанд, аммо дер шудааст.

> Вале хабаре аз шарқ ва аз шимол ӯро ба ташвиш хоҳад овард; бинобар ин ӯ бо ғазаби бузург берун хоҳад рафт, то бисёр касонро ҳалок кунад ва тамоман нобуд созад. Ва хаймаҳои қасри худро дар миёни баҳрҳо бар кӯҳи муқаддаси ҷалол барпо хоҳад кард; вале ӯ ба анҷоми худ хоҳад расид, ва ҳеҷ кас ба ӯ ёрӣ нахоҳад кард. Дониёл 11:44, 45.

Он бокирагон дар ҷустуҷӯи паёми ин ду ояти пешинанд. Паёми ниҳоии ҳушдор, ки дар замони охир дар соли 1989 кушода шуд, вақте ки, чунон ки дар Дониёл боби ёздаҳ, ояти чиҳил тасвир шудааст, «мамлакатҳо», ки намояндаи Иттиҳоди Шӯравии собиқ буданд, аз ҷониби папагӣ ва Иёлоти Муттаҳида рӯфта шуданд, болоравӣ ва суқути ниҳоии папагиро муайян мекунад. Дар ин ду оят, паёме, ки бо шарқ ва шимол ифода ёфтааст, подшоҳи шимолро (попро) ба ғазаб меорад ва таъқиби ниҳоӣ оғоз меёбад, ва он дар ояти чиҳилу панҷ ба анҷом мерасад, вақте ки папагӣ «хаймаҳо»-ро барпо мекунад, ки аз вожаи ибронӣ бармеояд ва маънои «хайма»-ро дорад, (хайма рамзи калисо аст), вале он «хайма»-и «қаср»-и ӯст, ки намояндаи давлат мебошад. Ҷое ки ӯ он хаймаро, ки намояндаи иттиҳоди калисо ва давлат аст, ё чунон ки Юҳанно онро дар Ваҳй меномад, сурати ҳайвон, мегузорад, «дар миёни баҳрҳо» аст, ба шакли ҷамъ. Он бокирагони зебо дар ҷустуҷӯи паёми ниҳоии ҳушдор ҳастанд, ки дар оятҳои чиҳилу чаҳор ва чиҳилу панҷи Дониёл боби ёздаҳ ифода ёфтааст, ва дар ояти баъдӣ Микоил бармехезад ва муҳлати имтиҳон ба поён мерасад. Ва дар он вақт Омӯс 8:14 мегӯяд, ки он бокирагони зебо «фурӯ хоҳанд афтод, ва дигар ҳаргиз барнахоҳанд хост.»

Вақте ки бокираҳои зебо даъво мекунанд, ки Адвентистони рӯзи ҳафтум ҳастанд, дар айни ҳамон вақт ки ба сурати ҳайвон саҷда мекунанд, Юҳанно онҳоро ҳамчун яҳудиёне тасвир мекунад, ки мегӯянд яҳудӣ ҳастанд, вале нестанд. Онҳо даъво мекунанд, ки фарзандони Иброҳиманд, аммо дурӯғ мегӯянд.

> Инак, Ман ононро, ки аз куништи шайтонанд, ва мегӯянд, ки яҳудӣ ҳастанд, вале нестанд, балки дурӯғ мегӯянд, водор хоҳам кард, ки биёянд ва пеши пойҳои ту саҷда кунанд, ва бидонанд, ки Ман туро дӯст доштаам. Ваҳй 3:9.

Онҳо нишони папаро пазируфтаанд ва ба ин васила хислати ӯро пазируфтаанд. Онҳо даъво мекунанд, ки яҳудӣ ҳастанд, ё даъво мекунанд, ки адвентистони нигоҳдорандаи шанбе ҳастанд, аммо пас хислати папаро доранд, ки, аз ҷумлаи чизҳои дигар, «дар маъбади Худо» менишинад. Онҳо даъво мекунанд, ки адвентист ҳастанд, ё даъво мекунанд, ки дар маъбади адвентистӣ ҳастанд, аммо онҳо ҳамон қадар адвентист нестанд, ки папа масеҳӣ нест.

Онҳое ки «ба ин сӯ ва он сӯ» медаванд ва «каломи Худованд»-ро меҷӯянд, «хирадмандон»-е нестанд, ки дар китоби Дониёл муайян шудаанд, балки онҳо ҳамчун «бокирагон» муайян гардидаанд. Равшан аст, ки онҳое ки дар ин оятҳо саргардонанд, гуруснаанд ва аз ташнагӣ мемиранд, «каломи Худованд»-ро «дарк намекунанд», зеро дар ҳамин оятҳо маҳз ҳамон чизро меҷӯянд. Каломи Худованд, ки андаке пеш аз баста шудани муҳлати имтиҳон ошкор мегардад, Ваҳйи Исои Масеҳ аст; ва бокирагони аблаҳ, шарир ё «бокирагони зебо» ҳамонҳоянд, ки афзоиши донишро аз китоби Дониёл дарк накарданд. Онҳо равғани зарурӣ надоштанд, то, чунон ки Матто таълим медиҳад, ба пеш рафта, ба тӯй пайравӣ намоянд.

Он «қаҳтӣ» поёни замони имтиёз аст. «Духтарони бокираи» Омӯс, ки дар ин оятҳо дар ҷустуҷӯи нон (Каломи Худо) ва об (Рӯҳулқудс) ҳастанд, ҳамон «шарирон»-и Дониёл мебошанд, ки «намефаҳманд». Онҳо ҳамон духтарони бокираи нодони Матто ҳастанд, ки дар ҷустуҷӯи Рӯҳулқудс мебошанд; ва ин, бар асоси шаҳодати се шоҳид, якҷоя он касонеро муайян мекунад, ки дарк мекунанд имкони онҳо барои омодагӣ ба ақди никоҳ гузаштааст ва онҳо ҳеҷ либосе надоранд, то ба тӯй раванд, зеро аз «шунидан»-и паёми махсусе, ки ҳоло мӯҳраш кушода мешавад, сарпечӣ карданд. Аз замоне ки паёми махсус мӯҳраш кушода мешавад, то поёни замони имтиёз, вақти даъвати охирин барои наҷот аст. Ба он замон номуҳайё расидан, худро барои шунидани ин суханон муҳайё кардан аст: «Дер шуд!»

> «Ҷаҳоне ҳаст, ки дар шарорат, дар фиреб ва гумроҳӣ, дар худи сояи марг хобидааст,—хоб, хоб. Кист, ки азоби ҷон мекашад, то онҳоро бедор намояд? Кадом овоз метавонад ба онҳо бирасад? Зеҳни ман ба оянда бурда шуд, ба он вақт, ки ишора дода хоҳад шуд. “Инак, Домод меояд; берун оед, то Ӯро пешвоз гиред.” Аммо баъзеҳо дар ба даст овардани равған барои пур кардани чароғҳои худ таъхир хоҳанд кард, ва онҳо хеле дер хоҳанд фаҳмид, ки хислат, ки бо равған ифода шудааст, қобили интиқол нест.» Review and Herald, 11 феврали 1896.

Хати нубуввате, ки дар масали даҳ бокира тасвир ёфтааст, равғанро рамзи хислат мегирад, аммо «равғани тиллоӣ» ва «равғани муқаддас» ҳамчунин паёмҳои «Рӯҳи Худо»-ро ифода мекунад.

> «Он масеҳшудагоне, ки назди Худованди тамоми замин меистанд, ҳамон мақомеро доранд, ки замоне ба Шайтон ҳамчун карруби соягустар дода шуда буд. Ба воситаи мавҷудоти муқаддасе, ки тахти Ӯро иҳота мекунанд, Худованд бо сокинони замин пайваста робита нигоҳ медорад. Равғани тиллоӣ файзеро ифода мекунад, ки Худо бо он чароғҳои имондоронро таъмин мекунад, то ки онҳо ларзон нашаванд ва хомӯш нагарданд. Агар ин равғани муқаддас дар паёмҳои Рӯҳи Худо аз осмон рехта намешуд, абзорҳои шарорат бар инсонҳо комилан ҳукмронӣ мекарданд.

> «Вақте ки мо паёмҳоеро, ки Ӯ ба мо мефиристад, қабул намекунем, Худо беҳурмат карда мешавад. Бо ин мо он равғани тиллоиро рад мекунем, ки Ӯ мехост ба ҷонҳои мо бирезад, то ба онҳое, ки дар торикӣ ҳастанд, расонда шавад. Вақте ки нидо баланд шавад: “Инак, домод меояд; ба пешвози ӯ берун оед”, онҳое ки равғани муқаддасро қабул накардаанд, ки файзи Масеҳро дар дилҳои худ гиромӣ надоштаанд, мисли бокирагони нодон хоҳанд ёфт, ки онҳо барои пешвози Худованди худ омода нестанд. Онҳо дар худ қудрате надоранд, ки равғанро ба даст оваранд, ва зиндагии онҳо барбод меравад. Аммо агар Рӯҳи Муқаддаси Худо талабида шавад, агар мо, чунон ки Мусо илтиҷо кард, тавалло намоем: “Ҷалоли Худро ба ман нишон деҳ,” муҳаббати Худо дар дилҳои мо рехта хоҳад шуд. Тавассути найчаҳои тиллоӣ, равғани тиллоӣ ба мо расонда хоҳад шуд. “На бо қудрат, ва на бо тавоноӣ, балки бо Рӯҳи Ман, мегӯяд Худованди лашкарҳо.” Бо қабул кардани шуоъҳои дурахшони Офтоби Адолат, фарзандони Худо ҳамчун чароғҳо дар ҷаҳон медурахшанд». Review and Herald, July 20, 1897.

Онҳое ки дар китоби Омӯс «ба ин сӯ ва он сӯ медаванд», бар он шаҳодат меафзоянд, ки табақаи Адвентистони рӯзи ҳафтумро муайян месозад, ки масъулияти худро барои «фаҳмидан»-и паёми махсус аз китоби Ваҳй, ки ҳангоме ки «вақт наздик аст» муҳркушоӣ мегардад, рад мекунанд.

> «Мо ҳоло дар замони бисёр хатарнок зиндагӣ мекунем, ва ҳеҷ яке аз мо набояд дар ҷустуҷӯи тайёрӣ барои омадани Масеҳ сустӣ намояд. Ҳеҷ кас ба намунаи бокираҳои аблаҳ пайравӣ накунад ва гумон набарад, ки пеш аз ба даст овардани тайёрии хислат, то фаро расидани бӯҳрон мунтазир мондан бехатар хоҳад буд, то ки дар он вақт устувор бимонад. Вақте ки меҳмонон даъват шуда, тафтиш мегарданд, барои ҷустуҷӯи адолати Масеҳ дер хоҳад шуд. Ҳозир вақти он аст, ки адолати Масеҳро бар тан кунед,—либоси арӯсие, ки шуморо сазовори ворид шудан ба зиёфати ақди Барра хоҳад гардонид. Дар масал, бокираҳои аблаҳ чун касоне тасвир шудаанд, ки барои равған илтиҷо мекунанд, вале мувофиқи дархости худ онро намегиранд. Ин рамзи онҳост, ки худро бо парваридани хислате, ки дар замони бӯҳрон устувор истода метавонад, тайёр накардаанд. Гӯё онҳо ба ҳамсоягони худ рафта, мегӯянд: «Хислати худро ба ман деҳ, вагарна ман ҳалок хоҳам шуд». Онҳое ки хирадманд буданд, наметавонистанд равғани худро ба чароғҳои нимхомӯши бокираҳои аблаҳ бидиҳанд. Хислат интиқолпазир нест. Он на харида мешавад ва на фурӯхта; он бояд ба даст оварда шавад. Худованд ба ҳар як фард фурсат додааст, ки дар давоми соатҳои муҳлат хислати одилона ба даст оварад; аммо Ӯ роҳе фароҳам наовардааст, ки тавассути он як омили инсонӣ ба дигаре хислатеро, ки худаш дар рафти таҷрибаҳои сахт инкишоф додааст, интиқол диҳад,—хислатеро, ки бо омӯхтани дарсҳо аз Муаллими бузург ба даст омадааст, то ки инсон дар озмоиш сабр зоҳир кунад ва имонро ба кор барад, то кӯҳҳои номумкинро аз ҷой бардорад. Имконнопазир аст, ки атри муҳаббат интиқол дода шавад,—ё ба дигаре нармхӯӣ, ҳикмат дар муомила ва матонат бахшида шавад. Имконнопазир аст, ки як дили инсонӣ муҳаббати Худо ва башариятро ба дили дигар резад.»

> «Аммо рӯз меояд, ва он ба мо наздик аст, ки ҳар як ҷанбаи хислат ба воситаи васвасаи махсус ошкор хоҳад шуд. Онҳое ки то охир ба принсип содиқ мемонанд ва имонро ба кор мебаранд, ҳамон касоне хоҳанд буд, ки дар соатҳои пешини муҳлати озмоиши худ дар миёни санҷиш ва имтиҳон содиқ будани худро собит кардаанд ва хислатҳое ба шабоҳати Масеҳ ташаккул додаанд. Ҳамон касоне хоҳанд буд, ки ошноии наздик бо Масеҳро парвариш кардаанд ва ба воситаи ҳикмат ва файзи Ӯ шарикони табиати илоҳӣ гардидаанд. Аммо ҳеҷ инсон наметавонад ба дигаре ихлоси дил ва сифотҳои наҷиби ақлро бидиҳад ва камбудиҳои ӯро бо қуввати ахлоқӣ ҷуброн намояд. Ҳар яки мо метавонем барои якдигар бисёр кор кунем, агар ба мардум намунаи масеҳмонанди Масеҳро пешкаш намоем ва ба ин васила бар онҳо таъсир расонем, то назди Масеҳ раванд барои он адолате ки бе он дар доварӣ истода наметавонанд. Одамон бояд бо дуо ин масъалаи муҳими бино кардани хислатро баррасӣ намоянд ва хислатҳои худро мувофиқи намунаи илоҳӣ шакл диҳанд». The Youth’s Instructor, January 16, 1896.

Back to Articles