Article

# Rome Establishes the Vision - Number Fourteen

Рим рӯъёро барпо мекунад — Шумораи чордаҳ

Reflections of Christ and the Formation of the Image of the Beast: A Prophetic Parallel in the Last Days

Инъикосҳои Масеҳ ва ташаккули сурати ваҳшӣ: як мувозинаи нубувватӣ дар рӯзҳои охир

Author

Jeff Pippenger

Published

September 2, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The line of prophecy identifying when the United States forms an image to and of the beast occurs when the horn of Protestantism is forming the image of Christ. That formation is specifically identified in Daniel chapter ten, when Daniel beholds the causative looking-glass “marah,” vision. Daniel represents those who behold Christ, and in so doing they reflect Christ’s character. The one hundred and forty-four thousand, who are represented by Daniel in chapter ten, form the image of Christ within, only as they behold His character. By beholding they become changed.

Хати нубувват, ки муайян месозад кай Иёлоти Муттаҳида барои ҳайвон ва аз ҳайвон суратеро ба вуҷуд меоварад, ҳамон замоне рух медиҳад, ки шохи протестантизм сурату шабеҳи Масеҳро ташаккул медиҳад. Ин ташаккул ба таври мушаххас дар боби даҳуми Дониёл муайян шудааст, вақте ки Дониёл рӯъёи «мараҳ» — оинаи сабабовари диданро — мебинад. Дониёл намояндаи онҳост, ки Масеҳро менигаранд, ва бо ҳамин амалашон хислати Масеҳро инъикос мекунанд. Яксаду чилу чор ҳазор, ки дар боби даҳум тавассути Дониёл намояндагӣ шудаанд, сурату шабеҳи Масеҳро дар ботини худ танҳо ҳамон вақт ташаккул медиҳанд, ки ба хислати Ӯ менигаранд. Бо нигаристан онҳо тағйир меёбанд.

The image of the beast reflects the beast, and the formation of the image of the beast is the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. When the Protestant churches take control of the government of the United States, they will have formed an image of the church and state system that identifies the structure of control which the papal power employed before the political support was removed. In the same period of time the image of Christ will be produced in His last day people. Yet, there were those that were with Daniel who saw not the vision, for they fled from the vision. They failed the test of the formation of the image of the beast, by refusing to allow the image of Christ to be formed within them during the testing time.

Сурати ҳайвон ҳайвонро инъикос менамояд, ва ташаккули сурати ҳайвон озмоиши бузург барои халқи Худост, ки ба воситаи он сарнавишти абадии онҳо муайян хоҳад шуд. Вақте ки калисоҳои протестантии Иёлоти Муттаҳида идораи ҳукуматро ба дасти худ мегиранд, онҳо сурати он низоми калисо ва давлатро ба вуҷуд хоҳанд овард, ки сохтори назоратеро мушаххас месозад, ки қудрати папагӣ пеш аз бардошта шудани пуштибонии сиёсӣ ба кор бурда буд. Дар ҳамон давраи вақт сурати Масеҳ низ дар халқи Ӯ дар рӯзҳои охир падид оварда хоҳад шуд. Бо вуҷуди ин, онҳое буданд, ки бо Дониёл буданд, вале рӯъёро надиданд, зеро онҳо аз рӯъё гурехтанд. Онҳо аз озмоиши ташаккули сурати ҳайвон ноком монданд, зеро дар вақти имтиҳон рад карданд, ки бигузоранд сурати Масеҳ дар дохили онҳо ташаккул ёбад.

The spiritual principle of reflection is accomplished by looking into a mirror that represents Christ and because the “marah” vision is a causative vision, the image of Christ in the mirror, produces the image of Christ in humanity. A literal mirror reflects the image of the man who looks at the mirror, but the spiritual application of the principle has variables associated with the mirror. Those who are simply a “hearer of the word, and not a doer,” “beholdeth himself, and goeth his way, and straightway forgetteth what manner of man he was.” They look to the mirror and only see humanity.

Принсипи рӯҳонии инъикос ба воситаи нигоҳ кардан ба оинае, ки Масеҳро ифода мекунад, ба амал меояд; ва азбаски рӯъёи «marah» рӯъёест сабабкунанда, сурати Масеҳ дар оина сурати Масеҳро дар инсоният падид меоварад. Оинаи аслӣ сурати мардеро, ки ба оина менигарад, инъикос мекунад, аммо татбиқи рӯҳонии ин принсип бо оина омилҳои тағйирёбанда дорад. Онҳое ки фақат «шунавандаи калом ҳастанд, на амалкунандаи он», «худро менигарад, ва роҳи худро пеш мегирад, ва дарҳол фаромӯш мекунад, ки чӣ гуна одам буд». Онҳо ба оина менигаранд ва танҳо инсониятро мебинанд.

The other class who are “not a forgetful hearer, but a doer of the work” see the law of God, they see Christ in the mirror. The work is to understand that the principle of reflection has a “natural” reality and a spiritual reality. Daniel illustrates those who did the “work,” for in chapters nine and ten he illustrates the work that produces the spiritual principle of reflection.

Синфи дигари касоне ки «на шунавандаи фаромӯшкор, балки иҷрокунандаи амал» ҳастанд, шариати Худоро мебинанд; онҳо Масеҳро дар оина мебинанд. Ин амал аз он иборат аст, ки фаҳмида шавад, принсипи инъикос дорои воқеияти «табиӣ» ва воқеияти рӯҳонӣ мебошад. Дониёл онҳоеро, ки ин «амал»-ро ба ҷо оварданд, ба тасвир мекашад, зеро ӯ дар бобҳои нӯҳ ва даҳ он амалеро нишон медиҳад, ки принсипи рӯҳонии инъикосро ба вуҷуд меоварад.

> In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. Daniel 10:1, 2.

> Дар он рӯзҳо ман, Дониёл, се ҳафтаи пурра мотамдор будам. Нони лазиз нахӯрдам, гӯшт ва шароб ба даҳонам наомад, ва худро тамоман равған намолидам, то он даме ки се ҳафтаи комил ба анҷом расид. Дониёл 10:1, 2.

Gabriel had given a partial interpretation of the vision of chapter eight to Daniel, but Daniel had not understood it all.

Ҷабраил ба Дониёл шарҳи қисмане аз рӯъёи боби ҳаштумро дода буд, вале Дониёл онро пурра нафаҳмида буд.

> And I Daniel fainted, and was sick certain days; afterward I rose up, and did the king’s business; and I was astonished at the vision, but none understood it. Daniel 8:27.

> Ва ман, Дониёл, беҳуш шудам ва чанд рӯз бемор будам; баъд аз он бархостам ва корҳои подшоҳро анҷом додам; ва аз ин рӯъё дар ҳайрат афтодам, вале ҳеҷ кас онро нафаҳмид. Дониёл 8:27.

Sister White informs us that Daniel was seeking to understand the interpretation of the message of Daniel chapter eight which Gabriel had brought to Daniel in chapter nine.

Хоҳар Уайт моро огоҳ мекунад, ки Дониёл дар ҷустуҷӯи фаҳмидани тафсири паёми боби ҳаштуми китоби Дониёл буд, ки Ҷабраил онро дар боби нӯҳум ба Дониёл оварда буд.

> “With a new and deeper earnestness, Miller continued the examination of the prophecies, whole nights as well as days being devoted to the study of what now appeared of such stupendous importance and all-absorbing interest. In the eighth chapter of Daniel he could find no clue to the starting point of the 2300 days; the angel Gabriel, though commanded to make Daniel understand the vision, gave him only a partial explanation. As the terrible persecution to befall the church was unfolded to the prophet’s vision, physical strength gave way. He could endure no more, and the angel left him for a time. Daniel ‘fainted, and was sick certain days.’ ‘And I was astonished at the vision,’ he says, ‘but none understood it.’

> «Бо ҷиддият ва самимияти наву амиқтар Миллер таҳқиқи нубувватҳоро идома дод; тамоми шабҳо, ҳамчунин рӯзҳо, ба омӯзиши он чи акнун барои ӯ дорои чунин аҳамияти азим ва шавқи комилан фарогир менамуд, бахшида мешуданд. Дар боби ҳаштуми Дониёл ӯ ҳеҷ калиде барои муайян кардани нуқтаи оғози 2300 рӯз пайдо карда натавонист; фаришта Ҷабраил, гарчанде амр гирифта буд, ки рӯъёро ба Дониёл фаҳмонад, ба ӯ танҳо шарҳи нопурра дод. Ҳангоме ки озори даҳшатноке, ки мебоист бар калисо ояд, дар рӯъёи набӣ ошкор мегардид, қуввати ҷисмонии ӯ аз даст рафт. Ӯ дигар тоқати бештар надошт, ва фаришта ӯро барои муддате тарк кард. Дониёл «беҳуш шудам, ва чанд рӯз бемор будам». «Ва ман аз ин рӯъё дар ҳайрат мондам», мегӯяд ӯ, «вале ҳеҷ кас онро нафаҳмид».

> “Yet God had bidden His messenger: ‘Make this man to understand the vision.’ That commission must be fulfilled. In obedience to it, the angel, sometime afterward, returned to Daniel, saying: ‘I am now come forth to give thee skill and understanding;’ ‘therefore understand the matter, and consider the vision.’ Daniel 8:27, 16; 9:22, 23, 25–27. There was one important point in the vision of chapter 8 which had been left unexplained, namely, that relating to time—the period of the 2300 days; therefore the angel, in resuming his explanation, dwells chiefly upon the subject of time.” The Great Controversy, 325.

> «Бо вуҷуди ин, Худо ба паёмбари Худ фармуда буд: “Ин одамро водор намо, то рӯъёро дарк кунад.” Он супориш бояд иҷро мегардид. Дар итоат ба он, фаришта баъд аз муддате назди Дониёл бозгашт ва гуфт: “Ҳоло омадаам, то ба ту ҳикмат ва фаҳм ато намоям;” “бинобар ин, маъниро бифаҳм ва рӯъёро мулоҳиза намо.” Дониёл 8:27, 16; 9:22, 23, 25–27. Дар рӯъёи боби 8 як нуқтаи муҳиме буд, ки бетафсир монда буд, яъне он чи ба вақт — давраи 2300 рӯз — тааллуқ дошт; бинобар ин, фаришта ҳангоми аз нав идома додани шарҳи худ, асосан бар мавзӯи вақт таваққуф менамояд.» Муборизаи Бузург, 325.

In chapter ten we are informed that Daniel had understanding of the “vision” and the “thing,” but Daniel wanted more light, so he set his heart to find that understanding and he fasted for twenty-one days. In so doing he represents those of the last days who understand the spiritual principle of reflection that is typified by the natural principle of reflection. That understanding is illustrated by their works, and their works are represented by Daniel as seeking a correct understanding of God’s prophetic Word. The obvious contrast of those who fled from the vision, is that they were not seeking for a correct understanding of God’s prophetic Word.

Дар боби даҳум ба мо хабар дода мешавад, ки Дониёл «руъё» ва «амр»-ро мефаҳмид, аммо Дониёл нури бештар мехост; бинобар ин ӯ дили худро ба дарёфти он фаҳмиш равона кард ва бисту як рӯз рӯза дошт. Бо ин кор ӯ намояндаи касоне аз рӯзҳои охир мегардад, ки усули рӯҳонии инъикосро мефаҳманд, ки ба воситаи усули табиии инъикос рамзӣ нишон дода шудааст. Он фаҳмиш бо аъмоли онҳо тасвир мешавад, ва аъмоли онҳо дар шахси Дониёл ҳамчун ҷустуҷӯи фаҳмиши дурусти Каломи нубувватии Худо ифода меёбад. Тафовути ошкори касоне, ки аз руъё фирор карданд, дар он аст, ки онҳо дар ҷустуҷӯи фаҳмиши дурусти Каломи нубувватии Худо набуданд.

The truth of God’s prophetic Word that Daniel is represented as hungering to understand is the light of the last days, for Daniel typifies the one hundred and forty-four thousand. Daniel is therefore representing a class who are seeking to understand the light of God’s prophetic Word that is represented as the final test before probation closes. In this regard, it is the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before probation closes, but it is also the test that is represented as the formation of the image of the beast.

Ҳақиқати Каломи нубувватии Худо, ки Дониёл ҳамчун ташнаи фаҳмидани он тасвир шудааст, нури рӯзҳои охир аст, зеро Дониёл саду чилу чаҳор ҳазорро рамзӣ ифода мекунад. Бинобар ин, Дониёл табақаеро намояндагӣ мекунад, ки дар ҷустуҷӯи фаҳмидани нури Каломи нубувватии Худо ҳастанд, ки ҳамчун имтиҳони ниҳоӣ пеш аз баста шудани муҳлати файз тасвир шудааст. Аз ин лиҳоз, ин Ваҳйи Исои Масеҳ аст, ки андаке пеш аз баста шудани муҳлати файз кушода мешавад, аммо он ҳамчунин ҳамон имтиҳон аст, ки ҳамчун ташаккули сурати ҳайвони ваҳшӣ тасвир шудааст.

The formation of the image of the beast is directly identifying the process of how the image of the beast is developed. That reality cannot be correctly determined without first identifying the primary subject of the test, the beast. It is the beast that establishes and identifies how the image is formed.

Ташаккули сурати ҳайвон бевосита раванди онро муайян мекунад, ки чӣ гуна сурати ҳайвон ба вуҷуд меояд. Он воқеиятро дуруст муайян кардан мумкин нест, магар он ки аввал мавзӯи асосии озмоиш, яъне ҳайвон, муайян карда шавад. Маҳз ҳайвон аст, ки муайян месозад ва нишон медиҳад, ки сурати он чӣ гуна ташаккул меёбад.

> “But what is the ‘image to the beast’? and how is it to be formed? The image is made by the two-horned beast, and is an image to the beast. It is also called an image of the beast. Then to learn what the image is like and how it is to be formed we must study the characteristics of the beast itself—the papacy.

> «Аммо “сурати ҳайвон” чист? ва он чӣ гуна бояд ташкил карда шавад? Суратро ҳайвони дӯшоха месозад, ва он сурате барои ҳайвон аст. Он ҳамчунин сурати ҳайвон номида мешавад. Пас, барои он ки бидонем ин сурат чӣ гуна аст ва чӣ гуна бояд ташкил карда шавад, мо бояд хусусиятҳои худи ҳайвон — папаро — мавриди омӯзиш қарор диҳем.

> “When the early church became corrupted by departing from the simplicity of the gospel and accepting heathen rites and customs, she lost the Spirit and power of God; and in order to control the consciences of the people, she sought the support of the secular power. The result was the papacy, a church that controlled the power of the state and employed it to further her own ends, especially for the punishment of ‘heresy.’ In order for the United States to form an image of the beast, the religious power must so control the civil government that the authority of the state will also be employed by the church to accomplish her own ends.” The Great Controversy, 443.

> «Вақте ки калисои ибтидоӣ бо дур шудан аз соддагии Инҷил ва пазируфтани ойинҳо ва русуми бутпарастӣ фосид гардид, вай Рӯҳ ва қудрати Худоро аз даст дод; ва барои он ки виҷдонҳои мардумро зери назорат гирад, ӯ талаби пуштибонии ҳокимияти дунявиро кард. Натиҷа папагӣ буд, яъне калисое, ки қудрати давлатро дар ихтиёр дошт ва онро барои пешбурди мақсадҳои худ, махсусан барои ҷазо додани “бидъат”, ба кор мебурд. Барои он ки Иёлоти Муттаҳида сурати ҳайвонро ба вуҷуд оварад, қудрати динӣ бояд ҳукумати шаҳрвандиро то ба он андоза зери назорат гирад, ки салоҳияти давлат низ аз ҷониби калисо барои амалӣ сохтани мақсадҳои худ ба кор бурда шавад». Баҳси Бузург, 443.

In order “to learn what the image is like and how it is to be formed we must study the characteristics of the beast itself—the papacy.” It is the beast that establishes the vision that is the test of the last days that is brought about just before probation closes. Daniel understood the vision and the thing.

Барои «омӯхтани он ки сурат чӣ гуна аст ва чӣ гуна бояд ташаккул ёбад, мо бояд хусусиятҳои худи ҳайвон — папаро — омӯзем». Маҳз ҳамин ҳайвон он рӯъёеро, ки имтиҳони айёми охир аст ва андаке пеш аз баста шудани замони имтиёз ба амал меояд, муқаррар месозад. Дониёл рӯъё ва ин воқеаро фаҳмид.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> Дар соли сеюми Куруш, подшоҳи Форс, ба Дониёл, ки ӯро Белтешатсар меномиданд, амре ошкор карда шуд; ва он амр ҳақ буд, аммо вақти муқарраршуда тӯлонӣ буд; ва ӯ он амрро фаҳмид, ва маънои рӯъёро дарк кард. Дониёл 10:1.

The vision is the “mareh” vision of the twenty-three hundred years. The “thing” is the Hebrew word “dabar,” meaning “word.” The same word (“dabar”) which is translated as “thing” in verse one is translated as “matter” in chapter nine verse twenty-three.

Рӯъё — ҳамон рӯъёи «mar’eh»-и ду ҳазору сесад сол аст. «Чиз» — вожаи ибрии «dabar» мебошад, ки маънояш «калима» аст. Ҳамон вожа («dabar»), ки дар ояти якум ҳамчун «чиз» тарҷума шудааст, дар боби нӯҳ, ояти бисту сеюм, ҳамчун «кор» тарҷума шудааст.

> Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to show thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:21–23.

> Бале, ҳанӯз ҳангоми он ки ман дар дуо сухан мегуфтам, ҳамон мард — Ҷабраил, ки ӯро дар рӯъё дар ибтидо дида будам, бо парвози тези худ назди ман омада, маро қариб дар вақти қурбонии шомгоҳӣ ламс намуд. Ва ӯ маро огоҳонида, бо ман сухан гуфт ва гуфт: «Эй Дониёл, акнун берун омадаам, то ба ту хирад ва фаҳмиш бидиҳам. Дар оғози илтиҷоҳои ту фармон содир шуд, ва ман омадаам, то онро ба ту нишон диҳам; зеро ту бисёр маҳбуб ҳастӣ. Пас, ин каломро бифаҳм ва рӯъёро мулоҳиза намо». Дониёл 9:21–23.

Gabriel comes to Daniel in response to Daniel’s prayer, which is associated with the enlightenment Daniel had received when he had understood that he was in a captivity represented by the scattering of Leviticus twenty-six.

Ҷабраил ба назди Дониёл дар ҷавоб ба дуои Дониёл меояд, ки бо маърифате, ки Дониёл ҳангоми дарк кардани он ки ӯ дар асорате қарор дорад, ки бо парокандагии Левизод 26 ифода шудааст, ба даст оварда буд, алоқаманд аст.

> In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. Daniel 9:2.

> Дар соли аввали подшоҳии ӯ ман, Дониёл, аз китобҳо шумораи солҳоро фаҳмидам, ки дар бораи онҳо каломи Худованд ба Ирмиёи набӣ омада буд, яъне ин ки Ӯ ҳафтод солро дар вайрониҳои Ерусалим ба анҷом хоҳад расонид. Дониёл 9:2.

The captivity identified by Jeremiah led Daniel to the captivity of the “seven times” recorded by Moses, which was both an “oath” and a “curse.”

Асирие, ки Ирмиё онро муайян карда буд, Дониёлро ба асирии «ҳафт вақт», ки Мусо онро сабт намудааст, ҳидоят кард, ки ҳам «қасам» буд ва ҳам «лаънат».

> Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem. As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Daniel 9:11–13.

> Бале, тамоми Исроил шариати Туро вайрон карданд, ва ҳатто рӯй гардонданд, то ба овози Ту итоат накунанд; бинобар ин лаънат бар мо рехта шуд, ва он қасаме ки дар шариати Мусо, бандаи Худо, навишта шудааст, зеро ки мо бар зидди Ӯ гуноҳ кардем. Ва Ӯ суханони Худро, ки бар зидди мо ва бар зидди доварони мо, ки моро доварӣ мекарданд, гуфта буд, тасдиқ намуд, ба ин ки бар мо балои азиме овард; зеро дар зери тамоми осмон он чи бар Ерусалим омадааст, монанди он ба амал наомадааст. Чунон ки дар шариати Мусо навишта шудааст, тамоми ин бало бар мо омадааст; вале мо пеши Худованд Худои худ дуо наовардем, то аз гуноҳҳои худ бозгардем ва ҳақиқати Туро бифаҳмем. Донёл 9:11–13.

Upon the two witnesses of Jeremiah and Moses, Daniel understood the desolation which had been brought upon Jerusalem was “the curse” “of Moses” that had been “poured upon” ancient Israel. Sister White refers to Jeremiah’s witness as “testimonies to the church,” and in this regard it is identifying Jeremiah as the Spirit of Prophecy of the last days, for the “testimonies to the church” in the last days is this very thing. Jeremiah represents the Spirit of Prophecy and Moses represents the Bible.

Бар асоси ду шоҳиди Ирмиё ва Мусо, Дониёл фаҳмид, ки харобие, ки бар Ерусалим оварда шуда буд, «лаънате» буд, «лаънати Мусо», ки бар Исроили қадим «рехта шуда буд». Хоҳар Уайт ба шоҳидии Ирмиё ҳамчун «шаҳодатҳо ба калисо» ишора мекунад, ва аз ин лиҳоз вай Ирмиёро ҳамчун Рӯҳи Нубуввати айёми охир муайян месозад, зеро «шаҳодатҳо ба калисо» дар айёми охир маҳз ҳамин аст. Ирмиё намояндаи Рӯҳи Нубувват аст ва Мусо намояндаи Китоби Муқаддас мебошад.

Daniel represents those of the last days that understand from those two witnesses that they have been scattered, and that understand from the Bible and Spirit of Prophecy that they have been awakened, as was Daniel to the fact that he (they) had been in captivity, and that the captivity was represented in God’s prophetic Word.

Дониёл намояндаи онҳое дар айёми охир аст, ки аз он ду шоҳид дарк мекунанд, ки пароканда шудаанд, ва аз Китоби Муқаддас ва Рӯҳи Нубувват мефаҳманд, ки бедор гардидаанд, ҳамчунон ки Дониёл ба он воқеият бедор шуд, ки ӯ (онҳо) дар асорат будаанд, ва ин асорат дар Каломи нубувватии Худо тасвир ёфта буд.

The experience of God’s last-day people is the experience of the ten virgins.

Таҷрибаи қавми Худо дар рӯзҳои охир ҳамон таҷрибаи даҳ бокира аст.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> «Масали даҳ духтарони бокираи Матто 25 низ таҷрибаи халқи адвентистро тасвир мекунад». The Great Controversy, 393.

The tarrying time of the parable of the ten virgins represents the same awakening of Daniel in chapter nine. Based upon the two sanctified witnesses Daniel realized that his entire life was a fulfillment of a specific prophecy within God’s Word. That prophecy directed Daniel to the remedy that was needed if Daniel was to be prepared for what was going to happen to him in the very next chapter. So too, when the Millerites fulfilled the parable of the ten virgins, they also had to be awakened to the fact that the first disappointment and delay had led them to fall asleep. All the prophets represent the last days.

Вақти таъхири масали даҳ бокира ҳамон бедории Дониёлро дар боби нӯҳум ифода мекунад. Бар пояи ду шоҳиди муқаддас Дониёл дарк кард, ки тамоми ҳаёти ӯ иҷрои як пешгӯии муайян дар Каломи Худо будааст. Он пешгӯӣ Дониёлро ба илоҷе роҳнамоӣ кард, ки агар Дониёл мехост барои он чи дар боби баъдӣ бо ӯ рӯй доданӣ буд, омода бошад, ба он эҳтиёҷ дошт. Ҳамин тавр низ, вақте ки миллеритҳо масали даҳ бокираро иҷро карданд, онҳо низ бояд ба он воқеият бедор мешуданд, ки ноумедии аввалин ва таъхир онҳоро ба хоб рафтан оварда буд. Ҳамаи анбиё рӯзҳои охирро ифода мекунанд.

The awakening of Daniel and the Millerites are two witnesses of an awakening of the one hundred and forty-four thousand in the last days.

Бедории Дониёл ва миллериён ду шоҳиди бедории яксаду чиҳилу чор ҳазор дар айёми охир мебошанд.

> “Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God’s anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844. Light from the Word of God shone upon their position, and they discovered a tarrying time—‘Though it [the vision] tarry, wait for it.’ In their love for Christ’s immediate coming, they had overlooked the tarrying of the vision, which was calculated to manifest the true waiting ones. Again they had a point of time. Yet I saw that many of them could not rise above their severe disappointment to possess that degree of zeal and energy which had marked their faith in 1843.” Early Writings, 236.

> «Исо ва тамоми лашкари осмонӣ бо ҳамдардӣ ва муҳаббат ба онҳое назар мекарданд, ки бо интизори ширин муштоқи дидани Ӯ буданд, Ӯеро, ки ҷонҳояшон дӯст медошт. Фариштагон бар болои онҳо парвона буданд, то онҳоро дар соати озмоишашон тақвият диҳанд. Онҳое ки қабули паёми осмониро сарфи назар карда буданд, дар торикӣ вогузошта шуданд, ва ғазаби Худо бар зидди онҳо аланга гирифт, зеро онҳо намехостанд нуреро, ки Ӯ аз осмон барояшон фиристода буд, бипазиранд. Он содиқони ноумедшуда, ки наметавонистанд дарк кунанд, ки чаро Худовандашон наомад, дар торикӣ вогузошта нашуданд. Боз онҳоро ба Китобҳои Муқаддасашон раҳнамоӣ карданд, то давраҳои нубувватиро биҷӯянд. Дасти Худованд аз рӯйи рақамҳо бардошта шуд, ва иштибоҳ фаҳмонда шуд. Онҳо диданд, ки давраҳои нубувватӣ то соли 1844 мерасанд, ва ҳамон далеле ки пеш оварда буданд, то нишон диҳанд, ки давраҳои нубувватӣ дар соли 1843 анҷом меёбанд, исбот мекард, ки онҳо дар соли 1844 ба поён мерасанд. Нур аз Каломи Худо бар мавқеи онҳо дурахшид, ва онҳо замони таъхирро кашф карданд — “Гарчи он [руъё] таъхир кунад, онро мунтазир бошед.” Дар муҳаббати худ ба омадани фаврии Масеҳ, онҳо таъхири руъёро нодида гирифта буданд, ки барои ошкор сохтани мунтазирони ҳақиқӣ пешбинӣ шуда буд. Боз онҳо як нуқтаи вақт доштанд. Бо вуҷуди ин, ман дидам, ки бисёре аз онҳо наметавонистанд аз ноумедии сахти худ боло бароянд, то он дараҷаи ғайрат ва нерӯеро соҳиб шаванд, ки имонашонро дар соли 1843 тавсиф мекард». Навиштаҳои аввалин, 236.

In fulfillment of the parable, the Millerites “had overlooked the tarrying of the vision,” but they were “again” “led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained.” Daniel was led to the Bible and the “hand of the Lord” was removed from “the prophetic periods,” and when Daniel as a doer, not simply a hearer, by active faith proved that he understood the message of Jeremiah and Moses by fulfilling the directions given in Leviticus twenty-six as well as the remedy and resolution of the scattered condition of God’s people, then the “explanation,” was given to Daniel.

Мувофиқи иҷрои тамсил, миллериён «таъхири рӯъёро нодида гирифта буданд», вале онҳо «боз» «ба Китобҳои Муқаддаси худ роҳнамоӣ карда шуданд, то давраҳои нубувватиро таҳқиқ кунанд. Дасти Худованд аз рӯи рақамҳо бардошта шуд, ва иштибоҳ фаҳмонида шуд». Дониёл ба Китоби Муқаддас роҳнамоӣ карда шуд ва «дасти Худованд» аз «давраҳои нубувватӣ» бардошта шуд; ва ҳангоме ки Дониёл ҳамчун амалкунанда, на танҳо шунаванда, бо имони фаъол исбот кард, ки паёми Ирмиё ва Мӯсоро мефаҳмад, бо ба ҷо овардани дастурҳои додашуда дар Левизод бисту шаш, инчунин даво ва роҳи ҳалли ҳолати парокандаи қавми Худоро, он гоҳ «фаҳмондан» ба Дониёл дода шуд.

When the one hundred and forty-four thousand fulfill the tarrying time of the parable in its final and most perfect fulfillment in the last days, they will do so in a period of time when the “formation of the image of the beast” is their great test.

Вақте ки саду чилу чаҳор ҳазор вақти таъхири масалро дар иҷрои ниҳоӣ ва комилтарини он дар айёми охир ба анҷом мерасонанд, ин корро дар давраи замоне ба ҷо хоҳанд овард, ки «ташаккули сурати ҳайвон» озмоиши бузурги онҳо хоҳад буд.

We will continue these thoughts in the next article.

Мо ин андешаҳоро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “‘When the fruit is brought forth, immediately he putteth in the sickle, because the harvest is come.’ Christ is waiting with longing desire for the manifestation of Himself in His church. When the character of Christ shall be perfectly reproduced in His people, then He will come to claim them as His own.” Christ’s Object Lessons 69.

> «Ҳар гоҳ ки мева ба камол расад, дарҳол досро ба кор меандозад, зеро вақти дарав фаро расидааст». Масеҳ бо иштиёқи амиқ мунтазири зоҳир шудани сурати Худ дар калисои Худ аст. Ҳангоме ки хислати Масеҳ дар қавми Ӯ ба таври комил таҷассум ёбад, он гоҳ Ӯ хоҳад омад, то онҳоро ҳамчун моли Худ талаб намояд». Christ’s Object Lessons, p. 69.

> “It is the darkness of misapprehension of God that is enshrouding the world. Men are losing their knowledge of His character. It has been misunderstood and misinterpreted. At this time a message from God is to be proclaimed, a message illuminating in its influence and saving in its power. His character is to be made known. Into the darkness of the world is to be shed the light of His glory, the light of His goodness, mercy, and truth.

> «Ин торикии бадфаҳмӣ нисбат ба Худост, ки ҷаҳонро фаро гирифтааст. Одамон дониши худро дар бораи хислати Ӯ аз даст медиҳанд. Он нодуруст фаҳмида ва нодуруст тафсир шудааст. Дар ин вақт паёме аз ҷониби Худо бояд эълон карда шавад, паёме, ки дар таъсири худ равшанкунанда ва дар қудрати худ наҷотбахш аст. Хислати Ӯ бояд ошкор гардонида шавад. Ба торикии ҷаҳон бояд нури ҷалоли Ӯ, нури некӯӣ, марҳамат ва ростии Ӯ, рехта шавад.»

> “This is the work outlined by the prophet Isaiah in the words, ‘O Jerusalem, that bringest good tidings, lift up thy voice with strength; lift it up, be not afraid; say unto the cities of Judah, Behold your God! Behold, the Lord God will come with strong hand, and His arm shall rule for Him; behold, His reward is with Him, and His work before Him.” Isaiah 40:9, 10.

> «Ин ҳамон корест, ки пайғамбар Ишаъё онро бо ин суханон баён намудааст: “Эй Уршалим, ки муждаи нек меоварӣ, овози худро бо қувват баланд кун; онро баланд кун, натарс; ба шаҳрҳои Яҳудо бигӯ: Инак Худои шумо! Инак, Худованд Худо бо дасти пурқудрат хоҳад омад, ва бозуи Ӯ барои Ӯ ҳукмронӣ хоҳад кард; инак, подоши Ӯ бо Ӯст, ва амали Ӯ пеши Ӯст.” Ишаъё 40:9, 10.»

> “Those who wait for the Bridegroom’s coming are to say to the people, ‘Behold your God.’ The last rays of merciful light, the last message of mercy to be given to the world, is a revelation of His character of love. The children of God are to manifest His glory. In their own life and character they are to reveal what the grace of God has done for them.” Christ’s Object Lessons, 415.

> «Касоне ки мунтазири омадани Домод ҳастанд, бояд ба мардум бигӯянд: “Инак Худои шумо.” Охирин шуоъҳои нури пурраҳм, охирин паёми раҳмате, ки бояд ба ҷаҳон дода шавад, ошкор сохтани хислати муҳаббати Ӯст. Фарзандони Худо бояд ҷалоли Ӯро зоҳир намоянд. Дар ҳаёт ва хислати худ онҳо бояд он чиро ошкор созанд, ки файзи Худо барои онҳо анҷом додааст.» Christ’s Object Lessons, 415.

Back to Articles