Article

# Китоби Юил ва Калисои Лудикияи Адвентистҳои рӯзи ҳафтум — Рақами даҳ

Шумораи Даҳ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 14, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

Мо ба он қисми рӯъёи Ишаъё муроҷиат мекунем, ки аз боби ҳафтум оғоз ёфта, то охири боби дувоздаҳум идома меёбад. Мо ин корро аз он ҷиҳат мекунем, ки дар соли 1850 «Худованд бори дуюм дасти Худро дароз кард, то бақияи қавми Худро ҷамъ оварад». Мо аломатҳои роҳро аз 1844 то 1863 дар ҷои худ мегузорем. «1850» ва ҷамъоварии дуюм яке аз он аломатҳои роҳ аст.

Пас аз он ки рӯъёи Ишаъё аз ояти якуми боби ҳафтум оғоз меёбад, ҳар вақт ки иборае монанди «дар он рӯз» ба назар мерасад, он ишораест, ки бояд дар чаҳорчӯби муқарраршудаи нубувватии боби ҳафтум ҷой дода шавад. Калиди дуруст тақсим кардани рӯъё ин аст, ки фаҳмида шавад нубувват бар асоси усулҳои такрор ва тавсеа амал мекунад, ва ин қоида дар ин рӯъё фаъол аст.

Ҳақиқатҳои гуногуни пешгӯишавандае, ки дар рӯъёи Ишаъё, аз боби шашум оғоз ёфта, муайян карда шудаанд, бояд аз ин дидгоҳ баррасӣ шаванд, ки «пеш аз ҳама», Ишаъё намояндаи ҷоне аст, ки дар 9/11 тадҳин ёфтааст, то эълон намояд, ки борони охир расидааст. Дар он заминаи муқаддас, боби ҳафтуми Ишаъё худи ҳамон тарсеро тасвир мекунад, ки дар боби шашум тавассути пайғамбар ифода шуда буд, вақте ки ӯ савол кард, ки «то ба кай» ба ӯ лозим меояд паёми 9/11-ро ба як калисои муртад бирасонад, ки «чашм дошт, вале намехост бубинад, ва гӯш дошт, вале намехост бишнавад»?

Дар рӯъё подшоҳи шарир ва аблаҳ Оҳоз рамзи як лӯдиягӣ аст, ки ҳушдори паёми борони охирро, чунон ки он аз ҷониби посбононе, ки бо Оҳози шарир ва аблаҳ рӯ ба рӯ мешаванд, яъне Ишаъё ва писаронаш, пешниҳод мегардад, қабул нахоҳад кард.

9/11 дар таърихи нубувватии Дониёл 11:40 фаро расид; пас, вақте ки Ишаъё дар 9/11 дар боби шаш ҷойгир мешавад, ӯ аз назари нубувватӣ дар дохили ояти чилуми Дониёл 11 ҷойгир мешавад, аммо муҳимтар аз он, ӯ дар дохили «таърихи пинҳонии ояти чилум» ҷойгир мегардад. Таърихи пинҳонии ояти чилум вақте оғоз ёфт, ки ин оят дар соли 1989 бо фурӯпошии Иттиҳоди Шӯравӣ иҷро шуд. Аз соли 1989 то қонуни якшанбеи ояти чилу якум «таърихи пинҳонии ояти чилум» аст, ки аз ҷониби Шери сибти Яҳудо дар ҳамон «таърихи пинҳонӣ» кушода мешавад. Он чизе ки ин дар баррасии мо дар бораи Ишаъё, ки пас аз 9/11 намояндаи паёми борони охир мебошад, муайян мекунад, ин аст, ки як қисми паёми борони охир, ки Ишаъё эълон мекунад, ин аст — Дониёл 11, оятҳои 41 то 45.

Истоодаи паёмбарона дар 9/11, Ишаъё дар боби даҳум ҳушдореро баён мекунад, ки воқеаи навбатии рӯйдодашаванда «фармони ноодилона» аст, ки ҳамон қонуни якшанбе мебошад ва дар ояти чилу яки Дониёл ёздаҳ ифода ёфтааст. Тасвири Ишаъё дар бораи паёми борони охир дар доираи «таърихи пинҳон»-и ояти чил — пас аз 9/11 — қарор дода шудааст. Иҷрошавии ояти чил дар соли 1989 Ишаъёро пас аз 1989, дар 9/11, ҷой медиҳад, ки дар он ҷо ӯ бо ангишт аз рӯйи қурбонгоҳ тадҳин мегардад. Ишаъё намояндаи паёмрасонест, ки паёми ӯ шаш ояти охирини Дониёл ёздаҳро дар бар мегирад.

Ишаъё бевосита изҳор медорад, ки ӯ ва фарзандонаш барои аломатҳо ва мӯъҷизаҳо мебошанд. Дар боби ҳафт, ояти сеюм, Ишаъё ва писараш назди маҷрои ҳавзи боло, бар шоҳроҳи канори киштзори ҷомашӯйистода қарор доранд. Ишаъё паёми борони охирро, ки дар боби шаш барои эълон кардани он тадҳин ёфта буд, пешкаш менамояд, ва ӯ назди се рамзи борони охир, инчунин ҳамроҳ бо фарзандаш Шеарёшуб, истодааст. Маҷрои ҳавзи боло ишораи нубувватӣ ба он ду найчаи пур аз равғани тиллоист, ки Закариё муайян мекунад ва хоҳар Уайт дар бораи онҳо бисёр шарҳ медиҳад; онҳо паёмеро, ки аз маҷрои ҳавзи боло дар паёми борони охир меояд, муайян месозанд.

Найчаи Ишаъё бо ду найи Закариё пайваст аст, ва шарҳи Эллен Уайт Закариёро бо масали даҳ бокира ба ҳам мепайвандад. Ишаъё дар боби шашум, ҳангоме ки ҷалоли Худовандро мебинад, то ба хок фурӯтан мегардад. Ӯ розӣ мешавад, ки паёмеро, ки дар ояти сеюм тасвир шудааст, ҳамон паёме бардорад, ки заминро бо ҷалоли Худо мунаввар месозад. Ва ӯ бо ангиште аз қурбонгоҳ пок карда мешавад, ва сипас назди ҳавзе меистад, ки аз обе, ки аз ҳавзи боло меояд, ба вуҷуд оварда шудааст. Дар боби бисту ҳаштум Ишаъё паёми борони охирро ҳамчун «сатр бар сатр» таъриф мекунад, ва дар ояти сеюм ҳавзи боло чандин сатрҳои нубувватро ифода менамояд.

Ишаъё, ки ҷониеро дар 9/11 намояндагӣ мекунад, фақат дар ҳамон ҷое меистод, ки равғани тиллоӣ аз ҳавзи боло фуруд меояд, агар он ҷони мазкур роҳи некро талаб карда бошад, ки ба роҳи қадимаи Ирмиё мебарад; ва он ҳамон «шоҳроҳ (роҳ)-и назди саҳрои ҷомашӯй»‑и Ишаъёст, ки дар он «оромӣ»‑и Ирмиё ёфта мешавад. Паёми борони охирини Ишаъё на танҳо бар хатти даҳ бокира, хатти ду найчаи тиллоии Закарьё ва хатти роҳи қадимаи Ирмиё асос ёфтааст, балки Ишаъё ҳамчунин дар «саҳрои ҷомашӯй» истодааст, ки дар он ҷо Пайғомбари Аҳд писарони Левиро мисли нуқра ва тилло пок ва соф мегардонад.

Ба ояти сеюми боби ҳафт ворид кардани хатҳои дигари нубувватӣ кори бисёр осон аст. Равғани Закарё ва даҳ бокира бо нардбони Яъқуб ва ду ояти аввали Ваҳй пайванд доранд, зеро ҳамаи онҳо ба раванди иртибот миёни Худо ва инсон муроҷиат мекунанд. Роҳи кӯҳани Ирмиё «посбон»-ро дар бар мегирад, ки карнайро менавозад, вале подшоҳи шарир ва аблаҳ Оҳоз аз шунидани он сарпечӣ мекунад. Он карнай ҳамаи карнайҳои нубувват, ҳамчунин посбонони нубувватиро, ба «шоҳроҳ»-и Ишаъё мекашад, ки дар он ҷо Ишаъё ва писараш меистанд, то ба пешвои Лоудикия паём расонанд.

Ишаъё ва писараш Шеарҷошуб, ки маънояш «боқимондае хоҳад баргашт» аст, якҷо истодаанд ва онҳо эълони паёми борони охирро, ки дар 9/11 расид, тасвир мекунанд. Онҳо барои мулоқот бо подшоҳи шарир Оҳоз мераванд ва ҳамчун падару писар рамзи алфа ва омега, яъне қоидаи асосии методологияи «хат бар хат»-ро намояндагӣ мекунанд. «Хат бар хат» ҳамон қоидаест, ки ба воситаи принсипи миллерии «рӯз/сол» ба таври намунавӣ пешакӣ тасвир шуда буд.

Дар 11 августи соли 1840 як пешгӯии марбут ба ислом аз войи дуюми Ваҳйи нӯҳум иҷро гардид ва усули миллерии «рӯз/сол» тасдиқ шуд; бинобар ин, пешгӯии Миллер дар бораи соли 1843, ки бар усули рӯз/сол асос ёфта буд, қувват ёфт. Дар 11 сентябри соли 2001 як пешгӯии марбут ба ислом аз войи сеюми Ваҳйи нӯҳ, даҳ ва ёздаҳ иҷро гардид ва усули алфа (11-8-1840) ва омега (9/11) тасдиқ шуд, зеро фариштаи қавии Ваҳйи ҳаждаҳум нозил гардид, ҳангоме ки биноҳои бузурги Ню-Йорк фурӯ рехтанд,—ҳамон тавре ки фариштаи қавии Ваҳйи даҳум дар 11 августи соли 1840 нозил гардида буд, вақте ки алфае, ки тимсоли омега буд, иҷро гардид.

На танҳо Ишаъё ва писараш усули асосии «сатр бар сатр»-ро ифода мекунанд, балки онҳо паёми Илёсро низ ифода менамоянд, ки худ паёмест, ки ба василаи муносибати падар ва фарзандонаш тасвир шудааст. Паёми Илёс, ки андаке пеш аз рӯзи бузург ва даҳшатноки Худованд эълон мегардад, паёмеро муайян месозад, ки дуруст пеш аз оғоз ёфтани доварии иҷроии Худо фаро мерасад. Довариҳои иҷроии Худо давраеро ифода мекунанд, ки «рӯзи бузург ва даҳшатноки Худованд» мебошад. Он давра аз қонуни якшанбе оғоз ёфта, то ҳафт балои охирин идома меёбад. Давра аз қонуни якшанбе оғоз мешавад ва бо ҳафт балои охирин анҷом меёбад. Бинобар ин, паёми Илёс бар усули алфа ва омега бино шудааст, ки бо огоҳии наздик шудани баста шудани муҳлати озмоиш якҷо гардидааст. Бо паёми Илёс инчунин хатҳои гуногуни нубувватӣ низ ҳастанд, ки бар Илёс асос ёфтаанд; зеро Илёс, мувофиқи суханони Исо, Яҳёи Таъмиддиҳандаро ифода мекард, ва ҳам Илёс ва ҳам Яҳё, мувофиқи гуфтаи Сестра Уайт, Вилям Миллерро ифода мекарданд; ва якҷо Илёс ва Яҳёи Таъмиддиҳанда ҳам яксаду чилу чаҳор ҳазорро (Илёс), ва ҳам анбӯҳи азимеро дар Ваҳй боби ҳафт (Яҳё) ифода мекунанд.

Ишаъё ва писараш бар роҳҳои қадим, ки таҳкурсӣ мебошанд, истодаанд ва равғани тиллоиро қабул мекунанд, зеро онҳо бокирагони хирадманданд, ки аз ҷараёни поксозии шустагар мегузаранд, ки он дар 22 октябри соли 1844 ба иҷро расид ва қонуни якшанберо намунавор пешакӣ нишон медод. Ишаъё ва бақияе, ки бармегардад, (зеро маънои номи писараш Шеаряшуб ҳамин аст), бақияеро намояндагӣ мекунанд, ки дар 9/11 ба роҳҳои қадим «бармегардад». Муносибати падар ва бақия, ки ҳамчунин муносибати алфа ва омега мебошад, ва низ муносибати Илёс — «дилҳои падарон ва фарзандон» — аст, муайян месозад, ки Падар Миллер ва муносибати ӯ бо як ҳаракати бақия аз фариштаи якум ҳаракати алфаи Филаделфия буд. Дар ҳаракати алфа Падар Миллер ҳамчун Илёс ва Яҳёи Таъмиддиҳанда шинохта мешуд, ки Исо ӯро ҳамчун он паёмбаре муайян кард, ки роҳро барои Паёмбари Аҳд омода сохт. Ҳамаи он иҷроёбиҳои нубувватӣ дар таърихи алфаи фариштагони якум ва дуюм дар таърихи омегаи фариштаи сеюм такрор мешаванд.

Дар бораи тасвири Ишаъё дар рӯъё воқеиятҳои муҳимтари дигар низ вуҷуд доранд, аммо дар ин ҷо мо танҳо муайян месозем, ки Ишаъё ба таври мушаххас ҳақиқатҳоеро муайян мекунад, ки дили паёми борони охирини 9/11-ро ташкил медиҳанд. Ҳамаи ин хатҳо, ки мо ҳоло баррасӣ кардем, ва албатта бисёр хатҳои дигар низ, дар ояти сеюми боби ҳафт ҷойгир шудаанд.

Дар ояти ҳашт ҳақиқати нубувватӣ шиддат мегирад, зеро он калидеро муайян мекунад, ки «таърихи ниҳонии ояти чиҳил»-ро мекушояд; ва ба таври аҷиб, ҳамон калид дар худи ҳамон ояте муайян шудааст, ки дар он оғози ҳар ду нубуввати замонии 2520-сола нишон дода шудааст.

> Зеро сари Сурия Димишқ аст, ва сари Димишқ Разин; ва дар давоми шасту панҷ сол Эфроим шикаста хоҳад шуд, ба тавре ки дигар қавме набошад. Ва сари Эфроим Сомария аст, ва сари Сомария писари Рамалиё мебошад.

> Агар имон наоред, ба яқинӣ устувор нахоҳед монд. Ишаъё 7:8, 9.

Тасвири Ишаъё дар бораи паёми борони охир «ҳафт бор»-и Мусоро дар бар мегирад, зеро пешгӯии шасту панҷсолаи ояти ҳашт нуқтаи оғозро барои пароканда шудани ҳар ду подшоҳии Исроил — шимолӣ ва ҷанубӣ — ба муддати 2520 сол муайян мекунад. Дар ҳамин ҳамон оят калиде низ ҳаст, ки се хатти пешгӯиро мегардонад: фурӯпошии Иттиҳоди Шӯравӣ дар соли 1989 дар Дониёл ёздаҳ, ояти чиҳил, якҷо бо ояти даҳуми Дониёл ёздаҳ, ва ҳамчунин бо ояти ҳаштуми Ишаъё ҳашт. Бо ин се хат (Ишаъё 8:8, Дониёл 11:10, 40) калид «сарҳо»-и оятҳои ҳашт ва нӯҳ аст. Ҳангоме ки калиди «сарҳо» ба он се ояти мувозӣ татбиқ карда мешавад, дари таърихи ҷанги Украина ва Ҷанги сеюми ҷаҳонии ба зудӣ дарпешистода кушода мегардад. Вақте ки он дари пешгӯӣ кушода мешавад, он гоҳ оятҳои ёздаҳ то шонздаҳи Дониёл ёздаҳ ҳамчун таърихи мувозӣ ба ояти чиҳилуми Дониёл ёздаҳ пас аз фурӯпошии Иттиҳоди Шӯравӣ дар соли 1989 дида мешаванд. Кушода шудани «таърихи пинҳони ояти чиҳил» ҳақиқатест, ки яке аз чанде баргузида аст, ки ҳамчун ҳақиқатҳои мӯҳркушошуда дар иртибот бо мӯҳркушоии Ваҳйи Исои Масеҳ, андак пеш аз баста шудани муҳлати озмоиш, муайян шудаанд.

Ояти якуми боби ҳаштуми Ишаъё бо калимаи «Ғайр аз ин» оғоз меёбад, ки нишон медиҳад боби ҳаштум бояд бар болои боби ҳафтум равад. Ғайр аз он ки калимаи аввал «Ғайр аз ин» аст, ояти сеюми боби ҳаштум бо ояти сеюми боби ҳафтум ҳамчун шоҳиди дувум ба ҳам пайваст шудааст, ки ин ду боб бояд сатр бар сатр татбиқ карда шаванд. Ҳар ду ояти «сеюм» яке аз писарони Ишаъёро муайян мекунанд, ки номҳои ҳар дуи онҳо дар бораи паёми нубувватие, ки дар дохили ин достон аст, сухан мегӯянд. Шеар-Яшуб маънои «боқимондае боз хоҳад гашт»-ро дорад ва Маҳер-Шалал-Ҳош-Баз маънои «ба ғанимат шитобон»-ро дорад. Аввал Шеар-Яшуб зикр мешавад, сипас Маҳер-Шалал-Ҳош-Баз (ки дарозтарин ном дар Китоби Муқаддас аст). Алфое, ки бо «1» ифода шудааст, хурдтар аст ва дар ин маврид ҳатто ҳамчун «боқимонда» муайян шудааст; ва омегае, ки бо «22» ифода шудааст, бузургтар аст ва бо бузургтарин ном дар Китоби Муқаддас муаррифӣ мегардад, дар ҳоле ки ҳаракатҳои босуръати қонуни якшанберо рамзӣ мекунад.

Боқимондаи алфа, ки бо Шеарҷошуб муаррифӣ шудааст, дар ояти сеюм бо падараш Ишаъёст. Онҳо якҷоя алфа ва омега мебошанд, ва дар ҷойе истодаанд, ки аз се ишораи ҷудогона ба борони охир иборат аст.

> Сипас Худованд ба Ишаъё гуфт: «Акнун ту ва писарат Шеор-Ёшуб барои пешвози Оҳоз берун равед, ба охири новаи ҳавзи болоӣ, бар роҳи саҳрои шустагар». Ишаъё 7:3.

Ишаъё рамзи яксаду чилу чор ҳазор аст ва, дар ифода кардани даъвати 9/11, Ишаъё ҳамчунин даъвати моҳи июли соли 2023-ро ифода мекунад. Дар 9/11 Ишаъё як Лаодикиягӣ аст, ки аз ҷониби Яъқуби ғосиб намояндагӣ мешавад, ки мехост ҳуқуқи нахустзодаи Эсовро бигирад, дар ҳоле ки адвентизм аз даҳони Худованд қай карда берун андохта мешавад; ва дар соли 2023 Ишаъё Исроил — ғолибояндаро — намояндагӣ мекунад. Ишаъё касеро намояндагӣ мекунад, ки паёми Худоро пешкаш мекард, вале ба он воқеият бедор мешавад, ки ӯ Лаодикиягӣ аст, ва баъд ангиште ӯро пок месозад, то ба Филаделфиягӣ табдил ёбад.

> «Ишаъё назари аҷоибе аз ҷалоли Худо дошт. Ӯ зуҳури қудрати Худоро дид, ва пас аз тамошои шукӯҳи Ӯ, ба вай паёме расид, ки биравад ва кори муайянеро ба ҷо оварад. Ӯ худро барои он кор тамоман носазовор ҳис кард. Чӣ чиз сабаб шуд, ки ӯ худро носазовор шуморад? Оё пеш аз он ки назари ҷалоли Худоро бинад, худро носазовор медонист? — Не; ӯ худро дар пеши Худо дар ҳолати одилона мепиндошт; аммо ҳангоме ки ҷалоли Парвардигори лашкарҳо бар ӯ ошкор гардид, вақте ки шукӯҳи баённопазири Худоро дид, гуфт: “Вой бар ман! зеро ки ҳалок шудаам; чунки ман марди лабони нопок ҳастам, ва дар миёни қавме сукунат дорам, ки лабони нопок доранд; зеро чашмони ман Подшоҳ, Парвардигори лашкарҳоро дидаанд. Он гоҳ яке аз серафим ба назди ман парид, ва дар дасти худ ангишти тафсоне дошт, ки онро бо анбур аз рӯи қурбонгоҳ гирифта буд; ва онро бар даҳони ман ниҳод, ва гуфт: Инак, ин ба лабҳои ту расид; ва маъсияти ту дур карда шуд, ва гуноҳи ту пок гардид.” Ин ҳамон корест, ки мо, ҳамчун афрод, эҳтиёҷ дорем, ки барои мо анҷом дода шавад. Мо мехоҳем, ки ангишти тафсон аз рӯи қурбонгоҳ бар лабҳои мо ниҳода шавад. Мо мехоҳем он каломро бишнавем, ки гуфта мешавад: “Маъсияти ту дур карда шуд, ва гуноҳи ту пок гардид” Review and Herald, June 4, 1889.»

То кай дар Ишаъё боби шашум рамзи 9/11 то қонуни якшанбе аст, ва боби шашум намояндагии 9/11 мебошад. Бобҳои ҳафтум то нӯҳум паёмеро пешкаш мекунанд, ки Ишаъё ба роҳбарияти муртадди Яҳудо дод, ва намунаеро, ки дар вақти мӯҳргузории яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор, ҳангоме ки мастони Эфроим пешпо мехӯранд, ба вуқӯъ меояд. Дар ҳамон рӯъё Ишаъё чунин сабт мекунад:

> Инак, ман ва фарзандоне ки Худованд ба ман додааст, дар Исроил барои аломатҳо ва барои аҷоиб аз ҷониби Худованди лашкарҳо ҳастем, ки дар кӯҳи Сион сокин аст. Ишаъё 8:18.

Ишаъё ва фарзандонаш дар миёни асроре, ки дар бобҳои ҳафт то нуҳ ёфт мешаванд, нишонаҳо мебошанд. Бобҳои ҳафт то нуҳ, аз лиҳози ҳар гуна ишора ба «он рӯз» ё «он замон», нуқтаи муроҷиати тамоми рӯъё мебошанд. Ояти ҳаждаҳ муайян мекунад, ки Ишаъё ва писаронаш нишонаҳо мебошанд, ва оятҳое, ки атрофи ояти ҳаждаҳро фаро мегиранд, давраи замонеро муайян мекунанд, ки дар он ин нишонаҳо бояд шинохта шаванд.

> Ва бисьёре аз миёни онҳо лағжида, хоҳанд афтод, ва шикаста хоҳанд шуд, ва ба дом хоҳанд афтод, ва дастгир хоҳанд шуд. Шаҳодатро бибанд, шариатро дар миёни шогирдонам мӯҳр намо. Ва ман Худовандро, ки рӯи Худро аз хонадони Яъқуб пинҳон медорад, интизор хоҳам шуд, ва ба Ӯ умед хоҳам баст.

> Инак, ман ва фарзандоне ки Худованд ба ман додааст, дар Исроил барои аломатҳо ва барои мӯъҷизаҳо аз ҷониби Худованди лашкарҳо ҳастем, ки дар кӯҳи Сион сокин аст. Ишаъё 8:15–18.

Онҳое ки «ба Худованд интизорӣ мекашанд», аз ҷониби Ишаъё ва ду писари ӯ намояндагӣ мешаванд. Онҳо касоне ҳастанд, ки Худованд «рӯи Худро» аз онҳо пинҳон карда буд, ки ин сифате аст аз они онҳое, ки пас аз июли соли 2023 ба талаботи дуои Левизод 26 бедор мешаванд. Онҳо ба ин ҳақиқат бедор мешаванд, ки эътирофи онҳо бояд инро низ дар бар гирад, ки Худованд бар хилофи онҳо рафтор карда буд, яъне рӯи Худро аз онҳо пинҳон намуда буд.

«Шаҳодатро баста, шариатро муҳр намудан» ҳамон муҳр задани яксаду чилу чаҳор ҳазор аст, ки онҳо дар муқобили «бисёрон» қарор дода шудаанд. «Бисёрон» даъват шудаанд, аммо андак касон баргузида мешаванд. «Бисёрон» бо Ишаъё ва ду писари ӯ, ки ҳамчун он андакон намояндагӣ шудаанд, муқоиса мегарданд. «Бисёрон» ҳамон панҷ бокираи нодонанд, ва ба ҳамин сабаб панҷ чиз бар онҳо воқеъ мешавад: онҳо «пешпо мехӯранд, ва меафтанд, ва шикаста мешаванд, ва ба дом меафтанд, ва гирифта мешаванд». Онҳо пешпо мехӯранд, зеро паёми борони охирро рад кардаанд.

> Зеро бо бо лабони лакнатдор ва бо забони дигар Ӯ ба ин қавм сухан хоҳад гуфт. Ба касоне ки Ӯ гуфт: «Ин аст оромӣ, ки ба он шумо метавонед хастагонро оромӣ бахшед; ва ин аст таровати тоза», аммо онҳо нахостанд бишнаванд. Вале каломи Худованд барои онҳо чунин шуд: ҳукм бар ҳукм, ҳукм бар ҳукм; сатр бар сатр, сатр бар сатр; андаке ин ҷо ва андаке он ҷо; то ки бираванд, ва ба ақиб афтанд, ва шикаста шаванд, ва ба дом афтода гирифта шаванд. Ишаъё 28:11–13.

Дар замони муҳргузории боби ҳаштум Ишаъё суқути шариронро, ки намунаашон Оҳоз аст, тасвир мекунад ва ҳамон гурӯҳро дар ояти сездаҳуми боби бисту ҳаштум муайян месозад. Сабаби он ки онҳо «меафтанд» ин аст, ки паёми борони охирро рад мекунанд, ки барои онҳо «қатор бар қатор» буд ва аз ҷониби касоне пешкаш мешуд, ки ҳамчун дорои лабони лакнатдор намояндагӣ шудаанд. Яҳудиёни ҷанҷолҷӯ дар Пантикост шогирдонро ба мастӣ муттаҳам карданд, зеро паёмро фаҳмида наметавонистанд. Дар назари онҳо он аз ҷониби лабони лакнатдор пешниҳод мегардид.

Дар ояти сеюми боби ҳафтум, Ишаъё — алфои нубувватӣ нисбат ба писараш Шеар-Ёшуб аст, ки ӯ бошад, дар навбати худ, нисбат ба падари худ омега мебошад, вале ҳамчунин дар муносибат ба бародараш алфо аст. Ҳамчун намояндагони Алфа ва Омега, онҳо дар он ҷо меистанд, ки ду қубури тиллоӣ аз муқаддасгоҳи осмонӣ ҳавзе ба вуҷуд меоранд, маҳз назди шоҳроҳи роҳи куҳани Ирмиё дар саҳрое, ки дар он ҷо катон аз доғҳо ба сафеди пок мубаддал мегардад, ҳангоме ки Фиристодаи Аҳд писарони Левиро, ҳамчунин Ишаъё ва Шеар-Ёшубро, пок месозад. Чун ба он ҷо мерасад, ӯ ба Аҳози подшоҳи шарир ва аблаҳ паёми роҳи куҳани Мӯсоро аз Ибодатномаи Левиён боби бисту шашум, яъне «ҳафт бор»-ро, пешкаш мекунад, ки ҳамон оят муқаррар месозад, ки «сар» подшоҳ аст, ё подшоҳии подшоҳ, ё шаҳри пойтахти як подшоҳӣ.

Он калид нури Каломи Худоро мекушояд, то Ҷанги Украина, ки соли 2014 оғоз ёфт, ҳамчун мавзӯи нубуввати Китоби Муқаддас дида шавад, ки ба ҳайси воқеае тасвир шудааст, ки дар замони мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазор ва дар таърихи се президенти охирини Иёлоти Муттаҳида ба амал меояд. Паёми борони охир аз ҷониби Ишаъё дар бобҳои даҳ ва ёздаҳ тасвир шудааст ва он таърихи дохилӣ ва хориҷии шаш ояти охирини Дониёл ёздаҳро баён мекунад. Ояти аввал, яъне ояти чилум, аз ҷониби Ишаъё дар бобҳои шаш то нуҳ ба тасвир оварда шудааст, ва сипас дар бобҳои даҳ ва ёздаҳ паёме, ки дар соли 1989 дар таърихҳои дохилӣ ва хориҷии он кушода шуд, баён гардидааст. Ҳар як унсури асосии паёми борони охир дар ин рӯъё тасвир шудааст.

Оятҳои охирини боби даҳум ҳамон таърихи набувватиро муайян мекунанд, ки оятҳои охирини боби ёздаҳум тасвир менамоянд. Боби даҳум зоҳирӣ аст ва боби ёздаҳум ботинӣ. Дар китоби Ваҳй, ҳафт калисо ботинӣ мебошанд ва мӯҳрҳо зоҳирӣ. Дар оятҳои охирини боби даҳум, қудрати папагӣ дар порчаи мувозӣ бо қудрати папагӣ, ки дар ояти чилу панҷуми Дониёл ёздаҳум ба интиҳои худ мерасад ва касе барои ёрӣ кардан надорад, дасти худро бар зидди Ерусалим меҷунбонад.

> Ҳанӯз ҳам ӯ он рӯз дар Нуб хоҳад истод; ва дасти худро бар кӯҳи духтари Сион, бар теппаи Ерусалим хоҳад ҷунбонд. Инак, Худованд, Худованди лашкарҳо, шохаро бо даҳшат хоҳад бурид; ва баландқоматон сарнагун хоҳанд шуд, ва мағрурон хоксор хоҳанд гардид. Ва ӯ ғафсии ҷангалро бо оҳан хоҳад бурид, ва Лубнон бо дасти қавие фурӯ хоҳад афтод. Ишаъё 10:32–34.

Анҷоми боби даҳум поёни муҳлати имтиҳони инсон аст, ва дар ҳамон ҷо анҷоми боби ёздаҳуми Дониёл низ ба поён мерасад.

> Ва хаймаҳои қасри худро дар байни баҳрҳо, бар кӯҳи муқаддаси ҷалол хоҳад барпо кард; аммо ба анҷоми худ хоҳад расид, ва ҳеҷ кас ӯро ёрӣ нахоҳад кард. Ва дар он вақт Микоил, он мири бузурге ки барои фарзандони қавми ту истодааст, бархезад; ва замони тангие хоҳад буд, ки монанди он аз вақти пайдо шудани халқе то ҳамон вақт ҳеҷ гоҳ набудааст; ва дар он вақт қавми ту халосӣ хоҳад ёфт, ҳар кӣ дар китоб навишта ёфт шавад. Дониёл 11:45, 12:1.

Боби даҳум дар ояти якум бо «фармони золимона» оғоз меёбад, ки Хоҳар Уайт онро ҳамчун қонуни якшанбе муайян мекунад.

> Вой бар онҳое ки аҳкоми ноодилона содир мекунанд, ва машаққатеро, ки муқаррар доштаанд, менависанд. Ишаъё 10:1.

Боби даҳум аз қонуни якшанбе оғоз меёбад, ки бо ояти чилу якуми боби ёздаҳуми Дониёл мувофиқат мекунад, ва он бо як мувозӣ ба бархостани Микоил дар таърихи ояти чилу панҷуми Дониёл 11 анҷом меёбад.

> «Шанбеи бутпарастона барпо гардидааст, чунон ки ҳайкали тиллоӣ дар саҳроҳои Дуро барпо карда шуда буд. Ва ҳамон тавре ки Набукаднесар, подшоҳи Бобил, фармон содир намуд, ки ҳар кӣ ба ин ҳайкал саҷда накунад ва онро парастиш нанамояд, бояд кушта шавад, ҳамчунин эълоне хоҳад шуд, ки ҳамаи онҳое ки ба муассисаи якшанбе эҳтиром намегузоранд, бо зиндон ва марг ҷазо дода хоҳанд шуд. Ба ин тарз Шанбеи Худованд зери по карда мешавад. Аммо Худованд эълон кардааст: “Вой бар ҳоли онҳое ки аҳкоми ноодилона муқаррар мекунанд ва ситамеро менависанд, ки онро таъйин намудаанд” [Ишаъё 10:1]. [Сафанё 1:14–18; 2:1–3, иқтибос оварда шудааст.]» Manuscript Releases, ҷилди 14, 91.

Дар «зилзилаи бузург»-и Ваҳй боби ёздаҳ, ки қонуни якшанберо дар ояти сездаҳ ифода мекунад, се рамзи Ислом мавҷуд аст, ки бо он «зилзила»-е пайвастанд, ки ҳайвони заминии Ваҳй боби сездаҳро, ҳангоме ки ҳамчун аждаҳо сухан мегӯяд, ба ларза меоварад. Дар Ишаъё боби даҳ қонуни якшанбе ҳамчун «фармони ноодилона» муаррифӣ шудааст, ки бар он «вой» эълон гардидааст. Дар «зилзилаи бузург»-и Ваҳй боби ёздаҳ, аз ояти сездаҳ то ояти ҳаждаҳ, Исломи войи сеюм бо чаҳор рамзи Ислом ва бо зарбае, ки он бар зидди Иёлоти Муттаҳида дар қонуни якшанбе мезанад, шинохта мешавад; «Ва дар ҳамон соат зилзилаи бузурге ба амал омад», ва «войи дуюм гузашт; ва инак, войи сеюм зуд меояд. Ва фариштаи ҳафтум карнай навохт» «ва халқҳо ба ғазаб омаданд».

Боби даҳум қудрати папавиро аз ояти чилу якуми Дониёл ёздаҳум то ояти чилу панҷум, вақте ки папавият ба анҷоми худ мерасад, тасвир мекунад. Ояти чиҳил ҷузъи ривояти боби даҳум нест, зеро Ишаъё «таърихи ниҳон»-и ояти чиҳилро нишон медиҳад, ҳангоме ки паёми борони охирин ба калисои муртад, ки бо Оҳоз намояндагӣ шудааст, пешниҳод мегардад. Хулосаи боби ёздаҳум раҳоӣ аз қудрати папавиро дар ҳамон таърих нишон медиҳад.

> Ва Худованд забони баҳри Мисрро тамоман нобуд хоҳад кард; ва бо боди қавии Худ бар дарё дасти Худро хоҳад ҷунбонд, ва онро ба ҳафт ҷӯй хоҳад зад, ва мардумро водор хоҳад кард, ки пойлуч аз он убур кунанд. Ва барои бақияи қавми Ӯ, ки аз Ашшур боқӣ монда бошад, роҳи шоҳонае хоҳад буд; ҳамон тавре ки барои Исроил дар рӯзе буд, ки ӯ аз замини Миср берун омад. Ишаъё 11:15, 16

Боби даҳуми Ишаъё ҷониби берунии ҳамон таърих аст, ва боби ёздаҳум ҷониби дохилии он. Мувозигии беруниву дохилӣ дар Каломи Худо фаровон аст, ва ин ду боби мувозӣ огоҳии фариштаи сеюмро, чунон ки тавассути Ишаъё муаррифӣ шудааст, намояндагӣ мекунанд. Огоҳии фариштаи сеюм ба роҳҳои гуногун тавассути илҳом хулоса шудааст, аммо як тақсимбандии бисёр судманди огоҳии фариштаи сеюм ин аст, ки он рӯйдодҳои вобаста ба поёни муҳлати озмоишро намояндагӣ мекунад ва ҳамчунин зарурати омодагии шахсиро таъкид менамояд. Ишаъёи даҳум рӯйдодҳост, ва боби ёздаҳум омодагӣ мебошад.

> «Ҳодисаҳое, ки бо анҷоми мӯҳлати файз ва кори омодагӣ барои замони тангӣ вобастаанд, ба таври равшан баён шудаанд. Аммо анбӯҳи мардум аз ин ҳақоиқи муҳим бештар аз он дарке надоранд, ки гӯё ҳаргиз ошкор нашуда бошанд. Шайтон дар камин аст, то ҳар таассуротеро, ки онҳоро барои наҷот хирадманд мегардонад, рабояд, ва замони тангӣ онҳоро ноомода хоҳад ёфт.

> «Ҳангоме ки Худо ба одамон огоҳсозиҳое мефиристад, ки он қадар муҳиманд, ки ҳамчун аз ҷониби фариштагони муқаддасе, ки дар миёни осмон парвоз мекунанд, эълоншуда тасвир мегарданд, Ӯ аз ҳар шахсе, ки бо қувваи ақлу идрок бархӯрдор аст, талаб мекунад, ки ба ин паём гӯш фаро диҳад. Доварии даҳшатноке, ки бар зидди парастиши ҳайвон ва ҳайкали он эълон шудааст (Ваҳй 14:9–11), бояд ҳамаро ба омӯзиши ҷиддии нубувватҳо водор созад, то биомӯзанд, ки нишони ҳайвон чист ва чӣ гуна бояд аз гирифтани он канорагирӣ кунанд. Аммо тӯдаҳои мардум гӯшҳои худро аз шунидани ҳақиқат мегардонанд ва ба сӯи афсонаҳо рӯ меоранд. Ҳавворӣ Павлус, ба рӯзҳои охир назар афканда, изҳор намуд: “Зеро замоне хоҳад омад, ки таълимоти солимро таҳаммул нахоҳанд кард.” 2 Тимотиюс 4:3. Он замон комилан фаро расидааст. Анбуҳи мардум ҳақиқати Китоби Муқаддасро намехоҳанд, зеро он бо хоҳишҳои дили гуноҳолуд ва дунёдӯсти онҳо мухолифат мекунад; ва Шайтон фиребҳоеро, ки онҳо дӯст медоранд, барояшон фароҳам месозад.»

> «Аммо Худо бар рӯи замин қавмеро хоҳад дошт, ки Китоби Муқаддасро — ва танҳо Китоби Муқаддасро — ҳамчун меъёри ҳамаи ақоид ва пояи ҳамаи ислоҳот нигоҳ доранд. Андешаҳои донишмандон, хулосаҳои илм, ақиданомаҳо ё қарорҳои шӯроҳои калисоӣ, ки ба ҳамон андозае ки калисоҳои намояндагикардаи онҳо бисёршуморанд, ҳамон қадар гуногун ва носозгоранд, овози аксарият — на яке ва на ҳамаи инҳо — набояд ҳамчун далел ба тарафдорӣ ё бар зидди ҳеҷ нуктаи имони динӣ пазируфта шаванд. Пеш аз пазируфтани ҳар гуна таълимот ё амр, мо бояд барои дастгирии он як «Худованд чунин мегӯяд»-и равшан талаб намоем.»

> «Шайтон пайваста кӯшиш мекунад, ки ба ҷойи Худо диққати мардумро ба инсон ҷалб намояд. Ӯ мардумро водор месозад, ки ба ҷойи он ки Китобҳои Муқаддасро таҳқиқ кунанд, то вазифаи худро барои худашон биомӯзанд, ба усқуфон, ба рӯҳониён, ба устодони илоҳиёт ҳамчун роҳнамоёни худ назар кунанд. Сипас, бо идора кардани ақли ин роҳбарон, ӯ метавонад оммаҳоро мувофиқи иродаи худ таъсир диҳад». «Муборизаи бузург», 594, 595.

Мо ин таҳқиқотро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

Back to Articles