Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-Nine

Китоби Дониёл — саду ҳафтоду нуҳум

The Midnight Cry and Rome’s Prophetic Role: Unveiling the Last Days in the Book of Daniel

Нидои нисфишабӣ ва нақши нубувватии Рум: ошкор сохтани рӯзҳои охир дар Китоби Дониёл

Author

Jeff Pippenger

Published

April 9, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are now on sacred ground, in terms of the book of Daniel, for we have arrived at the verses which represent the Midnight Cry for the one hundred and forty-four thousand. The verses also identify the sealing of the ensign who are lifted up. These are the verses that are the portion from the book of Daniel that relates to the last days that is unsealed, and represent Daniel’s expression of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed when the “time is at hand,” just before probation closes in verse sixteen.

Ҳоло мо, аз лиҳози китоби Дониёл, бар замини муқаддас қарор дорем, зеро ба оятҳое расидаем, ки барои саду чилу чаҳор ҳазор Нидои Нимашабро ифода мекунанд. Ин оятҳо ҳамчунин муҳр задани байрақбардоронеро, ки барафрошта шудаанд, муайян месозанд. Инҳо ҳамон оятҳоянд, ки он бахш аз китоби Дониёлро ташкил медиҳанд, ки ба айёми охир тааллуқ дошта, мӯҳраш кушода шудааст, ва баёни Дониёлро аз Ваҳйи Исои Масеҳ ифода менамоянд, ки вақте «вақт наздик аст», андаке пеш аз баста шудани давраи имтиёз дар ояти шонздаҳ, кушода мешавад.

It is Rome that establishes the vision, as represented in verse fourteen of chapter eleven, and it is therefore important to look closely at Rome as we navigate through verses eleven through fifteen, for where there is “no vision, the people perish,” and if you will not believe Isaiah chapter seven, verses eight and nine, “surely you will not be established.”

Маҳз Рум аст, ки рӯъёро барқарор месозад, чунон ки дар ояти чордаҳуми боби ёздаҳум тасвир ёфтааст; бинобар ин, муҳим аст, ки ҳангоми гузаштан аз оятҳои ёздаҳ то понздаҳ ба Рум бодиққат назар кунем, зеро ҳар ҷо ки «рӯъё нест, қавм ҳалок мешавад», ва агар ба Ишаъё боби ҳафтум, оятҳои ҳашт ва нӯҳ, имон наоваред, «яқинан барқарор нахоҳед шуд».

Uriah Smith references a prophetic rule at least four times in his book, Daniel and the Revelation. That rule identifies that a prophetic power is not identified in prophecy until it becomes “connected” with the people of God. The first reference he addresses it is in connection with the introduction of Babylon into the prophetic testimony.

Урия Смит дар китоби худ «Дониёл ва Ваҳй» ақаллан чор маротиба ба як қоидаи нубувватӣ ишора мекунад. Он қоида муайян месозад, ки як қудрати нубувватӣ дар нубувват то он даме шинохта намешавад, ки бо қавми Худо «пайваст» нагардад. Бори нахуст ӯ ин қоидаро дар иртибот бо ворид шудани Бобил ба шаҳодати нубувватӣ матраҳ месозад.

> “It is a manifest rule of interpretation that we may look for nations to be noticed in prophecy when they become so far connected with the people of God that mention of them becomes necessary to make the records of sacred history complete.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.

> «Ин як қоидаи ошкори тафсир аст, ки мо метавонем интизор бошем, ки миллатҳо дар нубувват ёд шаванд, ҳангоме ки онҳо то он андоза бо қавми Худо вобаста мегарданд, ки зикри онҳо барои комил гардонидани сабтҳои таърихи муқаддас зарур мешавад». Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.

At least three other times, Smith addresses the rule, and he points to the “league” of the Jews in each of the three, but in one reference he identifies the league as being fulfilled in 162 BC, but the other two references are in agreement with the modern historians, who identify the fulfillment of the “league” of the Jews and Rome as 161 BC.

Ақаллан се дафъа̀и дигар Смит ба ин қоида муроҷиат мекунад, ва ӯ дар ҳар сеи онҳо ба «иттиҳод»-и яҳудиён ишора менамояд, аммо дар яке аз ин муроҷиатҳо ӯ иттиҳодро ҳамчун амалӣшуда дар соли 162 то милод муайян мекунад, вале ду муроҷиати дигараш бо таърихнигорони муосир ҳамфикранд, ки иҷрои «иттиҳод»-и яҳудиён ва Румро соли 161 то милод муайян мекунанд.

> “It is unnecessary to remind the reader that earthly governments are not introduced into prophecy till they become in some way connected with the people of God. Rome became connected with the Jews, the people of God at that time, by the famous Jewish League, BC 161. 1 Maccabees 8; Josephus’s Antiquities, book 12, chapter 10, section 6; Prideaux, Vol. II, page 166. But seven years before this, that is, in BC 168, Rome had conquered Macedonia, and made that country a part of its empire. Rome is therefore introduced into prophecy just as, from the conquered Macedonian horn of the goat, it is going forth to new conquests in other directions. It therefore appeared to the prophet, or may be properly spoken of in this prophecy, as coming forth from one of the horns of the goat.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 175.

> «Ба хонанда хотиррасон кардан ҳоҷат нест, ки ҳукуматҳои заминӣ то он вақт ба нубувват ворид карда намешаванд, ки ба гунае бо халқи Худо вобаста нагарданд. Рум бо яҳудиён, ки дар он замон халқи Худо буданд, ба воситаи иттиҳоди машҳури яҳудӣ, соли 161 то милод, вобаста гардид. 1 Maccabees 8; Josephus’s Antiquities, book 12, chapter 10, section 6; Prideaux, Vol. II, page 166. Аммо ҳафт сол пеш аз ин, яъне дар соли 168 то милод, Рум Македонияро тасхир карда, он кишварро қисми империяи худ гардонида буд. Пас, Рум ба нубувват маҳз дар ҳамон сурат ворид мегардад, ки, аз шохи мақдунии мағлубшудаи такка, ба сӯи фатҳҳои нави дигар самтҳо пеш меравад. Бинобар ин, он ба назари пайғамбар чунин менамуд, ё дар ин нубувват ба таври дуруст метавон дар бораи он чунин сухан гуфт, ки аз яке аз шохҳои такка берун меомад». Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 175.

But Smith also states that it was 162 BC.

Аммо Смит ҳамчунин баён мекунад, ки он 162 то милод буд.

> “The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259.

> «Ҳамон қудрат инчунин мебоист дар Замини Муқаддас истода, онро фурӯ барад. Рум бо халқи Худо, яҳудиён, ба воситаи иттифоқ, дар соли 162 то милод, пайваст гардид, ва аз ҳамин сана дар тақвими нубувватӣ мақоми намоёнро ишғол мекунад. Аммо он бар Яҳудо то соли 63 то милод, тавассути фатҳи воқеӣ, ҳокимият ба даст наовард; ва он гоҳ ба тарзи зерин.» Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259.

And then the third time he references the event, he again says 161 BC.

Ва он гоҳ, бори сеюм ки ӯ ба он рӯйдод ишора мекунад, боз мегӯяд 161 пеш аз милод.

> “Having taken us down through the secular events of the empire to the end of the seventy weeks, the prophet, in verse 23, takes us back to the time when the Romans became directly connected with the people of God by the Jewish league, BC 161: from which point we are then taken down in a direct line of events to the final triumph of the church, and the setting up of God’s everlasting kingdom. The Jews, being grievously oppressed by the Syrian kings, sent an embassy to Rome, to solicit the aid of the Romans, and to join themselves in ‘a league of amity and confederacy with them.’ 1 Maccabees 8; Prideaux, II, 234; Josephus’s Antiquities, book 12, chapter 10, section 6. The Romans listened to the request of the Jews, and granted them a decree, couched in these words:—

> «Пас аз он ки моро ба воситаи воқеаҳои дунявии империя то анҷоми ҳафтод ҳафта фуруд овард, набӣ дар ояти 23 моро ба замоне бозмегардонад, ки румиён ба воситаи иттиҳоди яҳудиён, соли 161 то милод, бевосита бо қавми Худо пайваст шуданд; ва аз он нуқта баъд мо дар хатти мустақими воқеаҳо то зафари ниҳоии калисо ва барпо гардидани подшоҳии абадии Худо бурда мешавем. Яҳудиён, ки аз ҷониби подшоҳони Сурия сахт мазлум мегардиданд, ба Рум ҳайате фиристоданд, то ёрии румиёнро талаб намоянд ва худро бо онҳо дар «паймони дӯстӣ ва ҳампаймонӣ» муттаҳид созанд. 1 Maccabees 8; Prideaux, II, 234; Josephus’s Antiquities, book 12, chapter 10, section 6. Румиён ба дархости яҳудиён гӯш доданд ва ба онҳо фармоне ато карданд, ки бо ин суханон ифода ёфта буд:—»

> “‘The decree of the senate concerning a league of assistance and friendship with the nation of the Jews. It shall not be lawful for any that are subject to the Romans, to make war with the nation of the Jews, nor to assist those that do so, either by sending them corn, or ships, or money; and if any attack be made upon the Jews, the Romans shall assist them as far as they are able; and again, if any attack be made upon the Romans, the Jews shall assist them. And if the Jews have a mind to add to, or to take from, this league of assistance, that shall be done with the common consent of the Romans. And whatever addition shall thus be made, it shall be of force.’ ‘This decree,’ says Josephus, ‘was written by Eupolemus, the son of John, and by Jason, the son of Eleazer, when Judas was high priest of the nation, and Simon, his brother, was general of the army. And this was the first league that the Romans made with the Jews, and was managed after this manner.’” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271.

> «“Қарори сенат дар бораи аҳдномаи ёрӣ ва дӯстӣ бо қавми яҳудиён. Барои ҳеҷ касе, ки тобеи румиён аст, ҷоиз нахоҳад буд, ки бо қавми яҳудиён ҷанг кунад, ё ба онҳое ки чунин мекунанд, ёрӣ расонад, хоҳ бо фиристодани ғалла, ё киштиҳо, ё пул; ва агар бар яҳудиён ҳамлае сурат гирад, румиён ба қадри тавони худ онҳоро ёрӣ хоҳанд кард; ва боз, агар бар румиён ҳамлае сурат гирад, яҳудиён ба онҳо ёрӣ хоҳанд расонд. Ва агар яҳудиён бихоҳанд ба ин аҳдномаи ёрӣ чизе биафзоянд ё аз он чизе кам кунанд, он бояд бо ризоияти умумии румиён анҷом ёбад. Ва ҳар афзудае, ки ба ин тарз карда шавад, эътибор хоҳад дошт.” “Ин қарор,” мегӯяд Юсуфус, “аз ҷониби Эвполемус, писари Юҳанно, ва Ясон, писари Элеазар, навишта шуд, дар ҳангоме ки Яҳудо саркоҳини қавм буд ва Шимъӯн, бародари ӯ, фармондеҳи лашкар буд. Ва ин аввалин аҳдномае буд, ки румиён бо яҳудиён бастанд, ва он ба ҳамин тарз анҷом дода шуд.”» Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271.

It is not my burden to explain why Smith cited 162 BC, other than my assumption it was a typo. My point is in referencing the emphasis he places upon what he identifies as “a manifest rule of interpretation that we may look for nations to be noticed in prophecy when they become so far connected with the people of God that mention of them becomes necessary to make the records of sacred history complete.” When Smith emphasizes that rule, he identifies that Rome became connected with the people of God at the “league,” of verse twenty-three in 161 BC, but Smith identifies that Rome is first introduced into the prophetic narrative in 200 BC, thirty-nine years before 161 BC.

Бар дӯши ман нест, ки шарҳ диҳам чаро Смит соли 162 то милодро иқтибос овардааст, ҷуз ин ки гумони ман он аст, ки он хатои чопӣ будааст. Нуқтаи ман дар ишора ба таъкиде аст, ки ӯ бар он чӣ «қоидаи ошкори тафсир, ки мо метавонем интизор бошем миллатҳо дар пешгӯӣ он гоҳ мавриди зикр қарор гиранд, вақте ки онҳо ба андозае бо қавми Худо пайванд меёбанд, ки зикри онҳо барои комил сохтани сабтҳои таърихи муқаддас зарур мегардад» меномад, мегузорад. Вақте ки Смит он қоидаро таъкид мекунад, ӯ муайян месозад, ки Рум бо қавми Худо дар «аҳд», дар ояти бисту сеюм, дар соли 161 то милод пайванд ёфт, аммо Смит муайян месозад, ки Рум бори аввал дар ривояти пешгӯёна дар соли 200 то милод, яъне сию нӯҳ сол пеш аз 161 то милод, ворид карда мешавад.

> “A new power is now introduced,—‘the robbers of thy people;’ literally, says Bishop Newton, ‘the breakers of thy people.’ Far away on the banks of the Tiber, a kingdom had been nourishing itself with ambitious projects and dark designs. Small and weak at first, it grew with marvelous rapidity in strength and vigor, reaching out cautiously here and there to try its prowess, and test the vigor of its warlike arm, till, conscious of its power, it boldly reared its head among the nations of the earth, and seized with invincible hand the helm of their affairs. Henceforth the name of Rome stands upon the historic page, destined for long ages to control the affairs of the world, and exert a mighty influence among the nations even to the end of time.

> «Қувваи наве акнун ба саҳна меояд, — “ғоратгарони қавми ту”; ба маънои лафзӣ, мегӯяд усқуф Нютон, “шиканандагони қавми ту”. Дар дур, бар соҳилҳои Тибр, подшоҳие худро бо тарҳҳои пуртамаъ ва ниятҳои торик парвариш медод. Дар оғоз хурд ва заиф буд, вале бо суръати шигифтангез дар қувват ва нерӯ афзуд, бо эҳтиёт ин ҷо ва он ҷо даст дароз мекард, то тавоноии худро бисанҷад ва қуввати бозуи ҷангии худро имтиҳон намояд, то он ки, чун аз қудрати худ огоҳ гашт, далерона сар бар миёни миллатҳои замин баланд кард ва бо дасти мағлубнопазир суккони корҳои онҳоро ба чанг гирифт. Аз ин пас, номи Рум бар саҳифаи таърих қарор мегирад, ки барои асрҳои дароз сарнавишти корҳои ҷаҳонро идора кунад ва то анҷоми замон дар миёни миллатҳо таъсири азиме ба амал оварад.»

> “Rome spoke; and Syria and Macedonia soon found a change coming over the aspect of their dream. The Romans interfered in behalf of the young king of Egypt, determined that he should be protected from the ruin devised by Antiochus and Philip. This was BC 200, and was one of the first important interferences of the Romans in the affairs of Syria and Egypt.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 256.

> «Рим сухан гуфт; ва Сурия ва Мақдуния ба зудӣ дарёфтанд, ки дар сурати хоби онҳо тағйироте фаро мерасад. Румиён ба ҷонибдории подшоҳи ҷавони Миср мудохила карданд ва азм доштанд, ки ӯро аз ҳалокате, ки Антиохус ва Филипп барои ӯ тадбир дида буданд, муҳофизат намоянд. Ин соли 200 пеш аз милод буд, ва яке аз нахустин мудохилаҳои муҳими румиён дар корҳои Сурия ва Миср ба шумор мерафт». Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 256.

Rome is first introduced into the prophetic narrative in the year 200 BC, and that introduction in verse fourteen, is the most significant reference of Rome in all of Daniel, for it is the very verse that defines Rome as the symbol that establishes the vision. Why Smith could emphasize such a rule of prophecy, then cite 161 BC, while also identifying the year 200 BC, as the point where the power of Rome was “introduced,” is not a problem I wish to resolve. If I have a question that needs to be resolved, it would be whether the rule as defined by Smith is valid or not. If it is valid, then I would argue that verse fourteen, must have a connection with the Jews, that occurred before the league of 161 BC.

Рум бори аввал дар ривояти нубувватӣ дар соли 200 то милод муаррифӣ мешавад, ва он муаррифӣ дар ояти чордаҳум муҳимтарин ишораи Рум дар тамоми китоби Дониёл аст, зеро маҳз ҳамон оят Румро ҳамчун рамзе муайян мекунад, ки рӯъёро барпо месозад. Чаро Смит метавонист чунин қоидаи нубувватро таъкид намояд, сипас соли 161 то милодро зикр кунад, ва ҳамзамон соли 200 то милодро ҳамчун нуқтае муайян созад, ки дар он қудрати Рум «муаррифӣ» шудааст, мушкиле нест, ки ман мехоҳам ҳал намоям. Агар саволе бошад, ки ба ҳал ниёз дорад, он ин хоҳад буд, ки оё он қоида, чунон ки Смит онро таъриф кардааст, эътибор дорад ё не. Агар он эътибор дошта бошад, пас ман бар он баҳс хоҳам кард, ки ояти чордаҳум бояд бо ягон робитае бо яҳудиён, ки пеш аз аҳдномаи соли 161 то милод рух додааст, пайванд дошта бошад.

I understand that the history of verses thirteen to fifteen, are identifying a history in the last days when papal Rome intrudes herself into prophetic history, and she does so in connection with the United States, who are God’s people in that history. Because Jesus always illustrates the end with the beginning, the year 200 BC, when pagan Rome came into history, must have a connection with people of God in that history. Therefore, I agree with Smith’s rule, even if he found no direct connection between Rome and the Jews in the year 200 BC.

Ман мефаҳмам, ки таърихи оятҳои сездаҳ то понздаҳ таърихеро муайян мекунад, ки дар айёми охир Руми папавӣ ба таърихи нубувват ворид мешавад, ва вай инро дар иртибот бо Иёлоти Муттаҳида анҷом медиҳад, ки дар он таърих қавми Худо мебошанд. Азбаски Исо ҳамеша анҷомро бо ибтидо тасвир мекунад, соли 200 то милод, вақте ки Руми бутпараст ба таърих ворид шуд, бояд бо қавми Худо дар он таърих робитае дошта бошад. Бинобар ин, ман бо қоидаи Смит мувофиқам, ҳатто агар ӯ дар соли 200 то милод миёни Рум ва яҳудиён ҳеҷ иртиботи мустақимеро наёфта бошад.

Verses eleven and twelve, identify the victory and aftermath of the Battle of Raphia, which occurred in 217 BC, between the Seleucid Empire, led by Antiochus III Magnus, or “The Great”, and the Ptolemaic Kingdom of Egypt, led by King Ptolemy IV Philopator. This battle occurred during the struggle for control over Coele-Syria (southern Syria) and southern Palestine, territories contested between the Ptolemaic and Seleucid kingdoms. Ptolemy IV Philopator’s victory at Raphia allowed him to maintain control over Coele-Syria and southern Palestine for a time.

Оятҳои ёздаҳум ва дувоздаҳум пирӯзӣ ва паёмадҳои Ҷанги Рофияро, ки дар соли 217 то милод миёни Империяи Селевкиён, таҳти роҳбарии Антиохи III Магнус, ё «Бузург», ва Подшоҳии Птолемиёнии Миср, таҳти роҳбарии шоҳ Птолемейи IV Филопатор, рух дод, муайян месозанд. Ин ҷанг дар ҷараёни мубориза барои назорат бар Кӯлусурия (Сурияи ҷанубӣ) ва ҷануби Фаластин, қаламравҳое, ки миёни подшоҳиҳои Птолемиён ва Селевкиён мавриди баҳс буданд, ба вуқӯъ омад. Пирӯзии Птолемейи IV Филопатор дар Рофия ба ӯ имкон дод, ки муддате назорат бар Кӯлусурия ва ҷануби Фаластинро нигоҳ дорад.

The Battle of Panium, which occurred seventeen years later in 200 BC, also known as the Battle of Mount Panium or the Battle of Paneas, was between the Seleucid Empire, led by King Antiochus III, and the Ptolemaic Kingdom of Egypt, led by King Ptolemy V.

Ҷанги Паниум, ки ҳабдаҳ сол баъдтар, дар соли 200 то милод, ба вуқӯъ пайваст, ва ҳамчунин бо номҳои Ҷанги Кӯҳи Паниум ё Ҷанги Панеас маъруф аст, миёни Империяи Селевкиён таҳти роҳбарии шоҳ Антиохи III ва Шоҳигарии Птолемейии Миср таҳти роҳбарии шоҳ Птолемейи V сурат гирифт.

Thirty-one years later, in 167 BC, the Maccabean Revolt, a Jewish rebellion against the Seleucid Empire’s attempts to suppress Jewish religious practices and impose Hellenistic culture, began in the town of Modein, a small town located in the region of Judea, in what is now modern-day Israel.

Сию як сол баъдтар, дар соли 167 то милод, шӯриши Маккабиён — исёни яҳудиён бар зидди кӯшишҳои империяи Селевкиён барои саркӯб кардани расму ойинҳои динии яҳудиён ва таҳмил намудани фарҳанги ҳелленистӣ — дар шаҳри Мӯдеин, шаҳраки хурде воқеъ дар минтақаи Яҳудия, дар он чи имрӯз Исроили муосир аст, оғоз ёфт.

The event in question involved the infamous Greek Seleucid ruler, Antiochus IV Epiphanes, who had imposed strict Hellenistic practices on the Jewish population, including the prohibition of Jewish religious observances and the desecration of the Temple in Jerusalem. In an effort to enforce his decrees, Antiochus sent representatives to various towns and villages to compel the Jewish inhabitants to comply with his orders.

Ҳодисаи мавриди назар ба ҳокими бадномшудаи юнонии сулолаи Селевкиён, Антиохуси IV Эпифан, марбут буд, ки бар аҳолии яҳудӣ расму ойинҳои сахти эллинистиро таҳмил намуда буд, аз ҷумла манъ кардани маросимҳои динии яҳудиён ва палид сохтани Маъбад дар Ерусалим. Барои ба иҷро даровардани фармонҳои худ, Антиохус намояндагонро ба шаҳрҳо ва деҳаҳои гуногун мефиристод, то сокинони яҳудиро маҷбур созанд, ки ба дастурҳои ӯ итоат намоянд.

In Modein, one of the Seleucid officials arrived to enforce the king’s decree by commanding the Jewish inhabitants to participate in pagan rituals and make offerings to Greek gods. An elderly Jewish priest named Mattathias refused to comply with the order and killed both a Jew who stepped forward to offer the sacrifice and the Seleucid official. This act of defiance by Mattathias and his family marked the beginning of the Maccabean Revolt against Seleucid rule.

Дар Мӯдаъин яке аз мансабдорони Селевкиён омад, то фармони подшоҳро ба иҷро расонад, ва сокинони яҳудиро водор созад, ки дар ойинҳои бутпарастӣ иштирок намоянд ва ба худоёни юнонӣ қурбонӣ оваранд. Коҳини солхӯрдаи яҳудӣ ба номи Маттотиёс аз итоат ба ин амр сарпечӣ кард ва ҳам он яҳудиеро, ки барои овардани қурбонӣ пеш қадам ниҳод, ва ҳам он мансабдори селевкиро ба қатл расонд. Ин амали сарпечии Маттотиёс ва хонаводаи ӯ оғози Шӯриши Маккабиён бар зидди ҳукмронии Селевкиёнро нишон дод.

Mattathias and his five sons, including Judas Maccabee, fled to the hills and began a guerrilla war against the Seleucid forces. The revolt eventually grew in strength and support, leading to a series of military victories against the Seleucids.

Маттатиёс ва панҷ писари ӯ, аз ҷумла Яҳудо Маққабӣ, ба кӯҳистон гурехтанд ва ба муқобили нерӯҳои Селевкиён ҷанги чирикӣ оғоз намуданд. Ниҳоят, ин шӯриш аз лиҳози қувва ва пуштибонӣ тавсеа ёфт ва ба силсилаи пирӯзиҳои низомӣ бар зидди Селевкиён анҷомид.

The events at Modein in 167 BC, were a pivotal moment in Jewish history, marking the beginning of the Maccabean Revolt and the struggle for religious freedom and independence against foreign rule. The rededication of the second temple in Jerusalem, which marks the historical event celebrated during Hanukkah, occurred in 164 BC, three years before the “league” of verse twenty-three.

Рӯйдодҳое, ки дар Мӯдеин соли 167 то милод ба вуқӯъ пайвастанд, лаҳзаи сарнавиштсозе дар таърихи яҳудиён буданд, ки оғози Шӯриши Маккабиён ва муборизаро барои озодии динӣ ва истиқлолият бар зидди ҳукмронии бегонагон нишон медоданд. Аз нав тақдис шудани маъбади дуюм дар Уршалим, ки воқеаи таърихии ҷашнгиранда дар айёми Ҳануккаро ифода мекунад, соли 164 то милод, се сол пеш аз «иттиҳод»-и ояти бисту сеюм, рух дод.

After reclaiming Jerusalem and the Temple, the Maccabees cleansed the Temple of the pagan defilements and restored it to its proper religious use. According to tradition, they found only a single cruse of consecrated oil, enough to light the menorah for only one day. Actually, no contemporary historical witness of that event exists, and it was not until the sixth century that the Jewish fable is found in literature. Sister White compares the apostate Jewish church with the Catholic church, especially emphasizing that both churches base the religion upon human customs and traditions. As with the many various fabricated miracles within the history of the papal Church, the fable of the one days oil lasting for eight days has no historical witness.

Пас аз бозпас гирифтани Ерусалим ва Маъбад, Маккабиён Маъбадро аз наҷосатҳои бутпарастӣ пок карданд ва онро ба истифодаи дурусти динии он барқарор намуданд. Мувофиқи анъана, онҳо танҳо як кӯзаи равғани тақдисшударо ёфтанд, ки фақат барои як рӯз афрӯхтани менора кофӣ буд. Дар асл, ҳеҷ шоҳиди таърихии ҳамзамони он воқеа вуҷуд надорад, ва танҳо дар асри шашум аст, ки ин афсонаи яҳудӣ дар адабиёт пайдо мешавад. Хоҳар Уайт калисои муртадшудаи яҳудиро бо калисои католикӣ муқоиса мекунад ва махсусан таъкид менамояд, ки ҳар ду калисо динро бар урфу одатҳо ва ривоятҳои инсонӣ бунёд мекунанд. Чунон ки дар таърихи калисои папӣ мӯъҷизаҳои бофтаи гуногун бисёранд, афсонаи он ки равғани якрӯза ҳашт рӯз давом кардааст низ ҳеҷ шоҳиди таърихӣ надорад.

Verse ten, of Daniel chapter eleven, identifies the first battle of the three battles of verse forty, which I have previously identified as three battles of a cold war, as well as, three proxy wars. A sister questioned my defining the Ukrainian War, which is the second of these three wars as cold wars, for as she correctly pointed out there has been abundant death and destruction. What I have been defining in previous articles as the three battles of the “cold war”, was defined in those terms to draw a distinction between these three battles and the three World Wars that occur during the history of the earth beast of Revelation thirteen. These three wars are proxy wars and have also been defined that way.

Ояти даҳуми боби ёздаҳуми Дониёл ҷанги аввали се ҷанги ояти чиҳилро муайян мекунад, ки ман онро қаблан ҳамчун се ҷанги ҷанги сард, инчунин, се ҷанги ниёбатӣ муайян карда будам. Хоҳаре таърифи маро, ки ҷанги Украина, яъне дуввумини ин се ҷангро, ҷанги сард меномам, мавриди пурсиш қарор дод, зеро чунон ки ӯ дуруст ишора кард, марг ва харобии фаровон вуҷуд доштааст. Он чиро ки ман дар мақолаҳои пешин ҳамчун се ҷанги «ҷанги сард» муайян карда будам, бо ин истилоҳот ба он хотир муайян карда шуда буд, ки миёни ин се ҷанг ва се Ҷанги Ҷаҳонӣ, ки дар давоми таърихи ҳайвони заминии Ваҳйи 13 рух медиҳанд, фарқ гузошта шавад. Ин се ҷанг ҷангҳои ниёбатӣ мебошанд ва инчунин ба ҳамин тарз муайян карда шудаанд.

I intend to identify those three battles as “the three battles of verse forty” or proxy wars, from this point onward in these articles, to remove the discrepancy of identifying a hot war as a cold war. By my definition, the three battles of verse forty, do not include the battle of 1798, which is part of verse forty, but only the three battles from the time of the end in 1989 unto the Sunday law of verse forty-one. The three battles are more correctly identified as proxy wars, that are accomplished within the context of the warfare between the king of the north and the king of the south, which in the history of verse forty, represent the warfare between Catholicism (the king of the north) and Communism (the king of the south).

Ман ният дорам, ки аз ин ба баъд дар ин мақолаҳо он се ҷангро ҳамчун «се ҷанги ояти чиҳил» ё ҷангҳои ниёбатӣ муайян намоям, то ихтилофе, ки аз шинохтани ҷанги гарм ҳамчун ҷанги сард ба миён меояд, бартараф гардад. Тибқи таърифи ман, се ҷанги ояти чиҳил ҷанги соли 1798-ро, ки ҷузъи ояти чиҳил аст, дар бар намегиранд, балки танҳо он се ҷангро аз замони поён дар соли 1989 то қонуни якшанбеи ояти чилу як дар бар мегиранд. Он се ҷанг дурусттар аст, ки ҳамчун ҷангҳои ниёбатӣ шинохта шаванд, ки дар чаҳорчӯби ҷанг миёни подшоҳи шимол ва подшоҳи ҷануб анҷом меёбанд, ки дар таърихи ояти чиҳил ҷанг миёни католикият (подшоҳи шимол) ва коммунизм (подшоҳи ҷануб)-ро ифода мекунанд.

The first of those three battles identifies the victory of Catholicism over Communism in 1989, as the papacy joined with its proxy army, represented by the United States, in sweeping away the Soviet Union in 1989, though Russia, the head (or “fortress”), was left standing. The current Ukrainian War is once again a battle between Catholicism and Communism, with the papacy employing the Ukrainian government as its proxy against Russia, along with the support of the papacy’s previous proxy power, the United States, including the rest of the globalist western world. That war is represented in verses eleven and twelve, and identifies that Communism (Russia), will prevail over Catholicism.

Якумаш аз он се ҷанг пирӯзии католикизмро бар коммунизм дар соли 1989 муайян мекунад, вақте ки папагарӣ бо лашкари ниёбатии худ, ки аз ҷониби Иёлоти Муттаҳида намояндагӣ мешуд, дар аз миён бурдани Иттиҳоди Шӯравӣ дар соли 1989 ҳамроҳ гардид, ҳарчанд Русия, яъне сар (ё «қалъа»), боқӣ монд. Ҷанги кунунии Украина бори дигар ҷанге миёни католикизм ва коммунизм аст, ки дар он папагарӣ ҳукумати Украинаро ҳамчун нерӯи ниёбатии худ бар зидди Русия ба кор мебарад, ҳамроҳ бо пуштибонии нерӯи ниёбатии пешини папагарӣ — Иёлоти Муттаҳида, инчунин боқии ҷаҳони ғарбии глобалистӣ. Он ҷанг дар оятҳои ёздаҳ ва дувоздаҳ тасвир шудааст ва нишон медиҳад, ки коммунизм (Русия) бар католикизм ғолиб хоҳад шуд.

The third of those three proxy battles is represented in verse fifteen, as the Battle of Panium. The battle was between the Ptolemaic kingdom (the king of the south) and the Seleucid kingdom (the king of the north). In that battle the proxy army of Catholicism is once again the United States.

Севуми он се набардҳои василавии сегона дар ояти понздаҳум ҳамчун Ҷанги Паниум тасвир шудааст. Ин ҷанг миёни подшоҳии Птолемей (подшоҳи ҷануб) ва подшоҳии Селевкӣ (подшоҳи шимол) буд. Дар он ҷанг лашкари василавии католикизм боз ҳам Иёлоти Муттаҳида мебошад.

In the first battle in 1989, the proxy army of the Republican horn of the United States was employed by the papacy to bring down the political structure of the Soviet Union, while leaving intact, its head (Russia). In the second battle, which is the Ukrainian war, the proxy army of the Nazi’s is defeated by Russia. In the third battle the United States, the proxy army of the papacy again defeats the king of the south.

Дар ҷанги аввал, дар соли 1989, артиши василаи шохи ҷумҳурихоҳи Иёлоти Муттаҳида аз ҷониби папагӣ ба кор бурда шуд, то сохтори сиёсии Иттиҳоди Шӯравиро сарнагун созад, дар ҳоле ки сари он (Русия)-ро солим боқӣ гузошт. Дар ҷанги дуюм, ки ҷанги Украина аст, артиши василаи фашистон аз ҷониби Русия шикаст мехӯрад. Дар ҷанги сеюм, Иёлоти Муттаҳида, ки боз ҳам артиши василаи папагӣ мебошад, подшоҳи ҷанубро мағлуб мекунад.

The three battles bear the signature of “Truth”, with the first and last battles being carried out by the victorious proxy army of the United States. In the first battle the head of the king of the south was left intact, and in the third battle the proxy army of the United States, becomes the head of the king of the south. The second proxy army was also the proxy army of the papacy in the Second World War. In both instances the proxy army of Nazism was and will be defeated. The papacy fully subdues all her enemies before verse sixteen, when the threefold union is accomplished.

Се ҷанг муҳри «Ҳақиқат»-ро бар худ доранд, ва ҷанги якум ва охирин аз ҷониби лашкари намояндагии пирӯзманди Иёлоти Муттаҳида анҷом дода мешаванд. Дар ҷанги якум сари подшоҳи ҷануб солим боқӣ монд, ва дар ҷанги сеюм лашкари намояндагии Иёлоти Муттаҳида ба сари подшоҳи ҷануб табдил меёбад. Лашкари дуввуми намояндагӣ ҳамчунин лашкари намояндагии папагӣ дар Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ буд. Дар ҳар ду ҳолат лашкари намояндагии назизм мағлуб шудааст ва хоҳад шуд. Папагӣ ҳамаи душманони худро пеш аз ояти шонздаҳ комилан мутеъ месозад, вақте ки иттиҳоди сеҷониба амалӣ мегардад.

> “Ptolemy [Putin] lacked the prudence to make a good use of his victory. Had he followed up his success, he would probably have become master of the whole kingdom of Antiochus; but content with making only a few menaces and a few threats, he made peace that he might be able to give himself up to the uninterrupted and uncontrolled indulgence of his brutish passions. Thus, having conquered his enemies, he was overcome by his vices, and, forgetful of the great name which he might have established, he spent his time in feasting and lewdness.

> «Птолемей [Путин] хирадмандии лозимро надошт, то аз пирӯзии худ ба хубӣ истифода барад. Агар ӯ комёбии худро пайгирӣ мекард, эҳтимолан соҳиби тамоми подшоҳии Антиохус мегашт; вале, чун танҳо ба чанд таҳдид ва чанд дағдаға қаноат кард, сулҳ баст, то битавонад худро ба шаҳватпарастии ҳайвонии худ, бидуни ҳеҷ мамониат ва ҳеҷ маҳдудият, бисупорад. Ҳамин тавр, пас аз он ки душманони худро мағлуб кард, худ аз айбҳои хеш мағлуб шуд, ва, номи бузургеро, ки метавонист барқарор созад, аз ёд бурда, вақти худро дар базм ва фисқу фуҷур сипарӣ намуд.»

> “His heart was lifted up by his success, but he was far from being strengthened by it; for the inglorious use he made of it caused his own subjects to rebel against him.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 254.

> «Дили ӯ аз муваффақияти худ мағрур гардид, аммо аз он тақвият наёфт; зеро истифодаи ношоистае, ки аз он кард, боис шуд, ки тобеони худи ӯ бар зидди ӯ исён кунанд». Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 254.

A second witness that the victory of Putin marks his end, is with the southern kingdom of Judah’s king Uzziah, whose heart was also lifted up by his military victories, and thereafter, as with Ptolemy, sought to perform the work of the priests in the sanctuary, and was struck with leprosy and immediately removed from power. Putin’s victory in the Ukrainian war marks the beginning of his end as the king of the south (the king of atheism). His end was typified with the beginning of verse forty’s prophetic king of the south (France), which identified a revolution that overthrew the leadership, as happened with Ptolemy. Putin’s end was also represented with the end of the Soviet Union, where the leader (Gorbachev), dissolved the Soviet Union, and immediately took a job with the United Nations, the last-day globalist symbol of atheism, the king of the south. After Putin’s victory in the Ukraine, he is also typified by Napoleon at Waterloo, and the exile that followed; and also, king Uzziah, with his leprosy, and the exile that followed, as well as Ptolemy’s drunken end and the end of the Soviet Union in 1989.

Шоҳиди дувум бар он ки пирӯзии Путин анҷоми ӯро нишон медиҳад, дар подшоҳи салтанати ҷанубӣ—Яҳудо, Уззиё—дида мешавад, ки дили ӯ низ аз пирӯзиҳои ҳарбиаш мутакаббир гардид, ва баъд аз он, чунонки дар бораи Птолемей, кӯшиш кард кори коҳинонро дар муқаддасгоҳ ба ҷо оварад, ва ба ҷузом гирифтор шуд ва дарҳол аз қудрат дур карда шуд. Пирӯзии Путин дар ҷанги Украина оғози анҷоми ӯро ҳамчун подшоҳи ҷануб нишон медиҳад (подшоҳи атеизм). Анҷоми ӯ бо оғози подшоҳи пешгӯишудаи ҷануб дар ояти чиҳилум (Фаронса) тимсол ёфта буд, ки инқилоберо муайян мекард, ки роҳбариятро сарнагун сохт, чунон ки бо Птолемей рӯй дод. Анҷоми Путин инчунин бо анҷоми Иттиҳоди Шӯравӣ муаррифӣ шуда буд, ки дар он роҳбар (Горбачёв) Иттиҳоди Шӯравиро барҳам дод ва дарҳол дар Созмони Милали Муттаҳид—рамзи ҷаҳонигароёнаи атеизм дар айёми охир, подшоҳи ҷануб—ба кор даромад. Пас аз пирӯзии Путин дар Украина, ӯ инчунин бо Наполеон дар Ватерлоо ва табъиде, ки баъд аз он омад, тимсол ёфтааст; ҳамчунин бо подшоҳ Уззиё, бо ҷузомаш ва табъиде, ки баъд аз он омад; ва низ бо анҷоми мастонаи Птолемей ва анҷоми Иттиҳоди Шӯравӣ дар соли 1989.

The Battle of Panium occurred in 200 BC, and in that very year Rome openly intercedes into history. Their insertion into the prophetic narrative precedes the conquering of Jerusalem represented in verse sixteen, and fulfilled in 63 BC. at the time she proclaimed that she was the defender of the child king in Egypt. In the third battle of verse forty, involving the kings of the north and south, the papacy will insert itself into history again, pretending to be the protector of Russia. At that same time Seleucus, in the type, defeated Ptolemy in the battle of Panium, thus identifying that the United States, the proxy army of the papacy in the first and last battles of verse forty, defeats “Egypt” (the king of the south).

Ҷанги Паниум дар соли 200 то милод ба вуқӯъ пайваст, ва маҳз дар ҳамон сол Рум ошкоро ба ҷараёни таърих дахолат мекунад. Воридшавии онҳо ба ривояти нубувватӣ пеш аз фатҳи Ерусалим, ки дар ояти шонздаҳум намояндагӣ шудааст ва дар соли 63 то милод иҷро гардид, сурат мегирад; дар он вақт ӯ эълон кард, ки ҳомии подшоҳи кӯдак дар Миср аст. Дар ҷанги сеюми ояти чилум, ки подшоҳони шимол ва ҷанубро дар бар мегирад, папагӣ боз худро ба таърих ворид хоҳад кард ва вонамуд хоҳад намуд, ки муҳофизи Русия аст. Дар ҳамон вақт Селевк, дар навъ, Птолемейро дар ҷанги Паниум мағлуб кард ва ҳамин тавр муайян месозад, ки Иёлоти Муттаҳида, лашкари васитавии папагӣ дар ҷангҳои аввал ва охири ояти чилум, «Миср»-ро (подшоҳи ҷануб) мағлуб мекунад.

In the year 200 BC, we symbolically find the papacy, as the whore of Tyre begins to sing her songs of fornication in advance of the threefold union at the Sunday law of verse sixteen. At the same time the United States prevails over the United Nations, thus securing its position as the premier king of the ten kings. All the dynamics of the threefold union that are accomplished at the Sunday law, are settled before verse sixteen.

Дар соли 200 то милод, мо ба таври рамзӣ папавиятро мебинем, зеро фоҳишаи Сур ба сурудҳои зинокории худ пеш аз иттиҳоди сегона дар қонуни якшанбеи ояти шонздаҳум оғоз мекунад. Ҳамзамон Иёлоти Муттаҳида бар Созмони Милали Муттаҳид ғолиб меояд ва ҳамин тавр мавқеи худро ҳамчун подшоҳи асосии даҳ подшоҳ устувор месозад. Ҳамаи равандҳои иттиҳоди сегона, ки дар қонуни якшанбе анҷом меёбанд, пеш аз ояти шонздаҳум ҳаллу фасл мегарданд.

The dragon power’s political structure, as represented by the United Nations, agrees, in verse sixteen, to give its political structure to the beast, but before it does so the papacy conquers the religion of the dragon. Paganism must once again, be taken away. Protestantism was removed in the Reagan years, in the first battle of verse forty, and in the time of the last Republican president the religion of the dragon will also be placed into subjection to the religion of Catholicism, as it was in the year 508. The process of removing any religious resistance to the papacy being placed upon the throne began in the Reagan years, and it ends in the Trump years. The resistance of apostate Protestantism against Catholicism was removed in the first battle of verse forty, and the resistance of spiritualism will be removed in the last battle of verse forty.

Сохтори сиёсии қудрати аждаҳо, чунон ки аз ҷониби Созмони Милали Муттаҳид намояндагӣ мешавад, дар ояти шонздаҳум розӣ мешавад, ки сохтори сиёсии худро ба ҳайвон бидиҳад, аммо пеш аз он ки чунин кунад, папагӣ дини аждаҳоро мағлуб месозад. Бутпарастӣ бояд бори дигар бардошта шавад. Протестантизм дар солҳои Рейган, дар ҷанги якуми ояти чиҳилум, дур карда шуд, ва дар замони охирин президенти ҷумҳурихоҳ дини аждаҳо низ ба итоати дини католикият дароварда хоҳад шуд, чунон ки дар соли 508 буд. Раванди бартараф кардани ҳар гуна муқовимати динӣ ба бар тахт нишастани папагӣ дар солҳои Рейган оғоз ёфт, ва дар солҳои Трамп ба анҷом мерасад. Муқовимати протестантизми муртад бар зидди католикият дар ҷанги якуми ояти чиҳилум бардошта шуд, ва муқовимати спиритизм дар ҷанги охирини ояти чиҳилум бардошта хоҳад шуд.

In the same complicated interplay of human events, apostate Protestantism must establish itself as the religious and political authority over the ten kings of Revelation chapter seventeen. Thus, the Battle of Panium is identifying when the United States prevails over the United Nations, just before the Sunday law of verse sixteen.

Дар ҳамон ҳамбастагии мураккаби рӯйдодҳои инсонӣ, протестантизми муртад бояд худро ҳамчун ҳокимияти динӣ ва сиёсӣ бар даҳ подшоҳи боби ҳабдаҳуми Ваҳй барқарор намояд. Пас, Ҷанги Паниум муайян месозад он лаҳзаеро, ки Иёлоти Муттаҳида бар Созмони Милали Муттаҳид ғолиб меояд, андак пеш аз қонуни якшанбеи ояти шонздаҳ.

It is an established rule of prophecy that the dragon, the beast and the false prophet each have their own peculiar prophetic characteristics. One of those prophetic characteristics is that the beast (Catholicism), is always prophetically located in the city of Rome. The False Prophet is always prophetically located in the United States. But with the dragon, the characteristic of where the dragon is prophetically located is that it always moves. The dragon began in heaven, then came to the Garden of Eden, and eventually the dragon is located in Egypt.

Ин як қоидаи муқарраршудаи пешгӯист, ки аждаҳо, ҳайвон ва пайғамбари дурӯғин ҳар яке вижагиҳои махсуси пешгӯёнаи худро доранд. Яке аз он вижагиҳои пешгӯёна ин аст, ки ҳайвон (католикизм) ҳамеша аз лиҳози пешгӯӣ дар шаҳри Рум ҷойгир аст. Пайғамбари дурӯғин ҳамеша аз лиҳози пешгӯӣ дар Иёлоти Муттаҳида ҷойгир аст. Аммо дар мавриди аждаҳо, вижагии ҷойгиршавии пешгӯёнаи он ин аст, ки он ҳамеша ҳаракат мекунад. Аждаҳо дар осмон оғоз ёфт, сипас ба Боғи Адан омад, ва дар ниҳоят аждаҳо дар Миср ҷойгир мешавад.

> Speak, and say, Thus saith the Lord God; Behold, I am against thee, Pharaoh king of Egypt, the great dragon that lieth in the midst of his rivers, which hath said, My river is mine own, and I have made it for myself. Ezekiel 29:3.

> Бигӯй ва гӯй: «Худованд Худо чунин мегӯяд: Инак, Ман бар зидди ту ҳастам, эй фиръавн, подшоҳи Миср, аждаҳои бузурге ки дар миёни наҳрҳои худ хобидааст ва гуфтааст: “Наҳри ман аз они худам аст, ва ман онро барои худ офаридаам”». Ҳизқиёл 29:3.

The prophetic location of the dragon moves. In the time of John, the seat of the dragon, which represents its throne, was identified as being in Pergamos.

Ҷойгоҳи пешгӯёнаи аждаҳо тағйир меёбад. Дар замони Юҳанно, мақоми аждаҳо, ки тахти онро ифода мекунад, дар Перғомус қарор дошта муайян карда шуда буд.

> And to the angel of the church in Pergamos write; These things saith he which hath the sharp sword with two edges; I know thy works and where thou dwellest, even where Satan’s seat is: and thou holdest fast my name, and hast not denied my faith, even in those days wherein Antipas was my faithful martyr, who was slain among you, where Satan dwelleth. Revelation 2:12, 13.

> Ва ба фариштаи калисои Пергамус бинавис: «Инҳоро мегӯяд Он ки шамшери тезе дорад, ки дудама аст: аъмоли туро медонам ва он ҷое ки сокинӣ, яъне он ҷо ки тахти Шайтон аст; ва ту исми Маро маҳкам нигоҳ доштаӣ, ва ба имони Ман инкор накардаӣ, ҳатто дар он рӯзҳое ки Антипас, шаҳиди вафодори Ман, миёни шумо кушта шуд, он ҷо ки Шайтон сокин аст». Ваҳй 2:12, 13.

The practice of pagan Rome was to bring all the pagan deities they became associated with back to the city of Rome, and represent them in the Pantheon Temple. This is why Daniel records that the “place of his sanctuary was cast down.” The place of pagan Rome’s sanctuary was the city of Rome, which was cast down by Constantine in the year 330, but the sanctuary that was “in” Rome was the Pantheon Temple, Pan-Theon meaning, “the temple of all the gods”. The Romans moved the location of Satan’s seat to the Pantheon Temple from Pergamos. Sister White informs us that pagan Rome is the dragon.

Амали Рими бутпараст ин буд, ки ҳамаи маъбудони бутпарастеро, ки бо онҳо вобаста мегардиданд, ба шаҳри Рим меовард ва онҳоро дар Маъбади Пантеон намояндагӣ мекард. Аз ҳамин сабаб Дониёл сабт мекунад, ки «ҷои муқаддасаш сарнагун карда шуд». Ҷои муқаддаси Рими бутпараст шаҳри Рим буд, ки онро Константин дар соли 330 сарнагун кард; аммо муқаддасгоҳе ки «дар» Рим буд, Маъбади Пантеон буд; Pan-Theon маънои «маъбади ҳамаи худоён»-ро дорад. Румиён маҳалли курсии Шайтонро аз Пергамос ба Маъбади Пантеон кӯчониданд. Хоҳар Уайт ба мо мефаҳмонад, ки Рими бутпараст аждаҳост.

> “Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.

> «Пас, ҳангоме ки аждаҳо, пеш аз ҳама, Шайтонро ифода мекунад, он, ба маънои дувумдараҷа, рамзи Руми бутпараст аст». «Муборизаи бузург», 439.

Pagan Rome divided into ten nations, and France became the king of the south when it introduced the atheism of Egypt during the French Revolution. By 1917, the dragon had moved from France to Russia. Verse ten represents 1989, and verses eleven and twelve, represent the battles of “the borderline” (Raphia and Ukraine), and the battle of Panium represents the third step the papacy accomplishes as she secures the threefold union in verse sixteen. It represents the hidden history of verse forty.

Руми бутпарастӣ ба даҳ миллат тақсим шуд, ва Фаронса подшоҳи ҷануб гардид, вақте ки дар ҷараёни Инқилоби Фаронса бехудоии Мисрро ҷорӣ намуд. То соли 1917 аждаҳо аз Фаронса ба Русия кӯчид. Ояти даҳ соли 1989-ро ифода мекунад, ва оятҳои ёздаҳ ва дувоздаҳ ҷангҳои «сарҳад» (Рофия ва Украина)-ро ифода менамоянд, ва ҷанги Паний қадами сеюмеро ифода мекунад, ки папавият онро анҷом медиҳад, ҳангоме ки дар ояти шонздаҳ иттиҳоди сегона را таҳким мебахшад. Ин таърихи пинҳони ояти чилро ифода мекунад.

We will continue this study in the next article.

Мо ин таҳқиқро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi [Panium], he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Matthew 16:13–21.

> Вақте ки Исо ба ҳудуди Қайсарияи Филиппӣ [Паниум] омад, аз шогирдонаш пурсид ва гуфт: «Мардум Маро, ки Писари Одам ҳастам, кӣ мегӯянд?» Онҳо гуфтанд: «Баъзеҳо мегӯянд, ки Ту Яҳёи Таъмиддиҳанда ҳастӣ; баъзеҳо — Ильёс; ва дигарон — Ирмиё ё яке аз анбиё». Ӯ ба онҳо гуфт: «Лекин шумо Маро кӣ мегӯед?» Ва Шимъӯни Петрус ҷавоб дода, гуфт: «Ту Масеҳ ҳастӣ, Писари Худои Ҳай». Ва Исо дар ҷавоб ба ӯ гуфт: «Хушо ту, эй Шимъӯни Барюнус, зеро инро ба ту ҷисм ва хун ошкор накардааст, балки Падари Ман, ки дар осмон аст. Ва Ман низ ба ту мегӯям, ки ту Петрус ҳастӣ, ва бар ин сахра Ман калисои Худро бино хоҳам кард; ва дарвозаҳои дӯзах бар он ғолиб нахоҳанд омад. Ва калидҳои Малакути Осмонро ба ту хоҳам дод; ва ҳар чиро ту бар замин бибандӣ, дар осмон баста хоҳад шуд; ва ҳар чиро ту бар замин воз кунӣ, дар осмон воз карда хоҳад шуд». Он гоҳ ба шогирдонаш амр фармуд, ки ба ҳеҷ кас нагӯянд, ки Ӯ Исо Масеҳ аст. Аз ҳамон вақт Исо ба шогирдонаш нишон додан оғоз кард, ки бояд ба Ерусалим биравад ва аз дасти пирон, саркоҳинон ва китобдонон бисёр азоб кашад, ва кушта шавад, ва дар рӯзи сеюм эҳё гардад. Матто 16:13–21.

Back to Articles