Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Thirty-Eight

Китоби Дониёл — Саду сию ҳаштоду ҳашт

Unveiling Daniel 11: A Prophetic Journey through History

Ошкор сохтани Дониёл 11: як сафари набавӣ дар миёни таърих

Author

Jeff Pippenger

Published

March 15, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Verse forty of Daniel chapter eleven, represents one of the most profound verses of God’s Word. The prophetic histories that are represented therein are where the wheels within the wheels of Ezekiel’s vision are brought together. With the time of the end of the Millerite movement in 1798, and also the time of the end of the movement of the third angel in 1989, the internal and external histories of God’s people of the last days are portrayed. Within the verse is the announcement of the approaching judgment which arrived with the first angel in 1798, all the way until the Sunday law of verse forty-one. The verse therefore represents the investigative judgment of God’s church beginning with the dead, through to the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and God spewing Laodicean Adventism out of His mouth.

Ояти чиҳилуми боби ёздаҳуми Дониёл яке аз амиқтарин оятҳои Каломи Худоро муаррифӣ мекунад. Таърихҳои нубувватие, ки дар он ифода ёфтаанд, ҳамон ҷоест, ки чархҳои андаруни чархҳои рӯъёи Ҳизқиёл ба ҳам оварда мешаванд. Бо вақти охирини ҳаракати миллеритӣ дар соли 1798, ва ҳамчунин вақти охирини ҳаракати фариштаи сеюм дар соли 1989, таърихҳои дохилӣ ва хориҷии қавми Худо дар рӯзҳои охир тасвир мешаванд. Дар дохили ин оят эълони доварии наздикшаванда мавҷуд аст, ки бо фариштаи якум дар соли 1798 оғоз ёфт ва то қонуни якшанбеи ояти чилу як идома меёбад. Аз ин рӯ, ин оят доварии тафтишотии калисои Худоро, ки аз мурдагон оғоз мешавад, то мӯҳр задани яксаду чилу чор ҳазор, ва берун андохтани адвентизми Лаодикиягӣ аз даҳони Ӯ, муаррифӣ мекунад.

The history where the papacy received its deadly wound in 1798, until the deadly wound is healed in verse forty-one is represented in the history of the verse. Verse forty-one onward is set within the context of the escalating executive judgments of God, which begin in that verse. In this prophetic sense, verse forty is the end of Daniel chapter eleven, and verses one and two, of the chapter are the beginning. Chapter eleven presents the rebellion of the antichrist, and chapter ten represents the beginning of the Hiddekel River vision, and chapter twelve represents the end. Chapters ten and twelve represent the first and the last, and chapter eleven is the rebellion in the middle.

Таърихе, ки дар он папагӣ дар соли 1798 захми марговари худро гирифт, то замоне ки захми марговар дар ояти чилу як шифо меёбад, дар таърихи ҳамин оят тасвир шудааст. Аз ояти чилу як ба баъд, мавқеъ дар доираи ҳукмҳои иҷроии рӯ ба афзоиши Худо қарор мегирад, ки аз ҳамон оят оғоз мешаванд. Ба ин маънои нубувватӣ, ояти чил охири боби ёздаҳуми Дониёл аст, ва оятҳои як ва дуи он боб ибтидои он мебошанд. Боби ёздаҳ исёни зиддимасеҳро пешкаш мекунад, ва боби даҳ ибтидои рӯъёи дарёи Ҳиддакалро ифода менамояд, ва боби дувоздаҳ анҷоми онро намояндагӣ мекунад. Бобҳои даҳ ва дувоздаҳ аввалин ва охиринро намояндагӣ мекунанд, ва боби ёздаҳ исёнеро, ки дар миёна аст.

Chapters ten and twelve are the same, for, unlike chapter eleven, they represent Daniel’s experience in relation to the vision, and chapter eleven is the vision. Chapter ten is the first letter of the Hebrew alphabet, chapter eleven is the thirteenth rebellious letter of the Hebrew alphabet, and chapter twelve is the last letter of the alphabet. The Hiddekel River vision is the “Truth.”

Бобҳои даҳум ва дувоздаҳум яксонанд, зеро бар хилофи боби ёздаҳум, онҳо таҷрибаи Дониёлро нисбат ба рӯъё ифода мекунанд, ва боби ёздаҳум худи рӯъёст. Боби даҳум ҳарфи аввали алифбои ибронӣ аст, боби ёздаҳум ҳарфи сездаҳуми исёнгари алифбои ибронӣ аст, ва боби дувоздаҳум ҳарфи охирини алифбо мебошад. Рӯъёи дарёи Ҳиддекел «Ҳақиқат» аст.

In chapter eleven, the beginning illustrates the end, for Christ never changes. The final history represented in verse forty, is the testing time of the image of the beast. That testing time concludes with the mark of the beast, which is represented in verse forty-one. Verses one and two, must therefore address the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, for that period of time is also the period of the formation of the image of the beast.

Дар боби ёздаҳум, ибтидо анҷомро тасвир мекунад, зеро Масеҳ ҳаргиз тағйир намеёбад. Таърихи охирине, ки дар ояти чилум тасвир шудааст, замони имтиҳони ҳайкали ваҳшӣ мебошад. Он замони имтиҳон бо нишони ваҳшӣ анҷом меёбад, ки дар ояти чилу якум тасвир шудааст. Бинобар ин, оятҳои якум ва дуюм бояд ба замони мӯҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор дахл дошта бошанд, зеро он давраи вақт ҳамчунин давраи ташаккули ҳайкали ваҳшӣ мебошад.

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. . ..

> «Худованд ба ман равшан нишон дод, ки сурати ҳайвон пеш аз баста шудани муҳлати имтиҳон ташкил хоҳад ёфт; зеро он барои қавми Худо озмоиши бузурге хоҳад буд, ки ба воситаи он сарнавишти абадии онҳо муайян карда хоҳад шуд....»

> “This is the test that the people of God must have before they are sealed.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

> «Ин имтиҳонест, ки халқи Худо бояд пеш аз мӯҳр зада шуданашон онро дошта бошанд». Manuscript Releases, ҷилди 15, 15.

There are always two waymarks that identify a time of the end. In the reform movement of Moses, it was Aaron’s birth followed three years later with Moses’ birth. In the reform movement to come out of Babylon and rebuild the temple it was king Darius, followed by king Cyrus. In the reform movement of Christ, it was the birth of John the Baptist, followed in six months by the birth of Christ. In the reform movement of the Millerites it was the death of the papal system in 1798, followed by the death of the pope in 1799. In the reform movement of the third angel, it was president Reagan and president Bush the first, who both represented 1989. In Daniel chapter ten, verse one, we find king Cyrus identified.

Ҳамеша ду аломати роҳ мавҷуд аст, ки замони охирро муайян месозанд. Дар ҳаракати ислоҳоти Мусо, он таваллуди Ҳорун буд, ки се сол баъд аз он таваллуди Мусо омад. Дар ҳаракати ислоҳоте, ки барои аз Бобил баромадан ва маъбадро аз нав бино кардан буд, он подшоҳ Дорёш буд, ки пас аз ӯ подшоҳ Куруш омад. Дар ҳаракати ислоҳоти Масеҳ, он таваллуди Яҳёи Таъмиддиҳанда буд, ки баъди шаш моҳ таваллуди Масеҳ фаро расид. Дар ҳаракати ислоҳоти миллеритҳо, он марги низоми папавӣ дар соли 1798 буд, ки пас аз он марги поп дар соли 1799 омад. Дар ҳаракати ислоҳоти фариштаи сеюм, он президент Рейган ва президент Буши аввал буданд, ки ҳар ду намояндаи соли 1989 буданд. Дар боби даҳуми Дониёл, ояти як, мо мебинем, ки подшоҳ Куруш муайян карда шудааст.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> Дар соли сеюми Куруш, подшоҳи Форс, бар Дониёл, ки ӯро Белтешатсар меномиданд, амре ошкор карда шуд; ва он амр рост буд, вале вақти муқарраршуда тӯлонӣ буд; ва ӯ он амрро фаҳмид ва рӯъёро дарк намуд. Дониёл 10:1.

In the following verses of chapter ten, we see the experience of Daniel represented in advance of Gabriel delivering the vision of prophetic history in chapter eleven. Cyrus marks the time of the end, for previously Cyrus, Darius’ nephew, had been Darius’ general who slew Belshazzar, thus marking the end of the seventy years of captivity, which typified the twelve-hundred and sixty-year captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon from 538 unto 1798.

Дар оятҳои минбаъдаи боби даҳум, мо таҷрибаи Дониёлро мебинем, ки пешакӣ пеш аз он ки Ҷабраил рӯъёи таърихи нубувватиро дар боби ёздаҳум расонад, нишон дода шудааст. Куруш замони поёнро муайян мекунад, зеро пештар Куруш, ҷияни Дориюш, генерали Дориюш буд, ки Белшасарро кушт; ба ин тартиб поёни ҳафтод соли асириро нишон дод, ки намунаи як ҳазору дусаду шаст соли асирии Исроили рӯҳонӣ дар Бобили рӯҳонӣ аз соли 538 то 1798 буд.

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> «Калисои Худо бар рӯи замин дар ин давраи тӯлонии таъқиботи бераҳмона ба ҳамон андоза дар асорат қарор дошт, ки фарзандони Исроил дар давраи бадарға дар Бобил дар асорат нигоҳ дошта мешуданд». Prophets and Kings, 714.

The end of the twelve hundred and sixty years in 1798, marked the time of the end, so the end of the seventy years marked the “time of the end” for that history. Both Darius and Cyrus are represented at the death of Belshazzar and end of the kingdom of Babylon, for as Darius’s general who accomplished the work, Cyrus was representing Darius. When George Bush the first was inaugurated on January 20, 1989, Reagan had been president for the first nineteen days of 1989.

Анҷоми як ҳазору дусаду шаст сол дар соли 1798 замони поёнро нишон дод; ҳамин тавр, анҷоми ҳафтод сол барои он таърих «замони поён»-ро нишон дод. Ҳам Дориюш ва ҳам Куруш дар марги Балшазар ва анҷоми салтанати Бобил муаррифӣ шудаанд, зеро Куруш, ҳамчун сарлашкари Дориюш, ки ин корро анҷом дод, намояндаи Дориюш буд. Вақте ки Ҷорҷ Буши аввал 20 январи соли 1989 ба мансаб савганд ёд кард, Рейган дар нуздаҳ рӯзи аввали соли 1989 президент буд.

The vision of the Hiddekel began at the time of the end, in the third year of Cyrus. When Gabriel begins to unfold to Daniel the prophetic history of chapter eleven, he first references the first year of Darius, to establish clearly that the vision of prophetic history that he was about to present to Daniel begins in the last time of the end, in 1989, for all the prophets speak more of the last days than the days in which they lived.

Рӯъёи Ҳиддекел дар замони охир, дар соли сеюми Куруш оғоз ёфт. Вақте ки Ҷабраил ба Дониёл кушодани таърихи нубувватии боби ёздаҳумро оғоз мекунад, ӯ нахуст ба соли аввали Дориё ишора менамояд, то ба таври равшан муқаррар созад, ки рӯъёи таърихи нубувватие, ки ӯ мехост ба Дониёл пешниҳод намояд, дар замони ниҳоии охир, дар соли 1989, оғоз меёбад, зеро ҳамаи анбиё бештар дар бораи айёми охир сухан мегӯянд, назар ба айёме ки худ дар онҳо зиндагӣ кардаанд.

> But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Also I in the first year of Darius the Mede, even I, stood to confirm and to strengthen him. Daniel 10:21, 11:1.

> Лекин ман ба ту он чиро, ки дар китоби ростӣ навишта шудааст, нишон хоҳам дод; ва дар ин чизҳо ҳеҷ касе нест, ки бо ман устувор бошад, ҷуз Микоил, мири шумо. Ҳамчунин ман дар соли аввали Дориюши модаӣ, яъне ман, барои дастгирӣ ва қувват бахшидан ба ӯ истода будам. Дониёл 10:21; 11:1.

In the first year of Darius, which represents the time of the end in 1989, Gabriel “stood”, thus identifying that at a “time of the end”, an angel arrives. In 1798 the first angel arrived, and in 1989, the third angel arrived. It wasn’t until the message of the third angel was empowered in 2001 that the sealing of the third angel began, but the movement of the third angel arriving in 1989, is represented by Gabriel standing at the time of the end. Gabriel is going to show Daniel “that which is noted in the scripture of truth,” and the vision of the Hiddekel possesses the signature of “Truth,” which Gabriel is about to set forth.

Дар соли аввали Дориюш, ки замони охирро дар соли 1989 намояндагӣ мекунад, Ҷабраил «бархост», ва бо ин муайян месозад, ки дар «замони охир» фариштае меояд. Дар соли 1798 фариштаи аввал омад, ва дар соли 1989, фариштаи сеюм омад. Танҳо вақте ки паёми фариштаи сеюм дар соли 2001 қувват ёфт, мӯҳргузории фариштаи сеюм оғоз гардид, аммо ҳаракати омадани фариштаи сеюм дар соли 1989 бо бархостани Ҷабраил дар замони охир ифода шудааст. Ҷабраил ба Дониёл «он чиро, ки дар китоби ростӣ навишта шудааст» нишон хоҳад дод, ва рӯъёи Ҳиддуқил дорои имзои «Ростӣ» мебошад, ки Ҷабраил ҳоло дар арафаи баён кардани он аст.

In verse fourteen of chapter ten Gabriel had already informed Daniel that what he was addressing in the vision of the Hiddekel was “what would happen to God’s people in the last days.”

Дар ояти чордаҳуми боби даҳум Ҷабраил аллакай Дониёлро огоҳ сохта буд, ки он чи ӯ дар рӯъёи Ҳиддиқил баён мекард, «он чизест, ки дар айёми охир ба қавми Худо рӯй хоҳад дод».

> Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.

> Ва ҳоло омадаам, то ба ту фаҳмонам, ки дар рӯзҳои охир ба қавми ту чӣ воқеъ хоҳад шуд; зеро ки ин рӯъё ҳанӯз барои рӯзҳои бисёр аст. Дониёл 10:14.

Verse two of Daniel chapter eleven represents the knowledge that was unsealed at the time of the end in 1989, and which identifies what “shall befall” God’s people “in the latter days”.

Ояти дуввуми боби ёздаҳуми Дониёл он донишеро ифода мекунад, ки дар вақти поён, дар соли 1989, муҳркушоӣ гардид ва он чизеро муайян месозад, ки «ба сари» қавми Худо «дар айёми охир» хоҳад омад.

> And now will I show thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. Daniel 11:2.

> Ва алҳол ман ба ту ҳақиқатро нишон хоҳам дод. Инак, ҳанӯз се подшоҳ дар Форс бархоҳанд хост; ва чорумӣ аз ҳамаи онҳо бисёр сарватмандтар хоҳад буд; ва ӯ бо қуввати худ ба воситаи сарвати хеш ҳамаро бар зидди салтанати Юнон барангехта хоҳад сохт. Дониёл 11:2

Cyrus prefigures the second king since 1989. He is the king of the Medo-Persian Empire, which represents the kingdom of Bible prophecy in the last days that is made up of two horns, represented by the Medes and the Persians. After the second king of the kingdom of the two-horned earth beast at the time of the end in 1989, there would yet be three kings (Clinton, Bush the last, Obama), and then there would be a king that was far richer than they all were. The three kings that followed Bush the first, got wealthy after their presidencies, and only because they had become president. Trump, the fourth that was far richer, and was the wealthiest president ever, did not make his money because he had been president, but primarily through his work in real estate investments, well before he ran for president.

Куруш шоҳи дувумро аз соли 1989 пешнамоӣ мекунад. Ӯ подшоҳи империяи Модию Форс аст, ки он подшоҳии пешгӯии Китоби Муқаддасро дар рӯзҳои охир ифода менамояд, ки аз ду шох таркиб ёфтааст ва он шохҳо бо Модиён ва Форсиён намояндагӣ мешаванд. Пас аз шоҳи дувуми подшоҳии ҳайвони заминии дӯшоха дар замони охир, дар соли 1989, ҳанӯз се подшоҳ (Клинтон, Буши охирин, Обама) меомаданд, ва баъд аз онҳо подшоҳе пайдо мешуд, ки аз ҳамаи онҳо хеле сарватмандтар буд. Он се подшоҳе, ки пас аз Буши аввал омаданд, баъд аз президентии худ сарватманд шуданд, ва танҳо аз он сабаб, ки президент гардида буданд. Трамп, ки чаҳорумин буд ва хеле сарватмандтар буд, ва сарватмандтарин президент дар таърих буд, сарвати худро на аз он сабаб ба даст овард, ки президент шуда буд, балки асосан тавассути фаъолияти худ дар сармоягузориҳои амволи ғайриманқул, хеле пеш аз он ки барои президентӣ номзад гардад.

Formerly the richest president in American history, relatively speaking, was the first president of the United States. Prior to Donald Trump, George Washington was the richest president in American history, and he made his money as did Donald Trump, through real estate investments. Both Washington and Trump came to the presidency from non-traditional political backgrounds. Washington was primarily a military leader before becoming president, and Trump was a businessman and television personality, who like unto Washington was without any prior political experience.

Пештар, агар нисбатан баҳо диҳем, сарватмандтарин президент дар таърихи Амрико нахустин президенти Иёлоти Муттаҳида буд. То замони Доналд Трамп, Ҷорҷ Вашингтон сарватмандтарин президент дар таърихи Амрико ба шумор мерафт, ва ӯ сарвати худро, ҳамон тавре ки Доналд Трамп, тавассути сармоягузорӣ дар амволи ғайриманқул ба даст оварда буд. Ҳам Вашингтон ва ҳам Трамп аз заминаҳои ғайрианъанавии сиёсӣ ба мақоми президентӣ расида буданд. Вашингтон пеш аз президент шудан пеш аз ҳама як роҳбари ҳарбӣ буд, ва Трамп як соҳибкор ва чеҳраи телевизионӣ буд, ки монанди Вашингтон ҳеҷ гуна таҷрибаи пешини сиёсӣ надошт.

Both presidents were known for their strong personalities and leadership styles, although they manifested these traits quite differently. Washington was known for his stoic, calm, and confident leadership and unifying presence during the Revolutionary War and the early years of the Republic, while Trump is known for his assertive approach to leadership and governance. Both Washington and Trump were figures of significant controversy, albeit for very different reasons. Washington, while widely revered, faced criticism during his time for various issues, including his views on slavery. Trump’s presidency was marked by numerous controversies, including his use of “mean tweets” on social media, his America-first policy decisions, and his own self-awareness.

Ҳар ду президент бо шахсиятҳои қавӣ ва услубҳои роҳбарии худ маъруф буданд, ҳарчанд ин хусусиятҳоро ба тарзҳои басо гуногун зоҳир менамуданд. Вашингтон бо роҳбарии матин, ором ва боэътимоди худ ва бо ҳузури муттаҳидсозаш дар давраи Ҷанги Инқилобӣ ва солҳои аввали Ҷумҳурии Иёлоти Муттаҳида маъруф буд, дар ҳоле ки Трамп бо равиши қатъии худ ба роҳбарӣ ва идоракунӣ шинохта мешавад. Ҳам Вашингтон ва ҳам Трамп шахсиятҳои пур аз баҳс буданд, гарчанде ба сабабҳои тамоман гуногун. Вашингтон, бо вуҷуди он ки ба таври васеъ эҳтиром мешуд, дар замони худ барои масъалаҳои гуногун, аз ҷумла барои дидгоҳҳояш оид ба ғуломдорӣ, мавриди интиқод қарор мегирифт. Раёсати ҷумҳури Трамп бо баҳсҳои сершумор тавсиф мешуд, аз ҷумла истифодаи ӯ аз «твитҳои бадхоҳона» дар шабакаҳои иҷтимоӣ, қарорҳои сиёсатгузории «Аввал Амрико» ва худогоҳии худи ӯ.

The richest and sixth president was to stir up the globalist dragon powers. When we lay the history of verse two of chapter eleven, upon the history of the period of 1776, 1789, and 1798, we find further information addressing the last president of the earth beast, for Jesus illustrates the end with the beginning. The first two periods represented by 1776, and 1789, provide two witnesses that the final president, will be the eighth president, who was of the seven. Trump was the sixth president after Reagan, and as the eighth president, he will be “of the seven”. The final, and eighth president will rule when the United States forms the image “to and of” the beast.

Президенти сарватмандтарин ва шашум мебоист қудратҳои аждаҳои ҷаҳонигароро барангезад. Вақте ки мо таърихи ояти дуюми боби ёздаҳро бар таърихи давраҳои 1776, 1789 ва 1798 татбиқ мекунем, маълумоти иловагие меёбем, ки ба президенти охирини ҳайвони заминӣ дахл дорад, зеро Исо анҷомро бо ибтидо тасвир менамояд. Ду давраи аввал, ки бо 1776 ва 1789 намояндагӣ мешаванд, ду шоҳид фароҳам меоранд, ки президенти ниҳоӣ президенти ҳаштум хоҳад буд, ки аз миёни ҳафт аст. Трамп пас аз Рейган президенти шашум буд, ва ҳамчун президенти ҳаштум, вай «аз миёни ҳафт» хоҳад буд. Президенти ниҳоӣ ва ҳаштум ҳангоме ҳукмронӣ хоҳад кард, ки Иёлоти Муттаҳида суратро «ба ва аз» ҳайвон барпо кунад.

The president who rules when the image of the beast is formed by the United States, must be the eighth, that is of the seven, as witnessed to by Peyton Randolph, and John Hancock. The papacy is the eighth head that was of the seven, and it received a prophetic deadly wound. To be an image of the papacy, the eighth president that is of the seven, must also have a prophetic identification of being prophetically “wounded” or “killed”.

Президенти ҳоким дар замоне ки Иёлоти Муттаҳида ҳайкали ваҳширо барпо мекунад, бояд ҳаштумин бошад, яъне аз он ҳафт бошад, чунон ки Пейтон Рандолф ва Ҷон Ҳэнкок бар ин шаҳодат медиҳанд. Папаият сари ҳаштумест, ки аз он ҳафт буд, ва он захми марговари нубувватиро гирифт. Барои он ки ҳайкали папаият бошад, президенти ҳаштуме, ки аз он ҳафт аст, бояд инчунин мушаххасоти нубувватии «захмӣ шудан» ё «кушта шудан»-ро дошта бошад.

The papacy received its deadly wound from a dragon power (France), a dragon power who the papacy had been struggling against since the time when Paul identified that, the mystery of iniquity (the man of sin), did already work at that time. The dragon of paganism was restraining the papacy from taking the throne, which it did in 538.

Папагӣ захми марговари худро аз қудрате аждаҳомонанд (Фаронса) гирифт, аз ҳамон қудрати аждаҳомонанде ки папагӣ аз замоне боз бо он мубориза мебурд, ки Павлус муайян карда буд, ки сирри шарорат (марди гуноҳ) аллакай дар он вақт амал мекард. Аждаҳои бутпарастӣ папагиро аз ишғоли тахт бозмедошт, ки он дар соли 538 онро ба даст овард.

From the beginning of the papacy unto its final demise it struggles against dragon powers. An image of the papacy requires that the image struggles with a dragon power. In Revelation seventeen the papacy, who is the eighth head, that is of the seven heads, is ultimately burned with fire and her flesh is eaten by the ten kings. In both deaths (1798 and the last days), the papal beast is killed by a dragon power. In order for the United States to form an image of the beast, the eighth president would also need to be killed by a dragon power that it was at war with, and the sixth king after the time of the end in 1989, is the king that stirred up all the dragon powers.

Аз ибтидои папагӣ то ба заволи ниҳоии он, вай бар зидди қувваҳои аждаҳо мубориза мебарад. Тимсоли папагӣ талаб мекунад, ки он тимсол бо як қувваи аждаҳо даргир шавад. Дар Ваҳй боби ҳабдаҳ, папагӣ, ки сари ҳаштум аст ва аз ҷумлаи ҳафт сар мебошад, дар ниҳоят бо оташ сӯзонида мешавад ва ҷисми вайро даҳ подшоҳ мехӯранд. Дар ҳар ду марг (1798 ва айёми охир), ҳайвони папагӣ аз ҷониби як қувваи аждаҳо кушта мешавад. Барои он ки Иёлоти Муттаҳида тимсоли ҳайвонро барпо кунад, президенти ҳаштум низ мебоист аз ҷониби як қувваи аждаҳо, ки бо он дар ҷанг буд, кушта мешуд, ва подшоҳи шашум баъд аз замони интиҳо дар соли 1989 ҳамон подшоҳ аст, ки ҳамаи қувваҳои аждаҳоро ба таҳрик овард.

Ronald Reagan was an apostate Protestant, but George Bush the first, was a classic globalist. One of his famous quotes is where he lied by saying, on August 18, 1988, “And I’m the one who will not raise taxes. My opponent now says he’ll raise them as a last resort, or a third resort. But when a politician talks like that, you know that’s one resort he’ll be checking into. My opponent won’t rule out raising taxes. But I will. And the Congress will push me to raise taxes and I’ll say no. And they’ll push, and I’ll say no, and they’ll push again, and all I can say to them is: read my lips: no new taxes.”

Роналд Рейган протестанти муртад буд, аммо Ҷорҷ Буши аввал як ҷаҳонигарои классикӣ буд. Яке аз гуфтаҳои машҳури ӯ он аст, ки ӯ дурӯғ гуфта, 18 августи соли 1988 чунин гуфт: «Ва ман ҳамон касе ҳастам, ки андозҳоро баланд нахоҳад кард. Ҳоло рақиби ман мегӯяд, ки онҳоро ҳамчун чораи охирин, ё чораи сеюм, баланд хоҳад кард. Аммо вақте як сиёсатмадор чунин сухан мегӯяд, шумо медонед, ки ин ҳамон чораест, ки ӯ ба он рӯ хоҳад овард. Рақиби ман баланд кардани андозҳоро истисно намекунад. Аммо ман мекунам. Ва Конгресс маро фишор хоҳад дод, то андозҳоро баланд кунам, ва ман мегӯям: не. Ва онҳо фишор хоҳанд овард, ва ман мегӯям: не, ва боз фишор хоҳанд овард, ва ҳамаи он чӣ ман метавонам ба онҳо бигӯям, ин аст: ба лабони ман нигоҳ кунед: андозҳои нави дигар не.»

Other than that public lie, which is an attribute of a representative of the dragon power, his most famous quote was at a joint session of Congress on September 11, 1990, where he said, “Now, we can see a new world coming into view. A world in which there is the very real prospect of a new world order. In the words of Winston Churchill, a ‘world order’ in which ‘the principles of justice and fair play … protect the weak against the strong …’ A world where the United Nations, freed from cold war stalemate, is poised to fulfill the historic vision of its founders.” Bush the senior was a globalist, even if he identified as a Republican.

Ғайр аз он дурӯғи оммавӣ, ки яке аз хусусиятҳои намояндаи қудрати аждаҳост, машҳуртарин иқтибоси ӯ дар ҷаласаи муштараки Конгресс 11 сентябри соли 1990 буд, ки дар он гуфт: «Акнун, мо метавонем ҷаҳонеро бинем, ки нав ба намоён шудан оғоз кардааст. Ҷаҳоне, ки дар он эҳтимоли бисёр воқеии тартиботи нави ҷаҳонӣ вуҷуд дорад. Ба суханони Уинстон Черчилл, як “тартиботи ҷаҳонӣ”, ки дар он “усулҳои адолат ва бозии одилона … нотавононро аз зӯроварон муҳофизат мекунанд …” Ҷаҳоне, ки дар он Созмони Милали Муттаҳид, аз бунбасти ҷанги сард раҳоёфта, омода аст то рӯъёи таърихии муассисони худро ба иҷро расонад». Буши калон як ҷаҳонигаро буд, ҳатто агар худро ҷумҳурихоҳ мешуморид.

Bill Clinton was the first president to hold his inauguration ceremony at the Lincoln Memorial, which means he turned his back to Lincoln and faced the obelisk of Washington’s monument, an obelisk that is internally filled with symbols of Freemasonry. Both the obelisk and the symbols of Freemasonry he chose to face as he falsely swore his allegiance to the Constitution, represented not only that he had turned his back upon the anti-slavery symbol of the Lincoln Memorial, but Clintons’ chosen historic positioning, agrees with his acceptance speech, where he praised a professor whom he had studied under in the Jesuit University that he had attended.

Билл Клинтон аввалин президенте буд, ки маросими савгандёдкунии худро дар Ёдгории Линколн баргузор кард, ки ин маънои онро дорад, ки ӯ ба Линколн пушт гардонда, рӯ ба обелиски Ёдгории Вашингтон овард, обелиске, ки дар дохили он аз рамзҳои масонгарии озод пур аст. Ҳам обелиск ва ҳам рамзҳои масонгарии озод, ки ӯ ҳангоми бардурӯғ қасами вафодории худро ба Конститутсия ёд кардан рӯ ба онҳо оварданро интихоб кард, на танҳо нишон медоданд, ки ӯ ба рамзи зидди ғуломдории Ёдгории Линколн пушт гардондааст, балки мавқеъгирии таърихии интихобкардаи Клинтон ҳамчунин бо суханронии қабулии ӯ мувофиқат мекунад, ки дар он ӯ профессоре را ситоиш кард, ки назди ӯ дар Донишгоҳи йезуитие, ки дар он таҳсил карда буд, дарс хонда буд.

That professor, Carroll Quigley, wrote the book: Tragedy and Hope: A History of the World in Our Time, which was published in 1966, and is correctly and widely understood to represent “the Bible for globalist ideas”. As the Koran is to Islam, and as Morals and Dogma of the Ancient and Accepted Scottish Rite of Freemasonry, written by Albert Pike, and published in 1871, is considered the most comprehensive exposition of the esoteric teachings of Freemasonry; or as The Book of Mormon is to the Latter Day Saints, Quigley’s book is the Bible of globalist philosophy. Most would have known if Clinton praised Mohammed of the Koran, or if he praised Joseph Smith of The Book of Mormon, and some would have known who Albert Pike was, but few knew that Clinton’s praise of Quigley was consistent with his own globalist agenda, and his rejection of the principles represented by Abraham Lincoln.

Он профессор, Кэрролл Квигли, китоби зеринро навиштааст: Tragedy and Hope: A History of the World in Our Time, ки соли 1966 ба табъ расидааст ва ба дурустӣ ва ба таври густурда ҳамчун «Инҷили ғояҳои глобалистӣ» шинохта мешавад. Чунон ки Қуръон нисбат ба Ислом аст, ва чунон ки китоби Morals and Dogma of the Ancient and Accepted Scottish Rite of Freemasonry, ки аз ҷониби Алберт Пайк навишта шуда, соли 1871 ба табъ расидааст, мукаммалтарин баёни таълимоти ирфонии масонгарӣ шумурда мешавад; ё чунон ки The Book of Mormon нисбат ба муқаддасони Рӯзҳои Охир аст, китоби Квигли Инҷили фалсафаи глобалистӣ мебошад. Аксарият медонистанд, агар Клинтон Муҳаммади Қуръонро ситоиш мекард, ё агар ӯ Ҷозеф Смитро аз The Book of Mormon ситоиш менамуд, ва бархе медонистанд, ки Алберт Пайк кист, аммо кам касон медонистанд, ки ситоиши Квигли аз ҷониби Клинтон бо рӯзномаи глобалистии худи ӯ мувофиқ буд ва радди принсипҳое буд, ки Иброҳим Линколн онҳоро намояндагӣ мекард.

In the speech, Clinton said: “As a teenager, I heard John Kennedy’s summons to citizenship. And then, as a student at Georgetown, I heard that call clarified by a professor named Carroll Quigley, who said to us that America was the greatest nation in history because our people have always believed in two things: that tomorrow can be better than today and that every one of us has a personal moral responsibility to make it so.” Carroll Quigley’s idea on how to “make America great again”, was for the United States to surrender its national sovereignty to the United Nations. Clinton was a Democrat, globalist, representative of the dragon.

Дар он суханронӣ, Клинтон гуфт: «Ҳанӯз дар наврасӣ, ман даъвати Ҷон Кеннедиро ба шаҳрвандӣ шунидам. Ва баъд, ҳангоме ки донишҷӯи Ҷорҷтаун будам, он даъватро профессоре ба номи Кэрролл Куигли барои ман равшантар сохт; ӯ ба мо мегуфт, ки Амрико бузургтарин миллат дар таърих буд, зеро мардуми мо ҳамеша ба ду чиз имон доштанд: ба он ки фардо метавонад аз имрӯз беҳтар бошад ва ба он ки ҳар яки мо масъулияти шахсии ахлоқӣ дорем, то чунин гардад». Андешаи Кэрролл Куигли дар бораи он ки чӣ гуна «Амрикоро дубора бузург бояд сохт», ин буд, ки Иёлоти Муттаҳида соҳибихтиёрии миллии худро ба Созмони Милали Муттаҳид таслим кунад. Клинтон демократ, ҷаҳонигаро ва намояндаи аждаҳо буд.

“Like father, like son”, George Bush the last, was a globalist, and just as was his father, a globalist who professed to be Republican. The apple does not fall far from the tree. The Bible raises the rhetorical question, “Can two walk together, except they be agreed?” One simply needs to track the many enterprises that Bush the last, accomplished together with Bill and Hillary Clinton to see who Bush the last agreed with.

«Писар чӣ бошад, падар ҳамон», Ҷорҷ Буши охирин ҷаҳонигаро буд, ва ҳамчунон ки падараш низ буд, ҷаҳонигарое, ки худро ҷумҳурихоҳ вонамуд мекард. Себ аз дарахт дур намеафтад. Китоби Муқаддас ин саволи риторикиро ба миён меорад: «Оё ду нафар метавонанд якҷоя роҳ раванд, магар он ки бо ҳам мувофиқ бошанд?» Кас фақат бояд он кору ташаббусҳои бисёреро пайгирӣ кунад, ки Буши охирин ҳамроҳ бо Билл ва Ҳилларӣ Клинтон анҷом додааст, то бубинад, ки Буши охирин бо кӣ ҳамақида буд.

Barack Hussein Obama made a statement about fundamentally transforming the United States during a campaign rally shortly before he was elected as President. On October 30, 2008, in Columbia, Missouri, Obama said: “We are five days away from fundamentally transforming the United States of America.” The statement was part of Obama’s broader message of “hope and change”, which was a central theme of his 2008 presidential campaign, emphasizing his commitment to significant policy reforms and a different direction for the country. The direction he turned the country was into the dragon policies of globalism, anti-white, pro-abortion, anti-carbon fuels, anti-America pro-globalism, Diversity, Equity, Inclusion, the false history of Critical Race Theory, and on and on. Obama was not simply a community organizer; he was and still is a representative of the dragon power’s globalist agenda.

Барак Ҳусейн Обама андаке пеш аз он ки ба ҳайси Президенти Иёлоти Муттаҳида интихоб гардад, дар ҷараёни як гирдиҳамоии интихоботӣ изҳороте дар бораи ба таври бунёдӣ дигаргун сохтани Иёлоти Муттаҳида баён кард. 30 октябри соли 2008, дар Колумбия, иёлати Миссури, Обама гуфт: «Мо панҷ рӯз мондаем то Иёлоти Муттаҳидаи Амрикоро ба таври бунёдӣ дигаргун созем». Ин изҳорот бахше аз паёми фарохтари Обама дар бораи «умед ва тағйирот» буд, ки яке аз мавзӯъҳои марказии маъракаи президентии ӯ дар соли 2008 ба шумор мерафт ва таъкиди ӯро бар ӯҳдадориаш ба ислоҳоти ҷиддии сиёсӣ ва самти дигаре барои кишвар нишон медод. Самте ки ӯ кишварро ба он гардонд, сиёсатҳои аждаҳовори ҷаҳонигароӣ, зиддисафедпӯстӣ, ҷонибдорӣ аз исқоти ҳамл, мухолифат ба сӯзишвории карбонӣ, зиддиамрикоӣ ва ҷонибдории ҷаҳонигароӣ, Гуногунрангӣ, Баробарӣ, Фарогирӣ, таърихи бардурӯғи Назарияи Танқидии Нажод ва бозу боз ҳам чизҳои дигар буд. Обама танҳо як созмондиҳандаи ҷамъиятӣ набуд; ӯ намояндаи барномаи ҷаҳонигароёнаи қудрати аждаҳо буд ва ҳамоно ҳаст.

Trump however, unlike a typical modern politician, kept more promises than all the other seven presidents in the period beginning in 1989, combined. He was committed to making America great again, and in so attempting, he stirred up the globalist powers that be, not only in the United States, but in the entire world.

Аммо Трамп, бар хилофи як сиёсатмадори маъмулии муосир, аз ҳамаи ҳафт президенте, ки дар давраи аз соли 1989 оғозёфта бар сари қудрат омадаанд, дар маҷмӯъ бештар ба ваъдаҳои худ вафо кард. Ӯ ба аз нав бузург гардондани Амрико содиқ буд, ва ҳангоми талош барои иҷрои ин мақсад, қувваҳои ҳокими глобалистиро на танҳо дар Иёлоти Муттаҳида, балки дар тамоми ҷаҳон ба ҷунбиш овард.

Joe Biden has no evidence whatsoever that he is anything other than another globalist.

Ҷо Байден ҳеҷ гуна далеле надорад, ки ӯ чизе ҷуз як ҷаҳонигарои дигар бошад.

The beast of Catholicism waged a long-drawn-out war with the dragon powers, and the president that is reigning when the United States forms an image of the papacy, will, of prophetic necessity, be in a struggle with the dragon powers. None of the living presidents, other than Donald Trump, would wage war with the dragon powers, for the Democrats are openly globalist (dragons), and George Bush the last, was, as his father was (a professed Republican, that is actually a globalist dragon), for Jesus always illustrates the last with the first.

Ҳайвони католисизм ҷанги тӯлонӣ ва кашолёфтаро бо қувваҳои аждаҳо ба роҳ андохт, ва президенте, ки дар замоне ҳукмронӣ мекунад, ки Иёлоти Муттаҳида ҳайкали папаро барпо месозад, аз рӯйи зарурати нубувватӣ, дар мубориза бо қувваҳои аждаҳо хоҳад буд. Ҳеҷ яке аз президентҳои зинда, ғайр аз Доналд Трамп, бо қувваҳои аждаҳо ҷанг нахоҳад кард, зеро демократҳо ошкоро глобалистанд (аждаҳо), ва Ҷорҷ Буши охирин низ, чунон ки падараш буд (ҷумҳурихоҳи эътирофшудае, ки дар асл аждаҳои глобалист аст), чунин буд, зеро Исо ҳамеша охиринро бо аввалин тасвир мекунад.

We will continue this study in the next article.

Мо ин омӯзишро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “A great crisis awaits the people of God. A crisis awaits the world. The most momentous struggle of all the ages is just before us. Events which for more than forty years we have upon the authority of the prophetic word declared to be impending are now taking place before our eyes. Already the question of an amendment to the Constitution restricting liberty of conscience has been urged upon the legislators of the nation. The question of enforcing Sunday observance has become one of national interest and importance. We well know what the result of this movement will be. But are we ready for the issue? Have we faithfully discharged the duty which God has committed to us of giving the people warning of the danger before them?

> «Бӯҳрони бузурге мардуми Худоро дар пеш аст. Бӯҳроне ҷаҳонро дар пеш аст. Муборизаи азимтарин дар тамоми асрҳо ҳоло дар пеши рӯи мост. Ҳодисаҳое, ки беш аз чиҳил сол боз мо бар асоси қудрати каломи нубувватӣ эълон мекардем, ки дар ҳоли наздик шудананд, акнун пеши чашмони мо рӯй медиҳанд. Аллакай масъалаи ворид кардани тағйироте ба Конститутсия, ки озодии виҷдонро маҳдуд месозад, ба қонунгузорони миллат пешниҳод шудааст. Масъалаи таҳмили риояи рӯзи якшанбе ба яке аз мавзӯъҳои дорои аҳаммият ва манфиати миллӣ табдил ёфтааст. Мо хуб медонем, ки натиҷаи ин ҳаракат чӣ хоҳад буд. Аммо оё мо барои ин рӯйдод омодаем? Оё мо вазифаеро, ки Худо ба мо супурдааст, яъне ба мардум дар бораи хатаре, ки дар пеши рӯи онҳост, ҳушдор диҳем, содиқона ба ҷо овардаем?»

> “There are many, even of those engaged in this movement for Sunday enforcement, who are blinded to the results which will follow this action. They do not see that they are striking directly against religious liberty. There are many who have never understood the claims of the Bible Sabbath and the false foundation upon which the Sunday institution rests. Any movement in favor of religious legislation is really an act of concession to the papacy, which for so many ages has steadily warred against liberty of conscience. Sunday observance owes its existence as a so-called Christian institution to ‘the mystery of iniquity;’ and its enforcement will be a virtual recognition of the principles which are the very cornerstone of Romanism. When our nation shall so abjure the principles of its government as to enact a Sunday law, Protestantism will in this act join hands with popery; it will be nothing else than giving life to the tyranny which has long been eagerly watching its opportunity to spring again into active despotism.

> «Бисёр касоне ҳастанд, ҳатто аз миёни онҳое ки дар ин ҳаракат барои ҷорӣ намудани нигоҳдории якшанбе иштирок доранд, ки аз натиҷаҳое, ки пас аз ин амал ба вуҷуд хоҳанд омад, кӯр гардидаанд. Онҳо намебинанд, ки бевосита бар зидди озодии динӣ зарба мезананд. Бисёранд касоне ки ҳеҷ гоҳ даъвоҳои шанбеи Китоби Муқаддас ва пояи бардурӯғеро, ки муассисаи якшанбе бар он қарор дорад, дарк накардаанд. Ҳар гуна ҳаракате ба нафъи қонунгузории динӣ, дар асл амали гузашт ба папост, ки дар тӯли асрҳои зиёд пайваста бар зидди озодии виҷдон ҷанг бурдааст. Нигоҳдории якшанбе ҳастии худро ҳамчун муассисаи ба истилоҳ масеҳӣ аз “сирри шарорат” қарздор аст; ва маҷбурӣ гардондани он дар амал эътирофи принсипҳое хоҳад буд, ки худ санги кунҷии румгароӣ мебошанд. Ҳангоме ки қавми мо то ба ин ҳад аз усулҳои ҳукумати худ рӯй мегардонад, ки қонуни якшанбе қабул намояд, протестантизм дар ин амал бо попгароӣ даст хоҳад дод; ин чизе ҷуз бахшидани ҳаёт ба он истибдоде нахоҳад буд, ки дер боз бо шавқи зиёд фурсатеро интизор аст, то бори дигар ба худкомагии фаъолона ҷаҳиш кунад.»

> “The National Reform movement, exercising the power of religious legislation, will, when fully developed, manifest the same intolerance and oppression that have prevailed in past ages. Human councils then assumed the prerogatives of Deity, crushing under their despotic power liberty of conscience; and imprisonment, exile, and death followed for those who opposed their dictates. If popery or its principles shall again be legislated into power, the fires of persecution will be rekindled against those who will not sacrifice conscience and the truth in deference to popular errors. This evil is on the point of realization.

> «Ҳаракати Ислоҳоти Миллӣ, ки қудрати қонунгузории диниро ба кор мебарад, ҳангоми комилан рушд ёфтан, ҳамон гуна тоқатнопазирӣ ва зулмеро зоҳир хоҳад кард, ки дар асрҳои гузашта ҳукмфармо буданд. Он вақт шӯроҳои инсонӣ салоҳиятҳои Илоҳиро ба худ нисбат дода, озодии виҷдонро зери қудрати истибдодии худ поймол мекарданд; ва барои онҳое ки ба фармонҳои онҳо муқовимат менамуданд, зиндон, табъид ва марг дар пай меомад. Агар папагӣ ё усулҳои он боз ба воситаи қонун ба қудрат оварда шаванд, оташҳои таъқиб бар зидди онҳое, ки виҷдон ва ҳақиқатро ба хотири итоат ба иштибоҳоти маъмул қурбон нахоҳанд кард, аз нав аланга хоҳанд гирифт. Ин бадӣ дар арафаи воқеият ёфтан аст.»

> “When God has given us light showing the dangers before us, how can we stand clear in His sight if we neglect to put forth every effort in our power to bring it before the people? Can we be content to leave them to meet this momentous issue unwarned?” Testimonies, volume 5, 711, 712.

> «Вақте ки Худо ба мо нуре бахшидааст, ки хатарҳои пеши рӯямонро нишон медиҳад, чӣ гуна метавонем дар назари Ӯ бегуноҳ биистем, агар беэътиноӣ намоем, ки ҳар кӯшише, ки дар қудрати мост, ба харҷ диҳем, то онро пеши мардум оварем? Оё метавонем қонеъ бошем, ки онҳоро бе ҳушдор ба рӯ ба рӯ шудан бо ин масъалаи басе муҳиму сарнавиштсоз вогузорем?» Testimonies, volume 5, 711, 712.

Back to Articles