Article

# Китоби Дониёл — Яксаду ҳаштоду дуюм

Иттиҳодҳо ва набардҳои нубувватӣ: аз Селевкии қадим то геополитикаи муосир

Author

Jeff Pippenger

Published

April 12, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Оятҳои сездаҳ ва чордаҳ таърихеро муайян мекунанд, ки дар он Селевк ва Филиппи Мақдунӣ иттиҳоде барпо мекарданд, ва онҳо Иёлоти Муттаҳидаро, ки нахустин лашкари вакилӣ-и Рум аст, таҷассум мекунанд, ва Мақдуния (Юнон) рамзи Созмони Милали Муттаҳид мебошад. Дар он таърихи ибтидоӣ, иттиҳоди подшоҳи шимол (Селевк) ва Филипп (Юнон) таърихеро намояндагӣ мекунад, ки ба Ҷанги Паниум меоварад; ҷанге ки, ду аср баъдтар, номи он шаҳрак аз Паниум ба шаҳраки Қайсарияи Филиппӣ иваз карда шуд. Номи дугонаи он шаҳрак барои ёдбуди иттиҳоди Селевк ва Филиппи Мақдунӣ набуд.

Номи «Қайсарияи Филиппӣ» аз дигаргуншавии таърихии шаҳри бостоние, ки бо номи Панеас ё Паниум маъруф буд, бармеояд. Ин шаҳр дар оғоз Панеас номида мешуд, зеро дар наздикии он чашмаи машҳуре воқеъ буд, ки ба худои юнонии Пан бахшида шуда буд. Ин чашма, ки дар даврони бостон макони муҳими мазҳабӣ ба шумор мерафт, ба рӯди Урдун мерехт.

Дар давраи ҳукмронии подшоҳ Ҳиродуси Бузург, тақрибан дар асри I то милод, шаҳр азнавсозии назаррасро аз сар гузаронд ва васеъ ва обод карда шуд. Қайсарияи Филиппӣ аз ҷониби Ҳиродус Филиппус, яке аз писарони Ҳиродуси Бузург, чунин номгузорӣ гардид. Ӯ шаҳрро «Қайсария» ба ифтихори императори Рум Қайсар Августус номид, ва «Филиппӣ»-ро ба номи худ афзуд; бинобар ин, он «Қайсарияи Филиппӣ» гардид. Аз ин рӯ, «Қайсарияи Филиппӣ» таркибе аз «Қайсария», ки эҳтироми Ҳиродусро нисбат ба Қайсар Августус инъикос мекунад, ва «Филиппӣ», ки ба эҳтироми Ҳиродус Филиппус ишора дорад, мебошад.

Panium аз лиҳози нубувватӣ бо як иттиҳод миёни Селевк ва Филиппи Мақдунӣ, инчунин бо эътилофи миёни Қайсар ва Ҳиродус Филипп вобаста аст. Ин ду эътилоф ба он иттиҳоди миёни Иёлоти Муттаҳида ва Созмони Милали Муттаҳид ишора мекунанд, ки пас аз фурӯпошии Русияи Путин, ки бо Селевк ва Филипп намояндагӣ мешавад, ба вуҷуд меояд. Онҳо ҳамчунин иттиҳоди миёни Папагарӣ, ки модар аст, ва Иёлоти Муттаҳида, ки духтар аст, намояндагӣ мекунанд, чунон ки Қайсар ва Филипп, ки ҳар ду намояндагони Рум буданд, онро ифода менамоянд. Дар якҷоягӣ онҳо Иёлоти Муттаҳидаро муайян мекунанд, ки «аз болои жарфно ба сӯи қуввати Рум даст дароз карда, дасти онро бигирад», ва «бар фарози варта даст дароз намуда, бо Рӯҳоният дастфишорӣ кунад». Пеш аз қонуни якшанбеи ояти шонздаҳ, иттиҳоди сегона аллакай барпо гардидааст.

Паниум маркази ибодати юнониён ба худои Панро ифода мекунад. Чашмае, ки ба худои юнонии Пан бахшида шуда буд, дар он замон ҳамчунин бо номи «Дарвозаҳои дӯзах» маъруф буд, ва вақте ки Исо ба он ҷо омад, сухани Ӯ дар бораи «Дарвозаҳои дӯзах» муборизаеро муайян месозад миёни вижагиҳои сиёсӣ ва динии Юнон (ҷаҳонгароӣ) ва протестантизми муртад, ки дар айёми охир ба амал меояд. Ин ҳамон набардест, ки нахуст аз ҷониби Президенти сарватманд оғоз гардида, олами Юнонро дар ояти дуюм ба ҷунбиш овард. Он як ҷанги берунии умумиҷаҳонӣ аст ва ҳамчунин як ҷанги дохилӣ бо Иёлоти Муттаҳида мебошад.

Дини ҷаҳонигароӣ, дини аждаҳост, ки дар шароити муосири мо дини woke-ism аст. Дар соли 2020, он ҳайвони аз вартаи беҳад баромада, ки дар боби ёздаҳуми Ваҳй шинохта шудааст, қудрати сиёсӣ ва динии худро зоҳир намуда, ҳар ду шохи ҳайвони заминро кушт. Он вартаи беҳад, дар қатори чизҳои дигар, бо «Чашмаи Пан», ки дарёи Урдунро ғизо медод, ифода меёбад.

Дар мифологияи юнонӣ, Пан бо табиат, ваҳшоният ва мусиқии рустоӣ алоқаманд дониста мешуд, ва ҳузури чашмае, ки ба ӯ бахшида шуда буд, барои ибодаткунандагон аҳамияти динӣ дошт. Худои Пан аксаран бо пойҳо, шохҳо ва гӯшҳои буз тасвир мешавад. Пан худои чӯпонон ва рамаҳо шумурда мешуд ва бисёр вақт ҳамчун маъбуде шӯху маккор муаррифӣ мегардид, ки дар ҷангалҳо ва кӯҳистон шодиву бозӣ мекард. Тасвири Пан ҳамчун маъбуди бузпой бо боби ҳаштуми китоби Дониёл мувофиқат дорад, ки дар он Юнон бо такабуз намояндагӣ шудааст. Бузҳо дар Юнони бостон ҳайвоноти маъмули хонагӣ буданд ва аксаран дар минтақаҳои кӯҳистоне дида мешуданд, ки бовар мерафт Пан дар он ҷо сайр мекунад. Ин тарзи тасвир ба ҷузъи барҷастаи иконографияи Пан табдил ёфт ва дар санъат ва адабиёти юнонӣ, ки худоро тасвир мекарданд, аз ҷумла дар пули миллии он кишвар, боқӣ монд.

Ҳангоме ки Исо ба Қайсарияи Филиппӣ омад, Ӯ эълон кард, ки «дарвозаҳои дӯзах» бар калисо ғолиб нахоҳанд омад. Он чи Петрус дар ҷавоб ба саволи Исо гуфта буд, дар таърих ва анъанаи масеҳӣ ҳамчун «Эътирофи Масеҳӣ» фаҳмида мешавад.

> Чун Исо ба ҳудуди Қайсарияи Филиппӣ омад, аз шогирдони Худ пурсид ва гуфт: «Мардум Маро, ки Писари Одам ҳастам, кӣ мегӯянд?» Онҳо гуфтанд: «Баъзеҳо мегӯянд, ки Ту Яҳёи Таъмиддиҳанда ҳастӣ; баъзеҳо — Ильёс; ва дигарон — Ирмиё ё яке аз анбиё». Ӯ ба онҳо гуфт: «Аммо шумо Маро кӣ мегӯед?» Шимъӯни Петрус дар ҷавоб гуфт: «Ту Масеҳ ҳастӣ, Писари Худои Ҳай». Исо дар ҷавоб ба ӯ гуфт: «Хушо ба ҳоли ту, эй Шимъӯн ибни Юнус, зеро инро ба ту ҷисм ва хун ошкор накардааст, балки Падари Ман, ки дар осмон аст. Ва Ман низ ба ту мегӯям, ки ту Петрус ҳастӣ, ва бар ин сахра Ман калисои Худро бино хоҳам кард; ва дарвозаҳои дӯзах бар он ғолиб нахоҳанд омад. Ва калидҳои Малакути Осмонро ба ту хоҳам дод; ва ҳар чиро, ки бар замин бибандӣ, дар осмон баста хоҳад шуд; ва ҳар чиро, ки бар замин во кунӣ, дар осмон кушода хоҳад шуд». Он гоҳ ба шогирдони Худ амр фармуд, ки ба ҳеҷ кас нагӯянд, ки Ӯ Исои Масеҳ аст. Матто 16:13–20.

Ин порча аҳамияти бузург дорад, зеро он лаҳзаи ҳалкунандаеро дар хизмати Исои Масеҳ ва дар ташаккули илоҳиёти масеҳӣ ифода мекунад. Эътирофи Петрус, ки Исо Масеҳ, Писари Худои зинда аст, ҳамчун бунёди имони масеҳӣ ва санги кунҷие дониста мешавад, ки калисо бар он бино мегардад. Ибораи «бар ин санг Ман калисои Худро бино хоҳам кард» дар анъанаи католикӣ ҳамчун ишора ба худи Петрус тафсир мешавад, ки Исо ӯро ҳамон «санг» мешиносонад, ки калисо бар он бино хоҳад шуд. Ин тафсир дар илоҳиёти католикӣ ҳамчун асоси авлавият ва ҳокимияти папа хизмат мекунад.

Дар илоҳиёти протестантӣ, «санг» на ба шахси Петрус ишора мекунад, балки ба эътирофи имони Петрус ба Исо ҳамчун Масеҳ ва Писари Худо. Бар пояи ин назар, таҳкурсии калисо на Петрус, балки эътирофест, ки Исо Масеҳ ва Писари Худост. Новобаста аз тафсири илоҳиётӣ, Эътирофи Петрус дар Матто 16:13–20 порчае марказӣ ва бунёдӣ дар эътиқоди масеҳӣ ба шумор меравад, ки бар шахсияти Исо ҳамчун Масеҳ ва Писари Худо таъкид мекунад ва рисолат ва мақсади калисоро тасдиқ менамояд.

Дар мақолаи пешин мо порчаеро аз «Орзуи асрҳо» пешниҳод кардем, ки дар он Хоҳар Уайт баъзе аз масъалаҳои марбут ба сафари Масеҳ ба Қайсарияи Филиппиро муайян месозад. Яке аз нуктаҳое, ки ӯ зикр мекунад, ин аст, ки Масеҳ шогирдонро аз таъсири яҳудиён дур бурда буд, то таълимоти Қайсарияи Филиппиро баён намояд.

> «Исои Масеҳ ва шогирдони Ӯ ҳоло ба яке аз шаҳрҳои наздики Қайсарияи Филиппӣ расида буданд. Онҳо берун аз ҳудуди Ҷалил буданд, дар минтақае ки бутпарастӣ дар он ҳукмфармо буд. Дар ин ҷо шогирдон аз таъсири ҳокимонаи яҳудият дур карда шуда, ба парастиши халқҳои бутпараст наздиктар оварда шуданд. Дар гирди онҳо шаклҳои хурофоту воҳимае намоён буданд, ки дар ҳамаи қисматҳои ҷаҳон вуҷуд доштанд. Исо мехост, ки дидани ин чизҳо онҳоро водор созад, то масъулияти худро нисбат ба халқҳои бутпараст эҳсос кунанд. Дар муддати будубоши Худ дар ин минтақа, Ӯ саъй мекард, ки аз таълим додани мардум канора ҷӯяд ва Худро бештар ба шогирдонаш бахшад». «Орзуи асрҳо», 411.

18 июли соли 2020 Масеҳ шогирдони 11 сентябри соли 2001-ро аз нуфузи адвентизми Лоудикия хориҷ намуд. Ноумедии аввал дар масали даҳ бокира ҷудоии ҳаракатро аз ҷамъомади масхаракунандагоне ба вуҷуд овард, ки дар ҳоли паси сар шудан буданд. Ин ҳақиқат дар таърихи миллерӣ 19 апрели соли 1844 ба иҷро расид, ва боз 18 июли соли 2020. Сипас таърихи вақти таъхир оғоз ёфт, ва он дар ҳар ду ҳаракати фариштаи аввал ва сеюм нишони «Ҳақиқат»-ро дорост.

Аввалин ноумедӣ нахустини се аломати роҳ аст, ва ин таърих бо Ноумедии Бузурги 22 октябри соли 1844, ки «заминларзаи бузург»-и Ваҳй боби ёздаҳро тимсолан нишон медиҳад, ба анҷом мерасад. Оғоз, ҳарфи аввали алифбои ибронӣ, ноумедиро ифода мекунад, ва анҷом, ҳарфи бисту дуюми алифбои ибронӣ, низ ноумедиро ифода мекунад. Ҳарфи сездаҳум, ки исёнро ифода менамояд, ноумедии бокирагони нодонро муайян мекунад, ки ҳолати гумшудаи худро ошкор месозанд, вақте ки нидо дар нисфи шаб муайян мекунад, ки кӣ барои буҳрон омода шудааст ва кӣ омода нашудааст. Бисту ду ҳарфи алифбои ибронӣ рамзи ҳамбастагии Илоҳият бо инсониятро ифода мекунанд, ки дар дохили он таърих ба анҷом расонида мешавад, ҳарчанд таърихи миллерӣ Қодеши аввалро намояндагӣ мекунад, ва таърихи мо имрӯз Қодеши охирро намояндагӣ мекунад.

Ин ду хатт мувозӣ мебошанд, аммо яке нокомии қавми Худоро ифода мекунад ва дигаре пирӯзии қавми Худоро. Андак пеш аз салиб, Исо шогирдони Худро ба Панюм овард, ҳамон тавре ки Ӯ шогирдони айёми охири Худро ба Панюм овардааст; ва бо ин амал Ӯ иҷозат дод, ки як ноумедӣ шогирдони айёми охири Ӯро аз «таъсири идоракунанда»-и адвентизми Лоудикия, ки дар таърихи Матто боби шонздаҳум бо «яҳудият» муаррифӣ шудааст, ҷудо созад. Бо ин кор, Ӯ ҳамчунин дар айни замон шогирдони Худро ба тамоси наздиктаре бо бутпарастӣ овард ва ба ин васила муҳити фаъолияти шогирдони айёми охири Худро муаррифӣ намуд, ки ҳоло дар зуҳури комилан густаришёфтаи қудрати шайтонӣ зиндагӣ мекунанд, ки бо низомҳои муосири иртибототӣ ифода шудааст; низомҳое ки барои роҳнамоӣ кардани тамоми ҷаҳон ба қабули нишони ҳайвон ба кор бурда мешаванд.

Таърихи Қайсарияи Филиппӣ бо таърихи Ҷанги Паниюм ва бо оятҳои сездаҳ то понздаҳ мувофиқат мекунад. Масеҳ ва шогирдони Ӯ дар сояи салиб истода буданд, ки ин шогирдони айёми охирини Ӯро, ки дар сояи қонуни якшанбе меистанд, намунавор нишон медиҳад. Дар он ҷо, дар оятҳои сездаҳ то понздаҳ, ки Қайсарияи Филиппӣ буд, ва ҳамчунин Ҷанги Паниюм, ки он ҷоест, ки мо имрӯз дар он меистем, Масеҳ оғоз намуд, ки ба шогирдони Худ дар бораи он чи ки дар ояти шонздаҳ рӯй доданӣ буд, таълим диҳад.

> «Ӯ мехост ба онҳо аз азобу уқубате, ки Ӯро интизор буд, хабар диҳад. Аммо аввал танҳо канор рафт ва дуо гуфт, то дилҳои онҳо барои пазируфтани суханони Ӯ омода гарданд». Хоҳиши асрҳо, 411.

Пеш аз он ки Масеҳ ба шогирдони Худ дар бораи салиб сухан гӯяд, Ӯ нахуст дур рафт, ё таъхир кард; ҳамин тавр Ӯ замони таъхирро дар масал ва дар таърих аз 18 июли соли 2020 то июли соли 2023 нишон дод.

> «Ҳангоми ба онҳо ҳамроҳ шуданаш, Ӯ дарҳол он чиро, ки мехост ба онҳо бифаҳмонад, баён накард. Пеш аз ин, Ӯ ба онҳо фурсат дод, ки имони худро ба Ӯ эътироф кунанд, то барои озмоиши дарпешистода қувват ёбанд». The Desire of Ages, 411.

Дар моҳи июли соли 2023, Худованд ба онҳое, ки бо ноумедӣ алоқаманд буданд, имконият дод, то имони худро баён намоянд. Ӯ инро бо кушодани паёми Ҳизқиёл боби сию ҳафтум ба ҷо овард, ки он тасдиқи паёми 11 сентябри соли 2001 буд. Ин ҳамон риштае буд, ки вақти муҳргузориро аз 11 сентябри соли 2001 то қонуни наздики якшанбе ба ҳам мепайваст. Ӯ инро бо ҷой додани ноумедии 18 июли соли 2020 дар сохтори ҳақиқат анҷом дод, зеро онҳое, ки омода буданд бубинанд, метавонистанд дарк кунанд, ки ҳар як ҳаракати ислоҳотӣ мавзӯе дорад, ки дар тамоми таърихи муқаддаси хоси он ҷараён меёбад.

Дар рӯзҳои охир, паёми войи сеюм 11 сентябри соли 2001 фаро расид; сипас паёми бардурӯғи войи сеюм эълон карда шуд, ки боиси навмедӣ гардид; аммо паёме, ки онҳоро пас аз сеюним рӯз аз ҳолати мурда, устухонҳои хушк ва пароканда буданашон боз ба ҳаёт баргардонд, паёми чор бод буд, ки ҳамон войи сеюм низ мебошад.

Шогирдони рӯзҳои охир метавонанд бубинанд, агар хоҳанд бубинанд, ки се аломати роҳи муҳргузории яксаду чилу чор ҳазор дар ҳар қадам ҳамон як мавзӯъ мебошанд, ва дар қадами дуюм исён, ки бо ҳарфи сездаҳуми алифбои ибронӣ ифода шудааст, паёмро ҳамчун «Ҳақиқат» тасдиқ намуд. Шоҳиди дуюме, ки Худованд фароҳам овард, дар он воқеият буд, ки ноумедии аввали ҳаракатҳои ислоҳотии пешин бар исён бар зидди иродаи ошкоршудаи Худо асос ёфта буд, хоҳ он Мусо бошад, ки писарашро хатна накард, ё Уззо, ки ба сандуқ даст расонд, ё Марто ва Марям, ки ба каломи Исо дар бораи марги Лаъзор шубҳа карданд. Ягона хатти ислоҳоте, ки ин воқеиятро дастгирӣ накард, яъне он ки ноумедии аввал бар нофармонӣ асос ёфта буд, ҳаракати ислоҳотии миллериён буд, аммо дар ҳамон вақт низ нишон дода шуд, ки таърихи миллериён аломатҳои роҳи дохилие дошт, ки бар ҳақиқати ҳаштум, ки аз ҳафт аст, асос ёфта буданд.

Ин воқеият, ки ҳаштум аз миёни ҳафт аст, ҷузъи муҳими Ваҳйи Исои Масеҳ мебошад, ки ҳоло муҳраш кушода мешавад; ва гузариши ҳаракати миллеритии Филаделфия ба сӯи калисои Лоадикия аломати роҳе буд, ки муайян месохт кай ҳаракати лоадикиягии фариштаи сеюм ба ҳаракати филаделфиягии яксаду чилу чаҳор ҳазор мегузарад. Пас, ҳамин воқеият, ки ноумедии аввалини миллеритиён бидуни он ки ҳаракати онҳо нофармониро зоҳир намояд, ба амал омад, муқобилгузориро барои ҳамон аломати роҳ дар рӯзҳои охир фароҳам овард, ки дар он ҷо ҳаракати лоадикиягии фариштаи сеюм нофармонӣ хоҳад кард ва ноумедиро ба вуҷуд хоҳад овард; ва бо ин амал бо аломати роҳи миллеритӣ мутобиқ хоҳад шуд ва мантиқи заруриро барои дидани он ба вуҷуд хоҳад овард, ки ҳаракати яксаду чилу чаҳор ҳазор ҳаштум аст, ки аз миёни ҳафт мебошад.

Дар моҳи июли соли 2023, Худованд «овозе дар биёбон»-ро бархезонд, то қавми охирзамонии Худро барои бӯҳрони қонуни якшанбе омода созад; ва чун Ӯ пас аз даранг кардан дар дуо назди шогирдон бозгашт, ба онҳо фурсат дод, ки имони худро изҳор намоянд. Дар рӯзҳои Масеҳ, паём хидмати таъмиди Ӯ буд — он нуқтае, ки дар он Исо, Исои Масеҳ гардид. Он аломати роҳ бо 11 сентябри соли 2001 мувофиқат мекунад, ва аз шогирдони Ӯ пурсида шуд, ки мардум дар бораи Ӯ чӣ фикр доранд, ва сипас аз худи шогирдон пурсида шуд, ки онҳо дар бораи Масеҳ чӣ меандешанд.

> «Чун ба онҳо пайваст, Ӯ дарҳол он чизеро, ки мехост ба онҳо бирасонад, баён накард. Пеш аз он ки ин корро анҷом диҳад, Ӯ ба онҳо фурсат дод, то имони худро ба Ӯ эътироф намоянд, то ки барои озмоиши оянда қувват ёбанд. Ӯ пурсид: “Мардум Мани Писари Одамро кӣ мегӯянд?”»

> «Мутаассифона, шогирдон маҷбур шуданд иқрор намоянд, ки Исроил Масеҳи худро нашинохт. Баъзеҳо, дар ҳақиқат, вақте мӯъҷизаҳои Ӯро диданд, Ӯро Писари Довуд эълон карда буданд. Издиҳоме, ки дар Байт-Сайдо сер карда шуда буданд, мехостанд Ӯро подшоҳи Исроил эълон намоянд. Бисёриҳо омода буданд Ӯро ҳамчун пайғамбар қабул кунанд; аммо ба Ӯ ҳамчун Масеҳ имон надоштанд». The Desire of Ages, 411.

Аксарияти адвентизм ба вои сеюми 11 сентябри соли 2001 имон наоварданд. Онҳо ба бархе аз мӯъҷизаҳои Каломи нубувватие, ки дар ин ҳаракат пешниҳод шуда буданд, бовар мекарданд, ва баъзеҳо мефаҳмиданд, ки паёми 11 сентябри соли 2001 унсурҳое аз ҳақиқат дошт, аммо онҳо даъвоҳои 11 сентябри соли 2001-ро ба таври ҳақиқӣ бовар накарданд.

Иддаои 11 сентябри соли 2001 пешакӣ бо иддаои 11 августи соли 1840 тимсол шуда буд, ва ин иддао аз ҷониби хоҳар Уайт ҳангоми шарҳ додан бар иҷрошавии 11 августи соли 1840 баён гардидааст. Ӯ чунин изҳор дошт:

> «Дар айни он вақте ки муайян шуда буд, Туркия, ба воситаи сафирони худ, ҳимояи қудратҳои муттаҳиди Аврупоро пазируфт ва ба ин васила худро зери назорати миллатҳои масеҳӣ қарор дод. Ин воқеа пешгӯиро дақиқан иҷро кард. Вақте ки ин маълум гардид, анбӯҳи мардум ба дурустии усулҳои тафсири нубувватӣ, ки Миллер ва ҳамкоронаш қабул карда буданд, бовар ҳосил намуданд, ва ба ҳаракати омадани Масеҳ такони аҷибе бахшида шуд. Мардони донишманд ва соҳибмақом бо Миллер ҳам дар мавъиза ва ҳам дар нашри назарҳои ӯ ҳамроҳ шуданд, ва аз соли 1840 то 1844 ин кор бо суръат густариш ёфт». The Great Controversy, 334, 335.

Он чи 11 августи соли 1840 тасдиқ гардид, ин буд, ки назариёти пешгӯёнаи Миллер дуруст буданд; ва иддаои 11 сентябри соли 2001 тасдиқи он аст, ки назариёти пешгӯёнаи Future for America дуруст мебошанд. Анбӯҳи тавбанакардаи моҳи июли соли 2023 наметавонист ва намехост ин муқаддимаро бипазирад, ки методологияе, ки Масеҳ тарҳрезӣ намудааст ва ба Future for America супурда шудааст, дар воқеъ ҳамон методологияи борони охир аст. Аммо баъд Масеҳ аз шогирдони Худ пурсид, ки онҳо, на анбӯҳ, чӣ фикр доранд.

> «Ҳоло Исо саволи дуюмро, ки ба худи шогирдон дахл дошт, ба миён гузошт: “Лекин шумо Маро кӣ мегӯед?” Петрус дар ҷавоб гуфт: “Ту Масеҳӣ, Писари Худои зинда.”»

> «Аз ибтидо Петрус бовар дошт, ки Исо Масеҳ аст. Бисёре аз дигарон, ки бо мавъизаи Яҳёи Таъмиддиҳанда маҳкум гардида, Масеҳро пазируфта буданд, ҳангоми зиндонӣ шудан ва ба қатл расидани Яҳё нисбат ба рисолати ӯ ба шак афтоданд; ва акнун онҳо низ шак мекарданд, ки Исо ҳамон Масеҳест, ки дер боз мунтазири Ӯ буданд. Бисёре аз шогирдон, ки бо шавқи сӯзон интизор буданд Исо бар тахти Довуд ҷой гирад, вақте дарёфтанд, ки Ӯ чунин ният надорад, Ӯро тарк карданд. Аммо Петрус ва ҳамроҳонаш аз вафодории худ рӯй нагардониданд. Рафтори ноустувори касоне, ки дирӯз ситоиш мекарданду имрӯз маҳкум месохтанд, имони пайрави ҳақиқии Наҷотдиҳандаро барҳам надод. Петрус эълон кард: “Ту Масеҳ ҳастӣ, Писари Худои Ҳай”. Ӯ мунтазир нашуд, ки ҷалолҳои подшоҳона Худовандашро тоҷгузорӣ кунанд, балки Ӯро дар хории Ӯ пазируфт.»

> «Петрус имони дувоздаҳро ифода карда буд. Бо вуҷуди ин, шогирдон ҳанӯз аз дарки рисолати Масеҳ бисёр дур буданд. Мухолифат ва таҳрифи коҳинон ва ҳокимон, гарчанде ки наметавонист онҳоро аз Масеҳ рӯйгардон созад, боз ҳам боиси сардаргумии бузурги онҳо мешуд. Онҳо роҳи худро равшан намедиданд. Таъсири тарбияи аввалини онҳо, таълимоти раббиён ва қудрати анъана ҳанӯз дидгоҳи онҳоро нисбат ба ҳақиқат монеъ мешуд. Гоҳ-гоҳ нурҳои гаронбаҳои рӯшноӣ аз Исо бар онҳо метобиданд, аммо бисёр вақт онҳо монанди одамоне буданд, ки дар миёни сояҳо ламс-ламс роҳ меҷӯянд. Аммо дар ҳамин рӯз, пеш аз он ки онҳоро рӯ ба рӯи озмоиши бузурги имонашон оваранд, Рӯҳулқудс бо қудрат бар онҳо қарор гирифт. Барои андаке вақт чашмони онҳо аз «чизҳои дидашаванда» баргардонда шуда, то «чизҳои нодида» бингаранд. 2 Қӯринтиён 4:18. Дар зери пӯшиши инсоният онҳо ҷалоли Писари Худоро дарк карданд.»

> «Исо ба Петрус дар ҷавоб гуфт: “Хушо ту, эй Шимъӯн ибни Юнус; зеро на ҷисм ва хун инро бар ту ошкор кардааст, балки Падари Ман, ки дар осмон аст.”» «Орзӯи асрҳо», 412.

Эътирофи Петрус, ки Масеҳ Писари Худост, бевосита ба саволи озмоишии он таърих посух гуфт. Вақт расида буд, ки Масеҳ, чунон ки Каломи нубувватии Худо муқаррар намудааст, зоҳир гардад; ва танҳо онҳое, ки он ҳақиқатро мепазируфтанд, ба шумори касоне дохил мешуданд, ки дар гуфтаи Петрус намояндагӣ шудаанд. Петрус намояндаи онҳост, ки паёми дар 11 сентябри соли 2001 муқарраршударо қабул мекунанд ва эътироф менамоянд, ки Исо Писари Худост. «Петрус имони он дувоздаҳро баён карда буд», ва он дувоздаҳе, ки ӯ намояндагӣ мекард, яксаду чилу чор ҳазор буданд. Аз ин сабаб, Масеҳ дар он порча номи Петрусро аз Шимъӯн Бар-Юно ба Петрус иваз кард.

«Шимъӯн» маънои «шунаванда»-ро дорад, ва «бар» маънои «писари»-ро, ва Юнус маънои «кабӯтар»-ро дорад. Шимъӯн намояндаи онҳое буд, ки паёми кабӯтарро мешуниданд, ки он рамзи ҳақоиқи марбут ба таъмиди Исо буд, ҳангоме ки Ӯ Масеҳ гардид, бо қудрат тадҳин ёфт, чунон ки ин ба таври рамзӣ бо фуруд омадани Рӯҳулқудс дар сурати кабӯтар ифода ёфта буд.

Хатҳои ислоҳот ба якдигар мувозӣ мебошанд, ва Юҳанно миллериёнро намояндагӣ мекунад, ки 11 августи соли 1840 китоби хурдро хӯрданд. Ирмиё бо он воқеа мувофиқат мекунад, ва ҳангоме ки ӯ китоби хурдро хӯрд, он гоҳ ба номи Худо хонда шуд.

> Каломи Ту ёфт шуд, ва ман онро хӯрдам; ва каломи Ту барои ман шодмонӣ ва сурури дилам гардид; зеро ки ман ба номи Ту хонда шудаам, эй Худованд Худои лашкарҳо. Ирмиё 15:16.

Ҳангоме ки Худованд бо Абром аҳд баст, Ӯ номи ӯро ба Иброҳим иваз кард, чунон ки бо Сорай ва Яъқуб низ чунин кард. Ивази ном муносибати аҳдиро ифода мекунад, ва дар он нишонаи роҳе, ки рамзи Илоҳӣ фуруд меояд, қавми Худо бояд паёмро бихӯранд, ба аҳд дохил шаванд, ва он гоҳ номи онҳо иваз карда мешавад. Шимъӯн Бар-Юнус, ҳамчун намояндаи шогирдони замони Масеҳ, онҳоеро намояндагӣ мекард, ки паёми «кабӯтар»-ро «шуниданд».

Вақте ки ӯ шаҳодат дод, ки эътироф кардааст, ки дар он нишона Исо Масеҳ гардид ва Ӯ Писари Худо буд, ва ҳамаи он чи ин дар бар мегирад, он гоҳ Масеҳ номи ӯро ба Петрус иваз кард. Ӯ паёмеро баён карда буд, ки қавми аҳди Масеҳ дар он таърих қабул намуданд, ва бо ин амал ӯ ҳамчунин саду чилу чор ҳазор нафари рӯзҳои охирро тимсол намуд.

Ҳарфи «P» ҳарфи шонздаҳуми алифбои англисӣ аст, ва ҳарфи «E» ҳарфи панҷуми алифбо аст, ва ҳарфи «T» ҳарфи бистум аст, ҳарфи «E» такрор мешавад, ва ном бо ҳарфи «R», ки ҳарфи ҳаждаҳум аст, анҷом меёбад. Шонздаҳ «зарб» панҷ, «зарб» бист, «зарб» панҷ, «зарб» ҳаждаҳ баробар ба яксаду чилу чаҳор ҳазор аст. Забоншиноси Аҷоиб ба Петрус ба забони ибронӣ сухан гуфт, ва Аҳди Ҷадид ба забони юнонӣ навишта шуд, ва тарҷумонҳои Нусхаи Подшоҳ Ҷеймс Аҳди Ҷадидро ба забони англисӣ таҳия карданд.

Бо вуҷуди се қадами фарқкунандаи забонҳо, Масеҳ, ки Писари Худост, Забоншиноси Аҷоиб ва Шуморкунандаи Аҷоиб, дар боби шонздаҳуми Матто намунае аз мӯҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазорро ҷой дод, ки бо Ҷанги Паниюм ва сафари Ӯ ба Қайсарияи Филиппӣ мувофиқат мекунад. Ӯ ин корро ба воситаи ихтиёри Худ бар забон ва ададҳо анҷом дод, зеро Ӯ ҳам Палмонӣ (Шуморкунандаи Аҷоиб) аст, ва ҳам Калом (Забоншиноси Аҷоиб).

Мо ин таҳқиқро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> Қариб ба ду ҳазор сол пеш, овозе бо аҳамияти асроромез дар осмон, аз тахти Худо, шунида шуд: «Инак, Ман меоям». «Қурбонӣ ва ҳадия нахостӣ, балки барои Ман ҷасаде муҳайё кардӣ.... Инак, Ман меоям (дар тӯмори Китоб дар бораи Ман навишта шудааст), то иродаи Туро, эй Худо, ба ҷо оварам». Ибриён 10:5–7. Дар ин суханон амалӣ гардидани мақсаде эълон мешавад, ки аз азал пинҳон нигоҳ дошта шуда буд. Масеҳ дар остонаи он буд, ки ба ҷаҳони мо биёяд ва ҷисм гардад. Ӯ мегӯяд: «Барои Ман ҷасаде муҳайё кардӣ». Агар Ӯ бо он ҷалоле зоҳир мегашт, ки пеш аз офариниши ҷаҳон ҳамроҳи Падар аз они Ӯ буд, мо нури ҳузури Ӯро тоқат карда наметавонистем. То ки мо онро бубинем ва нобуд нагардем, зуҳури ҷалоли Ӯ пӯшида карда шуд. Илоҳияти Ӯ ба инсоният ниқоб гирифта буд, — ҷалоли нонамоён дар сурати намоёни инсонӣ.

> «Ин мақсади бузург пешакӣ дар навъҳо ва рамзҳо сояафкан гардида буд. Буттаи сӯзон, ки дар он Масеҳ ба Мусо зоҳир шуд, Худоро ошкор намуд. Рамзе, ки барои ифодаи Илоҳият баргузида шуда буд, буттаи фурӯтане буд, ки ба назар гӯё ҳеҷ ҷозибае надошт. Дар он Беинтиҳо ҷой гирифта буд. Худои саршор аз раҳм ҷалоли Худро дар рамзе бисёр фурӯтан пинҳон дошт, то Мусо битавонад ба он назар кунад ва зинда бимонад. Ҳамин тавр, дар сутуни абр рӯзона ва сутуни оташ шабона, Худо бо Исроил муошират мекард, иродаи Худро ба одамон ошкор месохт ва файзи Худро ба онҳо ато менамуд. Ҷалоли Худо фурӯ нишонда шуда буд ва азамати Ӯ пӯшида, то биниши заифи одамони маҳдуд тавонад онро бубинад. Ҳамин тавр Масеҳ мебоист дар “ҷисми хории мо” (Филиппиён 3:21, R. V.), “дар монандии одамон” биёяд. Дар назари ҷаҳон Ӯ ҳеҷ ҳусне надошт, то мардум Ӯро орзу кунанд; вале Ӯ Худои муҷассам, нури осмон ва замин буд. Ҷалоли Ӯ пӯшида, бузургӣ ва азамати Ӯ ниҳон карда шуда буд, то битавонад ба одамони ғамгин ва озмудашуда наздик шавад.»

> «Худо ба Мусо барои Исроил амр фармуд: “Ва барои Ман мақдисе бисозанд, то ки дар миёни онҳо сокин шавам” (Хуруҷ 25:8), ва Ӯ дар он мақдис, дар миёни қавми Худ, иқомат дошт. Дар тӯли тамоми саргардонии пурмашаққати онҳо дар биёбон, рамзи ҳузури Ӯ бо онҳо буд. Ҳамин тавр Масеҳ хаймаи Худро дар миёни урдугоҳи инсонии мо барпо намуд. Ӯ хаймаи Худро дар канори хаймаҳои одамон афрохт, то ки дар миёни мо сокин шавад ва моро бо сифат ва ҳаёти илоҳии Худ ошно гардонад. “Калом ҷисм гардид, ва дар миёни мо хайма зад (ва мо ҷалоли Ӯро дидем, ҷалоле чун аз Писари Ягонаи аз Падар), пур аз файз ва ростӣ.” Юҳанно 1:14, R. V., margin.»

> «Азбаски Исо омад, то бо мо сокин гардад, мо медонем, ки Худо бо озмоишҳои мо ошност ва бо ғамҳои мо ҳамдард аст. Ҳар як писар ва духтари Одам метавонад дарк намояд, ки Офаридгори мо дӯсти гунаҳкорон аст. Зеро дар ҳар таълимоти файз, ҳар ваъдаи шодӣ, ҳар амали муҳаббат, ҳар ҷозибаи илоҳӣ, ки дар ҳаёти Наҷотдиҳанда бар замин зоҳир гардидааст, мо «Худо бо мост»-ро мебинем.»

> «Шайтон қонуни муҳаббати Худоро ҳамчун қонуни худпарастӣ муаррифӣ мекунад. Ӯ изҳор медорад, ки барои мо ба аҳкоми он итоат кардан ғайриимкон аст. Суқути нахустпадарони мо, бо тамоми мусибате ки аз он натиҷа додааст, ӯ бар гардани Офаридгор меандозад ва мардумро водор месозад, ки ба Худо ҳамчун муаллифи гуноҳ, ранҷу азоб ва марг назар кунанд. Исо бояд ин фиребро ошкор месохт. Чун яке аз мо, Ӯ бояд намунаи итоатро нишон медод. Барои ҳамин Ӯ табиати моро бар Худ гирифт ва аз таҷрибаҳои мо гузашт. «Зеро лозим буд, ки Ӯ аз ҳар ҷиҳат ба бародарони Худ монанд гардад». Ибриён 2:17. Агар мо маҷбур мебудем чизеро таҳаммул кунем, ки Исо онро аз сар нагузаронида бошад, пас дар ин маврид Шайтон қудрати Худоро барои мо нокифоя нишон медод. Бинобар ин Исо «дар ҳар бобат мисли мо озмуда шуд». Ибриён 4:15. Ӯ ҳар озмоишеро таҳаммул кард, ки мо ба он дучор мешавем. Ва Ӯ ба нафъи Худ ҳеҷ қудрате ба кор набурд, ки ба мо озодона пешниҳод нашуда бошад. Чун инсон, Ӯ бо васваса рӯ ба рӯ шуд ва бо қуввате ки Худо ба Ӯ дода буд, ғолиб омад. Ӯ мегӯяд: «Хости Туро, эй Худои ман, ба ҷо оварданро дӯст медорам; ва шариати Ту андаруни дили Ман аст». Забур 40:8. Ҳангоме ки Ӯ мегашт ва некӣ мекард ва ҳамаи онҳоеро, ки аз ҷониби Шайтон азият мекашиданд, шифо медод, Ӯ ба мардум хислати қонуни муҳаббати Худо ва табиати хизмати Ӯро равшан менамуд. Ҳаёти Ӯ шаҳодат медиҳад, ки барои мо низ итоат кардан ба шариати Худо мумкин аст.

> «Ба воситаи инсонияти Худ, Масеҳ ба инсоният даст расонд; ба воситаи илоҳияти Худ Ӯ ба тахти Худо мечаспад. Ҳамчун Писари одам, Ӯ ба мо намунаи итоатро дод; ҳамчунин Писари Худо, Ӯ ба мо қудрат медиҳад, то итоат намоем. Ин Масеҳ буд, ки аз бутта дар кӯҳи Ҳӯриб ба Мӯсо сухан гуфта, гуфт: “ҲАСТАМ ОН КИ ҲАСТАМ…. Ҳамин тавр ба банӣ-Исроил бигӯ: ҲАСТАМ маро назди шумо фиристодааст”. Хуруҷ 3:14. Ин гарави раҳоии Исроил буд. Пас, вақте ки Ӯ “дар шабоҳати одамон” омад, Худро ҲАСТАМ эълон намуд. Кӯдаки Байт-Лаҳм, Наҷотдиҳандаи ҳалим ва фурӯтан, Худост, ки “дар ҷисм зоҳир шуд”. 1 Тимотиюс 3:16. Ва ба мо Ӯ мегӯяд: “МАН Чӯпони некӯ ҳастам”. “МАН Нони ҳаётбахш ҳастам”. “МАН Роҳ, Ҳақиқат ва Ҳаёт ҳастам”. “Ҳама қудрат дар осмон ва бар замин ба Ман дода шудааст”. Юҳанно 10:11; 6:51; 14:6; Матто 28:18. МАН кафолати ҳар ваъда ҳастам. МАН ҳастам; натарсед. “Худо бо мост” кафолати раҳоии мо аз гуноҳ ва итминони қудрати мо барои итоат ба шариати осмон аст». The Desire of Ages, 23, 24.

Back to Articles