Article

# Китоби Юил ва Калисои Лоодиқиягии Адвентистони рӯзи ҳафтуми — Рақами чилу сеюм

Шумораи чилу се

Author

Jeff Pippenger

Published

February 9, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

Рамзи ҳаштод коҳини инсонӣ, ки бо Саркоҳини Илоҳӣ муттаҳид шудаанд, рақами «81» аст; ва маҳз дар ҳамин ҷо мо Орзуи Миллерро дар китоби «Навиштаҳои Аввалия» меёбем. Дар Ваҳй «81» мо меёбем, ки ҳангоме ки муҳри басо охирин бардошта мешавад, дар осмон ба муддати ним соат сукут ҳукмфармо мегардад. Ҳабаққуқ 2:20 мегӯяд, ки тамоми замин бояд хомӯш бимонад, вақте ки Худованд дар маъбади муқаддаси Худ аст.

> Ва ҳангоме ки Ӯ муҳри ҳафтумро кушод, дар осмон тақрибан ба муддати ним соат сукут ҳукмфармо шуд. Ваҳй 8:1.

Бардошта шудани муҳри ҳафтум дар сӣ рӯз ба амал меояд, зеро он муҳри ниҳоист. Дар 31 декабри соли 2023 устухонҳои Ҳизқиёл раванди эҳёро оғоз карданд. Сипас Масеҳ ба таълим додан барои чиҳил рӯз оғоз намуд. Он сана анҷоми 1,260 рӯзро аз замони ноумедии 18 июли соли 2020 нишон дод, ва Юҳанно дар Ваҳй боби ёздаҳ ба мо хабар медиҳад, ки мо бояд маъбадро чен кунем, аммо саҳнро канор гузорем. Саҳн дар поёни парокандагӣ ба анҷом мерасад, зеро Юҳанно ба мо хабар медиҳад, ки 1,260 ба халқҳо дода шудааст, ки онҳо ҳамон саҳн мебошанд. Ҳангоми чен кардан, он таърих бояд канор гузошта шавад.

Ҳангоме ки Миллер бедор мешавад ва марди ҷорӯбдасти хокрӯбро мебинад, ҳуҷра холист; ва чун овози худро баланд мекунад, Миллер ҳанӯз дар биёбон аст. Аз таърихи қиёмат то андаке пеш аз қонуни якшанбе, Масеҳ маъбади як саду чиҳилу чор ҳазорро бармехезонад, ҳамон тавр ки дар чиҳилу шаш сол аз 1798 то 1844 чунин кард.

Вақте ки Ӯ ба таълим оғоз мекунад, Ӯ дар маъбади Худ кор мекунад, махсусан дар давоми сӣ рӯз. Он гоҳ фариштагон ба муддати сӣ дақиқа хомӯш мемонанд, дар ҳоле ки Ӯ коҳинони Худ — сесад воизи миллериро — таълим медиҳад, ё лашкари Худ — сесади Ҷидъӯнро, ё дар ҳоле ки Ӯ сесад ҷадвали соли 1843-ро нашр мекунад; ва ҳамаи инро Ӯ дар давоми сӣ рӯз, аз анҷоми нони фатир то паёми карнайҳо, ба ҷо меоварад. Ӯ фарши ҳуҷраи Миллерро рӯбучин мекунад, аммо он фарши Ӯст; бинобар ин ҳуҷраи Миллер маъбади Ӯст. Ӯ кори маҳв кардани ё гуноҳҳо ва ё номҳои онҳоеро, ки ҳамчун номзадҳо даъват шуда буданд, то дар миёни яксаду чилу чор ҳазор бошанд, ба анҷом мерасонад.

Паёми карнае, ки панҷ рӯз пеш аз сууд ва даҳ рӯз пеш аз доварӣ меояд, санҷиши ҳалкунанда аст. Он чи дар сӣ дақиқае ки осмон хомӯш аст, ё дар сӣ рӯзе ки Масеҳ коҳинонро таълим медиҳад, рух медиҳад, аллакай ду табақаро падид овардааст, ҳангоме ки мӯҳр дар давоми се марҳалаи карнай, сууд ва доварӣ нақш мешавад. Дидани ин осон аст.

Агар шумо ба он нуқтае бирасед, ки бояд паёми карнайро садо диҳед, ва аз садо додани паём сарпечӣ кунед, шумо ноком мешавед.

Се қадами «карнай, сууд ва доварӣ» як аломати роҳ дар се қадам мебошанд, чунон ки дар оғози таърих як аломати роҳ бо «марг, дафн ва эҳё» ифода ёфта буд. Озмоиши сеқадама дар охир ҳамон санҷиши ҳалкунандаест, ки Қонуни якшанбеи Пантикостиро панҷ рӯз пеш мегузарад.

Панҷ рӯз баъд аз эҳё, анҷоми иди нони фатир фаро мерасад, ва он маҷлиси муқаддас аввалин ва имтиҳони бунёдии соли 2024-ро нишон медиҳад. Оё шумо Нони Осмонро хоҳед хӯрд ё нони андешаронии инсонӣ? Он имтиҳон дар соли 2024 фаро расид, ва он пешакӣ бо исёни бунёдии Одаму Ҳавво, Нимрӯд, Ҳорун, Ёробъом, Қӯраҳ ва исёнгарони ӯ, протестантҳои таърихи миллеритӣ, исёни алфои Ҷон Ҳарви Келлогг, исёни соли 1888 ва, албатта, исёни 9/11 намунавор нишон дода шуда буд. Исёни бунёдии Қобил масъалаи ҳасад бурдан ба бародари худро дар тамоми силсилаи исёнҳои бунёдӣ мерасонад.

Ҳамаи намунаҳои исёни бунёдӣ исён бар зидди Худо мебошанд, аммо баъзе аз онҳо, мисли исёнгарони соли 1888 ва исёнгарони Қӯраҳ, ин воқеиятро низ дар бар мегиранд, ки паёмовари баргузида қисми озмоиш аст. Рад кардани муайянсозии Миллер, ки дар Дониёл 11:14 маҳз Рум рӯъёро барқарор месозад, рад кардани ҳам паём ва ҳам паёмовар аст. Ин озмоиш бунёдӣ аст, зеро на танҳо Падар Миллер ғоратгарони ояти чордаҳумро ҳамчун Рум муайян карда буд, балки инчунин писари Миллер низ.

Панҷ рӯз пас аз эҳёи 31 декабри соли 2023, хизмати таълимии омодасозандаи Миллерро Он Касе, ки пас аз Юҳанно омад, ба зимма гирифт. Дар тӯли сӣ рӯз ба парастандагон дар маъбад таълими махсус «рӯ ба рӯ» аз ҷониби Масеҳ дода мешуд. Он омодагӣ барои муҳайё сохтани коҳиноне иборат аз 80 нафар буд, то паёми ҳушдордиҳандаи иди карнайҳоро эълон намоянд.

Он омодагии сӣрӯза аз як озмоиши нахустини бунёдӣ дар ибтидо ва аз як озмоиши дуюми маъбадӣ дар анҷом иборат аст. Озмоиши дуюми маъбадӣ пеш аз навохта шудани карнайҳо ба анҷом мерасад, ва бинобар ин, ин ҷузъиёт дар хоби Миллер он гоҳ таҷассум меёбад, ки Масеҳ ҷавоҳиротро ба сандуқ меандозад. Пас аз он ки Ӯ инро мекунад, Миллерро даъват менамояд, ки «биё ва бубин». Аз огоҳии карнай то суъуд ба доварӣ, аломат пеш аз қонуни якшанбе барафрошта мешавад. Ҳамаи ҷавоҳирот дар маъбад ҳастанд, пеш аз он ки Миллер даъват шавад, ки «биё ва бубин», ва он гоҳ ки ду шоҳид дар абрҳо боло бардошта мешаванд, душманонашон онҳоро мебинанд.

Пешгӯии эшон дар бораи ҳамлае аз ҷониби Ислом, ки дар соли 2020 иҷро нашуд, пас аз ислоҳ шуданаш такрор карда хоҳад шуд, чунонки Нидои Нисфишаби ҳақиқии Сноу буд. Миллер фаҳмише дошт, ки онро Нидои Нисфишаб меномид, аммо Самуил Сноу паёми Нидои Нисфишаби Миллерро ислоҳ кард, ва ба ҳамин сабаб, паёми Нидои Нисфишаби Сноу дар таърихи Миллеритҳо «ҳақиқӣ» Нидои Нисфишаб номида мешавад. Паёми Нидои Нисфишаб паёмест, ки ислоҳ шудааст, ва бо он ислоҳ қувват ёфтааст.

> «Ноумедшудагон аз Навиштаҳо диданд, ки онҳо дар замони таъхир қарор доранд, ва бояд бо сабр мунтазири иҷрои рӯъё бимонанд. Ҳамон далелҳое, ки онҳоро водор намуда буданд, ки дар соли 1843 Парвардигори худро интизор шаванд, онҳоро ба ин оварданд, ки Ӯро дар соли 1844 низ интизор бошанд». Early Writings, 247.

Ин падида дар охири давраи солҳои 1840 то 1844 ба амал омад, ва инчунин дар ибтидои он низ рух дод. Ҷосайя Литч дар соли 1840 иҷрошавии пешгӯии марбут ба Исломро пешбинӣ намуд. Ӯ пешгӯии худро дар соли 1838 ба таври оммавӣ сабт кард, ва сипас онро даҳ рӯз пеш аз 11 августи соли 1840 ислоҳ намуд. Иҷрошавии ин пешгӯии ислоҳшуда ба паёми фариштаи аввал қувват бахшид. Паёми дувум бо паёми ислоҳшудаи Нидои Нисфи Шаб қувват ёфт. Ду шоҳид аз як таърих, ки яке шоҳиди алфа ва дигаре шоҳиди омега мебошанд. Онҳо якҷоя қувватёбии як паёмро, ки бар пояи ислоҳи як паёми пешинаст, муайян месозанд.

Алфа пешгӯии Исломро муайян мекунад, ва омега пешгӯии дари бастаеро муайян мекунад. Сатр бар сатр, Ислом дар соли 1840 ва дари баста дар соли 1844, Ислом ва дари бастаро ҳамчун паёми Нидои Нимаи Шаб муайян месозанд. Дар оғози паём Ислом раҳо карда мешавад, чунон ки дар вуруди зафармандонаи Масеҳ. Дар ҳамон нуқта дар масали даҳ бокира дар баста мешавад, чунон ки дар бар хонаи Худо ҳукм баста мешавад. Дар анҷоми паём, ҳангоме ки дар бар Иёлоти Муттаҳида баста мешавад, Ислом боз зарба мезанад.

Муҳим аст дарк карда шавад, ки хате, ки аз Левизод бисту сеюм бармеояд, се қадами Фисҳро дар ибтидо ва се қадами коҳинонро дар интиҳо муайян мекунад. Коҳинон ҳамчун ҳадия ҳангоми қонуни якшанбе боло бардошта мешаванд, вале пеш аз он воқеа пок мегарданд. Вақте ки онҳо боло бардошта мешаванд, онҳо байрақ мебошанд, ва ҳангоме ки Масеҳ дар се қадам дар ибтидои хат боло бардошта шуд, Ӯ тамоми ҷаҳонро назди Худ кашид. Боло бардошта шудани яксаду чиҳилу чор ҳазор анҷоми он хат аст, ки бо боло бардошта шудани Масеҳ оғоз ёфт. Ҳам дар ибтидо ва ҳам дар анҷом як нишонаи роҳ иборат аз се қадам муайян карда мешавад.

Се қадам дар ибтидо, ки пас аз онҳо панҷ рӯз меоянд, ва се қадам дар анҷом, ки пас аз онҳо панҷ рӯз меоянд. Аз он нуқта ба баъд, ҳикоя дар бораи анбӯҳи бузург аст, зеро коҳинот ҳамчун нишони яксаду чилу чор ҳазор барқарор шудааст. Ҳафт рӯзи Иди Хаймаҳо даврае барои ғайрияҳудиён аст. Агар мо замони ғайрияҳудиёнро, ки аз қонуни якшанбе оғоз меёбад, канор гузорем, ва сеюним рӯзеро, ки дар соли 2023 ба анҷом расиданд, низ канор гузорем, мо маъбади яксаду чилу чор ҳазорро дорем, ки дар дохили панҷоҳ рӯзи мавсими Пантикост, аз 31 декабри соли 2023 то қонуни якшанбеи наздикоянда, муаррифӣ шудааст.

Панҷ рӯз аз эҳё барои бокирагон, сӣ рӯзе, ки пас аз он барои коҳинон меоянд. Сипас панҷ рӯзи паёми карнай аз ҷониби бокирагон, ки бо суъуди онҳо ба поён мерасад, ҳангоме ки чиҳил рӯз анҷом меёбад, ва баъд аз он панҷ рӯз то доварӣ, ва баъд панҷ рӯз то қонуни якшанбе. Ҳамчун рамзи бокирагон, рақами «5» қадамҳои саду чилу чор ҳазорро баён мекунад, ки бокирагонанд ва ҳамчунин коҳинон мебошанд.

Дар давоми сӣ рӯзи таълим, мӯҳри ниҳоӣ ва ҳафтум бардошта мешавад, ва маҳз дар ҳамон давра Миллер мебинад, ки ҷавоҳирот барқарор карда мешаванд. «Биё ва бубин» рамзест, ки бар асоси чор мӯҳри аввал қарор дорад; пас, ҳангоме ки мӯҳри ҳафтум кушода шуд, ба Миллер гуфта шуд: «Биё ва бубин», аммо ҳамаи фариштагони осмон танҳо дар сукут назора мекунанд. Хоби Миллер мӯҳр шудани ҷавоҳиротеро муайян месозад, ки онҳо яксаду чилу чор ҳазор ҳастанд, ва ҳамзамон ҷавоҳиротеро низ муайян месозад, ки паёми Нидои Нимашаб мебошанд. Он паём қудратро ба бокирагон мерасонад, ки мӯҳр шуданро ба анҷом мерасонад, ва марди дорои хасуи ғуборруб Он Якеро муайян месозад, ки ҳам расулон ва ҳам паёмро идора мекунад.

Соли 2024 имтиҳони бунёдӣ аст, ва акнун дар соли 2026 имтиҳони маъбад фаро расидааст. Мо ҳоло дар давраи сӣрӯза қарор дорем, ки дар он Масеҳ таълим медиҳад, ва надонистани ин воқеият марговар аст.

Шинохтани паём ва паёмовар унсуре аз озмоиши бунёдӣ буд, ки онро Рум ҳангоми барқарор намудани рӯъё намояндагӣ мекард, ва ҳамчунин унсуре аз достони Илёс ва Аҳъоб мебошад.

> Ва дар соли сию ҳаштуми Осо подшоҳи Яҳудо, Аҳъоб писари Умрӣ бар Исроил подшоҳӣ карданро оғоз намуд; ва Аҳъоб писари Умрӣ бар Исроил дар Сомария бисту ду сол подшоҳӣ кард. Ва Аҳъоб писари Умрӣ дар назари Худованд аз ҳамаи онҳое ки пеш аз ӯ буданд, бештар бадӣ кард. Ва чунин воқеъ шуд, ки гӯё барои ӯ дар гуноҳҳои Ёробъом писари Набот рафтор кардан чизи сабуке бошад, ки Изобал духтари Этбаал подшоҳи сидӯниёнро ба занӣ гирифт, ва рафта Баалро парастиш намуд ва ба ӯ саҷда кард. Ва барои Баал дар хонаи Баал, ки онро дар Сомария бино карда буд, қурбонгоҳе барпо намуд. Ва Аҳъоб ашерае сохт; ва Аҳъоб бештар аз ҳамаи подшоҳони Исроил, ки пеш аз ӯ буданд, Худованд Худои Исроилро ба хашм овард. Дар айёми ӯ Ҳиил байт-элилӣ Ериҳӯро бино кард: таҳкурсии онро бар Абироми нахустзодаи худ гузошт, ва дарвозаҳои онро бар Сегуб писари хурдии худ барпо кард, мувофиқи каломи Худованд, ки ба воситаи Еҳушаъ писари Нун гуфта буд. Ва Илёс тишбитӣ, ки аз сокинони Ҷилъод буд, ба Аҳъоб гуфт: «Қасам ба ҳаёти Худованд Худои Исроил, ки ман ба ҳузури Ӯ меистам, дар ин солҳо на шабнам хоҳад буд ва на борон, магар мувофиқи каломи ман». 3 Подшоҳон 16:29–17:1.

Рақамҳое, ки бо Аҳъоб алоқаманданд, ба заминаи ин порча меафзоянд. «Сию ҳашт» маънои «бархостан»-ро дорад. Ба Исроил фармуда шуда буд, ки дар соли сию ҳаштум «бархезад» ва ба Замини Мавъуд дохил шавад.

> «Акнун бархезед, — гуфтам ман, — ва аз ҷӯйи Зеред бигзаред». Ва мо аз ҷӯйи Зеред гузаштем. Ва муддате ки аз Қодеш-Барнеъа баромада, то аз ҷӯйи Зеред гузаштем, сию ҳашт сол буд, то тамоми насли мардони ҷангӣ аз миёни лашкар нест шуданд, чунон ки Худованд ба онҳо қасам хӯрда буд. Такрори Шариат 2:13, 14.

Исо он марди маъюберо, ки сию ҳашт сол дошт, шифо дод, вақте ба ӯ гуфт: «Бархез».

> Ва он ҷо марде буд, ки сию ҳашт сол гирифтори беморӣ буд. Чун Исо ӯро дид, ки хобидааст, ва донист, ки вай аллакай муддати дарозе дар он ҳолат аст, ба ӯ гуфт: «Оё мехоҳӣ шифо ёбӣ?» Он марди нотавон ба Ӯ ҷавоб дод: «Эй оғо, касе надорам, ки ҳангоме ки об ба ҷунбиш меояд, маро ба ҳавз фурорад; ва то ман меоям, дигаре пеш аз ман фуруд меояд». Исо ба ӯ гуфт: «Бархез, бистари худро бардор ва роҳ рав». Ва дарҳол он мард шифо ёфт, бистари худро бардошт ва роҳ рафт; ва он рӯз рӯзи шанбе буд. Юҳанно 5:5–9.

Ҷосия Литч дар соли 1838 пешгӯие баён кард, ки онро дар соли 1840 мушаххастар гардонд. Соли сию ҳаштуме, ки Мусо дар Такрори Шариат ба он ишора мекунад, ҳамчунин соли чиҳилум буд. Раванди дуқадамии Ҷосия Литч бо эҳёи дуқадамии ҳамноми ӯ, подшоҳ Ҷӯшиё, мувофиқат мекард. Рақамҳои 38 ва 40 дар робита бо якдигар бархостанро ифода мекунанд, ки ҳамон чизест, ки бо ду шоҳид рӯй медиҳад, вақте ки онҳо ба абрҳо боло бардошта мешаванд.

Бо Литч, боло бардоштан ба воситаи паёми Ислом дар войи дуюм ба анҷом расид. Он боло бардоштание, ки бо сууди Масеҳ нишон дода шудааст, пас аз паёми карнаи Ислом меояд. Он ду қадами аввали аломати роҳи карнай, сууд ва доварӣ, ба воситаи Литч тимсолан нишон дода шуданд, ки ду қадами ӯ низ бо эҳёи дузинагӣ ва ислоҳоти шоҳ Юшиё тимсолан нишон дода шуда буданд. Дар Такрори Шариат амр ин буд, ки бархезанд ва ба Замини Мавъуд дохил шаванд, ва боло бардоштани байрақ дар қонуни якшанбе айнан ҳамон ваъда аст.

Аҳъоб бисту ду сол подшоҳӣ кард; бинобар ин, вай дар он даврае подшоҳӣ мекунад, ки Илоҳият бо инсоният муттаҳид мегардад, ва он ҳамон давраи сӣ рӯз аст, ки пеш аз паёми карнай меояд. Аҳъоб Трамп аст, ки дар ояндаи бисёр наздик бо Изобал издивоҷ хоҳад кард. Дар давраи Трамп, танҳо Илёс паёми борон дорад. Ин воқеият асосист, зеро ҳаракати яксаду чилу чор ҳазор ҳаракати усули «хат бар хат» аст; ва он усул бар он ҳақиқати асосӣ бино шудааст, ки ҳаракати ислоҳоти яксаду чилу чор ҳазор аз ҷониби ҳар як ҳаракати ислоҳоти таърихи муқаддас намунавор нишон дода шудааст. Дар ҳар яке аз он ҳаракатҳо роҳбарон қисми раванди озмоиш буданд. Ҳар дафъа.

Аҳъоб ҳафтумин подшоҳ аз Еробъом аст, ва мо борҳо нишон додаем, ки чӣ гуна Аҳъоб давлатро дар айёми буҳрони қонуни якшанбе ифода мекунад. Мо нишон додаем, ки чӣ гуна калисои Лоудикиягии Адвентистони рӯзи ҳафтум дар соли 1863 Ериҳӯро аз нав бино кард, ки ин ба Уайтҳо писари калонӣ ва хурдии онҳоро арзиш дошт, ва Ериҳӯро дар замони қонуни якшанбе ба сурати рамзӣ пешнамоиш дод. Соли 1863 қонуни якшанберо ба таври рамзӣ ифода мекунад.

Ин порча пур аз рамзҳост, ки он давраро ҳамчун вақти муҳр задани яксаду чилу чор ҳазор муайян месозад; ва дар он давраи замонӣ рад кардани фаҳмиши Миллер дар бораи ҳақиқате, ки бар ҷадвали соли 1843‑и Ҳабаққуқ гузошта шуда буд, исёни бунёдист; ва ин беэътиноӣ ба фиристодаи баргузидаи Худоро низ дар бар мегирад, таҳти ҳамон баҳонае ки шӯришгарони Қӯраҳ ва шӯришгарони соли 1888 пеш оварда буданд, ки иддао мекарданд, тамоми ҷамоат муқаддас аст.

Мо ҳоло дар озмоиши маъбад қарор дорем, ҳангоме ки равзанаҳои осмон ҳамроҳ бо дари диспенсатсионӣ кушода мешаванд. Дари диспенсатсионӣ гузаришро барои коҳинон аз Лоудикия ба сӯи коҳинони Филаделфия нишон медиҳад. Он ҷудошавии ҷавоҳироти қалбакӣ ва ҳақиқии хоби Миллерро нишон медиҳад. Равзанаҳо лаънат ё баракатро муайян мекунанд. Малокии сеюм озмоишро бар бозгардонидан асос мегузорад. Хоби Миллер барқароршавии ҳам коҳинон ва ҳам паёмро таъкид мекунад. Ваҳйи нуздаҳум лашкари Худовандро муайян мекунад, ки бархезонда мешавад, вақте ки пешгӯии паёми карнаи Ислом ба иҷро мерасад.

Санҷише, ки пеш аз санҷиши лакмусии паёми карнай меояд, дувумин санҷиш аст, ва он санҷиши маъбад мебошад. Хоби Миллер дучандшавиро ба вуҷуд меоварад, ки ҳамеша бо санҷиши дувум алоқаманд аст, зеро хоби Миллер аз ҷавоҳирот ҳам ҳамчун паёмҳо ва ҳам ҳамчун паёмрасонҳо истифода мебарад. Санҷиши маъбад татбиқи усули «сатр бар сатр»-и борони охирро дар бар мегирад. Он аз коҳинон талаб мекунад, ки маъбадро дар хатҳои гуногуни нубувват бубинанд, то паёмҳоро ҳамоҳанг созанд. Тобути бузургтари марди хасучин маъбади яксаду чилу чаҳор ҳазор аст, ва анбори Малокӣ ҳамон аст. Дили таҷҳизоти маъбад сандуқи аҳд аст, ки каррубиёни пӯшонанда пайваста ба он менигаранд, ва ба ин васила марказияти таваҷҷуҳи ҳамаи мавҷудоти муқаддасро таъкид менамоянд. Муқаддасон дар ин таърих бояд ба маъбад нигаранд ва ба сандуқ чашм дӯзанд.

Маъбади саду чиҳилу чор ҳазор мавзӯи Левиён бисту се мебошад ва он хатти таърихиро пешкаш мекунад, ки дар айёми Масеҳ бо он чи ки хоҳар Уайт «мавсими Пантикостӣ» меномад, ба иҷро расид. Аз эҳё то Пантикост, ё аз 31 декабри соли 2023 то қонуни якшанбе, хатти нубувватии Левиён бисту се маъбади саду чиҳилу чор ҳазорро намояндагӣ мекунад. Он таърих бо як аломати роҳ иборат аз се қадам оғоз мешавад, ки пас аз он панҷ рӯз меояд, ва бо як аломати роҳ иборат аз се қадам поён меёбад, ки пас аз он панҷ рӯз меояд. Дар миёни таърихҳои алфа ва омега сӣ рӯзи мӯҳргузории коҳинон қарор дорад. Он хатти куллӣ бо шанбеи рӯзи ҳафтум оғоз шуда, бо шанбеи соли ҳафтум анҷом меёбад. Дар ин сатҳ маъбади саду чиҳилу чор ҳазор киштӣест, ки 8 ҷонро ба замини навсохта хоҳад бурд, ва ҳамчунин сандуқи аҳд аст, ки онро ду фаришта соя меафкананд, ҳамон тавр ки он ду шанбе ба маъбади коҳинотии саду чиҳилу чор ҳазор, ки бо мавсими Пантикостӣ намояндагӣ шудааст, соя меафкананд.

Ибодатҳо, боби бисту сеюм, дар бораи коҳиноти яксаду чилу чор ҳазор дар замони зуҳури ниҳоии мавсими Пантикост аст, ки бо эҳёи Масеҳ оғоз ёфт ва то панҷоҳ рӯз баъд, то рӯзи Пантикост, идома кард. Мавсими Пантикост он гоҳ муқаррар мегардад, ки бисту ду ояти аввали Ибодатҳо, боби бисту сеюм, бо бисту ду ояти охири он мутобиқ карда шавад. Хоби Вилям Миллер муайян месозад, ки ҷавоҳироти каломи Худо ҳам паём аст ва ҳам паёмрасонон.

> «Ман фурсатҳои гаронбаҳое доштам, то таҷрибае ба даст оварам. Ман дар паёмҳои фариштаи якум, дуюм ва сеюм таҷрибае доштам. Фариштагон чунин тасвир шудаанд, ки дар миёнаи осмон парвоз карда, ба ҷаҳон паёми огоҳӣ эълон менамоянд ва ба мардуме, ки дар рӯзҳои охирини таърихи ин замин зиндагӣ мекунанд, робитаи мустақим доранд. Ҳеҷ кас овози ин фариштагонро намешунавад, зеро онҳо рамзе ҳастанд, ки халқи Худоро намояндагӣ мекунанд, ки дар ҳамоҳангӣ бо олами осмон амал мекунанд. Мардон ва занон, ки аз ҷониби Рӯҳи Худо мунаввар гардидаанд ва ба воситаи ҳақиқат тақдис ёфтаанд, ин се паёмро ба тартиби онҳо эълон мекунанд». Life Sketches, 429.

Фариштагон рамзҳои қавми Худо мебошанд, ки паёмеро, ки аз ҷониби фаришта ифода мешавад, эълон мекунанд.

> «Вақт кӯтоҳ аст. Паёмҳои фариштаи якум, дуюм ва сеюм ҳамон паёмҳоянд, ки бояд ба ҷаҳон расонда шаванд. Мо овози се фариштаро ба маънои аслӣ намешунавем, балки ин фариштагон дар Ваҳй қавмеро намояндагӣ мекунанд, ки бар замин хоҳанд буд ва ин паёмҳоро хоҳанд расонд.

> «Юҳанно дид, ки “Фариштаи дигаре аз осмон нозил мешуд, ки қудрати бузург дошт; ва тамоми замин аз ҷалоли ӯ мунаввар гардид.” Ваҳй 18:1. Он амал овози халқи Худост, ки ба ҷаҳон паёми огоҳкунанда эълон мекунад». The 1888 Materials, 926.

Фариштагон рамзи он мардуманд, ки паёмҳои бо фариштагон муаррифишударо мерасонанд. Вилям Миллер ба таври нубувватӣ дар бисёр татбиқот муаррифӣ шудааст. Яке аз он татбиқот ин аст, ки Миллер ба василаи аввалин ва охирин пешгӯиҳои замонӣ, ки ӯ ба эълони онҳо роҳнамоӣ шуда буд, муаррифӣ мегардад. Ҳафт замон, ё 2,520 соле, ки дар соли 1798 ба поён расид, кашфи алфои Миллер буд, ва поксозии муқаддасгоҳ дар поёни 2,300 шом ва саҳар, дар 22 октябри соли 1844, кашфи омегаи Миллер буд. Таърихи миллерӣ аз соли 1798 то 1844 муаррифӣ мегардад, ва гарчанде ки он таърихи фариштаи якум ва дуюм буд, он бо номи паёмовари он таърих хонда мешавад. Таърихи миллерӣ нишон медиҳад, ки Миллер «овоз»-е буд, ки паёми фариштаи якум ва дуюмро эълон мекард, ва фариштаи якум оғози довариро дар 22 октябри соли 1844 эълон намуд, ва фариштаи якум дар замони поён, дар соли 1798, ҳангоми анҷоми парокандагии «ҳафт замон»-аи подшоҳии Исроил, расид. Миллер рамзи ҳам пешгӯии 2,520-сола ва ҳам пешгӯии 2,300-сола мебошад.

Аввалин аломати роҳи соли 1798 эълон кард, ки доварӣ ҳангоме оғоз хоҳад шуд, ки 2,300 сол 22 октябри соли 1844 ба анҷом расанд. Сипас Худованд нури Шанбеи рӯзи ҳафтумро ошкор сохт, ва қасди Ӯ ин буд, ки корро ба анҷом расонад; бинобар ин Ӯ кӯшиш кард, ки дар соли 1856 нури иловагӣ дар бораи ҳафт замонро боз кунад, аммо ба ҷои имон исён зоҳир гардид. Ҳафт замон алфои таърихи миллеритист ва 2,300 омега мебошад.

Ҳафт замон бо шанбеи соли ҳафтум ифода шудааст, ва 2,300 бо шанбеи рӯзи ҳафтум ифода шудааст. Таърихи миллериён бо солҳои 1798 ва 1844 ифода мешавад, ва 1798 ҳафт замонро ифода мекунад ва 1844 2,300 солро ифода мекунад. Ин ду шанбе такягоҳҳои таърихе мебошанд, ки дар Левӣ бисту се ифода шудааст. Ин ду шанбе ду паёмро ифода мекунанд, ки як паёмро ташкил медиҳанд. Ин ду паём миллериёнро ифода мекунанд, зеро мардуме, ки паёмҳоро эълон мекунанд, фариштагонеро ифода мекунанд, ки паёмро рамзӣ месозанд. Дар соли 1798 фариштаи аввал омад ва дар соли 1844 фариштаи сеюм омад.

Левитус бисту се дорои ҳафт ид ва ҳафт маҷлиси муқаддас аст, ҳарчанд ҳар ид маҷлиси муқаддас нест ва баръакс низ ҳамчунин. Ҳамаи идҳо миёни аввалин ва охирин маҷлиси муқаддас ҷой мегиранд, ки яке дар оғоз шанбеи рӯзи ҳафтум аст ва дигаре дар анҷом шанбеи соли ҳафтум. Таърихи идҳо бо ду шанбе ҳошиябандӣ шудааст, ки Уилям Миллер ва миллериёнро намояндагӣ мекунанд.

Ҳангоме ки бисту ду ояти аввал ва бисту ду ояти охир дар Левизод 23 бо ҳам ҷамъ оварда мешаванд, мавсими Пантикост муайян мегардад. Сохторе, ки аз ба ҳам овардани ин сатрҳо барқарор мешавад, комилан илоҳист. Мавсими Пантикостии ин сохтор ба таври равшан се қадами се фариштаро тасвир мекунад. Он мӯҳри «Ҳақиқат»-ро бар худ дорад. Он мӯҳри Алфа ва Омегаро бар худ дорад. Он мӯҳри Палмонӣ-ро бар худ дорад. Он шогирдро ба айни дили Қудси Ақдас роҳнамоӣ мекунад. Он маъбади саду чилу чаҳор ҳазорро муайян мекунад. Он то ба замини аз нав офаридашуда тӯл мекашад.

Ин ҳақиқати Ибодатнома боби бисту сеюм акнун дар иртибот бо имтиҳони маъбад, ки пеш аз имтиҳони литмус ва имтиҳони сеюм меояд, кушода мешавад. Фариштаи сеюм соли 1844 омад, сипас боз дар 11-уми сентябр ва сипас боз дар соли 2023. Вақте ки фариштаи сеюм соли 1844 омад, вафодорон мебоист бо имон аз пайи Масеҳ ба Қудси муқаддасҳо раванд. Ибодатнома боби бисту сеюм роҳ ба сӯи Қудси муқаддасҳост ва ҷузъе аз имтиҳони маъбадро ифода мекунад. Ба Юҳанно гуфта шуд, ки маъбад ва низ парастандагони даруни онро чен кунад.

Сандуқи Миллер маъбад аст, ва ҷавоҳирот парастандагонанд, ки дар он ҷо ҳастанд. Анбори Малахӣ маъбад аст, ва даҳякҳо парастандагонанд, ки дар он ҷо ҳастанд. Мавсими Пантикост, чунон ки дар татбиқи «қатор бар қатор»-и Ибодат (Левӣ) бисту сеюм нишон дода шудааст, маъбади яксаду чилу чор ҳазорро ифода мекунад. Бевоситатар, он сандуқи аҳдро тасвир менамояд, бо каррубиёни пӯшонанда, ки ба Даҳ Аҳком, асои Ҳорун, ки шукуфта буд, ва кӯзаи тиллоии манна менигаранд.

Керубҳои сояафкан фариштагонанд, ва фариштагон ҳам паём ва ҳам паёмрасонро муаррифӣ мекунанд. Паёме, ки паёми алфои Левизод бисту се мебошад, шанбеи рӯзи ҳафтум аст, ва паёми омега шанбеи соли ҳафтум мебошад. Ҳарду паёманд, ва онҳо инчунин паёмҳои алфо ва омегаи Уилям Миллер ва миллериён мебошанд: бо иҷрои «ҳафт замон» дар соли 1798, ки рамзи шанбеи соли ҳафтум аст, ва дар соли 1844 Худо қавми Худро ба Қудси Ақдас раҳнамун сохт, ки дар он ҷо онҳо шанбеи рӯзи ҳафтумро кашф карданд. Он ду шанбе аввалин ва охирин маҷлисҳои муқаддас дар Левизод бисту се мебошанд, ва фасли Пантикост дар миёни ҳар дуи онҳо ҷойгир шудааст, ҳамон тавре ки сандуқ дар миёни ду керуби сояафкан ҷойгир буд.

Маъбад бояд чен карда шавад, ва ин дар бар мегирад, ки саҳни ба ғайрияҳудиён додашударо тарк намоянд. Дар вақти қонуни якшанбе доварӣ барои хонаи Худо ба анҷом мерасад, ва доварии ғайрияҳудиён оғоз меёбад. Замонҳои ғайрияҳудиён дар соли 1798, дар анҷоми 1,260 сол, ва дар анҷоми сеюним рӯз, (рамзе аз 1,260) ба поён расиданд; ва Юҳанно мебоист саҳнро тарк намояд.

> Ва ба ман қамише монанди асое дода шуд; ва фаришта истода, гуфт: «Бархез ва маъбади Худо, ва қурбонгоҳ, ва онҳоеро, ки дар он саҷда мекунанд, чен кун. Аммо саҳни берунаи маъбадро тарк намо ва онро чен макун; зеро он ба халқҳо дода шудааст; ва шаҳри муқаддасро онҳо чиҳилу ду моҳ поймол хоҳанд кард». Ваҳй 11:1, 2.

Саҳн бояд вогузошта мешуд, зеро он ба халқҳо дода шуда буд, ки онро сеюним рӯз, ё чилу ду моҳ, поймол мекарданд.

> Ва онҳо ба дами шамшер хоҳанд афтод, ва ба асорат ба миёни ҳамаи халқҳо бурда хоҳанд шуд; ва Ерусалим аз ҷониби ғайрияҳудиён поймол хоҳад гардид, то даме ки замонҳои ғайрияҳудиён ба анҷом расанд. Луқо 21:24.

Вақтҳои халқҳо дар соли 1798 ба анҷом расид, вақте ки китоби Дониёл кушода шуд.

> «Дар маъбади Уршалим девори пасте саҳни беруниро аз ҳамаи қисматҳои дигари бинои муқаддас ҷудо мекард. Бар ин девор навиштаҷотҳое ба забонҳои гуногун мавҷуд буданд, ки эълон мекарданд: ба ҷуз яҳудиён, ба ҳеҷ кас иҷозат дода намешавад, ки аз ин ҳад гузарад. Агар ғайрияҳудие ҷуръат мекард, ки ба ҳавлии дарунӣ дарояд, ӯ маъбадро палид месохт ва ҷазои онро бо ҷони худ мепардохт. Аммо Исо, ки бунёдгузори маъбад ва хизмати он буд, ғайрияҳудиёнро бо риштаи ҳамдардии инсонӣ ба сӯи Худ ҷалб намуд, дар ҳоле ки файзи илоҳии Ӯ наҷотеро, ки яҳудиён рад карда буданд, ба онҳо мерасонид». Орзуи асрҳо, 194.

31 декабри соли 2023 сеюним рӯзи нубувватиро аз ноумедии 18 июли соли 2020 ба анҷом расонд. Он сеюним сол нишон медиҳад, ки паёми нубувватӣ дар он вақт мӯҳршиканӣ карда мешуд, ва замонҳои халқҳо ба анҷом расид, ва аз чен кардани маъбад ва парастандагони даруни он даст кашида шуд. Дар қонуни якшанбе, ки дар мавсими Пантикост Рӯзи Пантикост буд, доварӣ ба сӯи халқҳо мегузарад. Вақте ки мо ҳангоми чен кардани маъбади саду чилу чор ҳазор аз замонҳои халқҳо даст мекашем, мебинем, ки аз 31 декабри соли 2023 то қонуни якшанбе ҳамон маъбад аст.

Шаҳодати маъбад ин аст, ки он дар ду марҳила барпо мегардад: аввал таҳкурсӣ, сипас маъбад анҷомёфта шинохта мешавад, вақте ки санги таҳкурсие, ки рад шуда буд, ба таври аҷоиб сари гӯша мегардад. Таҳкурсӣ замоне гузошта шуд, ки Исроили қадим дар таърихи фармони аввал аз Бобил берун омад, ва маъбад дар таърихи фармони дуюм, вале пеш аз фармони сеюм, ба анҷом расид. Имтиҳони таҳкурсӣ дар соли 2024 рӯй дод ва ҳоло мо дар имтиҳони маъбад қарор дорем. Он имтиҳони маъбад дар озмоиши сеюм ва литмусӣ ба поён мерасад, ва имтиҳони маъбад аз қавми Худо талаб мекунад, ки маъбадро чен намоянд.

Маъбад дар Ибодот бисту сеюм аз 31 декабри соли 2023 то қонуни якшанбе бардошта мешавад, ва дар дохили он таърихи нубувватӣ се озмоише, ки ҳамеша ҳангоми кушода шудани мӯҳри як нубувват рӯй медиҳанд, намояндагӣ шудаанд. Охирини он се озмоиш санҷиши лакмус аст, ки онро маҷлиси хаймавии Эксетер намояндагӣ мекард. Дар он маҷлис шумо ё дар хайма ба маҷлисҳо ҳозир мешудед, ки дар он ҷо Устод Сноу ду бор паёми худро дар бораи Нидои ҳақиқии Нимаи шаб пешниҳод кард, ё ба маҷлисҳои эҳсосотӣ ва носолими хаймаи Уотертаун мерафтед. Вақте ки маҷлисҳо ба анҷом расиданд, паёми Нидои ҳақиқии Нимаи шаб мисли мавҷи пурзӯр паҳн шуд. Эксетер санҷиши лакмус буд, ва санҷиши лакмус мӯҳргузориро намояндагӣ мекунад.

Ҷаласаи хаймаи Экзетер ба воситаи вуруди тантанавии Масеҳ ба Ерусалим пешакӣ намунагузорӣ шуда буд, ва Лаъзор хареро, ки Исо бар он савор шуд, роҳнамоӣ мекард. Марги Лаъзор ноумедии 18 июли соли 2020 буд, аммо ӯ ҳамчунин мӯъҷизаи тоҷгузори Масеҳ ва «мӯҳри» илоҳияти Ӯ буд.

> «Агар Масеҳ дар хонаи бемор мебуд, Лаъзор намемурд; зеро шайтон бар ӯ ҳеҷ қудрате намедошт. Марг наметавонист дар ҳузури Бахшандаи Ҳаёт тири худро ба сӯи Лаъзор равона созад. Бинобар ин, Масеҳ дур монд. Ӯ ба душман иҷозат дод, ки қудрати худро ба кор барад, то ӯро чун душмани мағлуб ба ақиб ронад. Ӯ иҷозат дод, ки Лаъзор зери ҳукмронии марг бигзарад; ва хоҳарони ғамзада бародари худро диданд, ки дар қабр ниҳода шуд. Масеҳ медонист, ки ҳангоме ки онҳо ба рӯи беҷони бародари худ менигаранд, имони онҳо ба Наҷотдиҳандаи худ сахт озмуда хоҳад шуд. Аммо Ӯ медонист, ки ба сабаби муборизае, ки онҳо акнун аз сар мегузарониданд, имони онҳо бо қудрате бисёр бузургтар хоҳад дурахшид. Ӯ ҳар дарди андӯҳеро, ки онҳо таҳаммул мекарданд, бар дӯш кашид. Ӯ онҳоро камтар дӯст намедошт, зеро даранг намуд; балки медонист, ки барои онҳо, барои Лаъзор, барои Худи Ӯ, ва барои шогирдонаш, пирӯзие бояд ба даст оварда мешуд.»

> «“Ба хотири шумо,” “то ки шумо имон оваред.” Барои ҳамаи онҳое ки дасти роҳнамои Худоро ҷӯёнанд, лаҳзаи бузургтарин рӯҳафтодагӣ ҳамон вақте аст, ки ёрии илоҳӣ наздиктарин мебошад. Онҳо ба тирактарин қисми роҳи худ бо шукргузорӣ менигаранд. “Худованд медонад, ки чӣ гуна парҳезгоронро халос кунад,” 2 Петрус 2:9. Аз ҳар васваса ва ҳар озмоиш Ӯ онҳоро бо имони устувортар ва таҷрибаи ғанитар берун хоҳад овард.

> «Дар таъхир андохтани омадан ба назди Лаъзор, Масеҳ нисбат ба онҳое ки Ӯро қабул накарда буданд, мақсади раҳмдилонае дошт. Ӯ даранг кард, то ки бо зинда гардонидани Лаъзор аз мурдагон ба қавми саркаш ва беимони Худ далели дигаре бидиҳад, ки Ӯ дар ҳақиқат “қиёмат ва ҳаёт” аст. Ӯ намехост аз тамоми умед нисбат ба ин қавм, он гӯсфандони мискину саргардони хонадони Исроил, даст кашад. Дили Ӯ аз сабаби бетавагии онҳо мешикаст. Дар раҳмати Худ Ӯ қасд кард, ки ба онҳо боз як далели дигар бидиҳад, ки Ӯ Барқароркунанда аст, Он Ягонае ки танҳо Ӯ метавонист ҳаёт ва абадиятро ошкор созад. Ин бояд далеле мебуд, ки коҳинон натавонанд онро нодуруст таъбир кунанд. Ин сабаби таъхири Ӯ дар рафтан ба Байт-Ҳинё буд. Ин мӯъҷизаи тоҷгузор, зинда гардонидани Лаъзор, бояд бар кори Ӯ ва бар даъвои Ӯ ба илоҳият мӯҳри Худоро менишонд». Ҳаваси Аҳрор, 528, 529.

Вуруди зафармандона аз во кардани як хар барои он ки Масеҳ бар он савор шавад, оғоз ёфт.

> Ва ҳангоме ки ба Ерусалим наздик шуданд ва ба Байт-Фоҷӣ, назди кӯҳи Зайтун расиданд, он гоҳ Исо ду шогирдро фиристода, ба онҳо гуфт: «Ба деҳае, ки рӯ ба рӯи шумост, биравед, ва дарҳол хареро баста ва курраи онро бо вай хоҳед ёфт; онҳоро воз карда, назди Ман биёред. Ва агар касе ба шумо чизе гӯяд, бигӯед: “Худованд ба онҳо эҳтиёҷ дорад”; ва дарҳол онҳоро хоҳад фиристод». Ва ҳамаи ин воқеъ шуд, то ба амал ояд он чи ба воситаи пайғамбар гуфта шудааст, ки мегӯяд: «Ба духтари Сион бигӯед: инак, Подшоҳи ту назди ту меояд, ҳалим ва савор бар харе, ва бар куррае, ки бачаи хар аст». Ва шогирдон рафта, чунон ки Исо ба онҳо фармуда буд, амал карданд. Матто 21:1–6.

Паёми Фиғони нисфи шаб ба паёми фариштаи дуюм, ки ҳангоми ноумедии аввал расида буд, ҳамроҳ гардид. Дар айёми Масеҳ он ноумедӣ марги Лаъзор буд, ва барои миллериён он пешгӯии иҷронашудаи соли 1843 буд, ки 19 апрели соли 1844 фаро расид. Ҳар дуи он ноумедиҳо 18 июли соли 2020-ро ифода мекунанд.

Дар мавсими Пантикост, ки дар Ибодатнома бисту се тасвир ёфтааст, санҷиши ҳалкунанда ба воситаи нишонаи сегонаи иди карнайҳо, суъуди Масеҳ ва Рӯзи Каффорат ифода мегардад. Ин се қадам санҷиши ҳалкунандаро нисбат ба ду озмоиши аввали таҳкурсӣ ва маъбад намояндагӣ мекунанд. Ин се қадам панҷ рӯз пеш аз қонуни якшанбеи Пантикост меоянд ва боло бардошта шудани саду чилу чор ҳазорро ҳамчун байрақ ифода менамоянд. Агар онҳо аз санҷиши ҳалкунанда бигзаранд, боло бардошта мешаванд; агар нагузаранд, аз тирезаҳои хоби Миллер берун дамонда мешаванд.

Қадами сеюми муҳргузорӣ Рӯзи Кафорат аст ва он маҳв гардидани гуноҳро ифода мекунад. Қадами дуюм боло бардоштани ҳадяи Молокӣ аз ҷониби левиён аст, ва қадами аввал паёми карнайҳо мебошад. Аз соли 1844 инҷониб инсоният дар таърихи садо додани карнайи ҳафтум зиндагӣ мекунад. Паёми берунии карнайи ҳафтум паёми войи сеюми Ислом аст, ва паёми дохилии карнайи ҳафтум кори Масеҳ аст, ки Илоҳияти Худро бо инсонияти яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор муттаҳид месозад.

Мо дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> «Дар навиштаҳои анбиё манзараҳое тасвир шудаанд, ки, ҳарчанд аз ҷиҳати қадимӣ бисёр куҳананд, ба мо бо тозагӣ ва қуввати ваҳйҳои нав зоҳир мегарданд. Ба василаи имон мо дарк мекунем, ки ин сабтҳои муносибати Худо бо қавми Худ дар асрҳои гузашта маҳфуз дошта шудаанд, то мо сабақҳоеро, ки Худо мехоҳад ба воситаи таҷрибаҳои имрӯза ба мо биёмӯзад, тамйиз намоем.

> «Чун мо, чуноне ки ҳастем, дар даврае зиндагӣ мекунем, ки аз ҷиҳати аҳамият ҳеҷ камтар аз давраи пеш аз омадани дуюми Масеҳ нест, мо бояд махсусан эҳтиёткор бошем, то аз содир кардани хатоҳое, ки яҳудиёни дар замони омадани аввали Масеҳ зиндагикунанда карда буданд, парҳез намоем.»

> «Чунончи роҳбарони яҳудӣ, ки тадриҷан низоми расмии ибодатеро ба вуҷуд оварданд, ки дар он аҳаммияти масъалаҳои ғайриасосӣ бисёр бузург нишон дода мешуд, баъзе одамон имрӯз низ дар хатаранд, ки ҳақиқатҳои муҳимеро, ки ба ин насл тааллуқ доранд, аз назар дур созанд ва ба ҷустуҷӯи он чизҳое бипардозанд, ки нав, аҷиб ва мафтункунандаанд.»

> «Зарур аст, ки принсипҳои воло парварида шаванд. Онҳое ки дар пайи андешаҳои хаёлӣ меҷӯянд ва онҳоро тарғиб мекунанд, бояд пеш аз он ки ба таълими дигарон иқдом намоянд, омӯхта шаванд, ки ҳақиқат чист. Назарияҳо ва фарзияҳои сохтаи инсон набояд ҳамчун ҳақиқат ҷустуҷӯ карда шаванд.

> Бисёранд касоне, ки ба усул содиқанд, чунонки фӯлод устувор аст, ва ба инҳо мадад расонида хоҳад шуд ва баракат дода хоҳанд шуд; зеро онҳо миёни айвон ва қурбонгоҳ гиря карда, мегӯянд: «Қавми Худро, эй Худованд, бубахш, ва мероси Худро ба нанг таслим макун». Мо бояд бигзорем, ки усулҳои бунёдии паёми фариштаи сеюм равшан ва возеҳ намоён бошанд. Сутунҳои бузурги имони мо ҳар бореро, ки бар онҳо ниҳода шавад, нигоҳ хоҳанд дошт.

> «Дар ин асри гумроҳӣ, орзуҳои хаёлӣ ва хаёлпарварӣ, мо бояд усулҳои аввалини таълимоти Масеҳро биомӯзем. Биёед кӯшиш намоем, то тавонем бо ҳавворӣ бигӯем: “Зеро ҳангоми ба шумо маълум гардонидани қувват ва омадани Худованди мо Исои Масеҳ, мо аз афсонаҳои бо ҳила тартибдодашуда пайравӣ накардаем.” Худованд моро даъват мекунад, ки аз усулҳои олӣ ва наҷиб пайравӣ намоем.»

> «Ҳақиқат, ҳақиқати ҳозира, ҳамон аст, ки Каломи Худо онро чунин муаррифӣ мекунад. Худованд мехоҳад, ки қавми Ӯ худро аз ҳар зиёдатӣ, аз ҳар он чи ба ирфони ботил майл медиҳад, нигоҳ доранд. Бигзор онҳое ки васваса мешаванд, то ба ақидаҳои хаёлӣ ва тасаввурии сохта дода шаванд, нақбро ба умқи маъданҳои ҳақиқати осмонӣ фурӯ баранд ва ганҷеро ба даст оваранд, ки барои қабулкунандаи он маънои ҳаёти ҷовидониро дорад. Дар Калом гаронбаҳотарин ҳақоиқ мавҷуданд. Инҳо аз ҷониби касоне ёфт хоҳанд шуд, ки бо ҷиддият меомӯзанд; зеро фариштагони осмонӣ ҷустуҷӯро роҳнамоӣ хоҳанд кард.»

> «Ба онҳое ки ҳоло бар замин зиндагӣ мекунанд, Павлус эълон намуд: “Зеро замоне хоҳад омад, ки таълимоти солимро таҳаммул нахоҳанд кард, балки мувофиқи шаҳватҳои худ барои худ муаллимонро ҷамъ хоҳанд овард, дар ҳоле ки гӯшҳои хоришнок доранд; ва гӯшҳои худро аз ҳақиқат бармегардонанд ва ба афсонаҳо рӯй меоранд.”»

> «Чӣ қадар пурмаъно, чӣ қадар ҷонтакондиҳанда аст он амре ки Павлус дар ҳамон ҳангоме дод, ки дар бораи касоне нубувват мекард, ки таълими солимро таҳаммул нахоҳанд кард: “Пас туро пеши Худо ва Худованд Исои Масеҳ, ки зиндагон ва мурдагонро дар зуҳури Худ ва подшоҳии Худ доварӣ хоҳад кард, ботантана васият менамоям: каломро мавъиза намо; дар мавсим ва бе мавсим омода бош; бо тамоми пурсабрӣ ва таълим сарзаниш намо, танбеҳ деҳ, насиҳат кун.”»

> «Онҳое ки бо Худо муошират мекунанд, дар нури Офтоби Адолат роҳ мераванд. Онҳо Наҷотдиҳандаи худро бо фосид сохтани роҳи худ пеши Худо беҳурмат намесозанд. Нури осмонӣ бар онҳо медурахшад. Ҳар қадар ки онҳо ба анҷоми таърихи ин ҷаҳон наздик мешаванд, дониши онҳо дар бораи Масеҳ ва дар бораи нубувватҳое ки ба Ӯ тааллуқ доранд, бисёр афзоиш меёбад. Онҳо дар назари Худо арзиши бепоён доранд; зеро бо Писари Ӯ дар ягонагӣ мебошанд. Барои онҳо каломи Худо аз зебоӣ ва дилрабоии беназир бархӯрдор аст. Онҳо аҳамияти онро мебинанд. Ҳақиқат бар онҳо ошкор мегардад. Таълимоти таҷассум ба нурафшонии мулоим ороста мегардад. Онҳо мебинанд, ки Навиштаҳо калидест, ки ҳамаи асрорро мекушояд ва ҳамаи душвориҳоро ҳал мекунад. Онҳое ки намехостанд нурро қабул кунанд ва дар нур роҳ раванд, наметавонанд сирри худотарсиро дарк намоянд, аммо онҳое ки аз бардоштани салиб ва пайравӣ кардани Исо даранг накардаанд, нурро дар нури Худо хоҳанд дид». The Southern Watchman, April 4, 1905.

Back to Articles