Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Ninety

Китоби Дониёл — Рақами яксаду навадум

The Prophetic Crescendo: Unveiling the Battle of Panium and the Prelude to the Sunday Law

Авҷи нубувватӣ: Ошкор сохтани Ҷанги Паниум ва муқаддима ба Қонуни якшанбе

Author

Jeff Pippenger

Published

April 20, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The last article ended with a passage that included the paragraph that said, “Transgression has almost reached its limit. Confusion fills the world, and a great terror is soon to come upon human beings. The end is very near. We who know the truth should be preparing for what is soon to break upon the world as an overwhelming surprise.” “Transgression” reaches its limit when the cup of probationary time is filled, and that limit is reached for the United States at the Sunday law.

Мақолаи охирин бо порчае анҷом ёфт, ки он ҷумлаи зеринро дар бар мегирифт: «Гуноҳкорӣ қариб ба ҳадди ниҳоии худ расидааст. Сардаргумӣ ҷаҳонро фаро гирифтааст, ва ба зудӣ даҳшати бузурге бар сари инсонҳо хоҳад омад. Интиҳо бисёр наздик аст. Мо, ки ҳақиқатро медонем, бояд худро барои он чи ба зудӣ ҳамчун сюрпризи азим бар ҷаҳон фурӯ хоҳад рехт, омода созем». «Гуноҳкорӣ» ба ҳадди ниҳоии худ мерасад, вақте ки косаи замони озмоиш пур мешавад, ва ин ҳадд барои Иёлоти Муттаҳида дар қонуни якшанбе фаро мерасад.

> “But Christ declared that not one jot or tittle of the law should fail until heaven and earth should pass away. The very work that he came to do was to exalt the law, and show to the created worlds and to heaven that God is just, and that his law need not be changed. But here is Satan’s right-hand man ready to carry on the work that Satan commenced in heaven, that of trying to amend the law of God. And the Christian world has sanctioned his efforts by adopting this child of the papacy,—the Sunday institution. They have nourished it, and will continue to nourish it, until Protestantism shall give the hand of fellowship to the Roman power. Then there will be a law against the Sabbath of God’s creation, and then it is that God ‘will do a strange work in the earth.’ He has borne long with the perversity of the race; he has tried to win them to himself. But the time will come when they shall have filled their measure of iniquity; and then it is that God will work. This time is almost reached. God keeps a record with the nations: the figures are swelling against them in the books of heaven; and when it shall have become a law that the transgression of the first day of the week shall be met with punishment, then their cup will be full.” Review and Herald, March 9, 1886.

> «Лекин Масеҳ эълон намуд, ки то замоне ки осмон ва замин аз байн нараванд, ҳатто як ҳарф ё як нуқта аз шариат аз қувват намеафтад. Худи коре ки Ӯ барои анҷом додани он омада буд, ин буд, ки шариатро баланд бардорад ва ба ҷаҳонҳои офаридашуда ва ба осмон нишон диҳад, ки Худо одил аст ва шариати Ӯ ниёз ба тағйир надорад. Вале инак, дасти рости Шайтон омода аст, то он кореро идома диҳад, ки Шайтон дар осмон оғоз карда буд, яъне кӯшиши ислоҳ кардани шариати Худо. Ва ҷаҳони масеҳӣ кӯшишҳои ӯро бо қабул кардани ин фарзанди папагӣ — муассисаи якшанбе — тасдиқ намудааст. Онро парвариш додаанд ва парвариш доданро идома хоҳанд дод, то даме ки протестантизм дасти ширкати бародаронаро ба қудрати Рум дароз кунад. Он гоҳ қонуне бар зидди шанбеи офариниши Худо хоҳад буд, ва он гоҳ аст, ки Худо “дар замин кори аҷибе хоҳад кард”. Ӯ муддати дароз бо каҷравии инсоният сабр кардааст; Ӯ кӯшидааст, ки онҳоро ба сӯи Худ ҷалб намояд. Аммо вақт хоҳад расид, ки онҳо паймонаи гуноҳи худро пур хоҳанд кард; ва он гоҳ аст, ки Худо амал хоҳад кард. Ин вақт қариб фаро расидааст. Худо бо халқҳо ҳисобе нигоҳ медорад: рақамҳо дар китобҳои осмон бар зидди онҳо меафзоянд; ва вақте ки ба сурати қонун дарояд, ки вайрон кардани рӯзи аввали ҳафта бояд бо ҷазо рӯ ба рӯ гардад, он гоҳ косаи онҳо пур хоҳад шуд». Review and Herald, March 9, 1886.

At the Sunday law the United States will have filled its cup to the full, and national apostasy will be followed by national ruin. The paragraph we are considering says, “transgression has almost reached its limit,” “and a great terror is soon to come upon human beings.” At the Sunday law, which is the “hour of the great earthquake” in chapter eleven of Revelation, “the tenth part of the city fell,” and “behold, the third woe cometh quickly,” and the “seventh angel sounded.” The third woe is the seventh trumpet, and it arrives at the Sunday law bringing “great terror.” At that point “the end is very near,” and it comes as “an overwhelming surprise.” At the Sunday law the cup of probationary time is also filled up for the papacy, for then the second voice of Revelation eighteen proclaims, “Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double.”

Ҳангоми қонуни якшанбе Иёлоти Муттаҳида ҷоми худро то лабрез пур хоҳад кард, ва пас аз муртадии миллӣ харобии миллӣ хоҳад омад. Параграфе, ки мо баррасӣ мекунем, мегӯяд: «таҷовуз қариб ба ҳадди ниҳоии худ расидааст» ва «ба зудӣ даҳшати бузурге бар сари одамон хоҳад омад». Ҳангоми қонуни якшанбе, ки «соати зилзилаи бузург» дар боби ёздаҳуми Ваҳй аст, «даҳяки шаҳр фурӯ рехт», ва «инак, войи сеюм ба зудӣ меояд», ва «фариштаи ҳафтум карнай навохт». Войи сеюм ҳамон карнаи ҳафтум аст, ва он ҳангоми қонуни якшанбе омада, «даҳшати бузург» меоварад. Дар он лаҳза «интиҳо бисёр наздик аст», ва он ҳамчун «ғайриинтизории фарогир» меояд. Ҳангоми қонуни якшанбе ҷоми замони имтиёзи озмоиш низ барои папагӣ пур мешавад, зеро он гоҳ овози дуюми Ваҳйи ҳаждаҳум эълон мекунад: «Аз вай берун оед, эй қавми Ман, то ки шарики гуноҳҳои вай нагардед ва аз балоҳои вай насибе наёбед. Зеро гуноҳҳои вай то ба осмон расидаанд, ва Худо шароратҳои вайро ба ёд овардааст. Ба вай ҳамон тавре подош диҳед, ки вай ба шумо подош дод, ва мувофиқи аъмолаш ба вай дубора дучанд диҳед: дар ҳамон ҷоме ки вай пур кардааст, барои вай дучанд пур кунед.»

That history opens up at the Sunday law, and marks a symbolic period of time when the papacy “shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many,” for “in the last days there will be many martyrs.” That which enrages the papacy is the “tidings out of the east and out of the north” which “shall trouble him,” but “he will come to his end, and none shall help him.” From the Sunday law to the end of the papacy, the first phase of God’s executive judgment begins. It is followed by the second phase which is the seven last plagues, and finally the eternal destruction of the wicked at the close of the thousand year millennium. The history of God’s executive judgment is placed within the context of war.

Ин таърих аз қонуни рӯзи якшанбе оғоз меёбад ва як давраи рамзии замонро нишон медиҳад, вақте ки папагӣ «бо хашми азим берун хоҳад омад, то бисёронро нобуд созад ва тамоман несту нобуд кунад», зеро «дар рӯзҳои охир шаҳидони бисёр хоҳанд буд». Он чи папагиро ба хашм меоварад, «хабарҳо аз шарқ ва аз шимол» аст, ки «ӯро ба изтироб меоварад», аммо «ӯ ба анҷоми худ хоҳад расид, ва ҳеҷ кас ба ӯ мадад нахоҳад кард». Аз қонуни рӯзи якшанбе то поёни папагӣ, марҳалаи аввали доварии иҷрошавандаи Худо оғоз меёбад. Пас аз он марҳалаи дувум меояд, ки ҳафт балои охирин аст, ва дар ниҳоят нобудии абадии шарирон дар поёни ҳазорсолаи ҳазорсола. Таърихи доварии иҷрошавандаи Худо дар заминаи ҷанг ҷой дода шудааст.

> “We are standing upon the threshold of great and solemn events. Prophecies are fulfilling. Strange, eventful history is being recorded in the books of heaven. Everything in our world is in agitation. There are wars, and rumors of wars. The nations are angry, and the time of the dead has come, that they should be judged. Events are changing to bring about the day of God which hasteth greatly. Only a moment of time, as it were, yet remains. But while already nation is rising against nation, and kingdom against kingdom, there is not now a general engagement. As yet the four winds are held until the servants of God shall be sealed in their foreheads. Then the powers of earth will marshal their forces for the last great battle.” Christian Service, 50, 51.

> «Мо бар остонаи рӯйдодҳои бузург ва ҷиддӣ қарор дорем. Пешгӯиҳо ба амал меоянд. Таърихи аҷибу пурҳодиса дар китобҳои осмон сабт мегардад. Ҳама чиз дар ҷаҳони мо дар изтироб аст. Ҷангҳо ҳастанд, ва овозаҳои ҷангҳо. Миллатҳо ба ғазаб омадаанд, ва вақти мурдагон фаро расидааст, то ки онҳо доварӣ карда шаванд. Рӯйдодҳо тағйир меёбанд, то рӯзи Худоро, ки бисёр шитоб дорад, ба вуҷуд оваранд. Гӯё танҳо як лаҳзаи вақт ҳанӯз боқӣ мондааст. Аммо, дар ҳоле ки аллакай миллат бар зидди миллат ва подшоҳӣ бар зидди подшоҳӣ бармехезад, ҳоло ҳанӯз бархӯрди умумӣ нест. Ҳанӯз чор бод нигоҳ дошта мешаванд, то даме ки бандагони Худо бар пешониҳои худ муҳр карда шаванд. Он гоҳ қудратҳои замин нерӯҳои худро барои ҷанги охирини бузург сафарбар хоҳанд кард». Christian Service, 50, 51.

God seals the one hundred and forty-four thousand and then calls His other flock out of Babylon, and the other flock also receives the seal of God, though they are represented as the “great multitude” in contrast with the one hundred and forty-four thousand. The essential point to see in the previous quote is that “the four winds are held until the servants of God shall be sealed in their foreheads.” At the Sunday law the one hundred and forty-four thousand have been sealed, “and behold the third woe cometh quickly”, yet it is not until the last of God’s other flock have received the seal that the four winds are fully released.

Худо яксаду чилу чор ҳазорро мӯҳр мениҳад ва баъд галаи дигари Худро аз Бобил даъват мекунад, ва он галаи дигар низ мӯҳри Худоро қабул мекунад, гарчанде ки онҳо дар муқобили яксаду чилу чор ҳазор ҳамчун «анбӯҳи бузург» тасвир шудаанд. Нуктаи асосие, ки бояд дар иқтибоси пешин дида шавад, ин аст, ки «чор бод нигоҳ дошта мешаванд, то даме ки бандагони Худо бар пешониҳои худ мӯҳр ёбанд». Ҳангоми қонуни якшанбе яксаду чилу чор ҳазор мӯҳр ёфтаанд, «ва инак, войи сеюм ба зудӣ меояд», аммо танҳо баъд аз он ки охирин кас аз галаи дигари Худо мӯҳрро қабул кунад, чор бод ба таври комил раҳо карда мешаванд.

> “The nations are now getting angry, but when our High Priest has finished his work in the Sanctuary, he will stand up, put on the garments of vengeance, and then the seven last plagues will be poured out. I saw that the four angels would hold the four winds until Jesus’ work was done in the Sanctuary, and then will come the seven last plagues.” Review and Herald, August 1, 1849.

> «Акнун халқҳо ба ғазаб меоянд, аммо вақте ки Саркоҳини мо кори Худро дар Қудс ба анҷом расонад, Ӯ бармехезад, либосҳои интиқомро ба бар мекунад, ва он гоҳ ҳафт балои охирин рехта хоҳанд шуд. Ман дидам, ки чор фаришта чор бодро нигоҳ хоҳанд дошт, то даме ки кори Исо дар Қудс ба анҷом расад, ва баъд аз он ҳафт балои охирин фаро хоҳанд омад». Review and Herald, August 1, 1849.

The “great and solemn events” which we are “standing upon the threshold of,” are represented as “wars, and rumors of wars.” It is represented as occurring when “everything in our world is in agitation,” when nations are “already rising against nation.” Panium represents the “strange and eventful history,” in verse fifteen of Daniel chapter eleven, that leads into, and ushers in verse sixteen, which is the Sunday law, where the “general engagement,” that all “the powers of earth” marshal their forces for the last great battle. That “last great battle” is the third World War, and is represented by the Battle of Actium in 31 BC.

«Воқеаҳои бузург ва ботантана», ки мо «бар остонаи онҳо истодаем», ҳамчун «ҷангҳо ва овозаҳои ҷангҳо» муаррифӣ шудаанд. Ин тавре муаррифӣ шудааст, ки ҳангоми он «ҳама чиз дар ҷаҳони мо дар изтироб аст», вақте ки халқҳо «аллакай бар зидди халқ қиём мекунанд». Паниум он «таърихи аҷиб ва пурҳодиса»-ро дар ояти понздаҳуми боби ёздаҳуми Дониёл ифода мекунад, ки ба ояти шонздаҳум мерасонад ва онро ворид месозад, ки он қонуни якшанбе аст, ҷое ки «даргирии умумӣ» ба амал меояд, ки барои он «ҳамаи қудратҳои замин» нерӯҳои худро барои ҷанги охирини бузург сафарбар мекунанд. Он «ҷанги охирини бузург» Ҷанги сеюми ҷаҳон аст ва бо Ҷанги Аксиум дар соли 31 то милод ифода шудааст.

Verses one and two, and verses ten through fifteen represent the hidden history of verse forty in Daniel eleven. Verse forty identifies the history of the United States and Adventism from 1798 unto 1989. It then is silent until the end of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy and the spewing out of the Laodicean Seventh-day Adventist church in verse forty-one, which is the Sunday law, that is also verse sixteen. Verses one and two identify the time of the end in 1989, and the presidents of the United States from that point, until the sixth rich president who stirs up the satanic globalists. Verse two brings the history to the election of Donald Trump in 2016, and then verse three takes up the history of the ten kings, represented by Alexander the Great, who is the seventh kingdom of Bible prophecy, who give their kingdom to the papacy at the soon coming Sunday law crisis.

Оятҳои якум ва дуюм, ва оятҳои даҳум то понздаҳум таърихи пинҳони ояти чиҳилуми Дониёл ёздаҳро ифода менамоянд. Ояти чиҳил таърихи Иёлоти Муттаҳида ва адвентизмро аз соли 1798 то 1989 муайян мекунад. Сипас он то ба анҷоми Иёлоти Муттаҳида ҳамчун подшоҳии шашуми нубуввати Китоби Муқаддас ва қай карда бароварда шудани калисои Лоодикияи Адвентистони Рӯзи Ҳафтум дар ояти чиҳилу як, ки ҳамон қонуни якшанбе мебошад ва ҳамчунин ояти шонздаҳ аст, хомӯш мемонад. Оятҳои якум ва дуюм вақти охирро дар соли 1989, ва президентҳои Иёлоти Муттаҳидаро аз он нуқта то президентии шашуми сарватманд, ки ҷаҳониёнгароёни шайтониро ба ҳаракат меоварад, муайян мекунанд. Ояти дуюм таърихро то интихоб шудани Доналд Трамп дар соли 2016 мерасонад, ва баъд ояти сеюм таърихи даҳ подшоҳро, ки тавассути Искандари Мақдунӣ ифода ёфтаанд, дар бар мегирад; ӯ подшоҳии ҳафтуми нубуввати Китоби Муқаддас аст, ва онҳо дар буҳрони наздикшавандаи қонуни якшанбе подшоҳии худро ба папагӣ медиҳанд.

Verse ten closes by identifying 1989 as the time of the end, and verses eleven and twelve set forth the war in the Ukraine, identifying that Putin, and Russia will win the war, but that they will not be benefitted by their victory. The Ukrainian War began in 2014, a year before Trump’s first campaign began. These verses lead into the resurrection (politically) of Donald Trump as he begins his third campaign to become the eighth president, that is of the seven. Verse thirteen identifies the political struggles of Trump that precedes his victory at Panium in verse fifteen, and verse fourteen addresses the history that occurs during the Battle of Panium until his victory in verse fifteen, the history when the man of sin begins to openly intrude into political history. When the papacy intrudes into prophetic history, the whore of Tyre begins to sing and the vision is established.

Ояти даҳум бо муайян сохтани соли 1989 ҳамчун замони охир анҷом меёбад, ва оятҳои ёздаҳуму дувоздаҳум ҷанги Украинаро баён мекунанд ва муайян месозанд, ки Путин ва Русия дар он ҷанг пирӯз хоҳанд шуд, аммо аз пирӯзии худ баҳра нахоҳанд бурд. Ҷанги Украина дар соли 2014, як сол пеш аз оғоз ёфтани нахустин маъракаи интихоботии Трамп, оғоз гардид. Ин оятҳо ба эҳёи (сиёсӣ)-и Доналд Трамп роҳ мекушоянд, ҳангоме ки ӯ саввуми маъракаи худро барои президенти ҳаштум шудан, ки аз он ҳафт аст, оғоз менамояд. Ояти сездаҳум муборизаҳои сиёсии Трампро, ки пеш аз пирӯзии ӯ дар Паниюм дар ояти понздаҳум меоянд, муайян мекунад; ва ояти чордаҳум таърихеро баррасӣ мекунад, ки дар ҷараёни Ҷанги Паниюм то пирӯзии ӯ дар ояти понздаҳум рух медиҳад, яъне ҳамон таърихеро, ки дар он марди гуноҳ ошкоро ба таърихи сиёсӣ дахолат карданро оғоз менамояд. Вақте ки папагон ба таърихи нубувватӣ дахолат мекунад, фоҳишаи Сур ба суруд сар мекунад ва рӯъё устувор мегардад.

The victory at Panium in 200 BC, was followed by the waymark of the Maccabees “revolt” at Modein (meaning protest) in 167 BC. In 164 BC the Maccabees rededicated the Temple, and Antiochus Epiphanes died marking the turning point in the Maccabean struggle against the Greek religious influence. In the period from 161 BC to 158 BC the work of entering into a league was initiated and finalized. The prophetic waymarks repeat in the Hasmonean Dynasty within the history of verses fifteen to verse twenty-three.

Ғалаба дар Паниум дар соли 200 то м. бо аломати роҳии «шӯриш»-и Маккабиён дар Модеин (ба маънои эътироз) дар соли 167 то м. пайгирӣ шуд. Дар соли 164 то м. Маккабиён Маъбадро аз нав тақдис карданд, ва Антиох Эпифан вафот кард, ки ин нуқтаи гардишро дар муборизаи Маккабиён бар зидди таъсири динии юнонӣ нишонгузорӣ намуд. Дар давраи аз соли 161 то м. то соли 158 то м. кори ба аҳд даромадан оғоз ёфта, ба анҷом расонида шуд. Аломатҳои роҳии нубувватӣ дар сулолаи Ҳасмонӣ дар доираи таърихи оятҳои понздаҳ то бисту се такрор мешаванд.

The league with Rome in verse twenty-three is a direct reference, but in verse fifteen, the four Maccabean waymarks of 167 BC, 164 BC, 161 BC and 158 BC, are only seen when the history of the “league” is applied to the verse. When Pompey conquered Jerusalem in verse sixteen, he was confronted with a civil war that was taking place within the city, and the two opposing parties were both splinter groups of the Hasmonean Dynasty. The Maccabees are therefore also in the history of verse sixteen.

Паймони бо Рум дар ояти бисту сеюм ишораи мустақим аст, аммо дар ояти понздаҳум чаҳор аломати роҳи Маккабиён — 167 то м., 164 то м., 161 то м. ва 158 то м. — танҳо ҳангоме дида мешаванд, ки таърихи «паймон» ба ин оят татбиқ карда шавад. Вақте ки Помпей дар ояти шонздаҳум Ерусалимро фатҳ кард, ӯ бо ҷанги шаҳрвандие рӯ ба рӯ шуд, ки дар дохили шаҳр ҷараён дошт, ва ҳар ду гурӯҳи мухолиф шохаҳои ҷудошудаи сулолаи Ҳасмонӣ буданд. Аз ин рӯ, Маккабиён инчунин дар таърихи ояти шонздаҳум низ ҳузур доранд.

Verse twenty identifies the birth of Christ and verses twenty-one and twenty-two identify the history of Christ’s death, therefore that history has the line of the Hasmonean Dynasty represented by the Pharisees. Verses fifteen through twenty-three are identifying the literal glorious land, and God’s Judean apostate people who professed to be the defenders of His truths, but were no more God’s representatives than is apostate Protestantism.

Ояти бистум таваллуди Масеҳро муайян мекунад, ва оятҳои бисту якум ва бисту дувум таърихи марги Масеҳро муайян менамоянд; бинобар ин, он таърих хати сулолаи Ҳасмониёнро, ки бо фарисиён ифода шудааст, дар бар мегирад. Оятҳои понздаҳум то бисту сеюм сарзамини воқеии ҷалолманд ва халқи муртадшудаи яҳудии Худоро муайян мекунанд, ки худро ҳомиёни ҳақоиқи Ӯ меномиданд, вале онҳо аз протестантизми муртад бештар намояндагони Худо набуданд.

Sister White informs us that “much of the history that has taken place in fulfillment of” “the eleventh of Daniel” “will be repeated.” The line of prophecy represented by the Hasmonean Dynasty represents the line of prophecy illustrating the apostate horn of Protestantism beginning at the third presidential campaign that is taken up by the sixth richest president. Trump runs for president three times, the first and the last time he runs he is victorious, but the second time the rebellion represented by the number thirteen, identifies the stolen election of 2020. The world is then being divided into two classes, one class can see 2020, and the other class is blind. It symbolizes the great test which precedes the close of probation for Adventists in the formation of the image of the beast.

Хоҳар Уайт ба мо хабар медиҳад, ки «бисёре аз таърихе ки дар иҷрошавии» «боби ёздаҳуми Дониёл» ба вуқӯъ пайвастааст, «такрор хоҳад шуд». Хати нубуввате ки аз ҷониби Сулолаи Ҳасмӯнӣ намояндагӣ мешавад, хати нубувватеро намояндагӣ мекунад, ки шохи муртади протестантизмро тасвир менамояд, ва он аз саввумини маъракаи интихоботии президентӣ оғоз меёбад, ки аз ҷониби шашумин президенти сарватмандтарин гирифта мешавад. Трамп се бор ба мақоми президентӣ номзад мешавад; бори аввал ва бори охир, ки ӯ номзад мешавад, пирӯз мегардад, аммо бори дуюм исёне, ки бо рақами сездаҳ намояндагӣ мешавад, интихоботи дуздидашудаи соли 2020-ро муайян месозад. Пас аз он ҷаҳон ба ду синф ҷудо мешавад: як синф метавонад соли 2020-ро бубинад, ва синфи дигар кӯр аст. Ин рамзи озмоиши бузургест, ки пеш аз поёни муҳлати файз барои Адвентистон, дар ташаккули сурати ҳайвон, воқеъ мегардад.

> “Already preparations are advancing, and movements are in progress, which will result in making an image to the beast. Events will be brought about in the earth’s history that will fulfill the predictions of prophecy for these last days.” Review and Herald, April 23, 1889.

> «Ҳанӯз аз ҳоло омодагиҳо пеш мераванд, ва ҳаракатҳое дар ҷараёнанд, ки дар натиҷа ба сохтани сурати ҳайвон хоҳанд анҷомид. Дар таърихи замин воқеаҳое ба амал хоҳанд омад, ки пешгӯиҳои нубувватро барои ин рӯзҳои охир ба иҷро хоҳанд расонд». Review and Herald, April 23, 1889.

The advancing “preparations,” the “movements” that are now “in progress, and the “events” “which will result in making an image to the beast”, and “that will fulfill the predictions of prophecy for these last days,” include the waymarks of the Hasmonean Dynasty from verses fifteen to twenty-three in Daniel chapter eleven. The apostate Hasmonean Dynasty, representing apostate Protestantism, is woven into the testimony of Donald Trump, the sixth and eighth Republican president who stirs up and engages his MAGA-ism against the woke-ism of the new world order.

«Омодагиҳо»-и пешраванда, «ҳаракатҳо»-е, ки ҳоло «дар ҷараёнанд», ва «ҳодисаҳо»-е, ки «ба сохтани сурати ҳайвон натиҷа хоҳанд дод», ва «пешгӯиҳои нубувватро барои ин рӯзҳои охир ба иҷро хоҳанд расонд», аломатҳои роҳнамоии Сулолаи Ҳасмонӣ аз оятҳои понздаҳум то бисту сеюми боби ёздаҳуми китоби Дониёлро дар бар мегиранд. Сулолаи муртадди Ҳасмонӣ, ки протестантизми муртадро намояндагӣ мекунад, дар шаҳодати Доналд Трамп, шашумин ва ҳаштумин президенти ҷумҳурихоҳ, ки MAGA-изми худро бар зидди woke-изми тартиботи нави ҷаҳонӣ ба шӯр меорад ва ба кор мебарад, бофта шудааст.

The testimony of Trump reaches to 2020 in verse two of Daniel eleven, and it includes his campaign and first term, then verses thirteen through fifteen identify his third and last campaign, victory, and his last term. Between the two terms, Revelation chapter eleven, identifies that the Republican horn was slain, and laid dead in the street for three and a half days. That line of Trump’s history ties together the beginning and ending of his presidencies in Daniel chapter eleven. Thus, the testimony of Donald Trump is located in both the books of Daniel and the Revelation, and it is located in both books in chapter eleven.

Шаҳодати Трамп дар ояти дуюми Дониёл ёздаҳум то соли 2020 мерасад ва он маъракаи интихоботии ӯ ва давраи аввали раёсати ӯро дар бар мегирад; сипас оятҳои сездаҳум то понздаҳум маъракаи сеюм ва охирини ӯ, пирӯзии ӯ ва давраи охирини раёсати ӯро муайян мекунанд. Дар миёни ин ду давра, боби ёздаҳуми Ваҳй муайян месозад, ки шохи ҷумҳурихоҳ кушта шуд ва сеюним рӯз дар кӯча мурда хобид. Он хатти таърихи Трамп оғози ва анҷоми раёсатҳои ӯро дар боби ёздаҳуми Дониёл ба ҳам мепайвандад. Бинобар ин, шаҳодати Доналд Трамп ҳам дар китоби Дониёл ва ҳам дар китоби Ваҳй ҷойгир аст, ва он дар ҳар ду китоб дар боби ёздаҳум ҷойгир аст.

The three partial lines, when brought together identify Trump’s complete history as the sixth and the eighth president, and they are structured upon the signature of “Truth”. They come from the books of Daniel and Revelation, and produce a line of history which aligns with that “portion of the book of Daniel that relates to the last days.”

Се хатти қисман, ҳангоме ки ба ҳам оварда мешаванд, таърихи комили Трампро ҳамчун президенти шашум ва ҳаштум муайян месозанд, ва онҳо бар асоси имзои «Ҳақиқат» сохта шудаанд. Онҳо аз китобҳои Дониёл ва Ваҳй бармеоянд ва хатти таърихеро ба вуҷуд меоранд, ки бо он «қисмати китоби Дониёл, ки ба айёми охирон тааллуқ дорад» мувофиқат мекунад.

That portion of Daniel is what is unsealed by the Lion of the tribe of Judah, just before the close of probation, and is therefore an element of the sealing message of the one hundred and forty-four thousand. But it requires spiritual twenty-twenty vision to see the prophetic waymarks of the two witnesses being slain in 2020.

Он қисми китоби Дониёл ҳамон аст, ки онро Шери қабилаи Яҳудо андаке пеш аз анҷоми мӯҳлати имтиёз мекушояд, ва аз ин рӯ ҷузъе аз паёми муҳргузории яксаду чилу чор ҳазор мебошад. Аммо барои дидани аломатҳои роҳнамои нубувватӣ дар бораи кушта шудани ду шоҳид дар соли 2020, бинои рӯҳонии комили бист-бист лозим аст.

Verse fifteen of Daniel eleven, represents the Battle of Panium and the line of the Hasmonean Dynasty, which was fulfilled by a literal battle, thus symbolizing a prophetic illustration of a spiritual war between the religion of apostate Protestantism and the religion of the globalist’s new age. The Battle of Panium, which occurred in 200 BC, represents the battle of the Republican horn, and the struggle represented by the Maccabean Revolt represents the battle of the apostate Protestant horn. Though the revolt of the Maccabees occurred in 167 BC, it aligns prophetically with the Battle of the Republican horn in 200 BC, for prophetically the horns parallel each other’s histories.

Ояти понздаҳуми Дониёл ёздаҳ ҷанги Паниум ва хатти сулолаи Ҳасмӯниёнро ифода мекунад, ки бо ҷанги воқеӣ ба иҷро расид; бинобар ин, он намунаи набавии ҷанги рӯҳониро миёни дини протестантизми муртад ва дини асри нави ҷаҳониён рамзӣ мекунад. Ҷанги Паниум, ки дар соли 200 то милод рӯй дод, ҷанги шохи ҷумҳурихоҳро ифода мекунад, ва муборизае, ки бо шӯриши Маккабиён ифода шудааст, ҷанги шохи протестантизми муртадро ифода менамояд. Гарчанде ки шӯриши Маккабиён дар соли 167 то милод ба амал омад, он аз ҷиҳати набавӣ бо ҷанги шохи ҷумҳурихоҳ дар соли 200 то милод мутобиқат мекунад, зеро аз нигоҳи набавӣ шохҳо таърихҳои якдигарро ба таври мувозӣ пайгирӣ мекунанд.

Verse fifteen represents the prophetic history which immediately precedes and leads into the soon coming Sunday law. It therefore represents the very point in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand when the power within the sealing message eternally impresses the seal upon God’s last-day people.

Ояти понздаҳум таърихи нубувватиро ифода мекунад, ки бевосита пеш аз қонуни наздикомадаи якшанбе қарор дошта, ба он мебарад. Бинобар ин, он айнан ҳамон нуқтаро дар замони мӯҳргузории саду чилу чор ҳазор ифода мекунад, ки дар он қудрате, ки дар дохили паёми мӯҳргузорӣ аст, мӯҳрро абадан бар қавми рӯзҳои охири Худо нақш мебандад.

It is the Lion of the tribe of Judah who unseals that truth, and that truth is the Revelation of Jesus Christ. The one hundred and forty-four thousand are those who “follow the Lamb whithersoever He goeth,” and when He unseals verse fifteen, the Lion of the tribe of Judah has led His last-day people to Panium. Jesus illustrated this very point in the sealing process when He took His disciples to Panium, just before the cross.

Маҳз Шери сибти Яҳудо он ҳақиқатро мекушояд, ва он ҳақиқат Ваҳйи Исои Масеҳ аст. Он саду чилу чаҳор ҳазор касонанд, ки «ба ҳар ҷо, ки Барра равад, аз пайи Ӯ мераванд», ва ҳангоме ки Ӯ ояти понздаҳумро мекушояд, Шери сибти Яҳудо қавми рӯзҳои охирини Худро ба Паниум раҳнамун шудааст. Исо худи ҳамин нуктаро дар ҷараёни муҳр задан нишон дод, вақте ки Ӯ пеш аз салиб шогирдони Худро ба Паниум бурд.

The war of Panium is specifically addressed by Christ, when He was standing in Panium with His disciples and there instructed them that His church would be built upon the confession of Peter, and that “the gates of hell” would not prevail against it. Jesus identified the warfare that is represented by the Battle of Panium. The Battle of Panium is verse fifteen, and verse sixteen is the Battle of Actium. Christ stood at Panium, just before the act of His death played out.

Ҷанги Панийум махсусан аз ҷониби Масеҳ мавриди сухан қарор дода шудааст, ҳангоме ки Ӯ дар Панийум бо шогирдонаш истода буд ва дар он ҷо ба онҳо таълим дод, ки калисои Ӯ бар эътирофи Петрус бино хоҳад шуд, ва ки «дарвозаҳои дӯзах» бар он ғолиб нахоҳанд омад. Исо ҷангеро муайян кард, ки дар Ҷанги Панийум муаррифӣ шудааст. Ҷанги Панийум ояти понздаҳум аст, ва ояти шонздаҳум Ҷанги Актийум мебошад. Масеҳ дар Панийум истод, андаке пеш аз он ки амали марги Ӯ ба вуқӯъ пайвандад.

Panium to the Sunday law is the history of the political and religious struggle of the earth beast’s two horns of Protestantism and Republicanism. They were both attacked by the atheistic beast from the bottomless pit in 2020, and the warfare of the two horns against the political and religious gods of globalism is represented within the history of verses eleven through sixteen.

Аз Панюм то қонуни якшанбе, ин таърихи муборизаи сиёсӣ ва динии ду шохи ҳайвони заминӣ, яъне протестантизм ва ҷумҳурихоҳист. Ҳар дуи онҳо дар соли 2020 аз ҷониби ҳайвони бехудо, ки аз вартаи беинтиҳо бармеояд, мавриди ҳамла қарор гирифтанд, ва ҷанги ду шох бар зидди худоёни сиёсӣ ва динии ҷаҳонигароӣ дар доираи таърихи оятҳои ёздаҳ то шонздаҳ тасвир ёфтааст.

From the Ukrainian War that began in 2014, to the first presidential campaign of Donald Trump beginning in 2015, unto the death of the two horns in 2020, unto the resurrection of 2023, to the third campaign of Trump which began on November 15, 2022, the history leads to verses thirteen to fifteen. In those verses the history that is revealed by God’s prophetic Word represents the prophetic truths which seal the one hundred and forty-four thousand.

Аз ҷанги Украина, ки дар соли 2014 оғоз ёфт, то нахустин маъракаи президентии Доналд Трамп, ки дар соли 2015 оғоз гардид, то марги ду шох дар соли 2020, то эҳёи соли 2023, то маъракаи сеюми Трамп, ки 15 ноябри соли 2022 оғоз ёфт, таърих ба оятҳои сездаҳ то понздаҳ мерасонад. Дар он оятҳо таърихе, ки тавассути Каломи нубувватии Худо ошкор шудааст, ҳақиқатҳои нубувватиро ифода мекунад, ки яксаду чилу чор ҳазорро мӯҳр мекунад.

Those truths were illustrated in Christ’s visit to Caesarea Philippi in Matthew chapters sixteen and seventeen. In those verses, the man of sin returns to prophetic history singing the songs of the whore of Tyre, and in so doing establishes the vision, thus placing those verses in the context of the Midnight Cry, for where there is no vision the people perish.

Он ҳақиқатҳо дар сафари Масеҳ ба Қайсарияи Филиппӣ дар Матто, бобҳои шонздаҳ ва ҳабдаҳ, ба тасвир кашида шудаанд. Дар он оятҳо, одами гуноҳ ба таърихи набувватӣ бозмегардад ва сурудҳои фоҳишаи Сурро месарояд, ва бо ин кор рӯъёро барқарор месозад, ва ба ин васила он оятҳоро дар чорчӯби Нидои Нимашаб қарор медиҳад, зеро ҳар ҷо ки рӯъё нест, мардум ҳалок мешаванд.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> Ҳар ҷо ки рӯъё нест, қавм ҳалок мегардад; вале касе ки шариатро нигоҳ медорад, хушо ба ҳоли ӯ. Масалҳо 29:18.

Those who have eyes, but will not see, and ears, but refuse to hear are the foolish Laodicean virgins that do not have the “oil.” The “oil” is the increase of knowledge that is produced when the Revelation of Jesus Christ is unsealed just before probation closes, and according to Hosea, God’s people who refuse and reject knowledge are to be destroyed.

Онҳое ки чашм доранд, вале намехоҳанд бубинанд, ва гӯш доранд, вале аз шунидан сарпечӣ мекунанд, ҳамон бокирагони аблаҳи Лоодикия мебошанд, ки «равған»-ро надоранд. «Равған» афзоиши донишест, ки ҳангоме ба вуҷуд меояд, ки Ваҳйи Исои Масеҳ андаке пеш аз баста шудани муҳлати файз кушода мегардад; ва мувофиқи Ҳушаъ, қавми Худо, ки донишро рад мекунанд ва онро қабул намекунанд, бояд нобуд карда шаванд.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> Қавми Ман аз набудани дониш ҳалок мешавад; азбаски ту донишро рад кардаӣ, Ман низ туро рад хоҳам кард, то ки барои Ман коҳин набошӣ; чунки ту шариати Худои худро фаромӯш кардаӣ, Ман низ фарзандони туро фаромӯш хоҳам кард. Ҳушаъ 4:6.

> The word of the Lord also came unto me, saying, Son of man, thou dwellest in the midst of a rebellious house, which have eyes to see, and see not; they have ears to hear, and hear not: for they are a rebellious house. Ezekiel 12:1, 2.

> Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт: «Эй писари одам, ту дар миёни хонаи осӣ сокин ҳастӣ, ки чашмон доранд, то бубинанд, вале намебинанд; гӯшҳо доранд, то бишнаванд, вале намешунаванд; зеро онҳо хонаи осӣ ҳастанд». Ҳизқиёл 12:1, 2.

> And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Isaiah 6:9, 10.

> Ва Ӯ гуфт: «Бирав ва ба ин қавм бигӯ: “Ба ростӣ бишнавед, аммо нафаҳмед; ва ба ростӣ бубинед, аммо дарк накунед.” Дили ин қавмро фарбеҳ гардон, ва гӯшҳошонро гарон кун, ва чашмонашонро бипӯшон; мабодо бо чашмони худ бубинанд, ва бо гӯшҳои худ бишнаванд, ва бо дили худ бифаҳманд, ва руҷӯъ намоянд, ва шифо ёбанд». Ишаъё 6:9, 10.

> And the disciples came, and said unto him, Why speakest thou unto them in parables? He answered and said unto them, Because it is given unto you to know the mysteries of the kingdom of heaven, but to them it is not given. For whosoever hath, to him shall be given, and he shall have more abundance: but whosoever hath not, from him shall be taken away even that he hath. Therefore speak I to them in parables: because they seeing see not; and hearing they hear not, neither do they understand. And in them is fulfilled the prophecy of Esaias, which saith, By hearing ye shall hear, and shall not understand; and seeing ye shall see, and shall not perceive: For this people’s heart is waxed gross, and their ears are dull of hearing, and their eyes they have closed; lest at any time they should see with their eyes, and hear with their ears, and should understand with their heart, and should be converted, and I should heal them. But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Matthew 13:10–17.

> Ва шогирдон омада, ба Ӯ гуфтанд: «Чаро бо онҳо ба масалҳо сухан мегӯӣ?» Ӯ дар ҷавоб ба онҳо гуфт: «Зеро ба шумо дода шудааст, ки асрори Малакути Осмонро бидонед, аммо ба онҳо дода нашудааст. Зеро ҳар кӣ дорад, ба вай дода хоҳад шуд, ва ӯ фаровонтар хоҳад дошт; аммо ҳар кӣ надорад, ҳатто он чи дорад, аз вай гирифта хоҳад шуд. Бинобар ин бо онҳо ба масалҳо сухан мегӯям: зеро менигаранд, вале намебинанд; ва мешунаванд, вале намешунаванд, ва намефаҳманд. Ва дар онҳо нубуввати Ишаъё ба амал меояд, ки мегӯяд: “Бо шунидан хоҳед шунид, ва нахоҳед фаҳмид; ва бо дидан хоҳед дид, ва дарк нахоҳед кард. Зеро дили ин қавм ғафс шудааст, ва гӯшҳошон дар шунидан суст гаштааст, ва чашмони худро бастаанд; мабодо рӯзе бо чашмони худ бубинанд, ва бо гӯшҳои худ бишнаванд, ва бо дили худ бифаҳманд, ва бозгарданд, ва Ман онҳоро шифо диҳам.” Аммо чашмони шумо муборак аст, зеро мебинанд; ва гӯшҳои шумо, зеро мешунаванд. Зеро ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки бисёр анбиё ва одилон орзу доштанд он чиро, ки шумо мебинед, бубинанд, ва надиданд; ва он чиро, ки шумо мешунавед, бишнаванд, ва нашуниданд». Матто 13:10–17.

> “All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

> «Ҳамаи паёмҳое, ки аз солҳои 1840–1844 дода шудаанд, бояд акнун бо қувват баён карда шаванд, зеро бисёр одамон самти худро гум кардаанд. Ин паёмҳо бояд ба ҳамаи калисоҳо расонда шаванд.

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> Масеҳ гуфт: “Хушо чашмони шумо, зеро мебинанд; ва гӯшҳои шумо, зеро мешунаванд. Зеро ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки бисёре аз анбиё ва одилон орзу доштанд он чиро, ки шумо мебинед, бубинанд, вале надидаанд; ва он чиро, ки шумо мешунавед, бишнаванд, вале нашунидаанд” [Матто 13:16, 17]. Хушо он чашмоне, ки чизҳоеро диданд, ки дар солҳои 1843 ва 1844 дида шуданд.

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> «Паём дода шуд. Ва дар такрори он паём ҳеҷ таъхире набояд бошад, зеро аломатҳои замон ба иҷро расида истодаанд; кори анҷомдиҳанда бояд ба анҷом расонда шавад. Кори бузурге дар муддати кӯтоҳ анҷом хоҳад ёфт. Ба зудӣ, мувофиқи таъйиноти Худо, паёме дода хоҳад шуд, ки ба нидои баланд табдил хоҳад ёфт. Он гоҳ Дониёл дар насиби худ хоҳад истод, то шаҳодати худро бидиҳад». Manuscript Releases, volume 21, 437.

We will continue this study in the next article.

Мо ин тадқиқотро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.

> Ваҳйи Исои Масеҳ, ки Худо онро ба Ӯ дод, то ба бандагони Худ нишон диҳад он чиро, ки бояд ба зудӣ воқеъ гардад; ва Ӯ онро ба васитаи фариштаи Худ фиристода, ба бандаи Худ Юҳанно маълум кард; ки ӯ ба каломи Худо, ва ба шаҳодати Исои Масеҳ, ва ба ҳар он чи дид, шаҳодат дод. Хушо касе ки мехонад, ва онҳое ки суханони ин нубувватро мешунаванд, ва он чиро, ки дар он навишта шудааст, риоя мекунанд; зеро вақт наздик аст. Ваҳй 1:1–3.

Back to Articles