Article

# Китоби Дониёл — Шасту Шашум

Кушодани Симфонияи Нубувватӣ: Замони Мӯҳргузорӣ, Борони Охир ва Даъват ба Хуруҷ аз Бобил

Author

Jeff Pippenger

Published

January 30, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Порчае, ки мо дар мақолаи қаблӣ баррасӣ кардем, мегуфт, ки «рехтани бузурги Рӯҳулқудс»-и боби ҳаждаҳуми Ваҳй «то он вақт нахоҳад омад, ки мо қавме равшанфикр дошта бошем, ки аз рӯи таҷриба бидонанд, ҳамкорони Худо будан чӣ маъно дорад». Аммо ваъда ин аст, ки вақте «мо худро комилан ва аз таҳти дил ба хизмати Масеҳ тақдис карда бошем, Худо ин воқеиятро бо рехтани Рӯҳи Худ ба андозае бемаҳдуд эътироф хоҳад кард». Муайян шудани «рехтани бузург» ба таври мантиқӣ рехтани камтареро низ дар назар дорад (як андозагирӣ).

Дар 11 сентябри соли 2001, фариштаи қавии Ваҳй боби ҳаждаҳ нузул кард, вале «қисми бузургтарини калисо» дар он вақт ҳам, ва ҳанӯз ҳам, «ҳамкорони Худо нестанд». Байни 11 сентябри соли 2001 ва он лаҳзае ки Худо ошкор месозад, ки ниҳоят гурӯҳе ҳастанд, ки ба «тақдиси комил, аз самими дил, барои хизмати Масеҳ» расидаанд, борони охирин «ба андоза дода мешавад», доварии зиндагон ба амал меояд, ва доварӣ аз хонаи Худо оғоз меёбад.

Ваҳй боби ҳаждаҳум ду овозро муайян мекунад, ки Систер Уайт ба мо хабар медиҳад, ки онҳо ду даъват ба калисоҳо мебошанд. Овози дуюм (даъват), ҳамон даъвати берун омадан аз Бобил аст, ки ҳангоми қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда ба вуқӯъ меояд. Овози аввал 11 сентябри соли 2001 расид. Рехтани Рӯҳулқудс, ки пас аз он оғоз ёфт, «ба андоза» буд, зеро Масеҳ аввал лозим дошт қавмеро, ки Ӯ дар ниҳоят Рӯҳулқудсро бар онҳо «беандоза» мерехт, пок созад, ҳангоме ки онҳоро дар соати зилзилаи бузург ҳамчун парчам боло мебардошт. Он гурӯҳ мебоист пеш аз он ки овози дуюми Ваҳй боби ҳаждаҳум садо диҳад, пок гардонда шавад, зеро онҳо ҳамон касоне ҳастанд, ки он паёмро эълон хоҳанд кард.

Дар ноумедии аввал, дар баҳори соли 1844, протестантҳо ба протестантҳои муртад табдил ёфтанд, ва мӯъминони вафодоре, ки он вақт худро дар вақти таъхирёбӣ ёфтанд, маъбади касонеро намояндагӣ мекарданд, ки пештар қавми Худо набуданд. 11 сентябри соли 2001, фариштаи қавии Ваҳй боби ҳаждаҳум нозил шуд, ва қадами аввал дар поксозӣ ва барпо намудани маъбади охирзамонии Худо оғоз ёфт, ва он бо имтиҳон шудани адвентизми Лаодикия оғоз ёфт. 18 июли соли 2020, қадами дуюми раванди имтиҳон оғоз ёфт. Ҳангоми таъмиди Масеҳ раванди ҷудо кардани Исроили қадим оғоз гардид, зеро Масеҳ он гоҳ аввалин шогирдонро баргузид, ки онҳо таҳкурсии маъбади масеҳие буданд, ки Ӯ дар он таърих барпо мекард.

Дар аввали хизмати сеюнимсолаи Худ, Масеҳ маъбадро пок кард, ки онро «Хонаи Падари Худ» номид, ва дар поёни хизмати Худ, ҳангоме ки маъбадро бори дувум ва охирин пок намуд, изҳороти Ӯ чунин буд: «хонаи шумо ба шумо вайрон гузошта шудааст». Қавми аҳди пешина канор гузошта шуданд ва қавми аҳди нави Ӯ ҳамчун «Маъбади Ӯ» барқарор гардиданд. Ҳангоми қонуни якшанбе сохтори ҷамъиятии калисои Адвентистони рӯзи ҳафтум вайрон хоҳад буд.

> Пайғамбар мегӯяд: «Ман фариштаи дигареро дидам, ки аз осмон нузул мекард ва қудрати бузург дошт; ва замин аз ҷалоли ӯ мунаввар гардид. Ва бо овози пуриқтидор нидо карда, гуфт: Бобили бузург суқут кард, суқут кард, ва манзили девҳо гардидааст» (Ваҳй 18:1, 2). Ин ҳамон паём аст, ки аз ҷониби фариштаи дуюм дода шуда буд. Бобил суқут кардааст, «зеро вай ҳамаи халқҳоро аз шароби хашми зинои худ нӯшонидааст» (Ваҳй 14:8). Он шароб чист? — Таълимоти козиби вай. Вай ба ҷаҳон ба ҷойи шанбеи аҳкоми чорум шанбеи козиб додааст ва он дурӯғеро такрор кардааст, ки Шайтон нахуст ба Ҳавво дар Адан гуфт, — ҷовидонагии табиии ҷон. Хатоҳои ҳамхонаводаи бисёреро вай ба ҳар сӯ густурдааст, «ва аҳкоми одамонро ба сифати таълимот меомӯзонад» (Матто 15:9).

> «Вақте ки Исо хизмати оммавии Худро оғоз намуд, Ӯ Ҳайкалро аз таҳқири куфромези он пок кард. Дар миёни охирин амалҳои хизмати Ӯ поксозии дуюми Ҳайкал буд. Ҳамин тавр, дар кори охирин барои огоҳ сохтани ҷаҳон, ба калисоҳо ду даъвати ҷудогона дода мешавад. Хабари фариштаи дуюм чунин аст: “Бобили бузург афтод, афтод, зеро ки ҳамаи халқҳоро аз шароби ғазаби зинокории худ нӯшонид” (Ваҳй 14:8). Ва дар нидои баланди хабари фариштаи сеюм овозе аз осмон шунида мешавад, ки мегӯяд: “Аз вай берун оед, эй қавми Ман, то ки дар гуноҳҳояш шарик нашавед, ва то ки аз вабоҳои вай насибе наёбед. Зеро ки гуноҳҳои вай то ба осмон расидаанд, ва Худо ба ёд овардааст шароратҳои вайро” (Ваҳй 18:4, 5).» Review and Herald, December 6, 1892.

Поккунии аввали маъбад бо овози аввали Ваҳй, боби ҳаждаҳум, мувофиқат мекунад, ва овози дуюм ҳамон нидои баланд аст, ки рамаи дигари Худоро аз Бобил фаро мехонад, то берун ояд. Оятҳои як то се иҷро шуданд, вақте ки биноҳои бузурги шаҳри Ню-Йорк фурӯ рехта шуданд. Ин воқеа 11 сентябри соли 2001 рух дод, ва поккунии аввали маъбад, ё аввалин аз ду даъват ба калисоҳо, эълон карда шуд. Даъвати аввал аз таъмиди Масеҳ оғоз ёфт, вақте ки Рӯҳулқудс аз осмон нозил шуд ва озмоиш барои Исроили қадим оғоз гардид. 11 августи соли 1840 поккунии аввали маъбад, ё аввалин аз ду даъват ба калисоҳо, ба ҳаракати Миллерӣ эълон карда шуд.

Дар он вақт, борони охир ва муҳргузории яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор оғоз ёфт, ҳамзамон бо манзараҳои ниҳоии Доварии Тафтишотӣ. Дар он манзараҳои ниҳоӣ кори Масеҳ чунин тасвир мешавад, ки Ӯ гуноҳҳои вафодоронро аз китоби гуноҳҳо маҳв мекунад, ё номҳои масеҳиёни эътирофкунандаро аз китоби ҳаёт маҳв менамояд. Он давраи вақт давраи пошидани борони охир аст, зеро Худо танҳо он гоҳ Рӯҳулқудсро беандоза фурӯ хоҳад рехт, ки калисо пок бошад. Ҳангоми қонуни якшанбе, рехтани Рӯҳулқудс беандоза хоҳад буд.

> «Эй бародарон, шумо дар кори бузурги омодагӣ чӣ мекунед? Онҳое ки бо ҷаҳон як мешаванд, қолаби дунявиро қабул мекунанд ва худро барои нишони ҳайвон омода месозанд. Онҳое ки ба худ эътимод надоранд, ки худро дар пешгоҳи Худо фурӯтан месозанд ва ҷонҳои худро бо итоат ба ростӣ пок мегардонанд, онҳо қолаби осмониро қабул мекунанд ва худро барои мӯҳри Худо бар пешониҳояшон омода месозанд. Вақте ки фармон содир гардад ва он тамға зада шавад, хислати онҳо то абад пок ва беайб боқӣ хоҳад монд». Testimonies, volume 5, 216.

> «Кори Рӯҳулқудс он аст, ки ҷаҳонро дар бораи гуноҳ, дар бораи адолат ва дар бораи доварӣ мутақоид созад. Ҷаҳонро танҳо бо дидани онҳое, ки ба ростӣ имон доранд, ки ба василаи ростӣ муқаддас гардонида шудаанд, бар асоси усулҳои олӣ ва муқаддас амал мекунанд ва ба таври баланду мутаносиб хати ҷудоиро миёни онҳое, ки аҳкоми Худоро риоят мекунанд, ва онҳое, ки онҳоро зери пои худ поймол менамоянд, нишон медиҳанд, метавон огоҳ кард. Муқаддасгардонии Рӯҳ фарқиятро миёни онҳое, ки мӯҳри Худоро доранд, ва онҳое, ки рӯзи истироҳати қалбакиро нигоҳ медоранд, намоён месозад. Ҳангоме ки озмоиш фаро расад, он гоҳ ба таври равшан нишон дода хоҳад шуд, ки нишони ҳайвон чист. Он риоя кардани рӯзи якшанбе аст. Онҳое ки, пас аз шунидани ростӣ, ин рӯзро ҳамчунон муқаддас меҳисобанд, имзои марди гуноҳро бар худ доранд, он касе ки гумон дошт замонҳо ва шариатро тағйир диҳад». Bible Training School, December 1, 1903.

Ишаъё «рӯзи боди шарқӣ»-ро, ки онро ҳамчунин «боди сахт» меномад ва боздошта мешавад, ҳамчун ҳамон нуқтае муайян мекунад, ки дар он «ченкунӣ» оғоз меёбад.

> Ба андоза, ҳангоме ки он нашъунамо мекунад, Ту бо он муҳокима хоҳӣ кард; Ӯ боди сахти худро дар рӯзи боди шарқӣ бозмедорад. Пас, бо ин гуноҳи Яъқуб пок карда хоҳад шуд; ва тамоми самари ин он аст, ки гуноҳи ӯ бардошта шавад: вақте ки ӯ ҳамаи сангҳои қурбонгоҳро мисли сангҳои оҳак, ки пора-пора кӯфта шудаанд, мегардонад, ашераҳо ва бутҳо барпо нахоҳанд монд. Бо вуҷуди ин, шаҳри истеҳкомёфта вайрон хоҳад шуд, ва маскан тарк карда шуда, мисли биёбон гузошта хоҳад шуд; дар он ҷо гӯсола хоҳад чарид, ва дар он ҷо хоҳад хобид, ва шохаҳои онро хоҳад хӯрд. Вақте ки шохаҳои он хушк шуданд, онҳо шикаста хоҳанд шуд: занон меоянд ва онҳоро оташ мезананд; зеро ин қавме бефаҳманд: бинобар ин, Оне ки онҳоро офарид, бар онҳо раҳм нахоҳад кард, ва Оне ки онҳоро шакл дод, ба онҳо марҳамат нахоҳад намуд. Ва дар он рӯз чунин хоҳад шуд, ки Худованд аз маҷрои дарё то наҳри Миср хоҳад кӯфт, ва шумо, эй банӣ-Исроил, як ба як ҷамъ оварда хоҳед шуд. Ва дар он рӯз чунин хоҳад шуд, ки карнаи бузург навохта хоҳад шуд, ва онҳое ки дар замини Ашшур наздик ба ҳалокат буданд, ва рондашудагон дар замини Миср хоҳанд омад, ва Худовандро бар кӯҳи муқаддас дар Уршалим саҷда хоҳанд кард. Ишаъё 27:6–13.

«Боди шарқӣ» ҳамон қувваест, ки «киштиҳои Таршиш»-ро ғарқ месозад ва довариро бар фоҳишаи Сур меоварад. «Боди шарқӣ» ҳамон қувваест, ки подшоҳонро ба тарс меандозад. «Боди шарқӣ» ҳамон чизест, ки бар Миср офати «сӯхтагӣ»-ро овард, ки ҳафт соли қаҳтиро ба вуҷуд овард, чунон ки Юсуф ва Фиръавн тамоми ҷаҳонро (Мисрро) ба бандагӣ дароварданд; ва ин ҳамон «боди шарқӣ» буд, ки «малахҳо»-ро овард, ки дар вақти раҳоӣ аз Миср ҳама чизро хӯрданд. Ислом ҳамон «боди шарқӣ» аст.

Ҳаракатҳои ислоҳии пешгӯии Китоби Муқаддас муайян месозанд, ки ҳар як ҳаракати ислоҳӣ мавзӯи хоси худро дорад. Мавзӯи ҳаракати ислоҳии яксаду чилу чаҳор ҳазор Ислом аст. Дар 11 сентябри соли 2001, Исломи войи сеюм ба ҳайвони замин ҳамла кард, ва Ҷорҷ В. Буш, «дуюм», фавран бар «шамоли шарқӣ» маҳдудият ҷорӣ намуд. Дар он воқеа, чунон ки хоҳар Уайт қайд мекунад, вақте ки биноҳои бузурги шаҳри Ню-Йорк фурӯ оварда шуданд, Ваҳй боби ҳаждаҳум, оятҳои як то се, ба иҷро расиданд. Он се оят аввали ду овозро дар боби ҳаждаҳуми Ваҳй ифода мекунанд. Овози дуюм дар ояти чорум ҷойгир аст, ва он даъвати аз Бобил берун омаданро муайян мекунад, ки аз қонуни рӯзи якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида оғоз меёбад. Исломи войи сеюмро чор фариштаи боби ҳафтуми Ваҳй бозмедоранд, дар ҳоле ки яксаду чилу чаҳор ҳазор мӯҳр зада мешаванд.

> «Худованд Худо Худои ғайратманд аст, вале Ӯ дар ин насл гуноҳҳо ва таҷовузҳои қавми Худро бисёр таҳаммул мекунад. Агар қавми Худо мувофиқи машварати Ӯ рафтор мекарданд, кори Худо пеш мерафт, паёмҳои ростӣ ба ҳамаи халқҳое, ки бар рӯи тамоми замин сокинанд, расонда мешуд. Агар қавми Худо ба Ӯ имон оварда, иҷрокунандагони каломи Ӯ мебуданд, агар аҳкоми Ӯро нигоҳ медоштанд, фаришта бо он паём ба сӯи он чор фариштае, ки бояд бодҳоро раҳо мекарданд, то бар замин вазанд, аз миёни осмон парвозкунон намеомад ва нидо намекард: Нигоҳ доред, нигоҳ доред он чор бодро, то ки бар замин навазанд, то вақте ки ман бандагони Худоро бар пешониҳояшон мӯҳр занам. Вале азбаски мардум, мисли Исроили қадим, нофармон, носипос ва нопоканд, вақт тӯл мекашад, то ҳама паёми охирини раҳматро, ки бо овози баланд эълон мешавад, бишнаванд. Кори Худованд боздошта шудааст, замони мӯҳргузорӣ ба таъхир афтодааст. Бисёре ростиро нашунидаанд. Аммо Худованд ба онҳо фурсат хоҳад дод, ки бишнаванд ва рӯйгардон шаванд, ва кори бузурги Худо пеш хоҳад рафт». Manuscript Releases, volume 15, 292.

Онҳое ки муҳр зада мешаванд, пеш аз қонуни якшанбе муҳр зада мешаванд, зеро ҷаҳон танҳо ба воситаи дидани мардон ва заноне, ки дар бӯҳрони қонуни якшанбе муҳри Худоро доранд, метавонад огоҳ карда шавад ва аз ин рӯ аз Бобил даъват карда шавад, ки берун ояд. Муҳр задани яксаду чилу чаҳор ҳазор 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, аммо вақти муҳр задан ба таъхир афтод.

Ҳамаи анбиё ба насли охирин муроҷиат мекунанд, ва ин порча бевосита ба насли ниҳоӣ ишора шудааст. Дар ин насли ниҳоӣ қавми Худо дар «машварати Ӯ» роҳ нарафтанд, ва ба ҳамин сабаб вақти муҳргузорӣ боздошта ва таъхир афтод. Он ба воситаи ҳайвони аз вартаи беҳад баромадаи Ваҳй, боби ёздаҳум, ки ду пайғамбарро кушт, боздошта ва таъхир афтонида шуд. Он ҳайвон дар айёми Инқилоби Фаронса атеизм буд, ва он ҳаракати атеистиро, ки аз ҷониби касоне ворид карда шуд, ки «воукизм»-ро ҷорӣ карданд, тимсол мекард; ҳамон чизе ки ҳоло ҷаҳонро рӯ ба рӯ мешавад, ба ҳаракати Future for America ворид гардид, ва баъд Future for America аз роҳ рафтан дар машварати Худо даст кашид ва иҷоза дод, ки таъсири касоне, ки рӯзномаи муосири ҳамҷинсгароии худро таблиғ мекарданд, ҳамроҳ бо дигароне ки таъйини вақтро пеш мебурданд, вақти муҳргузориро боздоранд.

> «Бисёре аз он чи бар ман ошкор гардидааст, зеҳни маро чунон фаро мегирад, ки ман базӯр медонам онро чӣ гуна баён намоям. Бо вуҷуди ин, ман наметавонам хомӯш бошам. Худованд бар мардоне ғазабнок аст, ки худро барои ҳукмронӣ бар ҳаммаслакони худ бармекашанд ва нақшаҳоеро амалӣ месозанд, ки Рӯҳулқудс онҳоро маҳкум кардааст. Аз он ки шумо натавонистаед дарк намоед, ки Худо ин мардонро барнагузоштааст, ман бештар аз он чи метавонам баён кунам, ба ҳайрат омадаам. Ин тартиботи нави корҳо бояд шуморо ба ташвиш оварад, зеро он тасдиқи осмонро надошт.»

> «Дили табиӣ набояд принсипҳои олуда ва фосидкунандаи худро ба кори Худо ворид созад. Дар пинҳон доштани принсипҳои имони мо набояд ҳеҷ чиз бошад. Паёми фариштаи сеюм бояд аз ҷониби қавми Худо эълон карда шавад. Он бояд то ба нидои баланд вусъат ёбад. Худованд вақтеро муқаррар кардааст, ки дар он корро ба анҷом хоҳад расонд; аммо он вақт кай аст? Вақте ки ҳақиқате, ки барои ин рӯзҳои охир бояд эълон гардад, ҳамчун шаҳодате ба ҳамаи миллатҳо паҳн шавад, он гоҳ интиҳо фаро хоҳад расид. Агар қудрати Шайтон тавонад ба худи маъбади Худо ворид шавад ва чизҳоро чунон ки мехоҳад идора намояд, вақти омодагӣ ба дарозо хоҳад кашид.»

> «Инак аст сирри он ҳаракатҳое, ки барои муқобилат ба мардоне ба амал оварда шуданд, ки Худо онҳоро бо паёми баракат барои қавми Худ фиристода буд. Ин мардон нафрат дида мешуданд. Он мардон ва паёми Худо ба ҳамон андоза хор шумурда мешуданд, ки худи Масеҳ дар омадани аввали Худ нафрат дида ва хор шумурда шуда буд. Мардоне, ки дар мавқеъҳои масъул қарор доштанд, ҳамон хислатҳоеро зоҳир карданд, ки Шайтон ошкор кардааст. Онҳо кӯшиданд бар ақлҳо ҳукмронӣ кунанд, то хирад ва истеъдодҳои онҳоро таҳти итоати ҳокимияти инсонӣ оваранд. Кӯшише буд, ки ходимони Худо зери назорати мардоне оварда шаванд, ки на донишу ҳикмати Худоро доштанд ва на таҷрибае таҳти роҳнамоии Рӯҳулқудс. Усулҳое ба вуҷуд оварда шуданд, ки ҳаргиз набояд рӯшноии рӯзро медиданд. Он фарзанди номашрӯъ бояд ҳамон даме ки нахустин нафаси ҳаётро кашид, хомӯш карда мешуд. Одамони маҳдуд бар зидди Худо ва ростӣ ва паёмоварони баргузидаи Худованд ҷанг бурданд ва бо ҳар василае, ки ҷуръати истифодаи он доштанд, ба онҳо муқобилат мекарданд. Лутфан мулоҳиза кунед, ки дар ҳикмат ва нақшаҳои онҳое, ки паёмҳои Худоро хор шумурданд ва, монанди котибон ва фарисиён, ҳамон мардонеро, ки Худо барои пешкаш кардани нур ва ростие, ки қавми Ӯ ба он ниёз доштанд, истифода бурд, таҳқир карданд, чӣ фазилате вуҷуд дошт». The 1888 Materials, 1525.

Мӯҳргузорӣ, ки аз 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, монеа дид, зеро ба намояндагони Шайтон иҷозат дода шуд, ки ба «худи маъбади Худо» дохил шаванд. Масъалае, ки бояд дар ин ҷо дида шавад, ин аст, ки аз соли 1798 то 1844 маъбади миллерӣ бино карда шуд, ва 22 октябри соли 1844 фиристодаи аҳд ногаҳон ба маъбади Худ омад. Маъбад ва лашкар аз ҷониби папагӣ дар тӯли як ҳазору дусаду шаст сол поймол карда шуда буданд, ва ҳангоме ки папагӣ захми марговари худро гирифт, Масеҳ кори бино кардани маъбади миллериро оғоз намуд, ва рамзи маъбад, бар асоси чандин шоҳид, адади чилу шаш аст.

Дар 11 августи соли 1840 фариштаи боби даҳуми Ваҳй нозил шуд, ва доварии протестантизм оғоз ёфт. Он таърих айнан ба ҳамон ҳарф такрор мешавад.

Дар Навиштаҳо маҳз «шамоли шарқӣ» аст, ки киштиҳои Таршишро ғарқ мекунад, ва он шаҳри бузург — Сурро — фурӯ меорад, ва сабаб мегардад, ки подшоҳон ва тоҷирон се бор нидо кунанд: «вой, вой» (афсӯс, афсӯс). Аммо дар порчаи Ишаъё, ки мо онро баррасӣ мекунем, рӯзи «шамоли шарқӣ» он рӯзест, ки Худо «шамоли сахти Худро бозмедорад». Дар ин порча «шамоли шарқӣ» нигоҳ дошта мешавад, то ки ба кори фариштаи сеюм монеъ нашавад; коре, ки дар замони борони охир ба анҷом мерасад. Дар ин порча мавзӯи «шамоли шарқӣ», ки боздошта шудааст, борони охир, кори фариштаи сеюм, ва ҷамъ овардани дигар фарзандони Худо дар Бобилро муайян месозад. Дар он давраи вақт чор фаришта чор бодро нигоҳ медоранд, дар замони мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазор.

> Ва баъд аз ин чизҳо ман чор фариштаро дидам, ки бар чор гӯшаи замин истода буданд ва чор бодҳои заминро нигоҳ медоштанд, то бод бар замин, на бар баҳр ва на бар ҳеҷ дарахте навазад. Ва фариштаи дигареро дидам, ки аз шарқ боло меомад ва мӯҳри Худои зиндаро дошт; ва ӯ бо овози баланд ба он чор фаришта нидо кард, ки ба онҳо дода шуда буд ба замин ва баҳр зарар расонанд, ва гуфт: «Ба замин, на ба баҳр ва на ба дарахтон зарар нарасонед, то даме ки мо бандагони Худои худро бар пешониҳояшон мӯҳр зада бошем». Ваҳй 7:1–3.

Боздошти «боди шарқӣ», нигоҳ доштани «халқҳои хашмгин» ва боздоштани «чор бод» ҳама дар вақти борони охирин рӯй медиҳанд, зеро маҳз дар давраи борони охирин муҳри Худо бар қавми Ӯ гузошта мешавад. Чор боде ки аз ҷониби чор фаришта боздошта мешаванд, рамзи ислом мебошанд.

> «Фариштагон чор бодро нигоҳ медоранд, ки ҳамчун аспи хашмгин тасвир шудааст, ки мехоҳад худро раҳо карда, бар рӯи тамоми замин тохта гузарад ва дар роҳи худ харобӣ ва марг оварад.

> «Оё мо бар лаби худи олами абадӣ хоб равем? Оё мо кунд ва сард ва мурда бошем? Оҳ, кош дар калисоҳои мо Рӯҳ ва нафаси Худо бар қавми Ӯ дамида шавад, то ки онҳо бар поҳои худ истода, зинда гарданд. Ба мо лозим аст, ки бубинем: роҳ танг аст, ва дарвоза маҳдуд. Аммо вақте ки мо аз дарвозаи танг мегузарем, фарохии он ҳадду канор надорад». Manuscript Releases, volume 20, 217.

Мо ин воқеиятҳоро дар мақолаи оянда боз ҳам бештар баррасӣ хоҳем кард, зеро маҳз «дар айёми ин подшоҳон», ки бо салтанати ҳаштуми пешгӯии Китоби Муқаддас ифода ёфтааст, ва «аз ҷумлаи он ҳафт» салтанат мебошад, Худо салтанате барпо мекунад, ки ҷовидона аст.

> Ва дар айёми ин подшоҳон Худои осмон подшоҳие барпо хоҳад кард, ки ҳаргиз нест нахоҳад шуд; ва ин подшоҳӣ ба қавми дигар вогузор нахоҳад гардид, балки ҳамаи ин подшоҳиҳоро пора-пора карда, нобуд хоҳад сохт, ва худ ҷовидона қоим хоҳад монд. Зеро ту дидӣ, ки санг бе ёрии дастҳо аз кӯҳ бурида шуд ва оҳан, мис, гил, нуқра ва тиллоро пора-пора кард; Худои бузург ба подшоҳ маълум гардонд, ки баъд аз ин чӣ воқеъ хоҳад шуд; ва хоб яқин аст, ва таъбири он дуруст. Дониёл 2:44, 45.

Back to Articles