Article

# Parallel Warnings - Number One

Огоҳиҳои Муттавозӣ — Якум

The Revelation of Jesus Christ: Understanding the Final Warning for Mankind

Ваҳйи Исои Масеҳ: Дарки Огоҳии Охирин барои Башарият

Author

Jeff Pippenger

Published

August 8, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The “Revelation of Jesus Christ” is opened up to God’s people when “the time is at hand.” The final warning message for mankind is given just before the close of human probation and that final message is represented in several prophetic lines in the Bible. In Revelation fourteen that final warning message is represented by three angels.

«Ваҳйи Исои Масеҳ» барои қавми Худо кушода мегардад, вақте ки «вақт наздик аст». Паёми ниҳоии ҳушдор барои инсоният андаке пеш аз анҷоми муҳлати озмоиши инсонӣ дода мешавад, ва он паёми ниҳоӣ дар Китоби Муқаддас дар чандин хатҳои нубувватӣ тасвир ёфтааст. Дар Ваҳй боби чордаҳ он паёми ниҳоии ҳушдор бо се фаришта тасвир шудааст.

> And I saw another angel fly in the midst of heaven, having the everlasting gospel to preach unto them that dwell on the earth, and to every nation, and kindred, and tongue, and people, Saying with a loud voice, Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come: and worship him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters.

> Ва ман фариштаи дигареро дидам, ки дар миёни осмон парвоз мекард ва Инҷили абадиро дошт, то онро ба сокинони замин ва ба ҳар миллату қабила ва забону қавм мавъиза намояд, Ва бо овози баланд мегуфт: «Аз Худо битарсед ва Ӯро ҷалол диҳед; зеро соати доварии Ӯ фаро расидааст; ва Ӯро, ки осмон ва замин ва баҳр ва чашмаҳои обро офарид, парастиш намоед».

> And there followed another angel, saying, Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication.

> Ва аз паси ӯ фариштаи дигаре омад ва гуфт: «Бобил, он шаҳри бузург, суқут кард, суқут кард, зеро ки ҳамаи халқҳоро аз шароби ғазаби зинои худ нӯшонид».

> And the third angel followed them, saying with a loud voice, If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb: And the smoke of their torment ascendeth up for ever and ever: and they have no rest day nor night, who worship the beast and his image, and whosoever receiveth the mark of his name. Here is the patience of the saints: here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus. Revelation 14:6–12.

> Ва фариштаи сеюм аз паси онҳо омада, бо овози баланд гуфт: «Агар касе ба ҳайвони ваҳшӣ ва ба сурати вай саҷда кунад ва тамғаи вайро бар пешонии худ ё бар дасти худ қабул намояд, ҳамон кас аз шароби ғазаби Худо хоҳад нӯшид, ки беомехта ба ҷоми хашми Ӯ рехта шудааст; ва ӯ дар ҳузури фариштагони муқаддас ва дар ҳузури Барра бо оташ ва кибрит азоб хоҳад кашид. Ва дуди азоби онҳо то абадулобод боло хоҳад рафт; ва онҳое ки ба ҳайвони ваҳшӣ ва ба сурати вай саҷда мекунанд, ва ҳар кӣ тамғаи номи вайро қабул менамояд, на рӯз оромӣ доранд ва на шаб. Ин аст сабри муқаддасон: инҳоянд онҳое ки аҳкоми Худоро нигоҳ медоранд ва имони Исоро». Ваҳй 14:6–12.

In chapter eighteen of Revelation the very same message announces the fall of Babylon.

Дар боби ҳаждаҳуми Ваҳй ҳамон паём суқути Бобилро эълон мекунад.

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Revelation 18:1–5.

> Ва баъд аз ин чизҳо ман фариштаи дигареро дидам, ки аз осмон нозил мешуд ва қудрати бузурге дошт; ва замин аз ҷалоли ӯ равшан гардид. Ва ӯ бо овози пурқувват нидо карда, гуфт: «Бобили бузург суқут кард, суқут кард, ва маскани девҳо ва паноҳгоҳи ҳар рӯҳи палид ва қафаси ҳар парандаи нопок ва нафратангез гардидааст. Зеро ҳамаи халқҳо аз шароби ғазаби зинои вай нӯшидаанд, ва подшоҳони замин бо вай зино кардаанд, ва тоҷирони замин аз фаровонии нозу неъматҳои вай сарватманд шудаанд». Ва ман овози дигареро аз осмон шунидам, ки мегуфт: «Эй қавми Ман, аз вай берун оед, то ки дар гуноҳҳои вай шарик нагардед ва аз балоҳои вай насибе наёбед. Зеро гуноҳҳои вай то ба осмон расидаанд, ва Худо шароратҳои вайро ба ёд овардааст». Ваҳй 18:1–5.

The prophetic line of history, or we might say, the sequence of events represented by the angel that lightens the earth with his glory in chapter eighteen represents the events that lead to the close of judgment, the close of probation and the seven last plagues. The prophetic history represented in chapter eighteen runs “parallel” to the line of prophetic history represented by the three angels of chapter fourteen.

Хати нубувватии таърих, ё метавонем бигӯем, силсилаи воқеаҳое, ки бо фариштае, ки дар боби ҳаждаҳум заминро бо ҷалоли худ равшан месозад, тасвир ёфтааст, воқеаҳоеро ифода мекунад, ки ба анҷоми доварӣ, анҷоми муҳлати файз ва ҳафт балои охирин мерасонанд. Таърихи нубувватие, ки дар боби ҳаждаҳум тасвир шудааст, ба хатти таърихи нубувватие, ки бо се фариштаи боби чордаҳум ифода гардидааст, «мувозӣ» ҷараён мегирад.

> “God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 803, 804.

> «Худо паёмҳои Ваҳй 14-ро дар силсилаи нубувват ҷойгоҳи онҳо додааст, ва кори онҳо набояд то анҷоми таърихи ин замин қатъ гардад. Паёмҳои фариштаи якум ва дуюм ҳанӯз ҳам ҳақиқат барои ин замон мебошанд, ва бояд бо ин паёме, ки баъд аз онҳо меояд, ҳамзамон ҷараён ёбанд. Фариштаи сеюм огоҳии худро бо овози баланд эълон мекунад. “Баъд аз ин чизҳо,” гуфт Юҳанно, “фариштаи дигареро дидам, ки аз осмон нозил мешуд ва қудрати бузург дошт, ва замин аз ҷалоли ӯ равшан гардид.” Дар ин равшанӣ, нури ҳар сеи ин паёмҳо бо ҳам муттаҳид шудааст». The 1888 Materials, 803, 804.

The three angels of chapter fourteen flying in the midst of heaven, symbolizes a worldwide message that concludes with the mark of the beast and the close of probation. In chapter eighteen the entire earth is lightened by the glory of the angel whose message also concludes with the close of probation.

Се фариштае, ки дар боби чордаҳум дар миёни осмон парвоз мекунанд, рамзи паёме ҷаҳонӣ мебошанд, ки бо нишони ҳайвон ва ба поён расидани муҳлати озмоиш анҷом меёбад. Дар боби ҳаждаҳум тамоми замин аз ҷалоли он фаришта мунаввар мегардад, ки паёми ӯ низ бо ба поён расидани муҳлати озмоиш анҷом меёбад.

The message that is symbolically represented by three angels in chapter fourteen and that is also represented by the angel that descends in chapter eighteen are two illustrations of the same warning message. There is nothing redundant in the Bible, nothing wasted. The fact that the very same message is identified more than once by John is an emphasis on the importance of the message and it illustrates the divine method of teaching that is a biblical rule called “repeat and enlarge.” Bringing two lines of prophetic history together reveals truths that would not be recognized in either line when considered apart from the other line. Today if you brought two witnesses of the same event into court to testify, they might very well give opposite reports based upon their political or social ideology. This is not the case with Bible witnesses, they always agree, and if it appears to you that they don’t agree, then you are looking at something incorrectly.

Паёме, ки дар боби чордаҳум ба таври рамзӣ бо се фаришта нишон дода шудааст ва ҳамчунин бо он фариштае, ки дар боби ҳаждаҳум нозил мешавад, тасвир меёбад, ду намунаи як паёми ягонаи огоҳкунанда мебошанд. Дар Китоби Муқаддас ҳеҷ чизи зиёдатӣ нест, ҳеҷ чиз беҳуда нест. Ин воқеият, ки айни ҳамон паём аз ҷониби Юҳанно беш аз як бор муайян карда мешавад, таъкиде бар аҳаммияти он паём аст ва усули илоҳии таълимро нишон медиҳад, ки қоидаи библиявиест бо номи «такрор ва тавсеа». Ба ҳам овардани ду хатти таърихи нубувватӣ ҳақоиқеро ошкор месозад, ки дар ҳеҷ як аз он ду хат, агар ҷудо аз хатти дигар баррасӣ шаванд, шинохта намешуданд. Имрӯз, агар шумо ду шоҳиди як воқеаро ба додгоҳ оварда, то шаҳодат диҳанд, мумкин аст онҳо бар асоси идеологияи сиёсӣ ё иҷтимоии худ гузоришҳои мухолиф диҳанд. Аммо дар мавриди шоҳидони Китоби Муқаддас чунин нест: онҳо ҳамеша мувофиқат мекунанд, ва агар ба назари шумо чунин намояд, ки мувофиқат намекунанд, пас шумо ба чизе нодуруст менигаред.

The two illustrations we are considering are the very same warning message that the book of Malachi represents as the return of Elijah the prophet. All three of the messages arrive in advance of the close of probation—for the warning message contained in all three lines of prophecy are not simply given in advance of the close of probation, but the close of probation is the very point of reference, the subject if you will, of each of those warning messages. In fact, if any warning message is proclaimed or illustrated by any prophet, it’s the same warning as Revelation fourteen, eighteen and Malachi’s Elijah prophecy.

Ду тасвире ки мо онҳоро мавриди баррасӣ қарор медиҳем, ҳамон айни паёми огоҳкунандаанд, ки китоби Малокӣ онро ҳамчун бозгашти Илёс-пайғамбар муаррифӣ мекунад. Ҳар сеи ин паёмҳо пеш аз баста шудани муҳлати имтиёз мерасанд, зеро паёми огоҳкунандае ки дар ҳар сеи ин хатҳои нубувват ҷой дорад, на танҳо пеш аз баста шудани муҳлати имтиёз дода мешавад, балки баста шудани муҳлати имтиёз худ ҳамон нуқтаи аслии истинод, яъне мавзӯи ҳар яке аз он паёмҳои огоҳкунанда аст, агар бихоҳед. Дар ҳақиқат, агар ягон паёми огоҳкунанда аз ҷониби ҳар кадом пайғамбар эълон ё ба тасвир кашида шавад, он ҳамон айни огоҳист, ки дар Ваҳй 14, 18 ва нубуввати Илёси Малокӣ омадааст.

These three lines of prophecy can easily be shown to run parallel to each other. That being said there are two primary sources of information in biblical prophecy. One is the identification of the sequence of events that unfold at the end of the world. The other source of information is the illustration of the prophets’ activities connected with the message outlining the future events.

Ин се хатти пешгӯиро ба осонӣ метавон нишон дод, ки бо ҳам мувозӣ ҷараён меёбанд. Бо вуҷуди ин, дар пешгӯии Китоби Муқаддас ду манбаи асосии маълумот вуҷуд дорад. Яке муайян сохтани пайдарпаии рӯйдодҳоест, ки дар охири ҷаҳон ба вуқуъ мепайванданд. Манбаи дигари маълумот тасвири фаъолияти пайғамбарон аст, ки бо паёме вобаста мебошад, ки рӯйдодҳои ояндаро тавсиф мекунад.

There are two rules worth considering in connection with these ideas. The first is that all the prophets speak about the end of the world, which is where probation closes.

Дар иртибот бо ин андешаҳо ду қоида ҳастанд, ки сазовори баррасӣ мебошанд. Якум ин аст, ки ҳамаи анбиё дар бораи анҷоми ҷаҳон сухан мегӯянд, ки ҳамон ҷо муҳлати имтиҳон ба поён мерасад.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

> «Ҳар яке аз анбиёи қадим на он қадар барои замони худ, балки бештар барои замони мо сухан гуфтааст, ба тавре ки нубуввати онҳо барои мо қувваи амал дорад. “Акнун ҳамаи ин чизҳо бар онҳо ҳамчун намунаҳо воқеъ шуданд; ва онҳо барои насиҳати мо навишта шудаанд, бар мо, ки интиҳои ҷаҳон бар мо расидааст.” 1 Қӯринтиён 10:11. “На ба худ, балки ба мо онҳо дар он чизҳое хизмат мекарданд, ки алҳол ба шумо аз ҷониби касоне хабар дода шудаанд, ки бо Рӯҳулқудс, ки аз осмон фиристода шудааст, ба шумо Инҷилро мавъиза кардаанд; чизҳое, ки фариштагон орзу доранд ба онҳо назар афкананд.” 1 Петрус 1:12....»

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> «Китоби Муқаддас ганҷҳои худро барои ин насли охирин ҷамъ оварда, якҷо маҳфуз доштааст. Ҳамаи рӯйдодҳои бузург ва воқеаҳои ҷиддии таърихи Аҳди Қадим дар ин рӯзҳои охир дар калисо такрор шудаанд ва такрор мешаванд». Selected Messages, book 3, 338, 339.

All the prophetic messages of the Bible are “in force for us” “upon whom the ends of the world are come.” That rule, in conjunction with another rule that identifies “matters” which the Holy Spirit has “shaped,” “both in the giving of the prophecy and” also “in the events portrayed” add strength to the claim that prophetic events at the beginning of a prophecy typify and run parallel to the prophetic events at the end of any given prophecy.

Ҳамаи паёмҳои нубувватии Китоби Муқаддас «барои мо қувваи амал доранд», «бар мо, ки интиҳои оламҳо бар сари мо омадааст». Ин қоида, дар иртибот бо қоидаи дигаре, ки «масъалаҳо»-еро муайян мекунад, ки Рӯҳулқудс онҳоро «шакл додааст», «ҳам дар додани нубувват ва» инчунин «дар воқеаҳои ба тасвир овардашуда», ба ин даъво қувват мебахшад, ки воқеаҳои нубувватӣ дар оғози як нубувват намунавӣ буда, бо воқеаҳои нубувватӣ дар анҷоми ҳар як нубуввати мушаххас ба таври мувозӣ ҷараён меёбанд.

> “There is need of a much closer study of the word of God; especially should Daniel and the Revelation have attention as never before in the history of our work. We may have less to say in some lines, in regard to the Roman power and the papacy; but we should call attention to what the prophets and apostles have written under the inspiration of the Holy Spirit of God. The Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy and in the events portrayed, as to teach that the human agent is to be kept out of sight, hid in Christ, and that the Lord God of heaven and His law are to be exalted. Read the book of Daniel. Call up, point by point, the history of the kingdoms there represented.” Testimonies to Ministers, 112.

> «Ниёз ба омӯзиши хеле наздиктари каломи Худо ҳаст; махсусан бояд ба Дониёл ва Ваҳй чунон таваҷҷуҳ зоҳир карда шавад, ки ҳеҷ гоҳ пештар дар таърихи кори мо накарда будем. Шояд дар баъзе самтҳо дар бораи қудрати Рум ва папагӣ камтар сухан гӯем; аммо бояд диққатро ба он чи анбиё ва расулон таҳти илҳоми Рӯҳи Муқаддаси Худо навиштаанд, ҷалб намоем. Рӯҳи Муқаддас ҳам дар додани нубувват ва ҳам дар воқеаҳое, ки тасвир шудаанд, корҳоро чунон ба тарз андохтааст, ки биёмӯзонад: омили инсонӣ бояд аз назар дур нигоҳ дошта шавад, дар Масеҳ ниҳон гардад, ва Худованд Худои осмон ва шариати Ӯ бояд болобар дошта шаванд. Китоби Дониёлро бихонед. Таърихи подшоҳиҳоро, ки дар он ҷо намояндагӣ шудаанд, нукта ба нукта ба хотир оваред». Testimonies to Ministers, 112.

The “Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy and in the events portrayed.” In “giving of the prophecy and in the events portrayed” “matters” have been “so shaped” by “the Holy Spirit” that both “the giving of the prophecy” and “the events portrayed,” are to be recognized as inspired and applied to the prophetic illustration of the end of the world.

«Рӯҳулқудс, ҳам дар додани нубувват ва ҳам дар воқеаҳое, ки тасвир шудаанд, корҳоро ба чунин тарз шакл додааст.» Дар «додани нубувват ва дар воқеаҳое, ки тасвир шудаанд», «корҳо» аз ҷониби «Рӯҳулқудс» «ба чунин тарз шакл дода шудаанд», ки ҳам «додани нубувват» ва ҳам «воқеаҳои тасвиршуда» бояд илҳомбахш шинохта шуда, ба тасвири нубувватии охири ҷаҳон татбиқ карда шаванд.

John was given the prophecy from Gabriel and told to write it in a book and send it to the churches. He was then being persecuted by Rome; he was exiled in a fashion that would parallel what in the world today would call a black-site. In that history John was as isolated from mankind as is any prisoner at Guantanamo Bay.

Ба Юҳанно ин нубувват аз ҷониби Ҷабраил дода шуд ва ба ӯ гуфта шуд, ки онро дар китобе бинависад ва ба калисоҳо бифиристад. Он вақт ӯ аз ҷониби Рум таъқиб мешуд; ӯ ба тарзе бадарға карда шуда буд, ки бо он чи имрӯз дар ҷаҳон як боздоштгоҳи махфӣ меноманд, ҳамсонӣ дошт. Дар он таърих Юҳанно аз инсоният ба ҳамон андоза ҷудо буд, ки ҳар маҳбусе дар халиҷи Гуантанамо ҷудо аст.

John identifies that the vision took place when he was worshipping on the seventh-day Sabbath, which is the Lord’s Day.

Юҳанно нишон медиҳад, ки ин рӯъё дар ҳангоме ба амал омад, ки ӯ дар рӯзи шанбеи рӯзи ҳафтум, ки Рӯзи Худованд аст, ба ибодат машғул буд.

> For the Son of man is Lord even of the sabbath day. Matthew 12:8.

> Зеро Писари Одам ҳатто оғои рӯзи шанбе аст. Матто 12:8.

While worshipping in the Spirit, he heard a great voice behind him.

Ҳангоми дар Рӯҳ ибодат карданаш, ӯ аз паси худ овози бузургеро шунид.

> I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:9–11.

> Ман Юҳанно, ки бародари шумо низ ҳастам ва шарики шумо дар мусибат ва дар подшоҳӣ ва сабри Исои Масеҳ, ба сабаби каломи Худо ва ба сабаби шаҳодати Исои Масеҳ, дар ҷазирае будам, ки Патмос ном дорад. Дар рӯзи Худованд дар Рӯҳ будам, ва аз пушти худ овози баланде шунидам, мисли садои карнай, ки мегуфт: Ман Алфа ва Омега, Аввал ва Охир ҳастам; ва он чиро, ки мебинӣ, дар китобе бинавис ва онро ба ҳафт калисое ки дар Осиё ҳастанд, бифирист: ба Эфсӯс, ва ба Смирно, ва ба Пергомус, ва ба Тиётиро, ва ба Сардис, ва ба Филоделфия, ва ба Лаодикия. Ваҳй 1:9–11.

John, his surroundings and the circumstances identified describe him as one that is being persecuted for being a seventh-day Sabbath worshipper, but one who is also being persecuted because they believe in both the Bible and the writings of Ellen White, which is the “testimony of Jesus.” He hears a great voice behind him, which he turns to see, and in so doing he represents a Seventh-day Adventist at the end of the world who hear a voice behind them saying, “this is the way, walk ye in it.”

Юҳанно, муҳити атрофи ӯ ва шароити зикршуда ӯро ҳамчун касе муаррифӣ мекунанд, ки барои ибодатгари шанбеи рӯзи ҳафтум буданаш таъқиб мешавад, вале ҳамчунин ҳамчун касе таъқиб мешавад, зеро онҳо ҳам ба Китоби Муқаддас ва ҳам ба навиштаҳои Эллен Уайт, ки «шаҳодати Исо» мебошанд, имон доранд. Ӯ дар паси худ овози баланде мешунавад, ки барои дидани он бармегардад, ва бо ин амалаш ӯ намояндаи як Адвентисти рӯзи ҳафтум дар охири ҷаҳон мегардад, ки овозе дар паси худ мешунавад, ки мегӯяд: «ин аст роҳ, бо он равона шавед».

All the lines of prophecy parallel each other at the end of the world.

Ҳамаи хатҳои нубувват дар охири ҷаҳон ба якдигар мувозӣ мегарданд.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end.” Acts of the Apostles, 585.

> «Дар Ваҳй ҳамаи китобҳои Китоби Муқаддас ба ҳам меоянд ва ба анҷом мерасанд». Аъмоли Ҳаввориён, 585.

Any prophet that hears a voice behind them, aligns with John in the illustration of God’s people at the end of the world. John heard a voice behind him that gave him instructions. Isaiah also heard a voice of instruction.

Ҳар паёмбаре ки овозе аз паси худ мешунавад, бо Юҳанно дар тасвири қавми Худо дар охири ҷаҳон мувофиқат мекунад. Юҳанно овозе аз паси худ шунид, ки ба ӯ дастур медод. Ишаъё низ овози дастуреро шунид.

> And therefore will the Lord wait, that he may be gracious unto you, and therefore will he be exalted, that he may have mercy upon you: for the Lord is a God of judgment: blessed are all they that wait for him.

> Бинобар ин, Худованд интизор хоҳад шуд, то бар шумо файз намояд; ва бинобар ин Ӯ боло бурда хоҳад шуд, то бар шумо раҳм кунад; зеро Худованд Худои адолат аст: хушо ҳамаи онҳое ки Ӯро интизор мешаванд.

> For the people shall dwell in Zion at Jerusalem: thou shalt weep no more: he will be very gracious unto thee at the voice of thy cry; when he shall hear it, he will answer thee. And though the Lord give you the bread of adversity, and the water of affliction, yet shall not thy teachers be removed into a corner any more, but thine eyes shall see thy teachers: And thine ears shall hear a word behind thee, saying, This is the way, walk ye in it, when ye turn to the right hand, and when ye turn to the left. Isaiah 30:18–21.

> Зеро халқ дар Сион, дар Ерусалим, сокин хоҳад шуд; ту дигар нахоҳӣ гирист: Ӯ ба овози нолаи ту бағоят меҳрубон хоҳад буд; чун онро бишнавад, ба ту ҷавоб хоҳад дод. Ва ҳарчанд Худованд ба шумо нони тангӣ ва оби мусибат диҳад, муаллимони ту дигар ба гӯшае пинҳон нахоҳанд шуд, балки чашмони ту муаллимони худро хоҳанд дид; ва гӯшҳои ту сухане аз қафои ту хоҳанд шунид, ки мегӯяд: «Ин аст роҳ, бо он биравед», вақте ки ба дасти рост мегардед ва вақте ки ба дасти чап. Ишаъё 30:18–21.

God’s remnant people hear a voice behind them identifying which way they should walk. They then need to decide if they will listen or not listen. The people represented by John and Isaiah are people at the end of the world who wait for the Lord while He tarries, and Isaiah informs us he tarries because He is a God of judgment. From the beginning of Millerite history in 1798 until the close of probation for Adventism at the Sunday law, God is accomplishing the judgment in the heavenly sanctuary. The promise is that those who wait for the Lord during the judgment period will be blessed.

Боқимондаи қавми Худо овозе аз пушти сари худ мешунаванд, ки муайян месозад, бо кадом роҳ онҳо бояд қадам зананд. Пас онҳо бояд қарор диҳанд, ки оё гӯш хоҳанд дод ё гӯш нахоҳанд дод. Қавме, ки бо Юҳанно ва Ишаъё намояндагӣ шудаанд, қавме мебошанд дар интиҳои ҷаҳон, ки ҳангоми таъхир кардани Худованд Ӯро интизор мешаванд, ва Ишаъё ба мо хабар медиҳад, ки Ӯ таъхир мекунад, зеро Ӯ Худои доварист. Аз оғози таърихи миллерӣ дар соли 1798 то баста шудани давраи файз барои адвентизм ҳангоми қонуни якшанбе, Худо довариро дар муқаддасгоҳи осмонӣ ба анҷом мерасонад. Ваъда ин аст, ки онҳое ки дар давраи доварӣ Худовандро интизор мешаванд, баракат хоҳанд ёфт.

God’s people who are blessed for waiting, are represented by the virgins who wait for the Bridegroom in the parable of the ten virgins. All ten fell asleep, and then at midnight a crisis arrives that separates the sleeping virgins into two classes. One class had heard a voice behind them and turned to see the voice which instructed them as to which way to proceed, and the other class refused to turn around and hear the voice—in spite of the fact that the message that runs throughout the book of Revelation is, “He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches.”

Қавми Худо, ки барои интизорӣ баракат ёфтаанд, дар масали даҳ бокира бо бокирагоне намояндагӣ мешаванд, ки мунтазири Домод ҳастанд. Ҳамаи даҳ нафар ба хоб рафтанд, ва он гоҳ дар нисфи шаб буҳроне фаро мерасад, ки бокирагони хуфтаро ба ду гурӯҳ ҷудо мекунад. Як гурӯҳ овозе аз пушти сари худ шунида буданд ва баргашта буданд, то овозеро, ки ба онҳо таълим медод, ки аз кадом роҳ бояд пеш раванд, бубинанд; ва гурӯҳи дигар аз баргаштан ва шунидани он овоз сарпечӣ карданд, бо вуҷуди он ки паёме, ки дар саросари китоби Ваҳй ҷорист, ин аст: «Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд».

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> «Масали даҳ духтари бокираи Матто 25 низ таҷрибаи халқи адвентистиро тасвир мекунад». «Муборизаи Бузург», 393.

John represents the Adventist people who turn to the past in order to understand the future. When they “hear a word behind” them as John did, the word also includes the instruction given in Isaiah’s testimony of this identical event. Isaiah’s instruction was, “this is the way, walk ye in it, when ye turn to the right hand, and when ye turn to the left.” The wise virgins in Daniel twelve understand the increase of knowledge at the end of the world, because they had “run to and fro” in the word to understand the life-giving knowledge that was unsealed.

Юҳанно қавми адвентистонро ифода мекунад, ки барои фаҳмидани оянда ба гузашта рӯ меоваранд. Вақте ки онҳо, чунон ки Юҳанно кард, «сухане аз қафои» худ мешунаванд, он сухан ҳамчунин дастуреро дар бар мегирад, ки дар шаҳодати Ишаъё дар бораи ҳамин воқеаи айнан яксон дода шудааст. Дастури Ишаъё чунин буд: «ин аст роҳ, бо он биравед, вақте ки ба тарафи дасти рост мегардед, ва вақте ки ба тарафи чап мегардед». Бокирагони доно дар Дониёл боби дувоздаҳум афзоиши донишро дар охири ҷаҳон дарк мекунанд, зеро онҳо барои фаҳмидани дониши ҳаётбахше, ки мӯҳраш кушода шуда буд, дар Калом «он сӯ ва ин сӯ давида буданд».

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Daniel 12:4.

> Лекин ту, эй Дониёл, ин суханонро пинҳон дор ва китобро то вақти анҷом мӯҳр кун; бисьёрон ба ҳар сӯ хоҳанд шитофт, ва дониш афзун хоҳад шуд. Дониёл 12:4.

The prophets we are considering represent Seventh-day Adventists in the history where judgment comes to a conclusion and probation closes. Those represented as the wise virgins hear a voice behind them saying this is the way to walk and He promises to guide them on the path when they turn to the left or the right. “Running to and fro” as the wise virgins do when the book is unsealed is a symbol for Bible study. Nature informs us that in order to run, you first must learn to walk and Isaiah’s testimony says that if you listen to the voice behind you, he will guide you in the study of His Word whether you turn to the Old Testament (left) or the New Testament (right). Open the Bible and He will guide you by His voice. But for Seventh-day Adventists at the end of the world it also means He will guide you when you open the Bible (left) and when you open the Spirit of Prophecy (right).

Паёмбароне, ки мо онҳоро мавриди баррасӣ қарор медиҳем, дар он марҳилаи таърих, ки доварӣ ба анҷом мерасад ва муҳлати имтиёз баста мешавад, намояндаи Адвентистони рӯзи ҳафтум мебошанд. Онҳое ки ҳамчун бокираҳои доно тасвир шудаанд, овозе аз паси худ мешунаванд, ки мегӯяд: «Ин аст роҳ, бо он биравед», ва Ӯ ваъда медиҳад, ки ҳангоме ки ба чап ё ба рост мегарданд, онҳоро дар ин роҳ ҳидоят хоҳад кард. «Ба ин сӯ ва он сӯ давидан», чунон ки бокираҳои доно ҳангоми кушода шудани китоб мекунанд, рамзе барои омӯзиши Китоби Муқаддас аст. Табиат ба мо мефаҳмонад, ки барои давидан, нахуст бояд роҳ рафтанро омӯхт; ва шаҳодати Ишаъё мегӯяд, ки агар ба овозе, ки аз паси ту аст, гӯш диҳӣ, Ӯ туро дар омӯзиши Каломи Худ ҳидоят хоҳад кард, хоҳ ба Аҳди Қадим (чап) рӯй оварӣ, хоҳ ба Аҳди Ҷадид (рост). Китоби Муқаддасро боз кун, ва Ӯ бо овози Худ туро ҳидоят хоҳад кард. Аммо барои Адвентистони рӯзи ҳафтум дар охири ҷаҳон ин ҳамчунин маънои онро дорад, ки Ӯ туро ҳидоят хоҳад кард, ҳангоме ки Китоби Муқаддасро (чап) мекушоӣ ва ҳангоме ки Рӯҳи Нубувватро (рост) мекушоӣ.

The way to walk is even more specific when Jeremiah’s testimony is added.

Роҳи рафтор боз ҳам мушаххастар мегардад, вақте ки шаҳодати Ирмиё илова карда мешавад.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken.

> Ҳамин тавр мегӯяд Худованд: «Дар роҳҳо биистед, ва бингаред, ва аз роҳҳои қадим бипурсед, ки роҳи нек куҷост, ва дар он қадам занед, ва барои ҷонҳои худ оромӣ хоҳед ёфт». Аммо онҳо гуфтанд: «Дар он қадам нахоҳем зад». Ҳамчунин бар шумо посбонон таъйин кардам, ки мегуфтанд: «Ба садои карнай гӯш диҳед». Аммо онҳо гуфтанд: «Гӯш нахоҳем дод».

> Therefore hear, ye nations, and know, O congregation, what is among them. Hear, O earth: behold, I will bring evil upon this people, even the fruit of their thoughts, because they have not hearkened unto my words, nor to my law, but rejected it. Jeremiah 6:16–19.

> Пас, эй халқҳо, бишнавед, ва эй ҷамоат, бидонед, ки дар миёни онҳо чист. Бишнав, эй замин: инак, Ман бар ин қавм бало хоҳам овард, яъне самари андешаҳои онҳоро, зеро ба суханони Ман ва ба шариати Ман гӯш надоданд, балки онро рад карданд. Ирмиё 6:16–19.

There are two classes of worshippers in the passage. One group considers all the “ways” and chooses the “old paths” to walk in. They were capable of selecting the “good way” from all the other possible “ways,” because they are those who listened to the voice behind them, and that voice informed them, “this is the way, walk ye in it.” John represents those that hear the voice from behind, a voice from the “old paths.”

Дар ин порча ду гурӯҳи парастандагон ҳастанд. Як гурӯҳ ҳамаи «роҳҳо»-ро баррасӣ мекунад ва интихоб менамояд, ки дар «роҳҳои қадим» рафтор кунад. Онҳо қодир буданд «роҳи нек»-ро аз миёни ҳамаи «роҳҳо»-и дигари имконпазир интихоб намоянд, зеро онҳо аз ҷумлаи касоне мебошанд, ки овозеро аз қафои худ шуниданд, ва он овоз ба онҳо хабар дод: «ин аст роҳ, дар он биравед». Юҳанно намояндаи онҳост, ки овозро аз қафо мешунаванд, овозе аз «роҳҳои қадим».

> “‘Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ Jeremiah 6:16.

> «Худованд чунин мегӯяд: Дар роҳҳо биистед ва бубинед, ва аз роҳҳои қадим бипурсед, ки роҳи нек куҷост, ва дар он равона шавед». Ирмиё 6:16.

> “Let none seek to tear away the foundations of our faith—the foundations that were laid at the beginning of our work by prayerful study of the word and by revelation. Upon these foundations we have been building for the last fifty years. Men may suppose that they have found a new way and that they can lay a stronger foundation than that which has been laid. But this is a great deception. Other foundation can no man lay than that which has been laid.

> «Ҳеҷ кас накушад, ки пояҳои имони моро — он пояҳоеро, ки дар ибтидои кори мо бо омӯзиши дуогӯёнаи Калом ва бо ваҳй гузошта шуданд, — барканад. Бар ин пояҳо мо дар тӯли панҷоҳ соли охир бино карда истодаем. Одамон метавонанд гумон баранд, ки роҳи наверо ёфтаанд ва метавонанд аз он чи гузошта шудааст, пояе мустаҳкамтар бино намоянд. Аммо ин фиреби бузург аст. Ҳеҷ кас наметавонад ҷуз он пояе, ки аллакай гузошта шудааст, пояи дигаре бинад.»

> “In the past many have undertaken the building of a new faith, the establishment of new principles. But how long did their building stand? It soon fell, for it was not founded upon the Rock.

> «Дар гузашта бисёриҳо ба бунёди имони нав, ба барқарор сохтани усулҳои нав даст задаанд. Аммо бинои онҳо то чӣ муддат по бар ҷо монд? Он ба зудӣ фурӯ рехт, зеро бар Санг бунёд нашуда буд.

> “Did not the first disciples have to meet the sayings of men? Did they not have to listen to false theories, and then, having done all, to stand firm, saying: ‘Other foundation can no man lay than that is laid’? 1 Corinthians 3:11.

> «Оё шогирдони аввалин маҷбур набуданд, ки бо гуфтаҳои одамон рӯ ба рӯ шаванд? Оё онҳо маҷбур набуданд, ки ба назарияҳои бардурӯғ гӯш диҳанд ва сипас, пас аз он ки ҳама корро анҷом доданд, устувор биистанд ва бигӯянд: “Ғайр аз он ки гузошта шудааст, ҳеҷ кас таҳкурсии дигаре гузошта наметавонад”? 1 Қӯринтиён 3:11.»

> “So we are to hold the beginning of our confidence steadfast unto the end. Words of power have been sent by God and by Christ to this people, bringing them out from the world, point by point, into the clear light of present truth. With lips touched with holy fire, God’s servants have proclaimed the message. The divine utterance has set its seal to the genuineness of the truth proclaimed.” Testimonies, volume 8, 296, 297.

> «Пас, моро лозим аст, ки ибтидои эътимоди худро то ба анҷом устувор нигоҳ дорем. Калимоти қудрат аз ҷониби Худо ва аз ҷониби Масеҳ ба ин қавм фиристода шудаанд, то онҳоро нукта ба нукта аз ҷаҳон берун оварда, ба нури равшани ҳақиқати ҳозира ворид созанд. Бо лабоне, ки ба оташи муқаддас ламс ёфтаанд, хизматгорони Худо ин паёмро эълон кардаанд. Баёни илоҳӣ бар ҳаққонияти ҳақиқати эълоншуда муҳри худро ниҳодааст». Шаҳодатҳо, ҷилди 8, 296, 297.

But there is another group in Jeremiah’s line and that “congregation” as he identifies them, have built a house representing a new faith, and that house falls because it was not built upon the rock. That house is the Seventh-day Adventist church, or as John identifies the very same church—the synagogue of Satan.

Аммо дар хати Ирмиё гурӯҳи дигаре низ ҳаст, ва он «ҷамоат», чунон ки ӯ онҳоро мешиносонад, хонае бино кардааст, ки намояндаи имони нав аст, ва он хона фурӯ меафтад, зеро бар рӯи сахра бино нашудааст. Он хона калисои Адвентистони рӯзи ҳафтум аст, ё чунон ки Юҳанно ҳамон калисоро айни ҳамон тавр мешиносонад — куништгоҳи шайтон.

To refuse to hear is to reject, his “words” and his “law.” Due to their rebellion against returning and walking in the old paths and also their refusal to hear the trumpet message of the watchman, God is going to bring evil upon the people Jeremiah identifies as a “evil congregation.” How God deals with the Seventh-day Adventist church of Laodicea is a subject of Bible prophecy. The prophet Hosea contributes to the characteristics of the “evil congregation” when he speaks about why they are rejected.

Гӯш надодан яъне рад кардани «калимоти» Ӯ ва «шариати» Ӯст. Ба сабаби исёнҳои онҳо зидди бозгаштан ва рафтан дар роҳҳои қадим, инчунин рад кардани шунидани паёми карнаи посбон, Худо мехоҳад бар ин қавме, ки Ирмиё онро «ҷамоати шарир» меномад, бало оварад. Чӣ гуна Худо бо калисои Лӯдӯкиёи Адвентистони рӯзи ҳафтум амал мекунад, мавзӯи нубуввати Китоби Муқаддас аст. Паёмбар Ҳушаъ низ, ҳангоме ки дар бораи сабаби рад шудани онҳо сухан мегӯяд, ба хусусиятҳои «ҷамоати шарир» саҳм мегузорад.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> Қавми Ман аз нодонӣ ҳалок мешавад; зеро ту донишро рад кардаӣ, Ман низ туро рад хоҳам кард, то ки коҳини Ман набошӣ; азбаски ту шариати Худои худро фаромӯш кардаӣ, Ман низ фарзандони туро фаромӯш хоҳам кард. Ҳушаъ 4:6.

They are rejected for lacking knowledge, which represents a message that is unsealed at the time of the end. God is ending here His covenant relationship with His people in the passage, for He directly calls them, “My people!” Because they rejected Christ, and have forgotten His law they will be no priest for God. When God’s people enter into covenant with God, He makes them priests and kings. When God entered into covenant with ancient Israel he stated through Moses:

Онҳо ба сабаби надоштани дониш рад карда мешаванд, ки ин паёмеро ифода мекунад, ки дар замони охир муҳркушоӣ мегардад. Худо дар ин ҷо муносибати аҳдии Худро бо қавми Худ дар ин порча ба анҷом мерасонад, зеро Ӯ бевосита онҳоро «қавми Ман!» меномад. Азбаски онҳо Масеҳро рад карданд ва шариати Ӯро фаромӯш намудаанд, онҳо барои Худо коҳин нахоҳанд буд. Ҳангоме ки қавми Худо ба аҳд бо Худо медароянд, Ӯ онҳоро коҳинон ва подшоҳон месозад. Вақте ки Худо бо Исроили қадим ба аҳд даромад, Ӯ ба воситаи Мусо чунин гуфт:

> Now therefore, if ye will obey my voice indeed, and keep my covenant, then ye shall be a peculiar treasure unto me above all people: for all the earth is mine: And ye shall be unto me a kingdom of priests, and an holy nation. These are the words which thou shalt speak unto the children of Israel. Exodus 19:5, 6.

> Пас акнун, агар ба овози Ман дарҳақиқат гӯш диҳед ва аҳди Маро нигоҳ доред, он гоҳ шумо барои Ман аз миёни ҳамаи қавмҳо ганҷинаи хос хоҳед буд; зеро тамоми замин аз они Ман аст. Ва шумо барои Ман подшоҳии коҳинон ва халқи муқаддас хоҳед буд. Инҳоянд суханоне ки ту бояд ба банӣ-Исроил бигӯӣ. Хуруҷ 19:5, 6.

When God entered into covenant with the Christian church he stated through Peter:

Вақте ки Худо бо калисои масеҳӣ аҳд баст, Ӯ ба василаи Петрус чунин изҳор намуд:

> But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:9, 10.

> Аммо шумо насли баргузида, каҳонати подшоҳӣ, миллати муқаддас, қавми хоси Ӯ ҳастед, то фазилатҳои Онро, ки шуморо аз торикӣ ба нури аҷоиби Худ даъват намудааст, эълон намоед; шумо, ки пештар қавм набудед, вале акнун қавми Худо ҳастед; ки раҳм наёфта будед, вале акнун раҳм ёфтаед. 1 Петрус 2:9, 10.

Peter in these verses addresses the transition from ancient Israel as God’s chosen covenant people unto the Christian church, when he states that “in times past were not a people, but now are the people of God.” When the Jews divorced themselves from God, the Lord entered into covenant with the Christian church. Both were considered as nations of priests while they were married to the Lord.

Петрус дар ин оятҳо ба гузариш аз Исроили қадим, ҳамчун қавми баргузидаи аҳди Худо, ба Калисои масеҳӣ ишора мекунад, он ҷо ки мегӯяд: «Замоне пештар қавме набудед, аммо акнун қавми Худо ҳастед». Ҳангоме ки яҳудиён худро аз Худо ҷудо карданд, Худованд бо Калисои масеҳӣ аҳд баст. Ҳар ду, то он даме ки бо Худованд дар пайванди никоҳ буданд, ҳамчун миллатҳои коҳинон шумурда мешуданд.

To be rejected as a priest indicates that you once were a covenant people. Seventh-day Adventists entered into covenant with the Lord at the beginning of Adventist history. The church in the wilderness came out of the Reformation but rejected the Millerite message, and thus divorced themselves from God during the history of the first and second angels’ messages. The final separation was the arrival of the second angel and the pronouncement was that they were no longer a daughter of Christ, but had become a daughter of Babylon. Immediately after, during the Midnight Cry, God called His new bride to the covenant marriage.

Рад шудан ҳамчун коҳин нишон медиҳад, ки ту замоне қавми аҳд будӣ. Адвентистҳои рӯзи ҳафтум дар оғози таърихи адвентистӣ бо Худованд ба аҳд даромаданд. Калисо дар биёбон аз Ислоҳот баромад, вале паёми миллериро рад кард, ва ба ин тарз дар ҷараёни таърихи паёмҳои фариштаи якум ва дуюм худро аз Худо ҷудо кард. Ҷудоии ниҳоӣ бо омадани фариштаи дуюм сурат гирифт, ва эълон чунин буд, ки онҳо дигар духтари Масеҳ набуда, балки духтари Бобил гардидаанд. Баъди он, дар вақти Нидои Нимашаб, Худо арӯси нави Худро ба никоҳи аҳд даъват намуд.

The two tables that were the symbol of the covenant for ancient Israel were the two tables of the Ten Commandments, and the two tables for spiritual modern Israel are the two tables of Habakkuk as represented by the 1843 and 1850 charts. The covenant people that inspiration has identified repeatedly as Laodicea rejected the old paths, refused to listen to the voice behind them, and they therefore repeat the ending history of ancient Israel as they are spewed out of the mouth of the Lord. Why does this happen to those He calls, “My people?”

Ду лавҳае, ки рамзи аҳд барои Исроили қадим буданд, ҳамон ду лавҳаи Даҳ Аҳком буданд; ва ду лавҳа барои Исроили рӯҳонии муосир ду лавҳаи Ҳабаққуқ мебошанд, чунон ки дар нақшаҳои солҳои 1843 ва 1850 тасвир ёфтаанд. Қавми аҳд, ки Илҳом борҳо онҳоро Лаодикия муаррифӣ кардааст, роҳҳои куҳнаро рад карданд, аз шунидани овозе, ки аз паси онҳо буд, сар боз заданд, ва бинобар ин, вақте ки аз даҳони Худованд қай карда мешаванд, таърихи анҷомии Исроили қадимро такрор мекунанд. Чаро ин ба онҳое рӯй медиҳад, ки Ӯ онҳоро «Қавми Ман» меномад?

The parable of the ten virgins, which illustrates the experience of Adventism is twice fulfilled, once at the beginning and then at the ending of Adventism. Sister White teaches that the parable has been and will be fulfilled to the very letter, and also that the parable is always to be understood as present truth, just as is the third angel.

Масали даҳ бокира, ки таҷрибаи адвентизмро тасвир мекунад, ду бор иҷро мешавад: як бор дар оғози адвентизм ва сипас дар анҷоми адвентизм. Хоҳар Уайт таълим медиҳад, ки ин масал то ҳарфи охирин иҷро шудааст ва боз иҷро хоҳад шуд, ва ҳамчунин ин ки масал ҳамеша бояд ҳамчун ҳақиқати ҳозира фаҳмида шавад, ҳамон тавре ки фариштаи сеюм низ чунин аст.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> «Маро бисёр вақт ба масали даҳ бокира ишора мекунанд, ки панҷ нафари онҳо хирадманд буданд, ва панҷ нафари дигар аблаҳ. Ин масал то хурдтарин ҷузъи он иҷро шудааст ва хоҳад шуд, зеро он ба ин замон татбиқи махсус дорад ва, мисли паёми фариштаи сеюм, иҷро шудааст ва то поёни замон ҳақиқати ҳозира боқӣ хоҳад монд». Review and Herald, August 19, 1890.

Millerite Adventism fulfilled the waiting of the parable between their failed prediction of 1843 and the correct prediction of October 22, 1844. The prophetic details of this history are many and important, but I simply wish to identify that the parable of the ten virgins is directly connected to the third angel as Sister White just stated.

Адвентизми миллерӣ дар фосилаи миёни пешгӯии нокоми онҳо барои соли 1843 ва пешгӯии дурусти 22 октябри соли 1844 интизории масалро ба иҷро расонд. Ҷузъиёти нубувватии ин таърих бисёр ва муҳиманд, аммо ман фақат мехоҳам муайян созам, ки масали даҳ бокира, чунон ки хоҳар Уайт ҳозир баён кард, бевосита бо фариштаи сеюм пайванд дорад.

From 1798 until October 22, 1844, the message of the first angel announced the opening of the judgment. Just before the judgment began the Midnight Cry of the parable of the ten virgins was fulfilled. Therefore, when the third angel announces the close of judgment, the announcement of the Midnight Cry will once again be repeated.

Аз соли 1798 то 22 октябри соли 1844, паёми фариштаи аввал кушода шудани довариро эълон мекард. Андак пеш аз он ки доварӣ оғоз ёбад, Фиғони Нимашаби масали даҳ бокира ба иҷро расид. Бинобар ин, ҳангоме ки фариштаи сеюм анҷоми довариро эълон мекунад, эълони Фиғони Нимашаб бори дигар такрор хоҳад шуд.

The recognition that the Protestant churches had rejected God’s message, thus becoming the daughters of Babylon, was the arrival of the second angel’s message and the beginning of the tarrying time in the parable that was being “fulfilled to the very letter.” The Lord did not return in 1843, He tarried to test and bless the virgins. The announcement of the second angel identifying the Protestant churches as daughters of Babylon was a call for those still in those fallen churches to come out and stand with the Millerites and their understanding of the prophecies. At the Exeter camp meeting Samuel Snow provided the evidence necessary to confirm the Lord’s coming on October 22, 1844, and the message of the Midnight Cry swept across the land like a tidal wave. Then the third angel arrived at the Great Disappointment of October 22, 1844.

Эътироф кардани он ки калисоҳои протестантӣ паёми Худоро рад кардаанд ва ба ин васила духтарони Бобил гардидаанд, ҳамон расидани паёми фариштаи дуюм ва оғози вақти таъхир дар масале буд, ки «ба ҳарфи он комилан иҷро» мегардид. Худованд дар соли 1843 бознагашт; Ӯ таъхир кард, то бокираҳоро биозмояд ва баракат диҳад. Эълони фариштаи дуюм, ки калисоҳои протестантиро ҳамчун духтарони Бобил муайян мекард, даъвате буд барои онҳое ки ҳанӯз дар он калисоҳои суқуткарда буданд, то аз онҳо берун оянд ва бо миллеритҳо ва фаҳмиши онҳо дар бораи нубувватҳо ҳамқадам шаванд. Дар ҷамъомади хаймавии Экзетер, Самуэл Сноу далелҳои заруриро пешниҳод кард, то омадани Худовандро дар 22 октябри соли 1844 тасдиқ намояд, ва паёми Нидои Нисфи Шаб мисли мавҷи азими баҳр саросари заминро фаро гирифт. Сипас, фариштаи сеюм дар Ноумедии Бузурги 22 октябри соли 1844 расид.

This was a brief summation of a beginning history that I have left out many points, in order to isolate a few points that seem more relevant to what we are addressing.

Ин хулосаи кӯтоҳе аз як таърихи ибтидоӣ буд, ки ман аз он бисёр нуктаҳоро канор гузоштам, то чанд нуктаро, ки ба он чи мо мавриди баррасӣ қарор додаем, бештар марбут менамоянд, ҷудо созам.

We will continue these thoughts in the next article.

Мо ин андешаҳоро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

Back to Articles