Article

# The Book of Daniel - Number Thirty-Five

Китоби Дониёл — Рақами Сию Панҷ

Unveiling the Prophetic Framework: William Miller’s Insight and the Three Desolating Powers Leading to Armageddon

Ошкор сохтани чорчӯби нубувватӣ: фаҳмиши Уилям Миллер ва се қудрати харобкунандае, ки ба сӯи Ҳармиҷидӯн роҳ мебаранд

Author

Jeff Pippenger

Published

December 30, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

At the “time of the end,” in 1798, the book of Daniel, and more specifically the vision represented by the Ulai River was unsealed. The vision announced the starting of the investigative judgment on October 22, 1844. The verse that became the foundation for that truth is Daniel chapter eight, and verse fourteen. William Miller, the messenger chosen to recognize the unsealing of the message, never fully understood all the truths associated with the vision, but he did fulfill the work which was given to him.

Дар «замони охир», дар соли 1798, китоби Дониёл ва, ба таври мушаххастар, рӯъёе ки назди дарёи Ӯлой тасвир шудааст, мӯҳркушоӣ гардид. Он рӯъё оғози доварии таҳқиқиро дар 22 октябри соли 1844 эълон намуд. Ояте ки асоси он ҳақиқат гардид, Дониёл, боби ҳаштум, ояти чордаҳум аст. Вилям Миллер, он паёмбаре ки барои дарк кардани мӯҳркушоии ин паём баргузида шуда буд, ҳаргиз ҳамаи ҳақиқатҳоеро, ки ба он рӯъё вобаста буданд, ба таври комил дарк накард, вале ӯ кореро, ки ба вай супурда шуда буд, ба ҷо овард.

As Miller began his study of the prophetic word, he came to understand certain rules of prophetic interpretation that were identified and established within the Bible. Those rules became encoded and identified as William Miller’s Rules of Interpretation. Those rules are endorsed by inspiration and identified as the rules that will be used by those who announce the starting of the executive judgment at the Sunday law. Miller testified that he began his study of the Bible at the beginning of the Bible and only proceeded onward as he understood what he was then considering. From this approach it is easy to see why the first time-prophecy Miller recognized, that had bearing upon the message he was to identify as being fulfilled in 1844, was the “seven times” of Leviticus twenty-six.

Ҳангоме ки Миллер ба омӯзиши каломи нубувватӣ оғоз намуд, ӯ ба дарки баъзе қоидаҳои тафсири нубувватӣ расид, ки дар дохили Китоби Муқаддас муайян ва муқаррар гардида буданд. Он қоидаҳо ба шакли рамзгузоришуда сабт гардида, ҳамчун Қоидаҳои Тафсири Вилям Миллер шинохта шуданд. Ин қоидаҳо аз ҷониби ваҳй тасдиқ ёфтаанд ва ҳамчун қоидаҳое муайян шудаанд, ки аз ҷониби онҳое истифода хоҳанд шуд, ки оғози доварии иҷроиро ҳангоми қонуни якшанбе эълон мекунанд. Миллер шаҳодат дод, ки омӯзиши Китоби Муқаддасро аз аввали Китоби Муқаддас оғоз кард ва танҳо ҳамон андоза ба пеш мерафт, ки он чиро, ки дар он лаҳза мавриди баррасӣ қарор медод, мефаҳмид. Аз ин равиш ба осонӣ метавон дид, ки нахустин нубуввати замонӣ, ки Миллер онро дарк намуд ва он ба паёме, ки ӯ бояд ҳамчун дар соли 1844 иҷрошуда муайян мекард, иртибот дошт, «ҳафт замон»-и Ибодат 26 буд.

Inspiration informs us that the angel Gabriel, along with other holy angels, directed the mind of Miller, just as Gabriel had directed the minds of Daniel, John the revelator and all the prophets of the Bible, for Gabriel had been given the job that Satan forfeited. Gabriel’s job was represented in Satan’s first name, Lucifer, which means light bearer. Gabriel brought the prophetic light to Miller, and in obedience to the light he presented the message that announced the opening of the investigative judgment on October 22, 1844.

Илҳом моро огоҳ месозад, ки фаришта Ҷабраил, ҳамроҳ бо дигар фариштагони муқаддас, зеҳни Миллерро роҳнамоӣ мекард, ҳамон тавре ки Ҷабраил зеҳни Дониёл, Юҳаннои ваҳйнавис ва ҳамаи анбиёи Китоби Муқаддасро роҳнамоӣ карда буд, зеро ба Ҷабраил он вазифае супурда шуда буд, ки Шайтон аз он маҳрум гардид. Вазифаи Ҷабраил дар номи аввали Шайтон, Люсифер, ки маънояш «барандаи нур» аст, таҷассум ёфта буд. Ҷабраил нури нубувватиро ба Миллер овард, ва ӯ дар итоат ба он нур он паёмро пешниҳод кард, ки оғози доварии таҳқиқиро дар 22 октябри соли 1844 эълон менамуд.

Hindsight allows those who wish to understand the work of William Miller, to recognize that he was given certain insights to the prophetic word that became keys for his work of assembling the message of the approaching judgment. One of those keys was his recognition that a day represented a year in prophetic application. Another was a prophetic structure which he employed to place and align the lines of prophecy he discovered. That structure was based upon the two satanic powers that brought desolation to God’s people and God’s sanctuary. All of Miller’s discoveries were placed upon the prophetic structure that represented the history of paganism followed by papalism that consecutively trampled down both God’s sanctuary and God’s people from the time of ancient Israel, until the Second coming of Christ.

Ақибатнибинӣ ба онҳое ки мехоҳанд кори Вилям Миллерро дарк намоянд, имкон медиҳад эътироф кунанд, ки ба ӯ нисбат ба каломи набавӣ баъзе бинишҳое дода шуда буд, ки барои кори ӯ дар ҷамъоварӣ ва тартиб додани паёми доварии наздикшаванда калидҳо гардиданд. Яке аз он калидҳо дарки ӯ буд, ки як рӯз дар татбиқи набавӣ як солро ифода мекунад. Дигаре сохтори набавие буд, ки ӯ барои ҷой додан ва мутобиқ сохтани хатҳои набуввате, ки кашф карда буд, ба кор мебурд. Он сохтор бар ду қудрати шайтонӣ асос ёфта буд, ки ба қавми Худо ва муқаддасгоҳи Худо вайронӣ оварданд. Ҳамаи кашфиёти Миллер бар он сохтори набавӣ қарор дода шуданд, ки таърихи бутпарастӣ ва баъд аз он папизмро ифода мекард, ки пайдарҳам ҳам муқаддасгоҳи Худо ва ҳам қавми Худоро аз замони Исроили қадим то омадани дуюми Масеҳ поймол мекарданд.

That prophetic structure allowed him to accurately identify every truth needed to establish October 22, 1844, as the opening of the judgment. But that truth was limited, for he could not see the third persecuting power that followed paganism and papalism in prophetic history. It was not necessary for him to see that truth, for his work was to announce October 22, 1844, and the light of the third persecuting power would be unsealed after that date.

Он сохтори нубувватӣ ба ӯ имкон дод, ки ҳар як ҳақиқатеро, ки барои муайян намудани 22 октябри соли 1844 ҳамчун оғози доварӣ зарур буд, ба таври дақиқ шиносад. Аммо он ҳақиқат маҳдуд буд, зеро ӯ наметавонист қувваи сеюми таъқибкунандаро, ки дар таърихи нубувватӣ пас аз бутпарастӣ ва папизм меомад, бубинад. Барои ӯ дидани он ҳақиқат зарур набуд, зеро кори ӯ эълон намудани 22 октябри соли 1844 буд, ва нури қувваи сеюми таъқибкунанда пас аз он сана кушода мешуд.

In connection with aligning his prophetic understandings upon a structure of the two desolating powers of pagan Rome, followed by papal Rome, was his understanding that the word translated as “the daily,” in the book of Daniel, was a symbol of paganism, and or, pagan Rome. The word “tamid” translated as “the daily” is employed by Daniel five times. It is always used in conjunction with a symbol that Miller correctly understood to represent the papacy. The symbol of the papacy that always occurs in connection with “the daily,” is represented with two symbols. Either way, the two symbols of the papal power, both identify the papacy, yet none-the-less, when Daniel employed the word “tamid” that is translated as “the daily,” it was always used with and before the symbol of the papacy. Miller’s understanding that “the daily,” in the book of Daniel, became the foundation of the structure he saw that was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. Miller’s identification of “the daily,” as paganism in the book of Daniel was destined to become a giant controversy within Adventism, beginning in Adventism’s second generation, which began in 1888.

Дар иртибот ба мутобиқ сохтани фаҳмишҳои нубувватии худ бар сохтори ду қудрати вайронкунанда — Руми бутпараст, ки пас аз он Руми папавӣ меояд, — ӯ чунин мефаҳмид, ки калимае, ки дар китоби Дониёл ба «ҳамешагӣ» тарҷума шудааст, рамзи бутпарастӣ ва ё Руми бутпараст аст. Калимаи «tamid», ки ба «ҳамешагӣ» тарҷума шудааст, аз ҷониби Дониёл панҷ бор истифода мешавад. Он ҳамеша дар пайвастагӣ бо рамзе ба кор рафтааст, ки Миллер дуруст онро намояндаи папагӣ медонист. Рамзи папагӣ, ки ҳамеша дар иртибот бо «ҳамешагӣ» падид меояд, бо ду рамз ифода шудааст. Ба ҳар ду сурат, он ду рамзи қудрати папавӣ ҳар ду папагиро муайян мекунанд, вале бо вуҷуди ин, вақте ки Дониёл калимаи «tamid»-ро, ки ба «ҳамешагӣ» тарҷума шудааст, истифода мебурд, он ҳамеша ҳамроҳ бо рамзи папагӣ ва пеш аз он ба кор мерафт. Фаҳмиши Миллер дар бораи «ҳамешагӣ» дар китоби Дониёл, пояи сохторе гардид, ки ӯ онро бар ду қудрати вайронкунанда — бутпарастӣ, ки пас аз он папагӣ меояд, — асосёфта медид. Муайян кардани «ҳамешагӣ» ҳамчун бутпарастӣ аз ҷониби Миллер дар китоби Дониёл, муқаррар шуда буд, ки ба як баҳси бузург дар дохили адвентизм табдил ёбад, ки аз насли дуюми адвентизм, ки дар соли 1888 оғоз ёфт, сар шуд.

The first prophetic truth Miller discovered that was a component of the understanding of October 22, 1844, was the “seven times,” of Leviticus twenty-six, and it was the first of Miller’s established truths that was rejected in 1863. That rejection began the first generation of Adventism, when they began wandering through the wilderness of Laodicea. The second generation began at the Minneapolis General Conference in 1888, and in the aftermath of the rebellion that occurred there, the satanic work of rejecting Miller’s identification of “the daily” as paganism began in 1901. The correct understanding of “the daily,” was not fully set aside until after the death of the prophetess, who had identified that the view being promoted in opposition to Miller’s correct view of “the daily,” had been delivered by “angels that were expelled from heaven.” The full rejection took place in the third generation around 1931. The third generation had begun with the publication of the book by W. W. Prescott, titled, The Doctrine of Christ, just after the 1919 Bible Conference. In 1919, the third generation began and continued until the publication of the book, Questions on Doctrine in 1957.

Аввалин ҳақиқати пешгӯишавандае ки Миллер кашф кард ва ҷузъи фаҳмиши 22 октябри соли 1844 буд, «ҳафт замон»-и Ибодатнома боби бисту шаш буд, ва он нахустин ҳақиқати собитшудаи Миллер буд, ки дар соли 1863 рад карда шуд. Он радкунӣ насли аввали Адвентизмро оғоз намуд, ҳангоме ки онҳо саргардонӣ карданро дар биёбони Лаодикия оғоз карданд. Насли дуюм дар Конфронси Умумии Миннеаполис дар соли 1888 оғоз ёфт, ва дар пайомади исёне ки дар он ҷо рух дод, кори шайтонӣ оид ба рад кардани муайянсозии Миллер дар бораи «ҳамешагӣ» ҳамчун бутпарастӣ дар соли 1901 оғоз гардид. Фаҳмиши дурусти «ҳамешагӣ» ба таври комил канор гузошта нашуд, то пас аз марги зан-пайғамбар, ки муайян карда буд, ки назаре ки бар зидди назари дурусти Миллер дар бораи «ҳамешагӣ» тарғиб мешуд, аз ҷониби «фариштагоне ки аз осмон ронда шуда буданд» оварда шудааст. Радкунии комил дар насли сеюм тахминан дар соли 1931 ба амал омад. Насли сеюм бо нашри китоби В. В. Прескотт, бо унвони The Doctrine of Christ, каме пас аз Конфронси Китоби Муқаддас дар соли 1919, оғоз ёфта буд. Дар соли 1919, насли сеюм оғоз ёфт ва то нашри китоби Questions on Doctrine дар соли 1957 идома кард.

After Miller’s work was established and made plain upon Habakkuk’s two tables (the 1843 and 1850 pioneer charts), the Lord then began to open up the truth that there was another, a third, desolating power that would follow paganism and papalism that would also persecute God’s people.

Пас аз он ки кори Миллер бар ду лавҳаи Ҳабаққуқ (ҷадвалҳои пешоҳангонаи солҳои 1843 ва 1850) устувор гардида, равшан карда шуд, Худованд он гоҳ ба ошкор сохтани ин ҳақиқат оғоз намуд, ки қувваи дигари сеюми вайронгаре низ хоҳад буд, ки пас аз бутпарастӣ ва папизм хоҳад омад ва он низ қавми Худоро таъқиб хоҳад кард.

> “Through paganism, and then through the Papacy, Satan exerted his power for many centuries in an effort to blot from the earth God’s faithful witnesses. Pagans and papists were actuated by the same dragon spirit. They differed only in that the Papacy, making a pretense of serving God, was the more dangerous and cruel foe. Through the agency of Romanism, Satan took the world captive. The professed church of God was swept into the ranks of this delusion, and for more than a thousand years the people of God suffered under the dragon’s ire. And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns. The beasts preceding it had risen from the sea, but this came up out of the earth, representing the peaceful rise of the nation which is symbolized. The ‘two horns like a lamb’ well represent the character of the United States Government, as expressed in its two fundamental principles, Republicanism and Protestantism. These principles are the secret of our power and prosperity as a nation. Those who first found an asylum on the shores of America rejoiced that they had reached a country free from the arrogant claims of popery and the tyranny of kingly rule. They determined to establish a government upon the broad foundation of civil and religious liberty.” Signs of the Times, November 1, 1899.

> «Тавассути бутпарастӣ ва сипас тавассути Папагарӣ, шайтон дар тӯли қарнҳои бисёр қудрати худро ба кор бурд, то шоҳидони амин вафодори Худоро аз рӯи замин маҳв созад. Бутпарастон ва папагароён аз як рӯҳи аждаҳо ба ҳаракат оварда мешуданд. Фарқи онҳо фақат дар он буд, ки Папагарӣ, бо вонамуд кардани хизмат ба Худо, душмани хатарноктар ва бераҳмтар буд. Тавассути василаи Румгароӣ, шайтон ҷаҳонро асир сохт. Калисои Худо, ки худро чунин эътироф мекард, ба сафи ин фиреб кашида шуд, ва зиёда аз ҳазор сол қавми Худо зери хашми аждаҳо азоб кашиданд. Ва ҳангоме ки Папагарӣ, аз қувваи худ маҳрум гардида, маҷбур шуд аз таъқиб даст кашад, Юҳанно қудрати наверо дид, ки бармехост, то овози аждаҳоро такрор намояд ва ҳамон амали бераҳмона ва куфромезро идома диҳад. Ин қудрат, охирин қудрате, ки бояд бар зидди калисо ва шариати Худо ҷанг намояд, бо ҳайвоне, ки шохҳои баррамонанд дошт, рамзгузорӣ шудааст. Ҳайвоноти пеш аз он аз баҳр баромада буданд, аммо ин яке аз замин баромад, ки бархостани осоиштаи миллатеро, ки бо он рамзгузорӣ шудааст, ифода мекунад. «Ду шох мисли барра» ба хубӣ хусусияти Ҳукумати Иёлоти Муттаҳидаро намояндагӣ мекунанд, чунон ки дар ду принсипи бунёдии он, Ҷумҳурихоҳӣ ва Протестантизм, ифода ёфтааст. Ин принсипҳо сирри қудрат ва шукуфоии мо ҳамчун як миллат мебошанд. Онҳое ки нахуст дар соҳилҳои Амрико паноҳгоҳе ёфтанд, шод шуданд, ки ба кишваре расидаанд, ки аз иддаоҳои мутакаббиронаи папагӣ ва аз зулми ҳокимияти подшоҳӣ озод аст. Онҳо тасмим гирифтанд, ки ҳукуматеро бар пояи фарохи озодии шаҳрвандӣ ва динӣ бунёд намоянд». Signs of the Times, November 1, 1899.

Miller could not see the third persecuting power, and for this reason his structure was incomplete, though perfectly suited to fulfill his work. Sister White identifies that Miller was God’s chosen messenger, that he had been typified by Elijah and John the Baptist in his work, and by Elisha in his calling to his work, and by Moses in his death. Few in sacred history have inspired commentary that identifies that the angels are waiting by the grave to resurrect them, but this is the commentary of Miller. The fact that his work was limited by the history in which he was raised up is not a derogatory statement of Miller, simply a necessity to recognize, if his work is going to be considered in the true light of God’s prophetic Word.

Миллер қудрати сеюми таъқибкунандаро дида натавонист, ва аз ҳамин сабаб сохтори ӯ нопурра буд, гарчанде ки барои ба анҷом расондани кори ӯ комилан мутобиқ буд. Хоҳар Уайт муайян месозад, ки Миллер паёмовари баргузидаи Худо буд; дар кори худ ӯ ба воситаи Илёс ва Яҳёи Таъмиддиҳанда рамзгузорӣ шуда буд, дар даъваташ ба кори худ — ба воситаи Элишоъ, ва дар марги худ — ба воситаи Мусо. Дар таърихи муқаддас кам касоне ҳастанд, ки тавзеҳоте дар бораи онҳо илҳом бахшида шудаанд, ки фариштагон назди қабри онҳо интизоранд, то онҳоро эҳё намоянд, аммо ин тавзеҳот дар бораи Миллер аст. Ин воқеият, ки кори ӯ бо таърихе, ки дар он бархезонида шуда буд, маҳдуд буд, нисбат ба Миллер сухани таҳқиромез нест, балки танҳо як заруратест, ки бояд эътироф карда шавад, агар кори ӯ дар рӯшноии ҳақиқии Каломи нубувватии Худо баррасӣ хоҳад шуд.

Miller was given specific, angelic, direction that allowed him to construct a prophetic framework that was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. For this reason, prophecies that identified history beyond the desolation accomplished by those two powers were misunderstood by Miller. Yet none of those misunderstandings made their way onto the two sacred tables of Habakkuk, where the foundations that were erected through the work of Miller were graphically represented. This is why inspiration could record of the 1843 chart that it was directed by the hand of the Lord.

Ба Миллер роҳнамоии махсуси фариштагӣ дода шуд, ки ба ӯ имкон дод чаҳорчӯби нубувватиро бар пояи ду қудрати вайронгар бино намояд: бутпарастӣ ва пас аз он папагарӣ. Аз ин сабаб, нубувватҳое, ки таърихро фаротар аз харобие, ки он ду қудрат ба анҷом расонданд, муайян мекарданд, аз ҷониби Миллер нодуруст фаҳмида шуданд. Бо вуҷуди ин, ҳеҷ яке аз он нофаҳмиҳо ба ду лавҳаи муқаддаси Ҳабаққуқ роҳ наёфт, ки дар он ҷо асосҳое, ки тавассути кори Миллер барқарор гардида буданд, ба таври графикӣ намоиш дода шуданд. Аз ҳамин ҷост, ки илҳом метавонист дар бораи ҷадвали соли 1843 сабт намояд, ки он бо дасти Худованд роҳнамоӣ шуда буд.

> “The Lord showed me that the 1843 chart was directed by his hand, and that no part of it should be altered; that the figures were as he wanted them. That his hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until his hand was removed.

> «Худованд ба ман нишон дод, ки ҷадвали соли 1843 бо дасти Ӯ роҳнамоӣ шуда буд, ва ҳеҷ қисми он набояд тағйир дода шавад; ки рақамҳо ҳамон гуна буданд, ки Ӯ мехост. Дасти Ӯ бар он буд ва иштибоҳеро дар баъзе аз рақамҳо пинҳон кард, то ҳеҷ кас онро дида натавонад, то он даме ки дасти Ӯ бардошта шуд.

> “Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.

> «Сипас ман дар бораи “Ҳамарӯза” дидам, ки калимаи “қурбонӣ” бо ҳикмати инсонӣ илова шудааст ва ба матн тааллуқ надорад; ва ки Худованд фаҳмиши дурусти онро ба онҳое дод, ки нидои соати довариро эълон карданд. Вақте ки ягонагӣ вуҷуд дошт, пеш аз соли 1844, қариб ҳама дар бораи фаҳмиши дурусти “Ҳамарӯза” муттаҳид буданд; аммо аз соли 1844, дар миёни ошуфтагӣ, назарҳои дигар пазируфта шуданд, ва аз паси он торикӣ ва сардаргумӣ омад.» Review and Herald, 1 ноябри 1850.

The truths assembled by Miller at the direction of angels was directed by the Lord, and within the endorsement of the 1843 chart, inspiration included that Miller’s understanding that “the daily” represented paganism was correct. Five times the Hebrew word “tamid” translated as “the daily,” occurs in the book of Daniel, and it always represents the relationship between the two desolating powers of paganism followed by papalism.

Ҳақиқатҳое, ки Миллер бо роҳнамоии фариштагон гирд оварда буд, аз ҷониби Худованд ҳидоят ёфта буданд, ва дар доираи тасдиқи ҷадвали соли 1843, илҳом ҳамчунин дарбар мегирифт, ки фаҳмиши Миллер дар бораи он ки «ҳамешагӣ» намояндаи бутпарастӣ мебошад, дуруст буд. Панҷ бор калимаи ибронии «tamid», ки ба сурати «ҳамешагӣ» тарҷума шудааст, дар китоби Дониёл зикр мегардад, ва он ҳамеша муносибати байни ду қудрати вайронгари бутпарастӣ ва сипас папаро ифода менамояд.

Miller’s understanding of “the daily,” as a symbol of paganism, was absolutely essential in the prophetic framework he employed, for the sequential relationship of paganism followed by papalism became his point of reference in aligning all the prophecies he was led to understand.

Фаҳмиши Миллер дар бораи «қурбонии доимӣ» ҳамчун рамзи бутпарастӣ, дар қолаби нубувватие, ки ӯ ба кор мебурд, комилан зарурӣ буд, зеро муносибати пайдарпайи бутпарастӣ, ки пас аз он папизм меомад, ба нуқтаи истиноди ӯ барои мутобиқ сохтани ҳамаи нубувватҳое табдил ёфт, ки ӯ ба фаҳми онҳо ҳидоят шуда буд.

At “the time of the end,” in 1798, the book of Daniel was unsealed, and the primary passage that was what Sister White identified as the “central pillar” and “foundation” of the advent movement, was Daniel chapter eight, and verse fourteen.

Дар «замони охир», дар соли 1798, китоби Дониёл кушода гардид, ва матни асосие, ки он буд ва Хоҳар Уайт онро ҳамчун «сутуни марказӣ» ва «таҳкурсӣ»-и ҳаракати адвентӣ муайян кардааст, Дониёл боби ҳаштум ва ояти чордаҳум буд.

> “The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.

> Ояте, ки болотар аз ҳама оятҳои дигар ҳам поя ва ҳам сутуни марказии имони Адвент буд, ин изҳорот буд: «То ду ҳазору сесад шабонарӯз; пас муқаддасгоҳ пок хоҳад шуд». [Дониёл 8:14.] «Муборизаи Бузург», 409.

Verse fourteen is the answer to verse thirteen, and the answer is meaningless without the context of the question.

Ояти чордаҳ ҷавоби ояти сездаҳ аст, ва ин ҷавоб бе заминаи савол ҳеҷ маъное надорад.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> Ва он гоҳ шунидам, ки як муқаддас сухан мегуфт, ва муқаддаси дигар ба он муқаддасе ки сухан мегуфт, гуфт: «То ба кай ин рӯъё дар бораи қурбонии доимӣ ва гуноҳи вайронгар хоҳад буд, ки ҳам қудсгоҳ ва ҳам лашкарро барои поймол шудан таслим кунад?» Ва ӯ ба ман гуфт: «То ду ҳазору сесад рӯз; он гоҳ қудсгоҳ пок хоҳад шуд». Дониёл 8:13, 14.

These two verses are the symbol of the increase of knowledge that was produced when the book of Daniel was unsealed at “the time of the end,” in 1798. Verse thirteen, identifies the two desolating powers that Miller formed his prophetic model upon. Miller identified “the daily,” in verse thirteen as paganism, and the “transgression of desolation” as papalism. It is important to recognize that the prophetic model the angels led Miller to recognize, is identified in the two verses that represent the increase of knowledge that arrived in history in 1798. Yet Miller was not given to see the next power to come upon the prophetic stage and persecute God’s people.

Ин ду оят рамзи афзоиши дониш мебошанд, ки ҳангоми боз шудани китоби Дониёл дар «вақти интиҳо», дар соли 1798, ба вуҷуд омад. Ояти сездаҳ ду қувваи вайронгарро муайян мекунад, ки Миллер намунаи нубувватии худро бар онҳо бино намуд. Миллер «қурбонии доимӣ»-ро дар ояти сездаҳ бутпарастӣ, ва «гуноҳи харобкунанда»-ро папагарӣ муайян кард. Муҳим аст, ки дарк карда шавад: намунаи нубувватие, ки фариштагон Миллерро ба шинохтани он роҳнамоӣ намуданд, дар ҳамин ду оят муайян шудааст, ки афзоиши донишеро ифода мекунанд, ки дар соли 1798 ба саҳнаи таърих ворид гардид. Аммо ба Миллер дода нашуд, ки қувваи навбатиро, ки мебоист ба саҳнаи нубувватӣ баромада, қавми Худоро таъқиб кунад, бубинад.

> “I saw that the two-horned beast had a dragon’s mouth, and that his power was in his head, and that the decree would go out of his mouth. Then I saw the Mother of Harlots; that the mother was not the daughters, but separate and distinct from them. She has had her day, and it is past, and her daughters, the Protestant sects, were the next to come on the stage and act out the same mind that the mother had when she persecuted the saints. I saw that as the mother has been declining in power, the daughters had been growing, and soon they will exercise the power once exercised by the mother.” Spalding and Magan, 1.

> «Ман дидам, ки ҳайвони дӯшоха даҳони аждаҳо дошт, ва қудрати ӯ дар сари ӯ буд, ва фармон аз даҳони ӯ берун хоҳад рафт. Сипас ман Модари Фоҳишаҳоро дидам; ки модар худи духтарон набуд, балки аз онҳо ҷудо ва мутамайиз буд. Ӯ рӯзи худро дошт, ва он гузашт, ва духтарони ӯ, фирқаҳои протестантӣ, навбатии он буданд, ки ба саҳна оянд ва ҳамон рӯҳияеро, ки модар дошт, ба амал бароранд, вақте ки ӯ муқаддасонро таъқиб мекард. Ман дидам, ки чунон ки модар дар қудрат заиф мешуд, духтарон дар ҳоли қавӣ шудан буданд, ва ба зудӣ онҳо ҳамон қудратеро ба кор хоҳанд бурд, ки замоне модар ба кор мебурд». Spalding and Magan, 1.

Miller’s inability to see the third power forced him to make conclusions that were simply wrong. Miller identified the sea beast of Revelation thirteen as pagan Rome and the earth beast as papal Rome. His application of Revelation chapter seventeen, was also flawed by his inability to see prophetic history that extended beyond the second desolating power of papalism. For this reason, when Miller identified the Roman power in Daniel’s prophecy, he treated them as one power that came in two phases. That was and is an accurate application, but it prevented him from understanding the kingdoms of Bible prophecy as anything that reached beyond a fourth kingdom represented by Rome. He saw and identified that the fourth kingdom of Rome had two phases, represented as pagan Rome and papal Rome, but could not see that papal Rome was also the fifth kingdom which was to be followed by a sixth kingdom.

Нотавонии Миллер дар дидани қудрати сеюм ӯро водошт, ки ба хулосаҳое бирасад, ки оддӣ хато буданд. Миллер ҳайвони баҳрии Ваҳй боби сездаҳро ҳамчун Руми бутпараст ва ҳайвони заминиро ҳамчун Руми папагӣ муайян кард. Татбиқи ӯ нисбат ба Ваҳй боби ҳабдаҳ низ ба сабаби нотавониаш дар дидани таърихи нубувватӣ, ки аз қудрати дуюми вайронгари папагӣ фаротар мерафт, ноқис буд. Аз ҳамин сабаб, вақте Миллер қудрати Румро дар нубуввати Дониёл муайян кард, ӯ онҳоро ҳамчун як қудрат баррасӣ намуд, ки дар ду марҳила зоҳир мешуд. Он татбиқ дуруст буд ва ҳаст, аммо ин ӯро аз дарк кардани подшоҳиҳои нубуввати Китоби Муқаддас ҳамчун чизе, ки аз чорумин подшоҳӣ, ки бо Рум муаррифӣ шудааст, фаротар мерасад, бозмедошт. Ӯ дид ва муайян кард, ки подшоҳии чоруми Рум ду марҳила дорад, ки ҳамчун Руми бутпараст ва Руми папагӣ муаррифӣ шудаанд, аммо наметавонист бубинад, ки Руми папагӣ ҳамчунин подшоҳии панҷум аст, ки бояд пас аз он подшоҳии шашум биёяд.

In Daniel chapter two, the Millerites brought the elements of the fifth kingdom of Bible prophecy together with the fourth kingdom. At the basic level their application was correct, but incomplete, for the first reference of the kingdoms of Bible prophecy must agree with the last reference of the kingdoms of Bible prophecy, because Jesus, as the Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning. Unable to see a distinction of two sequential kingdoms made it impossible for Miller to recognize that Revelation chapter twelve, is identifying paganism (the dragon), and the sea beast of Revelation chapter thirteen, as papalism (the beast) and the earth beast of Revelation chapter thirteen as apostate Protestantism (the false prophet).

Дар боби дуюми Дониёл, миллериён унсурҳои подшоҳии панҷуми нубуввати Китоби Муқаддасро бо подшоҳии чорум якҷо карданд. Дар сатҳи асосӣ татбиқи онҳо дуруст буд, аммо нокомил, зеро ишораи аввалини подшоҳиҳои нубуввати Китоби Муқаддас бояд бо ишораи охирини подшоҳиҳои нубуввати Китоби Муқаддас мувофиқат кунад, зеро Исо, ҳамчун Алфа ва Омега, ҳамеша анҷомро бо ибтидо тасвир мекунад. Нотавонӣ дар дидани фарқияти ду подшоҳии пайдарпай барои Миллер имконнопазир гардонид, ки дарк кунад, ки Ваҳй боби дувоздаҳум бутпарастиро (аждаҳо) муайян месозад, ва ҳайвони баҳрии Ваҳй боби сенздаҳумро ҳамчун папагарӣ (ҳайвон), ва ҳайвони заминии Ваҳй боби сенздаҳумро ҳамчун протестантизми муртад (пайғамбари козиб).

Miller was unable to see the dragon, the beast and the false prophet as three consecutive kingdoms in chapters twelve and thirteen of Revelation, and was thus forced by his prophetic logic to assume the two chapters were not a consecutive illustration of the three powers that lead the world to Armageddon. The light Miller was given was the perfect light for his generation, and his generation was tested by that light.

Миллер натавонист аждаҳо, ҳайвон ва пайғамбари козибро дар бобҳои дувоздаҳум ва сенздаҳуми Ваҳй ҳамчун се подшоҳии пайдарпай бубинад, ва аз ин рӯ, бо мантиқи нубувватии худ маҷбур буд фарз кунад, ки ин ду боб тасвири пайдарпайи он се қудрате нестанд, ки ҷаҳонро ба сӯи Ҳармиҷиддун мебаранд. Нуре ки ба Миллер дода шуда буд, нури комил барои насли ӯ буд, ва насли ӯ бо ҳамон нур озмуда шуд.

The light of the three desolating powers (the dragon, the beast and the false prophet), was given to Future for America at the “time of the end,” in 1989. The passage of Daniel which was unsealed with the collapse of the Soviet Union in fulfillment of Daniel chapter eleven, and verse forty was the light of the third angel, whereas Miller had been given the light of the first angel. The last six verses of Daniel eleven, were seen to be the foundation and central pillar of the movement of Future for America, and verse forty, of Daniel chapter eleven summarizes that light, just as verses thirteen and fourteen, of Daniel chapter eight summarized the light that was unsealed in the Millerite movement.

Рӯшноии се қудрати вайронкунанда (аждаҳо, ҳайвон ва пайғамбари козиб) ба Future for America дар «замони охир» — дар соли 1989 — дода шуд. Порчаи китоби Дониёл, ки бо фурӯпошии Иттиҳоди Шӯравӣ, дар иҷрошавии Дониёл боби ёздаҳ, ояти чиҳил, кушода гардид, рӯшноии фариштаи сеюм буд; ҳол он ки ба Миллер рӯшноии фариштаи аввал дода шуда буд. Шаш ояти охири Дониёл 11 ҳамчун асос ва сутуни марказии ҳаракати Future for America дида шуданд, ва ояти чиҳили Дониёл боби ёздаҳ он рӯшноиро хулоса мекунад, ҳамон тавре ки оятҳои сездаҳ ва чордаҳи Дониёл боби ҳашт рӯшноиеро, ки дар ҳаракати миллерӣ кушода шуда буд, хулоса мекарданд.

> And at the time of the end shall the king of the south push at him: and the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over. Daniel 11:40.

> Ва дар вақти охир подшоҳи ҷануб ба ӯ ҳамла хоҳад кард; ва подшоҳи шимол бар ӯ мисли гирдбод, бо аробаҳо, ва бо саворон, ва бо киштиҳои бисёр хоҳад омад; ва ӯ ба кишварҳо дохил хоҳад шуд, ва онҳоро фаро гирифта, аз онҳо хоҳад гузашт. Дониёл 11:40.

The verse identifies a war that began at the “time of the end” in 1798, between the king of the south and the king of the north. The king of the south represented atheistic France, that delivered the deadly wound to the papacy in that very year. The papacy is there represented as the king of the north. France, prophetically in 1798, was one tenth of the ten kingdoms of Daniel chapter seven. Those ten kingdoms represent pagan Rome, and pagan Rome represents the dragon. The papacy (the king of the north) represents the beast. The verse identifies the king of the north (the papacy), who had been given its deadly wound at the opening of the verse, would ultimately retaliate against the king of the south (the king of atheism). When the papacy did retaliate, the king of atheism had moved from the nation of France, to the confederacy of the Soviet Union. France was one nation, yet when the papacy retaliated against the king of the south in the verse, the king of the south was identified as “countries,” as was the former Soviet Union.

Ин оят ҷангеро муайян мекунад, ки дар «замони охир» — соли 1798 — миёни подшоҳи ҷануб ва подшоҳи шимол оғоз ёфт. Подшоҳи ҷануб Фаронсаи атеистиро намояндагӣ мекард, ки маҳз дар ҳамон сол ба папагӣ захми марговар расонид. Дар он ҷо папагӣ ҳамчун подшоҳи шимол намояндагӣ шудааст. Аз лиҳози нубувватӣ, Фаронса дар соли 1798 яке аз даҳ подшоҳии боби ҳафтуми китоби Дониёл буд. Он даҳ подшоҳӣ Руми бутпарастро намояндагӣ мекунанд, ва Руми бутпараст аждаҳоро намояндагӣ мекунад. Папагӣ (подшоҳи шимол) ҳайвонро намояндагӣ мекунад. Ин оят муайян мекунад, ки подшоҳи шимол (папагӣ), ки дар оғози оят ба ӯ захми марговар расонида шуда буд, дар ниҳоят бар зидди подшоҳи ҷануб (подшоҳи атеизм) ҷавобан ҳамла хоҳад кард. Вақте ки папагӣ воқеан ҷавобан ҳамла кард, подшоҳи атеизм аз давлати Фаронса ба иттиҳоди конфедеративии Иттиҳоди Шӯравӣ кӯчида буд. Фаронса як миллат буд, аммо вақте ки папагӣ дар ин оят бар зидди подшоҳи ҷануб ҷавобан ҳамла кард, подшоҳи ҷануб ҳамчун «кишварҳо» муайян шудааст, чунон ки собиқ Иттиҳоди Шӯравӣ низ чунин буд.

When the king of the north (the papacy) did retaliate it brought with it “chariots,” “horsemen” and “many ships.” Chariots and horsemen are symbols of military strength, and ships are symbols of economic strength. The power that formed an unholy alliance with the papacy for the purpose of bringing down the Soviet Union was the United States, and the two strengths of the United States in Revelation chapter thirteen, is identified as its ability to force the world to receive the mark of papal authority by the force of arms and economics. Men will be forbidden to buy or sell without the mark, and then further, without the mark, men will be put to death.

Ҳангоме ки подшоҳи шимол (папагӣ) қасос гирифт, он бо худ «аробаҳо», «саворон» ва «киштиҳои бисёр»-ро овард. Аробаҳо ва саворон рамзҳои қудрати ҳарбӣ мебошанд, ва киштиҳо рамзҳои қудрати иқтисодӣ мебошанд. Қудрате, ки бо папагӣ ба хотири сарнагун сохтани Иттиҳоди Шӯравӣ паймони нопок баст, Иёлоти Муттаҳида буд, ва ду қуввати Иёлоти Муттаҳида дар боби сездаҳуми Ваҳй ҳамчун қобилияти он барои маҷбур сохтани ҷаҳон ба пазируфтани нишони ҳокимияти папагӣ тавассути зӯри аслиҳа ва иқтисод муайян шудааст. Ба одамон бе он нишона харидан ё фурӯхтан манъ карда хоҳад шуд, ва сипас, боз ҳам, бе он нишона, одамон ба марг расонида хоҳанд шуд.

Verse forty directly identifies the dragon (the king of the south), the beast (the papacy) and the false prophet (the United States). The foundational verse for “the time of the end” in 1989, identifies the three desolating powers that lead the world to Armageddon, just as the foundational verses of the Millerite movement identified the two desolating powers of paganism followed by papalism.

Ояти чиҳилум аждаҳоро (подшоҳи ҷануб), ҳайвонро (папапарстӣ) ва пайғамбари козибро (Иёлоти Муттаҳидаи Амрико) бевосита муайян мекунад. Ояти асосӣ барои «замони интиҳо» дар соли 1989 се қудрати вайронкунандаеро муайян месозад, ки ҷаҳонро ба сӯи Ҳармиҷидӯн мебаранд, ҳамон тавре ки оятҳои асосии ҳаракати Миллерӣ ду қудрати вайронкунандаи бутпарастиро, ки пас аз он папапарстӣ меомад, муайян карда буданд.

The verse begins with a battle between the king of the south and the king of the north. In the beginning of the verse (1798), the king of the south prevails, but in the verse, the king of the north retaliates and prevails over the king of the south. The beginning of the verse marks the battle between the king of the north and the king of the south, and in the ending of the message contained in the verse the same battle between the northern and southern kings is illustrated, but with the opposite results. The beginning marked the “time of the end” in 1798, and the ending battle marks the “time of the end” in 1989. The verse contains within its written testimony the signature Alpha and Omega, the beginning and the ending.

Оят бо ҷанг миёни подшоҳи ҷануб ва подшоҳи шимол оғоз мегардад. Дар оғози оят (1798) подшоҳи ҷануб ғолиб меояд, аммо дар худи оят подшоҳи шимол ҷавобан ҳамла карда, бар подшоҳи ҷануб ғолиб мегардад. Оғози оят ҷанги миёни подшоҳи шимол ва подшоҳи ҷанубро нишон медиҳад, ва дар анҷоми паёме, ки дар оят ҷой дорад, ҳамон ҷанги миёни подшоҳони шимолӣ ва ҷанубӣ тасвир мешавад, аммо бо натиҷаҳои баръакс. Оғоз соли 1798 «вақти интиҳо»-ро нишон дод, ва ҷанги анҷом «вақти интиҳо»-ро дар соли 1989 нишон медиҳад. Ин оят дар дохили шаҳодати навишташудаи худ имзои Алфа ва Омегаро дар бар мегирад: оғоз ва анҷом.

The actual history of the verse continues on past the collapse of the Soviet Union in 1989, through to the Sunday law of verse forty-one. At the Sunday law the three-fold union of modern Babylon is brought about by a series of rapid events. Verse forty therefore begins when the deadly wound is delivered in 1798, and the whore of Tyre is forgotten. The history represented by the verse completely ends at the Sunday law of verse forty-one, where the deadly wound is healed and the whore of Tyre is remembered. The signature of the beginning and ending is written not only upon the text found in the verse, but also the complete history represented by the verse. The verse identifies the prophetic framework that is based not upon simply paganism (the dragon) and papalism (the beast), but it identifies the structure of the three desolating powers that lead the world to Armageddon.

Таърихи воқеии ин оят баъд аз фурӯпошии Иттиҳоди Шӯравӣ дар соли 1989 идома ёфта, то ба қонуни якшанбеи ояти чилу як мерасад. Дар қонуни якшанбе иттиҳоди сеҷонибаи Бобили муосир тавассути як силсила рӯйдодҳои босуръат ба вуҷуд оварда мешавад. Бинобар ин, ояти чил аз он замон оғоз меёбад, ки захми марговар дар соли 1798 расонида мешавад ва фоҳишаи Сур ба фаромӯшӣ супурда мешавад. Таърихе, ки ин оят онро муаррифӣ мекунад, комилан дар қонуни якшанбеи ояти чилу як ба анҷом мерасад, он ҷо ки захми марговар шифо меёбад ва фоҳишаи Сур ба ёд оварда мешавад. Нишонаи оғоз ва анҷом на танҳо бар матни дар ин оят омада навишта шудааст, балки ҳамчунин бар тамоми таърихи комиле, ки ин оят онро муаррифӣ мекунад. Ин оят чорчӯби нубувватиро муайян месозад, ки на танҳо бар бутпарастӣ (аждаҳо) ва паппарастӣ (ваҳшӣ) асос ёфтааст, балки сохтори се қудрати вайронгареро муайян мекунад, ки ҷаҳонро ба Армагеддон мебаранд.

Miller’s prophetic framework announced the arrival of God’s investigative judgment, and the prophetic framework of Future for America announces the arrival of God’s executive judgment. At the “time of the end” in 1989, a three-step testing and purification process began when the last six verses of Daniel eleven were unsealed at the collapse of the Soviet Union. The distinction of Miller only seeing paganism and papalism, and not seeing apostate Protestantism, must be understood to rightly understand the vision of the Ulai River that was unsealed in 1798.

Чорчӯби нубувватии Миллер фаро расидани доварии таҳқиқотии Худоро эълон намуд, ва чорчӯби нубувватии Future for America фаро расидани доварии иҷрошавандаи Худоро эълон менамояд. Дар «вақти охир» дар соли 1989, раванди сеқадамаи имтиҳон ва поксозӣ оғоз ёфт, ҳангоме ки шаш ояти охирини Дониёл ёздаҳум ҳангоми фурӯпошии Иттиҳоди Шӯравӣ мӯҳркушоӣ шуданд. Тафовути он ки Миллер танҳо бутпарастӣ ва папагиро медид, вале протестантизми муртадро намедид, бояд фаҳмида шавад, то рӯъёи дарёи Ӯлой, ки дар соли 1798 мӯҳркушоӣ гардид, дуруст дарк карда шавад.

We will continue that consideration in the next article.

Мо ин баррасиро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

> “We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.

> «Мо вақти аз даст додан надорем. Пеши рӯи мо айёмҳои пурошӯб истодаанд. Дунё аз рӯҳи ҷанг ба ҳаракат омадааст. Ба зудӣ манзараҳои ошӯбе, ки дар нубувватҳо гуфта шудаанд, ба вуқӯъ хоҳанд пайваст. Нубуввати боби ёздаҳуми Дониёл қариб ба иҷрои комили худ расидааст. Бисёре аз таърихе, ки дар иҷрои ин нубувват ба амал омадааст, такрор хоҳад шуд.»

> “In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘verses 30 through thirty-six quoted.’

> «Дар ояти сиюм аз қуввае сухан меравад, ки “оятҳои 30 то 36 иқтибос шудаанд.”»

> “Scenes similar to those described in these words will take place.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> «Манзараҳое, ки ба он чи дар ин суханон тасвир шудааст, монанданд, ба вуқӯъ хоҳанд пайваст». Manuscript Releases, number 13, 394.

Back to Articles