Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Thirty-Four

Китоби Юил ва Калисои Лӯдикияи Адвентистони Рӯзи Ҳафтум — Шумораи сию чор

Number Thirty-Four

Рақами сиюму чор

Author

Jeff Pippenger

Published

January 27, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

In order for there to be a voice in the wilderness, there must be a wilderness. In July of 2023, a voice began to sound identifying that the Lion of the tribe of Judah was then unsealing the revelation of Himself as set forth in chapter one of the book of Revelation. The disappointment of Sabbath, July 18, 2020, began the three and a half days of Revelation eleven that ended on Sabbath, December 30, 2023. That Sabbath, for the first time since July 2020, Future for America spoke publicly on a zoom meeting.

Барои он ки дар биёбон овозе бошад, бояд биёбоне вуҷуд дошта бошад. Дар моҳи июли соли 2023 овозе ба садо даромад, ки муайян менамуд, ки Шери қабилаи Яҳудо он замон ваҳйи Худро, чунон ки дар боби якуми китоби Ваҳй баён шудааст, мекушод. Ноумедии рӯзи шанбеи 18 июли соли 2020 оғозгари он сеюним рӯзе гардид, ки дар Ваҳй боби ёздаҳ зикр шудааст ва дар рӯзи шанбеи 30 декабри соли 2023 ба анҷом расид. Дар ҳамон рӯзи шанбе, барои нахустин бор аз моҳи июли соли 2020, Future for America дар як нишасти Zoom ба таври оммавӣ сухан гуфт.

From that point on, the Revelation of Jesus Christ has been opening progressively. It started with a revelation of the word “truth,” that was then seen to represent a framework of three steps outlined by the first, thirteenth and twenty-second letters of the Hebrew alphabet, when brought together form the word “truth.” The three steps represented in the framework of the word “truth” was an old truth, placed in a new setting.

Аз ҳамон лаҳза ба баъд, Ваҳйи Исои Масеҳ тадриҷан кушода шуда истодааст. Он бо ваҳйи калимаи «ҳақиқат» оғоз ёфт, ки баъдан дида шуд, ки чаҳорчӯбаи се қадамро ифода мекунад, ки бо ҳарфҳои якум, сездаҳум ва бисту дуюми алифбои ибронӣ муайян шудаанд ва ҳангоме ки якҷо оварда мешаванд, калимаи «ҳақиқат»-ро ташкил медиҳанд. Се қадаме, ки дар чаҳорчӯбаи калимаи «ҳақиқат» ифода ёфтаанд, ҳақиқати қадимӣ буданд, ки дар муҳити нав ҷой дода шудаанд.

For years we have shown the three steps of the courtyard, holy place and Most Holy Place, were parallel to the three works of the Holy Spirit as He convicts of sin in the courtyard, manifests righteousness in the holy place and judges in the Most Holy Place. We have identified these three steps are manifested throughout God’s Word, but all those understandings were magnified with the framework of “truth,” as of 2023. Taking an old truth and placing it in a new framework of truth is what Christ does as He progressively unseals His Word. The “wilderness” that ended in 2023, represents a prophetic “time of the end,” when a prophecy is unsealed. That prophecy is the revelation of Jesus Christ, who is the “Truth.”

Тӯли солҳо мо нишон додаем, ки се марҳилаи саҳни ҳавлӣ, Қудс ва Қудси қудсҳо ба се амали Рӯҳулқудс мувофиқат мекарданд, зеро Ӯ дар саҳни ҳавлӣ гуноҳро маҳкум менамояд, дар Қудс росткориро зоҳир месозад ва дар Қудси қудсҳо доварӣ мекунад. Мо муайян кардаем, ки ин се марҳила дар тамоми Каломи Худо зоҳир мегарданд, вале ҳамаи он фаҳмишҳо, то соли 2023, бо чорчӯбаи «ҳақиқат» бузургтар карда шуданд. Гирифтани як ҳақиқати кӯҳна ва ҷой додани он дар як чорчӯбаи нави ҳақиқат ҳамон чизест, ки Масеҳ ҳангоми тадриҷан кушодани муҳри Каломи Худ анҷом медиҳад. «Биёбон»-е, ки дар соли 2023 ба анҷом расид, «замони охир»-и нубувватиро ифода мекунад, вақте ки як нубувват кушода мешавад. Он нубувват ваҳйи Исои Масеҳ аст, ки Ӯ «Ҳақиқат» мебошад.

> “In the time of the Savior, the Jews had so covered over the precious jewels of truth with the rubbish of tradition and fable, that it was impossible to distinguish the true from the false. The Savior came to clear away the rubbish of superstition and long-cherished errors, and to set the jewels of God’s word in the framework of truth. What would the Savior do if he should come to us now as he did to the Jews? He would have to do a similar work in clearing away the rubbish of tradition and ceremony. The Jews were greatly disturbed when he did this work. They had lost sight of the original truth of God, but Christ brought it again to view. It is our work to free the precious truths of God from superstition and error. What a work is committed to us in the gospel!” Review and Herald, June 4, 1889.

> «Дар замони Наҷотдиҳанда, яҳудиён ҷавоҳироти гаронбаҳои ҳақиқатро то ба он андоза бо хасу хошоки анъана ва афсона пӯшонида буданд, ки фарқ кардани рост аз дурӯғ ғайриимкон гашта буд. Наҷотдиҳанда омад, то хасу хошоки хурофот ва иштибоҳоти деринаи азиздоштаро дур созад ва ҷавоҳироти каломи Худоро дар қолаби ҳақиқат ҷой диҳад. Агар Наҷотдиҳанда ҳоло назди мо меомад, чунон ки назди яҳудиён омад, Ӯ чӣ мекард? Ӯ низ мебоист кори монанде анҷом медод, то хасу хошоки анъана ва маросимро дур созад. Вақте ки Ӯ ин корро анҷом медод, яҳудиён бисёр ба ташвиш афтоданд. Онҳо ҳақиқати аслии Худоро аз назар дур карда буданд, аммо Масеҳ онро боз ба пеши назар овард. Кори мо ин аст, ки ҳақоиқи гаронбаҳои Худоро аз хурофот ва хато озод созем. Чӣ кори бузурге дар Инҷил ба мо вогузор шудааст!» Review and Herald, June 4, 1889.

It “is our work to free the precious truths of God from superstition and error,” and “set the jewels of God’s Word in the framework of truth.” In 2023 the Lord introduced the framework of truth, in the structure represented by the word “truth.” That framework brings to view the “original” truths “of God.”

Вазифаи мо ин аст, ки «ҳақиқатҳои гаронбаҳои Худоро аз хурофот ва иштибоҳ озод созем» ва «ҷавоҳироти Каломи Худоро дар чаҳорчӯбаи ҳақиқат ҷой диҳем». Дар соли 2023 Худованд чаҳорчӯбаи ҳақиқатро дар сохторе муаррифӣ кард, ки бо калимаи «ҳақиқат» ифода мешавад. Он чаҳорчӯба «ҳақиқатҳои» «аслии» «Худоро» ба назар меоварад.

> “The dust and rubbish of error have buried the precious jewels of truth, but the Lord’s workers can uncover these treasures, so that thousands will look upon them with delight and awe. Angels of God will be beside the humble worker, giving grace and divine enlightenment, and thousands will be led to pray with David, ‘Open thou mine eyes that I may behold wondrous things out of thy law.’ Truths that have been for ages unseen and unheeded, will blaze forth from the illuminated pages of God’s holy word. The churches generally that have heard, refused, and trampled upon the truth, will do more wickedly; but ‘the wise,’ those who are honest, will understand. The book is open, and the words of God reach the hearts of those who desire to know his will. At the loud cry of the angel from heaven who joins the third angel, thousands will awake from the stupor that has held the world for ages, and will see the beauty and value of the truth.” Review and Herald, December 15, 1885.

> «Гарду ғубори гумроҳӣ ганҷинаҳои гаронбаҳои ҳақиқатро дафн кардааст, аммо коргарони Худованд метавонанд ин хазинаҳоро ошкор созанд, то ҳазорҳо нафар ба онҳо бо шавқу ҳайрат назар афкананд. Фариштагони Худо дар канори коргари фурӯтан хоҳанд буд ва файз ва маърифати илоҳиро ато хоҳанд кард, ва ҳазорҳо нафар ба дуо гуфтан бо Довуд ҳидоят хоҳанд ёфт: “Чашмони маро бикшо, то аз шариати Ту чизҳои аҷоибро бубинам”. Ҳақиқатҳое, ки асрҳо нонамоён ва мавриди беэътиноӣ будаанд, аз саҳифаҳои мунаввари каломи муқаддаси Худо бо шуъла хоҳанд дурахшид. Калисоҳо, ки умуман ҳақиқатро шунидаанд, рад кардаанд ва поймол намудаанд, боз ҳам бадкортар хоҳанд шуд; аммо “доноён”, яъне онҳое ки ростқавланд, дарк хоҳанд кард. Китоб кушода аст, ва суханони Худо ба дилҳои онҳое мерасанд, ки хоҳиши донистани иродаи Ӯро доранд. Ҳангоми нидои баланди он фаришта аз осмон, ки ба фариштаи сеюм мепайвандад, ҳазорҳо нафар аз карахтие, ки асрҳо ҷаҳонро фаро гирифта буд, бедор хоҳанд шуд ва ҳусн ва арзиши ҳақиқатро хоҳанд дид». Review and Herald, December 15, 1885.

The “Lord’s workers” who are “the wise” and “who are honest” “will understand,” and will “uncover” “treasures, so that thousands will look upon them with delight and awe.” Unfortunately for Laodicean Adventism it is not they who wake up from their stupor at the loud cry of the third angel, for that is the Sunday law, and that is much too late for Adventism to awaken. The eleventh-hour workers awaken from their “stupor” “at the loud cry of the angel who joins the third angel” at the soon-coming Sunday law. Since 2024, “Truths that have been for ages unseen and unheeded,” have been blazing “forth from the illuminated pages of God’s holy word.”

«Коргарони Худованд», ки «доноён» ва «ростқавл» ҳастанд, «мефаҳманд» ва «ганҷҳоро ошкор месозанд, то ҳазорон нафар бо шодӣ ва ҳайрат ба онҳо назар афкананд». Мутаассифона, барои Адвентизми Лаодикия инҳо нестанд, ки аз беҳушии худ ҳангоми нидои баланди фариштаи сеюм бедор мешаванд, зеро он қонуни якшанбе аст, ва барои он ки Адвентизм бедор гардад, ин хеле дер аст. Коргарони соати ёздаҳум аз «беҳушии» худ «ҳангоми нидои баланди он фариштае, ки ба фариштаи сеюм ҳамроҳ мешавад» дар остонаи қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда бедор мешаванд. Аз соли 2024, «Ҳақиқатҳое, ки дар тӯли асрҳо нодида ва беэътино монда буданд», аз «саҳифаҳои мунаввари каломи муқаддаси Худо» дурахшон шуда истодаанд.

In Isaiah 22:22 Eliakim is given a key, and in Matthew 16 Peter is given the keys to the kingdom.

Дар Ишаъё 22:22 ба Элёқим калид дода мешавад, ва дар Матто 16 ба Петрус калидҳои Малакут супурда мешаванд.

> And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open. Isaiah 22:22.

> Ва калиди хонаи Довудро бар китфи ӯ хоҳам ниҳод; ва ӯ хоҳад кушод, ва ҳеҷ кас нахоҳад баст; ва ӯ хоҳад баст, ва ҳеҷ кас нахоҳад кушод. Ишаъё 22:22.

The “key” is given to Philadelphia, for that is the only other place in the Scriptures the key of opening and shutting is referenced.

«калид» ба Филаделфия дода шудааст, зеро ин ягона мавзеъи дигари Навиштаҳост, ки дар он калиди кушодан ва бастан зикр шудааст.

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Revelation 3:7, 8.

> Ва ба фариштаи калисои Филаделфия бинавис: «Инҳоро мегӯяд Ӯ, ки муқаддас аст, Ӯ, ки ҳақ аст, Ӯ, ки калиди Довудро дорад, Ӯ, ки мекушояд, ва ҳеҷ кас намебандад; ва мебандад, ва ҳеҷ кас намекушояд; Ман аъмоли туро медонам: инак, Ман пеши ту дари кушодае ниҳодаам, ва ҳеҷ кас наметавонад онро бубандад; зеро ки ту қуввати андаке дорӣ, ва каломи Маро нигоҳ доштаӣ, ва исми Маро инкор накардаӣ». Ваҳй 3:7, 8.

At the last interaction with the quibbling Jews, Christ raised a question that the Jews could not answer.

Дар охирин муошират бо яҳудиёни баҳсҷӯ, Масеҳ саволеро ба миён гузошт, ки яҳудиён натавонистанд ба он ҷавоб диҳанд.

> While the Pharisees were gathered together, Jesus asked them, Saying, What think ye of Christ? whose son is he? They say unto him, The Son of David. He saith unto them, How then doth David in spirit call him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, till I make thine enemies thy footstool? If David then call him Lord, how is he his son?

> Ҳангоме ки фарисиён гирд омада буданд, Исо аз онҳо пурсид ва гуфт: «Дар бораи Масеҳ чӣ фикр доред? Ӯ писари кист?» Ба Ӯ гуфтанд: «Писари Довуд». Ба онҳо гуфт: «Пас чӣ гуна Довуд дар Рӯҳ Ӯро Худованд мехонад ва мегӯяд: “Худованд ба Худованди ман гуфт: ба дасти рости Ман биншин, то даме ки душманонатро зери пои ту андозам”? Пас, агар Довуд Ӯро Худованд мехонад, чӣ гуна Ӯ писари вай аст?»

> And no man was able to answer him a word, neither durst any man from that day forth ask him any more questions. Matthew 22:41–46.

> Ва ҳеҷ кас натавонист ба Ӯ як сухан ҷавоб диҳад, ва аз он рӯз ба баъд ҳеҷ кас ҷуръат накард, ки аз Ӯ дигар саволе бипурсад. Матто 22:41–46.

The Jews were unable to understand the prophetic relationship of David and Christ, for they lacked the prophetic keys to understand the biblical language of line upon line. Christ ended His interaction with the Jews by identifying their blindness was based upon their inability to correctly divide the Word of truth. He had identified that if you understood Moses, you would understand Christ, but they did not understand the Scriptures they claimed to uphold and defend.

Яҳудиён наметавонистанд робитаи нубувватии Довуд ва Масеҳро дарк намоянд, зеро калидҳои нубувватиро барои фаҳмидани забони Китоби Муқаддас, ки «сатр бар сатр» аст, надоштанд. Масеҳ муоширати Худро бо яҳудиён бо нишон додани он ба поён расонд, ки кӯрии онҳо бар нотавонии эшон дар дуруст ҷудо кардани Каломи ростӣ асос ёфта буд. Ӯ муайян карда буд, ки агар Мӯсоро мефаҳмидед, Масеҳро низ мефаҳмидед, аммо онҳо Навиштаҳоеро, ки даъво мекарданд онҳоро ҳимоят ва посбонӣ мекунанд, намефаҳмиданд.

The “key” of the “house of David” was given to the Millerites, who were the church of Philadelphia. The “key” was a reformatory movement that was represented by open and shut doors. From 1798 unto 1863 the Millerite movement went from the experience of Philadelphia unto the experience of Laodicea, while going from a movement unto a church. A door opened and a door closed on April 19, 1844, as a door opened and a door closed on October 22, 1844, as a door opened and a door closed in 1863.

«Калид»-и «хонаи Довуд» ба миллерчиён дода шуд, ки онҳо калисои Филоделфия буданд. Ин «калид» ҳаракати ислоҳотӣ буд, ки бо дарҳои кушода ва баста ифода меёфт. Аз соли 1798 то соли 1863 ҳаракати миллерчӣ аз таҷрибаи Филоделфия ба таҷрибаи Лаодикия гузашт, дар ҳоле ки аз як ҳаракат ба як калисо табдил меёфт. Даре 19 апрели соли 1844 кушода шуд ва даре баста шуд, ҳамон тавре ки даре 22 октябри соли 1844 кушода шуд ва даре баста шуд, ва ҳамчунин даре дар соли 1863 кушода шуд ва даре баста шуд.

Eliakim had a key, but Peter was given “keys.” The key in the singular was the shut door of 1844.

Илёқим калид дошт, аммо ба Петрус «калидҳо» дода шуданд. Калид дар шакли танҳо дари бастаии соли 1844 буд.

> “The subject of the sanctuary was the key which unlocked the mystery of the disappointment of 1844. It opened to view a complete system of truth, connected and harmonious, showing that God’s hand had directed the great advent movement and revealing present duty as it brought to light the position and work of His people.” The Great Controversy, 423.

> «Мавзӯи муқаддасгоҳ калиде буд, ки асрори ноумедии соли 1844-ро кушод. Он ба назар низоми комили ҳақиқатро, ки ба ҳам пайваста ва ҳамоҳанг буд, ошкор сохт ва нишон дод, ки дасти Худо ҳаракати бузурги омадани Масеҳро ҳидоят кардааст ва вазифаи ҳозираро ошкор намуд, зеро мавқеъ ва кори қавми Ӯро ба рӯшноӣ овард». «Муборизаи Бузург», 423.

The subject of the sanctuary was the key that unlocked the shut door of 1844, but Peter was also given the keys of the kingdom.

Мавзӯи қудсгоҳ калиде буд, ки дари бастаи соли 1844-ро кушод, аммо ба Петрус низ калидҳои Малакут дода шуд.

> And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:17–19.

> Ва Исо дар ҷавоби ӯ гуфт: «Хушо ту, эй Шимъӯн Бар-Юно, зеро инро на ҷисм ва хун бар ту ошкор кардааст, балки Падари Ман, ки дар осмон аст. Ва Ман низ ба ту мегӯям, ки ту Петрус ҳастӣ, ва бар ин сахра Ман калисои Худро бино хоҳам кард; ва дарвозаҳои дӯзах бар он ғолиб нахоҳанд омад. Ва калидҳои Малакути Осмонро ба ту хоҳам дод; ва ҳар он чи бар замин бибандӣ, дар осмон баста хоҳад шуд; ва ҳар он чи бар замин бикшоӣ, дар осмон кушода хоҳад шуд». Матто 16:17–19.

Line upon line, Philadelphia, the last covenant bride as represented by Peter, is given the key of the house of David as well as the keys to the kingdom of heaven. The key of the house of David is the last subject Jesus interacted with the Pharisees over.

Сатр бар сатр, Филаделфия, арӯси аҳди охирин, ки дар симои Петрус намояндагӣ шудааст, калиди хонаи Довудро, ҳамчунин калидҳои Малакути Осмонро, дарёфт мекунад. Калиди хонаи Довуд охирин мавзӯе буд, ки Исо дар бораи он бо фарисиён баҳс кард.

> While the Pharisees were gathered together, Jesus asked them, Saying, What think ye of Christ? whose son is he? They say unto him, The Son of David. He saith unto them, How then doth David in spirit call him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, till I make thine enemies thy footstool? If David then call him Lord, how is he his son?

> Ҳангоме ки фарисиён ҷамъ омада буданд, Исо аз онҳо пурсид ва гуфт: «Дар бораи Масеҳ чӣ меандешед? Ӯ писари кист?» Ба Ӯ гуфтанд: «Писари Довуд». Ба онҳо гуфт: «Пас чӣ гуна Довуд, дар Рӯҳ, Ӯро Худованд мехонад ва мегӯяд: “Худованд ба Худованди ман гуфт: ба дасти рости Ман биншин, то душманонатро зери пои ту биниҳам?” Пас, агар Довуд Ӯро Худованд мехонад, чӣ гуна Ӯ писари вай аст?»

> And no man was able to answer him a word, neither durst any man from that day forth ask him any more questions. Matthew 22:41–46.

> Ва ҳеҷ кас натавонист ба Ӯ як сухан ҳам ҷавоб диҳад; ва аз ҳамон рӯз ба баъд дигар ҳеҷ кас ҷуръат накард, ки аз Ӯ боз саволе бипурсад. Матто 22:41–46.

The subject of David and his Lord is exactly where Peter begins at Pentecost in the upper room at the third hour. The subject that closed the door of interaction between the Pharisees and Christ is the key Peter used to open the door of the upper room at Pentecost.

Мавзӯи Довуд ва Худованди ӯ маҳз ҳамон ҷост, ки Петрус дар рӯзи Пантикост, дар ҳуҷраи болоӣ, дар соати сеюм аз он оғоз мекунад. Мавзӯе, ки дари муоширатро миёни фарисиён ва Масеҳ баст, ҳамон калидест, ки Петрус барои кушодани дари ҳуҷраи болоӣ дар рӯзи Пантикост ба кор бурд.

> For David is not ascended into the heavens: but he saith himself, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, Until I make thy foes thy footstool. Therefore let all the house of Israel know assuredly, that God hath made that same Jesus, whom ye have crucified, both Lord and Christ.

> Зеро Довуд ба осмонҳо суъуд накардааст; лекин худи ӯ мегӯяд: «Худованд ба Худованди ман гуфт: ба ямини Ман бинишин, то даме ки душманони Туро зери поҳои Ту пояи пойҳоят гардонам». Пас, бигзор тамоми хонадони Исроил яқинан бидонанд, ки Худо ҳамон Исоро, ки шумо маслуб кардед, ҳам Худованд ва ҳам Масеҳ гардонидааст.

> Now when they heard this, they were pricked in their heart, and said unto Peter and to the rest of the apostles, Men and brethren, what shall we do?

> Чун ин суханонро шуниданд, ба дилҳошон таъсир расид, ва ба Петрус ва ба дигар расулон гуфтанд: «Эй мардон ва эй бародарон, мо чӣ кунем?»

> Then Peter said unto them, Repent, and be baptized every one of you in the name of Jesus Christ for the remission of sins, and ye shall receive the gift of the Holy Ghost. For the promise is unto you, and to your children, and to all that are afar off, even as many as the Lord our God shall call. And with many other words did he testify and exhort, saying, Save yourselves from this untoward generation. Then they that gladly received his word were baptized: and the same day there were added unto them about three thousand souls. Acts 2:34–41.

> Пас Петрус ба онҳо гуфт: Тавба кунед, ва ҳар яке аз шумо ба исми Исои Масеҳ барои омурзиши гуноҳҳо таъмид гиред, ва атои Рӯҳулқудсро хоҳед ёфт. Зеро ин ваъда барои шумост, ва барои фарзандони шумо, ва барои ҳамаи онҳое ки дуранд, яъне ҳар касеро ки Худованд Худои мо бихонад. Ва бо суханони бисёри дигар ӯ шаҳодат медод ва насиҳат мекард, гуфта: Худро аз ин насли каҷрафтор раҳо кунед. Пас онҳое ки каломи ӯро бо хушнудӣ пазируфтанд, таъмид гирифтанд; ва дар ҳамон рӯз тақрибан се ҳазор ҷон ба онҳо ҳамроҳ карда шуданд. Аъмол 2:34–41.

Peter had the keys to bind or loose, and when he did so, heaven was in agreement with Peter’s action. Peter represents Divinity and humanity working together to unseal the truths of God’s Word. When those truths are unsealed, they are represented as knowledge.

Петрус калидҳоеро дошт, ки бубандад ё бикшояд, ва ҳангоме ки ӯ чунин мекард, осмон бо амали Петрус ҳамфикр буд. Петрус илоҳият ва инсониятеро ифода мекунад, ки якҷоя амал мекунанд, то ҳақоиқи Каломи Худоро мӯҳркушоӣ намоянд. Вақте ки он ҳақоиқ мӯҳркушоӣ мешаванд, онҳо ба сурати дониш ифода меёбанд.

> “The key of knowledge in Christ’s day had been taken away by those who should have held it to unlock the treasure house of wisdom in the Old Testament Scriptures. The rabbis and teachers had virtually shut up the kingdom of heaven from the poor and the afflicted, and left them to perish. In His discourses Christ did not bring many things before them at once, lest He might confuse their minds. He made every point clear and distinct. He did not disdain the repetition of old and familiar truths in prophecies if they would serve His purpose to inculcate ideas.

> Калиди дониш дар айёми Масеҳ аз ҷониби касоне гирифта шуда буд, ки мебоист онро дар даст медоштанд, то ганҷинахонаи ҳикматро дар Навиштаҳои Аҳди Қадим бикушоянд. Раббиён ва муаллимон амалан Малакути Осмонро аз камбағалон ва мусибатзадагон баста буданд ва онҳоро вогузошта буданд, ки ҳалок шаванд. Масеҳ дар суханрониҳои Худ бисёр чизҳоро якбора пеши назари онҳо намеовард, мабодо зеҳнашонро саргардон созад. Ӯ ҳар нуктаро равшан ва ҷудогона баён мекард. Ӯ аз такрори ҳақоиқи кӯҳна ва ошное, ки дар нубувватҳо омадаанд, нанг надошт, агар онҳо барои мақсади Ӯ дар талқини андешаҳо хизмат мекарданд.

> “Christ was the originator of all the ancient gems of truth. Through the work of the enemy these truths had been displaced. They had been disconnected from their true position, and placed in the framework of error. Christ’s work was to readjust and establish the precious gems in the framework of truth. The principles of truth which had been given by Himself to bless the world had, through Satan’s agency, been buried and had apparently become extinct. Christ rescued them from the rubbish of error, gave them a new, vital force, and commanded them to shine as precious jewels, and stand fast forever.

> «Масеҳ сарчашмаи ҳамаи гавҳарҳои қадимаи ҳақиқат буд. Ба воситаи кори душман ин ҳақиқатҳо аз ҷойи худ берун андохта шуда буданд. Онҳо аз мавқеи ҳақиқии худ ҷудо гардида, дар чаҳорчӯби иштибоҳ ҷой дода шуда буданд. Кори Масеҳ он буд, ки гавҳарҳои гаронбаҳоро дар чаҳорчӯби ҳақиқат аз нав ба тартиб дарорад ва устувор намояд. Усулҳои ҳақиқат, ки худи Ӯ онҳоро дода буд, то ҷаҳонро баракат бахшанд, ба василаи амали Шайтон зери хоку хошоки гумроҳӣ дафн гардида, гӯё аз байн рафта буданд. Масеҳ онҳоро аз зери харобаҳои иштибоҳ раҳо кард, ба онҳо қувваи тоза ва ҳаётбахш бахшид, ва амр фармуд, ки мисли ҷавоҳироти гаронбаҳо дурахшанд ва то абад устувор бимонанд. »

> “Christ Himself could use any of these old truths without borrowing the smallest particle, for He had originated them all. He had cast them into the minds and thoughts of each generation, and when He came to our world He rearranged and vitalized the truths which had become dead, making them more forcible for the benefit of future generations. It was Jesus Christ who had the power of rescuing the truths from the rubbish, and again giving them to the world with more than their original freshness and power.” Manuscript Releases, volume 13, 240, 241.

> «Худи Масеҳ метавонист ҳар яке аз ин ҳақиқатҳову таълимоти қадимиро ба кор барад, бе он ки хурдтарин заррае аз онҳоеро аз касе иқтибос гирифта бошад, зеро ҳамаи онҳоро Ӯ Худ ба вуҷуд оварда буд. Ӯ онҳоро ба зеҳну андешаи ҳар насл ҷой дода буд, ва ҳангоме ки ба ҷаҳони мо омад, ҳақиқатҳоеро, ки мурда гашта буданд, аз нав тартиб дода, ба онҳо ҳаёт бахшид ва онҳоро ба манфиати наслҳои оянда пуртаъсиртар гардонид. Ин Исои Масеҳ буд, ки қудрати наҷот додани ҳақиқатҳоро аз зери харобазор дошт ва онҳоро боз ба ҷаҳон бо таровату қуввате бештар аз таровату қуввати аслияшон ато кард». Manuscript Releases, volume 13, 240, 241.

Peter’s keys were to bind and to loose, and Peter represents the last Christian bride, who are the one hundred and forty-four thousand. The binding message of Peter represented in the witness of the one hundred and forty-four thousand is the sealing. The loosing message of Peter in the witness of the one hundred and forty-four thousand is Islam of the third woe.

Калидҳои Петрус барои бастан ва кушодан буданд, ва Петрус арӯси охирини масеҳиро намояндагӣ мекунад, ки ҳамон саду чиҳилу чаҳор ҳазор мебошанд. Паёми бастани Петрус, ки дар шаҳодати саду чиҳилу чаҳор ҳазор намояндагӣ мешавад, ҳамон мӯҳргузорист. Паёми кушодани Петрус дар шаҳодати саду чиҳилу чаҳор ҳазор исломии войи сеюм аст.

> “I then saw the third angel. Said my accompanying angel, ‘Fearful is his work. Awful is his mission. He is the angel that is to select the wheat from the tares, and seal, or bind, the wheat for the heavenly garner. These things should engross the whole mind, the whole attention.’” Early Writings, 119.

> «Сипас ман фариштаи сеюмро дидам. Фариштаи ҳамроҳи ман гуфт: “Кори ӯ саҳмгин аст. Рисолати ӯ бас даҳшатнок аст. Ӯ ҳамон фариштаест, ки бояд гандумро аз мастакҳо ҷудо кунад ва гандумро барои анбори осмонӣ мӯҳр занад, ё бибандад. Ин чизҳо бояд тамоми андеша, тамоми диққатро фаро гиранд.”» Early Writings, 119.

The wheat that are bound are represented by the first fruit wheat offering of Pentecost, that as a wave offering would represent the lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand. The sealing of God’s people is Peter’s internal message, that occurs during the history of Islam of the third woe that is progressively loosed from 9/11 onward.

Гандуме, ки баста шудаанд, тавассути қурбонии гандуми навбари Пантикост муаррифӣ мегарданд, ки ҳамчун қурбонии ҷунбонидашаванда барафрохта шудани парчами саду чиҳилу чор ҳазорро ифода мекунад. Мӯҳргузории қавми Худо паёми дохилии Петрус аст, ки дар ҷараёни таърихи Ислом, дар айёми войи сеюм, ки тадриҷан аз 11-уми сентябр ба ин сӯ раҳо мегардад, ба амал меояд.

> And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. Revelation 7:1–3.

> Ва баъд аз ин чизҳо ман чор фариштаро дидам, ки бар чор гӯшаи замин истода буданд ва чор боди заминро нигоҳ медоштанд, то бод бар замин, на бар баҳр, ва на бар ҳеҷ дарахте набвазад. Ва фариштаи дигареро дидам, ки аз ҷониби шарқ боло меомад ва мӯҳри Худои зиндаро дошт; ва ӯ бо овози баланд ба он чор фаришта нидо кард, ки ба онҳо дода шуда буд ба замин ва баҳр зарар расонанд, ва гуфт: Ба замин, на ба баҳр, ва на ба дарахтон зарар нарасонед, то даме ки мо бандагони Худои худро бар пешониҳошон мӯҳр занем. Ваҳй 7:1–3.

Those four winds that are restrained during the binding of God’s people were released at 9/11, and then restrained by George Bush the lesser. The external message of Peter is Islam, and the loosening and the restraining if Islam is the external message that runs through the sealing time. Peter’s humanity is connected with Divinity, for the keys given to him represent agreement between heaven and earth.

Он чор боде, ки ҳангоми муҳр задани қавми Худо боздошта шуда буданд, дар 11-уми сентябр раҳо гардиданд, ва сипас аз ҷониби Ҷорҷ Буши хурдӣ боз дошта шуданд. Паёми зоҳирии Петрус Ислом аст, ва суст шудан ва боздошта шудани Ислом ҳамон паёми зоҳирист, ки дар тамоми замони муҳргузорӣ ҷараён меёбад. Инсонияти Петрус бо Илоҳият пайваст аст, зеро калидҳое, ки ба ӯ дода шуданд, мувофиқати байни осмон ва заминро ифода мекунанд.

We will continue this study in the next article.

Мо ин таҳқиқро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

> “The darkness of the evil one encloses those who neglect to pray. The whispered temptations of the enemy entice them to sin; and it is all because they do not make use of the privileges that God has given them in the divine appointment of prayer. Why should the sons and daughters of God be reluctant to pray, when prayer is the key in the hand of faith to unlock heaven’s storehouse, where are treasured the boundless resources of Omnipotence? Without unceasing prayer and diligent watching we are in danger of growing careless and of deviating from the right path. The adversary seeks continually to obstruct the way to the mercy seat, that we may not by earnest supplication and faith obtain grace and power to resist temptation.

> «Торикии шарир онҳоееро, ки аз дуо ғофил мемонанд, фаро мегирад. Васвасаҳои пичирросии душман онҳоро ба гуноҳ мекашанд; ва ҳамаи ин аз он сабаб аст, ки онҳо аз имтиёзҳое, ки Худо дар таъйиноти илоҳии дуо ба онҳо додааст, истифода намебаранд. Чаро писарон ва духтарони Худо бояд дар дуо кардан беҳавас бошанд, дар ҳоле ки дуо калидест дар дасти имон барои кушодани ганҷинаи осмон, ки дар он захираҳои беканори Қудрати Мутлақ нигаҳдорӣ шудаанд? Бе дуои пайваста ва бедорбошии ҷиддӣ, мо дар хатар ҳастем, ки бепарво гардем ва аз роҳи рост каҷ равем. Мухолиф пайваста мекӯшад, ки роҳи сӯи тахти раҳматро бибандад, то мо бо зориву илтиҷои самимӣ ва имон файз ва қудратро барои муқовимат ба васваса ба даст наоварем.»

> “There are certain conditions upon which we may expect that God will hear and answer our prayers. One of the first of these is that we feel our need of help from Him. He has promised, ‘I will pour water upon him that is thirsty, and floods upon the dry ground.’ Isaiah 44:3. Those who hunger and thirst after righteousness, who long after God, may be sure that they will be filled. The heart must be open to the Spirit’s influence, or God’s blessing cannot be received.

> «Шартҳои муайяне ҳастанд, ки бар асоси онҳо мо метавонем интизор бошем, ки Худо дуоҳои моро мешунавад ва ба онҳо ҷавоб медиҳад. Яке аз аввалин ин шартҳо он аст, ки мо эҳтиёҷи худро ба ёрии Ӯ эҳсос кунем. Ӯ ваъда додааст: “Зеро Ман бар ташна об хоҳам рехт, ва бар замини хушк селобҳо.” Ишаъё 44:3. Онҳое ки гурусна ва ташнаи адолатанд, ки орзуманди Худо мебошанд, метавонанд мутмаин бошанд, ки сер хоҳанд шуд. Дил бояд барои таъсири Рӯҳ кушода бошад, вагарна баракати Худо қабул карда намешавад.»

> “Our great need is itself an argument and pleads most eloquently in our behalf. But the Lord is to be sought unto to do these things for us. He says, ‘Ask, and it shall be given you.’ And ‘He that spared not His own Son, but delivered Him up for us all, how shall He not with Him also freely give us all things?’ Matthew 7:7; Romans 8:32.

> «Эҳтиёҷи бузурги мо худ далеле аст ва ба манфиати мо бо фасоҳати бештар аз ҳар сухан илтиҷо мекунад. Аммо лозим аст, ки аз Худованд хоҳиш карда шавад, то ин чизҳоро барои мо ба ҷо оварад. Ӯ мегӯяд: “Талаб кунед, ва ба шумо дода хоҳад шуд”. Ва “Он Касе ки Писари Худро дареғ надошт, балки Ӯро барои ҳамаи мо таслим кард, пас чӣ гуна бо Ӯ ба мо ҳама чизро низ ба таври ройгон ато нахоҳад кард?” Матто 7:7; Румиён 8:32.»

> “If we regard iniquity in our hearts, if we cling to any known sin, the Lord will not hear us; but the prayer of the penitent, contrite soul is always accepted. When all known wrongs are righted, we may believe that God will answer our petitions. Our own merit will never commend us to the favor of God; it is the worthiness of Jesus that will save us, His blood that will cleanse us; yet we have a work to do in complying with the conditions of acceptance.

> «Агар мо дар дилҳои худ ба гуноҳ арҷ гузорем, агар ба ҳар гуноҳи маълум часпида монем, Худованд моро нахоҳад шунид; аммо дуои ҷони тавбакарда ва шикастарӯҳ ҳамеша пазируфта мешавад. Вақте ки ҳамаи хатоҳои маълум ислоҳ карда шаванд, мо метавонем бовар кунем, ки Худо ба илтиҷоҳои мо ҷавоб хоҳад дод. Ҳеҷ гоҳ сазовории худи мо моро назди илтифоти Худо мақбул нахоҳад гардонид; маҳз сазовории Исо моро наҷот хоҳад дод, хуни Ӯ моро пок хоҳад сохт; бо вуҷуди ин, мо низ дар риоя кардани шартҳои пазируфта шудан коре дорем.»

> “Another element of prevailing prayer is faith. ‘He that cometh to God must believe that He is, and that He is a rewarder of them that diligently seek Him.’ Hebrews 11:6. Jesus said to His disciples, ‘What things soever ye desire, when ye pray, believe that ye receive them, and ye shall have them.’ Mark 11:24. Do we take Him at His word?” Steps to Christ, 94–96.

> Унсури дигари дуои ғолибона имон аст. «Зеро ҳар кӣ назди Худо меояд, бояд имон оварад, ки Ӯ ҳаст, ва толибони ҷиддии Худро мукофот медиҳад». Ибриён 11:6. Исо ба шогирдони Худ гуфт: «Ҳар чиро, ки дар дуо хоҳиш мекунед, имон оваред, ки онро меёбед, ва ба шумо дода хоҳад шуд». Марқӯс 11:24. Оё мо сухани Ӯро бовар мекунем?» Қадамҳо ба сӯи Масеҳ, 94–96.

> “Here is a lesson for young men who profess to be servants of God, bearing His message, who are exalted in their own estimation. They can trace nothing remarkable in their experience, as could Elijah, yet they feel above performing duties which to them appear menial. They will not come down from their ministerial dignity to do needful service, fearing that they will be doing the work of a servant. All such should learn from the example of Elijah. His word locked the treasures of heaven, the dew and rain, from the earth three years. His word alone was the key to unlock heaven and bring showers of rain. He was honored of God as he offered his simple prayer in the presence of the king and the thousands of Israel, in answer to which fire flashed from heaven and kindled the fire upon the altar of sacrifice. His hand executed the judgment of God in slaying eight hundred and fifty priests of Baal; and yet, after the exhausting toil and most signal triumph of the day, he who could bring clouds and rain and fire from heaven was willing to perform the service of a menial and run before the chariot of Ahab in the darkness and in the wind and rain to serve the sovereign whom he had not feared to rebuke to his face because of his sins and crimes. The king passed within the gates. Elijah wrapped himself in his mantle and lay upon the bare earth.” Testimonies, volume 3, 287.

> «Дар ин ҷо барои ҷавононе, ки даъво доранд хизматгорони Худо мебошанд, паёми Ӯро мебаранд ва дар назари худ баланд гардидаанд, дарсе ҳаст. Онҳо дар таҷрибаи худ ҳеҷ чизи назаррасеро, чунон ки Илёс дошт, пайгирӣ карда наметавонанд, вале худро болотар аз анҷом додани вазифаҳое медонанд, ки ба назари онҳо пасту хидматгорона менамоянд. Онҳо аз мартабаи рӯҳонии худ поён намеоянд, то хизмати заруриро ба ҷо оваранд, аз он тарсида ки мабодо кори як хизматгорро анҷом диҳанд. Ҳамаи чунин касон бояд аз намунаи Илёс биомӯзанд. Каломи ӯ ганҷинаҳои осмон — шабнам ва боронро — барои замин се сол баста буд. Танҳо каломи ӯ калиди кушодани осмон ва фуруд овардани борон буд. Худо ӯро гиромӣ дошт, вақте ки ӯ дуои соддаи худро дар ҳузури подшоҳ ва ҳазорон исроилиён пешкаш намуд, ки дар ҷавоби он оташ аз осмон ҷаст ва оташро бар қурбонгоҳи қурбонӣ афрӯхт. Дасти ӯ доварии Худоро ба иҷро расонд, вақте ки ҳаштсаду панҷоҳ коҳини Баалро кушт; ва бо вуҷуди ин, пас аз ранҷи фарсоишбахш ва пирӯзии аз ҳама намоёни он рӯз, ҳамон касе ки метавонист абрҳо ва борон ва оташро аз осмон биёрад, омода буд хизмати як хидматгори пастро анҷом диҳад ва дар торикӣ ва дар бод ва борон пеши аробаи Аҳъоб давида равад, то ба он ҳокиме хизмат кунад, ки аз сарзаниш кардани ӯ рӯ ба рӯ ба сабаби гуноҳон ва ҷиноятҳояш ҳарос надошт. Подшоҳ аз дарвозаҳо даромад. Илёс худро дар ҷомаи худ печонид ва бар замини бараҳна дароз кашид». Шаҳодатҳо, ҷилди 3, саҳ. 287.

Back to Articles