Article

# Китоби Дониёл — яксаду ҳаштоду якум

Нидои нисфишабӣ ва нақши пешгӯёнаи Рум: ошкор сохтани рӯзҳои охир дар китоби Дониёл

Author

Jeff Pippenger

Published

April 11, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Дар боби ёздаҳуми Дониёл чандин сатри нубувват мавҷуд аст, ки ҳама бо шаш ояти охирини он боб мутобиқат мекунанд. Қисмате, ки бо таърихи ояти чиҳилум аз вақти охир дар соли 1989 то қонуни якшанбе дар ояти чиҳилу якум мутобиқат мекунад, ҳамон қисми нубувват аст, ки то рӯзҳои охир мӯҳр шуда буд. Он ҷиҳати мукаммали Дониёл аз Ваҳйи Исои Масеҳ аст, ки андаке пеш аз баста шудани муҳлати имтиёз кушода мегардад. Ояти дуюм Трампро муаррифӣ мекунад: охирин президенти ҷумҳурихоҳ, охирин Президент, Президенте, ки ҳаштумин аст ва аз миёни он ҳафт аст; ва ӯ сарватмандтарин президент аст, ки вақте дар соли 2015 номзадии худро эълон кард, ба барангехтани глобалистон оғоз намуд. Ояти даҳум соли 1989-ро муайян месозад, ва оятҳои ёздаҳуму дувоздаҳум Ҷанги Украинаро, ки дар соли 2014 оғоз ёфт, бо пирӯзии Путин ва заволи баъдии ӯ муайян месозанд.

Оятҳои сездаҳ то понздаҳ сеюмин аз се ҷанги ояти чиҳилро тасвир мекунанд, ки аз фурӯпошии Иттиҳоди Шӯравӣ дар соли 1989 оғоз мегардад, сипас ҷанги Украина меояд, ва баъд аз он Ҷанги Паниум, ки муборизаи берунии протестантизми муртадро дар Иёлоти Муттаҳида бар зидди глобалистони ҷаҳон намояндагӣ мекунад.

Протестантизми муртад ғолиб меояд ва муносибати иерархии иттиҳоди сегонаеро барқарор месозад, ки он дар қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда амалӣ мегардад. Ҳайвон католикӣ аст, ва вай сари се қудрат мебошад, ки ҳамчун Изобал ва бо рамзҳои бисёри дигар тасвир шудааст. Вай он фоҳишаест, ки бар ҳайвон ҳукмронӣ мекунад ва бар он савор аст.

Пайғамбари козиб Иёлоти Муттаҳидаи Амрикост, ки ба василаи шавҳараш Аҳъоб намояндагӣ мешавад; ӯ сари подшоҳии даҳгонаи аждаҳост. Ҷанги Паниум дар соли 200 то милод муборизаи зоҳирии байни глобализм ва протестантизми муртадро намунавӣ месозад. Муборизаи ботинӣ бо шӯриши соли 167 то милод намояндагӣ мешавад, ки баъдан бо аз нав тақдис кардани маъбад — чунон ки дар Ҳанукаи соли 164 то милод ёд мешавад — идома ёфт; ва пас аз он давраи аз соли 161 то милод то 158 то милод фаро расид, ки ба таври намунавӣ он вақтро нишон медиҳад, ки дар он Иёлоти Муттаҳида сурати иттиҳоди калисо ва давлатро, ки хоси католикизм аст, барпо менамояд, чунон ки аз ҷониби «иттиҳод» намояндагӣ мешавад.

Дар ояти сездаҳум Урия Смит ба мо хабар медиҳад, ки чордаҳ сол пас аз Ҷанги Рафия, Птоломей бар асари «майпарастӣ ва фосиқӣ» мемирад, ва писараш Птоломей Эпифан, ки он вақт кӯдаке чаҳор ё панҷсола буд, ҷойгузини ӯ мегардад. «Антиохус, дар ҳамин айём, пас аз он ки исёнро дар подшоҳии худ фурӯ нишонд ва қисматҳои шарқиро ба итоат дароварда, онҳоро мустақар сохт, барои ҳар гуна иқдом фориғ буд, ҳангоме ки Эпифани ҷавон ба тахти Миср нишаст». Пас аз он ки пирӯзии кӯтоҳумри Путин ба поён мерасад, Трамп омода хоҳад буд, ки бо подшоҳи нави тифли Миср рӯ ба рӯ шавад. Пеш аз он ки чунин кунад, ӯ дар дохили Иёлоти Муттаҳида «исёнеро фурӯ хоҳад нишонд».

Ҳангоме ки Трамп интихоб гардад, ӯ қонунҳоеро ҷорӣ хоҳад кард, ки намунаи онҳо дар Санадҳои «Аҷнабӣ ва Фитна»‑и соли 1798 пешакӣ нишон дода шудааст, ҳамчунин бо боздоштани «habeas corpus», чунон ки нахустин президенти ҷумҳурихоҳ дар посух ба Ҷанги шаҳрвандӣ кард. Амалҳои ӯ ҳамчунин бо амалҳои президент Грант, ҳангоме ки ӯ бо Ку Клукс Клан сарукор гирифт, ва Ф. Д. Рузвелт, ҳангоме ки ӯ ҷопониён ва дигаронро дар Ҷанги дуюми ҷаҳон зиндонӣ кард, ва Патриот Акты Ҷорҷ Буши охирин, пешакӣ намунасозӣ шудаанд.

Вай, чунон ки бо Селевкус буд, исёнро дар Иёлоти Муттаҳида фурӯ хоҳад нишонд, ва он гоҳ чашмони худро сӯи «подшоҳи кӯдак»-и Миср хоҳад гардонд. Дар ин амал, вай бо Филиппи Мақдунӣ иттиҳод хоҳад баст, зеро Смит менависад: «Ҳамзамон, Филипп, подшоҳи Мақдун, бо Антиохус аҳд баст, то мулкҳои Птолемейро миёни худ тақсим кунанд, ҳар яке қасд дошт он қисматҳоеро бигирад, ки ба ӯ наздиктар ва мувофиқтар буданд. Дар ин ҷо бархостане бар зидди подшоҳи ҷануб ба қадре буд, ки пешгӯиро ба иҷро расонад, ва, бешак, ҳамон воқеаҳо буданд, ки пешгӯӣ онҳоро дар назар дошт.»

Трамп бо миллатҳои НАТО (Созмони Милали Муттаҳид) иттиҳоди қавие барпо хоҳад кард, то ба масъалаи Русия ва ба печидагиҳои ҳал кардани пайомадҳои суқути Путин расидагӣ намояд. Дар он вақт, мувофиқи ояти чордаҳум ва шарҳи Смит, «қудрати наве вориди саҳна мегардад». Папагӣ барои ҳимояи Русия ва давлатҳои тобеи он аз ҳокимияти НАТО ва Иёлоти Муттаҳида миёнравӣ хоҳад кард, ё чунон ки дар шарҳи Смит омадааст: «Рум сухан гуфт; ва Сурия ва Мақдуния ба зудӣ дар симои хоби худ тағйироте дар ҳоли фаро расидан диданд. Румиён ба ҷонибдории подшоҳи ҷавони Миср мудохила карданд ва бар он қотеъ буданд, ки ӯ бояд аз ҳалокате, ки Антиохус ва Филипп тарҳрезӣ карда буданд, ҳифз шавад. Ин дар соли 200 пеш аз милод буд ва яке аз аввалин мудохилаҳои муҳими румиён дар корҳои Сурия ва Миср ба шумор мерафт.»

Рум, фоҳишаи Сур, пас ба сурудхонӣ оғоз мекунад ва бо подшоҳони замин зино меварзад, пеш аз он ки ҳамон подшоҳон, ҳамагӣ ду оят баъдтар, ба итоати комили вай дароянд. Дар ҳамон замон, Ҷанги Панийум ба вуқӯъ омад. Соли 200 то милод оғози сурудхонии фоҳишаи Сурро муайян мекунад, ва вай инро дар робита ба ҳифзи Русия анҷом медиҳад, ки Иёлоти Муттаҳида ва Созмони Милали Муттаҳид нав ба тақсими он барои манфиати муштараки худ мувофиқат кардаанд. Фоҳиша бар ҳар дуи онҳо ғолиб меояд, вале сипас «ҷанги» Панийум рух медиҳад ва Иёлоти Муттаҳида бар Созмони Милали Муттаҳид пирӯз мешавад.

Ба таври рамзӣ, сию се сол баъд исёни Мӯдиин дар Иёлоти Муттаҳида оғоз меёбад. Ба таври рамзӣ, се сол баъд аз он, азнавтақдиси ба истилоҳ протестантизм ва Ҷумҳурии конститутсионӣ, чунон ки аз ҷониби Ҳанукка намояндагӣ мешавад, барқарор мегардад. Ба таври рамзӣ, се сол баъд аз он, даврае, ки бо иттиҳоди яҳудиён бо Рум ифода меёбад, оғоз мегардад.

Ҳаракатҳои охирин босуръат хоҳанд буд; пас таърихе, ки дар оятҳо бо чилу ҳашт сол муаррифӣ шудааст, силсилаи рӯйдодҳои босуръатеро тасвир мекунад, ки нубувват ба таври мушаххас онҳоро ҳамчун оғозёбанда дар вақти охир дар соли 1989 муайян кардааст, ва пас аз он ҷанги дуюми оятҳои ёздаҳ ва дувоздаҳ дар соли 2014 меояд, ва баъд аз он соли 2015, вақте ки Трамп номзадии худро ба мақоми президент эълон кард, ва ба ин тартиб кори нубувватии худро дар барангехтани глобализм оғоз намуд. Ҳамин ки Трамп кори фурӯ нишондани Ҷанги шаҳрвандиро, ки аллакай оғоз ёфтааст, оғоз кунад, ӯ барои иттиҳод бо Созмони Милали Муттаҳид (НАТО — Филиппи Мақдунӣ) кӯшиш хоҳад кард, ва Рум ба сурудхонӣ оғоз хоҳад намуд. Иттиҳоди кӯшишшуда ба мубориза барои бартарӣ миёни он ду қувва табдил меёбад, ки бо Ҷанги Паниум муаррифӣ шудааст.

Паниум, пас, аломати ояти сездаҳ аст, ки дар он ҳаракатҳои ниҳоии босуръате, ки пеш аз қонуни якшанбе меоянд, оғоз меёбанд. Ҳамаи анбиё бештар дар бораи анҷоми ҷаҳон сухан гуфтаанд, аз он замоне ки худ дар он мезистанд, ва Исо, албатта, бузургтарини ҳамаи анбиё буд. Андак пеш аз салиб, ки тимсоли қонуни якшанбе аст ва онро ояти шонздаҳум тасвир мекунад, Исо бо шогирдони Худ ба Паниум сафаре кард. Замони будани Ӯ дар он ҷо ва дарсҳое, ки дар он ҷо баён намуд, бо Ҷанги Паниуми наздикшаванда мувофиқат доранд. Дар тӯли таърих Паниум чандин ном доштааст, ва дар замони Масеҳ номи Паниум Қайсарияи Филиппӣ буд.

> «Исо ва шогирдонаш ҳоло ба яке аз шаҳрҳои атрофи Қайсарияи Филиппӣ омада буданд. Онҳо аз ҳудуди Ҷалил берун буданд, дар минтақае ки бутпарастӣ ҳукмфармо буд. Дар он ҷо шогирдон аз таъсири ҳукмрони яҳудият дур карда шуда, ба парастиши бутпарастона наздиктар оварда шуданд. Дар гирду атрофи онҳо шаклҳои хурофоте намоён буданд, ки дар ҳамаи қисматҳои ҷаҳон вуҷуд доштанд. Исо мехост, ки дидани ин чизҳо онҳоро водор созад, то масъулияти худро дар назди бутпарастон эҳсос намоянд. Дар давоми будубоши Худ дар он минтақа, Ӯ кӯшиш мекард аз таълими мардум канора ҷӯяд ва Худро бештар ба шогирдонаш бахшад.»

> «Ӯ мехост ба онҳо дар бораи азобҳое, ки Ӯро интизор буданд, бигӯяд. Аммо пеш аз он танҳо рафт ва дуо гуфт, то дилҳои онҳо барои қабул кардани суханонаш омода гарданд. Вақте ки ба назди онҳо баргашт, дарҳол он чиро, ки мехост баён кунад, ба онҳо нагуфт. Пеш аз ин, ба онҳо фурсат дод, то имони худро ба Ӯ эътироф намоянд, то барои озмоиши оянда қувват ёбанд. Ӯ пурсид: “Мардум Маро, Писари Одамро, кӣ мегӯянд?”»

> Мутаассифона, шогирдон маҷбур шуданд иқрор намоянд, ки Исроил Масеҳи худро нашинохтааст. Албатта, баъзеҳо, вақте мӯъҷизаҳои Ӯро диданд, Ӯро Писари Довуд эълон карда буданд. Анбӯҳе, ки дар Байт-Сайдо сер карда шуда буданд, мехостанд Ӯро Подшоҳи Исроил эълон кунанд. Бисёре омода буданд Ӯро ҳамчун пайғамбар бипазиранд; аммо бовар намекарданд, ки Ӯ Масеҳ аст.

> «Исо акнун саволи дуюмро, ки ба худи шогирдон марбут буд, пеш гузошт: “Лекин шумо Маро кӣ мегӯед?” Петрус ҷавоб дод: “Ту Масеҳ ҳастӣ, Писари Худои зинда.”»

> «Аз ибтидо, Петрус ба Исо чун ба Масеҳ имон оварда буд. Бисёре дигарон, ки аз мавъизаи Яҳёи Таъмиддиҳанда мутмаин гардида, Масеҳро пазируфта буданд, ҳангоме ки ӯ зиндонӣ карда шуд ва ба қатл расонида шуд, нисбат ба рисолати Яҳё ба шак оғоз карданд; ва акнун онҳо низ шубҳа мекарданд, ки оё Исо ҳамон Масеҳ аст, ки муддати дароз интизораш буданд. Бисёре аз шогирдон, ки бо шавқи сӯзон интизор буданд, ки Исо ҷойгоҳи Худро бар тахти Довуд ишғол кунад, вақте дарёфтанд, ки Ӯ чунин қасде надорад, Ӯро тарк карданд. Аммо Петрус ва ҳамроҳонаш аз садоқати худ рӯй нагардонданд. Рафтори ноустувори онҳое, ки дирӯз ситоиш мекарданду имрӯз маҳкум менамоянд, имони пайрави ҳақиқии Наҷотдиҳандаро барҳам надод. Петрус эълон намуд: “Ту Масеҳ ҳастӣ, Писари Худои зинда.” Ӯ мунтазир нашуд, ки шарафҳои подшоҳона Парвардигорашро тоҷгузорӣ намоянд, балки Ӯро дар ҳолати фурӯтании Ӯ қабул кард.»

> «Петрус имони дувоздаҳ нафарро баён карда буд. Бо вуҷуди ин, шогирдон ҳанӯз аз фаҳмидани рисолати Масеҳ бисёр дур буданд. Мухолифат ва таҳрифи коҳинон ва пешвоён, ҳарчанд наметавонист онҳоро аз Масеҳ рӯйгардон созад, ба ҳар ҳол онҳоро ба ҳайрати бузург меовард. Онҳо роҳи худро равшан намедиданд. Таъсири тарбияи ибтидоии онҳо, таълимоти раббиён ва қуввати анъана ҳанӯз назари онҳоро аз ҳақиқат бозмедошт. Гоҳ-гоҳ аз ҷониби Исо шуоъҳои гаронбаҳои нур бар онҳо медурахшид, вале аксаран онҳо мисли касоне буданд, ки дар миёни сояҳо дастмолӣ мекунанд. Аммо дар ҳамин рӯз, пеш аз он ки онҳо рӯ ба рӯи озмоиши бузурги имони худ оварда шаванд, Рӯҳулқудс бо қудрат бар онҳо қарор гирифт. Барои андаке чашмони онҳо аз «чизҳое ки дида мешаванд» баргардонида шуд, то «чизҳое ки дида намешаванд»-ро бубинанд. 2 Қӯринтиён 4:18. Дар зери ниқоби инсоният онҳо ҷалоли Писари Худоро дарёфтанд.»

> Исо ба Петрус ҷавоб дода, гуфт: «Хушо ту, эй Шимъӯн ибни Юнус, зеро инро на ҷисму хун бар ту ошкор кардааст, балки Падари Ман, ки дар осмон аст».

> «Ҳақиқате ки Петрус иқрор карда буд, асоси имони имондор аст. Он ҳамон чизест, ки худи Масеҳ онро ҳаёти ҷовидонӣ эълон намудааст. Аммо соҳиб будан ба ин дониш барои худситоӣ ҳеҷ асосе набуд. Ба Петрус он на ба воситаи ҳикмат ё некӯии худи ӯ ошкор гардида буд. Башар ҳаргиз наметавонад аз худи худ ба маърифати илоҳӣ бирасад. «Он аз осмон баландтар аст; ту чӣ метавонӣ кард? Аз дӯзах амиқтар аст; ту чӣ метавонӣ донист?» Айюб 11:8. Фақат рӯҳи фарзандхонӣ метавонад умқиёти Худоро, ки «чашм надидааст, ва гӯш нашунидааст, ва ба дили инсон наомадааст», бар мо ошкор созад. «Аммо Худо онҳоро ба мо ба воситаи Рӯҳи Худ ошкор кардааст; зеро Рӯҳ ҳама чизро, ҳатто умқиёти Худоро, тафтиш мекунад.» 1 Қӯринтиён 2:9, 10. «Сирри Худованд назди тарсандагони Ӯст;» ва он ки Петрус ҷалоли Масеҳро дарк намуд, далеле буд бар он ки ӯ «аз ҷониби Худо таълим ёфта» буд. Забур 25:14; Юҳанно 6:45. Оре, ба ростӣ, «Хушо ту, эй Шимъӯн Бар-Юно, зеро на ҷисм ва хун инро ба ту ошкор кардааст».

> Исо идома дода гуфт: «Ва Ман низ ба ту мегӯям, ки ту Петрус ҳастӣ, ва бар ин сахра Ман Калисои Худро бино хоҳам кард; ва дарвозаҳои дӯзах бар он ғолиб нахоҳанд омад». Калимаи «Петрус» маънои сангро дорад,—санги ғелон. Петрус он сахрае набуд, ки калисо бар он бунёд ёфта бошад. Вақте ки ӯ Худованди худро бо лаънат ва қасам инкор кард, дарвозаҳои дӯзах бар ӯ ғолиб омаданд. Калисо бар Он Касе бино шуда буд, ки дарвозаҳои дӯзах бар Ӯ ғолиб омада наметавонистанд.

> «Садсолаҳо пеш аз омадани Наҷотдиҳанда, Мусо ба Санги наҷоти Исроил ишора карда буд. Забурнавис дар бораи “Санги қуввати ман” суруд хонда буд. Ишаъё навишта буд: “Пас Худованд Худо чунин мегӯяд: Инак, Ман дар Сион сангеро барои таҳкурсӣ мениҳам, санги санҷидашуда, санги гӯшаи гаронбаҳо, таҳкурсии устувор.” Такрори Шариат 32:4; Забур 62:7; Ишаъё 28:16. Худи Петрус, ки бо илҳом менавишт, ин нубувватро ба Исо татбиқ мекунад. Ӯ мегӯяд: “Агар чашида бошед, ки Худованд некӯст; ва назди Ӯ омада, ки санги зинда аст, гарчанде аз ҷониби одамон рад шудааст, аммо назди Худо баргузида ва гаронбаҳост, шумо низ, ҳамчун сангҳои зинда, ба хонаи рӯҳонӣ бино карда мешавед.” 1 Петрус 2:3–5, R. V.»

> «Зеро ҳеҷ кас наметавонад бунёде ҷуз он чи гузошта шудааст, бинад, ки он Исои Масеҳ аст». 1 Қӯринтиён 3:11. «Бар ин сахра», — гуфт Исо, — «калисои Худро бино хоҳам кард». Дар ҳузури Худо ва ҳамаи мавҷудоти осмонӣ, дар ҳузури лашкари нонамоёни дӯзах, Масеҳ калисои Худро бар Сахраи зинда бино намуд. Он Сахра Худи Ӯст, — ҷисми худи Ӯ, ки барои мо шикаста ва кӯфта шуд. Бар зидди калисое ки бар ин бунёд сохта шудааст, дарвозаҳои дӯзах ғолиб нахоҳанд омад.

> «Чӣ қадар нотавон менамуд калисо, вақте ки Масеҳ ин суханонро гуфт! Танҳо як гурӯҳи андаки имондорон вуҷуд дошт, ки бар зидди онҳо тамоми қудрати девҳо ва одамони шарир равона мешуд; аммо пайравони Масеҳ набояд тарсиданд. Бар Рӯҳи қуввати худ биноёфта, онҳо наметавонистанд сарнагун гарданд.

> «Дар давоми шаш ҳазор сол, имон бар Масеҳ бино ёфтааст. Дар давоми шаш ҳазор сол селҳо ва тӯфонҳои ғазаби шайтонӣ бар Санги наҷоти мо кӯфтаанд; аммо он беҳаракат меистад.

> «Петрус он ҳақиқатеро баён карда буд, ки пояи имони калисо мебошад, ва Исо акнун ӯро ҳамчун намояндаи тамоми ҷамоати имондорон гиромӣ дошт. Ӯ гуфт: “Ва ба ту калидҳои Малакути Осмонро хоҳам дод; ва он чи ту бар замин бибандӣ, дар осмон баста хоҳад шуд; ва он чи ту бар замин бикшоӣ, дар осмон кушода хоҳад шуд.”»

> «“Калидҳои Малакути Осмон” суханони Масеҳанд. Ҳамаи суханони Навиштаҳои Муқаддас аз они Ӯянд, ва дар ин ҷо онҳо дарбар гирифта шудаанд. Ин суханон қудрат доранд, ки осмонро бикшоянд ва бибанданд. Онҳо шароитеро эълон мекунанд, ки бар асоси он одамон пазируфта ё рад карда мешаванд. Бинобар ин, кори касоне ки каломи Худоро мавъиза мекунанд, бӯи ҳаёт барои ҳаёт ё марг барои марг аст. Ба онҳо рисолате вогузор шудааст, ки бо натиҷаҳои абадӣ гаронбор аст.

> «Наҷотдиҳанда кори Инҷилро ба Петрус ба таври инфиродӣ вогузор накард. Дар замони баъдӣ, Ӯ суханонеро, ки ба Петрус гуфта шуда буданд, такрор намуда, онҳоро бевосита ба калисо татбиқ кард. Ва ҳамин мазмун, дар ҷавҳари худ, инчунин ба он дувоздаҳ нафар ҳамчун намояндагони ҷисми имондорон гуфта шуд. Агар Исо ягон ваколати махсусро ба яке аз шогирдон болотар аз дигарон вогузор карда буд, мо онҳоро ин қадар зуд-зуд дар баҳс намеёфтем, ки кадоме аз онҳо бузургтарин аст. Онҳо ба иродаи Устоди худ итоат мекарданд ва он касеро, ки Ӯ баргузида буд, эҳтиром менамуданд.»

> «Ба ҷои он ки касеро сари онҳо таъйин намояд, Масеҳ ба шогирдон гуфт: “Шумо Раббӣ хонда нашавед;” “ва устодон номида нашавед, зеро Устоди шумо якест, яъне Масеҳ.” Матто 23:8, 10.»

> «Сари ҳар мард Масеҳ аст». Худо, ки ҳама чизро зери поҳои Наҷотдиҳанда ниҳод, «Ӯро бар ҳама чиз барои калисо сар таъйин кард, ки он Бадани Ӯст, камоли Ӯ, ки ҳамаро дар ҳама чиз пур месозад». 1 Қӯринтиён 11:3; Эфсӯсиён 1:22, 23. Калисо бар Масеҳ ҳамчун бар таҳкурсии худ бино ёфтааст; он бояд ба Масеҳ ҳамчун ба Сари худ итоат намояд. Он набояд ба инсон такя кунад ва ё аз ҷониби инсон идора шавад. Бисёриҳо даъво мекунанд, ки мақоми эътимод дар калисо ба онҳо ихтиёр медиҳад, то амр кунанд, ки дигарон ба чӣ бояд имон оваранд ва чӣ бояд кунанд. Худо ин даъворо тасдиқ намекунад. Наҷотдиҳанда эълон менамояд: «Ҳамаи шумо бародаред». Ҳама ба васваса гирифтор мешаванд ва ба иштибоҳ моиланд. Мо наметавонем барои роҳнамоӣ ба ҳеҷ мавҷуди фонӣ такя кунем. Сангпораи имон ҳузури зиндаи Масеҳ дар калисост. Бар ин ҳатто заифтаринҳо метавонанд такя намоянд, ва онҳое ки худро қавитарин мешуморанд, заифтарин хоҳанд баромад, магар он ки Масеҳро қуввати худ гардонанд. «Малъун аст он касе ки ба инсон такя мекунад ва ҷисмро бозуи худ месозад». Худованд «Санг аст; кори Ӯ комил аст». «Хушо ҳамаи онҳое ки бар Ӯ таваккал мекунанд». Ирмиё 17:5; Такрори Шариат 32:4; Забур 2:12.

> «Пас аз эътирофи Петрус, Исо ба шогирдон фармуд, ки ба ҳеҷ кас нагӯянд, ки Ӯ Масеҳ аст. Ин фармон аз он сабаб дода шуд, ки мухолифати қатъии котибон ва фарисиён мавҷуд буд. Беш аз ин, мардум, ва ҳатто худи шогирдон, дар бораи Масеҳ чунин тасаввуроти ботиле доштанд, ки эълони оммавии Ӯ ба онҳо ҳеҷ гуна мафҳуми дурусте дар бораи хислат ё кори Ӯ намедод. Аммо Ӯ рӯз ба рӯз Худро ба онҳо ҳамчун Наҷотдиҳанда ошкор мекард, ва ба ин васила мехост ба онҳо дар бораи Ӯ ҳамчун Масеҳ мафҳуми дуруст ато намояд.»

> «Шогирдон ҳанӯз ҳам интизор буданд, ки Масеҳ чун подшоҳи заминӣ салтанат кунад. Ҳарчанд Ӯ нияти Худро муддати дароз пинҳон дошта буд, онҳо бовар доштанд, ки Ӯ ҳамеша дар камбағалӣ ва ноошноӣ нахоҳад монд; вақт наздик буд, ки Ӯ подшоҳии Худро барқарор намояд. Ин ки нафрати коҳинон ва раббиён ҳаргиз мағлуб нахоҳад шуд, ин ки Масеҳ аз ҷониби халқи Худ рад хоҳад шуд, ҳамчун фиребгар маҳкум гардида, ҳамчун бадкор маслуб хоҳад шуд, — чунин андешаро шогирдон ҳеҷ гоҳ ба хаёл ҳам наоварда буданд. Вале соати қудрати зулмот наздик мешуд, ва Исо бояд ба шогирдонаш низоъеро, ки дар пеши рӯ доштанд, ошкор менамуд. Ӯ андӯҳгин буд, зеро аз пеш озмоишро медид». Орзуи асрҳо, 411–415.

Ояти шонздаҳуми Дониёл ёздаҳ қонуни якшанбеи ба наздикӣ ояндаро дар Иёлоти Муттаҳида ифода мекунад. Каме пеш аз соати он «заминларза» номзадоне, ки мекӯшанд дар миёни яксаду чилу чор ҳазор бошанд, аз хоби худ бедор карда мешаванд. Он чӣ онҳоро бедор мекунад, паёми нубувватист. Дар он лаҳза ду табақа зоҳир мегардад, ва чунон ки дар масали даҳ бокира тасвир шудааст, як табақа дар зарфҳо равған дорад, табақаи дигар надорад. Оятҳои сездаҳ то понздаҳуми Дониёл ёздаҳ на танҳо таърихи нубувватиро, ки пеш аз қонуни якшанбе меояд, ифода мекунанд, балки онҳо ҳамчунин «паём»-ро ифода мекунанд, ки дар заминаи масали даҳ бокира, ҳамон «равған» аст, ки хирадмандон онро хоҳанд дошт, то мӯҳри Худоро қабул кунанд ва дар соати заминларзаи бузург ҳамчун парчам боло бардошта шаванд. Ин мақолаҳо акнун ба авҷи ҳамаи мақолаҳо расидаанд, зеро паёме, ки дар дохили ин оятҳо ифода шудааст, ҳамон равғани тиллоиест, ки аз тариқи ду найчаи тиллоӣ поён рехта мешавад.

Мо ин омӯзишро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> «То даме ки онҳое ки ба ҳақиқат иқрор мешаванд, ба шайтон хизмат мекунанд, сояи ҷаҳаннамии ӯ назарҳои онҳоро аз Худо ва осмон хоҳад бурид. Онҳо мисли касоне хоҳанд буд, ки муҳаббати аввалини худро аз даст додаанд. Онҳо наметавонанд воқеиятҳои абадиро бубинанд. Он чи Худо барои мо тайёр кардааст, дар Закариё, бобҳои 3 ва 4, ва 4:12–14 тасвир шудааст: “Ва боз ҷавоб дода, ба вай гуфтам: Ин ду шохаи зайтун, ки ба воситаи ду қубури тиллоӣ равғани тиллоиро аз худ холӣ мекунанд, чистанд? Ва ӯ ба ман ҷавоб дода гуфт: Оё намедонӣ, ки инҳо чистанд? Ва ман гуфтам: Не, эй оғоям. Пас ӯ гуфт: Инҳо он ду тадҳиншудаанд, ки назди Худованди тамоми замин меистанд.”»

> «Худованд пур аз васоил аст. Ӯ аз ҳеҷ гуна имконот танқисӣ надорад. Маҳз аз сабаби норасоии имони мо, заминигароии мо, суханони сабукмояи мо, беимонии мо, ки дар гуфтори мо зоҳир мегардад, сояҳои тира гирди мо ҷамъ меоянд. Масеҳ дар калом ё дар хислат ҳамчун Он Касе ки тамоман дилписанд аст ва аз даҳ ҳазор баргузидатарин аст, ошкор намегардад. Вақте ки ҷон қонеъ мешавад, ки худро ба ботил боло бардорад, Рӯҳи Худованд барои он кам коре карда метавонад. Диди кӯтоҳбинонаи мо сояро мебинад, аммо ҷалоли он сӯро дида наметавонад. Фариштагон чор бодро нигоҳ доштаанд, ки ҳамчун аспи хашмгине тасвир шудаанд, ки мехоҳад худро раҳонад ва бар рӯи тамоми замин тохта гузарад ва дар роҳи худ харобӣ ва марг оварад.»

> «Оё мо дар худи канори олами абадӣ хоб равем? Оё мо кунду сард ва мурда бошем? Оҳ, кош дар калисоҳои мо Рӯҳ ва нафаси Худо ба қавми Ӯ дамида мешуд, то ки онҳо бар пойҳои худ биистанд ва зинда гарданд. Мо бояд бубинем, ки роҳ танг аст, ва дарвоза низ танг. Аммо ҳангоме ки мо аз дарвозаи танг мегузарем, фарохии он ҳадду канор надорад». Manuscript Releases, ҷилди 20, 217.

> «Он масҳшудагоне, ки назди Худованди тамоми замин истодаанд, ҳамон мақомеро доранд, ки замоне ба шайтон ҳамчун карруби сояафкан дода шуда буд. Ба воситаи мавҷудоти муқаддасе, ки тахти Ӯро иҳота кардаанд, Худованд бо сокинони замин пайваста иртиботро нигоҳ медорад. Равғани тиллоӣ файзеро ифода мекунад, ки Худо бо он чароғҳои имондоронро таъмин месозад, то ки онҳо на ларзида хомӯш шаванд. Агар ин равғани муқаддас аз осмон дар паёмҳои Рӯҳи Худо рехта намешуд, омилҳои шарорат бар одамон комилан ҳукмронӣ мекарданд.

> Вақте ки мо пайғомҳоеро, ки Ӯ ба мо мефиристад, қабул намекунем, Худо беҳурмат карда мешавад. Бо ин мо он равғани тиллоиро, ки Ӯ мехоҳад ба ҷонҳои мо бирезад, то ба касоне ки дар торикӣ ҳастанд расонда шавад, рад менамоем. Вақте ки нидо баланд шавад: «Инак, домод меояд; берун оед, то ӯро пешвоз гиред», онҳое ки равғани муқаддасро қабул накардаанд, ки файзи Масеҳро дар дилҳои худ парвариш накардаанд, чун бокираҳои беақл хоҳанд ёфт, ки барои пешвози Худованди худ омода нестанд. Онҳо дар худ қудрате надоранд, ки равғанро ба даст оваранд, ва ҳаёти онҳо валангор мегардад. Аммо агар Рӯҳи Муқаддаси Худо талаб карда шавад, агар мо, чунонки Мусо илтиҷо намуд, зорӣ кунем: «Ҷалоли Худро ба ман нишон деҳ», муҳаббати Худо дар дилҳои мо рехта хоҳад шуд. Ба воситаи қубурҳои тиллоӣ, равғани тиллоӣ ба мо расонда хоҳад шуд. «На бо қувва ва на бо тавоноӣ, балки бо Рӯҳи Ман, мегӯяд Худованди лашкарҳо». Бо пазируфтани шуоъҳои дурахшони Офтоби Адолат, фарзандони Худо ҳамчун чароғҳо дар ҷаҳон медурахшанд». Review and Herald, July 20, 1897.

Back to Articles