Article

# Китоби Дониёл — Яксаду Бисту Дуум

Ошкор гардидани Ҳақиқат: Сафаре тавассути Дониёл 11 ва такон хӯрдани қавми Худо

Author

Jeff Pippenger

Published

March 7, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Вақте ки нури Дониёл боби ёздаҳ, оятҳои чиҳил то чиҳилу панҷ, дар замони охир дар соли 1989 кушода гардид, душманони ҳақиқат муқовимате ба миён оварданд, ки ба Худо имкон дод то ҳақиқатҳоро барои ҳимояи мабонии асосии он порча дар китоби Дониёл ошкор созад, ки он гоҳ мавзӯъ ва маркази ҳамлаҳои Шайтон гардид. Он ҷидол бар сари ҳақиқат ва хато дар он таърих аз ҷониби Рӯҳулқудс ба кор бурда шуд, то баъзе қоидаҳои нубувватӣ муайян карда шаванд, ки мебоист дониши кушодашударо боз ҳам бештар афзун намоянд ва баъд аз он насли охирини таърихи заминро озмоиш кунанд. Мо «татбиқҳои сегонаи нубувват»-ро баррасӣ карда истодаем ва он татбиқҳоро ҳамчун як қоидаи асосӣ муайян менамоем, ки аз ҷараёни муқовимате, ки дар он рӯзҳои гузашта аз ҷониби Шайтон пеш оварда шуд, ошкор гардид. Ин ҷараёни баҳсбарангез аз ҷониби Хоҳар Уайт ҳамчун «такондиҳӣ» муаррифӣ шудааст.

> «Ба ман провиденияи Худо дар миёни қавми Ӯ нишон дода шуд ва низ аён гардид, ки ҳар озмоише, ки тавассути раванди тасфия ва поксозӣ бар масеҳиёни эътирофкунанда меояд, собит месозад, ки баъзеҳо хошоканд. Тиллои соф на ҳамеша падидор мешавад. Дар ҳар буҳрони динӣ баъзеҳо зери васваса суқут мекунанд. Ҷунбиши Худо анбӯҳи зиёдеро мисли баргҳои хушк ба парокандагӣ мебарад. Фаровонӣ анбӯҳи зиёди эътирофкунандагонро меафзояд. Танқисӣ онҳоро аз калисо пок месозад. Ба ҳайси як табақа, рӯҳҳои онҳо бо Худо собитқадам нестанд. Онҳо аз миёни мо берун мераванд, зеро аз мо нестанд; зеро чун мусибат ё таъқибот ба сабаби калом бармехезад, бисёре ба васваса меафтанд». Testimonies, volume 4, 89.

«Ларзиш» ҳангоме ба вуҷуд меояд, ки ҳақиқат аз ҷониби Шери қабилаи Яҳудо муҳркушоӣ шуда, сипас ба миён оварда мешавад.

> «Ман маънои он таконеро, ки дида будам, пурсидам, ва ба ман нишон дода шуд, ки он аз шаҳодати ростине ба вуҷуд хоҳад омад, ки бо машварати Шоҳиди Ҳақиқӣ ба лаодикиён даъват карда шудааст. Ин бар дили қабулкунандаи он таъсири худро хоҳад гузошт ва ӯро водор хоҳад кард, ки меъёрро баланд бардорад ва ҳақиқати ростро баён намояд. Баъзеҳо ин шаҳодати ростро таҳаммул нахоҳанд кард. Онҳо бар зидди он бархеста хоҳанд шуд, ва ҳамин чиз сабаби таконе миёни қавми Худо хоҳад гардид». Early Writings, 271.

Ворид гардидани «ҳақиқат» ҳамеша боиси такон мешавад, ва ҳақиқате ки дар соли 1989 муҳраш кушода шуд, маҳз ҳаминро ба амал овард. Яке аз фоидаҳои муқовимате ки бар зидди ҳақиқат ба миён оварда шуд, инкишофи маҷмӯае аз қоидаҳо буд, то афзоиши донишро дар тӯли солҳое ки пас аз 1989 омаданд, муқаррар намояд. Таҳаввули ин қоидаҳо бо таҳаввули маҷмӯае аз қоидаҳо дар давраи миллериён мувозӣ аст. Ҳамаи татбиқҳои сегонаи нубуввати Китоби Муқаддас ба равшании рӯйдодҳои рӯзҳои охир саҳм мегузоранд.

Татбиқҳои секаратаи Рум ва Бобил муносибати байни зан ва ваҳшие, ки ӯ бар он савор аст ва бар он ҳукм меронад, дар ҷараёни таърихи буҳрони қонуни якшанбе муқаррар месозанд, ки он ҳамчунин таърихи ҳукми иҷроии Худо бар фоҳишаи Бобил мебошад.

Се корбурди сегонаи «пайёмбаре, ки роҳро барои Пайёмбари Аҳд омода месозад», ва ҳамчунин «Илёс», ҳам корро ва ҳам паёмро дар он ду даврае муайян месозанд, ки анҷоми муҳлати файзро дар рӯзҳои охир ба тасвир мекашанд. Давраи аввал бо овози аввали боби ҳаждаҳуми Ваҳй оғоз меёбад, ки оғози доварии таҳқиқии зиндагонро барои адвентизми Лоудикия намояндагӣ мекунад, ва давраи охир бо овози дуюми боби ҳаждаҳуми Ваҳй оғоз меёбад, ки доварии иҷроии фоҳишаи Бобилро намояндагӣ мекунад.

Татбиқоти сегонаи Рум ва Бобил таърихи берунии қавми Худо дар рӯзҳои охирро ифода мекунанд, дар ҳоле ки татбиқоти сегонаи Илёс ва фиристодае, ки роҳро омода месозад, таърихи дохилии қавми Худо дар рӯзҳои охирро ифода менамоянд. Татбиқи сегонаи се Вой паёмеро муайян мекунад, ки аз ҳар ду давра мегузарад ва якҷоя давраи хотимавии довариро ифода мекунанд, ки аз хонаи Худо оғоз меёбад ва баъд аз он бар онҳое меояд, ки берун аз хонаи Худо мебошанд. Се Вой муайян мекунанд, ки Ислом паёми борони охир аст, ва ҳамчунин олати довариест, ки Худо онро барои касоне ба кор мебарад, ки саҷда ба офтобро бар тамоми инсоният таҳмил мекунанд. Поёни доварӣ «рӯзҳои интиқоми Худо»-ро ифода мекунад, ҳам бар калисои муртади Ӯ ва ҳам бар шарирони берун аз калисои Ӯ.

Чун Исои Масеҳ нахуст хизмати Худро дар ҷамоати Носира оғоз намуд, Ӯ аз боби шасту якуми Ишаъё истифода бурд, то хизмат, паём ва кори Худро муайян созад, ки он ҳамчунин муайян намудани вақти интиқоми Худоро дар бар мегирифт. Хизмат, паём ва кори Ӯ пешнамоии хизмат, паём ва кори саду чилу чор ҳазор буд, зеро онҳо, ба таври нубувватӣ, ҳар куҷое ки Барра биравад, аз пайи Ӯ мераванд.

> Рӯҳи Худованд Худо бар ман аст; зеро ки Худованд маро тадҳин намудааст, то ба ҳалимон башорати нек бирасонам; маро фиристодааст, то дилшикастагонро шифо диҳам, ба асирон озодиро эълон намоям, ва ба бастагон кушоиши зиндонро; То соли мақбули Худованд ва рӯзи интиқоми Худои моро эълон намоям; ҳамаи мотамдоронро тасаллӣ диҳам; То барои мотамдорони Сион муқаррар намоям, ки ба онҳо ба ивази хокистар зебоӣ, ба ивази мотам равғани шодӣ, ба ивази рӯҳи ғамгинӣ ҷомаи ҳамду сано бахшида шавад; то ки онҳоро дарахтони адолат, ниҳоли Худованд, бихонанд, то ки Ӯ ҷалол ёбад. Ва онҳо вайронаҳои қадимро бино хоҳанд кард, харобиҳои пешинаро барпо хоҳанд намуд, ва шаҳрҳои вайронаро, ки харобиҳои наслҳои бисёр аст, таъмир хоҳанд кард. Ва бегонагон истода, рамаҳои шуморо хоҳанд чаронид, ва писарони аҷнабиён шудгоркунандагони шумо ва токбонони шумо хоҳанд буд. Аммо шумо коҳинони Худованд номида хоҳед шуд: мардум шуморо хизматгузорони Худои мо хоҳанд хонд; сарвати халқҳоро хоҳед хӯрд, ва ба ҷалоли онҳо хоҳед болид. Ишаъё 61:1–6.

Исо ҳангоми таъмид гирифтанаш тадҳин карда шуд, ва он аломати роҳ 11 сентябри соли 2001-ро намунавор нишон медиҳад, вақте ки тадҳини Рӯҳулқудс бар онҳое оғоз ба нузул кардан намуд, ки дарк карданд рехтани борони охир дар айёми охир бо таърихи миллеритҳо намунавор пешакӣ нишон дода шуда буд, ки ҳамон харобаҳои қадима буданд, ки саду чиҳилу чаҳор ҳазор онҳоро аз нав бино мекарданд, баъд аз он ки ба роҳҳои қадимаи Ирмиё бозмегаштанд.

Паёми адолати Масеҳ аз шӯриши соли 1888 боз ҳақиқати ҳозира гардид, ва паёме, ки аз шӯриши соли 1888 буд, башорати некӯе буд, ки қудрат дорад дилҳои шикастаро бибандад, вале дар кушодани дилҳои сахти онҳое нотавон аст, ки чашмҳо доранд, то бубинанд, аммо намебинанд, ва гӯшҳо доранд, то бишнаванд, аммо намефаҳманд. Паёми адолати Масеҳ аз шӯриши соли 1888 ҳамчунин он паём ба Лоудикия буд, ки он вақт боз расид, то дари зиндонро барои онҳое, ки асирони гуноҳ буданд, аз ҷониби Он Касе бикшояд, ки қудрат дорад дарҳоеро бикушояд, ки ҳеҷ кас кушода наметавонад, ва дарҳоеро бубандад, ки ҳеҷ кас баста наметавонад.

11 сентябри соли 2001, онҳое ки мебоист он муждаҳои некро пешкаш кунанд, ҳамчунин мебоист соли мақбули Худованд ва рӯзи қасоси Худоро эълон намоянд. Соли мақбули Худованд низ дар ҳамон вақт оғоз ёфт, ва Ӯ комилан омода аст тавбаи як Лоудиқиягиро бипазирад, то он рӯзе ки қасоси Худо дар қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда дар Иёлоти Муттаҳида фаро мерасад. Он гоҳ қасоси Ӯ бар калисое зоҳир хоҳад шуд, ки нахост вақти тафаққуди худро бишносад, ва ҳамзамон доварии тадриҷӣ бар фоҳишаи Бобил оғоз меёбад.

Дар рӯзи қабули Ӯ, Ӯ ваъда медиҳад, ки ҳамаи мотамгинонро тасаллӣ хоҳад дод, ва онҳое ки дар Ерусалим мотам мегиранд, дар боби нӯҳуми Ҳизқиёл ба тасвир оварда шудаанд. Тасаллии онҳо ба василаи Тасаллибахш ба амал меояд, тавассути қабули паёми борони охир, ки он гоҳ бар онҳо рехта мешавад. Аммо фақат дар сурате ки онҳо боронро бишиносанд. Пас аз он ки Тасаллибахшро соҳиб мешаванд ва кори барқарор намудани харобаҳои қадимиро ба анҷом мерасонанд, ба воситаи усули «сатр бар сатр», ки дар порчаи Ишаъё ҳамчун кори бар рӯйи сатри дигари нубувват гузоштани сатри нубуввате тасвир шудааст, ки вайронии таърихи муқаддасро ифода мекунад, бар сатри дигари нубуввате ки вайрониро нишон медиҳад. Дар он кор онҳо вайрониҳои наслҳои бисёрро бармехезонанд. Он гоҳ «бегонагон» ба онҳое ки мотам мегиранд, ҷавоб хоҳанд дод, ки ҳамчун байрақ бардошта мешаванд, то бегонагон онҳоро бубинанд.

Эълони Масеҳ дар бораи кори Ӯ ва хизмати Ӯ, чунон ки дар боби шасту якуми Ишаъё баён шудааст, ҳамон кор ва хизмати саду чилу чор ҳазор аст. Он кор дар ҳаракатҳои муқаддаси ислоҳотӣ тасвир ёфтааст, ва дар соли 1989 замони охир фаро расид, ки ҳамаи «замонҳои охир»-и пешин онро пешакӣ намунавор нишон дода буданд. Ҳамон тавре ки як оят — Дониёл боби ҳашт, ояти чордаҳ — ҳамчун таҳкурсӣ ва сутуни марказии ҳаракати Миллерӣ муайян гардида буд, ояте, ки таҳкурсӣ ва сутуни марказии ҳаракати Future for America мебошад, Дониёл боби ёздаҳ, ояти чил аст. Барои миллериён, нури сутуни марказӣ ҳамчун нури рӯъёи дарёи Улай муаррифӣ шуда буд, ва барои ҳаракати Future for America нури сутуни марказӣ ҳамчун нури рӯъёи дарёи Ҳиддекел муаррифӣ шудааст.

> «Нуре ки Дониёл аз Худо гирифт, махсусан барои ҳамин рӯзҳои охир дода шуда буд. Рӯъёҳое, ки ӯ дар канори Ӯлой ва Ҳиддиқал, он дарёҳои бузурги Шинор, дид, ҳоло дар ҷараёни иҷро шудан қарор доранд, ва ҳамаи воқеаҳое, ки пешгӯйӣ шудаанд, ба зудӣ ба вуқӯъ хоҳанд пайваст.» Testimonies to Ministers, 112.

Нури ҳар ду рӯъёе, ки ба василаи ду дарё ифода ёфтаанд, бо ҳам пайванд доранд ва дар рӯзҳои охир ба амал меоянд. «Пайванди» мутақобили онҳо иттиҳоди инсонию илоҳиро ифода мекунад, ки ҳамон паёмест, ки Хоҳар Уайт такроран онро ҳамчун паёми Масеҳ муайян мекунад, дар ҳамон заминае ки инсоният, вақте бо илоҳият муттаҳид мегардад, гуноҳ намекунад. Ду дарё маҳз ҳамин пайвандро намояндагӣ мекунанд.

> «Ҳеҷ чиз камтар аз итоати комил наметавонад ба меъёри талаботи Худо ҷавобгӯ бошад. Ӯ талаботи Худро номуайян нагузоштааст. Ӯ ҳеҷ чизеро амр накардааст, магар он чиро, ки барои ба ҳамоҳангӣ бо Ӯ овардани инсон зарур аст. Мо бояд гуноҳкоронро ба идеали хислати Ӯ ишора кунем ва онҳоро назди Масеҳ роҳнамоӣ намоем, ки танҳо бо файзи Ӯ ин идеал дастрас карда мешавад.

> Наҷотдиҳанда нотавониҳои инсониятро бар Худ гирифт ва ҳаёти бегуноҳ зист, то одамон тарсе надошта бошанд, ки аз сабаби заъфи табиати инсонӣ онҳо наметавонанд ғолиб оянд. Масеҳ омад, то моро «шарикони табиати илоҳӣ» гардонад, ва ҳаёти Ӯ эълон мекунад, ки инсоният, ҳангоме ки бо илоҳият муттаҳид аст, гуноҳ содир намекунад.

> «Наҷотдиҳанда ғолиб омад, то ба инсон нишон диҳад, ки ӯ чӣ гуна метавонад ғолиб ояд. Ҳамаи васвасаҳои Шайтонро Масеҳ бо каломи Худо пешвоз гирифт. Бо такя ба ваъдаҳои Худо, Ӯ қудрат гирифт, то аҳкоми Худоро итоат намояд, ва васвасакунанда ҳеҷ бартарие ба даст оварда натавонист. Ба ҳар як васваса ҷавоби Ӯ чунин буд: “Навишта шудааст”. Ҳамин тавр Худо ба мо Каломи Худро додааст, то бо он ба бадӣ муқовимат кунем. Ваъдаҳои бағоят бузург ва гаронбаҳо аз они мост, то ки ба василаи онҳо мо “шарикони табиати илоҳӣ гардем, ва аз фасоде ки дар ҷаҳон ба воситаи шаҳват ҳаст, раҳо ёфта бошем”. 2 Петрус 1:4.»

> «Ба он касе ки ба васваса гирифтор аст, бигӯед, ки на ба шароит, на ба заъфи худ, ва на ба қуввати васваса нигоҳ кунад, балки ба қудрати каломи Худо. Тамоми қуввати он аз они мост. Забурнавис мегӯяд: “Каломи Туро дар дили худ ниҳодаам, то ки ба ҳузури Ту гуноҳ накунам.” “Ба каломи лабҳои Ту ман худро аз роҳҳои ҳалоккунанда нигоҳ доштаам.” Забур 119:11; 17:4». The Ministry of Healing, 181.

Афзоиши дониш дар солҳои 1798 ва 1989 кушода шудани Каломи нубувватии Худоро ифода мекард. Каломи Ӯ қудратеро фароҳам меоварад, то мо ғолиб оем, чунон ки Ӯ ғолиб омад, ва «зиндагии Ӯ эълон мекунад, ки инсоният, дар иттиҳод бо илоҳият, гуноҳ содир намекунад». Рӯъёи дарёи Улай рӯъёи мараҳ дар бораи зуҳури Ӯст, ки онро пешгӯии ду ҳазору сесад рӯз ифода мекунад. Рӯъёи дарёи Ҳиддекел рӯъёи хазон дар бораи таърихи нубувватист, ки онро пешгӯии ду ҳазору панҷсаду бист сол ифода мекунад. Рӯъёи мараҳ илоҳиятро ифода мекунад ва рӯъёи хазон инсониятро ифода мекунад.

Ҳар ду дарёи Шинори қадим, ки онҳо Ӯлой ва Ҳиддакал мебошанд, ё он чи имрӯз бо номҳои Даҷла ва Фурот шинохта мешаванд, дар ниҳоят ба оброҳи Шатт ал-Араб дар ҷануби Ироқ мепайванданд, ва Шатт ал-Араб сипас ба халиҷи Форс мерезад. Исо чизҳои ҷисмонӣ ва табииро барои ифодаи ҳақиқатҳои рӯҳонӣ ба кор мебарад, ва рӯъёҳое, ки бо он ду дарё алоқаманданд ва ҳоло дар ҷараёни иҷро шудан қарор доранд, пайванди инсониву илоҳиро ифода мекунанд, ки ҳангоми расиданашон ба анҷоми сафар ба сӯйи баҳр воқеъ мегардад. Ин ҳақиқат дар оғози он ду нубувват, ки бо ду рӯъёи Дониёл боби ҳашт, оятҳои сездаҳ ва чордаҳ ифода шудаанд, муқаррар мегардад. Як рӯъё савол аст, дигаре ҷавоб, ва аз нигоҳи мантиқ онҳоро аз ҳам ҷудо кардан мумкин нест.

Рӯъёи инсоният, ки поймол гардидани муқаддасгоҳ ва лашкарро муайян месозад, дар соли 677 то милод оғоз ёфт, ва рӯъёи илоҳият, ки зуҳури Масеҳро муайян месозад, дар соли 457 то милод оғоз ёфт. Пайванди илоҳият ва инсоният бо дусаду бист сол ифода ёфтааст, ки ду нуқтаи оғози ин ду рӯъёро ба ҳам мепайвандад. Дусаду бист рамзи «пайванди инсоният бо илоҳият» аст, ва инчунин бо пайванди афзоиши дониш дар замони поён дар соли 1798, бо афзоиши дониш дар замони поён дар соли 1989 низ ифода шудааст.

Хабари расмӣ, ки аз афзоиши дониш дар соли 1798 бармеомад, нахуст аз ҷониби Миллер дар соли 1831 пешниҳод гардид (ва сипас дар рӯзномаи Vermont Telegraph дар соли 1833). Соли 1831 пас аз дусаду бист сол аз нашри Китоби Муқаддаси King James дар соли 1611 буд. Китоби Муқаддаси King James ҳуҷҷати дучандаи Аҳди Қадим ва Аҳди Ҷадидро ифода мекард. Оғоз ва анҷоми ин дусаду бист сол нашрияи илоҳиро бо нашрияи инсонӣ «пайванд» дод. Маълумоти нашрияи инсонӣ аз нури илоҳӣ сарчашма мегирифт, ки дар вақти интиҳо, дар соли 1798, мӯҳраш кушода шуд, ва баъд тавассути кори як василаи инсонӣ, ки ба нашри он дар соли 1831 оғоз карда буд, ба шакли расмӣ дароварда шуд. Ин нашрияи илоҳӣ буд, бо хабаре, ки ба таври илоҳӣ мӯҳр шуда буд, ва баъдан аз ҷониби инсоният мӯҳраш кушода шуд, ва пас аз он аз ҷониби як василаи инсонӣ пешниҳод гардид. Калимаи ибронӣ, ки дар каломи Худо ба «publish» тарҷума шудааст, маънои нидо кардан, бо овоз баланд хондан (ба), машҳур будан, меҳмон будан, даъват кардан, ёд кардан, ном (додан), мавъиза кардан, эълон кардан, талаффуз кардан, нашр карданро дорад. Миллер дар соли 1831 ба нашри хабари худ оғоз кард, ва баъд дар соли 1833 он ба маънои воқеӣ дар Vermont Telegraph нашр гардид.

Паёми расмиятёфтае, ки аз афзоиши дониш дар соли 1989 бармеомад, бори аввал дар соли 1996 (дар маҷаллаи The Time of the End) нашр гардид, пас аз дусаду бист сол аз нашри ду санади муқаддасе, ки бо номи Эъломияи Истиқлолият дар соли 1776 (ва баъдан Конститутсияи Иёлоти Муттаҳида) дар соли 1789 маъруфанд. Оғоз ва анҷоми ин дусаду бист сол илоҳиятро бо инсоният мепайвандад, ва инро ба воситаи нашри он ду санади илоҳӣ, ки аз соли 1776 оғоз ёфт, анҷом медиҳад. Вақте ки китоби Дониёл дар вақти охир дар соли 1989 кушода шуд, паёми расмиятёфтае, ки ба воситаи кори як олати инсонӣ ба вуҷуд оварда шуда буд, дар соли 1996 нашр гардид. Тартиб чунин буд: нахуст як нашри илоҳӣ, сипас кушодашавӣ, ва баъд нашри инсонӣ.

Дар ҳар ду замони охир, се қадами ҳақиқат мушаххас гардонда шудаанд. Ҳар ду бо нашрияи илоҳӣ ҳамчун қадами аввал оғоз меёбанд, ва нашрияи инсонӣ, ки паёми илоҳиро шарҳ медиҳад, қадами охирин аст. Қадами миёна он гоҳ аст, ки Шери қабилаи Яҳудо паёми илоҳиро барои он таърихи махсус мекушояд, ва баъд аз он асбоби инсониро интихоб мекунад, то нуре, ки аз ҳуҷҷати илоҳӣ кушода шудааст, ҷамъ оварад. Вақте ки ин кушода шудан ба амал меояд, исён аз ҷониби шарироне, ки афзоиши донишро намефаҳманд, зоҳир мегардад. Пас, нашрияи илоҳӣ бо ҳарфи аввали алифбои ибронӣ намояндагӣ мешавад, афзоиши дониш бо ҳарфи сездаҳум, ки дар он исён зоҳир мегардад, намояндагӣ мешавад, ва нашрияи инсонии паёми махсуси илоҳӣ барои он таърих ҳарфи охирини алифбои ибронӣ аст; ва ин се ҳарф якҷоя «ҳақиқат» маъно медиҳанд.

Рӯъёҳои дарёҳои Улай ва Ҳиддеқел, ки ҳоло дар ҷараёни иҷро шудан қарор доранд, нишон медиҳанд, ки дар айёми охир афзоиши дониш аз ҳар ду дарё бо ҳам пайваст мегардад, то исбот намояд, ки илоҳият, ки бо инсоният муттаҳид шудааст, гуноҳ намекунад. Дониёл рӯъёеро, ки зуҳури Масеҳро дар анҷоми пешгӯии дусаду се ҳазорсола дар соли 1844 тасвир мекунад, ҳангоми буданаш назди дарёи Улай қабул кард.

> Ва ман дар рӯъё дидам; ва чунин воқеъ шуд, ҳангоме ки дидам, ки ман дар Шушан, дар қаср, ки дар вилояти Элом аст, будам; ва ман дар рӯъё дидам, ва назди наҳри Ӯлой будам. Дониёл 8:2.

Дониёл он рӯъёеро дарёфт кард, ки рӯъёи ду ҳазору панҷсаду бист соли таърихи нубувватиро ифода мекунад, ҳангоме ки назди дарёи Ҳиддекел буд.

> Ва дар рӯзи бисту чоруми моҳи аввал, ҳангоме ки ман назди рӯди бузург, ки Ҳиддеқил аст, будам. Дониёл 10:4.

Ҷабраил баъдтар дар ояти чордаҳум мақсади рӯъёи хазони назди дарёи Ҳиддекелро муайян кард.

> Акнун омадаам, то ба ту бифаҳмонам, ки дар айёми охир бар қавми ту чӣ воқеъ хоҳад шуд; зеро ки рӯъё ҳанӯз барои рӯзҳои бисёр аст. Дониёл 10:14.

Рӯёе, ки назди дарёи Улай дода шуд, «пайдоиши»-и Масеҳро (улуҳият)-и Ӯ муайян мекунад, вақте ки Ӯ ногаҳон 22 октябри соли 1844 ба маъбади Худ омад. Он ворид шудани «улуҳият»-ро ба маъбади миллеритҳо (инсоният) дар он сана, барои Рӯзи Кафорат, ифода мекард; яъне рӯзи «як шудан», ки пайвастшавии улуҳият бо инсониятро намояндагӣ мекунад. Рӯёе, ки назди дарёи Ҳиддакел дода шуд, муайян мекунад, ки дар айёмҳои охир бар сари қавми Худо (инсоният) чӣ хоҳад омад.

Оғози рӯъёи «намуд» соли 457 пеш аз милод буд. Пас аз дусаду бист сол аз давраи нубувватие, ки поймол шудани мақдас ва лашкарро муайян мекард ва дар соли 677 пеш аз милод оғоз ёфта буд. Анҷоми он дусаду бист соле, ки дар нуқтаи оғози он ду рӯъё ба ҳам пайваста буданд, аз ҷониби Шуморакунандаи Аҷоиб, ки ҳамчунин Забондонандаи Аҷоиб дар Ҳабаққуқ 2:20 аст, нишон дода шуд.

> Лекин Худованд дар маъбади муқаддаси Худ аст; бигзор тамоми замин пеши Ӯ хомӯш бошад. Ҳабаққуқ 2:20.

Пайванди башарият ва илоҳият, ки дар оғоз тавассути нуқтаҳои ибтидоии он ду пешгӯйӣ муаррифӣ гардида буд, дар поёнҳои мутақобили онҳо бо боб ва ояте мушаххас карда шуд, ки зуҳури ногаҳонии Илоҳиятро ба маъбаде, ки Ӯ дар давоми чиҳилу шаш сол, аз вақти анҷом дар соли 1798 оғоз ёфта ва чиҳилу шаш сол баъд, 22 октябри соли 1844, ба поён расида буд, бино намудааст, тавсиф мекард.

> Оё намедонед, ки шумо маъбади Худо ҳастед ва Рӯҳи Худо дар шумо сокин аст? Агар касе маъбади Худоро палид созад, Худо ӯро ҳалок хоҳад кард; зеро маъбади Худо муқаддас аст, ва он маъбад шумо ҳастед. 1 Қӯринтиён 3:16, 17.

Дар 22 октябри соли 1844, мувофиқи рӯъёи «пайдоиш», Ҳабаққуқ муайян кард, ки Худованд дар маъбади муқаддаси Худ буд. Ӯ маъбадеро, ки ду ҳазору панҷсаду бист сол вайрон ва зери пой карда шуда буд, дар чиҳилу шаш сол барпо намуда буд.

> Ва ба ӯ сухан ронда, бигӯй: «Парвардигори лашкарҳо чунин мегӯяд: инак, марде, ки номаш Шоха аст; ва ӯ аз ҷои худ хоҳад рӯид, ва ӯ маъбади Парвардигорро бино хоҳад кард. Ҳамон ӯ маъбади Парвардигорро бино хоҳад кард; ва ӯ ҷалолро хоҳад бардошт, ва бар тахти худ хоҳад нишаст ва салтанат хоҳад ронд; ва бар тахти худ коҳин хоҳад буд; ва машварати осоиштагӣ миёни ҳар дуи онҳо хоҳад буд. Ва тоҷҳо барои Ҳелем, ва барои Тӯбиё, ва барои Едоъё, ва барои Ҳен писари Сафанё, ба ёдгоре дар маъбади Парвардигор хоҳанд буд. Ва онҳое ки дуранд, омада, дар маъбади Парвардигор бино хоҳанд кард, ва шумо хоҳед донист, ки Парвардигори лашкарҳо маро назди шумо фиристодааст. Ва ин воқеъ хоҳад шуд, агар шумо овози Парвардигор Худои худро бо ҷидду ҷаҳд итоат кунед». Закарьё 6:12–15.

Дар Юҳанно 2:20, пас аз он ки Масеҳ маъбадро пок сохт, ки мувофиқи гуфтаи Хоҳар Уайт иҷрои боби сеюми Малокӣ буд, ҳамон тавре ки 22 октябри соли 1844 низ буд, Пайғомбари Аҳд ногаҳон ба маъбади Худ омад.

> Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: «Ин маъбадро вайрон кунед, ва Ман онро дар се рӯз барпо хоҳам кард». Он гоҳ яҳудиён гуфтанд: «Ин маъбад дар чиҳилу шаш сол бино шудааст, ва Ту онро дар се рӯз барпо мекунӣ?» Аммо Ӯ дар бораи маъбади бадани Худ сухан мегуфт. Юҳанно 2:19–20.

Дар иҷрои боби сеюми Малокӣ, Масеҳ ногаҳон ба маъбади Худ омад, вақте ки Ӯ дар оғози хизмати Худ дар боби дуюми Юҳанно маъбадро пок кард, ки он 22 октябри соли 1844-ро пешнамоӣ мекард. Поксозии маъбад аз ҷониби Масеҳ дар боби дуюми Юҳанно ва 22 октябри соли 1844 иҷрои боби сеюми Малокӣ буданд. Дар Юҳанно боби ДУЮМ ва ояти БИСТУМ ба мо хабар дода мешавад, ки маъбади инсонӣ дар чиҳилу шаш сол бино шудааст, ва маъбади илоҳӣ дар се рӯз барпо гардид. Маъбади инсонӣ танҳо вақте «маъбади муқаддас»-и Ҳабаққуқ мегардад, ки илоҳият ногаҳон ба он дарояд, чунон ки дар 22 октябри соли 1844 чунин шуд, зеро илоҳият, ки бо инсоният муттаҳид шудааст, гуноҳ намекунад. Рӯъёҳои ду дарёи бузурги Шинар ҳақиқатеро ифода мекунанд, ки инсоният, чун бо илоҳият муттаҳид гардад, гуноҳ намекунад.

Мо дар мақолаи навбатӣ баррасии ояти чиҳилуми боби ёздаҳуми Дониёлро идома хоҳем дод.

> Шумо низ, ҳамчун сангҳои зинда, ба хонаи рӯҳонӣ ва каҳонати муқаддас бино карда мешавед, то қурбониҳои рӯҳоние пешкаш намоед, ки ба василаи Исои Масеҳ назди Худо мақбуланд. 1 Петрус 2:5.

Back to Articles