Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Thirteen

Китоби Дониёл — саду сенздаҳум

Unveiling the Triple Application of Prophecy: Understanding the Significance of September 11, 2001, in Biblical Context

Ошкор сохтани татбиқи сегонаи нубувват: дарки аҳамияти 11 сентябри соли 2001 дар заминаи Китоби Муқаддас

Author

Jeff Pippenger

Published

March 3, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

When the Lord led His last-day people back to Jeremiah’s “old paths” on September 11, 2001, He had already identified the rule of the triple application of prophecy.

Вақте ки Худованд халқи айёми охири Худро 11 сентябри соли 2001 ба «роҳҳои қадим»-и Ирмиё бозгардонд, Ӯ аллакай қоидаи татбиқи сегонаи нубувватро муайян карда буд.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:16, 17.

> Чунин мегӯяд Худованд: «Бар сари роҳҳо биистед ва бингаред, ва аз роҳҳои қадим бипурсед, ки роҳи некӯ куҷост, ва дар он қадам занед, ва барои ҷонҳои худ оромӣ хоҳед ёфт». Вале онҳо гуфтанд: «Дар он қадам нахоҳем зад». Ҳамчунин бар шумо посбонон таъйин кардам, ки гуфтанд: «Ба садои карнай гӯш диҳед». Вале онҳо гуфтанд: «Гӯш нахоҳем дод». Ирмиё 6:16, 17.

When the Lord returned His people to the old paths, they would find rest (the latter rain), and the watchmen were then given a trumpet message. All the prophets most perfectly identify the end of the last days, so the trumpet message of the last days would be the final trumpet, which is the seventh trumpet, which is the third woe.

Ҳангоме ки Худованд қавми Худро ба роҳҳои қадимӣ бозгардонд, онҳо оромӣ (борони дерин)-ро меёфтанд, ва он гоҳ ба нигаҳбонон паёми карнай дода шуд. Ҳамаи анбиё поёни рӯзҳои охирро ба таври комилтарин муайян мекунанд; бинобар ин, паёми карнайи рӯзҳои охир карнайи ниҳоӣ хоҳад буд, ки ҳамон карнайи ҳафтум аст, ки ҳамон войи сеюм мебошад.

When His last-day people began to walk within the old paths, it was recognized that the characteristics of the first woe, identified a specific symbolic historical leader (Mohammed), and that the second woe, did the same thing (Osman). It was found that each of the first four trumpets also had specific symbolic leaders to identify the trumpet, and it was then recognized that Osama bin Laden was the symbolic leader of the third woe.

Ҳангоме ки қавми Ӯ дар рӯзҳои охир ба роҳ рафтан дар роҳи қадима шурӯъ карданд, маълум гардид, ки хусусиятҳои войи аввал пешвои муайяни таърихии рамзиро мушаххас месохтанд (Муҳаммад), ва войи дуюм низ ҳамин корро мекард (Усмон). Ошкор шуд, ки ҳар яке аз чор карнаи аввал низ пешвоёни муайяни рамзӣ доштанд, то карнайро муайян созанд, ва он гоҳ дарк карда шуд, ки Усома бин Лодан пешвои рамзии войи сеюм буд.

Mohammed was associated with Arabia, and Osman was the symbol of the Ottoman Empire in Turkey, and Osama bin Laden represented world-wide Islamic terror, though he, as with Mohammed, was an Arabian.

Муҳаммад бо Арабистон вобаста буд, ва Усмон рамзи Империяи Усмонӣ дар Туркия буд, ва Усома бин Лодан терроризми исломии умумиҷаҳониро намояндагӣ мекард, гарчанде ки ӯ, ҳамчунин Муҳаммад, араб буд.

It was also recognized that the first woe, hurt the armies of Rome and that the second woe, killed the armies of Rome. September 11, 2001 was then recognized as the point when Islam of the third woe, hurt the army of Rome (the United States), but that at the Sunday law, it will kill the army of Rome, as the United States comes to its conclusion as the sixth kingdom of Bible prophecy, and surrenders its national sovereignty to the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet.

Ҳамчунин дарк карда шуд, ки войи якум лашкарҳои Румро захмӣ кард ва войи дуюм лашкарҳои Румро кушт. Сипас 11 сентябри соли 2001 ҳамчун он нуқта шинохта шуд, ки дар он Ислом — войи сеюм — лашкари Румро (Иёлоти Муттаҳида)-ро захмӣ кард; аммо дар қонуни якшанбе он лашкари Румро хоҳад кушт, дар ҳоле ки Иёлоти Муттаҳида ҳамчун салтанати шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас ба анҷоми худ мерасад ва соҳибихтиёрии миллии худро ба иттиҳоди сегонаи аждаҳо, ҳайвони ваҳшӣ ва пайғамбари дурӯғин таслим мекунад.

It was recognized that the United States was the earth beast with two horns of power. A primary prophetic characteristic of the earth beast is that it changes from a lamb to a dragon. Prophetically horns represent strength, and the strength of the earth beast was Republicanism and Protestantism, represented as the two horns of the earth beast. But now in the last days, the two strengths of the earth beast have changed to military and economic power. On September 11, 2001 Islam of the third woe struck the earth, a symbol of the earth beast, the Pentagon, a symbol of its military might, and the Twin Towers in New York City, a symbol of its economic strength.

Эътироф гардид, ки Иёлоти Муттаҳида ҳайвони заминӣ буд, ки ду шохи қудрат дошт. Яке аз вижагиҳои асосии нубувватии ҳайвони заминӣ ин аст, ки он аз барра ба аждаҳо табдил меёбад. Дар маънои нубувватӣ шохҳо рамзи қувват мебошанд, ва қуввати ҳайвони заминӣ ҷумҳурихоҳӣ ва протестантизм буд, ки ҳамчун ду шохи ҳайвони заминӣ тасвир шудаанд. Аммо акнун, дар рӯзҳои охир, он ду қуввати ҳайвони заминӣ ба қудрати низомӣ ва иқтисодӣ табдил ёфтаанд. Дар 11 сентябри соли 2001 исломи войи сеюм ба замин зарба зад: Пентагон, ки рамзи ҳайвони заминӣ ва нишонаи тавоноии низомии он буд, ва Бурҷҳои Дугона дар шаҳри Ню-Йорк, ки рамзи қуввати иқтисодии он буданд.

When it was also recognized that the beginning history of the first woe, and the ending history of the second woe, both presented an illustration of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, it was recognized that at the arrival of the third woe, when the great buildings of New York were brought down, it was identified that the sealing process of the one hundred and forty-four thousand had began.

Чун инчунин маълум гардид, ки ҳам таърихи ибтидоии войи якум ва ҳам таърихи анҷомии войи дуюм ҳар ду тасвири мӯҳргузории саду чилу чор ҳазорро пешкаш менамоянд, маълум шуд, ки ҳангоми фаро расидани войи сеюм, вақте ки биноҳои азими Ню-Йорк фурӯ оварда шуданд, муайян гардид, ки ҷараёни мӯҳргузории саду чилу чор ҳазор оғоз ёфта буд.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> «Оё акнун сухане ба миён меояд, ки гӯё ман эълон карда бошам, ки Ню-Йорк бояд бо мавҷи азими баҳр рӯфта шавад? Инро ман ҳаргиз нагуфтаам. Ман гуфтаам, ҳангоме ки ба биноҳои бузурге, ки дар он ҷо қабат бар қабат қомат меафрохтанд, менигаристам: “Чӣ манзараҳои даҳшатноке рӯй хоҳад дод, вақте ки Худованд бархезад, то заминро сахт ба ларза оварад! Он гоҳ суханони Ваҳй 18:1–3 иҷро хоҳанд шуд.” Тамоми боби ҳаждаҳуми китоби Ваҳй ҳушдорест аз он чӣ бар замин хоҳад омад. Аммо ман ҳеҷ нуре ба таври махсус дар бораи он чӣ бар Ню-Йорк хоҳад омад, надорам, ҷуз ин ки медонам: рӯзе биноҳои бузурги он ҷо бо гардиш ва вожгунии қудрати Худо фурӯ андохта хоҳанд шуд. Аз рӯи нуре ки ба ман дода шудааст, ман медонам, ки ҳалокат дар ҷаҳон аст. Як калима аз ҷониби Худованд, як ламс аз қудрати тавонои Ӯ, ва ин сохтмонҳои азим фурӯ хоҳанд рехт. Манзараҳое рӯй хоҳанд дод, ки даҳшатнокии онҳоро мо тасаввур карда наметавонем.» Review and Herald, July 5, 1906.

The “destruction that is in the world,” is the character of Islam, for its character is represented as Apollyon and Abaddon in chapter nine, verse eleven of Revelation.

«ҳалокате ки дар ҷаҳон аст», ҳамин хислати Ислом аст, зеро хислати он дар боби нӯҳум, ояти ёздаҳуми Ваҳй, ҳамчун Аполлиён ва Абаддон тасвир шудааст.

> And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. Revelation 9:11 (NINE ELEVEN).

> Ва онҳо бар худ подшоҳе доштанд, ки ӯ фариштаи вартаи беҳад аст; номи ӯ ба забони ибронӣ Абаддон аст, вале ба забони юнонӣ номи ӯ Аполлион мебошад. Ваҳй 9:11 (ЁЗДАҲИ НӮҲ).

The meaning of the name, or character, of the king that rules Islam, both in Hebrew and Greek, as represented by the two names is “death” and “destruction,” which arrived on September 11, 2001, when the great buildings of New York were thrown down. At that point, Revelation chapter eighteen, verses one through three began to be fulfilled.

Маънои номи, ё хислати, он подшоҳе, ки бар Ислом ҳукмронӣ мекунад, ҳам дар ибронӣ ва ҳам дар юнонӣ, чунон ки бо он ду ном ифода шудааст, «марг» ва «ҳалокат» мебошад, ки 11 сентябри соли 2001 фаро расид, вақте ки биноҳои бузурги Ню-Йорк фурӯ рехтанд. Дар ҳамон лаҳза, Ваҳй, боби ҳаждаҳум, оятҳои як то се, ба амал омаданро оғоз намуд.

It was recognized that the first mention of the wild man of Islam in the book of Genesis used the Hebrew word for the “wild Arabian ass,” which was translated in the verse as a “wild man.” The symbol of Islam is the horse family, and in Revelation chapter nine, it was also represented as a warhorse. Upon the sacred charts of Habakkuk, that God’s people had been informed “should not be altered,” Islam was also represented by the war horses.

Маълум гардида буд, ки нахустин зикри марди ваҳшии Ислом дар китоби Ҳастӣ аз калимаи ибронӣ барои «ҳимори ваҳшии арабӣ» истифода кардааст, ки дар он оят ба сурати «марди ваҳшӣ» тарҷума шудааст. Рамзи Ислом хонаводаи асп аст, ва дар боби нӯҳуми Ваҳй низ он ба сифати аспи ҷангӣ муаррифӣ гардидааст. Бар харитаҳои муқаддаси Ҳабаққуқ, ки қавми Худо огоҳ карда шуда буданд, ки «набояд тағйир дода шаванд», Ислом низ бо аспҳои ҷангӣ муаррифӣ шудааст.

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> Ва фариштаи Худованд ба вай гуфт: «Инак, ту ҳомиладор ҳастӣ, ва писаре хоҳӣ зоид, ва номи ӯро Исмоил хоҳӣ гузошт; зеро ки Худованд мусибати туро шунидааст. Ва ӯ марди ваҳшӣ хоҳад буд; дасти вай бар зидди ҳар кас, ва дасти ҳар кас бар зидди вай хоҳад буд; ва ӯ дар ҳузури ҳамаи бародарони худ сокин хоҳад шуд». Ҳастӣ 16:11, 12.

The first mention of the birth of Ishmael was associated with a “restraint,” which became a primary symbol associated with Islam.

Аввалин ёдоварӣ аз таваллуди Исмоил бо «боздошт» вобаста буд, ки он ба рамзи асосие табдил ёфт, ки бо Ислом марбут аст.

> Now Sarai Abram’s wife bare him no children: and she had an handmaid, an Egyptian, whose name was Hagar. And Sarai said unto Abram, Behold now, the Lord hath restrained me from bearing: I pray thee, go in unto my maid; it may be that I may obtain children by her. And Abram hearkened to the voice of Sarai. Genesis 16:1, 2.

> Ва Сорай, зани Абром, ба вай фарзанде намезоид; ва ӯ канизе мисрӣ дошт, ки номаш Ҳоҷар буд. Ва Сорай ба Абром гуфт: «Инак, Худованд маро аз зоидан боздоштааст; илтимос, назди канизи ман даро; шояд ба воситаи вай соҳиби фарзанд шавам». Ва Абром ба овози Сорай гӯш дод. Ҳастӣ 16:1, 2.

In the very same first mention of Islam, as represented by the birth of Ishmael, submission is emphasized. The concept of submission is fundamental to the religion of Islam. The word “Islam,” is derived from two Arabic words, “salaam,” which means “peace”, and “aslama,” which means “to submit” or “surrender”. Islam teaches that believers should submit their will to the will of Allah (God) in all aspects of life. Once Sarah realized she had made a bad decision by encouraging Abraham to take Hagar and produce Ishmael she got permission from Abraham to treat Hagar harshly, causing Hagar to flee from the home of Abraham. There she received a message from the angel.

Дар ҳамон нахустин зикри Ислом, ки дар таваллуди Исмоил таҷассум ёфтааст, итоат таъкид мегардад. Мафҳуми итоат барои дини Ислом асосӣ мебошад. Калимаи «Ислом» аз ду вожаи арабӣ — «салом», ки маънояш «сулҳ» аст, ва «аслама», ки маънояш «таслим шудан» ё «сар супурдан» аст, бармеояд. Ислом таълим медиҳад, ки мӯъминон бояд иродаи худро дар ҳамаи ҷанбаҳои ҳаёт ба иродаи Аллоҳ (Худо) таслим намоянд. Вақте ки Соро дарк кард, ки бо ташвиқ кардани Иброҳим ба гирифтани Ҳоҷар ва ба дунё овардани Исмоил қарори нодуруст гирифтааст, вай аз Иброҳим иҷозат гирифт, то бо Ҳоҷар сахтрафторӣ кунад, ки ин боис шуд Ҳоҷар аз хонаи Иброҳим бигурезад. Дар он ҷо ӯ аз фаришта паёме дарёфт кард.

> But Abram said unto Sarai, Behold, thy maid is in thy hand; do to her as it pleaseth thee. And when Sarai dealt hardly with her, she fled from her face. And the angel of the Lord found her by a fountain of water in the wilderness, by the fountain in the way to Shur. And he said, Hagar, Sarai’s maid, whence camest thou? and whither wilt thou go? And she said, I flee from the face of my mistress Sarai. And the angel of the Lord said unto her, Return to thy mistress, and submit thyself under her hands. And the angel of the Lord said unto her, I will multiply thy seed exceedingly, that it shall not be numbered for multitude. And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:6–12.

> Лекин Абром ба Сорай гуфт: «Инак, канизи ту дар дасти туст; бо вай ончунон бикун, ки ба назари ту хуш ояд». Ва ҳангоме ки Сорай бо вай сахтгирона рафтор кард, вай аз пеши ӯ гурехт. Ва фариштаи Худованд ӯро назди чашмаи обе дар биёбон, назди он чашмае ки дар роҳи Шур буд, ёфт. Ва гуфт: «Эй Ҳоҷар, канизи Сорай, аз куҷо омадаӣ ва ба куҷо меравӣ?» Ва вай гуфт: «Ман аз пеши хонуми худ Сорай мегурезам». Ва фариштаи Худованд ба вай гуфт: «Назди хонуми худ баргард ва худро зери дасти вай мутеъ гардон». Ва фариштаи Худованд ба вай гуфт: «Насли туро бағоят афзун хоҳам кард, ба тавре ки аз бисёрӣ шумурда натавонанд». Ва фариштаи Худованд ба вай гуфт: «Инак, ту ҳомиладор ҳастӣ ва писаре хоҳӣ зоид, ва номи ӯро Исмоил хоҳӣ гузошт; зеро Худованд мусибати туро шунидааст. Ва ӯ марди ваҳшӣ хоҳад буд; дасти ӯ бар зидди ҳар кас, ва дасти ҳар кас бар зидди ӯ хоҳад буд; ва ӯ дар рӯ ба рӯи ҳамаи бародарони худ сокин хоҳад шуд». Ҳастӣ 16:6–12.

The restraint of Islam, the “submission” that represents the character of the religion of Islam, and the role of Islam are all in the first mention of Ishmael, and represent the prophetic DNA of the Islam represented by the three woes of Revelation. Once the Lord brought His people to Jeremiah’s old paths they also recognized that the “four winds” that are held in check by the four angels of Revelation chapter seven, are specifically the four winds of Islam.

Худдорӣ ва боздошти Ислом, он «таслим»-е ки хислати дини Исломро ифода мекунад, ва нақши Ислом — ҳамаашон дар аввалин зикри Исмоил мавҷуданд ва ДНК-и нубувватии он Исломро, ки бо се войи Ваҳй муаррифӣ шудааст, ифода менамоянд. Вақте ки Худованд қавми Худро ба роҳҳои қадимии Ирмиё овард, онҳо ҳамчунин дарк карданд, ки «чор бод»-е, ки аз ҷониби чор фариштаи боби ҳафтуми Ваҳй боздошта мешаванд, ба таври мушаххас ҳамон чор бодҳои Ислом мебошанд.

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> «Фариштагон чор бодро нигоҳ медоранд, ки ба сурати аспи хашмгин тасвир шудааст, ки мехоҳад аз банд раҳо шавад ва бар рӯи тамоми замин тохта гузарад, дар роҳи худ ҳалокат ва маргро мебардошта бошад». Manuscript Releases, ҷилди 20, 217.

The “angry horse” of Islam that is also the “four winds” that are “restrained” while the sealing of the one hundred and forty-four thousand is accomplished, bear “death and destruction” (Abaddon and Apollyon) in their “path.” Just as the restraint placed upon Hagar, placed that prophetic attribute into the symbol of Islam, the four winds and the angry horse are both restrained, and with that fact in place it was recognized that the beginning of the first woe, identifies a restraint upon Islam as represented by Abubakar’s historical command.

«аспи хашмгини» Ислом, ки ҳамон «чор бод» аст ва ҳангоми анҷом ёфтани муҳргузории яксаду чилу чор ҳазор «нигоҳ дошта мешаванд», дар «роҳи» худ «марг ва ҳалокат»-ро (Абаддон ва Аполлион) мебаранд. Ҳамон тавре ки боздоште, ки бар Ҳоҷар гузошта шуд, он хусусияти нубувватиро ба рамзи Ислом ворид сохт, ҳам чор бод ва ҳам аспи хашмгин ҳар ду боз дошта мешаванд, ва бо тасдиқи ин воқеият маълум гардид, ки оғози войи аввал боздоштеро бар Ислом муайян мекунад, чунонки дар фармони таърихии Абубакр тасвир ёфтааст.

> And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:4.

> Ва ба онҳо амр дода шуд, ки ба алафи замин, на ба ҳеҷ гиёҳи сабз ва на ба ҳеҷ дарахте осеб нарасонанд; балки фақат ба он одамоне, ки мӯҳри Худоро бар пешониҳои худ надоранд. Ваҳй 9:4.

Line upon line, the beginning of the second woe, which in the triple application of the three woes is placed over the beginning of the first woe, identifies a release of the four angels, who in the verse represents the release of Islam’s second great jihad.

Сатр бар сатр, ибтидои войи дувум, ки дар татбиқи сегонаи се вой бар ибтидои войи аввал қарор дода шудааст, озод шудани чор фариштаро муайян месозад, ки дар ин оят раҳо гардидани дуюмин ҷиҳоди бузурги Исломро ифода мекунанд.

> Saying to the sixth angel which had the trumpet, Loose the four angels which are bound in the great river Euphrates. Revelation 9:14.

> Ба фариштаи шашум, ки карнай дошт, гуфта шуд: «Он чор фариштаро, ки дар дарёи бузурги Фурот баста шудаанд, озод кун». Ваҳй 9:14.

It was therefore understood that at the beginning of the third woe, Islam would be both released and restrained, which is the very testimony of Sister White.

Аз ин рӯ, фаҳмида мешуд, ки дар оғози войи сеюм, Ислом ҳам раҳо ва ҳам маҳдуд карда хоҳад шуд, ва ин айнан ҳамон шаҳодати Хоҳар Уайт аст.

> “At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> «Дар он вақт, ҳангоме ки кори наҷот ба анҷом мерасад, мусибат бар замин хоҳад омад, ва халқҳо ба ғазаб хоҳанд омад, вале нигоҳ дошта хоҳанд шуд, то ки кори фариштаи сеюмро бознадоранд. Дар он вақт “борони охирин”, ё таровате аз ҳузури Худованд, хоҳад омад, то ба овози баланди фариштаи сеюм қувват бахшад ва муқаддасонро омода созад, то дар он даврае устувор бимонанд, ки ҳафт балои охирин фурӯ рехта хоҳад шуд». Early Writings, 85.

When the historical record of Islam was investigated it was found that the warfare and accomplishments of Arabic Islam of the first woe, is understood by Islam as “the first great jihad”, and that the warfare of the Ottoman Empire that began when the four angels were loosed is understood by Islam as “the second great jihad”. In agreement with the triple application Islam believes the third and last great jihad, began on September 11, 2001. As William Miller once wrote, “History and prophecy, doth agree.”

Ҳангоме ки сабти таърихии Ислом мавриди таҳқиқ қарор гирифт, маълум шуд, ки ҷангҳо ва дастовардҳои Исломи арабии войи аввал аз ҷониби Ислом ҳамчун «ҷиҳоди бузурги аввал» фаҳмида мешавад, ва ҷангҳои Империяи Усмонӣ, ки ҳангоме оғоз ёфт, ки он чор фаришта раҳо карда шуданд, аз ҷониби Ислом ҳамчун «ҷиҳоди бузурги дувум» фаҳмида мешавад. Мувофиқи татбиқи сегона, Ислом бар ин бовар аст, ки ҷиҳоди бузурги сеюм ва охирин 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт. Чунон ки Вилям Миллер замоне навишта буд: «Таърих ва нубувват мувофиқанд.»

The “line upon line” application of a release and simultaneous restraint as represented by laying the beginning prophetic line of the first and second woes, over one another, was perfectly confirmed by the Spirit of Prophecy, and immediately after Islam struck on September 11, 2001 President George W. Bush placed a world-wide restraint upon Islam by initiating his war on terror. The simultaneous releasing and restraining of the “angry horse” of Islam was confirmed by the Bible, the Spirit of Prophecy, and also history.

Татбиқи «хат бар хат»-и раҳоӣ ва маҳдудсозии ҳамзамон, чунон ки бо бар ҳам ниҳодани хатти ибтидоии нубувватии войи якум ва дуюм нишон дода шудааст, аз ҷониби Рӯҳи Нубувват ба таври комил тасдиқ гардид; ва дарҳол пас аз он ки Ислом 11 сентябри соли 2001 зарба зад, Президент George W. Bush бо оғоз намудани ҷанги худ бар зидди терроризм бар Ислом маҳдудияти умумиҷаҳонӣ ҷорӣ кард. Раҳо кардан ва ҳамзамон боздоштани «аспи хашмгин»-и Ислом аз ҷониби Китоби Муқаддас, Рӯҳи Нубувват, ва ҳамчунин таърих тасдиқ карда шуд.

Those who “follow the Lamb” back to the Millerite old paths find the “rest,” which is the latter rain, that Sister White identifies begins when the nations are angered, yet held in check, as they were on September 11, 2001.

Онҳое ки «Барраро пайравӣ мекунанд» ва ба роҳҳои куҳани Миллерӣ бозмегарданд, он «оромиро» меёбанд, ки ҳамон борони охир аст, ва Хоҳар Уайт онро чунин муайян мекунад, ки он замоне оғоз меёбад, ки халқҳо ба хашм меоянд, вале боздошта нигоҳ дошта мешаванд, чунон ки онҳо дар 11 сентябри соли 2001 буданд.

> “At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> «Дар он вақт, дар ҳоле ки кори наҷот ба анҷом мерасад, мусибат бар замин хоҳад омад, ва халқҳо ба ғазаб хоҳанд омад, вале боздошта хоҳанд шуд, то ки ба кори фариштаи сеюм монеъ нагарданд. Дар он вақт “борони охир”, ё таровате аз ҳузури Худованд, хоҳад омад, то ба овози баланди фариштаи сеюм қувват бахшад ва муқаддасонро омода созад, то дар он даврае устувор бимонанд, ки ҳафт балои охирин рехта хоҳад шуд». Early Writings, 85.

Those who “follow the Lamb” back to the Millerite old paths find the “rest,” which is the latter rain, that Sister White identifies begins when the mighty angel of Revelation eighteen descended on September 11, 2001.

Онҳое ки «барраи Худоро пайравӣ мекунанд» ва ба роҳҳои кӯҳнаи Миллерӣ бозмегарданд, он «оромиро» меёбанд, ки ҳамон борони охир аст, ки Хоҳар Уайт муайян месозад, оғозаш замоне буд, ки фариштаи пуриқтидори Ваҳй боби ҳаждаҳум 11 сентябри соли 2001 нозил шуд.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> «Борони охир бояд бар қавми Худо биборад. Фариштаи пурқудрате бояд аз осмон фуруд ояд, ва тамоми замин аз ҷалоли ӯ мунаввар гардад». Review and Herald, April 21, 1891.

That mighty angel descended when the buildings of New York were thrown down, the sealing of the one hundred and forty-four thousand began, and the latter rain began to sprinkle. Those who were led back to Jeremiah’s old paths, and found the “rest,” which is the latter rain, then recognized that Isaiah’s “rest and refreshing,” was also the latter rain, but it was also an identification of the test which on September 11, 2001 confronted God’s people, and especially the “scornful men” who “ruled Jerusalem”. They came to understand that the test was twofold, for it represented the message of Islam of the third woe, and just as importantly, it represented the biblical methodology that established the message of the latter rain.

Он фариштаи қудратманд ҳангоме нозил шуд, ки биноҳои Ню-Йорк фурӯ рехта буданд, муҳргузории яксаду чилу чор ҳазор оғоз ёфт, ва борони охирон ба пошидан оғоз намуд. Онҳое ки ба роҳҳои қадимии Ирмиё бозгардонида шуданд ва «оромӣ»-ро, ки ҳамон борони охирон аст, ёфтанд, он гоҳ дарк карданд, ки «оромӣ ва тароват»-и Ишаъё низ ҳамон борони охирон буд, вале он ҳамчунин мушаххаскунандаи он имтиҳоне буд, ки 11 сентябри соли 2001 дар пеши қавми Худо, ва махсусан дар пеши «мардони истеҳзокунанда», ки «бар Ерусалим ҳукмронӣ мекарданд», қарор гирифт. Онҳо ба ин фаҳм расиданд, ки он имтиҳон дуҷониба буд, зеро он паёми Исломро аз войи сеюм ифода мекард, ва ба ҳамон андоза муҳим, усули библиявиеро ифода мекард, ки паёми борони охиронро барқарор намуд.

> To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Isaiah 28:12–14.

> Ба касоне ки Ӯ гуфт: «Ин аст оромӣ, ки бо он шумо метавонед хастагонро ором диҳед; ва ин аст тароватбахшӣ». Аммо онҳо нахостанд бишнаванд. Ва каломи Худованд барои онҳо чунин буд: ҳукм бар ҳукм, ҳукм бар ҳукм; сатр бар сатр, сатр бар сатр; андаке ин ҷо, андаке он ҷо; то ки бираванд, ва ба қафо афтанд, ва шикаста шаванд, ва ба дом афтанд, ва гирифта шаванд. Пас, каломи Худовандро бишнавед, эй мардони истеҳзокунанда, ки бар ин қавме ки дар Уршалим аст, ҳукмронӣ мекунед. Ишаъё 28:12–14.

Walking in the old paths allowed God’s last day people to then see that the parable of the ten virgins, which “illustrates the experience of the Adventist people,” was to be repeated “to the very letter,” during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The testimony of the history where the parable was first fulfilled identified that Habakkuk chapter two was directly connected with and part of the parable. Therefore the “debate” of Habakkuk two represented the test of the rest and refreshing that the scornful men refused to hear. As faithful Bible students continued to investigate the old paths, they realized that not only was the parable of the ten virgins, and Habakkuk two, the same prophecy, but so too was Ezekiel chapter twelve.

Қадам задан дар роҳҳои қадим ба қавми Худо дар рӯзҳои охир имкон дод, ки баъдтар дарк намоянд, ки масали даҳ бокира, ки «таҷрибаи қавми адвентистиро тасвир мекунад», мебоист дар замони мӯҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор «ба маънои айнанӣ» такрор шавад. Шаҳодати таърихе, ки дар он масал бори аввал иҷро гардида буд, нишон дод, ки боби дуюми Ҳабаққуқ бевосита бо масал пайваст буда, қисми он мебошад. Бинобар ин, «баҳс»-и Ҳабаққуқ 2 озмоиши оромӣ ва тароватро ифода мекард, ки мардони истеҳзокор аз шунидани он сар боз заданд. Ҳангоме ки донишҷӯёни содиқи Китоби Муқаддас таҳқиқи роҳҳои қадимро идома медоданд, онҳо дарёфтанд, ки на танҳо масали даҳ бокира ва Ҳабаққуқ 2 як пешгӯӣ мебошанд, балки боби дувоздаҳуми Ҳизқиёл низ ҳамин тавр аст.

> “A portion of Ezekiel’s prophecy also was a source of strength and comfort to believers: ‘The word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God. . . . The days are at hand, and the effect of every vision. . . . I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged.’ ‘They of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of My words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done.’ Ezekiel 12:21–25, 27, 28.” The Great Controversy, 393.

> Қисме аз пешгӯии Ҳизқиёл низ барои имондорон манбаи қувват ва тасаллӣ буд: «Каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт: Эй писари одам, ин чӣ масал аст, ки шумо дар замини Исроил мегӯед: “Рӯзҳо тӯл мекашанд, ва ҳар рӯъё ботил мегардад”? Пас ба онҳо бигӯ: Ҳамин тавр Худованд Худо мегӯяд: ... Рӯзҳо наздиканд, ва иҷрои ҳар рӯъё.... Ман сухан хоҳам гуфт, ва каломе ки Ман мегӯям, ба амал хоҳад омад; дигар тӯл нахоҳад кашид». «Аҳли хонадони Исроил мегӯянд: “Рӯъёе ки ӯ мебинад, барои рӯзҳои бисёр баъдист, ва ӯ дар бораи замонҳои дур пешгӯӣ мекунад”. Бинобар ин ба онҳо бигӯ: Ҳамин тавр Худованд Худо мегӯяд: Ҳеҷ яке аз суханони Ман дигар тӯл нахоҳад кашид, балки каломе ки Ман гуфтаам, иҷро хоҳад шуд». Ҳизқиёл 12:21–25, 27, 28.» «Ҷанҷоли Азим», 393.

The period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, as represented by the Advent movement of 1840 to 1844, represents the period of time in the last days, when “the effect of every vision” “shall come to pass.” The prophetic history of the first woe, laid upon the prophetic history of the second woe, identifies the prophetic history of the third woe, which is the prophetic history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. It is also the history of 1840 to 1844. It is also the history where the work of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant is accomplished. It is the history where the two horns of the earth beast go through a transition from the sixth unto the “eighth” that “is of the seven”. It is the history where the two prophets are slain in the street, in chapter eleven of Revelation.

Давраи мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазор, чунон ки тавассути ҳаракати Адвенти солҳои 1840 то 1844 муаррифӣ шудааст, давраи замонро дар айёми охир ифода мекунад, вақте ки «таъсири ҳар рӯъё» «ба амал хоҳад омад». Таърихи нубувватии войи аввал, ки бар таърихи нубувватии войи дуюм гузошта шудааст, таърихи нубувватии войи сеюмро муайян мекунад, ки он таърихи нубувватии мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазор аст. Он ҳамчунин таърихи солҳои 1840 то 1844 мебошад. Он ҳамчунин таърихест, ки дар он кори паёмбаре, ки роҳро барои Паёмбари Аҳд омода месозад, ба анҷом мерасад. Ин ҳамон таърихест, ки дар он ду шохи ҳайвони заминӣ аз шашум ба «ҳаштум», ки «аз миёни ҳафт аст», мегузаранд. Ин ҳамон таърихест, ки дар он ду пайғамбар дар кӯча кушта мешаванд, дар боби ёздаҳуми Ваҳй.

Just as significant though, is the fact that because God’s word never fails, in conjunction with the principle that all the prophets are speaking more of the last days than any other period, on September 11, 2001 the “prophetic days are at hand” where the “words that” God has spoken “will come to pass,” and “it shall be no more prolonged.”

Бо вуҷуди ин, на камтар аҳамиятнок аст ин воқеият, ки азбаски каломи Худо ҳаргиз ноком намегардад, дар якҷоягӣ бо он усуле ки ҳамаи анбиё бештар аз ҳар давраи дигар дар бораи рӯзҳои охир сухан мегӯянд, пас дар 11 сентябри соли 2001 «рӯзҳои нубувватӣ наздиканд», ки дар он «суханоне ки» Худо гуфтааст, «ба амал хоҳанд омад», ва «он дигар ба таъхир нахоҳад афтод».

The rebellion of 1863 assigned Laodicean Adventism to wander in the wilderness until they were all dead. The Lord returned to that history on September 11, 2001 as He had done with ancient Israel at Kadesh.

Исёни соли 1863 ба адвентизми Лоадиқея таъин кард, ки дар биёбон саргардон гардад, то ҳамаи онҳо бимиранд. Худованд ба он таърих 11 сентябри соли 2001 бозгашт, чунон ки бо Исроили қадим дар Қодеш карда буд.

The first visit to Kadesh produced the rebellion of the ten spies, and brought the time of wandering in the wilderness. At the end of the forty years, they returned to Kadesh, and it was there that Moses struck the Rock a second time and was prevented from entering into the Promised Land, but they went in with Joshua. September 11, 2001, identifies the last generation, and God will no longer prolong His Word.

Аввалин боздид ба Қодеш исёни даҳ ҷосусро ба бор овард ва замони саргардонӣ дар биёбонро фаро расонд. Дар анҷоми чил сол, онҳо ба Қодеш бозгаштанд, ва маҳз дар он ҷо Мусо бори дуюм Сахраро зад ва аз дохил шудан ба Замини Мавъуд боздошта шуд, аммо онҳо бо Еҳушаъ ворид шуданд. 11 сентябри соли 2001 насли охиринро муайян мекунад, ва Худо дигар Каломи Худро ба таъхир нахоҳад андохт.

We will address this fact in the next article.

Мо ин воқеиятро дар мақолаи навбатӣ баррасӣ хоҳем кард.

> “The history of the wilderness life of Israel was chronicled for the benefit of the Israel of God to the close of time. God’s dealings with the wanderers of the desert in all their marchings to and fro, in their exposure to hunger, thirst, and weariness, and in the striking manifestations of his power for their relief, are a divine parable, fraught with warning and instruction for his people in all ages. The varied experience of the Hebrews was a school of preparation for their promised home in Canaan. God would have his people in these last days review with humble hearts, and teachable spirits, the fiery trials through which ancient Israel passed, that they may be instructed in their preparation for the heavenly Canaan.

> «Таърихи зиндагии биёбоннишинии Исроил барои манфиати Исроили Худо то анҷоми замон сабт гардидааст. Муомилоти Худо бо саргардонони саҳро дар ҳамаи рафтуомадҳои онҳо, дар дучоршавии онҳо ба гуруснагӣ, ташнагӣ ва хастагӣ, ва дар зуҳуроти шигифтангези қудрати Ӯ барои наҷоти онҳо, як масали илоҳӣ аст, ки пур аз ҳушдор ва таълим барои қавми Ӯ дар ҳамаи асрҳост. Таҷрибаи гуногуни ибриён мактаби омодагӣ барои хонаи ваъдагии онҳо дар Канъон буд. Худо мехоҳад, ки қавми Ӯ дар ин рӯзҳои охир бо дилҳои фурӯтан ва рӯҳҳои омӯзишпазир озмоишҳои оташинеро, ки Исроили қадим аз онҳо гузашта буд, аз нав ба назар оваранд, то ки дар омодагии худ барои Канъони осмонӣ таълим ёбанд.»

> “The rock which, smitten by the command of God, sent forth its living waters, was a symbol of Christ, smitten and bruised that by his blood a fountain might be prepared for the salvation of perishing man. As the rock had been once smitten, so Christ was to be ‘once offered, to bear the sins of many.’ But when Moses rashly smote the rock at Kadesh, the beautiful symbol of Christ was marred. Our Saviour was not to be sacrificed a second time. As the great offering was made but once, it is only necessary for those who seek the blessings of his grace to ask in Jesus’ name,—to pour forth the heart’s desires in penitential prayer. Such prayer will bring before the Lord of hosts the wounds of Jesus, and then will flow forth afresh the life-giving blood, symbolized by the flowing of the living water for thirsting Israel.

> «Он санге, ки бо амри Худо зада шуд ва обҳои зиндаи худро ҷорӣ сохт, рамзи Масеҳ буд, ки зада ва маҷрӯҳ гардид, то ки ба воситаи хуни Ӯ чашмае барои наҷоти инсони ҳалокшаванда муҳайё гардад. Чунон ки он санг як бор зада шуда буд, ҳамон тавр Масеҳ низ бояд “як бор қурбон карда мешуд, то гуноҳҳои бисёр касонро бардорад.” Аммо вақте ки Мусо дар Қодеш бо шитобкорӣ сангро зад, он рамзи зебои Масеҳ вайрон гардид. Наҷотдиҳандаи мо набояд бори дуюм қурбон карда мешуд. Чун он қурбонии бузург фақат як бор ба амал оварда шуд, барои онҳое ки баракатҳои файзи Ӯро меҷӯянд, танҳо ҳамин зарур аст, ки ба номи Исо талаб намоянд, — орзуҳои дили худро дар дуои тавбакунанда бирезанд. Чунин дуо захмҳои Исоро пеши Парвардигори лашкарҳо ба ёд хоҳад овард, ва он гоҳ хуни ҳаётбахш аз нав ҷорӣ хоҳад шуд, ки ҷорӣ шудани оби зинда барои Исроили ташна рамзи он буд.»

> “Only by living faith in God, and humble obedience to his commands, can man hope to meet the divine approval. On the occasion of that mighty miracle at Kadesh, Moses, wearied with the continual murmuring and rebellion of the people, lost sight of his Almighty Helper; he heeded not the command, ‘Speak ye unto the rock, and it shall give forth its waters;’ and without the divine strength he was left to mar his record with an exhibition of passion and human weakness. The man who should, and might have stood pure, firm, and unselfish to the close of his work, was overcome at last. God was dishonored before the congregation of Israel, when he might have been honored, and his name glorified.

> «Фақат ба воситаи имони зинда ба Худо ва итоати фурӯтанона ба аҳкоми Ӯ инсон метавонад умед бандад, ки ризомандии илоҳиро ба даст оварад. Дар он ҳодисаи он мӯъҷизаи бузург дар Қодеш, Мусо, ки аз шиква ва исёни пайвастаи қавм хаста шуда буд, Ёвари Қодири Мутлақи худро аз назар дур кард; ӯ ба амри: “Ба сахра сухан гӯед, ва он обҳои худро берун хоҳад дод;” гӯш надод; ва бе қуввати илоҳӣ ӯ вогузошта шуд, то сабти зиндагии худро бо зуҳури хашм ва заъфи инсонӣ доғдор созад. Он марде ки бояд, ва метавонист, то поёни хизмати худ пок, устувор ва беғараз бимонад, дар ниҳоят мағлуб гардид. Худо пеши ҷамоати Исроил беҳурмат карда шуд, дар ҳоле ки метавонист иззат ёбад ва номи Ӯ ҷалол дода шавад.»

> “The judgment immediately pronounced against Moses was most cutting and humiliating,—that he with rebellious Israel must die before crossing the Jordan. But shall man assert that the Lord dealt severely with his servant for that one offense? God had honored Moses as he had honored no other man then living. He had vindicated his cause again and again. He had heard his prayers, and had spoken with him face to face, as a man speaketh with a friend. Just in proportion to the light and knowledge which Moses had enjoyed, was his criminality increased.” Signs of the Times, October 7, 1880.

> «Ҳукме, ки дарҳол бар зидди Мусо эълон гардид, бисёр сахт ва таҳқиромез буд,—яъне ӯ, ҳамроҳ бо Исроили саркаш, бояд пеш аз гузаштан аз Урдун мемурд. Аммо оё инсон метавонад иддао кунад, ки Худованд барои ҳамон як гуноҳ бо бандаи Худ ба таври шадид рафтор кард? Худо Мусоро ба гунае эҳтиром карда буд, ки ҳеҷ инсони дигари он замон зиндабударо чунин эҳтиром накарда буд. Ӯ борҳо ва борҳо кори ӯро сафед намудааст. Ӯ дуоҳои ӯро шунида буд, ва бо ӯ рӯ ба рӯ сухан гуфта буд, чунон ки шахс бо дӯсти худ сухан мегӯяд. Ба ҳамон андозае ки Мусо аз нур ва дониш баҳраманд шуда буд, гуноҳкории ӯ зиёдтар мегардид». Signs of the Times, October 7, 1880.

Back to Articles