Article

# Китоби Дониёл — Шасту сеюм

Берун аз ҷадвалҳои Миллер: Ислом, доварии тафтишотӣ ва санҷиши ниҳоӣ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 27, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Ба мо маълум гардонида шудааст, ки «Худо зеҳни Вилям Миллерро ба пешгӯиҳо роҳнамун сохт ва ба ӯ оид ба китоби Ваҳй нури бузург ато намуд». Миллер ба сабаби таърихе, ки дар он бархоста буд, аз дарки «нури бузург»-е, ки дар бобҳои дувоздаҳ, сездаҳ, шонздаҳ, ҳабдаҳ ва ҳаждаҳи китоби Ваҳй ҷой дорад, боздошта шуд, зеро он бобҳо кори салтанатҳоеро, ки мавзӯи пешгӯӣ буданд, муайян мекарданд, ва ӯ наметавонист онҳоро аз мавқеи таърихии худ бубинад.

Нуре, ки ба Миллер дар бораи китоби Ваҳй дода шуд, Калисоҳо, Мӯҳрҳо ва Карнайҳо буд; ва маҳз се Карнайи охирин, ки ҳамчун «се Вой» шинохта мешаванд, бар ду лавҳаи Ҳабаққуқ тасвир ёфтаанд. «Нури бузург», ки ба Миллер дар китоби Ваҳй дода шуд, ба нақши Ислом дар пешгӯии Китоби Муқаддас марбут аст. Бо вуҷуди ин, ҳатто он «нури бузург» аз ҷониби вазъияти таърихии ӯ маҳдуд буд.

> «Ҳафт калисои Осиё таърихи Калисои Масеҳ аст дар ҳафт шакли он, дар тамоми печутобҳо ва гардишҳои он, дар тамоми шукуфоӣ ва тангдӯстии он, аз рӯзҳои ҳаввориён то охири ҷаҳон. Ҳафт муҳр таърихи амалҳо ва рӯйдодҳои қудратҳо ва подшоҳони замин нисбат ба калисо, ва муҳофизати Худо аз қавми Худ дар ҳамон замон аст. Ҳафт карнай таърихи ҳафт доварии вижа ва сахтест, ки бар замин, ё бар подшоҳии Рум, фиристода шудаанд. Ва ҳафт коса ҳафт балои охирине мебошанд, ки бар Руми Папавӣ фиристода шудаанд. Бо инҳо рӯйдодҳои бисёри дигар низ омехтаанд, ки мисли ҷӯйҳои шохобӣ дар он бофта шудаанд ва дарёи бузурги нубувватро пур мекунанд, то он даме ки ҳама чиз моро ба уқёнуси абадият мерасонад.»

> «Ин, ба назари ман, нақшаи пешгӯии Юҳанно дар китоби Ваҳй аст. Ва ҳар касе ки мехоҳад ин китобро бифаҳмад, бояд аз бахшҳои дигари каломи Худо дониши амиқ дошта бошад. Суратҳо ва истиораҳое ки дар ин пешгӯӣ ба кор рафтаанд, ҳамаашон дар худи ҳамин китоб шарҳ дода нашудаанд, балки бояд дар дигар пайғамбарон ҷустуҷӯ шаванд ва дар порчаҳои дигари Навиштаҳо тавзеҳ ёбанд. Бинобар ин, равшан аст, ки Худо омӯзиши тамоми маҷмӯаро дар назар доштааст, ҳатто барои ба даст овардани дониши равшан дар бораи ҳар як қисми он». William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.

Таваҷҷӯҳ намоед, ки Миллер ҳафт балои охиринро ҳамчун ҳафт доварӣ бар Рими папавӣ мефаҳмид. Ӯ наметавонист дарк кунад, ки ба Рими папавӣ захми марговаре расонида шуд, ки бояд шифо меёфт. Ӯ ҳафт карнайро ҳамчун «таърихи ҳафт доварии хос ва сахте, ки бар замин, ё бар салтанати Рум, фиристода шудаанд» мешинохт, аммо натавонист фарқияти миёни салтанатҳои Рими бутпараст ва Рими папавиро бишиносад. Бинобар ин, қобилияти ӯ барои дидани фарқияти миёни чор карнаи аввал ва се карнаи охирин маҳдуд буд.

Миллер натавонист дарк кунад, ки довариҳое, ки бар зидди Рум оварда шуданд, ҷавоби Худо ба маҷбуркунии риояи якшанбе буданд, зеро миллериён ҳанӯз дар он марҳилаи таърихи худ дар рӯзи якшанбе ибодат мекарданд. Миллер дар он дуруст буд, ки карнайҳо довариҳо бар Рум мебошанд, аммо сабаби мушаххасе, ки он довариҳо барои он оварда шуданд, ва тафовут миёни чор Карнайи аввал ва се Карнайи охир маҳдуд буд ё тамоман вуҷуд надошт. Бо чунин назари маҳдуд, «гавҳар»-и се войи Ислом ҳанӯз дар он ҷадвалҳое, ки бо дасти Худо роҳнамоӣ шуда буданд, дохил буд ва набояд тағйир дода шавад.

Фаросати мунаввар ба толиби «ҳикматманд»-и нубувват имкон медиҳад, ки дарк намояд, ки Худо на танҳо мардони муқаддасеро, ки Китоби Муқаддасро навиштаанд, илҳом бахшидааст, балки Ӯ инчунин кори мардонеро, ки Китоби Муқаддаси Шоҳ Ҷеймсро тарҷума кардаанд, идора намудааст, ва Ӯ ба таври мушаххас мегӯяд, ки дар таҳияи ду ҷадвали муқаддас низ ҳамин навъи назорати илоҳиро ба кор бурдааст.

«Гавҳар»-и Миллер дар бораи карнайҳои панҷум, шашум ва ҳафтум (Ислом) дар айёми охир даҳ маротиба равшантар медурахшад, зеро он мавзӯи Фарёди ниҳоии Нисфи шабро муайян мекунад. Мавзӯи Фарёди Нисфи шаб дар таърихи миллерӣ санаи анҷоми давраҳои нубувватӣ буд, ва аз ин ҷиҳат паёми «Фарёди Нисфи шаб»-и айёми охир (ки он паёми Ислом аз Войи сеюм аст) бо санаи 22 октябри соли 1844 пешакӣ намуна гардидааст. Он сана дар таърихи миллерӣ қонуни якшанбеи ба зудӣ ояндаро ифодаи рамзӣ мекунад, ва ҳам 22 октябри соли 1844 ва ҳам қонуни якшанбе бо салиб пешакӣ намуна гардида буданд, ки он анҷоми Вуруди зафармандонаи Масеҳ буд.

«Гавҳар»-и Миллер дар бораи карнайҳои панҷум, шашум ва ҳафтум (Ислом) дар рӯзҳои охир даҳ маротиба дурахшонтар медурахшад, зеро он Исломро дар мувофиқат бо мавзӯи ҳаракати ислоҳотии рӯзҳои охир муайян месозад, ки ҳамон Исломи войи сеюм аст. Бинобар ин, ҳамчун мавзӯи ҳаракати ниҳоии ислоҳотии яксаду чилу чаҳор ҳазор, он аз ҷониби мавзӯи ҳар яке аз ҳаракатҳои пешини ислоҳотӣ пешнамуда шудааст, хоҳ он мавзӯи «қиёмат» дар ҳаракати ислоҳотии Масеҳ бошад, хоҳ мавзӯи «вақти нубувватӣ» дар таърихи миллериён, хоҳ мавзӯи «сандуқи Худо» дар ҳаракати ислоҳотии Довуд, ё мавзӯи «аҳд» дар ҳаракати ислоҳотии Мусо.

Хоҳ воқеаи салиб бошад, хоҳ санаи 22 октябри соли 1844, ё мавзӯъҳои гуногуни ҳаракатҳои ислоҳотӣ, ҳар як сана ва ҳар як мавзӯъ барои насли он замон саволи имтиҳонии ҳаёт ё мамотро ифода мекард. «Гавҳари» Миллер дар бораи се Войи Ислом саволи имтиҳонии ҳаёт ё мамот аст, чунон ки дар масали даҳ бокира аз ҷиҳати «равған» нишон дода шудааст. Гавҳарҳои Миллер дар оғози хоби ӯ мисли офтоб медурахшиданд, вале дар анҷоми хоби ӯ онҳо «даҳ бор равшантар» медурахшиданд. Гавҳарҳои Миллер дар таърихи миллериён мисли керосин (равғани чароғ) буданд, аммо имрӯз он гавҳарҳо сӯзишвории мушаканд!

Миллериён пешгӯии замони Исломро, ки ба Войи дуюм тааллуқ дошт ва 11 августи соли 1840 ба иҷро расид, дарк карданд ва дуруст татбиқ намуданд; аммо фаҳмиши онҳо дар бораи Войи сеюм, ки Карнаи Ҳафтум аст, наметавонист омадани Войи сеюмро ҳамчун доварӣ бар подшоҳии шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас бубинад, зеро онҳо подшоҳии панҷумро намедиданд, чӣ расад ба подшоҳии шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас. Аммо он «нури бузург» оид ба Ваҳй, ки ба Миллер дода шуда буд, бояд дар «Нидои Нисфи Шаб»-и рӯзҳои охир даҳ баробар равшантар битобад.

Ҳақиқатҳое, ки бар ду ҷадвали Ҳабаққуқ тасвир шудаанд, аслан ҳақиқатҳое мебошанд, ки дар таърихи гузашта ба амал омадаанд. Ин нақшаҳо бар пешгӯиҳои замонӣ асос ёфтаанд, ки Миллер ба ҷамъ овардани онҳо ҳидоят шуда буд, ва ҳамаи он пешгӯиҳои замонӣ то соли 1844 ба анҷом расида буданд. Ин пешгӯиҳои замонӣ дар айёми охир дурахшандатар хоҳанд шуд, зеро дида хоҳад шуд, ки онҳо имрӯз низ ҳамон қадар дақиқанд, ки дар таърихи миллерӣ буданд, аммо онҳо барои айёми охир ҳеҷ гуна пешгӯиҳои мустақими замонӣ надоранд. Бо вуҷуди ин, онҳо намунаҳои такроршавандаи пайғамбаронаи он таърихҳоро, ки дар гузашта муаррифӣ мекарданд, фароҳам меоранд, вале бо чанде аз ҷавоҳироти Миллер, пешгӯиҳои оянда ба таври мустақим муаррифӣ мешаванд.

Кори Масеҳ дар муқаддасгоҳи осмонӣ, ки соли 1844 оғоз ёфт, то ба анҷом расидани он кор идома меёбад. Пешгӯии ду ҳазору сесад рӯз ва кори поксозие, ки он муайян намуда буд, ҳамоно «дар ҷараёни иҷроиш» аст, чунон ки Хоҳар Уайт дар бораи дарёҳои Улай ва Ҳиддекел мегӯяд; бинобар ин, он пешгӯӣ иҷроиши марбут ба анҷоми ҷаҳон дорад.

> «Нуре, ки Дониёл аз Худо қабул кард, махсусан барои ин рӯзҳои охир дода шуда буд. Рӯъёҳое, ки ӯ дар соҳилҳои Ӯлой ва Ҳиддуқел, дарёҳои бузурги Шинъор, дид, ҳоло дар ҳоли иҷро шудан мебошанд, ва ҳамаи воқеаҳое, ки пешгӯйӣ шудаанд, ба зудӣ ба амал хоҳанд омад». Testimonies to Ministers, 112.

Қисмҳое аз рӯъёҳои Дониёл, бобҳои ҳафтум ва ҳаштум, ки бар он ду ҷадвал ҳастанд, ҳанӯз ба оянда тааллуқ доранд, зеро ҳар ду кори муқаддасгоҳи Масеҳро муайян месозанд. Бо вуҷуди ин, таърихҳои салтанатҳои пешгӯии Китоби Муқаддас дар он ду боб бо он анҷом меёбанд, ки Руми папавӣ захми марговари худро қабул мекунад. «Санге», ки «бе дасти инсон аз кӯҳ бурида шудааст», ва салтанати ҳаштуми Дониёл 2 ҳанӯз дар оянда мебошанд. Аммо бештари он чи дар ҷадвалҳо дар робита ба Дониёл, бобҳои 2, 7 ва 8 тасвир шудааст, ба амал омадааст.

Кори Масеҳ дар қудсгоҳ, ва Войи сеюми Ислом, дар асл он ду мавзӯянд, ки таърихи нубувватиро пас аз замони миллериён намояндагӣ мекунанд. Дар баробари ин ду мавзӯъ, инчунин таърихи рӯзҳои охир аст, ки ба сурати намунавӣ ҳангоме нишон дода мешавад, ки он ду ҷадвал бар як хатт якҷо оварда шаванд. Вақте ки ин тавр карда мешавад, ноумедии аввали соли 1843, чунон ки бар ҷадвали аввал нишон дода шудааст, ислоҳи худро бар ҷадвали дуюм меёбад. Онҳо якҷо «таърихи пинҳон»-и Ҳафт Раъдро ба вуҷуд меоранд ва муайян месозанд, ки ҳоло дар иртибот бо кушода шудани Ваҳйи Исои Масеҳ муҳргушоӣ мегардад.

Он «таърихи ниҳон» бар «ҳақиқат» бино ёфтааст, ки он аз се ҳарфи ибронӣ иборат аст, ки ҳангоми бо ҳам омадан калимаи «ҳақиқат»-ро месозанд. Ин калима аз ҳарфҳои якум, сездаҳум ва охирини алифбои ибронӣ сохта мешавад ва Исоро на танҳо ҳамчун Ҳақиқат, балки ҳамчун Алфа ва Омега низ ифода мекунад. «Таърихи ниҳон» бо ноумедӣ оғоз меёбад ва бо ноумедӣ анҷом меёбад, ва дар миёна исён дорад, зеро «сездаҳ» рақамест, ки исёнро ифода мекунад.

Соли 1843, ки дар лавҳаи аввал тасвир шудааст, ноумедии аввал ва фаро расидани замони таваққуфро муайян мекунад. Замони таваққуф ба фаро расидани паёми Нидои Нисфи Шаб меоварад, ки дар он исёни бокирагони нодон ошкор мегардад. Сипас паёми Нидои Нисфи Шаб то ноумедии охирин мавъиза карда мешавад. Он «таърихи пинҳон»-и Нидои Нисфи Шаб дар айёми охир такрор мегардад (айнан, то ба ҳарфе).

> «Маро бисёр вақт ба масали даҳ бокира ишора мекунанд, ки панҷтои онҳо доно буданд ва панҷто — нодон. Ин масал ба ҳарфи том иҷро шудааст ва хоҳад шуд, зеро он барои ин замон татбиқи махсус дорад ва, монанди паёми фариштаи сеюм, иҷро шудааст ва то поёни замон ҳақиқати ҳозира боқӣ хоҳад монд.» Review and Herald, August 19, 1890.

Ҳангоме ки дуруст фаҳмида мешавад, изҳороти пешина муайян месозад, ки танҳо гурӯҳи одамон дар рӯзҳои охир, ки имкони ё бокираи аблаҳ ё бокираи доно буданро доранд, одамоне мебошанд, ки дар дохили гурӯҳе ҳастанд, ки ноумедиро аз сар гузаронидаанд. Маҳз ҳамин ноумедӣ вақти таъхирро ба вуҷуд меорад, ва масал, ки «ба ҳарфи том иҷро шудааст ва хоҳад шуд», бар таъсироте асос ёфтааст, ки дар муддати вақти таъхир, ки бо як ноумедӣ оғоз меёбад, дар даруни худи бокираҳо ба вуҷуд меоянд. Он ноумедие, ки «ду шоҳид»-ро дар кӯчаи шаҳр кушт ва онҳоро ба устухонҳои мурдаву хушки водии марг табдил дод, 18 июли соли 2020 рух дод. Адвентизм, ба таври умум, дар он ноумедӣ иштирок надошт. Агар чизе бошад, онҳо ҳангоме ки «ду шоҳид» кушташуда дар кӯча хобида буданд, аз пешгӯии ноком ҷашн гирифтанд. Ба ҳарфи том маънои «ба ҳарфи том»-ро дорад.

Дар таърихи миллеритӣ, қавми аҳди пешин (протестантизм) пешгӯии нокомшудаи соли 1843-ро (ноумедии аввалро) ҷашн гирифтанд, ва дар ҳамон лаҳза протестантҳо аз ҳудуди муҳлати озмоиши муҳокимавии худ гузаштанд. Муҳлати озмоиш 11 августи соли 1840 оғоз ёфта буд, вақте ки фариштаи қавии Ваҳй боби даҳум ҳангоми иҷрои пешгӯии замонии Вои дуюм (Ислом) нозил шуд. Протестантҳо дар ноумедии аввал замони пешгӯиро рад карданд, зеро пешгӯии хато ба онҳо баҳонае фароҳам овард, то дигар ҳақиқатро ҷустуҷӯ накунанд. Мавзӯи ҳамаи нишонаҳои роҳ дар таърихи миллеритӣ «пешгӯии замонӣ» буд.

11 сентябри соли 2001, фариштаи Ваҳй боби ҳаждаҳум ҳангоми иҷрои пешгӯии Войи сеюм (Ислом) фуруд омад. Мавзӯи ҳамаи нишонаҳои роҳ дар айёми охир Ислом аст. Ноумедии аввал анҷоми поксозии қавми собиқи аҳдро нишон медиҳад, зеро ба қавми собиқи аҳд он гоҳ баҳонае дода шуд, то дигар ҳақиқатро ҷустуҷӯ накунанд. Сипас вақти озмоиш барои «бикрҳо»-и айёми охир оғоз ёфт, зеро озмоиши қавми собиқи аҳд, ки бо фуруд омадани фаришта оғоз гардида буд, дар ноумедии аввал ба поён расид. Пас, озмоиши онҳое, ки ҳамчун бикрҳо тасвир шудаанд, оғоз гардид, ва ин раванди озмоиш дар ниҳоят ошкор хоҳад сохт, ки оё бикрҳо ё аблаҳанд ё доно.

Дар миёни ноумедии аввал ва охирин паёми Нидои Нисфи Шаб ҷойгир аст. Мавзӯи паёми Нидои Нисфи Шаб барои миллериён «вақт» буд, ва мавзӯи паёми Нидои Нисфи Шаб дар айёми охир «Ислом» аст. Дар хоби Миллер ӯ бо як нидо (фарёд) бедор карда мешавад, ва дар он вақт ҷавоҳироти ӯ даҳ баробар равшантар аз он чи пештар медурахшиданд, медурахшанд. Ҷавоҳироте, ки бар рӯйи ҷадвалҳо ҳастанд ва бевосита пешгӯиро барои айёми охир муайян месозанд, Ислом ва доварии таҳқиқӣ мебошанд. Бинобар ин, имтиҳонҳои «паём»-и Нидои Нисфи Шаб ва «таҷриба»-е, ки аз ҷониби доварии таҳқиқӣ намояндагӣ мешавад, на барои аҳди пешин, балки барои онҳое мебошанд, ки даъво доранд бокираҳои охиринанд.

Тасвире, ки ҳангоми ба ҳам овардани ҳар ду ҷадвал ба вуҷуд меояд ва таърихи ноумедии аввалро то ноумедии охирин муайян месозад, нишон медиҳад, ки дар замоне ки «таърихи пинҳонӣ»-и Ҳафт Раъд ҷараён дорад, кори ниҳоии доварии тафтишотӣ анҷом дода мешавад. Он кори ниҳоӣ мӯҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор аст, ва он дар «замонҳои пурошӯб»-и Дониёл нӯҳ, ҳангоми ба ғазаб омадани миллатҳо дар Ваҳй ёздаҳ, нигоҳ дошта шудани «чор бод»-и Ваҳй боби ҳафт, «боздоштани боди сахт дар рӯзи боди шарқӣ»-и Ишаъё боби бисту ҳафт, ва боздоштани «аспи хашмгин, ки мехоҳад худро раҳо карда, бар ҷаҳон марг ва ҳалокат оварад» ба амал меояд. Ҳамаи ин шоҳидони нубувватӣ Исломи войи сеюмро, чунон ки бар ҷадвалҳои муқаддас муаррифӣ шудааст, намояндагӣ мекунанд.

Се унсури асосии ду ҷадвали муқаддаси Ҳабаққуқ, ки махсусан ба воқеаҳое муроҷиат мекунанд, ки нисбат ба вақти нашри ин ҷадвалҳо ҳанӯз оянда буданд, мӯҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор, Ислом ва иҷрои масали даҳ бокира мебошанд. Ин ҷадвалҳо раванди имтиҳон ва мӯҳргузории ҳам як «таҷриба» ва ҳам як «паём»-ро муайян мекунанд. Таҷрибае, ки барои бокираи нодон зарур аст, «Масеҳ дар шумо — умеди ҷалол» мебошад, ки он ба камолоте ишора мекунад, ки аз ҷониби яксаду чилу чаҳор ҳазор намояндагӣ мешавад.

> Ҳатто он сирре ки аз азалҳо ва аз наслҳо пинҳон дошта шуда буд, аммо ҳоло ба муқаддасони Ӯ ошкор гардидааст; ки ба онҳо Худо хост маълум созад, ки сарвати ҷалоли ин сирр дар миёни халқҳо чист; ва он — Масеҳ дар шумост, умеди ҷалол; Ӯро мо мавъиза мекунем, ҳар касро огоҳ месозем ва ҳар касро бо тамоми ҳикмат таълим медиҳем, то ҳар касро дар Исои Масеҳ комил пешкаш намоем. Қӯлассиён 1:26–28.

Яксаду чилу чаҳор ҳазор ҳамчун гурӯҳе аз мардум муаррифӣ мешаванд, ки аз «асирӣ» берун омадаанд. Асирие, ки бевосита дар китоби Ваҳй тасвир шудааст, асирии дар кӯча сеюним рӯз мурда будан аст, чунон ки дар Ваҳй, боби ёздаҳ, нишон дода шудааст. Асирии марги рамзӣ «ҳафт замон»-и Ибодатномаи Левиён бисту шашро ифода мекунад, ва он асирӣ зоҳир шудани тавбаро талаб мекунад, чунон ки бо дуои Дониёл дар боби нӯҳ нишон дода шудааст.

Вақте ки устухонҳои хушки мурда дубора ба ҳаёт оварда мешаванд, онҳо дарҳол ҳамчун «парчам» барафрошта мегарданд. Дар ҳолати марг онҳо дар ботини худ Масеҳро надоштанд, ки Ӯ умеди ҷалол аст. Қисме аз тавбаи аз онҳо талабшуда ин буд, ки эътироф мекарданд, ки онҳо бар хилофи Худо рафтор кардаанд, ва Худо низ бар хилофи онҳо рафтор кардааст. Вақте ки онҳо ба талаботе, ки ба таври нубувват муайян гардидааст, ҷавобгӯ мешаванд, он гоҳ Масеҳ «ногаҳон ба маъбади Худ меояд», ва он «таҷрибае» ба даст оварда мешавад, ки барои узви он парчаме будан, ки пасон барафрошта мегардад, зарур аст.

Он «таҷрибае», ки ҳангоми якҷо оварда шудани ду ҷадвал тасвир мегардад, ба воситаи кори ниҳоии Масеҳ дар муқаддасгоҳи осмонӣ ба анҷом мерасад. Он «таҷриба» бо рӯъёи «mareh» ифода шудааст, ки рӯъёи «зуҳур» мебошад. Он «паёме», ки лозим аст, рӯъёи «chazon»-и таърихи нубувватист. Он «паём» ҳамчун паёми доварии наздикшавандаи Худо бар ҷаҳони исёнкор шинохта мешавад, ки ба воситаи Ислом-и войи сеюм ба амал оварда мешавад.

Дар соли 1856 Худованд қасд дошт, ки бозсозии Ерусалими рӯҳониро дар Адвентизм ба анҷом расонад. Дар зери омадани се фаришта аз соли 1798 то 1844, маъбади Миллерӣ бар пояҳо бино шуда буд, ки дар хоби Миллер ҳамчун «ҷавоҳирот» тасвир ёфтааст, чунон ки дар ҳақиқатҳои нубувватии ду ҷадвали пешоҳанг (1843 ва 1850), ки боби дуюми Ҳабаққуқро иҷро карданд, нишон дода шудааст. Сипас Ӯ қавми Худро роҳнамоӣ кард, то девори қонуни рӯзи шанбеи ҳафтумашро барпо намоянд, ва онҳоро ба «роҳҳои кӯҳна»-и Исроили қадим бозгардонд, то кори «кӯча барои рафтуомад»-ро ба анҷом расонанд. ВАЛЕ, он роҳи кӯҳна як таълимот, як нубувватро дар бар мегирифт, ки барои озмудан ва ҷудо кардани онҳо тарҳрезӣ шуда буд. Дар соли 1863, Адвентизм аз озмоиши «ҳафт замон» ноком шуд ва ба саргардонӣ дар биёбони Лоудикия оғоз кард.

22 октябри соли 1844 қонуни наздики якшанберо пешнамудааст, ва дар замони қонуни якшанбе он коре ба анҷом хоҳад расид, ки онро чиҳилу нӯҳ соли ба итмом расонидани кӯча ва девор дар замонҳои пурошӯб, чунон ки Дониёл муайян кардааст, муаррифӣ менамояд.

> Пас бидон ва дарк намо, ки аз вақти баромадани амр барои барқарор кардан ва бино намудани Уршалим то Масеҳ, Сарвар, ҳафт ҳафта ва шасту ду ҳафта хоҳад буд; кӯча аз нав бино хоҳад шуд, ва девор низ, ҳатто дар замонҳои тангӣ. Дониёл 9:25.

Ҳамаи анбиё бо якдигар мувофиқанд, ва «замонҳои пурошӯб»-и Дониёл низ дар порчае аз «Навиштаҳои Аввалия», ки мо баррасӣ карда истодаем, муайян гардидааст.

> «Дар он вақт, дар ҳоле ки кори наҷот ба анҷом мерасид, мусибат бар замин хоҳад омад, ва халқҳо ба ғазаб хоҳанд омад, вале боздошта хоҳанд шуд, то ки кори фариштаи сеюмро манъ накунанд. Дар он вақт “борони охирин”, ё таровате аз ҳузури Худованд, хоҳад омад, то ба овози баланди фариштаи сеюм қудрат бахшад ва муқаддасонро омода созад, то дар он даврае устувор биистанд, вақте ки ҳафт балои охирин рехта хоҳанд шуд». Early Writings, 85.

Мо ин омӯзишро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> «То даме ки онҳое ки ба ҳақиқат иқрор мешаванд, ба шайтон хизмат мекунанд, сояи ҷаҳаннамии ӯ назари онҳоро аз Худо ва осмон маҳрум хоҳад сохт. Онҳо монанди касоне хоҳанд буд, ки муҳаббати аввалини худро аз даст додаанд. Онҳо наметавонанд воқеиятҳои абадиро бубинанд. Он чи Худо барои мо омода кардааст, дар Закариё, бобҳои 3 ва 4, ва 4:12–14 тасвир ёфтааст: “Ва боз ҷавоб дода, ба ӯ гуфтам: Ин ду шохаи зайтун чист, ки ба воситаи ду қубури тиллоӣ равғани тиллоиро аз худ ҷорӣ мекунанд? Ва ӯ ҷавоб дода, ба ман гуфт: Оё намедонӣ, ки инҳо чистанд? Ва ман гуфтам: Не, эй хоҷаи ман. Пас ӯ гуфт: Инҳо он ду тадҳиншудаанд, ки назди Худованди тамоми замин меистанд.”»

> «Худованд аз ҳамаи воситаҳо фаровон аст. Ӯ аз ҳеҷ имконот танқисӣ надорад. Маҳз ба сабаби камии имони мо, заминпарастии мо, суханони сабуку беҳудаи мо, беимонии мо, ки дар гуфтугӯи мо зоҳир мегардад, сояҳои тира гирди мо ҷамъ меоянд. Масеҳ дар калом ё дар хислат ҳамчун Он Касе ки тамоман дилрабо аст ва баргузидатарин аз миёни даҳ ҳазор мебошад, ошкор намегардад. Вақте ки ҷон қонеъ мегардад, ки худро ба ботил боло барад, Рӯҳи Худованд барои он андак коре карда метавонад. Нигоҳи кӯтоҳбини мо сояро мебинад, вале ҷалоли он сӯйи онро дида наметавонад. Фариштагон чор бодро нигоҳ медоранд, ки ҳамчун аспи хашмгин тасвир шудаанд, аспе ки мехоҳад худро раҳо кунад ва бар рӯи тамоми замин тохта гузарад ва дар роҳи худ харобӣ ва марг барад.»

> «Оё мо дар худи остонаи ҷаҳони абадӣ хоб равем? Оё мо кунд ва сард ва мурда бошем? Эй кош, ки мо дар калисоҳои худ Рӯҳ ва нафаси Худоро медоштем, ки ба қавми Ӯ дамида шавад, то онҳо бар пойҳои худ биистанд ва зинда гарданд. Мо бояд бубинем, ки роҳ танг аст, ва дарвоза маҳдуд. Аммо чун аз дарвозаи танг мегузарем, фарохии он ҳеҷ ҳадду канор надорад». Manuscript Releases, volume 20, 217.

Back to Articles