Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighty-Five

Китоби Дониёл — Рақами яксаду ҳаштоду панҷ

Divinity Embodied: The Profound Confession of Peter and Its Implications

Илоҳият дар ҷисм таҷассумёфта: Эътирофи амиқи Петрус ва паёмадҳои он

Author

Jeff Pippenger

Published

April 15, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

When Peter set forth his answer to Christ’s question of who the disciples say that Christ is he identified that Jesus was the anointed one, the Christ, the Messiah. He also said He was the Son of God.

Вақте ки Петрус ҷавоби худро ба саволи Масеҳ дар бораи он ки шогирдон Масеҳро кӣ меҳисобанд баён кард, ӯ эътироф намуд, ки Исо Ҳамон Тадҳиншуда, Масеҳ, Масиҳ аст. Ӯ ҳамчунин гуфт, ки Ӯ Писари Худост.

> When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi, he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:13–19.

> Чун Исо ба ҳудуди Қайсарияи Филиппӣ омад, аз шогирдони Худ пурсида, гуфт: «Мардум Маро, ки Писари Одам ҳастам, кӣ мегӯянд?» Онҳо гуфтанд: «Баъзеҳо мегӯянд, ки Ту Яҳёи Таъмиддиҳанда ҳастӣ; баъзеҳо — Ильёс; ва дигарон — Ирмиё ё яке аз анбиё». Ӯ ба онҳо гуфт: «Аммо шумо Маро кӣ мегӯед?» Шимъӯни Петрус ҷавоб дода, гуфт: «Ту Масеҳ ҳастӣ, Писари Худои Ҳай». Ва Исо дар ҷавоб ба ӯ гуфт: «Хушо ба ҳоли ту, эй Шимъӯн писари Юнус, зеро инро ҷисм ва хун бар ту ошкор накардааст, балки Падари Ман, ки дар осмон аст. Ва Ман низ ба ту мегӯям, ки ту Петрус ҳастӣ, ва бар ин сахра Ман калисои Худро бино хоҳам кард; ва дарвозаҳои дӯзах бар он ғолиб нахоҳанд омад. Ва калидҳои Малакути Осмонро ба ту хоҳам дод; ва ҳар он чиро, ки бар замин бибандӣ, дар осмон баста хоҳад шуд; ва ҳар он чиро, ки бар замин бикшоӣ, дар осмон кушода хоҳад шуд». Матто 16:13–19.

Through Peter the Holy Spirit presented the essential truth for the one hundred and forty-four thousand to understand. He did so at Panium, which was Caesarea Philippi. Panium is the most sacred temple site in the worship of the dragon, for Greece represents the world, and the world in the last days is the United Nations, who is the dragon’s earthly representative. The “gates of hell” is a name for the temple of Pan, the Greek goat-god. The temple was built in front of a cave that contained the Spring of Panium. The Spring of Panium fed the Jordan River, which is a symbol of Christ.

Ба воситаи Петрус Рӯҳи Муқаддас ҳақиқати асосиро барои фаҳмиши яксаду чилу чаҳор ҳазор пешниҳод намуд. Ӯ ин корро дар Паниум, ки Қайсарияи Филиппӣ буд, анҷом дод. Паниум муқаддастарин макони маъбад дар парастиши аждаҳост, зеро Юнон намояндаи ҷаҳон аст, ва ҷаҳон дар айёми охир Созмони Милали Муттаҳид аст, ки намояндаи заминии аждаҳост. «Дарвозаҳои дӯзах» номе барои маъбади Пан, худои бузи юнониён, мебошад. Ин маъбад дар пеши ғоре бино шуда буд, ки чашмаи Паниумро дар бар дошт. Чашмаи Паниум ба дарёи Урдун об медод, ки рамзи Масеҳ аст.

The name “Jordan” means “descender,” and it begins its course in the mountainous region of northern Israel, drawing its main source from the springs of Mount Hermon, the highest peak in the Hermon Range, where the spring called the “gates of hell” is located. Hermon means “sacred” and “Jordon” means “to descend.” The Jordan River flows from the highlands of Mount Hermon and descends through the Jordan Rift Valley, eventually reaching the Dead Sea, which is the lowest point on Earth’s surface.

Номи «Урдун» маънои «фарояндa»-ро дорад, ва ҷараёни худро дар минтақаи кӯҳистонии шимоли Исроил оғоз менамояд, манбаи асосии худро аз чашмаҳои Кӯҳи Ҳермӯн мегирад, ки баландтарин қулла дар қаторкӯҳи Ҳермӯн аст ва дар он ҷо чашмае ҷойгир аст, ки «дарвозаҳои дӯзах» номида мешавад. Ҳермӯн маънои «муқаддас»-ро дорад ва «Урдун» маънои «фуруд омадан»-ро дорад. Дарёи Урдун аз баландиҳои Кӯҳи Ҳермӯн ҷорӣ шуда, тавассути водии шикофи Урдун поён меравад ва дар ниҳоят ба Баҳри Мурда мерасад, ки пасттарин нуқта дар рӯи замин аст.

The waters that feed the Jordan River, that originate in the temple of Pan, and that ultimately arrive at the lowest point on earth represent the descent the Son of God made when He left the highest sacred mountain to descend to the lowest “dead sea” of this world. Christ’s descent from heaven to the death of the cross also represents that He took upon Himself the flesh of fallen man, for his journey from heaven to the cross was fed by the waters that originated in the “gates of hell.”

Обҳое, ки дарёи Ӯрдунро ғизо медиҳанд, ки аз маъбади Пан сарчашма мегиранд ва дар ниҳоят ба пасттарин нуқтаи рӯйи замин мерасанд, фуруд омадани Писари Худоро ифода мекунанд, вақте ки Ӯ кӯҳи муқаддаси баландтаринро тарк кард, то ба пасттарин «баҳри мурда»-и ин ҷаҳон фуруд ояд. Фуруд омадани Масеҳ аз осмон то марги салиб инчунин ифода мекунад, ки Ӯ ҷисми инсони суқуткардаро бар Худ гирифт, зеро роҳи Ӯ аз осмон то салиб аз обҳое ғизо мегирифт, ки аз «дарвозаҳои дӯзах» сарчашма мегирифтанд.

The Dead Sea is not only the lowest place on earth, but it is the saltiest waters on earth, nine times saltier than the ocean. Christ’s death on the cross as typified by the Dead Sea is where He confirmed His covenant with many.

Баҳри Мурда на танҳо пасттарин ҷой дар рӯи замин аст, балки шӯртарин обҳои рӯи замин низ мебошад, ки аз уқёнус нӯҳ баробар шӯртар аст. Марги Масеҳ бар салиб, ки Баҳри Мурда намунаи он аст, ҳамон ҷоест, ки Ӯ аҳди Худро бо бисёриҳо устувор гардонд.

> And every oblation of thy meat offering shalt thou season with salt; neither shalt thou suffer the salt of the covenant of thy God to be lacking from thy meat offering: with all thine offerings thou shalt offer salt. Leviticus 2:3.

> Ва ҳар ҳадияи ҳадияи ордии худро бо намак мазза хоҳӣ дод; ва намегузорӣ, ки намаки аҳди Худои ту аз ҳадияи ордии ту кам бошад; бо ҳамаи қурбониҳои худ намак пешкаш хоҳӣ кард. Ибодат 2:3.

On the way from the springs of Mount Hermon, the Jordan River passes through the sea of Galilee, which is also known as Lake Tiberius and Lake Kinneret. Galilee means a “hinge” or a “turning point.” Tiberius is the name of the Roman ruler who followed Augustus Caesar, and due to the shape of the lake, it is called Kinneret, which means “a harp” or “a lyre.” The turning point for mankind was when Tiberius Caesar ruled and Jesus was crucified, and every harp in heaven was silenced. The geographical testimony of the Jordan River in connection with the “gates of hell,” which is the temple of the Greek god Pan, speaks to the testimony which Peter proclaimed through the inspiration of the Holy Spirit.

Дар роҳи худ аз чашмаҳои кӯҳи Ҳермӯн, дарёи Урдун аз баҳри Ҷалил мегузарад, ки он ҳамчунин бо номҳои кӯли Тиберия ва кӯли Киннерет маъруф аст. Ҷалил маънои «лӯла» ё «нуқтаи гардиш»-ро дорад. Тиберия номи ҳокими Рум аст, ки пас аз Августи Қайсар омад, ва ба сабаби шакли кӯл, онро Киннерет меноманд, ки маънояш «чанг» ё «лира» аст. Нуқтаи гардиш барои инсоният он вақт буд, ки Тиберия Қайсар ҳукмронӣ мекард ва Исо маслуб шуд, ва ҳар як чанг дар осмон хомӯш гардид. Шаҳодати ҷуғрофиёии дарёи Урдун дар иртибот бо «дарвозаҳои дӯзах», ки маъбади худои юнонии Пан аст, ба он шаҳодате ишора мекунад, ки Петрус бо илҳоми Рӯҳулқудс эълон намуд.

The incarnation of Christ was the combination of Divinity and humanity that occurred when the Divine Son of God took upon Himself human flesh, thus combining Divinity with humanity, as represented by the waters from the spring of Pan feeding the Jordan River. What fed the spring of Pan was the dew, rain and snow that fell upon the mountains of Hermon, Hermon representing the “sacred” mountain, which is Jerusalem above.

Таҷассуми Масеҳ иттиҳоди Илоҳият ва инсоният буд, ки вақте Рӯҳи Писари Илоҳии Худо бар Худ ҷисми инсонӣ гирифт, ба вуқӯъ пайваст; ба ин васила Илоҳиятро бо инсоният муттаҳид сохт, чунон ки обҳое, ки аз чашмаи Пан ҷорӣ шуда, дарёи Ӯрдунро ғизо медиҳанд, инро рамзӣ ифода мекунанд. Он чи чашмаи Панро ғизо медод, шабнам, борон ва барфе буд, ки бар кӯҳҳои Ҳермӯн фурӯ мерехт; Ҳермӯн рамзи кӯҳи «муқаддас» аст, ки Ӯрӯшалими болост.

> A Song of Degrees of David. Behold, how good and how pleasant it is for brethren to dwell together in unity! It is like the precious ointment upon the head, that ran down upon the beard, even Aaron’s beard: that went down to the skirts of his garments; As the dew of Hermon, and as the dew that descended upon the mountains of Zion: for there the Lord commanded the blessing, even life for evermore. Psalms 133:1–3.

> Суруди дараҷаҳои Довуд. Инак, чи некӯ ва чи форам аст, ки бародарон дар ягонагӣ якҷо сокин бошанд! Он мисли равғани гаронбаҳо бар сар аст, ки бар риш ҷорӣ мешавад, бар риши Ҳорун, ки то домони либосҳояш фуруд меояд; Мисли шабнами Ҳермӯн ва мисли шабнамест, ки бар кӯҳҳои Сион фуруд меояд; зеро ки дар он ҷо Худованд баракатро амр фармудааст, яъне ҳаётро то абад. Забур 133:1–3.

The “precious ointment” that ran down Aaron’s beard was the oil that was used when he and his sons were anointed as God’s priests.

«Равғани гаронбаҳо», ки бар риши Ҳорун ҷорӣ мешуд, ҳамон равғане буд, ки ҳангоми тадҳин шудани ӯ ва писаронаш ҳамчун коҳинони Худо ба кор бурда мешуд.

> And thou shalt take of the blood that is upon the altar, and of the anointing oil, and sprinkle it upon Aaron, and upon his garments, and upon his sons, and upon the garments of his sons with him: and he shall be hallowed, and his garments, and his sons, and his sons’ garments with him. Exodus 29:21.

> Ва аз хуне ки бар қурбонгоҳ аст, ва аз равғани тадҳин бигир ва онро бар Ҳорун, ва бар либосҳои ӯ, ва бар писаронаш, ва бар либосҳои писаронаш бо ӯ бипош; ва ӯ, ва либосҳояш, ва писаронаш, ва либосҳои писаронаш бо ӯ муқаддас хоҳанд шуд. Хуруҷ 29:21.

Peter expressed the confession of all the disciples, and in so doing he expressed the confession of the one hundred and forty-four thousand, who are to be anointed as a unified priesthood that is lifted up as an ensign. The “oil” that anointed Aaron, was also as the dew of Mount Hermon and also the dew of the mountains of Zion. The “oil” and the “dew” are the message which represents the anointing of the Holy Spirit.

Петрус эътирофи ҳамаи шогирдонро баён кард ва бо ин амал ӯ ҳамчунин эътирофи яксаду чилу чор ҳазор нафарро баён намуд, ки бояд ҳамчун коҳиноти воҳиде тадҳин шаванд, ки чун парчам барафрошта мегардад. «Равғане», ки Ҳорунро тадҳин кард, ҳамчунин шабнами кӯҳи Ҳермӯн ва низ шабнами кӯҳҳои Сион буд. «Равған» ва «шабнам» он паёманд, ки тадҳини Рӯҳулқудсро таҷассум мекунад.

> Give ear, O ye heavens, and I will speak; and hear, O earth, the words of my mouth. My doctrine shall drop as the rain, my speech shall distil as the dew, as the small rain upon the tender herb, and as the showers upon the grass: Because I will publish the name of the Lord: ascribe ye greatness unto our God. Deuteronomy 32:1–3.

> Гӯш фаро диҳед, эй осмонҳо, ва ман сухан хоҳам гуфт; ва бишнав, эй замин, суханони даҳони маро. Таълими ман мисли борон хоҳад чакид, сухани ман мисли шабнам хоҳад таровид, мисли борони майда бар гиёҳи нозук, ва мисли боронҳои пур бар алаф; зеро ки исми Худовандро эълон хоҳам кард: бузургиро ба Худои мо нисбат диҳед. Такрори Шариат 32:1–3.

The “dew” is the “doctrine” that falls on the mountains of Zion, and it is the “oil” of anointing that unifies the one hundred and forty-four thousand, who are God’s priests in the last days. The doctrine drops as rain, and distills as dew because it is “published”. It is published because heaven and earth are to give ear and hear the words of His mouth, through a unified priesthood that is the ensign who proclaim the messages of the Midnight Cry and Loud Cry.

«Шабнам» ҳамон «таълимотест», ки бар кӯҳҳои Сион фуруд меояд, ва он «равғани» тадҳин аст, ки он яксаду чилу чор ҳазорро, ки коҳинони Худо дар рӯзҳои охир мебошанд, ба ваҳдат меорад. Таълимот чун борон мечакад ва чун шабнам қатра-қатра мерезад, зеро он «эълон» карда мешавад. Он эълон карда мешавад, зеро осмон ва замин бояд гӯш диҳанд ва суханони даҳони Ӯро бишнаванд, ба воситаи коҳиноти муттаҳиде, ки байрақ буда, паёмҳои Нидои Нимашаб ва Фарёди Баландро эълон мекунанд.

> How beautiful upon the mountains are the feet of him that bringeth good tidings, that publisheth peace; that bringeth good tidings of good, that publisheth salvation; that saith unto Zion, Thy God reigneth! Thy watchmen shall lift up the voice; with the voice together shall they sing: for they shall see eye to eye, when the Lord shall bring again Zion. Break forth into joy, sing together, ye waste places of Jerusalem: for the Lord hath comforted his people, he hath redeemed Jerusalem. The Lord hath made bare his holy arm in the eyes of all the nations; and all the ends of the earth shall see the salvation of our God. Isaiah 52:7–10.

> Чӣ гуна зебоянд бар кӯҳҳо қадамҳои он касе ки башорати нек меоварад, ки сулҳро эълон мекунад; ки башорати нек аз некӣ меоварад, ки наҷотро эълон мекунад; ки ба Сион мегӯяд: Худои ту подшоҳӣ мекунад! Нигаҳбонони ту овоз хоҳанд бардошт; ҳама якҷо бо овоз суруд хоҳанд хонд, зеро онҳо рӯ ба рӯ хоҳанд дид, ҳангоме ки Худованд Сионро боз хоҳад овард. Эй харобаҳои Ерусалим, ба шодӣ бишкуфед, якҷо суруд хонед, зеро Худованд қавми Худро тасаллӣ додааст, Ӯ Ерусалимро фидия додааст. Худованд бозуи муқаддаси Худро пеши чашмони ҳамаи халқҳо бараҳна кардааст; ва ҳамаи канораҳои замин наҷоти Худои моро хоҳанд дид. Ишаъё 52:7–10.

The last-day watchmen, represented by Peter, publish salvation and peace, and they shall be unified, for they will see eye to eye. This happens when “the Lord brings again Zion.” The Hebrew word translated as “bring again” means to “reverse.” When the Lord reverses Zion, it means that Zion had been in captivity, as represented by the scattering, and it is reversed when the captivity ceases.

Посбонони рӯзҳои охир, ки ба воситаи Петрус муаррифӣ шудаанд, наҷот ва сулҳро эълон мекунанд, ва онҳо муттаҳид хоҳанд буд, зеро онҳо рӯ ба рӯ ҳамдигарро хоҳанд дид. Ин ҳангоме рух медиҳад, ки «Худованд Сионро боз меоварад». Вожаи ибронӣ, ки ба «боз меоварад» тарҷума шудааст, маънои «баръакс гардондан»-ро дорад. Вақте ки Худованд Сионро баръакс мегардонад, ин маънои онро дорад, ки Сион дар асорат буда буд, чунон ки бо парокандагӣ ифода шудааст, ва он ҳангоме баръакс мегардад, ки асорат ба поён мерасад.

> For thus saith the Lord, That after seventy years be accomplished at Babylon I will visit you, and perform my good word toward you, in causing you to return to this place. For I know the thoughts that I think toward you, saith the Lord, thoughts of peace, and not of evil, to give you an expected end. Then shall ye call upon me, and ye shall go and pray unto me, and I will hearken unto you. And ye shall seek me, and find me, when ye shall search for me with all your heart. And I will be found of you, saith the Lord: and I will turn away your captivity, and I will gather you from all the nations, and from all the places whither I have driven you, saith the Lord; and I will bring you again into the place whence I caused you to be carried away captive. Jeremiah 29:10–14.

> Зеро Худованд чунин мегӯяд: баъд аз он ки ҳафтод сол дар Бобил ба анҷом расад, Ман шуморо тафаққуд хоҳам кард ва каломи неки Худро нисбат ба шумо ба амал хоҳам овард, то шуморо ба ин макон бозгардонам. Зеро Ман фикрҳоеро, ки дар бораи шумо дорам, медонам, мегӯяд Худованд, фикрҳои сулҳ, на бадӣ, то ба шумо анҷоми умедбахш ато намоям. Он гоҳ шумо Маро хоҳед хонд, ва хоҳед рафт ва назди Ман дуо хоҳед кард, ва Ман шуморо иҷобат хоҳам намуд. Ва шумо Маро хоҳед ҷуст ва хоҳед ёфт, агар Маро бо тамоми дили худ биҷӯед. Ва Ман барои шумо ёфт хоҳам шуд, мегӯяд Худованд; ва асорати шуморо баргардонам, ва шуморо аз ҳамаи халқҳо ва аз ҳамаи ҷойҳое ки шуморо ба он ҷо рондаам, ҷамъ хоҳам овард, мегӯяд Худованд; ва шуморо боз ба он маконе хоҳам овард, ки аз он ҷо шуморо ба асирӣ бурда будам. Ирмиё 29:10–14.

All the prophets are addressing the last days, and in the last days His people are in a captivity that is to be reversed, in order to fulfill the testimony of prophecy.

Ҳамаи анбиё дар бораи айёми охир сухан мегӯянд, ва дар айёми охир қавми Ӯ дар асорате қарор доранд, ки бояд баргардонида шавад, то шаҳодати нубувват ба иҷро расад.

> The word that came to Jeremiah from the Lord, saying, Thus speaketh the Lord God of Israel, saying, Write thee all the words that I have spoken unto thee in a book. For, lo, the days come, saith the Lord, that I will bring again the captivity of my people Israel and Judah, saith the Lord: and I will cause them to return to the land that I gave to their fathers, and they shall possess it. Jeremiah 30:1–3.

> Каломе, ки аз ҷониби Худованд ба Ирмиё нозил шуд, чунин буд: «Худованд Худои Исроил чунин мегӯяд: Ҳамаи суханонеро, ки ба ту гуфтаам, барои худ дар китобе бинавис. Зеро инак, рӯзҳо меоянд, мегӯяд Худованд, ки асирии қавми Худ — Исроил ва Яҳудоро боз хоҳам гардонд, мегӯяд Худованд; ва онҳоро ба замине, ки ба падаронашон дода будам, бармегардонам, ва онҳо онро соҳиб хоҳанд шуд». Ирмиё 30:1–3.

After three and a half days of sleeping, just as Lazarus slept for four days, and Daniel mourned for twenty-one days, Michael resurrects the two witnesses, who are His last-day people and brings them into unity and also anoints them through a message that is published around the world. That message is the “dew” of Mount Hermon (the sacred mountain), that feeds the spring of Pan, which thereafter feeds the Jordan River. The anointing that is accomplished by that message represents the anointing of Jesus, that marked when He became the Christ, which Peter identified.

Пас аз сеюним рӯз хобидан, чунон ки Лаъзор чор рӯз хобид ва Дониёл бисту як рӯз мотам гирифт, Микоил он ду шоҳидро, ки қавми Ӯ дар айёми охир мебошанд, эҳё мекунад ва онҳоро ба ягонагӣ меоварад, ва ҳамчунин ба воситаи паёме, ки дар саросари ҷаҳон интишор меёбад, онҳоро тадҳин менамояд. Он паём «шабнам»-и кӯҳи Ҳермӯн (кӯҳи муқаддас) аст, ки чашмаи Панро ғизо медиҳад, ва он баъдан дарёи Ӯрдунро ғизо медиҳад. Он тадҳине, ки ба воситаи он паём ба анҷом мерасад, тимсоли тадҳини Исост, ки нишона гузошт, ки Ӯ Масеҳ гардид, чунон ки Петрус онро муайян кард.

When Peter identified Christ as the Son of God, he represented Christ as both the Son of God and the Son of man, as represented by the waters of the “gates of hell” feeding the Jordan River. The confession of Peter was produced by the inspiration of the Holy Spirit, and it was that truth, that Jesus was the Christ, the Anointed One, and that He was both God and man which was identified by Jesus as the truth which would be the focus of the battle against God’s last-day people, who Christ promised would be victorious, for the “gates of hell,” will not prevail against this truth.

Вақте ки Петрус Масеҳро ҳамчун Писари Худо шинохт, ӯ Масеҳро ҳамзамон ҳамчун Писари Худо ва Писари одам муаррифӣ намуд, чунон ки инро обҳои «дарвозаҳои дӯзах», ки дарёи Ӯрдунро сероб месозанд, рамзан нишон медиҳанд. Эътирофи Петрус бо илҳоми Рӯҳулқудс ба вуҷуд омада буд, ва маҳз ҳамон ҳақиқат — ки Исо Масеҳ, Яъне Тадҳиншуда аст, ва Ӯ ҳам Худо ва ҳам инсон мебошад, — аз ҷониби Исо ҳамчун он ҳақиқате муайян карда шуд, ки меҳвари мубориза бар зидди қавми Худо дар рӯзҳои охир хоҳад буд; қавме ки Масеҳ ба онҳо ваъда дод, ки ғолиб хоҳанд шуд, зеро «дарвозаҳои дӯзах» бар ин ҳақиқат ғолиб нахоҳанд омад.

The truth is that on September 11, 2001, just as Jesus was anointed at His baptism, the sealing of the one hundred and forty-four thousand began, and in that history there would be a disappointment which would slay His last-day people, until He resurrected them and reversed their captivity. The process of resurrection includes the unifying of His people into a mighty army that is lifted up as an ensign. The work of resurrecting, purifying, unifying and lifting up, after the death in the streets, is illustrated in verses ten through fifteen of Daniel chapter eleven, as well as other biblical passages. But in verses thirteen through fifteen Christ has once again brought His disciples to Caesarea Philippi, to Panium, and it is there that the seal of God is impressed for eternity.

Ҳақиқат ин аст, ки 11 сентябри соли 2001, ҳамон тавре ки Исо ҳангоми таъмиди Худ тадҳин шуд, муҳргузории яксаду чилу чор ҳазор оғоз ёфт, ва дар он таърих ноумедие мебуд, ки қавми Ӯро дар рӯзҳои охир мекушт, то даме ки Ӯ онҳоро эҳё мекард ва асирии онҳоро бозмегардонд. Раванди эҳё дар бар мегирад муттаҳид сохтани қавми Ӯро ба як лашкари азим, ки ҳамчун байрақ боло бардошта мешавад. Кори эҳё кардан, пок сохтан, муттаҳид кардан ва боло бардоштан, пас аз марг дар кӯчаҳо, дар оятҳои даҳ то понздаҳи боби ёздаҳуми Дониёл, ҳамчунин дар дигар порчаҳои Китоби Муқаддас, ба тасвир кашида шудааст. Аммо дар оятҳои сездаҳ то понздаҳ Масеҳ бори дигар шогирдони Худро ба Қайсарияи Филиппус, ба Паниюм, овардааст, ва маҳз дар он ҷо муҳри Худо барои абадият нақш мешавад.

Only when we understand the profundity of these facts, can we recognize the revelations of truth located in the witness of Caesarea Philippi. In verse eighteen of chapter sixteen of Matthew, Simon Barjonah’s name is changed to Peter, which symbolizes the one hundred and forty-four thousand as previously noted in a recent article. The mathematical revelation established in the verse magnifies Jesus as the Wonderful Numberer, for not only can Peter be understood to represent one hundred and forty-four thousand, but Mathew 16:18 is also the mathematical symbol of “phi”.

Танҳо ҳангоме ки мо умқи ин воқеиятҳоро дарк мекунем, метавонем ваҳйҳои ҳақиқатеро, ки дар шаҳодати Қайсарияи Филиппӣ ҷой гирифтаанд, бишносем. Дар ояти ҳаждаҳуми боби шонздаҳуми Матто, номи Шимъӯн Бар-Юно ба Петрус иваз карда мешавад, ки, чунон ки пештар дар як мақолаи ахир қайд гардида буд, рамзи саду чилу чаҳор ҳазор мебошад. Ваҳйи риёзие, ки дар ин оят муқаррар гардидааст, Исоро ҳамчун Шуморандаи Аҷоиб бузург месозад, зеро на танҳо метавон Петрусро ҳамчун намояндаи саду чилу чаҳор ҳазор фаҳмид, балки Матто 16:18 инчунин рамзи риёзии «phi» низ мебошад.

Before we address the mathematics associated with “phi,” it should be noted that “phi” is part of the word “Philippi,” the second of the two names of the town of Panium. Verse eighteen identifies that Jesus spoke to Peter in Hebrew, which was recorded in Greek, and later translated into English. Those three steps address Christ’s control over His Word. When the word is considered with the mathematical system of multiplying the numbered positions, it identifies that the name Peter equates to one hundred and forty-four thousand, thus emphasizing Jesus as the Wonderful Numberer. In the very same verse, where Jesus proclaims that He will build His church the Wonderful Numberer controlled the translation process to ensure that the truth represented in verse eighteen in chapter sixteen, would represent the mathematical symbol of “phi.”

Пеш аз он ки мо ба математикаи вобаста ба «phi» муроҷиат намоем, бояд қайд карда шавад, ки «phi» ҷузъи калимаи «Philippi», яъне дуввумин аз ду номи шаҳри Паниум аст. Ояти ҳаждаҳум муайян месозад, ки Исо ба Петрус ба забони ибронӣ сухан гуфт, ки он ба юнонӣ сабт гардид ва баъдтар ба англисӣ тарҷума шуд. Ин се марҳила ба ҳокимияти Масеҳ бар Каломи Ӯ ишора мекунанд. Вақте ки калима бо низоми математикии зарб кардани мавқеъҳои рақамгузоришуда баррасӣ мешавад, он нишон медиҳад, ки номи Петрус ба яксаду чилу чор ҳазор баробар аст ва ба ҳамин васила Исоро ҳамчун Шуморагари Аҷоиб таъкид менамояд. Дар ҳамон ояте, ки Исо эълон мекунад, ки Калисои Худро хоҳад бино кард, Шуморагари Аҷоиб раванди тарҷумаро таҳти идораи Худ қарор дод, то ҳақиқате, ки дар ояти ҳаждаҳуми боби шонздаҳум муаррифӣ шудааст, рамзи математикии «phi»-ро ифода намояд.

> And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. Matthew 16:18.

> Ва Ман низ ба ту мегӯям, ки ту Петрус ҳастӣ, ва бар ин сахра Калисои Худро бино хоҳам кард; ва дарвозаҳои ҷаҳаннам бар он ғолиб нахоҳанд омад. Матто 16:18.

His church is not simply built upon the doctrine that Jesus is the Christ, and that He is the Son of God, but also the fact that He is the Word, and the Word created and controls all things, including mathematics, grammar and the works of men.

Калисои Ӯ на танҳо бар таълимоте бино ёфтааст, ки Исо Масеҳ аст ва Ӯ Писари Худост, балки ҳамчунин бар он ҳақиқат, ки Ӯ Калом аст, ва Калом ҳамаи чизҳоро, аз ҷумла риёзиёт, наҳв ва аъмоли инсонро, офаридааст ва идора мекунад.

> In whom also we have obtained an inheritance, being predestinated according to the purpose of him who worketh all things after the counsel of his own will. Ephesians 1:11.

> Дар Ӯ мо низ меросе ёфтаем, зеро мувофиқи нияти Он ки ҳама чизро бар тибқи машварати иродаи Худ амал мекунад, пешакӣ таъйин шудаем. Эфсӯсиён 1:11.

Phi, often represented by the Greek letter φ (phi), is a mathematical constant approximately equal to 1.618033988749895. This number is known as the golden ratio or the divine proportion. It is an “irrational number”, meaning it cannot be expressed as a simple fraction, and its decimal representation goes on infinitely without repeating.

Фи, ки аксаран бо ҳарфи юнонии φ (фи) ифода мешавад, як собити математикӣ аст, ки тақрибан ба 1.618033988749895 баробар мебошад. Ин адад ҳамчун таносуби тиллоӣ ё нисбати илоҳӣ маъруф аст. Он «адади ирратсионалӣ» мебошад, яъне онро бо як касри сода ифода кардан мумкин нест, ва намоиши даҳии он беохир идома меёбад, бидуни он ки такрор шавад.

The golden ratio has many remarkable properties and appears in various contexts in mathematics, art, architecture, nature, and other fields. It is often found in geometric shapes, such as rectangles, pentagons, and dodecahedrons, where the ratio of the longer side to the shorter side is equal to phi.

Таносуби тиллоӣ дорои бисёр хусусиятҳои назаррас буда, дар заминаҳои гуногун — дар математика, санъат, меъморӣ, табиат ва соҳаҳои дигар — зоҳир мегардад. Он бисёр вақт дар шаклҳои ҳандасӣ, монанди росткунҷаҳо, панҷкунҷаҳо ва дувоздаҳрӯяҳо, дида мешавад, ки дар онҳо нисбати тарафи дарозтар ба тарафи кӯтоҳтар ба фи баробар аст.

In art and architecture, the golden ratio is believed to create aesthetically pleasing proportions. It has been used by artists and architects throughout history, from ancient civilizations to the Renaissance and beyond, to design compositions, buildings, and artworks. In mathematics, the golden ratio appears in various mathematical equations and sequences, including the Fibonacci sequence, where each term is the sum of the two preceding terms. As the terms of the Fibonacci sequence increase, the ratio of consecutive terms approaches phi.

Дар санъат ва меъморӣ таносуби тиллоӣ ба эҷод кардани нисбатҳои аз лиҳози зебоӣ дилписанд мусоид шумурда мешавад. Он дар тӯли таърих аз ҷониби ҳунармандон ва меъморон, аз тамаддунҳои бостонӣ то давраи Эҳё ва фаротар аз он, барои тарҳрезии композитсияҳо, биноҳо ва осори бадеӣ истифода шудааст. Дар математика таносуби тиллоӣ дар муодилаҳо ва пайдарпайиҳои гуногуни математикӣ зуҳур мекунад, аз ҷумла дар пайдарпайии Фибоначчи, ки дар он ҳар як ҳадд ба маҷмӯи ду ҳадди пешини он баробар аст. Бо афзоиш ёфтани ҳаддҳои пайдарпайии Фибоначчи, нисбати ҳаддҳои пайдарпай ба phi наздик мешавад.

In verse 16:18, we find the mathematical phi (1.618…). Jesus, the God “who worketh all things after the counsel of his own will,” determined to place His signature of being Palmoni, the Wonderful Number, or the Numberer of Secrets in the prophetic geography that identifies the battleground of His church against the gates of hell in the last days. At that prophetic battleground, through His control of numbers, He represented the one hundred and forty-four thousand with “Peter”, who had his name changed from “Simon” the one who hears the message of the dove, to “Peter”, thus marking the one hundred and forty-four thousand as His last days covenant people.

Дар ояти 16:18 мо φ-и математикӣ (1.618...)‑ро меёбем. Исо, Худое ки «ҳама чизро мувофиқи машварати иродаи Худ амал мекунад», муайян намуд, ки имзои Худро ҳамчун Палмонӣ, Шумораи Аҷоиб, ё Ҳисобгари Асрор, дар ҷуғрофиёи нубувватӣ ҷой диҳад, ки майдони ҷанги калисои Ӯро бар зидди дарвозаҳои дӯзах дар айёми охир муайян месозад. Дар он майдони ҷанги нубувватӣ, ба воситаи тасарруфи Худ бар ададҳо, Ӯ саду чилу чор ҳазорро бо «Петрус» намояндагӣ намуд, ки номаш аз «Шимъӯн» — он ки паёми кабӯтарро мешунавад — ба «Петрус» иваз карда шуд; ба ин васила, саду чилу чор ҳазорро ҳамчун қавми аҳди Худ дар айёми охир нишонгузорӣ намуд.

The “rock” that He chose to build His church on, is the foundation rock, the foundation and chief cornerstone of the “seven times” of Leviticus twenty-six, for there is no true foundation that is not Christ. From the baptism of Christ, when Simon “heard” the message of the dove unto the cross of the Dead Sea, for twelve hundred and sixty days, twice each day, there was a morning and evening sacrifice, except on the final day of the twelve hundred and sixty days, for on that day, the evening sacrifice escaped from the priest, and on the cross Christ died as the twenty-five hundred and twentieth offering.

«санге», ки Ӯ баргузид, то Калисои Худро бар он бино намояд, ҳамон санги таҳкурсист, таҳкурсӣ ва санги сари гӯшаи «ҳафт замон»-и Ибодатномаи Левӣ бисту шаш аст, зеро ҳеҷ таҳкурсии ҳақиқӣ нест, магар он ки Масеҳ бошад. Аз таъмиди Масеҳ, ҳангоме ки Шимъӯн паёми кабӯтарро «шунид», то салиби Баҳри Мурда, ба муддати як ҳазору дусаду шаст рӯз, ҳар рӯз ду бор, қурбонии субҳгоҳӣ ва шомгоҳӣ барпо мешуд, ба истиснои рӯзи охирини он як ҳазору дусаду шаст рӯз; зеро дар он рӯз қурбонии шомгоҳӣ аз дасти коҳин раҳо шуд, ва бар салиб Масеҳ ҳамчун қурбонии дую ҳазору панҷсаду бистум ҷон супурд.

> “All is terror and confusion. The priest is about to slay the victim; but the knife drops from his nerveless hand, and the lamb escapes. Type has met antitype in the death of God’s Son. The great sacrifice has been made. The way into the holiest is laid open. A new and living way is prepared for all. No longer need sinful, sorrowing humanity await the coming of the high priest.” The Desire of Ages, 757.

> «Ҳама чиз даҳшат ва ошуфтагист. Коҳин дар остонаи қурбон кардани қурбонӣ қарор дорад; аммо корд аз дасти беқуввати ӯ меафтад, ва барра мегурезад. Тимсол дар марги Писари Худо бо асли худ рӯ ба рӯ гардид. Қурбонии бузург ба ҷо оварда шуд. Роҳ ба муқаддастарин макон кушода гардид. Барои ҳама роҳи нав ва зинда омода шудааст. Дигар инсонияти гуноҳкору андӯҳгин ниёз надорад, ки мунтазири омадани саркоҳин бошад». «The Desire of Ages», 757.

The “rock” He would build His church upon is the foundation stone that the builders rejected, its number is “twenty-five hundred and twenty.” In one short verse Christ presents Himself as the Master of all things, and when He does so He is standing and speaking in verses thirteen through fifteen of Daniel chapter eleven.

«Санге», ки Ӯ Калисои Худро бар он бино хоҳад кард, ҳамон санги бунёдӣ аст, ки бинокорон онро рад карданд; шумораи он «ду ҳазору панҷсаду бист» аст. Дар як ояти кӯтоҳ Масеҳ Худро ҳамчун Ҳокими ҳама чизҳо муаррифӣ мекунад, ва ҳангоме ки Ӯ чунин мекунад, Ӯ дар оятҳои сездаҳ то понздаҳи боби ёздаҳуми китоби Дониёл истода, сухан мегӯяд.

> And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. Matthew 16:18.

> Ва Ман ҳам ба ту мегӯям: ту Петрус ҳастӣ, ва бар ин сахра калисои Худро бино хоҳам кард; ва дарвозаҳои ҷаҳаннам бар он ғолиб нахоҳанд омад. Матто 16:18.

We will continue this study in the next article.

Мо ин таҳқиқотро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

> “‘The secret things belong unto the Lord our God: but those things which are revealed belong unto us and to our children forever.’ Deuteronomy 29:29. Just how God accomplished the work of creation He has never revealed to men; human science cannot search out the secrets of the Most High. His creative power is as incomprehensible as His existence.

> «Чизҳои ниҳонӣ аз они Худованд Худои мост; вале он чи ошкор шудааст, аз они мост ва аз они фарзандони мост то абад». Такрори Шариат 29:29. Худо ҳаргиз ба одамон ошкор накардааст, ки Ӯ кори офаринишро маҳз чӣ гуна анҷом дод; илми башар наметавонад асрори Ҳаққи Таолоро таҳқиқ намояд. Қудрати офаринандаи Ӯ, ҳамчунон ки ҳастии Ӯ, барои дарки инсон ғайриқобили фаҳм аст.

> “God has permitted a flood of light to be poured upon the world in both science and art; but when professedly scientific men treat upon these subjects from a merely human point of view, they will assuredly come to wrong conclusions. It may be innocent to speculate beyond what God’s word has revealed, if our theories do not contradict facts found in the Scriptures; but those who leave the word of God, and seek to account for His created works upon scientific principles, are drifting without chart or compass upon an unknown ocean. The greatest minds, if not guided by the word of God in their research, become bewildered in their attempts to trace the relations of science and revelation. Because the Creator and His works are so far beyond their comprehension that they are unable to explain them by natural laws, they regard Bible history as unreliable. Those who doubt the reliability of the records of the Old and New Testaments, will be led to go a step further, and doubt the existence of God; and then, having lost their anchor, they are left to beat about upon the rocks of infidelity.

> «Худо иҷозат додааст, ки сели нуре бар ҷаҳон ҳам дар илм ва ҳам дар ҳунар фурӯ рехта шавад; аммо ҳангоме ки одамоне, ки худро аҳли илм мешуморанд, ин мавзӯъҳоро аз нуқтаи назари сирф башарӣ баррасӣ мекунанд, онҳо бешубҳа ба хулосаҳои нодуруст хоҳанд расид. Шояд аз он чи Каломи Худо ошкор кардааст, фаротар андеша рондан бегуноҳ бошад, агар назарияҳои мо ба ҳақиқатҳое, ки дар Навиштаҳо ёфт мешаванд, мухолифат накунанд; аммо онҳое ки Каломи Худоро тарк мекунанд ва мекӯшанд аъмоли офаридаи Ӯро бар асоси усулҳои илмӣ тавзеҳ диҳанд, бар уқёнуси ношинос бидуни харита ва қутбнамо саргардонанд. Бузургтарин ақлҳо низ, агар дар таҳқиқоти худ аз Каломи Худо роҳнамоӣ нагиранд, дар кӯшишҳои худ барои пай бурдан ба робитаи миёни илм ва ваҳй саргум мешаванд. Азбаски Офаридгор ва аъмоли Ӯ то он андоза болотар аз дарки онҳост, ки онҳоро бо қонунҳои табиӣ тавзеҳ дода наметавонанд, онҳо таърихи Китоби Муқаддасро ғайриэътимод мешуморанд. Онҳое ки ба эътимоднокии сабтҳои Аҳди Қадим ва Аҳди Ҷадид шубҳа мекунанд, ба як қадами дигар низ бурда хоҳанд шуд ва ба вуҷуди Худо шубҳа хоҳанд кард; ва он гоҳ, чун лангарии худро аз даст додаанд, вогузошта мешаванд, то бар сахраҳои беимонӣ саргардон кӯфта шаванд.»

> “These persons have lost the simplicity of faith. There should be a settled belief in the divine authority of God’s Holy Word. The Bible is not to be tested by men’s ideas of science. Human knowledge is an unreliable guide. Skeptics who read the Bible for the sake of caviling, may, through an imperfect comprehension of either science or revelation, claim to find contradictions between them; but rightly understood, they are in perfect harmony. Moses wrote under the guidance of the Spirit of God, and a correct theory of geology will never claim discoveries that cannot be reconciled with his statements. All truth, whether in nature or in revelation, is consistent with itself in all its manifestations.

> «Инҳо соддагии имонро аз даст додаанд. Бояд ба қудрати илоҳии Каломи муқаддаси Худо имони устувор вуҷуд дошта бошад. Китоби Муқаддас набояд бо андешаҳои инсонӣ дар бораи илм санҷида шавад. Дониши инсон роҳнамои ноустувор аст. Шаккокон, ки Китоби Муқаддасро ба хотири эродҷӯӣ мехонанд, метавонанд бар асари дарки нокомили худ ё аз илм ва ё аз ваҳй иддао кунанд, ки байни онҳо ихтилофҳо меёбанд; аммо агар дуруст фаҳмида шаванд, онҳо дар ҳамоҳангии комиланд. Мусо таҳти роҳнамоии Рӯҳи Худо навишт, ва ҳеҷ назарияи дурусти геология ҳаргиз кашфиётеро даъво нахоҳад кард, ки бо гуфтаҳои ӯ оштӣпазир набошанд. Ҳамаи ҳақиқат, хоҳ дар табиат бошад ва хоҳ дар ваҳй, дар ҳамаи зуҳуроти худ бо худ созгор аст.

> “In the word of God many queries are raised that the most profound scholars can never answer. Attention is called to these subjects to show us how much there is, even among the common things of everyday life, that finite minds, with all their boasted wisdom, can never fully understand.

> «Дар каломи Худо саволҳои бисёре матраҳ мегарданд, ки донишмандони аз ҳама амиқ ҳаргиз наметавонанд ба онҳо ҷавоб диҳанд. Таваҷҷуҳ ба ин мавзӯъҳо ҷалб карда мешавад, то ба мо нишон дода шавад, ки чӣ қадар чизҳо ҳастанд, ҳатто дар миёни умуроти оддии зиндагии ҳаррӯза, ки зеҳнҳои маҳдуд, бо тамоми ҳикмати ба он фахркардаи худ, ҳаргиз наметавонанд онҳоро комилан дарк намоянд.»

> “Yet men of science think that they can comprehend the wisdom of God, that which He has done or can do. The idea largely prevails that He is restricted by His own laws. Men either deny or ignore His existence, or think to explain everything, even the operation of His Spirit upon the human heart; and they no longer reverence His name or fear His power. They do not believe in the supernatural, not understanding God’s laws or His infinite power to work His will through them. As commonly used, the term ‘laws of nature’ comprises what men have been able to discover with regard to the laws that govern the physical world; but how limited is their knowledge, and how vast the field in which the Creator can work in harmony with His own laws and yet wholly beyond the comprehension of finite beings!

> «Аммо мардони илм чунин мепиндоранд, ки метавонанд ҳикмати Худоро, он чиро ки Ӯ кардааст ё карда метавонад, дарк намоянд. Ин ақида ба дараҷаи зиёд роиҷ аст, ки Ӯ бо қонунҳои Худ маҳдуд гардидааст. Мардум ё вуҷуди Ӯро инкор мекунанд ё онро нодида мегиранд, ё гумон мекунанд, ки ҳама чизро, ҳатто амали Рӯҳи Ӯро бар дили инсон, тавзеҳ дода метавонанд; ва дигар на номи Ӯро эҳтиром менамоянд ва на аз қудрати Ӯ метарсанд. Онҳо ба фавқуттабиӣ имон надоранд, зеро на қонунҳои Худоро мефаҳманд ва на қудрати бепоёни Ӯро, ки иродаи Худро ба василаи онҳо ба амал оварад. Тавре ки одатан ба кор бурда мешавад, истилоҳи «қонунҳои табиат» он чизеро дар бар мегирад, ки одамон тавонистаанд нисбат ба қонунҳое, ки ҷаҳони ҷисмониро идора мекунанд, кашф намоянд; аммо дониши онҳо то чӣ андоза маҳдуд аст, ва то чӣ андоза васеъ аст он соҳае, ки Офаридгор метавонад дар ҳамоҳангӣ бо қонунҳои Худ амал кунад ва, бо вуҷуди ин, комилан берун аз дарки мавҷудоти маҳдуд бошад!»

> “Many teach that matter possesses vital power—that certain properties are imparted to matter, and it is then left to act through its own inherent energy; and that the operations of nature are conducted in harmony with fixed laws, with which God Himself cannot interfere. This is false science, and is not sustained by the word of God. Nature is the servant of her Creator. God does not annul His laws or work contrary to them, but He is continually using them as His instruments. Nature testifies of an intelligence, a presence, an active energy, that works in and through her laws. There is in nature the continual working of the Father and the Son. Christ says, ‘My Father worketh hitherto, and I work.’ John 5:17.

> «Бисёриҳо таълим медиҳанд, ки модда дорои қувваи ҳаётӣ мебошад, — яъне ба модда баъзе хосиятҳо бахшида мешаванд, ва сипас он вогузошта мешавад, то ба воситаи неруи фитрии худ амал кунад; ва амалиётҳои табиат мувофиқи қонунҳои собит ҷараён меёбанд, ки худи Худо низ наметавонад ба онҳо мудохила намояд. Ин илми козиб аст ва бо каломи Худо тасдиқ намегардад. Табиат хизматгори Офаридгори худ аст. Худо қонунҳои Худро бекор намекунад ва бар хилофи онҳо амал намекунад, балки пайваста онҳоро ҳамчун абзорҳои Худ истифода мебарад. Табиат ба як ақл, як ҳузур, як неруи фаъоле шаҳодат медиҳад, ки дар қонунҳои он ва ба воситаи онҳо амал мекунад. Дар табиат кори доимии Падар ва Писар вуҷуд дорад. Масеҳ мегӯяд: “Падари Ман то ҳоло амал мекунад, ва Ман низ амал мекунам”. Юҳанно 5:17.»

> “The Levites, in their hymn recorded by Nehemiah, sang, ‘Thou, even Thou, art Lord alone; Thou hast made heaven, the heaven of heavens, with all their host, the earth, and all things therein, … and Thou preservest them all.’ Nehemiah 9:6. As regards this world, God’s work of creation is completed. For ‘the works were finished from the foundation of the world.’ Hebrews 4:3. But His energy is still exerted in upholding the objects of His creation. It is not because the mechanism that has once been set in motion continues to act by its own inherent energy that the pulse beats and breath follows breath; but every breath, every pulsation of the heart, is an evidence of the all-pervading care of Him in whom ‘we live, and move, and have our being.’ Acts 17:28. It is not because of inherent power that year by year the earth produces her bounties and continues her motion around the sun. The hand of God guides the planets and keeps them in position in their orderly march through the heavens. He ‘bringeth out their host by number: He calleth them all by names by the greatness of His might, for that He is strong in power; not one faileth.’ Isaiah 40:26. It is through His power that vegetation flourishes, that the leaves appear and the flowers bloom. He ‘maketh grass to grow upon the mountains’ (Psalm 147:8), and by Him the valleys are made fruitful. ‘All the beasts of the forest … seek their meat from God,’ and every living creature, from the smallest insect up to man, is daily dependent upon His providential care. In the beautiful words of the psalmist, ‘These wait all upon Thee…. That Thou givest them they gather: Thou openest Thine hand, they are filled with good.’ Psalm 104:20, 21, 27, 28. His word controls the elements; He covers the heavens with clouds and prepares rain for the earth. ‘He giveth snow like wool: He scattereth the hoarfrost like ashes.’ Psalm 147:16. ‘When He uttereth His voice, there is a multitude of waters in the heavens, and He causeth the vapors to ascend from the ends of the earth; He maketh lightnings with rain, and bringeth forth the wind out of His treasuries.’ Jeremiah 10:13.

> «Левизодагон дар суруди худ, ки Наҳемё онро сабт кардааст, чунин суруданд: “Ту, танҳо Ту, Худованд ҳастӣ; Ту осмон, осмони осмонҳоро бо тамоми лашкарашон, замин ва ҳар он чиро, ки дар он аст, офаридаӣ, … ва Ту ҳамаи онҳоро нигоҳ медорӣ”. Наҳемё 9:6. Дар мавриди ин ҷаҳон, кори офариниши Худо ба анҷом расидааст. Зеро “корҳо аз бунёди ҷаҳон анҷом ёфта буданд”. Ибриён 4:3. Аммо қудрати Ӯ ҳанӯз ҳам дар нигаҳдории мавҷудоти офариниши Ӯ фаъол аст. На аз он сабаб аст, ки дастгоҳе, ки як бор ба ҳаракат дароварда шудааст, бо неруи зотии худ амал карданро идома медиҳад, набз мезанад ва нафас пас аз нафас меояд; балки ҳар як нафас, ҳар як тапиши дил, далели ғамхории фарогири Ӯст, ки дар Ӯ “мо зиндагӣ мекунем, ва ҳаракат менамоем, ва ҳастии худ дорем”. Аъмол 17:28. На ба сабаби қувваи зотист, ки сол ба сол замин неъматҳои худро ба бор меорад ва ҳаракати худро дар гирди офтоб идома медиҳад. Дасти Худо сайёраҳоро роҳнамоӣ мекунад ва онҳоро дар ҷойгоҳи худ дар ҷараёни мунтазами ҳаракаташон аз миёни осмонҳо нигоҳ медорад. Ӯ “лашкари онҳоро ба шумора берун меоварад: Ӯ ҳамаи онҳоро бо ном мехонад; аз бузургии қудрати Худ ва аз он ки дар тавоноӣ пурқувват аст, на яке гум мешавад”. Ишаъё 40:26. Бо қудрати Ӯст, ки наботот нашъунамо мекунад, баргҳо падид меоянд ва гулҳо мешукуфанд. Ӯ “алафро бар кӯҳҳо мерӯёнад” (Забур 147:8), ва ба воситаи Ӯ водиҳо ҳосилхез мегарданд. “Ҳамаи ҳайвоноти ҷангал … хӯроки худро аз Худо металабанд”, ва ҳар ҷонвари зинда, аз хурдтарин ҳашарот то инсон, ҳар рӯз ба ғамхории иноятомези Ӯ вобаста аст. Бо суханони зебои забурсаро, “Инҳо ҳама аз Ту мунтазиранд…. Он чиро, ки ба онҳо медиҳӣ, ҷамъ мекунанд: дасти Худро мекушоӣ, аз некӣ сер мешаванд”. Забур 104:20, 21, 27, 28. Каломи Ӯ аносирро идора мекунад; Ӯ осмонҳоро бо абрҳо мепӯшонад ва барои замин борон муҳайё месозад. “Ӯ барфро мисли пашм медиҳад; қировро мисли хокистар мепароканад”. Забур 147:16. “Вақте ки Ӯ овози Худро баланд мекунад, дар осмонҳо анбӯҳи обҳо падид меояд, ва Ӯ бухорҳоро аз канорҳои замин боло мебарорад; барқҳоро бо борон месозад ва бодро аз хазинаҳои Худ берун меоварад”. Ирмиё 10:13.»

> “God is the foundation of everything. All true science is in harmony with His works; all true education leads to obedience to His government. Science opens new wonders to our view; she soars high, and explores new depths; but she brings nothing from her research that conflicts with divine revelation. Ignorance may seek to support false views of God by appeals to science, but the book of nature and the written word shed light upon each other. We are thus led to adore the Creator and to have an intelligent trust in His word.” Patriarchs and Prophets, 113–115.

> «Худо асоси ҳама чиз аст. Ҳар илми ҳақиқӣ бо корҳои Ӯ дар ҳамоҳангист; ҳар таълими ҳақиқӣ ба итоат ба ҳукумати Ӯ меоварад. Илм мӯъҷизаҳои наверо бар назари мо мекушояд; он ба баландӣ парвоз мекунад ва аъмоқи наверо меомӯзад; аммо аз таҳқиқоти худ ҳеҷ чизеро намеоварад, ки бо ваҳйи илоҳӣ мухолифат дошта бошад. Нодонӣ метавонад бикӯшад, ки бо истинод ба илм назарҳои ботилро дар бораи Худо дастгирӣ намояд, вале китоби табиат ва Каломи навишташуда бар якдигар нур меафкананд. Пас, ба ин васила мо ба он роҳнамоӣ мешавем, ки Холиқро саҷда намоем ва ба Каломи Ӯ эътимоди огоҳона дошта бошем». Патриархҳо ва анбиё, 113–115.

Back to Articles