Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Nineteen

Китоби Дониёл — Яксаду нуздаҳум

The Prophetic Significance of Historical Waymarks: Understanding the Last Days Through Biblical Symbolism

Ахамияти пешгӯёнаи нишонаҳои таърихӣ: дарки рӯзҳои охир тавассути рамзшиносии Китоби Муқаддас

Author

Jeff Pippenger

Published

March 6, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The one-hundred and forty-four thousand are represented as those who are purified by the Messenger of the Covenant, and the great multitude are represented by the white robes of martyrdom. The first of the two sacred periods of the last days identifies the work of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant, and the second period represents the work of Elijah. The first period represents the investigative judgment of the living of Laodicean Adventism and the second period represents the executive judgment of modern Rome.

Саду чилу чаҳору чаҳор ҳазор ҳамчун онҳое тасвир шудаанд, ки ба воситаи Паёмбари Аҳд пок гардонида мешаванд, ва анбӯҳи бузург ба воситаи ҷомаҳои сафеди шаҳодат тасвир шудааст. Давраи аввали ду давраи муқаддаси айёми охир кори он паёмбареро муайян мекунад, ки роҳро барои Паёмбари Аҳд омода месозад, ва давраи дувум кори Илёсро ифода мекунад. Давраи аввал доварии таҳқиқии зиндагони Адвентизми Лоудикиягиро ифода мекунад, ва давраи дувум доварии иҷроии Руми муосирро ифода мекунад.

The “sign” to flee the cities in the last days has been misunderstood by Laodicean Adventism. Sister White informs us the destruction of Jerusalem from 66 to 70 AD provides an illustration of the warning sign for God’s people in the last days.

«аломат»-и гурехтан аз шаҳрҳо дар рӯзҳои охир аз ҷониби адвентизми Лоадиқия нодуруст фаҳмида шудааст. Хоҳар Уайт ба мо мефаҳмонад, ки нобудшавии Ерусалим аз соли 66 то 70 милодӣ намунае аз аломати огоҳкунанда барои қавми Худо дар рӯзҳои охирро фароҳам меоварад.

> “The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.

> «Он вақт чандон дур нест, ки мо, мисли шогирдони аввалин, маҷбур хоҳем шуд дар ҷойҳои вайрона ва танҳо паноҳ ҷӯем. Чунон ки муҳосираи Ерусалим аз ҷониби лашкарҳои Рум барои масеҳиёни Яҳудия нишонаи гурез буд, ҳамон тавр ба дасти қудрат гирифтани миллати мо дар фармоне, ки шанбеи папаро маҷбурӣ мегардонад, барои мо огоҳӣ хоҳад буд. Он гоҳ вақти он хоҳад расид, ки шаҳрҳои калонро тарк кунем, то баъдан шаҳрҳои хурдро низ тарк карда, дар хонаҳои хилват дар ҷойҳои пинҳонӣ миёни кӯҳҳо сукунат ихтиёр намоем». Testimonies, volume 5, 464.

The siege of Jerusalem which was the sign to flee was the first siege brought by Cestius. Cestius therefore represented a threat that was temporarily removed, for once he set the siege, he then withdrew mysteriously, and historians have never been able to determine his logic for doing so.

Муҳосираи Ерусалим, ки аломати фирор буд, ҳамон муҳосираи аввалине буд, ки Кестий ба амал овард. Бинобар ин, Кестий таҳдидееро ифода мекард, ки муваққатан бардошта шуд, зеро пас аз он ки ӯ муҳосираро барқарор кард, сипас ба таври асроромез ақиб нишаст, ва муаррихон ҳеҷ гоҳ натавонистаанд мантиқи ӯро барои чунин амал муайян намоянд.

> “After the Romans under Cestius had surrounded the city, they unexpectedly abandoned the siege when everything seemed favorable for an immediate attack.” The Great Controversy, 31.

> «Пас аз он ки румиён таҳти фармондеҳии Кестий шаҳрро муҳосира карданд, онҳо ногаҳон муҳосираро тарк намуданд, дар ҳоле ки ҳама чиз барои ҳамлаи фаврӣ мусоид менамуд». «Муборизаи бузург», 31.

In the 1880’s and 1890’s Senator Henry W. Blair from New Hampshire introduced a series of bills in Congress to designate Sunday as the National Day of Rest. These bills were commonly referred to as “Blair Sunday Bills.” Senator Blair was a strong advocate for observing Sunday as a day of rest and religious observance. He believed that a uniform day of rest would have positive moral and social effects on American society. While his efforts gained some support, especially from religious groups, they also faced opposition, including concerns about the separation of church and state.

Дар солҳои 1880-ум ва 1890-ум сенатор Ҳенри У. Блэр аз Ню-Ҳэмпшир ба Конгресс як силсила лоиҳаҳои қонун пешниҳод намуд, то рӯзи якшанберо ҳамчун Рӯзи миллии истироҳат таъйин кунад. Ин лоиҳаҳои қонун маъмулан бо номи «Лоиҳаҳои қонуни якшанбегии Блэр» ёд мешуданд. Сенатор Блэр ҷонибдори қавии риояи якшанбе ҳамчун рӯзи истироҳат ва ибодати динӣ буд. Ӯ бар он бовар буд, ки рӯзи ягонаи истироҳат барои ҷомеаи Амрико таъсирҳои мусбати ахлоқӣ ва иҷтимоӣ хоҳад дошт. Гарчанде кӯшишҳои ӯ то андозае, бахусус аз ҷониби гурӯҳҳои динӣ, дастгирӣ ёфтанд, онҳо ҳамчунин бо мухолифат рӯ ба рӯ шуданд, аз ҷумла бо нигарониҳо дар бораи ҷудоии калисо ва давлат.

This was the first attempt to pass Sunday legislation in the history of the earth beast that was destined to speak as a dragon when it ultimately will pass a Sunday law. It was these series of Blair bills that A. T. Jones, one of the messengers of the 1888 General Conference session, went into the halls of Congress and so eloquently opposed. After a few attempts Senator Blair lost the momentum for his push for a National Day of Rest. In direct connection with that history, and the implications of a National Day of Rest (Sunday), the historical record of the counsel of Ellen White can be reviewed.

Ин аввалин кӯшиши қабул кардани қонунгузории якшанбе дар таърихи ҳайвони заминӣ буд, ки тақдир дошт чун аждаҳо сухан гӯяд, вақте ки дар ниҳоят қонуни якшанбе қабул хоҳад кард. Маҳз ҳамин силсилаи лоиҳаҳои қонунии Блэр буд, ки А. Т. Ҷоунз, яке аз паёмрасонони иҷлосияи Конфронси Генералии соли 1888, ба толорҳои Конгресс даромада, бо суханварии бисёр фасеҳ бар зидди он баромад кард. Пас аз чанд кӯшиш, сенатор Блэр нерӯи пешбарандаи ташаббуси худро барои Рӯзи Миллии Истироҳат аз даст дод. Дар иртиботи мустақим бо он таърих ва бо паёмадҳои Рӯзи Миллии Истироҳат (якшанбе), сабти таърихии машваратҳои Эллен Уайтро метавон бознигарӣ кард.

What is found in the review of her warnings of the Sunday law, is serious and widely misunderstood in Laodicean Adventism. In the context of needing to be out of the cities, which in the passage just cited, she wrote that, “it will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” She repeatedly taught that God’s people needed to live in the country, but her counsels on the subject of country living before 1888 places her direction to leave the cities in the context that in the near future God’s people would need to leave the cities. After 1888, in her written direction concerning country living, she never deviated from the counsel that we should already be out of the cities.

Он чи дар баррасии ҳушдорҳои ӯ дар бораи қонуни якшанбе ёфт мешавад, ҷиддӣ аст ва дар Адвентизми Лаодикиявӣ ба таври густурда нодуруст фаҳмида мешавад. Дар заминаи зарурати берун будан аз шаҳрҳо, ки дар порчаи навакак иқтибосшуда ӯ навиштааст: «он гоҳ вақти тарк кардани шаҳрҳои калон хоҳад буд, ба таври омодагӣ барои тарк кардани шаҳрҳои хурдтар ба сӯи хонаҳои дурдаст дар ҷойҳои хилват миёни кӯҳҳо». Ӯ такроран таълим медод, ки қавми Худо бояд дар деҳот зиндагӣ кунанд, аммо насиҳатҳои ӯ дар бораи мавзӯи зиндагии деҳотӣ пеш аз соли 1888 роҳнамоии ӯро дар бораи тарк кардани шаҳрҳо дар чунин замина қарор медиҳад, ки дар ояндаи наздик қавми Худо ниёз хоҳанд дошт, ки шаҳрҳоро тарк кунанд. Баъд аз соли 1888, дар дастурҳои хаттии худ оид ба зиндагии деҳотӣ, ӯ ҳаргиз аз он насиҳат дур нашуд, ки мо бояд аллакай аз шаҳрҳо берун буда бошем.

The Blair National Day of Rest bills that arrived in history were the “sign” to leave the cities, and though the Blair bills lost the momentum necessary to accomplish the task, and withdrew into the darkness of history, the “sign” to flee had been given. It had been given at the historical waymark of the first siege, that was brought by Cestius. The soon-coming Sunday law is represented by the siege of Titus, and if any Laodicean Adventists are still in the cities when that siege arrives, they will die with the wicked.

Лоиҳаҳои Қонуни миллии рӯзи истироҳати Блэр, ки дар саҳнаи таърих падид омаданд, ҳамон «нишона»-е буданд, ки шаҳрҳоро тарк кунанд; ва гарчанде ки лоиҳаҳои Блэр он нерӯи заруриро барои анҷом додани ин кор аз даст доданд ва ба торикии таърих ақиб нишастанд, «нишона» барои фирор дода шуда буд. Он дар он аломати таърихии муҳосираи аввал, ки онро Сестий оварда буд, дода шуда буд. Қонуни якшанбеи наздикоянда бо муҳосираи Титус ифода мешавад; ва агар ҳангоми фаро расидани он муҳосира ҳанӯз ягон адвентистони лаодикияӣ дар шаҳрҳо бошанд, онҳо бо шарирон хоҳанд мурд.

There are two prophetic periods in the last days. They are separated by the soon-coming Sunday law. The first period is the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism, and the second period is the executive judgment of the whore of Rome. Those two periods are repeatedly illustrated, for it is in those two periods that the parable of the ten virgins is fulfilled to the very letter, as it was in Millerite history. The tarrying time in the parable is the tarrying time of Habakkuk chapter two, so the two periods we are considering were also illustrated by Habakkuk chapter two. The parable of the ten virgins, and Habakkuk chapter two, were fulfilled to the very letter in Millerite history, and when they were, Ezekiel chapter twelve, verses twenty-one to twenty-eight was also fulfilled.

Дар айёми охир ду давраи нубувватӣ вуҷуд дорад. Онҳоро қонуни наздикояндаи рӯзи якшанбе аз ҳам ҷудо мекунад. Давраи аввал доварии тафтишотии зиндагон дар Адвентизми Лоудикиёӣ аст, ва давраи дуюм доварии иҷроии фоҳишаи Рум мебошад. Ин ду давра борҳо ба таври рамзӣ нишон дода шудаанд, зеро маҳз дар ин ду давра масали даҳ бокира то ба ҳарфи охир иҷро мегардад, чунон ки дар таърихи миллерӣ низ чунин буд. Замони таъхир дар он масал ҳамон замони таъхири боби дуюми Ҳабаққуқ аст; бинобар ин, он ду даврае ки мо мавриди баррасӣ қарор медиҳем, бо боби дуюми Ҳабаққуқ низ нишон дода шудаанд. Масали даҳ бокира ва боби дуюми Ҳабаққуқ дар таърихи миллерӣ то ба ҳарфи охир иҷро шуданд, ва ҳангоме ки ин рӯй дод, Ҳизқиёл боби дувоздаҳ, оятҳои бисту як то бисту ҳашт низ иҷро гардид.

The last eight verses from Ezekiel chapter twelve, identify a time when the “effect of every vision” will be fulfilled, at a time when God would “no longer prolong” His visions. The two periods of history that are repeated so often and identify the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism, and the executive judgment of the whore of Tyre, is the prophetic period where every vision within the Bible reaches its perfect and final fulfillment. In that period the one hundred and forty-four thousand are established, and they represent the class that does not die, and live until Christ returns. In Luke chapter twenty-one Christ identifies a “sign” that identifies when that generation has arrived.

Ҳашт ояти охирини боби дувоздаҳуми Ҳизқиёл замонеро муайян мекунанд, ки дар он «таъсири ҳар рӯъё» ба иҷро хоҳад расид, дар замоне ки Худо рӯъёҳои Худро «дигар ба таъхир нахоҳад андохт». Ду давраи таърих, ки он қадар бисёр такрор мешаванд ва доварии тафтишии зиндагонро дар адвентизми Лаодиқия ва доварии иҷроии фоҳишаи Сурро муайян месозанд, ҳамон давраи нубувватист, ки дар он ҳар рӯъёи дар Китоби Муқаддас буда ба иҷрои комил ва ниҳоии худ мерасад. Дар он давра саду чилу чор ҳазор барпо мегарданд, ва онҳо он табақаро намояндагӣ мекунанд, ки намемирад ва то бозгашти Масеҳ зинда мемонад. Дар боби бисту якуми Луқо Масеҳ «аломате»-ро муайян мекунад, ки кай фаро расидани он наслро нишон медиҳад.

In the two histories represented by the “sign” to flee, as set forth by Christ in connection with the abomination of desolation, two periods are marked, and their beginning and endings have a “sign” at the beginning of the period and “signs” at the ending. The “sign” that Christ identified as representing the final generation who would live until He came in the clouds is the evidence that we are now in the final generation of earth’s history.

Дар ду таърихе, ки бо «аломати» гурехтан тасвир шудаанд, чунон ки Масеҳ онро дар иртибот бо макрӯҳи вайронӣ баён намудааст, ду давра муайян гардидаанд; ва оғозу анҷоми онҳо дорои «аломате» дар оғози давра ва «аломатҳо» дар анҷом мебошанд. «Аломате», ки Масеҳ онро ҳамчун намояндаи насли охирине муайян кард, ки то замони омадани Ӯ дар абрҳо зинда хоҳанд монд, далели он аст, ки мо ҳоло дар насли охирини таърихи замин қарор дорем.

In Luke chapter twenty-one, Jesus identifies the history from the three and a half years trampling down and destruction of literal Jerusalem from the year 66 unto the year 70, unto the end of the three and a half years of trampling down of spiritual Jerusalem that began in 538 and ended in 1798.

Дар боби бисту якуми Луқо, Исо таърихро аз сеюним соли поймол гардидан ва харобии Ерусалими воқеӣ аз соли 66 то соли 70, то анҷоми сеюним соли поймол гардидани Ерусалими рӯҳонӣ, ки дар соли 538 оғоз ёфта, дар соли 1798 ба поён расид, муайян мекунад.

> And when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. But woe unto them that are with child, and to them that give suck, in those days! for there shall be great distress in the land, and wrath upon this people. And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:20–24.

> Вақте ки Ерусалимро бинед, ки лашкарҳо онро иҳота кардаанд, пас бидонед, ки вайронии он наздик аст. Он гоҳ ҳар кӣ дар Яҳудо аст, бигрезад ба кӯҳҳо; ва ҳар кӣ дар миёни он аст, берун равад; ва ҳар кӣ дар деҳот аст, ба он дохил нашавад. Зеро инҳо рӯзҳои интиқоманд, то ҳамаи он чи навишта шудааст, ба амал ояд. Вале вой бар ҳомиладорон ва ширдеҳон дар он рӯзҳо! зеро тангии бузурге дар замин хоҳад буд, ва ғазабе бар ин қавм. Ва онҳо ба дами шамшер хоҳанд афтод, ва ба асорат ба миёни ҳамаи халқҳо бурда хоҳанд шуд; ва Ерусалим аз ҷониби ғайрияҳудиён поймол хоҳад шуд, то даме ки замонҳои ғайрияҳудиён ба анҷом расанд. Luke 21:20–24.

The “times” of the Gentiles trampling down Jerusalem is in the plural, for it represents the trampling down of literal Jerusalem that ended in the year 70, and the trampling down of spiritual Jerusalem that ended in 1798. The Gentiles represent both paganism and papalism, and it is those two powers that are the subject of the vision in the question of Daniel chapter eight, that asks, “How long.”

«Замонҳо»-и поймол кардани Ерусалим аз ҷониби ғайрияҳудиён ба шакли ҷамъ омадааст, зеро он поймол кардани Ерусалими аслиро ифода мекунад, ки дар соли 70 ба анҷом расид, ва поймол кардани Ерусалими рӯҳониро, ки дар соли 1798 ба анҷом расид. Ғайрияҳудиён ҳам бутпарастиро ва ҳам папагариро намояндагӣ мекунанд, ва маҳз ҳамин ду қудрат мавзӯи рӯъё дар саволи боби ҳаштуми Дониёл мебошанд, ки мепурсад: «То кай».

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> Пас шунидам, ки як муқаддас сухан мегуфт; ва муқаддаси дигар ба ҳамон муқаддасе ки сухан мегуфт, гуфт: «То ба кай хоҳад буд ин рӯъё дар бораи қурбонии доимӣ ва исёни вайронкунанда, ки ҳам қудсгоҳ ва ҳам лашкарро ба зери по поймол гардонад?» Дониёл 8:13.

The “times of the Gentiles” in Luke chapter twenty-one, is referring to the twenty-five hundred and twenty years of God’s vengeance upon the northern kingdom which began in 723 BC and concluded in 1798. The year 538 marks when the man of sin stood in the holy place and proclaimed that he was God, thus dividing the period into two equal periods of twelve hundred and sixty years. The second period of twelve hundred and sixty years is the same history that is marked as concluding in Luke chapter twenty-one, verse twenty-four, when the “times of the Gentiles” was fulfilled. In the historical narrative that Jesus is identifying for His disciples verse twenty-four brings the testimony given to the disciples to the “time of the end” in 1798. From there Jesus begins to identify the “signs” associated with the Millerite movement.

«Заманҳои халқҳо» дар Инҷили Луқо, боби бисту як, ба ду ҳазору панҷсаду бист соли интиқоми Худо бар подшоҳии шимолӣ ишора мекунад, ки дар соли 723 то милод оғоз ёфта, дар соли 1798 ба анҷом расид. Соли 538 он вақтеро нишон медиҳад, ки одами гуноҳ дар ҷои муқаддас истода, эълон кард, ки ӯ Худост; ҳамин тавр ин давра ба ду давраи баробари як ҳазору дусаду шастсола тақсим мешавад. Давраи дуюми як ҳазору дусаду шастсола ҳамон таърихест, ки ҳамчун ба анҷомрасанда дар Луқо, боби бисту як, ояти бисту чорум нишон дода шудааст, ҳангоме ки «заманҳои халқҳо» ба иҷро расид. Дар ривояти таърихие, ки Исо барои шогирдонаш муайян месозад, ояти бисту чорум шаҳодатеро, ки ба шогирдон дода шуд, ба «вақти интиҳо» дар соли 1798 мерасонад. Аз он ҷо Исо ба муайян сохтани «аломатҳо»-и марбут ба ҳаракати Миллерит оғоз мекунад.

> And there shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; Men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth: for the powers of heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in a cloud with power and great glory. And when these things begin to come to pass, then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh. Luke 21:25–28.

> Ва дар офтоб, ва дар моҳ, ва дар ситорагон аломатҳо хоҳад буд; ва бар рӯйи замин тангии халқҳо бо ҳайрат; баҳр ва мавҷҳо ғирев хоҳанд кард; дилҳои одамон аз тарс ва аз интизории он чи бар замин меояд, суст хоҳанд шуд; зеро қувваҳои осмон ба ларза хоҳанд омад. Ва он гоҳ Писари Одамро хоҳанд дид, ки дар абре бо қудрат ва ҷалоли азим меояд. Ва ҳангоме ки ин чизҳо ба вуқӯъ омадан оғоз кунанд, рост истед ва сарҳои худро боло бардоред, зеро ки наҷоти шумо наздик мешавад. Луқо 21:25–28.

Jesus states that “there shall be signs,” and He identifies them as signs in the sun and moon, and in the stars, the distress of nations, the powers of heaven being shaken and then the Son of man comes in a cloud. All these “signs,” were fulfilled in the Millerite history.

Исо мегӯяд, ки «аломатҳо хоҳанд буд», ва Ӯ онҳоро ҳамчун аломатҳо дар офтобу моҳ ва дар ситорагон, тангии халқҳо, ба ларза омадани қувваҳои осмон, ва сипас омадани Писари Одам дар абр муайян мекунад. Ҳамаи ин «аломатҳо» дар таърихи миллериён иҷро шуданд.

> “Prophecy not only foretells the manner and object of Christ’s coming, but presents tokens by which men are to know when it is near. Said Jesus: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars.’ Luke 21:25. ‘The sun shall be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars of heaven shall fall, and the powers that are in heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in the clouds with great power and glory.’ Mark 13:24–26. The revelator thus describes the first of the signs to precede the second advent: ‘There was a great earthquake; and the sun became black as sackcloth of hair, and the moon became as blood.’ Revelation 6:12.

> «Пайғамбарӣ на танҳо тарзу мақсади омадани Масеҳро пешгӯӣ мекунад, балки нишонаҳоеро низ баён менамояд, ки ба воситаи онҳо одамон бояд бидонанд, ки он наздик аст. Исо гуфт: “Ва дар офтоб, ва моҳ, ва ситорагон аломатҳо пайдо хоҳанд шуд.” Луқо 21:25. “Офтоб тира хоҳад шуд, ва моҳ нури худро нахоҳад дод, ва ситорагони осмон фурӯ хоҳанд рехт, ва қувваҳое ки дар осмонанд, мутазалзил хоҳанд шуд. Ва он гоҳ Писари Одамро хоҳанд дид, ки бо қудрат ва ҷалоли азим бар абрҳо меояд.” Марқӯс 13:24–26. Ошкоркунанда аввалин нишонаҳоеро, ки пеш аз омадани дуюм бояд воқеъ шаванд, чунин тасвир мекунад: “Ва зилзилаи азиме ба амал омад; ва офтоб мисли палоси мӯин сиёҳ шуд, ва моҳ мисли хун гардид.” Ваҳй 6:12.»

> “These signs were witnessed before the opening of the nineteenth century. In fulfillment of this prophecy there occurred, in the year 1755, the most terrible earthquake that has ever been recorded. . ..

> «Ин аломатҳо пеш аз оғози асри нуздаҳум дида шуданд. Дар иҷрошавии ин нубувват, дар соли 1755, сахттарин заминларзае, ки то кунун сабт гардидааст, ба амал омад....»

> “Twenty-five years later appeared the next sign mentioned in the prophecy—the darkening of the sun and moon. What rendered this more striking was the fact that the time of its fulfillment had been definitely pointed out. In the Saviour’s conversation with His disciples upon Olivet, after describing the long period of trial for the church,—the 1260 years of papal persecution, concerning which He had promised that the tribulation should be shortened,—He thus mentioned certain events to precede His coming, and fixed the time when the first of these should be witnessed: ‘In those days, after that tribulation, the sun shall be darkened, and the moon shall not give her light.’ Mark 13:24. The 1260 days, or years, terminated in 1798. A quarter of a century earlier, persecution had almost wholly ceased. Following this persecution, according to the words of Christ, the sun was to be darkened. On the 19th of May, 1780, this prophecy was fulfilled. . ..

> «Пас аз бисту панҷ сол аломати навбатии дар нубувват зикршуда падид омад — тира шудани офтоб ва моҳ. Он чизе ки инро боз ҳам ҷолибтар мегардонид, он буд, ки вақти иҷрои он ба таври дақиқ нишон дода шуда буд. Наҷотдиҳанда дар гуфтугӯи Худ бо шогирдонаш бар кӯҳи Зайтун, пас аз он ки давраи тӯлонии озмоиши калисоро тавсиф намуд, — яъне 1260 соли таъқиби папавӣ, ки дар бораи он Ӯ ваъда дода буд, ки он мусибат кӯтоҳ карда хоҳад шуд, — чунин баъзе воқеаҳоро, ки бояд пеш аз омадани Ӯ рӯй диҳанд, ёд кард ва вақти зуҳури нахустини онҳоро муайян сохт: “Дар он айём, баъд аз он мусибат, офтоб тира хоҳад шуд, ва моҳ нури худро нахоҳад дод.” Марқус 13:24. 1260 рӯз, ё сол, дар соли 1798 ба анҷом расид. Чоряки аср пештар таъқиб қариб тамоман қатъ гардида буд. Мувофиқи суханони Масеҳ, пас аз ин таъқиб, офтоб бояд тира мегашт. 19 майи соли 1780 ин нубувват иҷро гардид....»

> “Christ had bidden His people watch for the signs of His advent and rejoice as they should behold the tokens of their coming King. ‘When these things begin to come to pass,’ He said, ‘then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh.’ He pointed His followers to the budding trees of spring, and said: ‘When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand.’ Luke 21:28, 30, 31.” The Great Controversy, 304, 306–308.

> «Масеҳ ба қавми Худ амр фармуда буд, ки аломатҳои омадани Ӯро мушоҳида кунанд ва чун нишонаҳои Подшоҳи ояндаи худро бубинанд, шод гарданд. Ӯ гуфта буд: “Вақте ки ин чизҳо ба вуқӯъ омадан гиранд, он гоҳ ба боло нигоҳ кунед ва сарҳои худро баланд бардоред, зеро ки наҷоти шумо наздик мешавад.” Ӯ пайравонашро ба дарахтони навшукуфтаи баҳор ишора намуда, гуфт: “Ҳангоме ки онҳо акнун навда мебароранд, худатон мебинед ва медонед, ки тобистон аллакай наздик аст. Ҳамчунин шумо низ, вақте ки ин чизҳоро дар ҳоли ба амал омадан мебинед, бидонед, ки Малакути Худо наздик аст.” Луқо 21:28, 30, 31». «Муборизаи бузург», 304, 306–308.

The triple application of the three Rome’s identify that in the trampling down of Jerusalem by pagan Rome and then by papal Rome, the trampling down of the sanctuary and the host by modern Rome was represented by a period of either twelve hundred and sixty days (pagan Rome), or twelve hundred and sixty prophetic years (papal Rome). The symbolic twelve hundred and sixty days (forty-two months) identifying the period of modern Rome’s persecution of God’s faithful people will be each period with a singular “sign” that identifies the time of flight for the faithful of that period. Each of the three periods ends with a manifestation of several “signs,” not a singular “sign” as at the beginning of the period.

Истифодаи секаратаи се Румиён муайян месозад, ки дар поймол гардидани Ерусалим аз ҷониби Руми бутпараст ва сипас аз ҷониби Руми папагӣ, поймол гардидани муқаддасгоҳ ва лашкар аз ҷониби Руми муосир бо давраи ё ҳазору дусаду шаст рӯз (Руми бутпараст), ё ҳазору дусаду шаст соли нубувватӣ (Руми папагӣ) муаррифӣ гардидааст. Ҳазору дусаду шаст рӯзи рамзӣ (чилу ду моҳ), ки давраи таъқиби қавми амин ва содиқи Худоро аз ҷониби Руми муосир муайян мекунад, барои ҳар як давра бо як «аломати» ягона хоҳад буд, ки вақти гурези аминдорони он давраро муайян месозад. Ҳар яке аз ин се давра бо зоҳир шудани чандин «аломат» ба анҷом мерасад, на бо як «аломати» ягона, чунон ки дар оғози давра буд.

> “It is at midnight that God manifests His power for the deliverance of His people. The sun appears, shining in its strength. Signs and wonders follow in quick succession. The wicked look with terror and amazement upon the scene, while the righteous behold with solemn joy the tokens of their deliverance. Everything in nature seems turned out of its course. The streams cease to flow. Dark, heavy clouds come up and clash against each other. In the midst of the angry heavens is one clear space of indescribable glory, whence comes the voice of God like the sound of many waters, saying: ‘It is done.’ Revelation 16:17.” The Great Controversy, 636.

> «Дар нисфи шаб Худо қудрати Худро барои раҳоии қавми Худ зоҳир месозад. Офтоб падид меояд ва бо тамоми нерӯи худ медурахшад. Аломатҳо ва мӯъҷизаҳо пай дар пай ба зудӣ рух медиҳанд. Бадкорон бо ваҳшат ва ҳайрат ба он манзара менигаранд, дар ҳоле ки одилон нишонаҳои раҳоии худро бо шодии ҷиддӣ мушоҳида мекунанд. Гӯё ҳар чизе дар табиат аз маҷрои худ берун гаштааст. Ҷӯйҳо аз ҷараён бозмемонанд. Абри сиёҳ ва вазнин бармехезанд ва бо ҳамдигар бархӯрд мекунанд. Дар миёни осмони пур аз хашм як фазои софи ҷалоли тасвирнопазир ҳаст, ки аз он овози Худо, мисли садои обҳои бисёр, меояд ва мегӯяд: “Иҷро шуд”. Ваҳй 16:17». Ҷанги Бузург, 636.

The period of the executive judgment upon the whore of Rome begins with the lifting up of the ensign that identifies that God’s other flock that is still in Babylon should flee. That period ends with “signs and wonders.” That period begins with the “second voice” of Revelation chapter eighteen, and it ends with the voice of God. Of course, the first and second voices of Revelation chapter eighteen is the voice of Christ. The first voice identifies the beginning of the investigative judgment of the living Laodicean Adventist church, and the second voice identifies the end of that period, but also marks the beginning of the executive judgment upon the whore of Rome.

Давраи доварии иҷроӣ бар фоҳишаи Рум бо барафрохта шудани парчаме оғоз меёбад, ки муайян месозад, ки рамаи дигари Худо, ки ҳанӯз дар Бобил аст, бояд бигурезад. Он давра бо «аломатҳо ва аҷоибот» ба поён мерасад. Он давра бо «овози дуюм»-и боби ҳаждаҳуми Ваҳй оғоз меёбад ва бо овози Худо ба анҷом мерасад. Албатта, овози якум ва дуюми боби ҳаждаҳуми Ваҳй овози Масеҳ аст. Овози якум оғози доварии таҳқиқии калисои зиндаи адвентистии Лаодикияро муайян мекунад, ва овози дуюм анҷоми он давраро муайян месозад, аммо ҳамчунин оғози доварии иҷроӣ бар фоҳишаи Румро низ нишон медиҳад.

The complete history is governed by the week in which Christ confirmed the covenant, and the soon-coming Sunday law is typified as the middle waymark as typified by the cross. Both histories possess the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending in either history is represented by God’s voice. They also represent the truth, for the middle waymark is the rebellion of the Sunday law, and the Hebrew word “truth” was created with the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet. The first voice of Revelation chapter eighteen is the voice of Christ, the last voice is the voice of God, and the voice in the middle, also being the voice of God, is also where the rebellion of the thirteenth letter is represented by the earth beast “speaking” as a dragon, as represented in Revelation chapter THIRTEEN.

Таърихи комил таҳти ҳукмронии он ҳафтаест, ки дар он Масеҳ аҳдро устувор гардонид, ва қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда ҳамчун аломати миёна роҳ, ба тавре ки салиб рамзи он аст, намунавор нишон дода шудааст. Ҳар ду таърих муҳри Алфа ва Омегаро доранд, зеро оғоз ва анҷом дар ҳар яке аз ин таърихҳо бо овози Худо муаррифӣ мешавад. Онҳо ҳамчунин ҳақиқатро ифода мекунанд, зеро аломати миёнаи роҳ исёни қонуни якшанбе аст, ва калимаи ибронии «ҳақиқат» бо ҳарфҳои аввал, сездаҳум ва охирини алифбои ибронӣ сохта шудааст. Овози аввал дар боби ҳаждаҳуми Ваҳй овози Масеҳ аст, овози охирин овози Худо аст, ва овозе, ки дар миёна аст, низ овози Худо буда, ҳамон ҷоест, ки исёни ҳарфи сездаҳум ба воситаи ҳайвони заминӣ, ки мисли аждаҳо «сухан мегӯяд», муаррифӣ мегардад, чунон ки дар боби СЕЗДАҲУМИ Ваҳй нишон дода шудааст.

The ensign at the soon-coming Sunday law represents the “sign” to flee for God’s faithful, but it also identifies that the beginning of the prophetic period that ends with the ensign being lifted up must also have a “sign.” That “sign” is what Jesus identifies as evidence that the last generation of planet earth has arrived. In Luke chapter twenty-one the disciples ask what Christ meant when He identified that the temple was going to be destroyed.

Аломате ки дар қонуни якшанбеи наздикоянда барафрошта мешавад, барои аминҳои вафодори Худо «нишон»-и гурехтанро ифода мекунад, аммо ҳамчунин муайян месозад, ки оғози давраи нубувватие, ки бо барафрошта шудани он аломат ба анҷом мерасад, низ бояд «нишон»-е дошта бошад. Он «нишон» ҳамон чизест, ки Исо онро ҳамчун далеле муайян мекунад, ки насли охирини сайёраи замин фаро расидааст. Дар боби бисту якуми Луқо шогирдон мепурсанд, ки Масеҳ чӣ маъно дошт, вақте Ӯ нишон дод, ки маъбад нобуд карда хоҳад шуд.

> And they asked him, saying, Master, but when shall these things be? and what sign will there be when these things shall come to pass? Luke 21:7.

> Ва аз ӯ пурсиданд ва гуфтанд: «Устод, пас ин чизҳо кай хоҳад буд? Ва чӣ аломате хоҳад буд ҳангоме ки ин чизҳо ба амал оянд?» Луқо 21:7.

Jesus then begins to identify the history that leads to the year 70 when the temple and city would be destroyed, and continues on to verse twenty-four where He identifies when the “times” of the Gentiles would be fulfilled.

Пас Исо сипас ба муайян кардани таърихе оғоз мекунад, ки ба соли 70 мерасонад, вақте ки маъбад ва шаҳр хароб карда мешуданд, ва то ояти бисту чорум идома медиҳад, ки дар он Ӯ муайян месозад, ки кай «замонҳо»-и халқҳои ғайрияҳудӣ ба анҷом мерасиданд.

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> Ва онҳо ба дами шамшер хоҳанд афтод, ва асирона ба миёни ҳамаи халқҳо бурда хоҳанд шуд; ва Уршалим аз ҷониби ғайрияҳудиён поймол хоҳад шуд, то даме ки замонҳои ғайрияҳудиён ба анҷом расанд. Луқо 21:24.

The idea that this verse is referring to literal Jerusalem is based upon the Catholic theological foolishness called futurism, that applies symbolic literally and places the fulfillment of the prophecies exclusively at the end of the world. The attack upon the correct application of this verse has been a major attack of Satan throughout the reading of the New Testament. Literal Jerusalem ceased to be the symbol of prophetic Jerusalem in the time of Christ, when literal prophecy changed the spiritual application. This revelation was a major teaching established by the apostle Paul. The trampling down of Jerusalem identifies the twelve hundred and sixty years of papal darkness from the year of 538 to 1798.

Андешае, ки ин оят ба Ерусалими воқеӣ ишора мекунад, бар аблаҳии илоҳиётии католикӣ, ки футуризм ном дорад, асос ёфтааст; он чизҳои рамзиро ба таври воқеӣ татбиқ мекунад ва иҷрошавии нубувватҳоро танҳо ба охири ҷаҳон нисбат медиҳад. Ҳамла бар татбиқи дурусти ин оят дар тамоми мутолиаи Аҳди Ҷадид яке аз ҳамлаҳои бузурги Шайтон будааст. Ерусалими воқеӣ дар замони Масеҳ аз он будан, ки рамзи Ерусалими нубувватӣ бошад, бозмонд, вақте ки нубуввати воқеӣ татбиқи рӯҳониро тағйир дод. Ин ваҳй яке аз таълимоти асосие буд, ки аз ҷониби расул Павлус муқаррар карда шуд. Поймол гардидани Ерусалим ҳазору дусаду шаст соли торикии папавиро аз соли 538 то 1798 муайян месозад.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.

> Лекин саҳне, ки берун аз маъбад аст, берун мон ва онро чен макун; зеро он ба халқҳо дода шудааст; ва шаҳри муқаддасро онҳо чиҳилу ду моҳ поймол хоҳанд кард. Ваҳй 11:2.

Jerusalem of prophecy ceased to be the symbol of the chosen city at the cross.

Ерусалими нубувват дар салиб дигар рамзи шаҳри баргузида набуд.

> “How many there are who feel that it would be a good thing to tread the soil of old Jerusalem, and that their faith would be greatly strengthened by visiting the scenes of the Saviour’s life and death! But old Jerusalem will never be a sacred place until it is cleansed by the refining fire from heaven.” Review and Herald, June 9, 1896.

> «Чӣ қадар бисёранд онҳое, ки чунин меҳисобанд, ки қадам задан бар хоки Ерусалими қадим амри некӯест, ва имони онҳо бо зиёрати маконҳои ҳаёт ва марги Наҷотдиҳанда бисёр қавӣ хоҳад шуд! Аммо Ерусалими қадим ҳаргиз макони муқаддас нахоҳад шуд, то он даме ки бо оташи поккунандаи осмон пок карда нашавад». Review and Herald, June 9, 1896.

Once Jesus led the disciples to the time of the end in 1798 in verse twenty-four, He then introduced the Millerite time when the announcement of the first angel arrived into history.

Пас аз он ки Исо шогирдонро дар ояти бисту чаҳор ба замони анҷом, ба соли 1798, бурд, Ӯ сипас замони миллериёнро муаррифӣ кард, ҳангоме ки эълони фариштаи аввал ба саҳнаи таърих ворид шуд.

> And there shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; Men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth: for the powers of heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in a cloud with power and great glory. And when these things begin to come to pass, then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh. Luke 21:25–28.

> Ва дар офтоб, ва дар моҳ, ва дар ситорагон аломатҳо хоҳад буд; ва бар замин тангии халқҳо, бо ҳайрату саргардонӣ; баҳр ва мавҷҳо ғуруш хоҳанд кард; дилҳои мардум аз тарс ва аз интизори он чи бар ҷаҳон хоҳад омад, беҳол хоҳад шуд; зеро қувваҳои осмон ба ларза хоҳанд омад. Ва он гоҳ Писари Одамро хоҳанд дид, ки дар абре бо қудрат ва ҷалоли бузург меояд. Ва ҳангоме ки ин чизҳо оғоз ба воқеъ шудан кунанд, пас боло нигаред ва сарҳои худро баланд кунед; зеро наҷоти шумо наздик мешавад. Луқо 21:25–28.

The signs that introduced the Millerite history were fulfilled in agreement with the never-failing power of God’s Word.

Нишонаҳое, ки таърихи миллериро оғоз бахшиданд, мувофиқи қудрати ҳаргиз хато накунандаи Каломи Худо ба иҷро расиданд.

> “The signs in the sun, moon, and stars have been fulfilled.” Review and Herald, November 22, 1906.

> «Нишонаҳо дар офтоб, моҳ ва ситорагон ба иҷро расидаанд». Review and Herald, November 22, 1906.

We will continue Luke chapter twenty-one in the next article.

Мо фасли бисту якуми Инҷили Луқоро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “December 16, 1848, the Lord gave me a view of the shaking of the powers of the heavens. I saw that when the Lord said ‘heaven,’ in giving the signs recorded by Matthew, Mark, and Luke, He meant heaven, and when He said ‘earth’ He meant earth. The powers of heaven are the sun, moon, and stars. They rule in the heavens. The powers of earth are those that rule on the earth. The powers of heaven will be shaken at the voice of God. Then the sun, moon, and stars will be moved out of their places. They will not pass away, but be shaken by the voice of God.

> «16 декабри соли 1848, Худованд ба ман рӯъёе аз такон хӯрдани қувваҳои осмонро дод. Ман дидам, ки вақте Худованд, ҳангоми додани аломатҳои сабтшуда аз ҷониби Матто, Марқус ва Луқо, “осмон” гуфта буд, Ӯ осмонро дар назар дошт; ва вақте “замин” гуфта буд, Ӯ заминро дар назар дошт. Қувваҳои осмон офтоб, моҳ ва ситорагон мебошанд. Онҳо дар осмон ҳукмронӣ мекунанд. Қувваҳои замин онҳоянд, ки бар замин ҳукмронӣ мекунанд. Қувваҳои осмон бо овози Худо такон хоҳанд хӯрд. Он гоҳ офтоб, моҳ ва ситорагон аз ҷойҳои худ ба ҳаракат оварда хоҳанд шуд. Онҳо нобуд нахоҳанд шуд, балки бо овози Худо такон хоҳанд хӯрд.

> “Dark, heavy clouds came up and clashed against each other. The atmosphere parted and rolled back; then we could look up through the open space in Orion, whence came the voice of God. The Holy City will come down through that open space. I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

> «Абрҳои торик ва вазнин боло омаданд ва ба ҳамдигар бархӯрданд. Фазо ҷудо шуд ва ба ақиб ғелид; он гоҳ мо тавонистем аз миёни фазои кушода дар Орион ба боло назар афканем, ки аз он ҷо овози Худо омад. Шаҳри Муқаддас аз тариқи он фазои кушода фуруд хоҳад омад. Ман дидам, ки қудратҳои замин ҳоло ба ларза андохта мешаванд ва рӯйдодҳо ба тартиб ба вуқӯъ меоянд. Ҷанг, ва овозаҳои ҷанг, шамшер, қаҳтӣ ва вабо аввал қудратҳои заминро ба ларза меандозанд; сипас овози Худо офтоб, моҳ ва ситорагонро, ҳамчунин ин заминро низ, ба ларза хоҳад андохт. Ман дидам, ки ба ларза омадани қудратҳо дар Аврупо, чунон ки баъзеҳо таълим медиҳанд, ба ларза омадани қудратҳои осмон нест, балки он ба ларза омадани халқҳои хашмгин аст». Навиштаҳои Аввалин, 41.

Back to Articles