Article

# Future for America and July 18, 2020 - Number Six

Ояндаи Амрико ва 18 июли соли 2020 — Шумораи шаш

The Ensign

Нишона

Author

Jeff Pippenger

Published

September 23, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

> And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. Revelation 11:11, 12.

> Ва баъд аз се рӯз ва ним рӯҳи ҳаёт аз ҷониби Худо ба онҳо даромад, ва онҳо бар пойҳои худ истоданд; ва тарси азиме бар онҳое афтод, ки онҳоро медиданд. Ва онҳо овози бузургеро аз осмон шуниданд, ки ба онҳо мегуфт: «Ба ин ҷо боло оед». Ва онҳо дар абре ба осмон сууд карданд; ва душманонашон онҳоро диданд. Ваҳй 11:11, 12.

After being trampled down in the street, Elijah and Moses receive the Comforter and they then stand upon their feet. Ezekiel’s valley of bones first hear a noise and then experience a shaking, but they were still without breath.

Пас аз он ки дар кӯча поймол карда шуданд, Илёс ва Мусо Тасаллидиҳандаро қабул мекунанд ва он гоҳ бар поҳои худ меистанд. Устухонҳои водии Ҳизқиёл нахуст овозеро мешунаванд ва сипас ба ларзиш меоянд, аммо онҳо ҳанӯз бе нафас буданд.

> So I prophesied as I was commanded: and as I prophesied, there was a noise, and behold a shaking, and the bones came together, bone to his bone. And when I beheld, lo, the sinews and the flesh came up upon them, and the skin covered them above: but there was no breath in them. Ezekiel 37:7, 8.

> Пас ман, чунон ки амр шуда будам, нубувват кардам; ва ҳангоме ки нубувват мекардам, овозе баромад, ва инак, ларзише падид омад, ва устухонҳо ба ҳам омаданд, ҳар устухон ба устухони худ. Ва чун нигаристам, инак, пайҳо ва гӯшт бар онҳо пайдо шуданд, ва пӯст аз боло онҳоро пӯшонид; аммо дар онҳо нафасе набуд. Ҳизқиёл 37:7, 8.

When the bodies have been reconstituted, they hear the message of the four winds.

Вақте ки баданҳо аз нав барқарор карда мешаванд, онҳо паёми чор бодро мешунаванд.

> Then said he unto me, Prophesy unto the wind, prophesy, son of man, and say to the wind, Thus saith the Lord God; Come from the four winds, O breath, and breathe upon these slain, that they may live. So I prophesied as he commanded me, and the breath came into them, and they lived, and stood up upon their feet, an exceeding great army. Ezekiel 37:9, 10.

> Пас ба ман гуфт: «Ба бод нубувват намо, нубувват намо, эй писари одам, ва ба бод бигӯ: Ҳамин тавр Худованд Худо мегӯяд: Эй нафас, аз чор бод биё ва бар ин кушташудагон бибар, то зинда шаванд». Пас, чунон ки Ӯ ба ман амр фармуда буд, нубувват намудам, ва нафас ба онҳо даромад, ва онҳо зинда шуданд, ва бар пойҳои худ истоданд, лашкари бисёр азиме. Ҳизқиёл 37:9, 10.

All the prophets identify the end of the world, so the passage from Ezekiel produces a dilemma for those who wish to avoid the message of Revelation eleven’s two prophets. Of course, for those who wish to reject the message the easiest lie they can tell themselves is that Revelation eleven is just a history that represents the French Revolution, and it has no end of the world application. But if you accept the premise that even Revelation eleven identifies the end of the world, then you must reconcile the fact that the mighty army at the end of the world that presents the third angel’s message in a loud cry is identified as being dead and resurrected in advance of their standing up as God’s army.

Ҳамаи анбиё охири ҷаҳонро муайян менамоянд, бинобар ин, ин порча аз Ҳизқиёл барои онҳое, ки мехоҳанд аз паёми ду набии Ваҳй боби ёздаҳ канораҷӯӣ кунанд, як муаммо ба вуҷуд меоварад. Албатта, барои онҳое ки мехоҳанд ин паёмро рад намоянд, осонтарин дурӯғе, ки метавонанд ба худ бигӯянд, ин аст, ки Ваҳй боби ёздаҳ фақат як таърихест, ки Инқилоби Фаронсаеро намояндагӣ мекунад, ва он ҳеҷ татбиқе ба охири ҷаҳон надорад. Аммо агар шумо ин пешфарзро бипазиред, ки ҳатто Ваҳй боби ёздаҳ низ охири ҷаҳонро муайян мекунад, пас бояд ин ҳақиқатро мувофиқ созед, ки лашкари азими охири ҷаҳон, ки паёми фариштаи сеюмро дар нидои баланд пешкаш мекунад, пеш аз он ки ҳамчун лашкари Худо бархезад, ҳамчун мурда ва эҳёшуда муаррифӣ шудааст.

> Then he said unto me, Son of man, these bones are the whole house of Israel: behold, they say, Our bones are dried, and our hope is lost: we are cut off for our parts. Therefore prophesy and say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, O my people, I will open your graves, and cause you to come up out of your graves, and bring you into the land of Israel. And ye shall know that I am the Lord, when I have opened your graves, O my people, and brought you up out of your graves, And shall put my spirit in you, and ye shall live, and I shall place you in your own land: then shall ye know that I the Lord have spoken it, and performed it, saith the Lord. Ezekiel 37:11–14.

> Баъд ӯ ба ман гуфт: «Эй фарзанди одам, ин устухонҳо тамоми хонадони Исроил мебошанд; инак, онҳо мегӯянд: “Устухонҳои мо хушк шудаанд, ва умеди мо барбод рафтааст; мо аз барои қисматҳои худ бурида шудаем.” Пас нубувват намо ва ба онҳо бигӯ: “Худованд Худо чунин мегӯяд: Инак, эй қавми Ман, Ман қабрҳои шуморо хоҳам кушод, ва шуморо аз қабрҳоятон берун хоҳам овард, ва шуморо ба замини Исроил хоҳам овард. Ва шумо хоҳед донист, ки Ман Худованд ҳастам, ҳангоме ки қабрҳои шуморо мекушоям, эй қавми Ман, ва шуморо аз қабрҳоятон берун меоварам, ва Рӯҳи Худро дар шумо хоҳам ниҳод, ва шумо зинда хоҳед шуд, ва шуморо дар замини худатон қарор хоҳам дод; он гоҳ хоҳед донист, ки Ман, Худованд, инро гуфтаам ва ба ҷо овардаам”, мегӯяд Худованд». Ҳизқиёл 37:11–14.

Christ ascended into heaven with a cloud and He returns with clouds, and the clouds represent angels. Moses and Elijah ascend up into heaven in a cloud that represents the message of the third angel that flies in the midst of heaven at the Sunday law in the United States. Moses and Elijah ascend up into heaven at the Sunday law in connection with a message of Islam.

Масеҳ бо абре ба осмон сууд кард, ва Ӯ бо абрҳо бозмегардад; ва абрҳо рамзи фариштагон мебошанд. Мусо ва Илёс дар абре, ки паёми фариштаи сеюмро ифода мекунад, ба осмон сууд мекунанд; он фаришта дар миёни осмон парвоз мекунад дар замони қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида. Мусо ва Илёс дар замони қонуни якшанбе, дар иртибот бо паёме аз ислом, ба осмон сууд мекунанд.

Isaiah identifies many of the truths connected with this history and in the very same passage that Jesus referenced to identify His work. He employed the prophets Elijah and Elisha as examples of a prophetic message not being received by their own countrymen, and it immediately brought those of the church in Nazareth to anger and they sought to kill him.

Ишаъё бисёр ҳақиқатҳоро, ки ба ин таърих алоқаманданд, муайян месозад, ва ин маҳз дар ҳамон порчаест, ки Исо барои муайян сохтани кори Худ ба он истинод намуд. Ӯ анбиё Илёс ва Алишаро ҳамчун намунаҳои он истифода бурд, ки паёми нубувватиро ҳамватанони худи онҳо напазируфтанд; ва ин дарҳол касонеро, ки аз калисо дар Носира буданд, ба ғазаб овард, ва онҳо қасди куштани Ӯро карданд.

> The spirit of the Lord God is upon me; because the Lord hath anointed me to preach good tidings unto the meek; he hath sent me to bind up the brokenhearted, to proclaim liberty to the captives, and the opening of the prison to them that are bound; To proclaim the acceptable year of the Lord, and the day of vengeance of our God; to comfort all that mourn; To appoint unto them that mourn in Zion, to give unto them beauty for ashes, the oil of joy for mourning, the garment of praise for the spirit of heaviness; that they might be called trees of righteousness, the planting of the Lord, that he might be glorified. And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. And strangers shall stand and feed your flocks, and the sons of the alien shall be your plowmen and your vinedressers. But ye shall be named the Priests of the Lord: men shall call you the Ministers of our God: ye shall eat the riches of the Gentiles, and in their glory shall ye boast yourselves. For your shame ye shall have double; and for confusion they shall rejoice in their portion: therefore in their land they shall possess the double: everlasting joy shall be unto them. For I the Lord love judgment, I hate robbery for burnt offering; and I will direct their work in truth, and I will make an everlasting covenant with them. And their seed shall be known among the Gentiles, and their offspring among the people: all that see them shall acknowledge them, that they are the seed which the Lord hath blessed. I will greatly rejoice in the Lord, my soul shall be joyful in my God; for he hath clothed me with the garments of salvation, he hath covered me with the robe of righteousness, as a bridegroom decketh himself with ornaments, and as a bride adorneth herself with her jewels. For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations.

> Рӯҳи Худованди Парвардигор бар ман аст, зеро ки Парвардигор маро тадҳин намудааст, то ба фурӯтанон муждаи нек биёварам; Ӯ маро фиристодааст, то дилшикастагонро шифо диҳам, озодиро ба асирон эълон намоям, ва кушода шудани зиндонро ба бастагони занҷир; то соли мақбули Парвардигор ва рӯзи интиқоми Худои моро эълон намоям; то ҳамаи мотамдоронро тасаллӣ диҳам; то барои мотамдорони Сион муқаррар намоям, ки ба онҳо ба ҷойи хокистар зебоӣ, ба ҷойи мотам равғани шодӣ, ва ба ҷойи рӯҳи малол либоси ситоиш бахшам; то онҳоро дарахтони адолат, ниҳоли Парвардигор номанд, то ки Ӯ ҷалол ёбад. Ва онҳо вайрониҳои қадимиро бино хоҳанд кард, харобиҳои пешинаро барқарор хоҳанд намуд, ва шаҳрҳои валангор, харобиҳои наслҳои бисёрро аз нав обод хоҳанд кард. Ва бегонагон истода рамаҳои шуморо хоҳанд чаронд, ва писарони ғариб шудгоркунандагон ва токпарварони шумо хоҳанд буд. Аммо шумо коҳинони Парвардигор номида хоҳед шуд; мардум шуморо хизматгузорони Худои мо хоҳанд гуфт; шумо сарвати халқҳоро хоҳед хӯрд, ва ба ҷалоли онҳо хоҳед болид. Ба ивази расвоии худ шумо дучанд хоҳед гирифт; ва ба ивази хиҷолат онҳо аз насиби худ шод хоҳанд шуд; бинобар ин, дар замини худ дучандро соҳиб хоҳанд шуд; шодии ҷовидонӣ насиби онҳо хоҳад буд. Зеро ки Ман, Парвардигор, доварии одилонаро дӯст медорам, ғоратро барои қурбонии сӯхтанӣ бад мебинам; ва кори онҳоро ба ростӣ роҳнамоӣ хоҳам кард, ва бо онҳо аҳди ҷовидонӣ хоҳам баст. Ва насли онҳо дар миёни халқҳо машҳур хоҳад шуд, ва зурриёти онҳо дар миёни қавмҳо; ҳамаи онҳое ки онҳоро мебинанд, эътироф хоҳанд кард, ки онҳо насле ҳастанд, ки Парвардигор баракаташон додааст. Ман дар Парвардигор бағоят шод хоҳам шуд, ҷонам дар Худои ман хурсанд хоҳад гардид; зеро ки Ӯ маро бо либосҳои наҷот пӯшонидааст, бо ҷомаи адолат маро фаро гирифтааст, мисли домоде ки худро бо зинат оро медиҳад, ва мисли арӯсе ки худро бо ҷавоҳироти худ меорояд. Зеро чунон ки замин навдаи худро мерӯёнад, ва чунон ки боғ он чиро ки дар он кошта шудааст, мерӯёнад, ҳамон тавр Худованди Парвардигор адолат ва ситоишро дар пеши ҳамаи халқҳо мерӯёнад.

> For Zion’s sake will I not hold my peace, and for Jerusalem’s sake I will not rest, until the righteousness thereof go forth as brightness, and the salvation thereof as a lamp that burneth. And the Gentiles shall see thy righteousness, and all kings thy glory: and thou shalt be called by a new name, which the mouth of the Lord shall name. Thou shalt also be a crown of glory in the hand of the Lord, and a royal diadem in the hand of thy God. Thou shalt no more be termed Forsaken; neither shall thy land any more be termed Desolate: but thou shalt be called Hephzibah, and thy land Beulah: for the Lord delighteth in thee, and thy land shall be married. For as a young man marrieth a virgin, so shall thy sons marry thee: and as the bridegroom rejoiceth over the bride, so shall thy God rejoice over thee. I have set watchmen upon thy walls, O Jerusalem, which shall never hold their peace day nor night: ye that make mention of the Lord, keep not silence. And give him no rest, till he establish, and till he make Jerusalem a praise in the earth. The Lord hath sworn by his right hand, and by the arm of his strength, Surely I will no more give thy corn to be meat for thine enemies; and the sons of the stranger shall not drink thy wine, for the which thou hast laboured: But they that have gathered it shall eat it and praise the Lord; and they that have brought it together shall drink it in the courts of my holiness. Go through, go through the gates; prepare ye the way of the people; cast up, cast up the highway; gather out the stones; lift up a standard for the people. Behold, the Lord hath proclaimed unto the end of the world, Say ye to the daughter of Zion, Behold, thy salvation cometh; behold, his reward is with him, and his work before him. And they shall call them, The holy people, The redeemed of the Lord: and thou shalt be called, Sought out, A city not forsaken. Isaiah 61:1–62:12.

> Ба хотири Сион ман хомӯш нахоҳам истод, ва ба хотири Ерусалим ором нахоҳам гирифт, то даме ки адолати он мисли равшанӣ падид ояд, ва наҷоти он мисли чароғе ки месӯзад. Ва халқҳо адолати туро хоҳанд дид, ва ҳамаи подшоҳон ҷалоли туро; ва туро бо номи наве хоҳанд хонд, ки даҳони Худованд онро ном хоҳад ниҳод. Ту низ тоҷи ҷалол дар дасти Худованд хоҳӣ буд, ва афсари подшоҳӣ дар кафи дасти Худои худ. Туро дигар «Таркшуда» нахоҳанд номид; ва замини туро дигар «Вайрона» нахоҳанд гуфт; балки туро «Ҳефзибо» хоҳанд хонд, ва замини туро «Беуло»; зеро Худованд аз ту хушнуд аст, ва замини ту ба никоҳ дода хоҳад шуд. Зеро чунон ки ҷавоне духтареро ба занӣ мегирад, ончунон писаронат туро ба никоҳ хоҳанд гирифт; ва чунон ки домод аз арӯс шодӣ мекунад, ончунон Худои ту аз ту шодӣ хоҳад кард. Ман бар ҳисорҳои ту, эй Ерусалим, посбонон гузоштаам, ки рӯзу шаб ҳеҷ гоҳ хомӯш нахоҳанд монд; эй шумо, ки Худовандро ба ёд меоваред, хомӯш набошед. Ва ба Ӯ оромӣ надиҳед, то даме ки Ӯ Ерусалимро барқарор созад ва онро дар замин мояи ситоиш гардонад. Худованд ба дасти рости Худ ва ба бозуи қудрати Худ қасам хӯрдааст: «Ба яқин, Ман дигар ғаллаи туро барои хӯроки душманонат нахоҳам дод; ва писарони бегона шароби туро, ки барои он меҳнат кашидаӣ, нахоҳанд нӯшид; балки онҳое ки онро ҷамъ овардаанд, онро хоҳанд хӯрд ва Худовандро ситоиш хоҳанд кард; ва онҳое ки онро гирд овардаанд, онро дар саҳнҳои қудси Ман хоҳанд нӯшид». Гузаред, гузаред аз дарвозаҳо; роҳи қавмро омода кунед; шоҳроҳро баланд созед, баланд созед; сангҳоро барчинед; парчамеро барои қавм барафрозед. Инак, Худованд то ақсои ҷаҳон нидо кардааст: ба духтари Сион бигӯед: «Инак, наҷоти ту меояд; инак, подоши Ӯ бо Ӯст, ва мукофоти амали Ӯ пеши рӯи Ӯст». Ва онҳоро «Қавми муқаддас», «Раҳоёфтагони Худованд» хоҳанд хонд; ва туро «Ҷустуҷӯшуда», «Шаҳре ки тарк нашудааст» хоҳанд номид. Ишаъё 61:1–62:12.

The Lord enters into “an everlasting covenant” with the one hundred and forty-four thousand who have previously been “forsaken,” but then become “a city” that is “not forsaken.” They were “desolate,” and dead in the street. Isaiah identifies them as the “Priests of the Lord,” the Lord’s “ministers,” a “holy people” and the “watchmen” on the walls of Zion.

Худованд бо яксаду чилу чаҳор ҳазор, ки пештар «таркшуда» буданд, вале баъдан «шаҳре» мешаванд, ки «таркшуда нест», «аҳди ҷовидонӣ» мебандад. Онҳо «вайрон» буданд ва дар кӯча мурда мехобиданд. Ишаъё онҳоро ҳамчун «коҳинони Худованд», «хидматгузорони» Худованд, «қавми муқаддас» ва «посбонон»-и деворҳои Сион муаррифӣ мекунад.

In contrast with those who rejoiced over their dead bodies, God then rejoices over them “as the bridegroom rejoiceth over the bride.” The bride has then been made ready. Just as in the promise to Philadelphia the Lord gives them a “new name,” and He identifies their name as “Hephzibah” and “Beulah.” Hephzibah means my delight is in her, and Beulah means to marry. The Lord marries those represented by Elijah and Moses.

Бар хилофи онҳое ки бар ҷасадҳои мурдаи онҳо шодӣ мекарданд, Худо он гоҳ бар онҳо «чун домод бар арӯс шодӣ мекунад» шодӣ менамояд. Арӯс он гоҳ омода сохта шудааст. Ҳамон тавре ки дар ваъда ба Филаделфия Худованд ба онҳо «номи нав» медиҳад, Ӯ номи онҳоро «Ҳефсибоҳ» ва «Беулоҳ» муайян мекунад. Ҳефсибоҳ маънои онро дорад, ки лаззати Ман дар ӯст, ва Беулоҳ маънои издивоҷ карданро дорад. Худованд бо онҳое ки аз ҷониби Илёс ва Мусо муаррифӣ шудаанд, издивоҷ мекунад.

The work they are given is to prepare the way for Christ Second Coming by preaching the “good tidings” of Christ and His righteousness “unto the end of the world.” They have been anointed by the Comforter in the outpouring of the Spirit and will then be lifted “up as a standard,” as “a great voice from heaven” says “unto them, Come up hither.” They will then be as “a crown of glory” and “a royal diadem” in the hand of the Lord. Zechariah identifies the same crown as an ensign, while also placing the event during the time of the latter rain.

Коре, ки ба онҳо супурда шудааст, ин аст, ки роҳи Омадани Дуюми Масеҳро бо мавъиза кардани «хушхабар»-и Масеҳ ва адолати Ӯ «то ақсои ҷаҳон» тайёр созанд. Онҳо ба воситаи Тасаллибахш дар фурӯрезиши Рӯҳ тадҳин гардидаанд ва сипас «чун парчам» «бардошта» хоҳанд шуд, чунон ки «овози бузурге аз осмон» ба «онҳо» мегӯяд: «Ба ин ҷо боло оед». Он гоҳ онҳо дар дасти Худованд мисли «тоҷи ҷалол» ва «диадемаи подшоҳӣ» хоҳанд буд. Закарё ҳамон тоҷро ҳамчун аломат муайян мекунад, ва ҳамчунин ин воқеаро дар айёми борони охир ҷой медиҳад.

> And the Lord their God shall save them in that day as the flock of his people: for they shall be as the stones of a crown, lifted up as an ensign upon his land. For how great is his goodness, and how great is his beauty! corn shall make the young men cheerful, and new wine the maids. Ask ye of the Lord rain in the time of the latter rain; so the Lord shall make bright clouds, and give them showers of rain, to every one grass in the field. Zechariah 9:16–10:1.

> Ва Худованд Худои онҳо дар он рӯз онҳоро, мисли рамаи қавми Худ, наҷот хоҳад дод; зеро онҳо мисли сангҳои тоҷ хоҳанд буд, ки чун парчаме бар замини Ӯ барафрошта мешаванд. Зеро чӣ қадар бузург аст некии Ӯ, ва чӣ қадар бузург аст ҷамоли Ӯ! Ғалла ҷавононро шодмон хоҳад сохт, ва шароби нав духтаронро. Аз Худованд дар вақти борони охирин борон талаб кунед; пас Худованд абрҳои барқнок падид хоҳад овард, ва ба онҳо борони фаровон хоҳад дод, ба ҳар кас алафи саҳро. Закарё 9:16–10:1.

They will be the “flock of His people,” but the Lord has a second flock who are then still in Babylon who he will also call. Their work will be to rebuild the “old” waste places and the “desolations” of many generations. They will be those who return and reestablish the old paths that have been rejected and covered up within Adventism and without Adventism. They will return to the Millerite foundational truths and present them in their purity to Laodicean Adventism and they will also present a message to those outside of Adventism concerning the “old” truths connected with God’s law, especially the Sabbath. In doing so they will use the histories of many generations to illustrate the new history. Their work will take place during the latter rain, when the judgments of God are in the land. When the Lord with His right hand, lifts them up as an ensign the entire world that had previously rejoiced over their dead bodies lying in the street will see the ensign, and hear the watchmen’s warning trumpet.

Онҳо «рамаи қавми Ӯ» хоҳанд буд, вале Худованд рамаи дуюме низ дорад, ки он вақт ҳанӯз дар Бобил аст ва Ӯ онҳоро низ даъват хоҳад кард. Кори онҳо аз нав бино карданӣ «харобаҳои» куҳан ва «вайрониҳои» наслҳои бисёр хоҳад буд. Онҳо ҳамонҳое хоҳанд буд, ки бозгашта, роҳҳои куҳанеро, ки дар дохили Адвентизм ва берун аз Адвентизм рад ва пӯшида шуда буданд, аз нав барқарор менамоянд. Онҳо ба ҳақиқатҳои бунёдии миллерӣ бармегарданд ва онҳоро дар покии худ ба Адвентизми Лоудиқия пешниҳод хоҳанд кард, ва ҳамчунин ба онҳое ки берун аз Адвентизманд, дар бораи ҳақиқатҳои «куҳан»-и вобаста ба шариати Худо, махсусан рӯзи шанбе, паём хоҳанд расонд. Ҳангоми анҷом додани ин кор онҳо таърихҳои наслҳои бисёрро барои тавзеҳи таърихи нав ба кор хоҳанд бурд. Кори онҳо дар вақти борони охир сурат хоҳад гирифт, вақте ки довариҳои Худо дар замин ҳастанд. Вақте ки Худованд бо дасти рости Худ онҳоро чун парчам боло мебардорад, тамоми ҷаҳон, ки пештар бар ҷасадҳои мурдаи онҳо, ки дар кӯча хобида буданд, шодӣ карда буд, он парчамро хоҳад дид ва карнаи огоҳкунандаи посбононро хоҳад шунид.

> All ye inhabitants of the world, and dwellers on the earth, see ye, when he lifteth up an ensign on the mountains; and when he bloweth a trumpet, hear ye. Isaiah 18:3.

> Эй ҳамаи сокинони ҷаҳон, ва ҳамаи иқоматкунандагони замин, бубинед, ҳангоме ки Ӯ бар кӯҳҳо байрақе барафрозад; ва ҳангоме ки карнае бинавозад, бишнавед. Ишаъё 18:3.

In chapter eleven of Revelation when those who had been rejoicing over their dead bodies see them stand up “great fear fell upon them which saw them.”

Дар боби ёздаҳуми Ваҳй, вақте онҳое ки бар ҷасадҳои мурдаи онҳо шодмонӣ мекарданд, диданд, ки онҳо бархостанд, «тарси бузург бар онҳое ки онҳоро диданд, афтод».

> Then shall the Assyrian fall with the sword, not of a mighty man; and the sword, not of a mean man, shall devour him: but he shall flee from the sword, and his young men shall be discomfited. And he shall pass over to his strong hold for fear, and his princes shall be afraid of the ensign, saith the Lord, whose fire is in Zion, and his furnace in Jerusalem. Isaiah 31:8, 9.

> Он гоҳ Ашшур бо шамшер фурӯ хоҳад афтод, аммо на аз дасти марди қавӣ; ва шамшер, на аз дасти марди одӣ, ӯро хоҳад хӯрд; вале ӯ аз шамшер хоҳад гурехт, ва ҷавононаш мағлуб хоҳанд шуд. Ва аз тарс ба қалъаи худ хоҳад гузашт, ва миронаш аз байрақ ба ҳарос хоҳанд афтод, мегӯяд Худованд, ки оташи Ӯ дар Сион аст, ва кӯраи Ӯ дар Ерусалим. Ишаъё 31:8, 9.

All the prophet’s testimonies come together in the book of Revelation. The Assyrian represents the king of the north in Daniel eleven verse forty to forty-five who comes to his end with none to help. When the one hundred and forty-four thousand, who are God’s watchmen, blow the trumpet the entire world will hear and be afraid. Those represented by the two prophets will be “anointed” by the Comforter “to preach good tidings” that are the “tidings out of the east and out of the north” that “trouble” the king of the north in Daniel chapter eleven verse forty-four and that marks the beginning of the persecution of the Sunday law crisis. At that time the Gentiles will respond to the message to come out of Babylon and come and join the priests of the Lord, who are also represented as “a root of Jesse,” thus identifying the biblical methodology that they will use to present the warning message unto the Gentiles.

Ҳамаи шаҳодатҳои набӣ дар китоби Ваҳй ба ҳам меоянд. Ашшурӣ подшоҳи шимолро дар Дониёл 11:40–45 намояндагӣ мекунад, ки ба анҷоми худ мерасад ва ҳеҷ касе барои ёрии ӯ нахоҳад буд. Вақте ки яксаду чилу чор ҳазор нафар, ки посбонони Худо мебошанд, карнай менавозанд, тамоми ҷаҳон хоҳад шунид ва хоҳад тарсид. Онҳое ки бо ду набӣ намояндагӣ шудаанд, аз ҷониби Тасаллидиҳанда «масҳ» хоҳанд шуд, «то башорати нек мавъиза кунанд», ки ҳамон «хабарҳо аз шарқ ва аз шимол» мебошанд, ки подшоҳи шимолро дар Дониёл 11:44 «ошуфта» месозанд, ва ин оғози таъқиботи бӯҳрони қонуни якшанберо нишон медиҳад. Дар он вақт халқҳо ба паёми аз Бобил берун омадан посух хоҳанд дод ва омада ба коҳинони Худованд, ки ҳамчунин ҳамчун «решаи Йисой» намояндагӣ шудаанд, хоҳанд пайваст; ва ҳамин тавр усули Китоби Муқаддасеро муайян мекунад, ки онҳо ба воситаи он паёми огоҳкунандагонаро ба халқҳо пешниҳод хоҳанд кард.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:10–12.

> Ва дар он рӯз решае аз Йисой хоҳад буд, ки ҳамчун аломате барои халқҳо барпо хоҳад истод; халқҳои ғайрияҳудӣ ба сӯи ӯ хоҳанд омад; ва оромгоҳи ӯ пурҷалол хоҳад буд. Ва дар он рӯз чунин хоҳад шуд, ки Худованд дасти Худро бори дуюм дароз хоҳад кард, то бақияи қавми Худро, ки боқӣ мондаанд, аз Ашшур, ва аз Миср, ва аз Патрус, ва аз Куш, ва аз Элом, ва аз Шинор, ва аз Ҳамот, ва аз ҷазираҳои баҳр бозпас орад. Ва Ӯ барои халқҳо аломате барпо хоҳад кард, ва рондашудагони Исроилро ҷамъ хоҳад овард, ва парокандагони Яҳудоро аз чор гӯшаи замин гирд хоҳад овард. Ишаъё 11:10–12.

The Lord gathered His people on September 11, 2001 with the message that identified Islam’s attack as the arrival of the third woe. The Lord gathers His people again a second time after they have been dead in the street. When He does so those gathered are identified as “the outcasts of Israel,” the “dispersed of Judah.” They were cast out into the streets on July 18, 2020, but they are gathered a second time to be the ensign that gathers God’s other flock that are still in Babylon. The gathering of those still in Babylon begins at the Sunday law in the United States, which is the second of two voices in Revelation eighteen.

Худованд қавми Худро 11-уми сентябри соли 2001 бо паёме ҷамъ овард, ки ҳамлаи Исломро ҳамчун омадани войи сеюм муайян мекард. Худованд қавми Худро боз бори дуюм, пас аз он ки онҳо дар кӯча мурда буданд, ҷамъ меоварад. Вақте ки Ӯ чунин мекунад, онҳое ки ҷамъ оварда мешаванд, ҳамчун «рондашудагони Исроил» ва «парокандагони Яҳудо» шинохта мешаванд. Онҳо 18-уми июли соли 2020 ба кӯчаҳо ронда шуданд, аммо бори дуюм ҷамъ оварда мешаванд, то он нишоне бошанд, ки рамаи дигари Худоро, ки ҳанӯз дар Бобиланд, ҷамъ меоварад. Ҷамъ омадани онҳое ки ҳанӯз дар Бобиланд, аз қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида оғоз меёбад, ки он дуюми ду овоз дар Ваҳй боби ҳаждаҳ аст.

The first gathering took place on September 11, 2001 when Islam struck the United States. As the ensign that is to be gathered a second time they are represented as the root of Jesse, which is a symbol which represents the work of Alpha and Omega illustrating the end of a thing with the beginning of a thing. The first gathering was marked by an Islamic strike upon the United States and illustrates and identifies an Islamic strike upon the United States as the second gathering. When the root of Jesse stands for an ensign to the Gentiles his “rest” shall be glorious, for the ensign will lead those still in Babylon back to the biblical old path of the seventh-day Sabbath, thus marking the raising of the ensign for the Gentiles at the Sunday law crisis.

Ҷамъомади аввал 11 сентябри соли 2001 ба амал омад, ҳангоме ки Ислом ба Иёлоти Муттаҳида зарба зад. Чун аломате, ки бояд бори дуюм ҷамъ оварда шавад, онҳо ҳамчун решаи Йисой муаррифӣ мегарданд, ки ин рамзест, ки кори Алфа ва Омегаро ифода намуда, анҷоми як чизро бо оғози як чиз нишон медиҳад. Ҷамъомади аввал бо зарбаи исломӣ бар Иёлоти Муттаҳида аломатгузорӣ шуд ва зарбаи исломӣ бар Иёлоти Муттаҳидаро ҳамчун ҷамъомади дуюм тасвир ва муайян мекунад. Вақте ки решаи Йисой ҳамчун аломате барои халқҳо барпо мешавад, «оромии» ӯ пурҷалол хоҳад буд, зеро он аломат касонеро, ки ҳанӯз дар Бобиланд, ба роҳи қадимии библиявии шанбеи рӯзи ҳафтум боз хоҳад овард, ва ба ҳамин тарз барафрохта шудани он аломатро барои халқҳо дар буҳрони қонуни якшанбе нишон хоҳад дод.

The “ensign” first experiences a purification process that has been illustrated in Malachi chapter three, the two temple cleansings of Christ and of course the parable of the ten virgins at the end of the Millerite movement. The purification process at the beginning is repeated to the very letter at the end, and is represented by Isaiah in connection with a singular table that has been noted in a book. The rebellion of Adventism is the counterfeit table produced in 1863 to reject and replace the two tables noted in the book of Habakkuk chapter two.

«аломат» нахуст раванди поксозиро таҷриба мекунад, ки дар боби сеюми Малокӣ, дар ду поксозии маъбад аз ҷониби Масеҳ ва, албатта, дар масали даҳ бокира дар поёни ҳаракати Миллерӣ тасвир шудааст. Раванди поксозӣ дар оғоз дар анҷом айнан, ҳарф ба ҳарф, такрор мешавад ва Ишаъё онро дар иртибот бо як ҷадвали воҳиде, ки дар китобе қайд шудааст, муаррифӣ мекунад. Исёни адвентизм ҳамон ҷадвали қалбакиест, ки соли 1863 барои рад кардан ва иваз намудани он ду ҷадвале, ки дар китоби Ҳабаққуқ, боби дуюм, қайд шудаанд, ба миён оварда шуд.

> Now go, write it before them in a table, and note it in a book, that it may be for the time to come for ever and ever: That this is a rebellious people, lying children, children that will not hear the law of the Lord: Which say to the seers, See not; and to the prophets, Prophesy not unto us right things, speak unto us smooth things, prophesy deceits: Get you out of the way, turn aside out of the path, cause the Holy One of Israel to cease from before us. Wherefore thus saith the Holy One of Israel, Because ye despise this word, and trust in oppression and perverseness, and stay thereon: Therefore this iniquity shall be to you as a breach ready to fall, swelling out in a high wall, whose breaking cometh suddenly at an instant. And he shall break it as the breaking of the potters’ vessel that is broken in pieces; he shall not spare: so that there shall not be found in the bursting of it a sherd to take fire from the hearth, or to take water withal out of the pit. For thus saith the Lord God, the Holy One of Israel; In returning and rest shall ye be saved; in quietness and in confidence shall be your strength: and ye would not. But ye said, No; for we will flee upon horses; therefore shall ye flee: and, We will ride upon the swift; therefore shall they that pursue you be swift. One thousand shall flee at the rebuke of one; at the rebuke of five shall ye flee: till ye be left as a beacon upon the top of a mountain, and as an ensign on an hill. And therefore will the Lord wait, that he may be gracious unto you, and therefore will he be exalted, that he may have mercy upon you: for the Lord is a God of judgment: blessed are all they that wait for him. For the people shall dwell in Zion at Jerusalem: thou shalt weep no more: he will be very gracious unto thee at the voice of thy cry; when he shall hear it, he will answer thee. Isaiah 30:8–19.

> Акнун бирав, онро пеши онҳо бар лавҳе бинавис ва дар китобе сабт намо, то ки барои замонҳои оянда, то абадулобод, боқӣ монад: зеро ин қавми саркаш, фарзандони дурӯғгӯ, фарзандоне ҳастанд, ки намехоҳанд шариати Худовандро бишнаванд; ки ба бинандагон мегӯянд: «Набинед»; ва ба анбиё: «Ба мо ростиро нубувват накунед; ба мо суханони мулоим бигӯед, фиребҳоро нубувват кунед. Аз роҳ дур шавед, аз тариқ канор равед, Қуддуси Исроилро аз пеши мо дур кунед». Бинобар ин, Қуддуси Исроил чунин мегӯяд: «Азбаски шумо ин каломро хор шумурда, ба зулм ва каҷравӣ таваккал намуда, бар он такя кардед, пас ин гуноҳ барои шумо мисли шикофи омодаи фурӯ рехтан хоҳад буд, ки дар девори баланди барҷаста падид омадааст, ва шикастани он ногаҳон, дар як лаҳза, фаро мерасад. Ва Ӯ онро чунон хоҳад шикаст, ки зарфи кулолро пора-пора мекунанд; ӯ раҳм нахоҳад кард, ба тавре ки дар миёни пораҳои он порчае ёфт нахоҳад шуд, то бо он аз оташдон оташ бардоранд ё аз ҳавз об бикашанд». Зеро Худованди Парвардигор, Қуддуси Исроил, чунин мегӯяд: «Дар бозгашт ва оромӣ наҷоти шумо хоҳад буд; қуввати шумо дар сукут ва таваккал хоҳад буд», вале шумо нахостед. Балки гуфтед: «Не, мо бар аспон хоҳем гурехт»; бинобар ин хоҳед гурехт. Ва: «Бар тезравон савор хоҳем шуд»; бинобар ин таъқибкунандагони шумо тез хоҳанд буд. Ҳазор кас аз таҳдиди як нафар хоҳад гурехт; аз таҳдиди панҷ нафар хоҳед гурехт, то он даме ки мисли сутуне бар қуллаи кӯҳ ва мисли парчаме бар теппа боқӣ монед. Ва аз ин рӯ Худованд мунтазир хоҳад монд, то бар шумо лутф намояд; ва аз ин рӯ сарафроз хоҳад шуд, то бар шумо раҳм кунад; зеро Худованд Худои доварист. Хушо ҳамаи онҳое ки мунтазири Ӯ ҳастанд. Зеро қавм дар Сион, дар Ерусалим, сокин хоҳад шуд; ту дигар нахоҳӣ гирист. Ӯ ба овози фиғони ту басо лутф хоҳад кард; ҳамин ки онро бишнавад, ба ту ҷавоб хоҳад дод. Ишаъё 30:8–19.

In 1863 Adventism began the process of rejecting the prophetic message of William Miller as represented upon the two sacred tables of Habakkuk. Jesus illustrates the end with the beginning. In this passage the rebels at the beginning of Adventism, also represent the rebels at the end of Adventism. In both cases the rebellion represents a rejection of the prophetic message and methodology of each history, when they proclaim to the “seers,” “See not; and to the prophets, Prophesy not unto us right things, speak unto us smooth things, prophesy deceits.”

Соли 1863 адвентизм раванди рад кардани паёми нубувватии Вилям Миллерро, ки бар ду лавҳи муқаддаси Ҳабаққуқ ба тасвир омадааст, оғоз намуд. Исо анҷомро бо оғоз мисол меорад. Дар ин порча исёнгарони оғози адвентизм ҳамчунин намояндаи исёнгарони анҷоми адвентизм мебошанд. Дар ҳар ду ҳолат исён ба рад кардани паёми нубувватӣ ва методологияи ҳар як таърих ишора мекунад, ҳангоме ки онҳо ба «бинандагон» эълон мекунанд: «Набинед; ва ба анбиё, Ба мо суханони рост нагӯед, ба мо суханони ҳамвор гӯед, фиребҳоро нубувват кунед».

They also determine to leave the path when they proclaim “Get you out of the way, turn aside out of the path, cause the Holy One of Israel to cease from before us.” The path of the righteous is the “old paths” of Jeremiah chapter six verses sixteen and seventeen. The rebels determine not to walk in the foundational truths or to hearken to the sound of the trumpet that is blown by the watchmen that have been lifted up, representing the Millerite movement and the movement of Future for America.

Ҳамчунин онҳо тасмим мегиранд, ки роҳро тарк намоянд, вақте эълон мекунанд: «Аз роҳ дур шавед, аз тариқ канор равед, Қуддуси Исроилро аз пеши мо дур созед». Роҳи одилон ҳамон «роҳҳои қадим» аст, ки дар китоби Ирмиё, боби шашум, оятҳои шонздаҳ ва ҳабдаҳ зикр шудааст. Исёнгарон тасмим мегиранд, ки на дар ҳақиқатҳои бунёдӣ роҳ раванд ва на ба садои карнае, ки аз ҷониби посбонони бардошташуда навохта мешавад, гӯш фаро диҳанд; инҳо ҳаракати Миллеритӣ ва ҳаракати Future for America-ро намояндагӣ мекунанд.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Therefore hear, ye nations, and know, O congregation, what is among them. Hear, O earth: behold, I will bring evil upon this people, even the fruit of their thoughts, because they have not hearkened unto my words, nor to my law, but rejected it. Jeremiah 6:16–19.

> Чунин мегӯяд Худованд: «Бар роҳҳо биистед, ва бингаред, ва аз роҳҳои қадим бипурсед, ки роҳи нек куҷост, ва дар он роҳ равона шавед, ва барои ҷонҳои худ оромӣ хоҳед ёфт». Аммо онҳо гуфтанд: «Мо дар он роҳ нахоҳем рафт». Ҳамчунин посбонон бар шумо таъин кардам, ки гуфтанд: «Ба садои карнай гӯш диҳед». Аммо онҳо гуфтанд: «Гӯш нахоҳем дод». Пас бишнавед, эй халқҳо, ва бидон, эй ҷамоат, он чиро, ки дар миёни онҳост. Бишнав, эй замин: инак, Ман бар ин қавм бало меоварам, яъне самари андешаҳои онҳоро, зеро ки ба суханони Ман гӯш надоданд ва шариати Маро рад карданд. Ирмиё 6:16–19.

The rebels’ refusal to walk in the old paths is also represented as their desire to “cause the Holy One of Israel to cease from before them”, and represents the rejection of the message of the Midnight Cry which is premised upon the Alpha and Omega illustrating the end of Adventism with the beginning.

Саркашон рад кардани роҳ рафтан дар роҳҳои қадимиро ҳамчунин ҳамчун хоҳиши онҳо «Он Қуддуси Исроилро аз пеши худ дур созанд» тасвир мекунад ва ин рад кардани паёми Нидои Нимашабро ифода менамояд, ки бар асоси Алфа ва Омега бино ёфтааст, ва анҷоми адвентизмро бо ибтидои он ба тасвир мекашад.

> “They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

> «Дар оғози роҳ, дар паси онҳо, нури равшане барпо гардида буд, ки фаришта ба ман гуфт он «фарёди нисфи шаб» аст. Ин нур дар тамоми тӯли роҳ медурахшид ва ба поҳои онҳо рӯшноӣ мебахшид, то ки онҳо пеш наафтанд.

> “If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

> «Агар онҳо чашмони худро ба Исо, ки андак пеши онҳо буд ва онҳоро сӯи шаҳр роҳнамоӣ мекард, устувор медоштанд, дар амон буданд. Аммо дере нагузашта баъзеҳо хаста шуданд ва гуфтанд, ки шаҳр хеле дур аст, ва онҳо умед доштанд, ки пештар ба он дохил шуда бошанд. Он гоҳ Исо онҳоро ташвиқ мекард, зеро Дасти рости пурҷалоли Худро боло мебардошт, ва аз Дасти Ӯ нуре мебаромад, ки бар фарқаи адвентӣ мавҷ мезад, ва онҳо нидо мекарданд: “Ҳалелуё!” Дигарон бошитоб нуре, ки паси онҳо буд, инкор карданд ва гуфтанд, ки на Худо онҳоро то ин андоза дур роҳнамоӣ кардааст. Нуре, ки пушти сар доштанд, хомӯш шуд ва пойҳои онҳоро дар торикии комил гузошт, ва онҳо пешпо хӯрда, нишон ва Исоро аз назар гум карданд, ва аз роҳ ба ҷаҳони тира ва шарири поён афтоданд». Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

The purification process represented by the Midnight Cry produces two classes of worshippers, and Isaiah chapter thirty represents the foolish virgins lack of oil as an inability to gather water or fire, which are both symbols of the Comforter when Isaiah writes, “whose breaking cometh suddenly at an instant. And he shall break it as the breaking of the potters’ vessel that is broken in pieces; he shall not spare: so that there shall not be found in the bursting of it a sherd to take fire from the hearth, or to take water withal out of the pit.” Their judgment comes “suddenly” as represented by the cry at midnight, when they then find that it is too late to obtain the oil. The fire and water in Isaiah’s testimony are simply another representation of the oil in the parable of the ten virgins. Oil, water and fire represent character, they represent the message and also the presence of the Comforter. None of these symbols can be obtained when the judgment of the ten virgins “cometh suddenly at an instant.” It is then too late.

Раванди поксозие, ки нидои Нимашаб онро таҷассум мекунад, ду синфи ибодаткунандагонро ба вуҷуд меоварад; ва боби сиюми Ишаъё камбуди равғани бокирагони аблаҳро ҳамчун нотавонӣ барои гирифтани об ё оташ муаррифӣ мекунад, ки ҳар ду рамзи Тасаллидиҳанда мебошанд, он ҷо ки Ишаъё менависад: «шикасти он ногаҳон, дар як дам, фаро мерасад. Ва ӯ онро мисли шикастани зарфи кӯзагар, ки пора-пора карда мешавад, хоҳад шикаст; ӯ раҳм нахоҳад кард, ба тавре ки дар миёни пораҳои он ҳатто як резаи сафол ёфт нахоҳад шуд, то аз оташдон оташ бигирад ё аз чоҳ об бардорад.» Доварии онҳо «ногаҳон» меояд, чунон ки дар нидо дар нимашаб тасвир шудааст, вақте ки он гоҳ дармеёбанд, ки барои ба даст овардани равған дигар хеле дер шудааст. Оташ ва об дар шаҳодати Ишаъё танҳо як муаррифии дигари равған дар масали даҳ бокира мебошанд. Равған, об ва оташ намояндаи хислатанд; онҳо ҳамчунин намояндаи паём ва ҳузури Тасаллидиҳанда мебошанд. Ҳеҷ яке аз ин рамзҳо наметавонанд ба даст оварда шаванд, вақте ки доварии даҳ бокира «ногаҳон, дар як дам, фаро мерасад.» Он гоҳ дигар хеле дер мешавад.

The only safety is in “returning,” which is the promise made to Jeremiah when he represented those that were disappointed at the first disappointment. If God’s people would return unto Him, He would return unto them, but the rebels refuse and the light that illuminated the path went out. The light at the beginning was the Midnight Cry and the path forward was illuminated by Christ’s glorious right arm all the way into eternity. Christ was in front of those on the path and the light behind must be the same light, for Christ illustrates the end of the path with the beginning of the path. The Midnight Cry was and is present truth.

Ягона амният дар «бозгаштан» аст, ки ҳамон ваъдаест, ки ба Ирмиё дода шуд, ҳангоме ки ӯ намояндаи онҳое буд, ки аз ноумедии аввал ноумед гардида буданд. Агар қавми Худо ба сӯи Ӯ бозмегаштанд, Ӯ низ ба сӯи онҳо бозмегашт, аммо исёнгарон рад мекунанд, ва нуре ки роҳро мунаввар месохт, хомӯш гардид. Нур дар ибтидо Нидои Нисфи Шаб буд, ва роҳи пеш рӯ ба пеш то абадият ба воситаи бозуи пурҷалоли рости Масеҳ мунаввар карда мешуд. Масеҳ дар пеши онҳое буд, ки дар он роҳ мерафтанд, ва нуре ки аз ақиб буд, бояд ҳамон нур бошад, зеро Масеҳ анҷоми роҳро бо оғози роҳ тасвир менамояд. Нидои Нисфи Шаб ҳақиқати ҳозира буд ва ҳаст.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> «Маро бисёр вақт ба масали даҳ бокира ишора мекунанд, ки панҷ нафарашон доно буданд ва панҷ нафар нодон. Ин масал то хурдтарин ҷузъи он иҷро шудааст ва хоҳад шуд, зеро он ба ҳамин замон татбиқи махсус дорад ва, монанди паёми фариштаи сеюм, иҷро шудааст ва то поёни замон ҳақиқати ҳозира боқӣ хоҳад монд». Review and Herald, August 19, 1890.

A desire to cause the Holy One to cease from before them is a rejection of not only Christ, but Christ as the Alpha and Omega. It is the rejection of the Midnight Cry message. The Midnight Cry message in the beginning of Adventism was a correction of the failed prediction.

Хоҳише, ки Қуддусро водор созанд, то аз пеши онҳо дур гардад, рад кардани на танҳо Масеҳ, балки Масеҳ ҳамчун Алфа ва Омега мебошад. Ин рад кардани паёми Нидои Нимашаб аст. Паёми Нидои Нимашаб дар оғози адвентизм ислоҳи пешгӯии нокомшуда буд.

The rebels who rejected the “old paths” and created a counterfeit “table” separate from the righteous as represented in the Millerite movement’s fulfillment of the Midnight Cry. Then “One thousand” fled “at the rebuke of one” and the movement suddenly went from fifty thousand down to fifty. They fled because of the “rebuke” which came from the “five” wise virgins who told them they had no oil to share, and that they must go and buy their own oil. The separation of the foolish from the wise left the wise virgins “as a beacon upon the top of a mountain, and as an ensign on an hill.” The rebellion of the foolish virgins on October 22, 1844 illustrated the rebellion of 1863, for October 22, 1844 was the beginning of the nineteen years that represents the end of the “seven times” of Leviticus twenty-six. We have more to say on this subject, but the rebellion in 1844 typified the rebellion of 1863 and marks the point when the counterfeit table was created.

Исёнгароне, ки «роҳҳои куҳан»-ро рад карданд, ва «миз»-и қалбакиеро, ҷудо аз одилон, ба вуҷуд оварданд, чунонки дар иҷрои Нидои Нимашаб аз ҷониби ҳаракати Миллерӣ нишон дода шудааст. Сипас «ҳазор кас» «аз маломати як кас» гурехтанд, ва ҳаракат ногаҳон аз панҷоҳ ҳазор то панҷоҳ поён рафт. Онҳо аз сабаби он «маломат», ки аз ҷониби «панҷ» бокирагони доно омад, гурехтанд; он бокирагон ба онҳо гуфтанд, ки равғане барои тақсим кардан надоранд, ва онҳо бояд рафта, барои худ равған бихаранд. Ҷудо шудани аблаҳон аз доноён бокирагони доноёнро «мисли аломате бар қуллаи кӯҳ, ва мисли парчаме бар теппа» боқӣ гузошт. Исёни бокирагони аблаҳ дар 22 октябри соли 1844 исёни соли 1863-ро ба тасвир кашид, зеро 22 октябри соли 1844 оғози он нуздаҳ сол буд, ки анҷоми «ҳафт замон»-и Ибодат 26-ро намояндагӣ мекунад. Мо дар бораи ин мавзӯъ боз чизҳои бештаре дорем, ки бигӯем, вале исён дар соли 1844 намунаи исёни соли 1863 буд ва он нуқтаеро нишон медиҳад, ки дар он мизи қалбакӣ ба вуҷуд оварда шуд.

The fear that is experienced by the foolish virgins, is the fear represented when the wise virgins are brought back to life and stand upon their feet. It is then too late to return from the disappointment of July 18, 2020, and the next thing to happen is the ascension up into heaven that takes place at the Sunday law. It is then that a great earthquake takes place.

Тарсе, ки онро бокирагони нодон эҳсос мекунанд, ҳамон тарсе аст, ки ҳангоми ба ҳаёт баргардонда шудани бокирагони хирадманд ва бар пойҳои худ истодани онҳо нишон дода шудааст. Он вақт дигар барои бозгашт аз ноумедии 18 июли соли 2020 дер шудааст, ва рӯйдоди баъдӣ суъуд ба осмон аст, ки ҳангоми қонуни якшанбе ба амал меояд. Он гоҳ заминларзаи бузурге ба вуқӯъ меояд.

> And the same hour was there a great earthquake, and the tenth part of the city fell, and in the earthquake were slain of men seven thousand: and the remnant were affrighted, and gave glory to the God of heaven. The second woe is past; and, behold, the third woe cometh quickly. Revelation 11:13, 14.

> Ва дар ҳамон соат заминларзаи бузурге ба амал омад, ва даҳяки шаҳр фурӯ рехт, ва дар он заминларза аз мардум ҳафт ҳазор нафар кушта шуданд; ва боқимондагон ба ҳарос афтоданд ва Худои осмонро ҷалол доданд. Войи дуюм гузашт; ва инак, войи сеюм ба зудӣ меояд. Ваҳй 11:13, 14.

Revelation eleven identifies that during the French Revolution a tenth part of the city fell, and in that history the nation of France, a nation that consisted of two prophetic horns represented as Sodom and Egypt was overthrown. The two horns of France typify the two horns of the United States.

Ваҳй, боби ёздаҳум, нишон медиҳад, ки дар айёми Инқилоби Фаронса як даҳяки шаҳр фурӯ рехт, ва дар он таърих миллати Фаронса, миллате ки аз ду шохи нубувватӣ иборат буд ва ҳамчун Садӯм ва Миср муаррифӣ шудааст, сарнагун гардид. Ду шохи Фаронса намунаи ду шохи Иёлоти Муттаҳида мебошанд.

France was prophetically one of ten kingdoms that represent pagan Rome in Daniel seven, and therefore a tenth part of the kingdom (city) fell. In fact, of those ten horns of Daniel seven that ultimately placed the papacy on the throne of the earth in 538, France was the primary kingdom that established the papacy. As one of the ten powers of Daniel seven France typifies the role of the two horned earth beast of Revelation thirteen. The United States accomplishes the same work for the papacy at the end as France did at the beginning. The United States is the premier power of ten kings that represent the United Nations, and it falls at the earthquake of the Sunday law. We will address these verses more fully in the next article.

Фаронса аз лиҳози нубувват яке аз даҳ подшоҳӣ буд, ки дар Дониёл 7 Руми бутпарастро намояндагӣ мекунанд; бинобар ин, даҳяки подшоҳӣ (шаҳр) суқут кард. Дар ҳақиқат, аз миёни он даҳ шохи Дониёл 7, ки дар ниҳоят дар соли 538 папагиро бар тахти замин нишонданд, Фаронса подшоҳии асосие буд, ки папагиро барқарор намуд. Фаронса, ҳамчун яке аз даҳ қудрати Дониёл 7, нақши ҳайвони дӯшохаи заминии Ваҳй 13-ро намунавор нишон медиҳад. Иёлоти Муттаҳида дар анҷом барои папагӣ ҳамон кореро анҷом медиҳад, ки Фаронса дар оғоз анҷом дода буд. Иёлоти Муттаҳида қудрати пешсафи даҳ подшоҳест, ки Созмони Милали Муттаҳидро намояндагӣ мекунанд, ва он дар заминларзаи қонуни якшанбе суқут мекунад. Мо ин оятҳоро дар мақолаи навбатӣ ба таври муфассалтар баррасӣ хоҳем кард.

One of the primary issues of this article is that it is a message that brings God’s people to their feet, for the Comforter that brings them to their feet represents the oil, which not only represents the Holy Spirit but also the communications that God sends to His people. The message of Revelation eleven that brings Moses and Elijah to their feet is also represented with the promise given to Jeremiah.

Яке аз мавзӯъҳои асосии ин мақола он аст, ки он паёмест, ки қавми Худоро ба по мехезонад, зеро Тасаллобахше, ки онҳоро ба по мехезонад, рамзи равған аст, ки на танҳо Рӯҳулқудсро ифода мекунад, балки ҳамчунин иртиботҳоеро, ки Худо ба қавми Худ мефиристад. Паёми Ваҳй боби ёздаҳ, ки Мӯсо ва Илёсро ба по мехезонад, ҳамчунин бо ваъдае, ки ба Ирмиё дода шудааст, ифода мегардад.

> Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brazen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:19–21.

> Бинобар ин Худованд чунин мегӯяд: «Агар бозгардӣ, туро боз хоҳам овард, ва ту ба ҳузури Ман хоҳӣ истод; ва агар гаронбаҳоро аз пастфитрат ҷудо кунӣ, мисли даҳони Ман хоҳӣ буд; бигзор онҳо сӯи ту бозгарданд, аммо ту сӯи онҳо бознагард. Ва туро барои ин қавм девори мисини муҳкам хоҳам гардонид; ва онҳо бар зидди ту хоҳанд ҷангид, аммо бар ту ғолиб нахоҳанд омад; зеро Ман бо ту ҳастам, то туро наҷот диҳам ва халосӣ бахшам», мегӯяд Худованд. «Ва туро аз дасти шарирон раҳо хоҳам кард, ва туро аз дасти бераҳмон фидия хоҳам дод». Ирмиё 15:19–21.

Isaiah had made the same appeal when he said “For thus saith the Lord God, the Holy One of Israel; In returning and rest shall ye be saved.” Isaiah added that the “returning” was in connection with the tarrying time of the parable, for he wrote, “And therefore will the Lord wait, that he may be gracious unto you, and therefore will he be exalted, that he may have mercy upon you: for the Lord is a God of judgment: blessed are all they that wait for him.”

Ишаъё ҳамон гуна даъватро ба амал овард, вақте гуфт: «Зеро ки чунин мегӯяд Парвардигор Худо, Қуддуси Исроил: Дар бозгашт ва оромӣ шумо наҷот хоҳед ёфт». Ишаъё илова намуд, ки он «бозгашт» ба вақти таъхири масал вобаста буд, зеро навиштааст: «Ва бинобар ин Худованд мунтазир хоҳад шуд, то ба шумо файз намояд; ва бинобар ин Ӯ баланд хоҳад шуд, то бар шумо раҳм кунад; зеро Худованд Худои доварист: хушо ҳамаи онҳое ки Ӯро интизоранд».

The privilege of being God’s “mouth” as Jeremiah identified is the privilege of speaking for God at the time when the United States “speaks as a dragon.” The words that will then be spoken by God’s people is the warning against the mark of the papal beast. To partake in that glorious movement requires that we return.

Имтиёзи он ки инсон, чунон ки Ирмиё онро муайян кардааст, «даҳони» Худо бошад, имтиёзи сухан гуфтан аз ҷониби Худо дар он замонест, ки Иёлоти Муттаҳида «мисли аждаҳо сухан мегӯяд». Суханоне, ки он гоҳ аз ҷониби қавми Худо гуфта хоҳанд шуд, ҳушдор бар зидди нишони ҳайвони папавист. Барои иштирок дар он ҳаракати ҷалолманд лозим аст, ки мо бозгардем.

> If thou wilt return, O Israel, saith the Lord, return unto me: and if thou wilt put away thine abominations out of my sight, then shalt thou not remove. And thou shalt swear, The Lord liveth, in truth, in judgment, and in righteousness; and the nations shall bless themselves in him, and in him shall they glory. For thus saith the Lord to the men of Judah and Jerusalem, Break up your fallow ground, and sow not among thorns. Circumcise yourselves to the Lord, and take away the foreskins of your heart, ye men of Judah and inhabitants of Jerusalem: lest my fury come forth like fire, and burn that none can quench it, because of the evil of your doings. Declare ye in Judah, and publish in Jerusalem; and say, Blow ye the trumpet in the land: cry, gather together, and say, Assemble yourselves, and let us go into the defenced cities. Set up the standard toward Zion: retire, stay not: for I will bring evil from the north, and a great destruction. The lion is come up from his thicket, and the destroyer of the Gentiles is on his way; he is gone forth from his place to make thy land desolate; and thy cities shall be laid waste, without an inhabitant. Jeremiah 4:1–7.

> Агар ту баргардӣ, эй Исроил, мегӯяд Худованд, сӯи Ман баргард; ва агар макрӯҳоти худро аз пеши назари Ман дур кунӣ, он гоҳ саргардон нахоҳӣ шуд. Ва ту қасам хоҳӣ хӯрд: «Худованд зинда аст», бо ростӣ, бо инсоф ва бо адолат; ва халқҳо дар Ӯ худро муборак хоҳанд хонд, ва дар Ӯ ифтихор хоҳанд кард. Зеро Худованд ба мардони Яҳудо ва Ерусалим чунин мегӯяд: замини корамношудаи худро шудгор кунед, ва миёни хорҳо кишт накунед. Худро барои Худованд хатна кунед, ва ғилофҳои дилҳои худро дур созед, эй мардони Яҳудо ва сокинони Ерусалим; мабодо ғазаби Ман мисли оташ берун ояд ва бисӯзад, ба тавре ки касе онро хомӯш карда натавонад, ба сабаби шарорати аъмоли шумо. Дар Яҳудо эълон кунед, ва дар Ерусалим хабар диҳед; ва бигӯед: дар замин карнай навозед; нидо кунед, ҷамъ шавед, ва бигӯед: гирд оед, ва ба шаҳрҳои ҳисордор дароем. Байрақро сӯи Сион бардоред; ақиб нишинед, таъхир накунед; зеро Ман аз шимол бало ва ҳалокати азимеро меоварам. Шер аз бешаи худ берун омадааст, ва ҳалоккунандаи халқҳо дар роҳи худ аст; ӯ аз макони худ берун рафтааст, то замини туро хароб созад; ва шаҳрҳои ту вайрон хоҳанд шуд, бе сокин. Ирмиё 4:1–7.

> But the spirit of the Lord came upon Gideon, and he blew a trumpet; and Abiezer was gathered after him. And he sent messengers throughout all Manasseh; who also was gathered after him: and he sent messengers unto Asher, and unto Zebulun, and unto Naphtali; and they came up to meet them. Judges 6:34, 35.

> Аммо Рӯҳи Худованд бар Ҷидъӯн нозил шуд, ва ӯ карнай навохт; ва Абиэзер аз паси ӯ ҷамъ омад. Ва ӯ ба тамоми Манашше фиристодагон равона кард; ва он низ аз паси ӯ ҷамъ омад; ва ба Ошер, ва ба Забулун, ва ба Нафтолӣ фиристодагон фиристод; ва онҳо баромада, ба пешвози онҳо омаданд. Доварон 6:34, 35.

Back to Articles