Article

# Китоби Дониёл — Шумораи яксаду чилу нӯҳ

Рози Худо Ошкор Гашт: Ягонагии Илоҳият ва Инсоният

Author

Jeff Pippenger

Published

March 21, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Мо таърихиеро, ки дар ояти чиҳилуми боби ёздаҳуми Дониёл ифода ёфтааст, баррасӣ мекардем. Ҳоло мо ба хатти дохилии таърих дар дохили ин оят муроҷиат мекунем, ки таърихи шохи протестантии ҳайвони заминро ифода мекунад. Мо пайвастани ду чӯби Ҳизқиёлро дар боби сию ҳафтум ҳамчун нуқтаи истинод ба кор мебарем, то сирри Худоро, ки аз ҷониби Масеҳ ҳангоми пайвастани илоҳияти Худ бо инсоният, вақте ки фариштаи сеюм меояд, муайян созем. Қоида бар қоида, хабари сирри Худо, ки Юҳанно онро ҳамчун ба анҷом расанда дар вақти садо додани карнаи ҳафтум муайян кард, махсусан аз ҷониби ҳавворӣ Павлус ба Лоудиқия фиристода шуд. Шаҳодати Ҳизқиёл, Юҳанно ва Павлус бо ҳамон сирри Худо мувофиқат мекунад, ки дар хабари Ҷоунс ва Уаггонер дар соли 1888 ифода шуда буд, ки он хабари ба Лоудиқия буд.

> Зеро мехоҳам шумо бидонед, ки ман барои шумо ва барои онҳое ки дар Лоудикия ҳастанд, ва барои ҳамаи онҳое ки рӯйи маро дар ҷисм надидаанд, чӣ гуна ҷидду ҷаҳди бузурге дорам; то ки дилҳои онҳо тасаллӣ ёбанд, дар муҳаббат ба ҳам пайваста гардида, ва ба ҳамаи сарвати яқини комили фаҳм расанд, барои шинохти сирри Худо ва Падар ва Масеҳ; ки дар Ӯ ҳамаи ганҷинаҳои ҳикмат ва дониш ниҳон аст. Қӯлассиён 2:1–3.

Кори кафорат, яъне пайвастани ду чӯби илоҳият ва инсоният, аз он вақт оғоз ёфт, ки фариштаи сеюм омад; аммо Павлус ба иҷрои ниҳоӣ ва комили пайвастани он ду чӯб ишора мекунад, ки ҳамон сирри Худост. Бинобар ин, ӯ ин паёмро ҳамчун паёми Лаодикея муайян мекунад, ки бори аввал соли 1856 расид, сипас дар соли 1888 такрор гардид, ва баъдан иҷрои комили худро 11 сентябри соли 2001 ёфт. Павлус ҳангоми баён кардани сирри Худо, ки мебоист дар садо додани карнаи ҳафтум ба анҷом расад, маъбадро дар табиати дугона муаррифӣ мекунад. Ӯ он сиррро ба сар ва ҷисм ҷудо месозад.

> Ва Ӯ сари ҷисм, яъне калисо аст; Ӯ ибтидо, нахустзода аз миёни мурдагон аст, то ки дар ҳама чиз бартарии аввалро дошта бошад. Зеро хушнудии Падар ин буд, ки тамоми пуррагӣ дар Ӯ сокин гардад; ва ба воситаи Ӯ, ки ба василаи хуни салиби Ӯ сулҳ ба амал овард, ҳама чизро бо Худ оштӣ диҳад,—ба воситаи Ӯ, мегӯям, хоҳ он чи бар замин аст ва хоҳ он чи дар осмон аст. Ва шумо, ки пештар бегона ва дар андешаи худ ба сабаби аъмоли шарирона душман будед, акнун Ӯ шуморо Дар ҷисми башарии Худ ба василаи марг оштӣ додааст, то шуморо дар ҳузури Худ муқаддас, беайб ва бегуноҳ пеш оварад: ба шарте ки шумо дар имон устувор ва побарҷо бимонед ва аз умеди Инҷиле, ки шунидаед, дур нагардед, ҳамон Инҷиле ки ба ҳар махлуқе ки зери осмон аст мавъиза шудааст; ки ман, Павлус, хизматгори он гардидаам; ва акнун дар азобҳое ки барои шумо мекашам, шодам ва он чиро ки аз мусибатҳои Масеҳ барои ҷисми Ӯ, яъне калисо, ҳанӯз боқӣ мондааст, дар ҷисми худ пурра мегардонам; ки ман хизматгори он гардидаам, мувофиқи тадбири Худо, ки барои шумо ба ман дода шудааст, то ки каломи Худоро ба камол расонам. Қӯлассиён 1:18–25.

Масеҳ сар аст, ки бояд дар ҳама чиз бартарӣ дошта бошад, ва калисои Ӯ бадан аст. Якҷоя сар ва бадан иттиҳоди илоҳиятро бо инсоният намояндагӣ мекунанд, ва боз як воқеияти муҳими дигар низ муайян мегардад. Муносибати сар ва бадан чунин аст, ки сар бояд бар бадан бартарӣ дошта бошад. Дар инсон, ки ба сурати Худо офарида шудааст, қувваҳои болотар (сар) бояд бар қувваҳои поёнтар (бадан) ҳукмронӣ кунанд. Якҷоя онҳо як мавҷудотро ташкил медиҳанд, ё ба истилоҳи маъбаде, ки Юҳанно бояд онро чен мекард, онҳо макони муқаддасро (инсоният, бадан) ва Қудси муқаддасро (илоҳият, сар) намояндагӣ мекунанд. Чӣ гуна ин ду ба «як чӯб», ё як бадан, пайваста мешаванд, кори «at-One-ment» аст. Павлус идома медиҳад:

> Ман хизматгори он гардидаам, мувофиқи тадбири Худо, ки ба ман барои шумо дода шудааст, то каломи Худоро ба камол расонам; яъне он сирре, ки аз асрҳо ва аз наслҳо пинҳон дошта шуда буд, аммо ҳоло ба муқаддасони Ӯ ошкор гардидааст: ба онон, ки Худо ирода намуд бишиносонад, ки сарвати ҷалоли ин сир дар миёни халқҳо чӣ гуна аст; ва он — Масеҳ дар шумост, умеди ҷалол: Ӯро мо мавъиза мекунем, ҳар касро ҳушдор дода ва ҳар касро бо тамоми ҳикмат таълим дода, то ҳар касро дар Исои Масеҳ комил ҳозир намоем; барои ҳамин ман низ меҳнат мекашам ва мувофиқи амали Ӯ, ки дар ман бо қудрат амал мекунад, ҷидду ҷаҳд менамоям. Қӯлассиён 1:25–29.

Камолоти саду чиҳилу чор ҳазор, ки «ҳар одамро дар Масеҳ комил» нишон медиҳад, ҳамон «сири Худо» аст, ки иттиҳоди илоҳият бо инсоният мебошад; ё чунон ки Павлус онро баён мекунад, «Масеҳ дар» инсоният аст, ки «умеди ҷалол» мебошад. Дар айёми садо додани Карнаи Ҳафтум он сир ба анҷом мерасад. Вақте ки Ҳизқиёл он пайвастшавиро мушаххас месозад, ӯ ду чӯбро ба кор мебарад, яке барои подшоҳии шимолӣ ва дигаре барои подшоҳии ҷанубӣ, то он робитаи рамзиро муайян кунад, ки маъбадро бо шумораи «чилу шаш» ифода мекунад. Чӯби робитаи рамзии «чилу шаш» бояд бо робитаи рамзии «дусаду бист» пайваста гардад.

Дусаду бист сол рамзи илоҳиятест, ки бо инсоният муттаҳид шудааст. Аз нашри Китоби Муқаддаси «King James» дар соли 1611 то аввалин пешниҳоди паёми Миллер дар соли 1831, ва баъд аз он то нашри он паём дар соли 1833 дар «Vermont Telegraph», дусаду бист сол аст. Паёми Миллер расмиятбахшии афзоиши дониш буд, ки аз Китоби Муқаддас бармеомад, вақте ки китоби Дониёл дар соли 1798 кушода шуд. Дар санаи ибтидоии 1611 як санади илоҳӣ ба нашр расид, ва дар санаи анҷомии 1831 як нашрияи инсонӣ бар асоси ҳақиқати илоҳӣ, ки дар соли 1798 кушода шуда буд, ба вуҷуд омад.

Он се сана на танҳо дусаду бист солро ифода мекунанд, балки ҳамчунин сохтори калимаи ибронии «Ҳақиқат»-ро, ки бо пайвастани ҳарфҳои аввал, сенздаҳум ва охирини алифбои ибронӣ барои сохтани калимаи «Ҳақиқат» ба вуҷуд меояд, низ ифода менамоянд. Нашрияи илоҳӣ дар ибтидо ва нашрияи инсонӣ дар анҷом, ва 1798 афзоиши донишеро ифода мекунад, ки табақае аз ашхоси шарирро ошкор менамуд, ки он донишро рад карданд, ва ба ин васила ҳарфи сенздаҳумро, ки рамзи исён аст, намояндагӣ мекарданд. Он пайванди дусаду бистсола дар ҳаракати фариштаи аввал барқарор карда шуд, ва ҳаракати фариштаи сеюм шоҳиди дуюмро фароҳам меоварад.

Дар соли 1776 ҳуҷҷати илоҳӣ — Эъломияи Истиқлолият — ба нашр расид, ва пас аз дусаду бист сол, дар соли 1996, ҳуҷҷати инсонӣ — маҷаллаи The Time of the End — нашр гардид. Ҳуҷҷати инсонӣ аз афзоиши дониш бармеомад, ки дар замони охир, дар соли 1989, ба вуҷуд омада буд ва он, ҳамчунон ки дар соли 1798, исёне бар зидди паёми илоҳӣ ба бор овард, ки бо Эъломияи Истиқлолият муаррифӣ шудааст. Афзоиши дониш дар соли 1996 ояндаи Амрикоро муайян намуд, дар ҳоле ки он озодӣ ва истиқлолиятеро, ки дар соли 1776 эълон карда буд, дар қонуни якшанбеи наздик аз даст медиҳад. Ин шоҳиди дувумеро фароҳам меоварад, ки шумораи дусаду бист иттиҳоди илоҳиятро бо инсоният ифода мекунад, ва он шоҳиди дувум бо имзои «Truth» пешниҳод гардид, ва бо шоҳиди аввал дар таърихи фариштаи аввал (аввалин), ва шоҳиди дувум дар таърихи фариштаи сеюм (охирин) муаррифӣ шуд.

1776 инчунин оғози давраеро нишон дод, ки пеш аз оғози воқеии ҳайвони заминӣ ҳамчун подшоҳии шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас воқеъ гардид. Дар он давраи омодагӣ нишонаи ҳақиқат боз ҳам бори дигар бо соли 1776 муайян карда шуд, ки оғози Иёлоти Муттаҳидаро нишон медод, ва соли 1798 оғози Иёлоти Муттаҳидаро ҳамчун подшоҳии шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас нишон медод. Дар миёни он таърихи оғоз ва анҷом, соли 1789 ҳарфи марказиро нишон дод, вақте ки сездаҳ мустамлика Конститутсияро тасвиб карданд. Ҳар яке аз ин се сана «сухан гуфтан»-и Иёлоти Муттаҳидаро ифода мекунад: Эъломияи Истиқлолият дар соли 1776, Конститутсия дар соли 1789 ва Қонунҳои бегонагон ва фитнаангезӣ дар соли 1798. Он таърих бисту ду солро дар бар мегирад, ки ушр, ё як даҳяки дусаду бист аст; бинобар ин он ҳамчунин рамзи ҳамбастагии Илоҳият бо инсониятро ифода мекунад.

Тасвири он ба таърихи ҳайвони заминӣ ишора мекунад, ки оғози он чун барра (илоҳият) ба тасвир кашида шудааст ва анҷомаш чун аждаҳо (инсоният). Соли 1776 бо Эъломияи Истиқлолият оғоз меёбад, ки илоҳиятро нишон медиҳад, ва Қонунҳои «Бегонагон ва Фитнаангезӣ» инсониятро ифода мекунанд; ва дар он бисту ду соле, ки пеш аз оғози ҳукмронии ҳайвони заминӣ ҳамчун салтанати шашуми нубуввати Китоби Муқаддас гузашта буданд, гузариш аз барра ба аждаҳо ба таври рамзӣ таҷассум ёфтааст.

Оғози ду ҳазору панҷсаду бист соли доварӣ бар подшоҳии ҷанубӣ, яъне Яҳудо, бо оғози ду ҳазору сесад соли боби ҳаштуми Дониёл, ояти чордаҳ, вобаста аст. Поймол шудани мақдас ва лашкар дар Яҳудо дар соли 677 то милод оғоз ёфт, ва нубуввати ду ҳазору сесадсола пас аз дусаду бист сол, яъне дар соли 457 то милод, оғоз гардид. Асои подшоҳии ҷанубӣ, яъне Яҳудо, бо рамзи чилу шаш ба подшоҳии шимолӣ пайваст аст, ва ҳамчунин ба ду ҳазору сесад сол ба воситаи пайванди дусаду бист вобаста мебошад.

Павлус изҳор дошт, ки хизматгори тадбири Худост, ва сипас он тадбиреро, ки ӯ хизматгори он буд, ҳамчун рози Худо муайян кард, ки он Масеҳ дар шумост, умеди ҷалол. Ӯ боз ҳангоми навиштан ба Тимотиюс ба ин ҳақиқат муроҷиат мекунад.

> Ва баҳодис нест, ки сирри худотарсӣ бузург аст: Худо дар ҷисм зоҳир гардид, дар Рӯҳ сафед карда шуд, ба фариштагон намудор шуд, дар миёни халқҳо мавъиза карда шуд, дар ҷаҳон ба Ӯ имон оварданд, ба ҷалол боло бурда шуд. 1 Тимотиюс 3:16.

Павлус дар ин ҷо мегӯяд, ки сирри худотарсӣ Худоест, ки дар ҷисм зоҳир шудааст. Худо Сар аст, ва ҷисм бадан аст. Сирри худотарсӣ Масеҳ дар мӯъмин аст; он пайвастани илоҳият бо инсоният мебошад. Павлус ҳамчунин, чунон ки Ҳӯшаъ карда буд, истиораи издивоҷро ба кор мебарад.

> Зеро мо аъзои ҷисми Ӯ ҳастем, аз гӯшти Ӯ ва аз устухонҳои Ӯ. Бинобар ин мард падару модари худро тарк хоҳад кард ва ба зани худ хоҳад пайваст, ва он ду як тан хоҳанд шуд. Ин сирри бузург аст; лекин ман дар бораи Масеҳ ва калисо сухан мегӯям. Эфсӯсиён 5:30–32.

Дар боби сию ҳафтум, ҳангоме ки Ҳизқиёл аҳди айёми охирро, ки ҳамон аҳди навшуда бо касоне аст, ки ҳамчун яксаду чилу чор ҳазор муайян гардидаанд, муайян месозад, ӯ намунае аз пайвастани ду чӯбро пеш мегузорад. Он ду чӯб, сатр бар сатр, истиораи издивоҷи Ҳушаъ ва Павлусро дар бар мегиранд. Вақте ки онҳо бо ҳам пайваста шуданд, дигар набояд ду халқ бошанд, балки як халқ, то абад.

> Ва онҳоро дар он замин, бар кӯҳҳои Исроил, як қавм хоҳам гардонид; ва як подшоҳ бар ҳамаи онҳо подшоҳ хоҳад буд; ва онҳо дигар ҳеҷ гоҳ ду қавм нахоҳанд буд, ва дигар ҳеҷ гоҳ ба ду мамлакати ҷудо тақсим нахоҳанд шуд. Ва онҳо дигар худро бо бутҳои худ, ё бо чизҳои зишти худ, ё бо ҳеҷ яке аз гуноҳҳои худ нопок нахоҳанд кард; балки Ман онҳоро аз ҳамаи маҳалҳои иқоматашон, ки дар онҳо гуноҳ кардаанд, раҳо хоҳам кард ва онҳоро пок хоҳам сохт; ва онҳо қавми Ман хоҳанд буд, ва Ман Худои онҳо хоҳам буд. Ҳизқиёл 37:22, 23.

Пайвастани якҷояи Ҳизқиёл муайян месозад, ки кай онҳо дигар ҷудо нестанд, ва дигар гуноҳ намекунанд, вақте ки пок гардонида мешаванд, ва Худо Худои ягонаи онҳо мегардад, ва онҳо фақат як подшоҳ доранд. Рӯзи 22 октябр Фиристодаи Аҳд ногаҳон ба маъбад омад, то қавми Худро «пок» гардонад. Ӯ омад, то подшоҳие ба даст оварад, ки қавми он, мувофиқи гуфтаи Петрус, мебоист он вақт подшоҳии коҳинон ва подшоҳон бошанд. Дар он сана домод низ ба тӯй омад, ки он асрорест, ки Павлус ва Ҳушаъ муайян месозанд, ва он иттиҳоди илоҳият бо инсониятро намояндагӣ мекунад. Юҳанно муайян месозад, ки он асрор, ки Павлус онро «Масеҳ дар шумо, умеди ҷалол» меномад, дар рӯзҳои садо додани фариштаи ҳафтум ба анҷом хоҳад расид.

> Лекин дар айёми овози фариштаи ҳафтум, ҳангоме ки вай ба навохтан оғоз намояд, сирри Худо ба анҷом хоҳад расид, чунон ки Ӯ ба бандагони Худ — анбиё — башорат додааст. Ваҳй 10:7.

Фариштаи ҳафтум войи сеюм аст, ки 11 сентябри соли 2001 фаро расид. Фариштаи ҳафтум ба садо додан оғоз кард, вақте ки фариштаи сеюм дар ҷараёни таърихи соли 1844 зоҳир гардид ва баъд аз он низ, аммо исёни соли 1863 монеъ шуд, ки кор ба анҷом расад. Фариштаи сеюм фаро расид ва карнаи ҳафтум боз 11 сентябри соли 2001 ба садо даромад, ва ин дафъа «сирри Худо» бояд «ба анҷом расонда шавад». Он «сирр» омезиши илоҳият бо инсоният аст, ки яксаду чилу чор ҳазорро ба вуҷуд меоварад, ки сипас онҳо парчам ва лашкари Худо мегарданд. Ба ҳамин сабаб, боби сию ҳафтуми Ҳизқиёл аз он оғоз меёбад, ки Ҳизқиёл ба водии устухонҳои хушки мурда бурда мешавад. Он устухонҳо адвентизми лаодикиягиро дар 11 сентябри соли 2001 намояндагӣ мекунанд, ва ба ҳамин сабаб Павлус башорати худро дар бораи сирри Худо ба лаодикиён ирсол менамояд.

> Зеро мехоҳам, ки шумо донед, чӣ қадар ҷидду ҷаҳди бузурге барои шумо дорам, ва барои онҳое ки дар Лаодикия ҳастанд, ва барои ҳамаи онҳое ки рӯи маро ба ҳасби ҷисм надидаанд; то дилҳои онҳо тасаллӣ ёбанд, дар муҳаббат бо ҳам пайваста гарданд, ва ба тамоми сарвати итминони комили фаҳм бирасанд, барои шинохти рози Худо, ва Падар, ва Масеҳ; ки дар Ӯ ҳамаи ганҷинаҳои ҳикмат ва дониш ниҳон аст. Қӯлассиён 2:1–3.

Ин инчунин ҳамон тавсифест, ки хоҳар Уайт бо устухонҳои хушки мурдаи Ҳизқиёл алоқаманд месозад.

> «Аммо ин ташбеҳи устухонҳои хушк на танҳо ба ҷаҳон дахл дорад, балки ба онҳое низ, ки аз нури бузург баракат ёфтаанд; зеро онҳо низ монанди скелетҳои водӣ мебошанд. Онҳо сурати одамонро доранд, чорчӯбаи ҷисмро; аммо ҳаёти рӯҳонӣ надоранд. Вале масал устухонҳои хушкро танҳо ба шаклҳои одамон пайваста боқӣ намегузорад; зеро кофӣ нест, ки таносуби андом ва чеҳра вуҷуд дошта бошад. Нафаси ҳаёт бояд ҷисмҳоро зинда гардонад, то онҳо рост истанд ва ба фаъолият бархезанд. Ин устухонҳо хонаи Исроил, калисои Худоро ифода мекунанд, ва умеди калисо таъсири ҳаётбахши Рӯҳулқудс аст. Худованд бояд бар устухонҳои хушк дамида бифиристад, то ки онҳо зинда шаванд.

> «Рӯҳи Худо, бо қуввати ҳаётбахши Худ, бояд дар ҳар як омили инсонӣ ҳузур дошта бошад, то ҳар як мушак ва пайи рӯҳонӣ дар амал бошад. Бе Рӯҳи Муқаддас, бе нафаси Худо, сустии виҷдон ва аз даст рафтани ҳаёти рӯҳонӣ ба вуҷуд меояд. Бисёре аз онҳое ки аз ҳаёти рӯҳонӣ маҳруманд, номҳояшон дар дафтарҳои калисо сабт шудааст, вале онҳо дар китоби ҳаёти Барра навишта нашудаанд. Онҳо метавонанд ба калисо ҳамроҳ бошанд, аммо бо Худованд муттаҳид нестанд. Онҳо метавонанд дар иҷрои маҷмӯи муайяни вазифаҳо ҷидду ҷаҳд намоянд ва шояд ҳамчун одамони зинда шумурда шаванд; аммо бисёре аз онҳо аз ҷумлаи касоне ҳастанд, ки “ном дорӣ, ки зинда ҳастӣ, вале мурдаӣ”.»

> «Агар табдили ҳақиқии ҷон ба сӯи Худо вуҷуд надошта бошад; агар нафаси ҳаётбахши Худо ҷонро ба ҳаёти рӯҳонӣ зинда нагардонад; агар эътирофкунандагони ҳақиқат бо усули аз осмон таваллудшуда ба амал наоянд, онҳо аз он тухми фаноношуданӣ, ки зинда аст ва то абад боқӣ мемонад, таваллуд нашудаанд. Агар онҳо ба адолати Масеҳ ҳамчун ягона амнияти худ таваккал накунанд; агар хислати Ӯро сармашқи худ насозанд ва дар рӯҳи Ӯ меҳнат накунанд, онҳо урёнанд, ҷомаи адолати Ӯро дар бар надоранд. Мурдагон бисёр вақт ҳамчун зиндагон вонамуд карда мешаванд; зеро онҳое ки он чиро, ки ба андешаи худ наҷот меноманд, ба ҷо меоранд, дар худ Худоро надоранд, ки дар онҳо ҳам хоҳиш ва ҳам амалро мувофиқи ризои неки Худ ба вуҷуд оварад.»

> «Ин гурӯҳ ба хубӣ бо водии устухонҳои хушкидае, ки Ҳизқиёл дар рӯъё дид, намояндагӣ шудааст». Review and Herald, January 17, 1893.

Паёми Лоудиқия бори аввал ба адвентизм дар соли 1856 пешниҳод гардид, ҳамон соле ки Худованд нури пешравандаи «ҳафт замон»-и боби бисту шашуми китоби Ибодотро кушод. Паёми соли 1856, ки аз як паёми дохилӣ, даъваткунанда ба тавба, ва аз як паёми берунии нубувват иборат буд, дар соли 1863 рад карда шуд. Паёми Лоудиқия дар бораи сирри «Масеҳ дар шумо, умеди ҷалол», дар соли 1888 аз ҷониби пирон Ҷонс ва Ваггонер такрор гардид, ва он паёмро хоҳар Уайт низ ҳамчун паёми ба Лоудиқия муайян кард.

Сатр бар сатр, Ҳизқиёл боби сию ҳафтум бо он оғоз меёбад, ки Ҳизқиёл ба таври рӯҳонӣ ба 11 сентябри соли 2001 бурда мешавад, ки дар он ҷо ба ӯ манзарае аз адвентизми Лоудикия дода мешавад, ки дар гуноҳҳо ва хатоҳояшон мурдаанд. Ба ӯ гуфта мешавад, ки ду паёми нубувватии ҷудогона расонад. Аввалӣ боиси ба ҳам пайвастан мегардад, вале ҷасадҳо ҳанӯз мурдаанд. Нубуввати дуюм даъват мекунад, ки паёми «чор бод» ба устухонҳо ҳаёт дамад. Паёми чор бод ҳамон паёми мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазор аст, ки чор фариштаро, ки чор бодро нигоҳ медоранд, муайян мекунад. Хоҳар Уайт он чор бодро ҳамчун «аспи ғазабнок» муайян мекунад, ки мехоҳад аз банди худ раҳо шавад, зеро боздошта шуда истодааст. Аспи ғазабноки ислом мехоҳад раҳо шавад ва дар роҳи худ марг ва харобӣ биёрад, чунон ки дар 11 сентябри соли 2001 кард, ва он боз дар қонуни якшанбеи наздикоянда раҳо хоҳад шуд.

Он хабар ҷасадҳои мурдаро ба лашкари муттаҳиде меоварад, ки бар пойҳои худ истодааст. Он лашкари муттаҳид дар ҷавоб ба хабари фариштаи ҳафтум бар пойҳои худ бардошта мешавад, зеро дар айёми садо додани фариштаи ҳафтум, сирри издивоҷи яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор бо Масеҳ ба анҷом хоҳад расид.

Пас ба Ҳизқиёл нишон дода мешавад, ки чӣ гуна ду чӯб ба ҳам пайваста, як миллат мегарданд. Он ду чӯб подшоҳии шимолии Исроил ва подшоҳии ҷанубии Яҳудо мебошанд, ки дар анҷоми давраҳои парокандагии муштараки худ, ки ду ҳазору панҷсаду бист сол аст, ҳамчун як миллат ба ҳам мепайванданд. Анҷоми муштараки онҳо маъбади рӯҳониеро ба вуҷуд меорад, ки онро чиҳилу шаш сол дар оғози давраҳои парокандагии муштарак ва дар поёни он ифода мекунад.

Мо ин таҳқиқотро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> «Ва онҳо саҳари барвақт бархоста, ба биёбони Тақӯаъ берун рафтанд; ва ҳангоме ки онҳо берун мерафтанд, Еҳӯшофот бархоста, гуфт: Маро бишнавед, эй Яҳудо ва эй сокинони Ерусалим; ба Худованд Худои худ имон оваред, ва устувор хоҳед шуд; ба анбиёи Ӯ имон оваред, ва комёб хоҳед гардид. 2 Вақоеънома 20:20.»

> «Ба Худованд Худои худ имон оваред, ва устувор хоҳед шуд; ба пайғамбарони Ӯ имон оваред, ва комёб хоҳед гашт».

> «Ишаъё 8:20. “Ба шариат ва ба шаҳодат! Агар онҳо мувофиқи ин калом сухан нагӯянд, аз он сабаб аст, ки дар онҳо нуре нест.”»

> «Дар ин ҷо пеши қавми Худо ду матн гузошта шудааст: ду шарт барои муваффақият. Шариате, ки худи Яҳува баён кардааст, ва рӯҳи нубувват — ду манбаи ҳикматанд, то қавми Ӯро дар ҳар таҷриба роҳнамоӣ кунанд. Такрори Шариат 4:6. “Зеро ин аст ҳикмати шумо ва фаҳмиши шумо дар назари халқҳо, ки чун ҳамаи ин фароизро бишнаванд, хоҳанд гуфт: ба яқин, ин миллати бузург қавме ҳоким ва фаҳманд.”»

> «Шариати Худо ва Рӯҳи Нубувват ҳамқадамона барои роҳнамоӣ ва панду машварат додани калисо амал мекунанд, ва ҳар гоҳе ки калисо инро бо итоат ба шариати Ӯ эътироф кардааст, рӯҳи нубувват фиристода шудааст, то ӯро дар роҳи ҳақиқат роҳнамоӣ намояд.

> «Ваҳй 12:17. “Ва аждаҳо бар зан ба ғазаб омад, ва рафт, то бо бақияи насли вай ҷанг кунад, ки аҳкоми Худоро нигоҳ медоранд ва шаҳодати Исои Масеҳро доранд.” Ин нубувват ба таври равшан нишон медиҳад, ки калисои бақия Худоро дар шариати Ӯ эътироф хоҳад кард ва атои нубувватро хоҳад дошт. Итоат ба шариати Худо ва рӯҳи нубувват ҳамеша халқи ҳақиқии Худоро фарқкунанда будаанд, ва имтиҳон одатан бар зуҳуроти ҳозира дода мешавад.»

> «Дар айёми Ирмиё, мардум нисбат ба паёми Мусо, Илёс ё Алишо ҳеҷ шакке надоштанд, аммо онҳо паёмеро, ки аз ҷониби Худо ба Ирмиё фиристода шуда буд, зери шубҳа бурда, канор гузоштанд, то он даме ки таъсир ва қуввати он барбод рафт ва дигар ҳеҷ илоҷе намонд ҷуз ин ки Худо онҳоро ба асорат бибарад.

> «Ҳамчунин, дар айёми Масеҳ мардум дарк карда буданд, ки паёми Ирмиё ҳақ буд, ва худро бовар кунониданд, ки агар дар рӯзгори падарони худ зиндагӣ мекарданд, паёми ӯро мепазируфтанд; аммо ҳамзамон паёми Масеҳро, ки ҳамаи анбиё дар бораи Ӯ навишта буданд, рад менамуданд.

> «Ҳангоме ки паёми фариштаи сеюм дар ҷаҳон ба вуҷуд омад, ки бояд шариати Худоро ба калисо дар пуррагӣ ва қудрати он ошкор созад, бахшоиши нубувват низ фавран барқарор карда шуд. Ин бахшоиш дар рушд ва пешбурди ин паём нақши бисёр намоёнро иҷро кардааст.

> «Ҳангоме ки дар робита ба тафсирҳои Навиштаҳо ва усулҳои меҳнат ихтилофи назарҳо ба миён омадаанд, ки метавонанд имони имондорони ба ин паём бастаро ноустувор гардонанд ва ба ҷудоӣ дар кор бианҷоманд, рӯҳи нубувват ҳамеша бар он вазъият равшанӣ андохтааст. Он ҳамеша ба ҷисми имондорон ягонагии андеша ва ҳамоҳангии амал овардааст. Дар ҳар буҳроне, ки дар ҷараёни рушди паём ва пешрафти кор ба миён омадааст, онҳое ки бар шариати Худо ва нури Рӯҳи нубувват устуворона истодаанд, пирӯз гардидаанд ва кор дар дасти онҳо муваффақ шудааст». Loma Linda Messages, 34.

Back to Articles