Article

# Китоби Дониёл — Рақами яксаду сию як

Кушодани гобелени нубувватӣ: пайвастани риштаҳо аз Ваҳй то воқеиятҳои имрӯза

Author

Jeff Pippenger

Published

March 12, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Дар мақолаҳои пешин мо муайян карда будем, ки миллеритҳо дарк намуда буданд, ки онҳо масали даҳ бокира, Ҳабаққуқ боби дуюм ва Ҳизқиёл боби дувоздаҳ, оятҳои бисту як то бисту ҳаштро ба иҷро мерасонанд. Оятҳо дар Ҳизқиёл нишон медиҳанд, ки вақте ин се порчаи нубувватӣ дар айёми охир ба таври комил иҷро мешаванд, «иҷрои ҳар рӯъё» ба амал хоҳад омад. Хоҳар Уайт низ ба ин падида ишора мекунад.

> «Дар Ваҳй ҳамаи китобҳои Китоби Муқаддас ба ҳам меоянд ва ба анҷом мерасанд. Дар ин ҷо такмили китоби Дониёл аст. Яке нубувват аст; дигаре ваҳй. Китобе ки мӯҳр зада шуда буд, Ваҳй нест, балки он қисми нубуввати Дониёл аст, ки ба рӯзҳои охир дахл дорад. Фаришта амр кард: “Аммо ту, эй Дониёл, ин суханонро пинҳон дор ва китобро то вақти охир мӯҳр намо.” Дониёл 12:4.» Аъмоли Ҳаввориён, 585.

Масали даҳ духтар ба айни ҳарф дар вақти мӯҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор такрор мегардад, ки он 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфта, ҳангоме ба анҷом мерасад, ки дар ҳангоми қонуни якшанбеи наздикомада дар бар аблаҳон баста мешавад. Дар он давраи таърих таъсири ҳар рӯъёе, ки дар «ҳамаи китобҳои Китоби Муқаддас ба ҳам мерасанд ва ба поён меоянд» тасвир ёфтааст, намоянда мешавад.

Мо дар мақолаи қаблӣ пояе аз фаҳмиш бино мекардем, то хатти берунии таърихеро, ки дар ояти чиҳилуми Дониёл ёздаҳ намояндагӣ шудааст, баён намоем; он оят таърихи сиёсии шохи ҷумҳурихоҳи ҳайвони заминро намояндагӣ мекунад. Он таърих бо таърихи динии шохи ҳақиқатан протестантии ҳайвони замин ба таври мувозӣ ҷараён меёбад. Мо чанд хатти нубувватиро, ки ба шохи ҷумҳурихоҳи ҳайвони замин муроҷиат мекунанд, муайян кардаем ва он хатҳоро бар таърихи нубувватие, ки дар замони охир дар соли 1989 оғоз ёфт, ҷой медиҳем.

Давраи нубувватии ҳайвони заминӣ, ки дар соли 1776 оғоз ёфт ва дар вақти анҷом дар соли 1798 ба поён расид, ҳамон хатест, ки мо қасд дорем онро ба кор барем, то ҳамаи хатҳоеро, ки ҳоло таъсири худро доранд, якҷо оварем. Давраи аз 1776 то 1798 мӯҳри Алфа ва Омегаро дар худ дорад, зеро он бо як иқдоми қонунгузорӣ оғоз меёбад ва ба як иқдоми қонунгузорӣ анҷом меёбад, ки ин сухан гуфтани як миллат аст.

> «Сухан гуфтани миллат амали ҳокимиятҳои қонунгузор ва судии он аст». «Ҷанҷоли Бузург», 443.

Яке хусусияти асосии ҳайвони заминӣ сухан гуфтани он аст. Конститутсияи Иёлоти Муттаҳидаи Амрико ҳуҷҷати илоҳӣ буд, ки дарҳои озодии динӣ ва сиёсиро боз кард ва бо ин кор «сели» таъқиботеро, ки дар тӯли асрҳо аз ҷониби подшоҳони Аврупо ва калисои католикӣ идома дода мешуд, фурӯ бурд.

> Ва мор аз даҳони худ аз ақиби зан оберо чун сел берун андохт, то ӯро сел рабуда барад. Ва замин ба зан ёрӣ расонд, ва замин даҳони худро кушода, селеро, ки аждаҳо аз даҳони худ берун андохта буд, фурӯ бурд. Ваҳй 12:15, 16.

Дар поёни ҳукмронии ҳайвони заминӣ ҳамчун подшоҳии шашуми нубуввати Китоби Муқаддас, он боз сухан хоҳад гуфт, аммо он гоҳ мисли аждаҳо сухан хоҳад гуфт, бо ҷорӣ намудани қонуни якшанбе.

> Ва ман ҳайвони дигареро дидам, ки аз замин боло меомад; ва ӯ ду шох дошт, мисли барра, ва ҳамчун аждаҳо сухан мегуфт. Ваҳй 13:11.

Ҳайвони заминӣ ҳамчун подшоҳии шашум дар соли 1798 оғоз ёфт, вақте ки папагӣ аз қуввати худ маҳрум карда шуд.

> «Ва ҳангоме ки Папагарӣ, ки аз қуввати худ маҳрум гардида буд, маҷбур шуд аз таъқибот даст кашад, Юҳанно қудрати наверо дид, ки боло меомад, то овози аждаҳоро такрор намояд ва ҳамон амали бераҳмона ва куфромезро идома диҳад. Ин қудрат, ки охирин қудратест барои ҷангидан бар зидди калисо ва шариати Худо, бо ҳайвоне, ки шохҳои баррамонанд дошт, рамзгузорӣ шуда буд». Signs of the Times, November 1, 1899.

Соли 1798, вақте ки папагӣ захми марговари худро гирифт, Иёлоти Муттаҳида сухан гуфт, ва чунон ки ҳамеша дар мавриди Алфа ва Омега аст, сухан гуфтан дар ибтидо сухан гуфтанро дар интиҳо пешнамоӣ намуд. Қонунҳои «Alien and Sedition Acts» дар соли 1798 ба шакли қонун эълон карда шуданд, ки қонунҳоеро, ки дар интиҳо ба иҷро дароварда мешаванд ва ба муҳоҷирати ғайриқонунӣ ва васоити ахбори омма дахл доранд, пешнамоӣ мекарданд.

Даврае, ки мо аз соли 1776 то 1798 баррасӣ менамоем, нишонаи Алфа ва Омегаро дорост, зеро он «сухан гуфтан»-и Эъломияи Истиқлолиятро дар ибтидо муайян месозад, ки намунаи Қонунҳои «Аҷнабиён ва Иғво»-и соли 1798 мебошад. Дар миёнаи он давра шумо Конститутсияи Иёлоти Муттаҳидаро меёбед. Ин давра тасвири нубувватии салтанати ҳайвони заминро фароҳам меорад, зеро он сухан гуфтанро ҳамчун барра оғоз мекунад, вале давра бо қонунгузорие ба поён мерасад, ки аждаҳоро намояндагӣ мекунад. Аммо, чунон ки бисёр вақт рух медиҳад, оғоз ва анҷоми чизе бо зиддиятҳо мувофиқат мекунанд. Аввалин аломати роҳии ин давра дар охирин аломати роҳӣ таҷассум ёфтааст, ва аломати роҳии миёна Конститутсияи Иёлоти Муттаҳида буд, ки аз ҷониби СЕЗДАҲ иёлот тасвиб гардид. Калимаи ибрии «ҳақиқат» аз ҳарфи аввал, сипас аз ҳарфи сенздаҳум, ва баъдан аз ҳарфи охирини алифбои ибрӣ сохта шудааст.

Даврае, ки мо ҳоло онро баррасӣ мекунем, мӯҳри Аввал ва Охирро дорад, ки Ӯ Ҳақиқат аст. Ин давра давраеро ифода мекунад, ки ба оғози ҳукмронии ҳайвони заминӣ ҳамчун подшоҳии шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас мебарад, ва бинобар ин он инчунин давраеро ифода мекунад, ки ба анҷоми ҳукмронии ҳайвони заминӣ ҳамчун подшоҳии шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас мебарад. Он давра дар вақти охир, дар соли 1989, оғоз ёфт. Солҳои 1776 то 1798 бояд бар солҳои 1989 то қонуни якшанбеи наздикулвуқӯъ гузошта шаванд, ҳангоме ки ҳайвони заминӣ ҳамчун аждаҳо сухан мегӯяд, чунон ки дар Қонунҳои бегонагон ва фитнаангезӣ намояндагӣ шудааст.

Ҷоиз аст, ки боз як ҳақиқати нубувватиро ба таҳқиқи худ ворид намоем. Он ҳақиқат унсуре аз «вақти охир» ҳамчун рамзе мебошад, ки бисёр вақт аз назар дур мемонад. Адвентизми Лаодикиягӣ шояд хуб медонад, ки соли 1798 «вақти охир» буд, аммо фаҳмиши онҳо, одатан, дар ҳамон ҷо поён меёбад, зеро онҳо ҳеҷ дарке надоранд, ки ҳар як хати ислоҳот бо дигар хатҳои ислоҳот мувозӣ аст. Ҳар як хати ислоҳот бо «вақти охир» оғоз меёбад.

Мусо Масеҳро рамзӣ пешакӣ нишон медод, ва худи Мусо ин ҳақиқатро бевосита баён кард, ва Петрус онро дар китоби Аъмол тасдиқ намуд.

> Худованд Худои ту аз миёни ту, аз бародарони ту, пайғамбаре монанди маро барои ту бармехезонад; Ӯро бишнавед. Такрори Шариат 18:15.

Исо бояд «монанди» Мусо мебуд.

> Ва алҳол, эй бародарон, медонам, ки шумо инро аз рӯи нодонӣ кардед, чунон ки сарварони шумо низ карданд. Аммо он чизҳоеро, ки Худо пешакӣ ба воситаи даҳони ҳамаи анбиёи Худ хабар дода буд, ки Масеҳ бояд азоб кашад, ҳамон тавр ба анҷом расонид. Пас тавба кунед ва бозгардед, то ки гуноҳони шумо маҳв гарданд, ҳангоме ки замонҳои тароват аз ҳузури Худованд фаро расанд; ва Ӯ Исои Масеҳро, ки пештар ба шумо мавъиза шуда буд, хоҳад фиристод; Ӯро осмон бояд то замонҳои барқароршавии ҳама чиз бипазирад, ки Худо дар бораи он аз ибтидои олам ба воситаи даҳони ҳамаи анбиёи муқаддаси Худ сухан гуфтааст. Зеро Мусо ҳақиқатан ба падарон гуфт: “Худованд Худои шумо аз миёни бародарони шумо барои шумо пайғамбаре мисли ман бармехезонад; дар ҳар он чи ба шумо гӯяд, Ӯро бишнавед. Ва чунин хоҳад шуд, ки ҳар ҷоне, ки он пайғамбарро нашунад, аз миёни қавм комилан нобуд карда хоҳад шуд”. Ҳамчунин ҳамаи анбиё, аз Самуил ва ононе ки баъд аз ӯ омаданд, ҳар қадаре ки сухан гуфтаанд, ин рӯзҳоро низ пешгӯӣ кардаанд. Аъмол 3:17–24.

Замони поёни таърихи Мӯсо таваллуди ӯ буд, ва он ба таваллуди Масеҳ намунавор ишора мекард. Ҳангоми таваллуди ҳам Масеҳ ва ҳам Мӯсо афзоиши маърифат ба вуҷуд омад, ки он наслро хоҳад озмуд. Дониш дар бораи таваллуди ҳар дуи онҳо ҳам қудрати аждаҳомонанди Миср ва ҳам Румро водошт, ки кӯшиш кунанд шахсони ваъдашудаи нубувватро ба қатл расонанд. Чӯпонон бар теппаҳо ва ҳикматмандон аз шарқ намояндаи онҳое мебошанд, ки афзоиши маърифатро дар замони поён дарк карданд.

Он чиро ки маъмулан аз назар дур мемонад, ин аст, ки дар вақти охир ду аломати роҳ мавҷуд аст. На танҳо Мусо таваллуд шуд, балки се сол пеш аз ӯ бародараш Ҳорун таваллуд шуда буд. Шаш моҳ пеш аз таваллуди Масеҳ, ҷияни Ӯ Яҳё таваллуд шуд. Соли 1798 шинохташудатарин таърихи «вақти охир» аст, ва дар соли 1798 ҳайвон (дастгоҳи сиёсӣ), ки фоҳиша дар тамоми асрҳои зулмот бар он савор буд, кушта шуд; ва як сол баъд «зан», ки бар он ҳайвон савор буд, низ мурд.

Соли 1989 ду президент вуҷуд дошт. Рейган то маросими савгандёдкунӣ дар соли 1989 ҳукмронӣ кард, ва сипас Буши аввал салтанати худро оғоз намуд. Анҷоми як ҳазору дусаду шаст сол ба воситаи ҳафтод соли асорат дар Бобил пешнамуна шуда буд, ва ҳангоме ки Генерал Куруш, ҷияни Дорёш, Балшасарро дар шаби базм ба қатл расонд, Дорёш подшоҳи воқеӣ буд. Дорёш ва Куруш ду аломати марҳилавии он замони поёнро ифода мекунанд.

Муносибати нубувватӣ миёни Мӯсо ва Ҳорун, Яҳё ва Исо, Дориюш ва Куруш, папагӣ ва папа, инчунин Рейган ва Буш, ҳама ҳангоми омӯхта шудан бо усулшиносии дуруст, манбаъҳои нури нубувватӣ мебошанд. Он чи мо дар ин ҷо бар он ишора мекунем, ин аст, ки Яҳё, писари амаки Исо, ҳамон «овоз дар биёбон» буд, ки пешакӣ дар симои Ҳорун, бародари Мӯсо, намуна оварда шуда буд, яъне касе ки ба биёбон рафт, то Мӯсоро пешвоз гирад, то барои ӯ овоз бошад.

Дар сию соли пеш аз тадҳини Масеҳ, ва барои сию соли пеш аз зиддимасеҳ, нишонае вуҷуд дорад, ки як «овоз»-ро муайян мекунад. Барои Масеҳ он овози Яҳё буд, ки дар биёбон нидо мекард. Дар соли 533 Юстиниён фармоне содир кард, ки зиддимасеҳро ҳамчун ислоҳкунандаи бидъаткорон ва сари калисо муайян менамуд. Фармони Юстиниён ҳамон «овоз» буд, ки барои «фармони» қонуни якшанбе дар Шӯрои Орлеан дар соли 538 омодагӣ медид.

Артиши Куруши Кабир овозе буд, ки наздик будани фатҳи Бобил аз ҷониби Дориюшро муайян месохт.

> Ба ҳузури лашкари Куруш дар пеши деворҳои Бобил барои яҳудиён нишонае буд, ки раҳоии онҳо аз асирӣ наздик меояд. Зиёда аз як аср пеш аз таваллуди Куруш, Ваҳй ӯро бо ном зикр намуда буд ва сабт гардонида буд, ки ӯ дар асл ҳангоми ногаҳон ба даст гирифтани шаҳри Бобил ва дар омода сохтани роҳи озодии фарзандони асирӣ чӣ коре ба ҷо хоҳад овард. Ба воситаи Ишаъё ин калом гуфта шуда буд:

> «Худованд ба масеҳи Худ, ба Куруш, ки дасти рости ӯро Ман гирифтаам, мегӯяд, то халқҳоро пеши ӯ мутеъ созам; … то дарҳои дутабақаро пеши ӯ бикушоям; ва дарвозаҳо баста нахоҳанд шуд; Ман пешопеши ту хоҳам рафт, ва ҷойҳои каҷро рост хоҳам кард; дарвозаҳои биринҷиро пора-пора хоҳам шикаст, ва панҷараҳои оҳанинро хоҳам бурид; ва ганҷҳои торикӣ ва сарватҳои ниҳонии ҷойҳои махфиро ба ту хоҳам дод, то бидонӣ, ки Ман, Худованд, ки туро ба номат мехонам, Худои Исроил ҳастам». Ишаъё 45:1–3. «Паёмбарон ва подшоҳон», 551.

Ҳангоме ки эътироф карда мешавад, ки маҳз ду шоҳид ё ду нишонаест, ки ба воситаи онҳо як «вақти интиҳо»-и набувватӣ барқарор мегардад, ҳамчунин метавон эътироф намуд, ки яке аз он ду нишона муаррифӣ, эълон ё огоҳие аз таърихи наздикшаванда мебошад. Ҳорун, Юҳанно, Куруш ва Юстиниан нишонае мебошанд, ки пеш аз вақти интиҳо меояд. Вақти интиҳо дар соли 1798 анҷоми он давраест, ки аз соли 1776 то 1798 ифода ёфтааст. Нишона дар миёни он таърих овозест, ки дар биёбон нидо мекунад барои таърихи наздикшаванда. Он таърих бо як нашрияе оғоз ёфт, ки ҳукмронии диктаторонаи подшоҳ ё папаро рад мекард, ва бо як нашрияе анҷом ёфт, ки хислати як диктаторро намояндагӣ мекард. Нашрияе, ки дар миёни он воқеъ буд, «огоҳӣ»-и таърихи ояндаро ифода мекард, ва он огоҳӣ ин буд, ки Конститутсияи Иёлоти Муттаҳида дар охири он таърих барҳам дода хоҳад шуд.

Он хатти таърих дар соли 1989 дубора такрор шудан гирифт, ва он дар қонуни якшанбе ба анҷом мерасад, вақте ки ҳушдори аз биёбон додашуда ду сад сол пеш, дар соли 1789, рад карда мешавад. Соли 1989 вақти охир дар охири ояти чиҳилум буд, ва он бо вақти охир дар соли 1798 мувофиқат мекунад. Соли 1989 бо соли 1776 мутобиқат дорад, ва қонуни якшанбе соли 1798-ро намояндагӣ мекунад. Дар миёнаи ин таърих, ки дар он таъсири ҳар рӯъё ба иҷро мерасад, он таърихе ки 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфтааст ва то ҳушдори соли 1789 идома мекунад, иҷро мешавад ва Конститутсия ботил гардонида мешавад. Дар миёна ҳатман бояд як аломати роҳ бошад, зеро Худо ҳаргиз тағйир намеёбад. Он аломати роҳ мебоист ҳушдоре барои таърихи нубувватие бошад, ки аз қонуни якшанбеи наздикшаванда оғоз меёбад.

Соли 1989 вақти охир дар ояти чиҳилро нишон медиҳад, ки ба қонуни якшанбе дар ояти чиҳилу як мебарад. Паёми огоҳкунандае, ки баъд аз вақти охир, вале пеш аз қонуни якшанбе расид, 11 сентябри соли 2001 буд. Он ҳушдор медиҳад, ки дар анҷоми он давраи таърихӣ, войи сеюм, ки 11 сентябри соли 2001 расид ва фавран боздошта шуд, боз ҳамчун ногаҳонии ғайричашмдошт зарба хоҳад зад, ва ҳазорон шаҳр нобуд хоҳанд шуд. Вақте ки он харобӣ фаро расад, Шайтон кори аҷоиби худро оғоз хоҳад кард, ва он кор аз қонуни якшанбеи наздикшаванда оғоз меёбад.

> «Кош халққи Худо ҳис мекарданд, ки вайронии наздикшавандаи ҳазорон шаҳрҳо, ки акнун қариб ба бутпарастӣ супурда шудаанд, дар пеш аст! Аммо бисёре аз онҳое ки бояд ҳақиқатро эълон намоянд, бародарони худро айбдор ва маҳкум мекунанд. Вақте ки қуввати табдилдиҳандаи Худо бар ақлҳо нозил гардад, тағйироти равшан ва қатъӣ ба амал хоҳад омад. Одамон дигар майле ба интиқод кардан ва вайрон сохтан нахоҳанд дошт. Онҳо дар мавқее нахоҳанд истод, ки ба дурахшидани нур ба ҷаҳон монеъ гардад. Интиқоди онҳо, айбҷӯии онҳо, хотима хоҳад ёфт. Қувваҳои душман барои ҷанг сафарбар мешаванд. Низоъҳои сахт дар пеши мо ҳастанд. Ба ҳам наздик шавед, эй бародарон ва хоҳарони ман, ба ҳам наздик шавед. Бо Масеҳ пайванд ёбед. “Нагӯед: Иттиҳод,... ва аз он чи онҳо метарсанд, натарсед ва ҳаросон нашавед. Худованди лашкарҳоро Худ муқаддас шуморед; ва бигзор Ӯ тарси шумо бошад, ва бигзор Ӯ даҳшати шумо бошад. Ва Ӯ барои муқаддасгоҳ хоҳад буд; вале барои ҳар ду хонадони Исроил санги пешпо ва кӯҳи васваса, ва барои сокинони Уршалим дом ва тӯр хоҳад шуд. Ва бисёре аз миёни онҳо пешпо хоҳанд хӯрд, ва хоҳанд афтод, ва шикаста хоҳанд шуд, ва ба дом афтода, гирифта хоҳанд шуд.”

> «Ҷаҳон саҳнаи театр аст. Ҳунармандон — сокинони он — худро омода месозанд, то нақши худро дар охирин драмаи бузург иҷро намоянд. Худо аз назарҳо дур мондааст. Дар миёни тӯдаҳои бузурги инсоният ҳеҷ ягонагие вуҷуд надорад, магар он гоҳ ки одамон барои ба амал овардани ҳадафҳои худхоҳонаи хеш ба ҳам иттиҳод мебанданд. Худо назорат мекунад. Мақсадҳои Ӯ нисбат ба тобеони осиёни Ӯ иҷро хоҳанд шуд. Ҷаҳон ба дасти одамон супурда нашудааст, ҳарчанд Худо барои муддате иҷозат медиҳад, ки унсурҳои ошуфтагӣ ва бетартибӣ ҳукмронӣ кунанд. Қудрате аз поён дар амал аст, то саҳнаҳои охирини бузурги ин драмаро ба вуқӯъ оварад, — Шайтон чун Масеҳ омада, бо тамоми фиреби ноинсофӣ дар миёни онҳое амал мекунад, ки худро дар ҷамъиятҳои махфӣ ба ҳам мепайванданд. Онҳое, ки ба шавқи иттиҳодбандӣ таслим мешаванд, нақшаҳои душманро амалӣ месозанд. Сабабро ҳатман пайомад дунбол хоҳад кард.»

> «Гуноҳ қариб ба ҳадди ниҳоии худ расидааст. Иштибоҳу ошуфтагӣ ҷаҳонро фаро гирифтааст, ва ба зудӣ даҳшати бузурге бар сари инсонҳо хоҳад омад. Интиҳо хеле наздик аст. Мо, ки ҳақиқатро медонем, бояд барои он чи ба зудӣ ҳамчун ногаҳонии фарогиру маҳвкунанда бар ҷаҳон хоҳад шикаст, омода шавем». Review and Herald, September 10, 1903.

Огоҳие, ки бо ҷорӣ шудани Конститутсия дар соли 1789 ба таври рамзӣ нишон дода шуда буд, ҳамон огоҳии фариштаи сеюм аст, ки ба Қодеши дуюм бармегардад, вақте ки мӯҳргузории саду чиҳилу чор ҳазор оғоз меёбад. Он огоҳӣ огоҳии овози аввалини Ваҳй боби ҳаждаҳум аст, ва дар он вақт на танҳо биноҳои азими шаҳри Ню-Йорк фурӯ рехтанд, балки худи моҳияти Конститутсия низ тағйир дода шуд. Конститутсия навишта шуда, бар қонуни англисӣ асос ёфта буд, ки фалсафаи бунёдии онро метавон ба таври сода чунин муайян кард: «шахс бегуноҳ аст, то даме ки гуноҳкораш собит карда шавад». Конститутсия бо мақсади рад кардани он чизе навишта шуда буд, ки ҳамчун қонуни румӣ шинохта мешавад, ки фалсафаи бунёдии онро метавон ба таври сода чунин муайян кард: «шахс гунаҳкор аст, то даме ки бегуноҳиаш собит карда шавад».

Огоҳие, ки аз биёбон дар соли 1789, ки тавассути Конститутсия ифода гардидааст, огоҳии 11 сентябри соли 2001-ро ифода мекунад; ва на танҳо биноҳои сӯхта он таърихро бо иҷрои зоҳирӣ нишон доданд, балки қабули Қонуни «Patriot Act» низ он огоҳиро ифода намуд.

Санади «Patriot Act» (Uniting and Strengthening America by Providing Appropriate Tools Required to Intercept and Obstruct Terrorism Act of 2001) дар Конгресси Иёлоти Муттаҳида чанде пас аз ҳамлаҳои террористии 11 сентябри соли 2001 пешниҳод гардид. Лоиҳаи қонун дар Палатаи намояндагон 23 октябри соли 2001 ва дар Сенат 24 октябри соли 2001 пешниҳод шуд. Он 26 октябри соли 2001 аз ҷониби Президент Ҷорҷ В. Буш ба имзо расида, ба қонун табдил дода шуд. Ҳадафи «Patriot Act» тақвият бахшидани тавоноии ҳукумат барои таҳқиқ ва пешгирии амалҳои терроризм ва густариш додани салоҳиятҳои назорат ва мақомоти ҳифзи ҳуқуқ буд, ва он принсипи асосӣ ва бунёдии ҳуқуқи англисиро, ки бар он муайян мешавад инсон бегуноҳ аст, то замоне ки гуноҳаш исбот гардад, рад намуд. Он то имрӯз низ аз ҷониби табақаи элита дар дохили ҳукумат барои давр задани мурофиаи қонунии муносиб, дахлнопазирии ҳаёти хусусӣ ва муҳокимаҳои одилона истифода мешавад.

Мо ин таҳқиқро дар мақолаи навбатии худ идома хоҳем дод.

> «Дар ин замони даҳшатнок ва ҷиддӣ ҳолати мо чӣ гуна аст? Афсӯс, ки дар калисо чӣ қадар ғурур ҳукмрон аст, чӣ риёкорӣ, чӣ фиреб, чӣ дӯст доштани либоспӯшӣ, сабуксарӣ ва айшу тафреҳ, чӣ орзуи бартарӣ! Ҳамаи ин гуноҳҳо зеҳнро тира гардонидаанд, то ки чизҳои абадӣ дарк карда нашудаанд. Оё мо Навиштаҳоро тафтиш накунем, то бидонем, ки дар таърихи ин ҷаҳон дар куҷо қарор дорем? Оё мо набояд дар бораи коре, ки дар ин вақт барои мо анҷом дода мешавад, ва мақоме, ки мо ҳамчун гунаҳкорон бояд ишғол намоем, дар ҳоле ки ин кори кафорат идома дорад, фаҳмишманд гардем? Агар мо нисбат ба наҷоти ҷонҳои худ ягон ғамхорӣ дошта бошем, бояд тағйироти қатъӣ ба амал оварем. Мо бояд Худовандро бо тавбаи ҳақиқӣ ҷӯё шавем; мо бояд бо шикастадилии амиқи ҷон ба гуноҳҳои худ иқрор шавем, то ки онҳо маҳв гарданд.

> «Мо дигар набояд дар он замини сеҳршуда бимонем. Мо ба анҷоми давраи имтиҳони худ бо суръат наздик мешавем. Бигзор ҳар як ҷон бипурсад: Ман дар пеши Худо дар чӣ ҳолат истодаам? Мо намедонем, ки чӣ қадар ба зудӣ номҳои мо бар лабони Масеҳ оварда мешаванд ва корҳои мо ба таври ниҳоӣ ҳал хоҳанд шуд. Оҳ, оҳ, ин қарорҳо чӣ хоҳанд буд? Оё мо бо одилон шумурда хоҳем шуд, ё бо шарирон ба шумор хоҳем омад?»

> «Бигзор калисо бархезад ва аз пуштигардониҳояш пеши Худо тавба кунад. Бигзор посбонон бедор шаванд ва карнайро бо овози равшан навозанд. Ин ҳушдори мушаххасест, ки мо бояд эълон намоем. Худо ба хизматгорони Худ амр мекунад: “Бо овози баланд нидо кун, худро дареғ мадор, овози худро мисли карнай баланд намо, ва ба қавми Ман исёни онҳоро, ва ба хонадони Яъқуб гуноҳҳои онҳоро нишон деҳ.” Бояд таваҷҷуҳи мардум ҷалб гардад; агар ин анҷом наёбад, ҳар кӯшише бефоида хоҳад буд; ҳатто агар фариштае аз осмон фуруд омада, ба онҳо сухан гӯяд, суханони ӯ аз он бештар фоида намебахшанд, назар ба он ки гӯё ӯ ба гӯши сарди марг сухан мегӯяд. Калисо бояд ба амал бедор шавад. Рӯҳи Худо ҳаргиз ворид нахоҳад шуд, то вақте ки вай роҳро омода насозад. Бояд тафтишоти ҷиддии дил бошад. Бояд дуои якдилона ва пойдор бошад, ва тавассути имон талаб кардани ваъдаҳои Худо. Бояд бошад, на пӯшонидани ҷисм бо палос, чунон ки дар замонҳои қадим буд, балки хоксории амиқи ҷон. Мо ҳеҷ аввалин сабабе барои табрики худ ва баланд бардоштани худ надорем. Мо бояд худро зери дасти тавонои Худо фурӯтан созем. Ӯ зоҳир хоҳад шуд, то ҳақталабони ростинро тасаллӣ диҳад ва баракат ато намояд.»

> «Кор дар пеши мост; оё мо ба он машғул хоҳем шуд? Мо бояд зуд кор кунем, мо бояд пайваста ба пеш равем. Мо бояд худро барои рӯзи бузурги Худованд омода созем. Мо ҳеҷ вақтеро барои аз даст додан надорем, ҳеҷ вақтеро барои машғул шудан ба мақсадҳои худпарастона надорем. Ҷаҳон бояд огоҳ карда шавад. Мо, ҳамчун шахсони алоҳида, чӣ мекунем, то нурро пеши дигарон оварем? Худо кори ҳар касро ба ӯ вогузор кардааст; ҳар яке нақше барои иҷро кардан дорад, ва мо наметавонем ин корро бе он ки ҷони худро ба хатар афканем, беэътиноӣ намоем.

> «Эй бародарони ман, оё шумо Рӯҳулқудсро маҳзун хоҳед кард ва сабаб хоҳед шуд, ки Ӯ дур шавад? Оё Наҷотдиҳандаи муборакро берун хоҳед ронд, зеро барои ҳузури Ӯ омода нестед? Оё ҷонҳоро бе дониши ҳақиқат ба ҳалокат хоҳед гузошт, зеро осоиши худро аз ҳад дӯст медоред, то бори гаронеро, ки Исо барои шумо бардошт, бардоред? Биёед аз хоб бедор шавем. “Ҳушёр ва бедор бошед; зеро душмани шумо, Иблис, мисли шери ғуррон гаштаю баргашта мегардад ва касеро меҷӯяд, то фурӯ барад.”» Review and Herald, March 22, 1887.

Back to Articles