Article

# Китоби Дониёл — Рақами яксаду панҷоҳу якум

Рамзшиносии Маъбад: Кушодани асрори пайванди илоҳӣ ва инсонӣ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 22, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Ду чӯб ба ҳам пайваста мешаванд, то як маъбад гарданд. Чилу шаш рамзи маъбад аст, ва маҳз чилу шаш сол асорати подшоҳии шимолиро аз асорати подшоҳии ҷанубӣ ҷудо мекунад. Вақте ки поймолшавии муқаддасгоҳ ва лашкар дар замони охир, дар соли 1798, ба анҷом мерасад, маҳз чилу шаш сол аст, ки он ду чӯбро ба як маъбад мепайвандад. Аз 723 то м.қ. 677 маъбад хароб карда шуда, поймол мегардид. Дар соли 1798 поймолшавӣ ба поён расид ва то соли 1844 маъбаде бино гардида буд. Дар он ҷо онҳо мебоист як халқ гарданд, бо як подшоҳ, ва аз гуноҳ кардан то абад бозистанд. Ин нақша буд, аммо исёни соли 1863 нақшаро то соли 2001 ба таъхир андохт.

Павлус калисоро ҳамчун бадан мешиносонад, ва Масеҳро ҳамчун сар, ва Павлус баданро ҳамчун рамзи ҷисм ба кор мебарад. Барои Павлус, «ҷисм» ва «бадан» истилоҳоти ивазшаванда мебошанд.

> Зеро агар шумо мувофиқи ҷисм зиндагӣ кунед, хоҳед мурд; аммо агар шумо ба василаи Рӯҳ аъмоли баданро бикушед, хоҳед зист. Румиён 8:13.

Тарҳи маъбади инсон бар асоси тарҳи маъбади Худо мебошад. Бадан, ки Калисо аст, дар маъбади фардӣ ба ҷисм мутобиқат мекунад. Дар маъбади як шахс, зеҳн сар аст ва бадан ҷисм мебошад.

> Зеро ки мо аъзои ҷисми Ӯ ҳастем, аз гӯшти Ӯ ва аз устухонҳои Ӯ. Аз ин сабаб мард падару модари худро тарк хоҳад кард ва ба зани худ хоҳад пайваст, ва ҳар ду як тан хоҳанд шуд. Ин сирри бузург аст; лекин ман дар бораи Масеҳ ва калисо сухан мегӯям. Эфсӯсиён 5:30–32.

Маъбаде ки Юҳанно бояд онро чен мекард, вақте ки навохтани фариштаи ҳафтум оғози кори ба анҷом расонидани сирри Худоро нишон медод, маъбади Худо буд; аммо маъбади инсон ба сурати маъбади Худо офарида шудааст. Онҳо рамзҳои ба ҳам ивазшавандаанд. Мусо чиҳилу шаш рӯз бар кӯҳ буд, вақте ки намунае ба ӯ нишон дода шуд, ки бояд ҳангоми барпо намудани хаймаи заминии ибодат аз он истифода мекард. Он намуна аз маъбади осмонӣ гирифта шуда буд.

Масеҳ маъбади осмонӣ буд, ки дар ҷисм зоҳир гардид, ва Ӯ намунаи маъбади инсониро ифода мекунад, зеро одамон ба сурати Ӯ офарида шудаанд. Аз ҳамин сабаб, намунаи маъбади инсонӣ бо чилу шаш хромосома ифода мешавад.

Маъбадҳо аз лиҳози нубувватӣ ба ҷойи якдигар меоянд. Бинобар ин, маъбаде, ки ба Юҳанно гуфта шуд онро чен кунад, танҳо аз ду қисмат иборат буд ва ҳеҷ саҳне надошт. Қисмати аввал маъбади инсониро ифода мекунад: калисо (арӯс), миллат, бадан, ки ҷисм аст. Қисмати дувум маъбади илоҳиро ифода мекунад: домод, подшоҳ, сар, ки ақл аст. Ваъдаи аҳди абадӣ, ки барои саду чилу чаҳор ҳазор дар рӯзҳои охир ба амал меояд, ба воситаи ду чӯби Ҳизқиёл, боби сию ҳафт, ба тасвир кашида шудааст. Он ба воситаи маъбади Юҳанно, ки аз ду қисмат иборат аст, ба тасвир кашида шудааст. Он ба воситаи таърифҳои мушаххаси Павлус дар бораи сирри Масеҳ дар имондор, умеди ҷалол, ба тасвир кашида шудааст.

Кори муҳр задани яксаду чиҳилу чор ҳазор кори ба таври доимӣ пайвастани Илоҳият бо инсоният аст. Ин кор дар замони садо додани Карнаи Ҳафтум анҷом меёбад. Ин пайвастагӣ дар Навиштаҳо, сатр бар сатр, ба тарзҳои гуногун муаррифӣ шудааст. Кори сафедкунӣ ва муқаддасшавӣ истилоҳҳои илоҳиётӣ барои ин кор мебошанд. Сафедкунӣ кори Масеҳ ҳамчун Ҷонишини мост, ва кори муқаддасшавӣ кори Масеҳ ҳамчун Намунаи мост. Сафедкунӣ ҳуқуқи моро ба осмон ифода мекунад ва муқаддасшавӣ сазовории моро барои осмон ифода мекунад. Ҳар дуи ин корҳо ба воситаи ҳузури Рӯҳулқудс ба мӯъмин оварда мешаванд. Ин кор ҳамчун навиштани шариати Худо бар дилҳо ва ақлҳои онҳое муаррифӣ мешавад, ки ба аҳди ҷовидонӣ пазируфта шудаанд.

«Ақл» маънои он манзилро дар маъбад дорад, ки дар он сар ҷойгир аст. Ақл он чизест, ки табиати олӣ номида мешавад, бар хилофи ҷисм, ки табиати поёнӣ аст. Ақл бо андешаҳои мо ифода меёбад, ҷисм бошад, бо ҳиссиёти мо ифода меёбад.

> «Бисёриҳо ғаму норозигии беҳуда мекашанд. Онҳо зеҳни худро аз Исо дур месозанд ва онро аз ҳад зиёд бар худ мутамарказ мекунанд. Онҳо душвориҳои хурдро бузург менамоянд ва аз дилсардкунандагиҳо сухан мегӯянд. Онҳо ба гуноҳи бузурги шикояту нолаи беҳуда аз тадбирҳои илоҳии Худо гирифторанд. Зеро барои ҳар он чи дорем ва ҳар он чи ҳастем, мо назди Худо қарздорем. Ӯ ба мо қобилиятҳое бахшидааст, ки то андозае ба он чи Худи Ӯ дорост, монанданд; ва мо бояд бо ҷидду ҷаҳди тамом меҳнат кунем, то ин қобилиятҳоро инкишоф диҳем, на барои он ки худро писандонем ва боло бардорем, балки барои он ки Ӯро ҷалол диҳем. »

> «Мо набояд бигузорем, ки зеҳни мо аз садоқат ба Худо мунҳариф гардад. Ба воситаи Масеҳ мо метавонем ва бояд хушбахт бошем ва бояд одатҳои худдориро касб намоем. Ҳатто андешаҳо низ бояд ба иродаи Худо мутеъ гардонда шаванд, ва эҳсосот зери назорати ақл ва дин қарор гиранд. Тасаввуроти мо ба мо дода нашудааст, то ба он иҷоза дода шавад, ки саркашона биҷаҳад ва роҳи худро пеш гирад, бе ҳеҷ кӯшише барои маҳдуд сохтан ва тарбия кардан. Агар андешаҳо нодуруст бошанд, эҳсосот низ нодуруст хоҳанд буд; ва андешаҳо ва эҳсосот якҷоя хислати ахлоқиро ташкил медиҳанд. Вақте ки мо қарор мекунем, ки ҳамчун масеҳиён аз мо талаб карда намешавад, ки андешаҳо ва эҳсосоти худро боздорем, мо зери таъсири фариштагони шарир қарор мегирем ва ҳузури онҳо ва ҳукмронии онҳоро даъват менамоем. Агар мо ба таассуроти худ таслим шавем ва бигузорем, ки андешаҳои мо дар маҷрои шубҳа, тардид ва шикоят ҷорӣ шаванд, мо бадбахт хоҳем шуд, ва ҳаёти мо нокомӣ хоҳад буд». Review and Herald, April 21, 1885.

Фикрҳо ва эҳсосот, ки бо ҳам якҷо мешаванд, хислати ахлоқиро ташкил медиҳанд. Хислати мо аз табиати поёнӣ ва табиати олӣ иборат аст; ақл табиати олӣ мебошад, ва агар фикрҳои ақл тақдис ёбанд, эҳсосоти мо низ тақдис хоҳанд ёфт. Зеро ақл аз миёни он ду табиат, ки инсонияти моро ташкил медиҳанд, табиати олии ҳукмрон ва идоракунанда аст. «Қувваҳо», ки ҳамчун қисми вуҷуди мо тарҳрезӣ шудаанд, «то андозае» «монанди он қувваҳое мебошанд, ки» Масеҳ «доранд», зеро мо ба сурати Ӯ офарида шудаем, ва мо «бояд бо ҷидду ҷаҳди тамом меҳнат кунем, то» он «қувваҳоро инкишоф диҳем».

Қувваҳое, ки ҷузъи табиати олӣ, ё зеҳни инсон мебошанд, ҳукм, хотира, виҷдон ва бахусус ирода мебошанд.

> «Бисёре мепурсанд: “Чӣ гуна ман бояд худро ба Худо таслим намоям?” Шумо мехоҳед худро ба Ӯ бисупоред, аммо дар қувваи ахлоқӣ заиф ҳастед, дар асорати шакку шубҳа қарор доред ва одатҳои зиндагии гуноҳолуди шумо бар шумо ҳукмронӣ мекунанд. Ваъдаҳо ва қарорҳои шумо мисли ресмонҳои аз рег бофташуда мебошанд. Шумо наметавонед фикрҳои худ, майлҳои худ ва меҳру муҳаббатҳои худро идора кунед. Огоҳӣ аз ваъдаҳои шикастаи худ ва аҳдҳои барбодрафтаи худ эътимоди шуморо ба самимияти худ суст мегардонад ва боис мешавад, ки эҳсос кунед Худо наметавонад шуморо қабул кунад; аммо шумо набояд навмед шавед. Он чи ба шумо лозим аст фаҳмед, қувваи ҳақиқии ирода аст. Ин қувваи ҳукмрон дар табиати инсон, қувваи тасмимгирӣ ё интихоб мебошад. Ҳама чиз ба амали дурусти ирода вобаста аст. Қудрати интихобро Худо ба одамон ато кардааст; онро бояд худи онҳо ба кор баранд. Шумо наметавонед дили худро дигаргун созед, наметавонед аз ҷониби худ меҳру муҳаббати онро ба Худо бидиҳед; аммо метавонед интихоб кунед, ки ба Ӯ хизмат намоед. Шумо метавонед иродаи худро ба Ӯ бисупоред; он гоҳ Ӯ дар шумо амал хоҳад кард, то ки мувофиқи ризои некӯйи Худ амал намоед ва бихоҳед. Ба ҳамин тариқ, тамоми табиати шумо зери идораи Рӯҳи Масеҳ қарор хоҳад гирифт; меҳру муҳаббати шумо бар Ӯ мутамарказ хоҳад шуд, фикрҳои шумо бо Ӯ ҳамоҳанг хоҳанд буд.»

> «Орзую хоҳишҳо ба некӣ ва қудсият то он ҷое ки мерасанд, дурустанд; аммо агар шумо дар ҳамин ҷо бозистед, онҳо ҳеҷ суде нахоҳанд расонд. Бисёре дар ҳоле гум хоҳанд шуд, ки умед мебанданд ва орзу доранд масеҳӣ бошанд. Онҳо ба он нуқтае намерасанд, ки иродаро ба Худо таслим намоянд. Онҳо ҳоло интихоб намекунанд, ки масеҳӣ бошанд. »

> «Бо ба кори дурусти ирода, метавонад дар тамоми зиндагии шумо тағйироти комил ба амал ояд. Бо таслими иродаи худ ба Масеҳ, шумо худро бо он қуввате ҳампаймон месозед, ки болотар аз ҳамаи салтанатҳо ва қудратҳост. Шумо аз боло қувват хоҳед ёфт, то шуморо устувор нигоҳ дорад, ва ба ин тарз, ба воситаи таслими доимӣ ба Худо, ба шумо тавоноӣ дода хоҳад шуд, ки ҳаёти навро ба сар баред, яъне ҳаёти имонро». Steps to Christ, 47, 48.

Қувваи ирода «қувваи ҳоким» дар табиати инсон аст, ва ин ҳоким дар он қисми маъбади инсон ҷойгир аст, ки «бо қудрате, ки болотар аз ҳамаи раёсатҳо ва қудратҳост», муттаҳид мебошад. Ҷое ки дар он иттиҳоди Илоҳият бо инсоният дар маъбади инсон ба амал меояд, қалъаи рӯҳ аст. Ҳар инсон қалъае дорад, ва он ё аз ҷониби Масеҳ ишғол шудааст, ё аз ҷониби душмани ашаддии Масеҳ.

> «Вақте ки Масеҳ қалъаи ҷонро тасарруф мекунад, инсони амалкунанда бо Ӯ як мегардад. Ва ҳар кӣ бо Масеҳ як аст, ягонагии худро нигоҳ медорад, Ӯро бар тахти дил менишонад ва ба аҳкоми Ӯ итоат менамояд, аз домҳои он шарири нопок эмин аст. Бо Масеҳ муттаҳид шуда, ӯ файзҳои Масеҳро ба худ ҷамъ меоварад ва қуввату самаранокӣ ва қудратро барои Худованд дар ба Ӯ бурдани ҷонҳо тақдис мекунад. Бо ҳамкорӣ бо Наҷотдиҳанда ӯ василае мегардад, ки Худо ба воситаи он амал мекунад. Он гоҳ, вақте ки Шайтон меояд ва мекӯшад ҷонро тасарруф кунад, мебинад, ки Масеҳ ӯро аз он марди зӯрманди мусаллаҳ нерумандтар гардонидааст». Review and Herald, December 12, 1899.

Қалъаи ҷон дил ва зеҳни инсон аст. Ваъдаи аҳди нав се ваъдаи асосиро барои имондор муайян мекунад. Ба ӯ ваъда дода шудааст, ки замине барои сукунат хоҳад дошт, чунон ки Боғи Адан барои Одаму Ҳавво буд, ки он, дар навбати худ, замини ваъдашударо дар аҳди Ӯ бо Исроили қадим намояндагӣ мекард, ки он низ, дар навбати худ, замини ҷалолманди рӯҳониро барои Исроили рӯҳонӣ намояндагӣ мекард, ва ҳар сеи онҳо, сатр бар сатр, бар ваъдаи замини аз нав офаридашуда барои онҳое, ки ғолиб меоянд, чунон ки Ӯ ғолиб омад, шаҳодат медиҳанд.

Ҳангоме ки Одам ва Ҳавво гуноҳ карданд, онҳо барои «ҳафт замон» аз боғи Адан «пароканда» карда шуданд, ва пас аз ҳафт ҳазорсола замин нав гардонида мешавад ва боғи Адан барқарор мегардад. Парокандашавии Исроили қадим барои «ҳафт замон» бо парокандашавии Одам ва Ҳавво пешнамуна дошт. Аҳд заминеро барои иқомат ваъда мекунад, ва ин ҳамон ваъдаи Адани барқароргашта буд. Поймол гардидани муқаддасгоҳ ва лашкар таҷассумгари авҷгирии тадриҷии гуноҳ дар миёни хонаводаи башар аст, ки бо гуноҳи Одам оғоз ёфт.

Ду ваъдаи дигари аҳд ин аст, ки мӯъминони содиқ ҷисми нав ва ақли нав хоҳанд гирифт, яъне айни ақли Масеҳро. Ҷисм — ин башарият, табиати пасттар аст, ва дар робита бо Масеҳ он калисо мебошад. Ақл — табиати болотар аст; он чизест, ки хоҳар Уайт онро «қалъаи ҷон» меномад. Павлус ба равшанӣ таълим медиҳад, ки мо дар ҳамон лаҳзае ки талаботи Инҷилро мепазирем, яъне вақте сафед карда мешавем, ақли Масеҳро қабул мекунем. Ӯ ҳамчунин таълим медиҳад, ки то омадани дуюм ҷисми нави ҷалолёфтаро қабул намекунем.

> Инак, ба шумо сирре мегӯям: на ҳамаи мо хоҳем хуфт, аммо ҳамаи мо дигаргун хоҳем шуд, дар як лаҳза, дар мижа задани чашм, ҳангоми карнаи охирин; зеро карнай садо хоҳад дод, ва мурдагон бо ҳолати нопӯсида бархезонида хоҳанд шуд, ва мо дигаргун хоҳем шуд. Зеро ин пӯсидашаванда бояд нопӯсиданӣ бипӯшад, ва ин миранда бояд намирандагӣ бипӯшад. Пас, ҳангоме ки ин пӯсидашаванда нопӯсиданӣ бипӯшад, ва ин миранда намирандагӣ бипӯшад, он гоҳ ин сухане ки навишта шудааст, ба амал хоҳад омад: «Марг дар ғалаба фурӯ бурда шуд». Эй марг, неши ту куҷост? Эй қабр, ғалабаи ту куҷост? Неши марг гуноҳ аст; ва қуввати гуноҳ шариат аст. 1 Қӯринтиён 15:51–56.

Таълиме, ки Юҳанно мегӯяд он касонеро, ки ба чунин таълимоти фиребанда имон меоваранд, ҳамчун зиддимасеҳ муайян мекунад, иддао менамояд, ки Масеҳ ҳаргиз бадане напазируфт, ки зери таъсироти гуноҳе қарор дошта бошад, ки аз замони гуноҳи Одам сар карда, ба хонаводаи инсон таъсир расондан гирифт.

> Ва ҳар рӯҳе ки эътироф намекунад, ки Исои Масеҳ дар ҷисм омадааст, аз Худо нест; ва ин ҳамон рӯҳи зиддимасеҳ аст, ки шумо шунидаед, ки меояд; ва ҳоло ҳам аллакай дар ҷаҳон аст. 1 Юҳанно 4:3.

Шароби Бобил (зиддимасеҳ), ки «Покдоманӣ дар ҳамл»-ро таълим медиҳад, иддао мекунад, ки Марям комил гардонида шуд, ҳамон тавре ки Одам ва Ҳавво пеш аз гуноҳ комил буданд, то ки таваллуди Исо бар пояи ҳамли илоҳӣ (Рӯҳулқудс), бо инсонияти комил (Марям) қарор гирад. Таълимоти бардурӯғи «Покдоманӣ дар ҳамл» на ба он мепардозад, ки Исо кай дар батни Марям ҳамл ёфт, балки ба он, ки Марям чӣ гуна бо камоли Одам ва Ҳавво ҳамл ёфт. Пешниҳод кардани он ки ҷисме, ки Масеҳ ҳангоми омаданаш барои наҷот додани инсон бар Худ гирифт, ҷисми бегуноҳе буд, ки таъсироти ирсиятро дар бар надошт, таълими зиддимасеҳ аст.

> Зеро фиребгарони бисёр ба ҷаҳон даромадаанд, ки эътироф намекунанд, ки Исои Масеҳ дар ҷисм омадааст. Чунин шахс фиребгар ва зиддимасеҳ аст. 2 Юҳанно 1:7.

Ҳангоме ки Масеҳ эҳё шуд, илҳом бо диққат нишон медиҳад, ки Ӯ дар он вақт бадани ҷалолёфта дошт. Эҳёи Ӯ рамзи эҳёи одилон ҳангоми Омадани Дуюм буд, ва маҳз дар он ҷо мо ваъдаи аҳдро дар бораи бадани нав дарёфт мекунем.

> «Замоне фаро расида буд, ки Масеҳ ба тахти Падари Худ сууд намояд. Ӯ, ҳамчун Ғолиби илоҳӣ, наздик буд бо ғаниматҳои ғалаба ба саҳнҳои осмонӣ бозгардад. Пеш аз марги Худ Ӯ ба Падари Худ эълон карда буд: “Коре, ки ба Ман супурда будӣ, ба анҷом расондам”. Юҳанно 17:4. Пас аз эҳёи Худ Ӯ муддате бар замин дармондааст, то ки шогирдонаш бо Ӯ дар ҷисми эҳёшуда ва ҷалолёфтаи Ӯ ошно гарданд. Акнун Ӯ барои видоъ омода буд. Ӯ ҳақиқати онро собит сохта буд, ки Наҷотдиҳандаи зинда аст. Шогирдонаш дигар лозим набуд Ӯро бо қабр пайванд диҳанд. Онҳо метавонистанд дар бораи Ӯ ҳамчун ҷалолёфта дар пеши коиноти осмонӣ андеша кунанд». Хоҳиши асрҳо, 829.

Ваъдаи аҳд, дар бораи замине барои сокин шудан, дар замини навшуда ба анҷом мерасад, вақте ки Адан барқарор мегардад ва парокандагии инсонияти Одами аввал дар давоми «ҳафт замон» (ҳафт ҳазор сол) ба поён мерасад. Ваъдаи аҳд дар бораи ҷисми нав ва ҷалолёфта дар Омадани Дуюм, дар як лаҳза, дар мижа задан, ато мегардад.

> «Қиссаи Байт-Лаҳм мавзӯест бепоён. Дар он “умқи сарватҳои ҳикмат ва дониши Худо” нуҳуфта аст». Румиён 11:33. Мо аз қурбонии Наҷотдиҳанда дар ҳайрат мемонем, ки тахти осмонро ба охури гаҳвора иваз намуд, ва ҳамнишинии фариштагони саҷдакунандагонро ба ҷои ҳайвоноти оғил. Такаяббур ва худкифоии инсонӣ дар ҳузури Ӯ мазаммат меёбад. Аммо ин фақат оғози фурӯтании аҷиби Ӯ буд. Барои Писари Худо, ҳатто вақте ки Одам дар маъсумиёти худ дар Адан меистод, қабул кардани табиати инсонӣ таҳқире қариб беинтиҳо мебуд. Аммо Исо инсониятро он гоҳ пазируфт, ки насл ба сабаби чор ҳазор соли гуноҳ заиф гардида буд. Монанди ҳар як фарзанди Одам, Ӯ натиҷаҳои амали қонуни бузурги ирсиятро пазируфт. Ин натиҷаҳо чӣ буданд, дар таърихи аҷдодони заминии Ӯ нишон дода шудааст. Ӯ бо чунин ирсият омад, то дар ғаму озмоишҳои мо шарик гардад ва ба мо намунаи ҳаёти бегуноҳро ато намояд». «Орзуи асрҳо», 48.

Ҳангоме ки инсон ба талаботи Инҷил ҷавобгӯ мегардад, ӯ ҳамон дам зеҳни нав, яъне ҳатто зеҳни Масеҳро, дарёфт мекунад; аммо ҷисм, ё чунон ки Павлус онро низ «тан» меномад, дар Омадани Дуюм тағйир дода мешавад. Табиате, ки поёнтар аст ва аз эҳсосот иборат мебошад, ҳангоми тавба ва имон бардошта намешавад. Он эҳсосот, ки як қисми хислати ахлоқӣ мебошанд, то Омадани Дуюм боқӣ мемонанд. Он эҳсосот низоми эҳсосиро ифода мекунанд, ки бо низоми ҳормонӣ алоқаманд аст. Онҳо ҳисҳоро ифода мекунанд, ки бо низоми асаб алоқаманданд. Ҳамаи унсурҳои табиати поёнии инсон, ки ҳамчун эҳсосот дониста мешаванд, ба ду гурӯҳи асосӣ ҷудо мегарданд. Як навъи эҳсосот майлҳоест, ки мо аз аҷдодони худ ба мерос гирифтаем, ва навъҳои дигари эҳсосот майлҳои парваришёфтаанд, ки мо онҳоро бо интихоби худ инкишоф додаем.

Баъзе майлҳои меросӣ танҳо ҷузъе аз сохтори инсон мебошанд, ва баъзе навъҳои майлҳои меросӣ ба бадӣ равонаанд. Навъҳои парваришёфтаи эҳсосот он чизҳоянд, ки мо бо интихоби худи худ барқарор менамоем, ва майлҳои меросӣ тавассути «қонуни бузурги ирсият» интиқол меёбанд.

Исо «инсониятро замоне қабул кард, ки насл бар асари чаҳор ҳазор соли гуноҳ заиф гардида буд. Мисли ҳар як фарзанди Одам, Ӯ натиҷаҳои амали қонуни бузурги ирсиятро қабул кард. Ин натиҷаҳо чӣ буданд, дар таърихи аҷдодони заминии Ӯ нишон дода шудааст. Ӯ бо чунин ирсият омад, то дар ғамҳо ва васвасаҳои мо шарик гардад ва ба мо намунаи ҳаёти бегуноҳро бидиҳад.» Бо натиҷаҳои чаҳор ҳазор соли амали қонуни бузурги ирсият, Исо ҳамеша он майлҳоро бо ба кор бурдани иродаи Худ дар итоат нигоҳ медошт, ва Ӯ ҳеҷ гоҳ, ҳатто як бор ҳам, дар парваридани ҳеҷ эҳсоси гуноҳолуд иштирок накард.

Агар Исо ҷисми инсониро, чунон ки аз ҷониби Одаму Ҳавво пеш аз гуноҳ кардани онҳо муаррифӣ мешуд, қабул менамуд, бе он ки натиҷаҳои сустшавии башариятро, ки дар тӯли беш аз чор ҳазор соли таназзул ба амал омада буд, бар дӯш гирад, пас Ӯ Намунаеро пешкаш намекард, ки чӣ гуна ҳар як фарзанди Худо метавонад ғолиб ояд.

Мо ин тадқиқотро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> «Бисёриҳо ба ин мухолифати миёни Масеҳ ва Шайтон чунин менигаранд, ки он ба зиндагии шахсии худи онҳо ҳеҷ аҳамияти махсусе надорад; ва барои онҳо он кам ҷолиб аст. Аммо дар ҳудуди дили ҳар як инсон ин низоъ такрор мешавад. Ҳеҷ кас аз сафҳои шарорат ба хизмати Худо намегузарад, магар он ки ба ҳамлаҳои Шайтон рӯ ба рӯ гардад. Васвасаҳое, ки Масеҳ ба онҳо муқовимат намуд, ҳамонҳоянд, ки мо онҳоро тоқат овардан бисёр душвор меёбем. Онҳо бар Ӯ ба ҳамон андоза бештар фишор оварда мешуданд, ки хислати Ӯ аз хислати мо болотар аст. Бо вазни даҳшатноки гуноҳҳои ҷаҳон бар дӯши Худ, Масеҳ озмоишро дар масъалаи иштиҳо, дар масъалаи муҳаббати ҷаҳон, ва дар масъалаи он дӯстдории худнамоӣ, ки ба бепарвоии ҷасурона меоварад, паси сар намуд. Инҳо ҳамон васвасаҳое буданд, ки Одам ва Ҳавворо мағлуб карданд, ва моро низ ба осонӣ мағлуб мекунанд.

> «Шайтон гуноҳи Одамро чун далеле пеш оварда буд, ки шариати Худо ноодилона аст ва онро риоя кардан мумкин нест. Масеҳ мебоист дар инсонияти мо нокомии Одамро ҷуброн намояд. Аммо вақте ки Одам аз ҷониби васвасакунанда мавриди ҳамла қарор гирифт, ҳеҷ яке аз таъсироти гуноҳ бар ӯ набуд. Ӯ дар қуввати камолоти инсоният меистод ва дорои нерӯи комили ақл ва ҷисм буд. Ӯро ҷалолҳои Адан иҳота карда буданд, ва ҳар рӯз бо мавҷудоти осмонӣ муошират дошт. Бо Исо чунин набуд, вақте ки Ӯ барои рӯ ба рӯ шудан бо Шайтон ба биёбон даромад. Дар тӯли чор ҳазор сол насли инсон аз лиҳози қувваи ҷисмонӣ, тавони зеҳнӣ ва арзиши ахлоқӣ рӯ ба таназзул оварда буд; ва Масеҳ сустиҳои инсонияти фасодёфтаро бар Худ гирифт. Танҳо ба ҳамин васила Ӯ метавонист инсонро аз амиқтарин жарфҳои пастии ӯ наҷот диҳад.»

> «Бисёриҳо даъво мекунанд, ки ғайриимкон буд, ки Масеҳ аз ҷониби васваса мағлуб гардад. Пас Ӯ наметавонист дар мавқеи Одам қарор дода шавад; Ӯ наметавонист он ғалабаро ба даст орад, ки Одам дар ба даст овардани он ноком монд. Агар мо ба ҳар маъное муборизае сахттар аз он дошта бошем, ки Масеҳ дошт, пас Ӯ наметавонист ба мо мадад расонад. Аммо Наҷотдиҳандаи мо инсониятро бо ҳамаи заъфҳо ва масъулиятҳои он бар худ гирифт. Ӯ табиати одамиро бо имкони таслим шудан ба васваса бар худ гирифт. Мо чизе барои таҳаммул кардан надорем, ки Ӯ онро таҳаммул накарда бошад.

> «Барои Масеҳ, чунон ки барои он ҷуфти муқаддас дар Адан, иштиҳо заминаи нахустин васвасаи бузург буд. Маҳз аз ҳамон ҷое ки харобӣ оғоз ёфт, кори фидияи мо низ бояд оғоз ёбад. Чунон ки Одам бо дода шудан ба иштиҳо суқут кард, ҳамон тавр Масеҳ бояд бо инкори иштиҳо ғолиб ояд. «Ва чун Ӯ чил рӯз ва чил шаб рӯза дошт, баъд аз он гурусна шуд. Ва чун васвасакунанда назди Ӯ омад, гуфт: Агар Ту Писари Худо бошӣ, амр фармо, ки ин сангҳо нон гарданд. Аммо Ӯ дар ҷавоб гуфт: Навишта шудааст: инсон на фақат бо нон зиндагӣ мекунад, балки бо ҳар каломе ки аз даҳони Худо содир мешавад».

> «Аз замони Одам то замони Масеҳ, худпарастӣ қуввати иштиҳо ва ҳавову ҳавасҳоро чунон афзун карда буд, ки онҳо қариб бе ҳеҷ маҳдудият ҳукмронӣ мекарданд. Бинобар ин, одамон фосид ва бемор гардида буданд, ва барои онҳо аз худи хештан ғолиб омадан номумкин буд. Ба манфиати инсон, Масеҳ бо таҳаммул кардани сахттарин озмоиш ғалаба намуд. Ба хотири мо Ӯ худдорие ба амал овард, ки аз гуруснагӣ ё марг ҳам қавитар буд. Ва дар ҳамин ғалабаи аввал масъалаҳои дигари низ дарбар гирифта шуда буданд, ки ба ҳамаи муборизаҳои мо бо қувваҳои зулмот ворид мешаванд». The Desire of Ages, 117.

Back to Articles