Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Forty

Китоби Юил ва Калисои Лудикияи Адвентистони рӯзи ҳафтуми — Шумораи чиҳилум

Number Forty

Рақами чил

Author

Jeff Pippenger

Published

February 3, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

Peter was symbolically at Caesarea Philippi at the third hour, on his way to Caesarea Maritima and the ninth hour. According to Matthew and Mark, six days later, Peter, James and John were at the Mount of Transfiguration. Luke says eight days, between Panium and the Mount. From the gates of hell, at Caesarea Philippi to the death of the cross, with a stop along the way at the Mount of Transfiguration. Three steps from Panium to the Sunday law. Caesarea at the beginning, the Mount in the middle, and Caesarea at the end. Hell at the beginning, death at the end, with God’s glory in the middle. An alpha rebellion represented by the gates of hell and an omega rebellion represented by the death of the Son of God.

Петрус ба таври рамзӣ дар Қайсарияи Филиппӣ, дар соати сеюм, дар роҳи худ сӯи Қайсарияи Маритима ва соати нӯҳум буд. Мувофиқи Матто ва Марқус, шаш рӯз баъдтар Петрус, Яъқуб ва Юҳанно дар Кӯҳи Тағйири Ҳайат буданд. Луқо мегӯяд ҳашт рӯз, байни Паниюм ва Кӯҳ. Аз дарвозаҳои дӯзах, аз Қайсарияи Филиппӣ то марги салиб, бо таваққуфе дар роҳ дар Кӯҳи Тағйири Ҳайат. Се қадам аз Паниюм то қонуни якшанбе. Қайсария дар оғоз, Кӯҳ дар миёна, ва Қайсария дар анҷом. Дӯзах дар оғоз, марг дар анҷом, бо ҷалоли Худо дар миёна. Шӯриши алфа, ки бо дарвозаҳои дӯзах ифода меёбад, ва шӯриши омега, ки бо марги Писари Худо ифода меёбад.

Caesarea Philippi is the foundation, for it was there that Christ identified the Rock on which He would build His church. The Mount of Transfiguration is the second step, where the temple is finished and the capstone is placed. The third step of judgment at the cross followed after.

Қайсарияи Филиппӣ таҳкурсӣ аст, зеро маҳз дар он ҷо Масеҳ Сангеро муайян кард, ки бар он Калисои Худро хоҳад бино кард. Кӯҳи Тағйири Симо қадами дуюм аст, ки дар он ҷо маъбад ба анҷом мерасад ва санги тоҷгузор гузошта мешавад. Қадами сеюми доварӣ баъдан дар салиб фаро расид.

> And he said unto them, Verily I say unto you, That there be some of them that stand here, which shall not taste of death, till they have seen the kingdom of God come with power. And after six days Jesus taketh with him Peter, and James, and John, and leadeth them up into an high mountain apart by themselves: and he was transfigured before them. And his raiment became shining, exceeding white as snow; so as no fuller on earth can white them. And there appeared unto them Elias with Moses: and they were talking with Jesus.

> Ва ба онҳо гуфт: «Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки баъзе аз касоне, ки дар ин ҷо истодаанд, то даме ки Малакути Худоро бо қудрат омада набинанд, маргро намечашанд». Ва пас аз шаш рӯз Исо Петрус ва Яъқуб ва Юҳанноро бо Худ гирифта, онҳоро ба кӯҳи баланде ба танҳоӣ бурд; ва дар пеши онҳо дигаргунсурат шуд. Ва либосаш дурахшон гардида, бағоят сафед чун барф шуд, ба дараҷае ки ҳеҷ шустагаре бар замин наметавонад онҳоро чунин сафед гардонад. Ва бар онҳо Илёс бо Мусо зоҳир шуданд; ва онҳо бо Исо сухан мегуфтанд.

> And Peter answered and said to Jesus, Master, it is good for us to be here: and let us make three tabernacles; one for thee, and one for Moses, and one for Elias.

> Ва Петрус дар ҷавоб ба Исо гуфт: «Устод, барои мо дар ин ҷо будан некӯст; пас биёед се хайма бисозем: яке барои Ту, яке барои Мусо, ва яке барои Илёс».

> For he wist not what to say; for they were sore afraid. And there was a cloud that overshadowed them: and a voice came out of the cloud, saying, This is my beloved Son: hear him. And suddenly, when they had looked round about, they saw no man any more, save Jesus only with themselves. And as they came down from the mountain, he charged them that they should tell no man what things they had seen, till the Son of man were risen from the dead. And they kept that saying with themselves, questioning one with another what the rising from the dead should mean. Mark 9:1–10.

> Зеро ӯ намедонист чӣ гӯяд, зеро онҳо бисёр тарсида буданд. Ва абре пайдо шуд, ки бар онҳо соя меафканд; ва овозе аз абр баромада, гуфт: «Ин аст Писари маҳбуби Ман; Ӯро бишнавед». Ва ногаҳон, чун ба гирду атроф назар карданд, дигар ҳеҷ касро бо худ надиданд, ҷуз Исо танҳо. Ва ҳангоме ки аз кӯҳ фуруд меомаданд, Ӯ ба онҳо фармуд, ки то вақте ки Писари Одам аз мурдагон эҳё нашавад, он чиро ки дида буданд, ба ҳеҷ кас нагӯянд. Ва онҳо ин суханро назди худ нигоҳ дошта, аз якдигар мепурсиданд, ки эҳё шудан аз мурдагон чӣ маъно дорад. Марқус 9:1–10.

At the mount, Peter proposes to erect a tabernacle for Moses, Christ and Elijah.

Дар кӯҳ Петрус пешниҳод мекунад, ки барои Мусо, Масеҳ ва Илёс хаймае барпо намояд.

> “Moses passed through death, but Michael came down and gave him life before his body had seen corruption. Satan tried to hold the body, claiming it as his; but Michael resurrected Moses and took him to heaven. Satan railed bitterly against God, denouncing Him as unjust in permitting his prey to be taken from him; but Christ did not rebuke His adversary, though it was through his temptation that the servant of God had fallen. He meekly referred him to His Father, saying, ‘The Lord rebuke thee.’

> «Мӯсо аз марг гузашт, аммо Микоил фуруд омада, пеш аз он ки ҷисми ӯ фасодро бинад, ба ӯ ҳаёт бахшид. Шайтон кӯшиш кард ҷасадро нигоҳ дорад ва онро ҳамчун моли худ даъво намояд; вале Микоил Мӯсоро эҳё карда, ӯро ба осмон бурд. Шайтон бо талхӣ бар зидди Худо исёнкорона сухан ронда, Ӯро ба ноинсофӣ муттаҳам мекард, ки иҷозат додааст сайди ӯ аз дасти вай гирифта шавад; аммо Масеҳ рақиби Худро маломат накард, гарчанде ки маҳз ба воситаи васвасаи ӯ бандаи Худо суқут карда буд. Ӯ бо фурӯтанӣ ӯро ба Падари Худ ҳавола намуда, гуфт: “Худованд туро мазаммат намояд.”»

> “Jesus had told His disciples that there were some standing with Him who should not taste of death till they should see the kingdom of God come with power. At the transfiguration this promise was fulfilled. The countenance of Jesus was there changed and shone like the sun. His raiment was white and glistening. Moses was present to represent those who will be raised from the dead at the second appearing of Jesus. And Elijah, who was translated without seeing death, represented those who will be changed to immortality at Christ’s second coming and will be translated to heaven without seeing death. The disciples beheld with astonishment and fear the excellent majesty of Jesus and the cloud that overshadowed them, and heard the voice of God in terrible majesty, saying, ‘This is My beloved Son; hear Him.’” Early Writings, 164.

> «Исо ба шогирдони Худ гуфта буд, ки баъзе аз касоне, ки бо Ӯ истодаанд, то замоне ки Малакути Худоро бо қудрат омада бубинанд, маззаи маргро нахоҳанд чашид. Дар таҷаллӣ ин ваъда иҷро гардид. Дар он ҷо чеҳраи Исо дигаргун шуд ва мисли офтоб дурахшид. Либосҳои Ӯ сафед ва тобон буданд. Мусо ҳозир буд, то онҳоеро намояндагӣ кунад, ки ҳангоми зуҳури дуюми Исо аз мурдагон эҳё хоҳанд шуд. Ва Илёс, ки бе дидани марг бурда шуд, онҳоеро намояндагӣ мекард, ки ҳангоми омадани дуюми Масеҳ ба ҷовидонагӣ тағйир дода хоҳанд шуд ва бе дидани марг ба осмон бурда хоҳанд шуд. Шогирдон бо ҳайрат ва тарс ҷалоли волои Исоро ва абреро, ки бар онҳо соя меафканд, диданд ва овози Худоро бо ҷалоли муҳташаму даҳшатангез шуниданд, ки мегуфт: “Ин аст Писари маҳбуби Ман; Ӯро бишнавед.”» Навиштаҳои Аввалия, 164.

The Mount of Transfiguration identifies three tabernacles. The tabernacle of Moses at the beginning of ancient Israel, the tabernacle of Christ as represented by His incarnation and the tabernacle that is the one hundred and forty-four thousand as represented by Elijah. The one hundred and forty-four thousand are those who do not taste of death, until they see the Second Coming of Christ. The Mount is identifying the point where the seal is impressed upon the one hundred and forty-four thousand.

Кӯҳи Тағйирёбии Ҳайат се хаймаро муайян мекунад: хаймаи Мусо дар оғози Исроили қадим, хаймаи Масеҳ, ки бо таҷассум ёфтани Ӯ ифода шудааст, ва хаймае, ки саду чилу чор ҳазор аст, чунон ки бо Илёс ифода гардидааст. Саду чилу чор ҳазор онҳоянд, ки маргро намечашанд, то даме ки Омадани Дуюми Масеҳро бубинанд. Кӯҳ он нуқтаро муайян мекунад, ки дар он муҳр бар саду чилу чор ҳазор нақш мебандад.

The tabernacle of the one hundred and forty-four thousand is raised up in the antitypical feast of Tabernacles. The Mount identifies those who do not taste death, and sets forth three witnesses that when they see the glory of God in the mount, it is the antitypical feast of Tabernacles.

Хаймаи яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор дар иди Хаймаҳо ба таври намунавор барпо мегардад. Кӯҳ касонеро муайян мекунад, ки маргро намечашанд, ва се шоҳидро пеш мегузорад, ки ҳангоме ки ҷалоли Худоро бар кӯҳ мебинанд, он иди Хаймаҳо ба таври намунавор аст.

They are raised up as the tabernacle of Elijah, that began to be reared up in 2023, when both Moses and Elijah were resurrected. First the foundation was laid, that is the only foundation that can be laid, and that foundation is Christ, the corner and foundation stone. Then the capstone is placed, which represents the sealing of the one hundred and forty-four thousand as represented at the Mount of Transfiguration. At the Mount Peter, James and John represent those who actually do not taste of death. Peter later recorded that the kingdom of priests is those who have tasted that the Lord is good, and who were a spiritual house. They tasted life, so they do not taste death.

Онҳо ҳамчун хаймаи Ильёс бархезонида мешаванд, ки барпо шудани он дар соли 2023 оғоз ёфт, вақте ки ҳам Мусо ва ҳам Ильёс эҳё карда шуданд. Аввал таҳкурсӣ гузошта шуд, яъне ҳамон ягона таҳкурсие, ки метавонад гузошта шавад, ва он таҳкурсӣ Масеҳ аст, санги кунҷ ва санги бунёд. Сипас санги сарпӯш гузошта мешавад, ки мӯҳр задани яксаду чилу чаҳор ҳазорро ифода мекунад, чунон ки дар Кӯҳи Тағйири Сурат намоянда шудааст. Дар он Кӯҳ Петрус, Яъқуб ва Юҳанно намояндагии онҳоеро мекунанд, ки дар ҳақиқат маргро намечашанд. Петрус баъдтар навишт, ки подшоҳии коҳинон касонанд, ки чашидаанд, ки Худованд некӯст, ва ки онҳо хонаи рӯҳонӣ буданд. Онҳо ҳаётро чашиданд, бинобар ин маргро намечашанд.

> If so be ye have tasted that the Lord is gracious. To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded. 1 Peter 2:3–6.

> Зеро агар шумо чашида бошед, ки Худованд некӯст. Ба сӯи Ӯ омада, мисли санги зинда, ки албатта аз ҷониби одамон рад шудааст, аммо назди Худо баргузида ва гаронбаҳост, шумо низ, ҳамчун сангҳои зинда, бино карда мешавед, то хонаи рӯҳонӣ ва каҳонати муқаддас бошед, то қурбониҳои рӯҳониеро пешкаш кунед, ки ба василаи Исои Масеҳ назди Худо мақбуланд. Бинобар ин, дар Навиштаҷот низ омадааст: «Инак, Ман дар Сион санги гӯшаи асосиро мегузорам, баргузида ва гаронбаҳо; ва ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, ҳаргиз шарманда нахоҳад шуд». 1 Петрус 2:3–6.

The word translated as “confounded” means “to be ashamed.” The remnant is represented by Peter, and their joy is contrasted with those who rejected the latter rain message. A key of the one hundred and forty-four thousand, for Peter was given the “keys” to the kingdom, is the “chief corner stone” that was laid in Sion. That stone is marvelous in the eyes of the righteous, and a stone of stumbling to the drunkards of Ephraim.

Каломае, ки ҳамчун «шармсор» тарҷума шудааст, маънои «шарм кардан»-ро дорад. Боқимонда бо Петрус намояндагӣ карда мешавад, ва шодии онҳо дар муқобил бо онҳое гузошта шудааст, ки паёми борони охирро рад карданд. Яке аз калидҳои саду чилу чор ҳазор, зеро ба Петрус «калидҳо»-и Малакут дода шуд, ҳамон «санги саргӯша» аст, ки дар Сион гузошта шуд. Он санг дар назари одилон аҷоиб аст, ва барои майзадагони Эфроим санги пешпо.

> The stone which the builders refused is become the head stone of the corner. This is the Lord’s doing; it is marvellous in our eyes. Psalms 118:22, 23.

> Санге, ки бинокорон рад карданд, санги сари гӯша гардид. Ин аз ҷониби Худованд аст; ва дар назари мо аҷоиб аст. Забур 118:22, 23.

Jesus commented on these verses in the conclusion of the parable of the vineyard.

Исо бар ин оятҳо дар анҷоми масали токзор шарҳ дод.

> Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. And when the chief priests and Pharisees had heard his parables, they perceived that he spake of them. But when they sought to lay hands on him, they feared the multitude, because they took him for a prophet. Matthew 21:42–46.

> Исо ба онҳо гуфт: «Оё шумо ҳеҷ гоҳ дар Навиштаҳо нахондаед: “Санге ки бинокорон рад карданд, ҳамон санг сари гӯша гардид; ин аз ҷониби Худованд шуд, ва дар назари мо аҷоиб аст”? Бинобар ин ба шумо мегӯям: Малакути Худо аз шумо гирифта шуда, ба қавме дода хоҳад шуд, ки самари онро меоварад. Ва ҳар кӣ бар ин санг афтад, шикаста хоҳад шуд; аммо бар ҳар кӣ он афтад, ӯро ордвор маҳв хоҳад кард». Ва чун саркоҳинон ва фарисиён масалҳои Ӯро шуниданд, дарк карданд, ки Ӯ дар бораи онҳо сухан мегӯяд. Аммо вақте ки хостанд Ӯро дастгир кунанд, аз мардум тарсиданд, зеро Ӯро пайғамбар мешумориданд. Матто 21:42–46.

Whoever accepts the foundational message, shall be broken, for the Rock is Christ, and the work of the gospel is to humble the human into the dust.

Ҳар кӣ паёми асосиро қабул кунад, шикаста хоҳад шуд, зеро Санг Масеҳ аст, ва кори Инҷил ин аст, ки инсонро то ба хок фурӯтан созад.

> “What is justification by faith? It is the work of God in laying the glory of man in the dust, and doing for man that which it is not in his power to do for himself. When men see their own nothingness, they are prepared to be clothed with the righteousness of Christ. When they begin to praise and exalt God all the day long, then by beholding they are becoming changed into the same image. What is regeneration? It is revealing to man what is his own real nature, that in himself he is worthless.” Manuscript Releases, volume 20, 117.

> «Сафед шудан ба воситаи имон чист? Ин кори Худост, ки ҷалоли инсонро ба хок меафканад ва барои инсон он чизеро ба ҷо меоварад, ки ӯ худ барои худ ба иҷрои он қодир нест. Ҳангоме ки одамон ночизии худро мебинанд, онҳо омода мешаванд, ки бо адолати Масеҳ либос пӯшанд. Вақте ки онҳо тамоми рӯз ба ҳамду болобардории Худо оғоз мекунанд, он гоҳ бо назар кардан дигаргун шуда, ба ҳамон сурат табдил меёбанд. Аз нав таваллуд шудан чист? Ин ошкор сохтани он аст ба инсон, ки табиати воқеии худи ӯ чист, яъне дар худи худ ӯ беарзиш аст». Manuscript Releases, ҷилди 20, 117.

Whoever rejects the foundation stone is destroyed, as was the case with ancient Israel in fulfillment of Jesus’ application of the parable of the vineyard. The Jews rejected Christ, they also rejected Moses, for if they had believed Moses, they would have also believed Christ. They rejected God’s law, teaching for doctrine the commandments of men. Christ, Moses and the Law are all symbols of foundations, and Christ is the only foundation that can be laid, but Christ as the foundation is represented with many symbols. Moses and the Law are both illustrations of this fact. Christ is the only foundation, but this only means that the other foundations in His prophetic Word are simply symbols of some aspect of His character.

Ҳар кӣ санги асосро рад мекунад, нобуд мегардад, чунон ки бо Исроили қадим, дар иҷрои татбиқи масали токзор аз ҷониби Исо, рӯй дод. Яҳудиён Масеҳро рад карданд; онҳо Мусоро низ рад карданд, зеро агар ба Мусо имон оварда буданд, ба Масеҳ низ имон меоварданд. Онҳо шариати Худоро рад карданд ва аҳкоми одамонро ба сурати таълимоти динӣ таълим медоданд. Масеҳ, Мусо ва Шариат ҳама рамзҳои асос мебошанд, ва Масеҳ ягона асосест, ки метавонад гузошта шавад; аммо Масеҳ ҳамчун асос бо рамзҳои бисёр муаррифӣ мешавад. Мусо ва Шариат ҳар ду тасвири ҳамин ҳақиқат мебошанд. Масеҳ ягона асос аст, аммо ин фақат ба он маъност, ки асосҳои дигар дар Каломи нубувватии Ӯ танҳо рамзҳои ягон ҷанбаи хислати Ӯ мебошанд.

> For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. 1 Corinthians 3:11.

> Зеро ҳеҷ кас наметавонад бунёде дигар аз он чи ниҳода шудааст, бинад, ки он Исои Масеҳ аст. 1 Қӯринтиён 3:11.

Jesus is the Word, and as such the rules within His Word represent Himself. This is why Sister White records that the Ten Commandments are a transcript of Christ’s character. He is the First and the Last, and when represented in this fashion it identifies that Christ always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing. As the Word, He is also “Truth,” and truth is a prophetic framework. He is the Lion of the tribe of Judah when He seals and unseals His Word. He is also the corner stone that becomes the cap stone. The corner stone is simply an illustration of Him as the foundation, or the first letter of the Hebrew word “truth.” The cap stone is the crowning work on the temple, and when aligned with the framework of truth, the cap stone is twenty-two times more powerful than the corner stone. What is marvelous in the eyes of those who have tasted that the Lord is good, is how the principles of the framework of truth aligned with the corner and cap stone identifies one of the prophetic keys that were given to Peter.

Исо Калом аст, ва бинобар ин, қоидаҳое, ки дар дохили Каломи Ӯ ҳастанд, Худи Ӯро таҷассум менамоянд. Аз ҳамин сабаб Хоҳар Уайт сабт мекунад, ки Даҳ Аҳком нусхаи хаттии хислати Масеҳ мебошанд. Ӯ Аввал ва Охир аст, ва вақте ки ба ин тарз муаррифӣ мешавад, ин нишон медиҳад, ки Масеҳ ҳамеша анҷоми чизеро ҳамроҳ бо оғози он ба тасвир меорад. Чун Калом, Ӯ ҳамчунин «Ҳақиқат» аст, ва ҳақиқат як чорчӯби нубувватист. Ӯ Шери сибти Яҳудо аст, вақте ки Каломи Худро мӯҳр мезанад ва мӯҳр мекушояд. Ӯ ҳамчунин санги кунҷиест, ки ба санги cap табдил меёбад. Санги кунҷӣ танҳо тасвири Ӯст ҳамчун таҳкурсӣ, ё ҳарфи аввали калимаи ибрии «ҳақиқат». Санги cap кори тоҷгузорикунанда бар маъбад аст, ва ҳангоме ки бо чорчӯби ҳақиқат ҳамоҳанг карда мешавад, санги cap аз санги кунҷӣ бисту ду маротиба пурқувваттар аст. Он чи дар назари онҳое, ки чашидаанд, ки Худованд некӯст, аҷоиб аст, ин аст, ки чӣ гуна усулҳои чорчӯби ҳақиқат, ки бо санги кунҷӣ ва санги cap ҳамоҳанг шудаанд, яке аз калидҳои нубувватиро, ки ба Петрус дода шуда буданд, муайян месозанд.

The alpha first letter is one, but the omega last letter is twenty-two. Miller’s jewels shine as the sun, but when the dirt brush man assembled the jewels, they were ten times brighter. The recognition that the end of a prophetic line is the same, but more powerful than the beginning of a prophetic lines is “marvelous.” It is an element of Christ’s character; it is one of the keys given to Peter to bind the one hundred and forty-four thousand.

Аввалин ҳарфи алфа як аст, аммо ҳарфи охирини омега бисту ду аст. Ҷавоҳироти Миллер мисли офтоб медурахшиданд, аммо вақте ки марди хасрӯбкунанда ҷавоҳиротро ҷамъ овард, онҳо даҳ баробар равшантар шуданд. Дарк кардани он ки анҷоми як хатти нубувватӣ ҳамон аст, вале аз оғози хатти нубувватӣ пурқувваттар аст, «аҷиб» мебошад. Ин як унсури хислати Масеҳ аст; он яке аз калидҳоест, ки ба Петрус дода шуданд, то саду чилу чор ҳазорро бибандад.

Peter’s “spiritual house” is the casket of William Miller’s dream and also Malachi’s storehouse of tithes and offerings. When the windows of heaven are opened; one class is cast out of the room, and the other class is cast into the casket and given the white linen uniforms of God’s triumphant church.

«Хонаи рӯҳонӣ»-и Петрус ҳамон сандуқи хоби Вилям Миллер аст ва ҳамчунин анбори даҳякҳо ва ҳадияҳои Малокӣ. Вақте ки тирезаҳои осмон кушода мешаванд, як табақа аз хона берун андохта мешавад, ва табақаи дигар ба сандуқ андохта шуда, либосҳои катонии сафеди калисои ғолиби Худоро дарёфт мекунад.

> “Solemnly and publicly the people of Judah had pledged themselves to obey the law of God. But when the influence of Ezra and Nehemiah was for a time withdrawn, there were many who departed from the Lord. Nehemiah had returned to Persia. During his absence from Jerusalem, evils crept in that threatened to pervert the nation. Idolaters not only gained a foothold in the city, but contaminated by their presence the very precincts of the temple. Through intermarriage, a friendship had been brought about between Eliashib the high priest and Tobiah the Ammonite, Israel’s bitter enemy. As a result of this unhallowed alliance, Eliashib had permitted Tobiah to occupy an apartment connected with the temple, which heretofore had been used as a storeroom for tithes and offerings of the people.

> Мардуми Яҳудо ба таври ҷиддӣ ва ошкоро худро ӯҳдадор карда буданд, ки ба шариати Худо итоат намоянд. Аммо вақте ки таъсири Эзро ва Наҳемё барои муддате бардошта шуд, бисёре аз Худованд рӯй гардониданд. Наҳемё ба Форс баргашта буд. Дар вақти набудани ӯ аз Ерусалим, бадиҳо роҳ ёфтанд, ки таҳдид мекарданд миллатро фосид созанд. Бутпарастон на танҳо дар шаҳр ҷойи пой пайдо карданд, балки бо ҳузури худ ҳатто ҳудуди худи маъбадро нопок гардониданд. Ба воситаи издивоҷи омехта, миёни Элёшиби саркоҳин ва Тӯбиёи Аммӯнӣ, душмани сахти Исроил, дӯстӣ барқарор шуда буд. Дар натиҷаи ин иттиҳоди нопок, Элёшиб ба Тӯбиё иҷозат дода буд, ки ҳуҷраеро, ки ба маъбад вобаста буд ва то он вақт ҳамчун анбори даҳякҳо ва ҳадияҳои мардум истифода мешуд, ишғол намояд.

> “Because of the cruelty and treachery of the Ammonites and Moabites toward Israel, God had declared through Moses that they should be forever shut out from the congregation of His people. See Deuteronomy 23:3–6. In defiance of this word, the high priest had cast out the offerings stored in the chamber of God’s house, to make a place for this representative of a proscribed race. Greater contempt for God could not have been shown than to confer such a favor on this enemy of God and His truth.

> «Аз сабаби бераҳмӣ ва хиёнати аммӯниён ва мӯобиён нисбат ба Исроил, Худо ба воситаи Мусо эълон карда буд, ки онҳо бояд то абад аз ҷамоати қавми Ӯ берун нигаҳ дошта шаванд. Ба Такрори Шариат 23:3–6 нигаред. Бар хилофи ин калом, саркоҳин ҳадияҳои дар ҳуҷраи хонаи Худо нигоҳдошташударо берун андохта буд, то барои ин намояндаи қавми манъшуда ҷой фароҳам оварад. Аз ин бештар таҳқире нисбат ба Худо нишон додан мумкин набуд, аз он ки ба ин душмани Худо ва ҳақиқати Ӯ чунин илтифот нишон дода шавад.»

> “On returning from Persia, Nehemiah learned of the bold profanation and took prompt measures to expel the intruder. ‘It grieved me sore,’ he declares; ‘therefore I cast forth all the household stuff of Tobiah out of the chamber. Then I commanded, and they cleansed the chambers: and thither brought I again the vessels of the house of God, with the meat offering and the frankincense.’

> «Ҳангоми аз Форс баргаштан, Наҳемё аз ин беҳурматии ошкор огоҳ шуд ва бетаъхир тадбирҳо андешид, то ин ғосибро берун кунад. “Ман бисёр андӯҳгин шудам”, — мегӯяд ӯ; “бинобар ин, тамоми ашёи хонаводагии Тӯбиёро аз он ҳуҷра ба берун партофтам. Сипас амр фармудам, ва онҳо ҳуҷраҳоро пок карданд; ва ба он ҷо ман боз зарфҳои хонаи Худо, бо ҳадияи орд ва лубонро баргардондам.”»

> “Not only had the temple been profaned, but the offerings had been misapplied. This had tended to discourage the liberalities of the people. They had lost their zeal and fervor, and were reluctant to pay their tithes. The treasuries of the Lord’s house were poorly supplied; many of the singers and others employed in the temple service, not receiving sufficient support, had left the work of God to labor elsewhere.

> На танҳо маъбад палид гардида буд, балки ҳадияҳо низ нодуруст ба кор бурда мешуданд. Ин боиси он гардида буд, ки саховатмандии мардум суст шавад. Онҳо ғайрат ва ҳарорати худро аз даст дода буданд ва аз додани даҳякҳои худ дилсард буданд. Хазинаҳои хонаи Худованд ба қадри кофӣ таъмин намешуданд; бисёре аз сарояндагон ва дигарон, ки дар хизмати маъбад машғул буданд, азбаски дастгирии кофӣ намегирифтанд, кори Худоро тарк намуда, дар ҷойҳои дигар ба меҳнат пардохта буданд.

> “Nehemiah set to work to correct these abuses. He gathered together those who had left the service of the Lord’s house, ‘and set them in their place.’ This inspired the people with confidence, and all Judah brought ‘the tithe of the corn and the new wine and the oil.’ Men who ‘were counted faithful’ were made ‘treasurers over the treasuries,’ ‘and their office was to distribute unto their brethren.’” Prophets and Kings, 669, 670.

> «Наҳемё ба ислоҳи ин суиистифодаҳо пардохт. Ӯ касонеро, ки хизмати хонаи Худовандро тарк карда буданд, ҷамъ овард, “ва онҳоро ба ҷойи худ баргардонид”. Ин дар халқ эътимодро бедор кард, ва тамоми Яҳудо “даҳяки ғалла, шираи нав ва равғанро” овард. Мардоне, ки “содиқ шумурда мешуданд”, “бар хазинаҳо хазинадор” таъйин карда шуданд, “ва вазифаи онҳо он буд, ки ба бародарони худ тақсим намоянд”.» «Пайғамбарон ва Подшоҳон», 669, 670.

When Nehemiah “cast out Tobiah,” he was prefiguring Christ casting the money-changers out of the very same temple. It wasn’t simply the temple, but the very room in the temple where the tithes were stored. When Eliakim the Philadelphian replaced Shebna the Laodicean, Shebna was the treasurer that was cast into a far field.

Вақте ки Наҳемё «Тӯбиёро берун андохт», ӯ Масеҳро пешнамоӣ мекард, ки саррофонро аз ҳамон маъбад берун меронад. На танҳо худи маъбад, балки айни ҳамон утоқе дар маъбад буд, ки дар он ушрҳо нигоҳ дошта мешуданд. Вақте ки Элиёқим — филаделфиёнӣ — Шебнои лоодикиёнро иваз кард, Шебно хазинадоре буд, ки ба саҳрои дуре андохта шуд.

> Thus saith the Lord God of hosts, Go, get thee unto this treasurer, even unto Shebna, which is over the house, and say, What hast thou here? and whom hast thou here, that thou hast hewed thee out a sepulchre here, as he that heweth him out a sepulchre on high, and that graveth an habitation for himself in a rock? Behold, the Lord will carry thee away with a mighty captivity, and will surely cover thee. He will surely violently turn and toss thee like a ball into a large country: there shalt thou die, and there the chariots of thy glory shall be the shame of thy lord’s house. And I will drive thee from thy station, and from thy state shall he pull thee down.

> Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: «Бирав, назди ин хазинадор, назди Шабно, ки бар хона таъйин шудааст, даро, ва бигӯ: “Туро дар ин ҷо чӣ ҳаст? Ва дар ин ҷо киро дорӣ, ки барои худ дар ин ҷо мақбара тарошидаӣ, чунон ки касе барои худ дар баландӣ мақбара метарошад, ва барои худ дар сахра маскане меканад? Инак, Худованд туро бо асорати азим хоҳад бурд, ва албатта туро хоҳад печонид. Ӯ албатта туро сахт печонда, мисли тӯб ба замини паҳновар хоҳад андохт; дар он ҷо хоҳӣ мурд, ва дар он ҷо аробаҳои ҷалоли ту барои хонаи хоҷаи ту расвоӣ хоҳанд шуд. Ва Ман туро аз мақомат хоҳам ронд, ва ӯ туро аз мартабаат фурӯ хоҳад кашид.”»

> And it shall come to pass in that day, that I will call my servant Eliakim the son of Hilkiah: And I will clothe him with thy robe, and strengthen him with thy girdle, and I will commit thy government into his hand: and he shall be a father to the inhabitants of Jerusalem, and to the house of Judah. And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open.

> Ва дар он рӯз чунин воқеъ хоҳад шуд, ки Ман бандаи Худ, Элёқим писари Ҳилқиёро хоҳам хонд; ва ӯро бо ҷомаи ту хоҳам пӯшонид, ва бо камарбанди ту ӯро қавӣ хоҳам гардонид, ва ҳокимияти туро ба дасти ӯ хоҳам супурд; ва ӯ барои сокинони Ерусалим ва барои хонадони Яҳудо падар хоҳад буд. Ва калиди хонаи Довудро бар китфи ӯ хоҳам гузошт; пас ӯ хоҳад кушод, ва ҳеҷ кас нахоҳад баст; ва ӯ хоҳад баст, ва ҳеҷ кас нахоҳад кушод.

> And I will fasten him as a nail in a sure place; and he shall be for a glorious throne to his father’s house. And they shall hang upon him all the glory of his father’s house, the offspring and the issue, all vessels of small quantity, from the vessels of cups, even to all the vessels of flagons. In that day, saith the Lord of hosts, shall the nail that is fastened in the sure place be removed, and be cut down, and fall; and the burden that was upon it shall be cut off: for the Lord hath spoken it. Isaiah 22:15–22.

> Ва ӯро мисли мехе дар ҷои устувор хоҳам кӯфт; ва ӯ барои хонаи падараш тахти ҷалол хоҳад буд. Ва тамоми ҷалоли хонаи падарашро бар ӯ хоҳанд овехт, насл ва шохаҳоро, тамоми зарфҳои хурдро, аз зарфҳои косаҳо то ҳамаи зарфҳои кӯзаҳо. Дар он рӯз, мегӯяд Парвардигори лашкарҳо, он мехе ки дар ҷои устувор кӯфта шудааст, бардошта хоҳад шуд, ва бурида фурӯ хоҳад афтод; ва боре ки бар он буд, нобуд хоҳад шуд, зеро ки Парвардигор инро гуфтааст. Ишаъё 22:15–22.

In the day that Shebna the foolish Laodicean is cast out, Eliakim is given the government of the church triumphant. When Christ cleanses the temple of the one hundred and forty-four thousand, from the rubbish that has covered up the precious jewels, He identifies that He would “cover” those represented by Shebna. Before the windows of heaven were opened the jewels were covered with rubbish, and when the rubbish is cast out, the rubbish is then covered with shame. William Miller’s dream is identifying the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Дар он рӯзе ки Шебнои аҳмақи Лаодикия берун андохта мешавад, ҳукуматдории калисои ғолиб ба Элёқим дода мешавад. Ҳангоме ки Масеҳ маъбади саду чиҳилу чор ҳазорро аз хасу хошоке, ки ҷавоҳироти гаронбаҳоро пӯшонида буд, пок месозад, Ӯ нишон медиҳад, ки касонеро, ки бо Шебно муаррифӣ шудаанд, «мепӯшонад». Пеш аз он ки равзанаҳои осмон кушода шаванд, ҷавоҳирот бо хасу хошок пӯшида буд, ва вақте ки хасу хошок берун андохта мешавад, он гоҳ худи хасу хошок бо шармандагӣ пӯшида мегардад. Хоби Вилям Миллер мӯҳргузории саду чиҳилу чор ҳазорро муайян мекунад.

The casket, is Malachi’s storehouse, Peter’s spiritual house and the tabernacle of Elijah that Peter wished to build. The dirt brush man illustrates the sealing of the one hundred and forty-four thousand when He casts the jewels into the box. Malachi identifies the test that proves that God’s people have truly returned unto Him.

Сандуқ — ҳамон хазинаи Малокӣ, хонаи рӯҳонии Петрус ва хаймаи Илёс аст, ки Петрус мехост онро бино кунад. Марде, ки чӯткаи хокрӯбӣ дорад, муҳр задани яксаду чилу чор ҳазорро нишон медиҳад, вақте ки Ӯ ҷавоҳиротро ба даруни сандуқ меандозад. Малокӣ озмоишеро муайян мекунад, ки исбот месозад, ки қавми Худо дар ҳақиқат ба сӯи Ӯ бозгаштаанд.

> Then they that feared the Lord spake often one to another: and the Lord hearkened, and heard it, and a book of remembrance was written before him for them that feared the Lord, and that thought upon his name. And they shall be mine, saith the Lord of hosts, in that day when I make up my jewels; and I will spare them, as a man spareth his own son that serveth him. Then shall ye return, and discern between the righteous and the wicked, between him that serveth God and him that serveth him not. Malachi 3:16–18.

> Он гоҳ онон, ки аз Худованд метарсиданд, бо якдигар бисёр сухан мегуфтанд; ва Худованд гӯш андохта, шунид, ва пеши Ӯ барои онҳое ки аз Худованд метарсиданд ва дар бораи номи Ӯ меандешиданд, китоби ёдгорӣ навишта шуд. Ва онҳо аз они Ман хоҳанд буд, мегӯяд Худованди лашкарҳо, дар он рӯзе ки ҷавоҳироти Худро ҷамъ меоварам; ва онҳоро раҳм хоҳам кард, чунон ки кас бар писари худ, ки ба ӯ хизмат мекунад, раҳм мекунад. Он гоҳ шумо боз хоҳед гашт ва фарқ хоҳед гузошт миёни одил ва шарир, миёни касе ки ба Худо хизмат мекунад ва касе ки ба Ӯ хизмат намекунад. Малокӣ 3:16–18.

Return is a key word in the passage, for God calls on His people to return unto Him, but He also challenges those people to test Him, by returning tithes and offerings, and there is also a time when the righteous will “return,” and in so doing, they will “discern” between the wise and the foolish. Those who feared the Lord, and who thought upon His name are those that are to be the ensign of the one hundred and forty-four thousand.

«Бозгашт» дар ин порча калимаи калидист, зеро Худо қавми Худро мехонад, ки ба назди Ӯ бозгарданд; аммо Ӯ ҳамчунин он қавмро даъват мекунад, ки Ӯро биозмоянд, бо баргардонидани даҳякҳо ва ҳадияҳо; ва низ замоне хоҳад омад, ки одилон «боз хоҳанд гашт», ва бо ин амал миёни доноён ва нодонон «фарқ хоҳанд гузошт». Онҳое ки аз Худованд метарсиданд ва дар бораи номи Ӯ меандешиданд, ҳамонҳоянд, ки бояд парчами яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор бошанд.

The fear of the Lord is the first test, so when verse sixteen says, “then” they that feared the Lord, it is pointing back into the prophetic narrative.

Тарси Худованд санҷиши аввалин аст, пас вақте ки ояти шонздаҳум мегӯяд: «Он гоҳ» тарсандагони Худованд, ин ба ривояти нубувватӣ боз ишора мекунад.

> Your words have been stout against me, saith the Lord. Yet ye say, What have we spoken so much against thee? Ye have said, It is vain to serve God: and what profit is it that we have kept his ordinance, and that we have walked mournfully before the Lord of hosts? And now we call the proud happy; yea, they that work wickedness are set up; yea, they that tempt God are even delivered. Malachi 3:13–15.

> Суханони шумо бар зидди Ман сахт будааст, мегӯяд Худованд. Аммо шумо мегӯед: «Мо бар зидди Ту чӣ қадар сухан гуфтаем?» Шумо гуфтаед: «Ба Худо хизмат кардан беҳуда аст; ва чӣ суд дорад, ки мо фармудаи Ӯро нигоҳ доштаем ва пеши Худованди лашкарҳо бо андӯҳ қадам задаем?» Ва акнун мо мутакаббиронро хушбахт меномем; оре, бадкорон сарбаланд гардонда шудаанд; оре, онҳое ки Худоро меозмоянд, ҳатто раҳоӣ меёбанд. Малокӣ 3:13–15.

Malachi says, “and now we call the proud happy.” The drunkards of Ephraim are called the “crown of pride” and they are happy when they think Moses and Elijah, the two prophets that tormented them were dead. They were so happy, that they sent gifts to one another.

Малокӣ мегӯяд: «ва акнун мо мутакаббиронро хушбахт меномем». Майнӯшони Эфроим «тоҷи кибр» номида мешаванд, ва онҳо шод мешаванд, ҳангоме ки гумон мекунанд, ки Мусо ва Илёс — он ду набие, ки онҳоро азоб медоданд, мурдаанд. Онҳо чунон шод буданд, ки ба якдигар ҳадияҳо мефиристоданд.

> And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. And they of the people and kindreds and tongues and nations shall see their dead bodies three days and an half, and shall not suffer their dead bodies to be put in graves. And they that dwell upon the earth shall rejoice over them, and make merry, and shall send gifts one to another; because these two prophets tormented them that dwelt on the earth. Revelation 11:8–10.

> Ва ҷасадҳои мурдаи онҳо дар кӯчаи он шаҳри бузург хоҳад монд, ки аз ҷиҳати рӯҳонӣ Садӯм ва Миср номида мешавад, ки дар он ҷо низ Худованди мо маслуб карда шуд. Ва аз халқҳо ва қабилаҳо ва забонҳо ва миллатҳо ҷасадҳои мурдаи онҳоро се рӯзю ним хоҳанд дид, ва намегузоранд, ки ҷасадҳои мурдаи онҳо дар қабрҳо гузошта шаванд. Ва сокинони рӯйи замин бар онҳо шодӣ хоҳанд кард ва айшу нишот хоҳанд намуд, ва ба якдигар ҳадияҳо хоҳанд фиристод; зеро ин ду пайғамбар онҳоеро, ки бар рӯйи замин сукунат доранд, азоб медоданд. Ваҳй 11:8–10.

The proud are happy from July 18, 2020 on through 2023. On July 18, 2020 the message was “stout” against the “Lord.” On July 18, 2020 we did not recognize how terribly we had spoken against God and His Word. Disappointed we entered the tarrying time as represented by the lament of “It is vain to serve God: and what profit is it that we have kept his ordinance, and that we have walked mournfully before the Lord of hosts?” This is parallel to Jeremiah’s lament, when he illustrates the first disappointment.

Мағрурон аз 18 июли соли 2020 то соли 2023 шод буданд. Дар 18 июли соли 2020 паём бар зидди «Худованд» «сахт» буд. Дар 18 июли соли 2020 мо дарк накардем, ки чӣ андоза даҳшатнок бар зидди Худо ва Каломи Ӯ сухан гуфта будем. Ноумед шуда, мо ба вақти таъхир даромадем, чунон ки бо нолаи зерин ифода шудааст: «Беҳуда аст, ки ба Худо хизмат кунем; ва чӣ фоидае ҳаст, ки мо фармудаи Ӯро риоя кардаем ва дар ҳузури Худованди лашкарҳо мотамгинона роҳ рафтаем?» Ин ба нолаи Ирмиё монанд аст, вақте ки ӯ ноумедии аввалро ба тасвир мекашад.

> I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Jeremiah 15:17, 18.

> Ман дар маҷлиси масхаракунандагон нанишастам ва шодӣ накардам; ман танҳо нишастам ба сабаби дасти Ту, зеро ки Ту маро аз ғазаб пур кардаӣ. Чаро дарди ман доимист, ва захми ман табобатнопазир, ки шифо ёфтан намехоҳад? Оё Ту барои ман тамоман мисли дурӯғгӯ хоҳӣ буд, ва мисли обҳое ки қатъ мешаванд? Ирмиё 15:17, 18.

Our words were stout with the prediction of July 18, 2020, and we did not then know how badly we had rebelled. At the disappointment the tarrying time was underway, while one class mourned and the other class rejoiced. In that context Malachi states:

Суханони мо бо пешгӯии 18 июли соли 2020 пурқувват буданд, ва мо дар он вақт намедонистем, ки то чӣ андоза сахт исён карда будем. Ҳангоми ноумедӣ, замони таъхир оғоз ёфта буд, дар ҳоле ки як гурӯҳ мотам мегирифт ва гурӯҳи дигар шодмонӣ мекард. Дар он замина Малокӣ мегӯяд:

> Then they that feared the Lord spake often one to another: and the Lord hearkened, and heard it, and a book of remembrance was written before him for them that feared the Lord, and that thought upon his name. And they shall be mine, saith the Lord of hosts, in that day when I make up my jewels; and I will spare them, as a man spareth his own son that serveth him.

> Он гоҳ онҳое ки аз Худованд метарсиданд, бо якдигар бисёр сухан мегуфтанд; ва Худованд гӯш андохт ва шунид, ва китоби ёдгорӣ пеши Ӯ барои онҳое ки аз Худованд метарсиданд ва дар бораи номи Ӯ меандешиданд, навишта шуд. Ва онҳо аз они Ман хоҳанд буд, мегӯяд Худованди лашкарҳо, дар он рӯзе ки Ман гавҳарҳои Худро ҷамъ мекунам; ва онҳоро хоҳам бахшид, чунон ки одамӣ писари худро, ки ӯро хизмат мекунад, мебахшад.

> Then shall ye return, and discern between the righteous and the wicked, between him that serveth God and him that serveth him not. Malachi 3:16–18.

> Ва он гоҳ боз хоҳед баргашт ва фарқ хоҳед гузошт миёни одил ва шарир, миёни касе ки ба Худо хизмат мекунад ва касе ки ба Ӯ хизмат намекунад. Малокӣ 3:16–18.

In 2024, the foundational test represented as the fear of the Lord arrived. Two classes were manifested in that test, and the group that made up the two classes had been often talking to one another on regular zoom meetings, throughout the three and a half days. The Lord listened to their discussions. The class who feared the Lord thought upon His name; Palmoni, the Lion of the tribe of Judah, the Alpha and Omega, the Truth, the Word, the Wonderful Linguist, the corner and cap stone, the Lamb, the Heavenly High Priest, the Temple, the Rock. Those who made it into that book are to be jewels upon the crown representing the ensign of the kingdom of glory. When He makes up those jewels, then they return, and discern between the righteous and the wicked. When He casts the jewels into the casket, it is then discerned who is foolish and who is wise.

Дар соли 2024 озмоиши бунёдӣ, ки ҳамчун тарси Худованд муаррифӣ шудааст, фаро расид. Дар он озмоиш ду синф зоҳир гардид, ва гурӯҳе, ки он ду синфро ташкил медод, дар тӯли сеюним рӯз пайваста дар ҷаласаҳои мунтазами Zoom бо якдигар бисёр сухан мегуфтанд. Худованд ба гуфтугӯҳои онҳо гӯш медод. Синфе, ки аз Худованд метарсид, дар бораи номи Ӯ андеша мекард; Палмонӣ, Шери қабилаи Яҳудо, Алфа ва Омега, Ҳақ, Калом, Забондон-и Аҷоиб, санги гӯша ва санги cap, Барра, Саркоҳини Осмонӣ, Маъбад, Сахра. Онҳое ки ба он китоб дохил шуданд, бояд ҷавоҳироте бар тоҷ бошанд, ки парчами подшоҳии ҷалолро ифода мекунад. Вақте ки Ӯ он ҷавоҳиротро ҷамъ меоварад, он гоҳ онҳо бозмегарданд ва миёни одил ва шарир фарқ мегузоранд. Вақте ки Ӯ ҷавоҳиротро ба сандуқ меандозад, он вақт муайян мегардад, ки кӣ аблаҳ аст ва кӣ доно.

Malachi records:

Малокӣ сабт мекунад:

> Return unto me, and I will return unto you,

> Ба сӯи Ман бозгардед, ва Ман ба сӯи шумо бозхоҳам гашт,

> But ye said, Wherein shall we return?

> Вале шумо гуфтед: «Дар чӣ мо бояд бозгардем?»

> Bring ye all the tithes into the storehouse, that there may be meat in mine house, and prove me now herewith, saith the Lord of hosts, if I will not open you the windows of heaven, and pour you out a blessing, that there shall not be room enough to receive it.

> Ҳамаи ушрҳоро ба анборхона биёред, то ки дар хонаи Ман озуқа бошад; ва алҳол Маро бо ин биозмоед, мегӯяд Парвардигори лашкарҳо, ки оё барои шумо равзанаҳои осмонро нахоҳам кушод ва бар шумо баракате нахоҳам рехт, ки барои қабул кардани он ҷой кофӣ нахоҳад буд.

The storehouse is the casket and the tithes are the wise virgins. The storehouse is God’s Word placed into a new framework of truth. The jewels that get cast into that casket are the truths associated with the message of the Midnight Cry. The tithes were kept in a specific room in the temple, as identified in Nehemiah’s cleansing. The casket and the storehouse, or Peter spiritual house represents God’s temple and the jewels represent human temples who are joined with Divinity in the secret place of the Most High. The human messengers cannot be separated from the Divine message. The jewels are both God’s messengers and they are also the message they proclaim. Inspiration often identifies the message and the messenger combined.

Анбор сандуқ аст, ва ушрҳо бокирагони доно мебошанд. Анбор Каломи Худост, ки дар қолаби нави ҳақиқат ҷой дода шудааст. Ҷавоҳироте, ки ба он сандуқ андохта мешаванд, ҳақиқатҳое мебошанд, ки ба паёми Фарёди Нисфишаб вобастаанд. Ушрҳо дар ҳуҷраи муайяне дар маъбад нигоҳ дошта мешуданд, чунон ки дар поксозии Наҳемё муайян шудааст. Сандуқ ва анбор, ё хонаи рӯҳонии Петрус, маъбади Худоро намояндагӣ мекунанд, ва ҷавоҳирот маъбадҳои инсониро намояндагӣ менамоянд, ки бо Илоҳият дар махфии Ҷойгоҳи Болоӣ пайваст шудаанд. Қاصидони инсонӣ аз паёми Илоҳӣ ҷудо карда намешаванд. Ҷавоҳирот ҳам фиристодагони Худо ҳастанд ва ҳам худи паёмест, ки онҳо мавъиза мекунанд. Илҳом бисёр вақт паём ва паёмрасонро дар якҷоягӣ муайян мекунад.

> “God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth. Christ declares to His followers: ‘Ye are the light of the world.’ To every soul that accepts Jesus the cross of Calvary speaks: ‘Behold the worth of the soul: “Go ye into all the world, and preach the gospel to every creature.’” Nothing is to be permitted to hinder this work. It is the all-important work for time; it is to be far-reaching as eternity. The love that Jesus manifested for the souls of men in the sacrifice which He made for their redemption, will actuate all His followers.” Testimonies, volume 5, 455.

> «Худо калисои Худро дар ин рӯз, ҳамчунон ки Ӯ Исроили қадимро даъват карда буд, хондааст, то ҳамчун нур дар замин биистад. Бо теғи пурқудрати ҳақиқат, бо паёмҳои фариштаи якум, дуюм ва сеюм, Ӯ онҳоро аз калисоҳо ва аз ҷаҳон ҷудо кардааст, то онҳоро ба наздикии муқаддас бо Худ биёрад. Ӯ онҳоро амонатдорони шариати Худ гардонидааст ва ҳақоиқи бузурги нубувватро барои ин замон ба онҳо супурдааст. Монанди ваҳйҳои муқаддасе ки ба Исроили қадим супурда шуда буданд, инҳо низ амонати муқаддасе ҳастанд, ки бояд ба ҷаҳон расонида шаванд. Се фариштаи Ваҳй 14 намояндаи он қавме мебошанд, ки нури паёмҳои Худоро мепазиранд ва ҳамчун намояндагони Ӯ берун мераванд, то огоҳиро дар саросари рӯи замин садо диҳанд. Масеҳ ба пайравони Худ эълон мекунад: “Шумо нури ҷаҳон ҳастед”. Ба ҳар ҷоне ки Исоро мепазирад, салиби Ҷолҷото чунин сухан мегӯяд: “Арзиши ҷонро бубинед: ‘Ба тамоми ҷаҳон биравед ва Инҷилро ба ҳар махлуқ мавъиза кунед.’” Ба ҳеҷ чиз набояд иҷозат дода шавад, ки ин корро боздорад. Ин муҳимтарин кори замон аст; он бояд ба андозаи абадият фарогир бошад. Муҳаббате ки Исо нисбат ба ҷонҳои одамон дар қурбоние ки барои фидияи онҳо овард, зоҳир намуд, ҳамаи пайравони Ӯро ба ҳаракат хоҳад овард». Testimonies, volume 5, 455.

We will begin to draw together these concepts in the next article.

Мо дар мақолаи навбатӣ ба ҳам овардани ин мафҳумҳоро оғоз хоҳем кард.

> “During the last fifty years of my life, I have had precious opportunities to obtain an experience. I have had an experience in the first, second, and third angels’ messages. The angels are represented as flying in the midst of heaven, proclaiming to the world a message of warning, and having a direct bearing upon the people living in the last days of this earth’s history. No one hears the voice of these angels, for they are a symbol to represent the people of God who are working in harmony with the universe of heaven. Men and women, enlightened by the Spirit of God and sanctified through the truth, proclaim the three messages in their order.

> «Дар давоми панҷоҳ соли охири ҳаёти худ, ман имкониятҳои гаронбаҳое доштам, то таҷрибае ба даст оварам. Ман дар паёми фариштаи якум, дуюм ва сеюм таҷриба доштаам. Фариштагон чунин тасвир шудаанд, ки дар миёни осмон парвоз карда, ба ҷаҳон паёми огоҳӣ эълон менамоянд, ва ин паём ба мардуме, ки дар рӯзҳои охири таърихи ин замин зиндагӣ мекунанд, бевосита дахл дорад. Ҳеҷ кас овози ин фариштагонро намешунавад, зеро онҳо рамзе мебошанд, ки қавми Худоро намояндагӣ мекунанд, ки дар ҳамоҳангӣ бо коиноти осмон амал менамоянд. Мардон ва занон, ки бо Рӯҳи Худо мунаввар гардидаанд ва ба воситаи ҳақиқат тақдис ёфтаанд, ин се паёмро мувофиқи тартиби онҳо эълон менамоянд.

> “I have acted a part in this solemn work. Nearly all my Christian experience is interwoven with it. There are those now living who have an experience similar to my own. They have recognized the truth unfolding for this time; they have kept in step with the great Leader, the Captain of the Lord’s host.

> «Дар ин кори ботантана ман низ саҳме доштаам. Қариб тамоми таҷрибаи масеҳии ман бо он дарҳамтанид аст. Ҳоло онҳое ҳастанд, ки зиндагӣ доранд ва таҷрибае монанди таҷрибаи маро доранд. Онҳо ҳақиқате, ки барои ин замон кушода мешавад, шинохтаанд; онҳо бо Пешвои бузург, Сарвари лашкари Худованд, ҳамқадам будаанд.

> “In the proclamation of the messages, every specification of prophecy has been fulfilled. Those who were privileged to act a part in proclaiming these messages have gained an experience which is of the highest value to them; and now when we are amid the perils of these last days, when voices will be heard on every side saying, ‘Here is Christ,’ ‘Here is truth’; while the burden of many is to unsettle the foundation of our faith which has led us from the churches and from the world to stand as a peculiar people in the world, like John our testimony will be borne:

> «Дар эълони ин паёмҳо, ҳар як ҷузъиёти пешгӯйӣ ба иҷро расидааст. Онҳое ки имтиёз ёфта буданд, то дар эълон кардани ин паёмҳо нақше дошта бошанд, таҷрибае ба даст овардаанд, ки барои онҳо аз арзиши олитарин бархӯрдор аст; ва акнун, ҳангоме ки мо дар миёни хатарҳои ин рӯзҳои охир қарор дорем, вақте ки аз ҳар тараф овозҳо шунида хоҳанд шуд, ки мегӯянд: “Ин аст Масеҳ”, “Ин аст ҳақиқат”; дар ҳоле ки бори дӯши бисёриҳо ин аст, ки пояи имони моро, ки моро аз калисоҳо ва аз ҷаҳон берун овардааст, то дар ҷаҳон ҳамчун қавме хос биистем, ноустувор созанд, шаҳодати мо, монанди Юҳанно, чунин дода хоҳад шуд:

> “‘That which was from the beginning, which we have heard, which we have seen with our eyes, which we have looked upon, and our hands have handled, of the Word of life;… that which we have seen and heard declare we unto you, that ye also may have fellowship with us.’

> «Он чи аз ибтидо буд, ки мо шунидаем, ки бо чашмони худ дидаем, ки бар он назар афкандем ва дастҳои мо ламс кардаанд, дар бораи Каломи ҳаёт; … он чиро, ки дидаем ва шунидаем, ба шумо низ эълон мекунем, то шумо низ бо мо шарикӣ дошта бошед».

> “I testify the things which I have seen, the things which I have heard, the things which my hands have handled of the Word of life. And this testimony I know to be of the Father and the Son. We have seen and do testify that the power of the Holy Ghost has accompanied the presentation of the truth, warning with pen and voice, and giving the messages in their order. To deny this work would be to deny the Holy Ghost, and would place us in that company who have departed from the faith, giving heed to seducing spirits.

> «Ман ба он чизҳое ки дидаам, он чизҳое ки шунидаам, он чизҳое ки дастҳоям дар бораи Каломи ҳаёт ламс кардаанд, шаҳодат медиҳам. Ва ин шаҳодатро ман медонам, ки аз Падар ва Писар аст. Мо дидаем ва шаҳодат медиҳем, ки қудрати Рӯҳулқудс ба пешниҳоди ҳақиқат ҳамроҳӣ кардааст, бо қалам ва овоз ҳушдор дода, ва паёмҳоро ба тартиби онҳо расонида است. Инкори ин кор инкори Рӯҳулқудс мебуд ва моро дар сафи онҳое қарор медод, ки аз имон рӯй гардонида, ба арвоҳи гумроҳкунанда гӯш додаанд.»

> “The enemy will set everything in operation to uproot the confidence of the believers in the pillars of our faith in the messages of the past, which have placed us upon the elevated platform of eternal truth, and which have established and given character to the work. The Lord God of Israel has led out His people, unfolding to them truth of heavenly origin. His voice has been heard, and is still heard, saying, Go forward from strength to strength, from grace to grace, from glory to glory. The work is strengthening and broadening, for the Lord God of Israel is the defense of His people.

> «Душман ҳар чизро ба кор хоҳад андохт, то эътимоди имондоронро ба сутунҳои имони мо дар паёмҳои гузашта, ки моро бар минбари баланди ҳақиқати ҷовидонӣ қарор додаанд ва корро устувор сохта, ба он хусусият бахшидаанд, решакан намояд. Худованд Худои Исроил қавми Худро роҳбарӣ кардааст ва ба онҳо ҳақиқатеро, ки асли осмонӣ дорад, ошкор намудааст. Овози Ӯ шунида шудааст ва ҳоло низ шунида мешавад, ки мегӯяд: Ба пеш равед, аз қувват ба қувват, аз файз ба файз, аз ҷалол ба ҷалол. Кор қавитар ва фарохтар мегардад, зеро Худованд Худои Исроил ҳимояи қавми Худ аст.

> “Those who have a hold of the truth theoretically, with their fingertips as it were, who have not brought its principles into the inner sanctuary of the soul, but have kept the vital truth in the outer court, will see nothing sacred in the past history of this people which has made them what they are, and has established them as earnest, determined, missionary workers in the world.

> Онҳое ки ҳақиқатро танҳо аз ҷиҳати назариявӣ дар даст доранд, гӯё бо нӯги ангуштонашон, ва усулҳои онро ба муқаддастарини ботини ҷон ворид накардаанд, балки ҳақиқати ҳаётан муҳимро дар саҳни берунии он нигоҳ доштаанд, дар таърихи гузаштаи ин халқ, ки онҳоро ба он чи ҳастанд табдил додааст ва онҳоро ҳамчун коргарони ҷиддӣ, қотеъ ва миссионерӣ дар ҷаҳон устувор гардонидааст, ҳеҷ чизи муқаддас нахоҳанд дид.

> “The truth for this time is precious, but those whose hearts have not been broken by falling on the rock Christ Jesus, will not see and understand what is truth. They will accept that which pleases their ideas, and will begin to manufacture another foundation than that which is laid. They will flatter their own vanity and esteem, thinking that they are capable of removing the pillars of our faith, and replacing them with pillars they have devised.

> «Ҳақиқат барои ин замон гаронбаҳост, аммо онҳое ки дилҳояшон ба воситаи бар сари Санг — Масеҳи Исо — афтодан шикаста нашудааст, нахоҳанд дид ва нахоҳанд фаҳмид, ки ҳақиқат чист. Онҳо он чиро хоҳанд пазируфт, ки ба ақидаҳои худ писанд аст, ва оғоз хоҳанд кард, ки ба ҷойи он таҳкурсии гузошташуда таҳкурсии дигаре созанд. Онҳо ботилияти худ ва худқадршиносии худро тамаллуқ хоҳанд кард, гумон бурда, ки қодиранд сутунҳои имони моро бардоранд ва онҳоро бо сутунҳое, ки худ тарҳрезӣ кардаанд, иваз намоянд.»

> “This will continue to be as long as time shall last. Anyone who has been a close student of the Bible will see and understand the solemn position of those who are living in the closing scenes of this earth’s history. They will feel their own inefficiency and weakness, and will make it their first business to have not merely a form of godliness, but a vital connection with God. They will not dare to rest until Christ is formed within, the hope of glory. Self will die; pride will be expelled from the soul, and they will have the meekness and gentleness of Christ.” Notebook Leaflets, 60, 61.

> «Ин то даме идома хоҳад ёфт, ки вақт боқӣ аст. Ҳар касе ки Китоби Муқаддасро бо диққати амиқ омӯхтааст, мақоми ҷиддии онҳоеро хоҳад дид ва дарк хоҳад кард, ки дар манзараҳои поёнии таърихи ин замин зиндагӣ мекунанд. Онҳо нокифоягӣ ва заъфи худро эҳсос хоҳанд кард ва нахустин кори худ хоҳанд гардонид, ки на фақат сурати зоҳирии парҳезгорӣ, балки пайванди ҳаётбахш бо Худо дошта бошанд. Онҳо ҷуръат нахоҳанд кард, ки ором гиранд, то даме ки Масеҳ дар даруни онҳо шакл гирад, умеди ҷалол. Нафс хоҳад мурд; такаббур аз ҷон ронда хоҳад шуд, ва онҳо фурӯтанӣ ва мулоимии Масеҳро хоҳанд дошт». Notebook Leaflets, 60, 61.

Back to Articles