Article

# The Book of Daniel - Number Sixty-Three

Китоби Дониёл — Шасту сеюм

Beyond Miller’s Charts: Islam, the Investigative Judgment, and the Final Testing

Берун аз ҷадвалҳои Миллер: Ислом, доварии тафтишотӣ ва санҷиши ниҳоӣ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 27, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We have been informed that, “God directed the mind of William Miller to the prophecies and gave him great light upon the book of Revelation.” Miller was prevented by the history where he was raised up in from understanding the “great light” located in chapters twelve, thirteen, sixteen, seventeen and eighteen of Revelation, for those chapters identified the work of prophetic kingdoms which he could not see from his historical vantage point.

Ба мо маълум гардонида шудааст, ки «Худо зеҳни Вилям Миллерро ба пешгӯиҳо роҳнамун сохт ва ба ӯ оид ба китоби Ваҳй нури бузург ато намуд». Миллер ба сабаби таърихе, ки дар он бархоста буд, аз дарки «нури бузург»-е, ки дар бобҳои дувоздаҳ, сездаҳ, шонздаҳ, ҳабдаҳ ва ҳаждаҳи китоби Ваҳй ҷой дорад, боздошта шуд, зеро он бобҳо кори салтанатҳоеро, ки мавзӯи пешгӯӣ буданд, муайян мекарданд, ва ӯ наметавонист онҳоро аз мавқеи таърихии худ бубинад.

The light given Miller on the book of Revelation was the Churches, Seals and Trumpets, and it is the last three Trumpets, which are identified as “three Woes,” that are represented upon Habakkuk’s two tables. The “great light,” given to Miller in the book of Revelation concerns the role of Islam in Bible prophecy. Yet even that “great light” was limited by his historical setting.

Нуре, ки ба Миллер дар бораи китоби Ваҳй дода шуд, Калисоҳо, Мӯҳрҳо ва Карнайҳо буд; ва маҳз се Карнайи охирин, ки ҳамчун «се Вой» шинохта мешаванд, бар ду лавҳаи Ҳабаққуқ тасвир ёфтаанд. «Нури бузург», ки ба Миллер дар китоби Ваҳй дода шуд, ба нақши Ислом дар пешгӯии Китоби Муқаддас марбут аст. Бо вуҷуди ин, ҳатто он «нури бузург» аз ҷониби вазъияти таърихии ӯ маҳдуд буд.

> “The seven churches of Asia is a history of the church of Christ in her seven forms, in all her windings and turnings, in all her prosperity and adversity, from the days of the apostles down to the end of the world. The seven seals are a history of the transactions of the powers and kings of the earth over the church, and God’s protection of his people during the same time. The seven trumpets are a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom. And the seven vials are the seven last plagues sent upon Papal Rome. Mixed with these are many other events, woven in like tributary streams, and filling up the grand river of prophecy, until the whole ends us in the ocean of eternity.

> «Ҳафт калисои Осиё таърихи Калисои Масеҳ аст дар ҳафт шакли он, дар тамоми печутобҳо ва гардишҳои он, дар тамоми шукуфоӣ ва тангдӯстии он, аз рӯзҳои ҳаввориён то охири ҷаҳон. Ҳафт муҳр таърихи амалҳо ва рӯйдодҳои қудратҳо ва подшоҳони замин нисбат ба калисо, ва муҳофизати Худо аз қавми Худ дар ҳамон замон аст. Ҳафт карнай таърихи ҳафт доварии вижа ва сахтест, ки бар замин, ё бар подшоҳии Рум, фиристода шудаанд. Ва ҳафт коса ҳафт балои охирине мебошанд, ки бар Руми Папавӣ фиристода шудаанд. Бо инҳо рӯйдодҳои бисёри дигар низ омехтаанд, ки мисли ҷӯйҳои шохобӣ дар он бофта шудаанд ва дарёи бузурги нубувватро пур мекунанд, то он даме ки ҳама чиз моро ба уқёнуси абадият мерасонад.»

> “This, to me, is the plan of John’s prophecy in the book of Revelation. And the man who wishes to understand this book, must have a thorough knowledge of other parts of the word of God. The figures and metaphors used in this prophecy, are not all explained in the same, but must be found in other prophets, and explained in other passages of Scripture. Therefore it is evident that God has designed the study of the whole, even to obtain a clear knowledge of any part.” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.

> «Ин, ба назари ман, нақшаи пешгӯии Юҳанно дар китоби Ваҳй аст. Ва ҳар касе ки мехоҳад ин китобро бифаҳмад, бояд аз бахшҳои дигари каломи Худо дониши амиқ дошта бошад. Суратҳо ва истиораҳое ки дар ин пешгӯӣ ба кор рафтаанд, ҳамаашон дар худи ҳамин китоб шарҳ дода нашудаанд, балки бояд дар дигар пайғамбарон ҷустуҷӯ шаванд ва дар порчаҳои дигари Навиштаҳо тавзеҳ ёбанд. Бинобар ин, равшан аст, ки Худо омӯзиши тамоми маҷмӯаро дар назар доштааст, ҳатто барои ба даст овардани дониши равшан дар бораи ҳар як қисми он». William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.

Notice that Miller understood the seven last plagues as the seven judgments upon papal Rome. He could not understand that papal Rome was given a deadly wound that was to be healed. He recognized the seven trumpets as “a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom,” but was unable to recognize the distinction between the kingdoms of pagan and papal Rome. Therefore, his ability to see the distinction between the first four trumpets and the last three trumpets was limited.

Таваҷҷӯҳ намоед, ки Миллер ҳафт балои охиринро ҳамчун ҳафт доварӣ бар Рими папавӣ мефаҳмид. Ӯ наметавонист дарк кунад, ки ба Рими папавӣ захми марговаре расонида шуд, ки бояд шифо меёфт. Ӯ ҳафт карнайро ҳамчун «таърихи ҳафт доварии хос ва сахте, ки бар замин, ё бар салтанати Рум, фиристода шудаанд» мешинохт, аммо натавонист фарқияти миёни салтанатҳои Рими бутпараст ва Рими папавиро бишиносад. Бинобар ин, қобилияти ӯ барои дидани фарқияти миёни чор карнаи аввал ва се карнаи охирин маҳдуд буд.

Miller was unable to recognize that the judgments brought against Rome, were God’s response to Sunday enforcement, for the Millerites were still worshipping on Sunday in their history. Miller was correct in recognizing that the trumpets were judgments upon Rome, but the specific reason the judgments were brought, and the distinction between the first four and last three Trumpets was limited, or non-existent. With that limited view, the “jewel” of the three woes of Islam was still included upon the charts that were directed by the hand of God, and should not be altered.

Миллер натавонист дарк кунад, ки довариҳое, ки бар зидди Рум оварда шуданд, ҷавоби Худо ба маҷбуркунии риояи якшанбе буданд, зеро миллериён ҳанӯз дар он марҳилаи таърихи худ дар рӯзи якшанбе ибодат мекарданд. Миллер дар он дуруст буд, ки карнайҳо довариҳо бар Рум мебошанд, аммо сабаби мушаххасе, ки он довариҳо барои он оварда шуданд, ва тафовут миёни чор Карнайи аввал ва се Карнайи охир маҳдуд буд ё тамоман вуҷуд надошт. Бо чунин назари маҳдуд, «гавҳар»-и се войи Ислом ҳанӯз дар он ҷадвалҳое, ки бо дасти Худо роҳнамоӣ шуда буданд, дохил буд ва набояд тағйир дода шавад.

Enlightened discernment allows a “wise” student of prophecy to recognize that God not only inspired the holy men who wrote the Bible, but He also governed the work of the men who translated the King James Bible, and He specifically says that He employed the same type of divine oversight in the production of the two sacred charts.

Фаросати мунаввар ба толиби «ҳикматманд»-и нубувват имкон медиҳад, ки дарк намояд, ки Худо на танҳо мардони муқаддасеро, ки Китоби Муқаддасро навиштаанд, илҳом бахшидааст, балки Ӯ инчунин кори мардонеро, ки Китоби Муқаддаси Шоҳ Ҷеймсро тарҷума кардаанд, идора намудааст, ва Ӯ ба таври мушаххас мегӯяд, ки дар таҳияи ду ҷадвали муқаддас низ ҳамин навъи назорати илоҳиро ба кор бурдааст.

Miller’s “jewel” of the fifth, sixth and seventh Trumpets (Islam), shines ten times brighter in the last days, for it identifies the subject of the final Midnight Cry. The subject of the Midnight Cry in Millerite history was the date of the conclusion of the prophetic periods, and in this sense the “Midnight Cry” message of the last days (which is the message of Islam of the third Woe), has been typified by the date of October 22, 1844. That date in Millerite history typifies the soon-coming Sunday law, and both October 22, 1844, and the Sunday law were typified by the cross, which was the conclusion of the Triumphal Entry of Christ.

«Гавҳар»-и Миллер дар бораи карнайҳои панҷум, шашум ва ҳафтум (Ислом) дар айёми охир даҳ маротиба равшантар медурахшад, зеро он мавзӯи Фарёди ниҳоии Нисфи шабро муайян мекунад. Мавзӯи Фарёди Нисфи шаб дар таърихи миллерӣ санаи анҷоми давраҳои нубувватӣ буд, ва аз ин ҷиҳат паёми «Фарёди Нисфи шаб»-и айёми охир (ки он паёми Ислом аз Войи сеюм аст) бо санаи 22 октябри соли 1844 пешакӣ намуна гардидааст. Он сана дар таърихи миллерӣ қонуни якшанбеи ба зудӣ ояндаро ифодаи рамзӣ мекунад, ва ҳам 22 октябри соли 1844 ва ҳам қонуни якшанбе бо салиб пешакӣ намуна гардида буданд, ки он анҷоми Вуруди зафармандонаи Масеҳ буд.

Miller’s “jewel” of the fifth, sixth and seventh Trumpets (Islam), shines ten times brighter in the last days, for it identifies Islam in agreement with the theme of the last-day reformatory movement, which is Islam of the third Woe. Therefore, as the theme of the final reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand, it has been typified by the theme of each of the previous reformatory movements, whether it be the theme of “the resurrection” in the reformatory movement of Christ, the theme of “prophetic time” in the history of the Millerites, the theme of “the ark of God” in the reformatory movement of David or the theme of “the covenant” in the reformatory movement of Moses.

«Гавҳар»-и Миллер дар бораи карнайҳои панҷум, шашум ва ҳафтум (Ислом) дар рӯзҳои охир даҳ маротиба дурахшонтар медурахшад, зеро он Исломро дар мувофиқат бо мавзӯи ҳаракати ислоҳотии рӯзҳои охир муайян месозад, ки ҳамон Исломи войи сеюм аст. Бинобар ин, ҳамчун мавзӯи ҳаракати ниҳоии ислоҳотии яксаду чилу чаҳор ҳазор, он аз ҷониби мавзӯи ҳар яке аз ҳаракатҳои пешини ислоҳотӣ пешнамуда шудааст, хоҳ он мавзӯи «қиёмат» дар ҳаракати ислоҳотии Масеҳ бошад, хоҳ мавзӯи «вақти нубувватӣ» дар таърихи миллериён, хоҳ мавзӯи «сандуқи Худо» дар ҳаракати ислоҳотии Довуд, ё мавзӯи «аҳд» дар ҳаракати ислоҳотии Мусо.

Whether the event of the cross, the date of October 22, 1844, or the various themes of the reformatory movements, every date and theme represented a life-or-death testing question for the generation of that time. Miller’s “jewel” of the three Woes of Islam is a life-or-death test question, as represented in the parable of the ten virgins in terms of the “oil.” Miller’s jewels in the beginning of his dream shone as the sun, but at the end of his dream they shone “ten times brighter”. Miller’s jewels were like kerosene (lamp oil) in the history of the Millerites, but today those jewels are rocket fuel!

Хоҳ воқеаи салиб бошад, хоҳ санаи 22 октябри соли 1844, ё мавзӯъҳои гуногуни ҳаракатҳои ислоҳотӣ, ҳар як сана ва ҳар як мавзӯъ барои насли он замон саволи имтиҳонии ҳаёт ё мамотро ифода мекард. «Гавҳари» Миллер дар бораи се Войи Ислом саволи имтиҳонии ҳаёт ё мамот аст, чунон ки дар масали даҳ бокира аз ҷиҳати «равған» нишон дода шудааст. Гавҳарҳои Миллер дар оғози хоби ӯ мисли офтоб медурахшиданд, вале дар анҷоми хоби ӯ онҳо «даҳ бор равшантар» медурахшиданд. Гавҳарҳои Миллер дар таърихи миллериён мисли керосин (равғани чароғ) буданд, аммо имрӯз он гавҳарҳо сӯзишвории мушаканд!

The Millerites understood, and correctly applied, the time prophecy of Islam of the second Woe, that was fulfilled on August 11, 1840, but their understanding of the third Woe, which is the Seventh Trumpet, could not see the third Woe arriving as a judgment upon the sixth kingdom of Bible prophecy, for they did not see a fifth kingdom, let alone the sixth kingdom of Bible prophecy. Yet the “great light” on Revelation that was given to Miller is to shine ten times brighter in the “Midnight Cry” of the last days.

Миллериён пешгӯии замони Исломро, ки ба Войи дуюм тааллуқ дошт ва 11 августи соли 1840 ба иҷро расид, дарк карданд ва дуруст татбиқ намуданд; аммо фаҳмиши онҳо дар бораи Войи сеюм, ки Карнаи Ҳафтум аст, наметавонист омадани Войи сеюмро ҳамчун доварӣ бар подшоҳии шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас бубинад, зеро онҳо подшоҳии панҷумро намедиданд, чӣ расад ба подшоҳии шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас. Аммо он «нури бузург» оид ба Ваҳй, ки ба Миллер дода шуда буд, бояд дар «Нидои Нисфи Шаб»-и рӯзҳои охир даҳ баробар равшантар битобад.

The truths represented upon Habakkuk’s two tables are essentially truths which were fulfilled in past history. The charts are based upon the time prophecies which Miller was led to assemble, and all those time prophecies had concluded by 1844. Those time prophecies will shine brighter in the last days, for they will be seen to be as accurate today as they were in Millerite history, but they possess no direct time predictions for the last days. They do, however, provide repeating prophetic types of the histories they represented in the past, but with a few of Miller’s jewels, future predictions are directly represented.

Ҳақиқатҳое, ки бар ду ҷадвали Ҳабаққуқ тасвир шудаанд, аслан ҳақиқатҳое мебошанд, ки дар таърихи гузашта ба амал омадаанд. Ин нақшаҳо бар пешгӯиҳои замонӣ асос ёфтаанд, ки Миллер ба ҷамъ овардани онҳо ҳидоят шуда буд, ва ҳамаи он пешгӯиҳои замонӣ то соли 1844 ба анҷом расида буданд. Ин пешгӯиҳои замонӣ дар айёми охир дурахшандатар хоҳанд шуд, зеро дида хоҳад шуд, ки онҳо имрӯз низ ҳамон қадар дақиқанд, ки дар таърихи миллерӣ буданд, аммо онҳо барои айёми охир ҳеҷ гуна пешгӯиҳои мустақими замонӣ надоранд. Бо вуҷуди ин, онҳо намунаҳои такроршавандаи пайғамбаронаи он таърихҳоро, ки дар гузашта муаррифӣ мекарданд, фароҳам меоранд, вале бо чанде аз ҷавоҳироти Миллер, пешгӯиҳои оянда ба таври мустақим муаррифӣ мешаванд.

The work of Christ in the heavenly sanctuary that began in 1844, continues until that work is finished. The prophecy of the twenty-three hundred days, and the work of cleansing that it identified, is still “in the process of fulfillment,” as Sister White states concerning the Ulai and Hiddekel Rivers, so that prophecy has an end-of-the-world fulfillment.

Кори Масеҳ дар муқаддасгоҳи осмонӣ, ки соли 1844 оғоз ёфт, то ба анҷом расидани он кор идома меёбад. Пешгӯии ду ҳазору сесад рӯз ва кори поксозие, ки он муайян намуда буд, ҳамоно «дар ҷараёни иҷроиш» аст, чунон ки Хоҳар Уайт дар бораи дарёҳои Улай ва Ҳиддекел мегӯяд; бинобар ин, он пешгӯӣ иҷроиши марбут ба анҷоми ҷаҳон дорад.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112.

> «Нуре, ки Дониёл аз Худо қабул кард, махсусан барои ин рӯзҳои охир дода шуда буд. Рӯъёҳое, ки ӯ дар соҳилҳои Ӯлой ва Ҳиддуқел, дарёҳои бузурги Шинъор, дид, ҳоло дар ҳоли иҷро шудан мебошанд, ва ҳамаи воқеаҳое, ки пешгӯйӣ шудаанд, ба зудӣ ба амал хоҳанд омад». Testimonies to Ministers, 112.

Portions of the visions of Daniel chapters seven and eight, which are on the two tables, are yet future, for they both identify the sanctuary work of Christ. Yet the histories of the kingdoms of Bible prophecy in those two chapters end with papal Rome receiving its deadly wound. The “stone” that is “cut out of the mountain without hands”, and the eighth kingdom of Daniel two are still future. But most of what is represented upon the charts in relation to Daniel chapters two, seven and eight has been fulfilled.

Қисмҳое аз рӯъёҳои Дониёл, бобҳои ҳафтум ва ҳаштум, ки бар он ду ҷадвал ҳастанд, ҳанӯз ба оянда тааллуқ доранд, зеро ҳар ду кори муқаддасгоҳи Масеҳро муайян месозанд. Бо вуҷуди ин, таърихҳои салтанатҳои пешгӯии Китоби Муқаддас дар он ду боб бо он анҷом меёбанд, ки Руми папавӣ захми марговари худро қабул мекунад. «Санге», ки «бе дасти инсон аз кӯҳ бурида шудааст», ва салтанати ҳаштуми Дониёл 2 ҳанӯз дар оянда мебошанд. Аммо бештари он чи дар ҷадвалҳо дар робита ба Дониёл, бобҳои 2, 7 ва 8 тасвир шудааст, ба амал омадааст.

The work of Christ in the sanctuary, and the third Woe of Islam are essentially the two subjects that represent prophetic history beyond the time of the Millerites. Along with those two themes, is the last-day history that is typified when the two charts are brought together upon one line. When that is done, the first disappointment of 1843, as represented upon the first chart, finds its correction upon the second chart. Together they produce and identify the “hidden history” of the Seven Thunders, which is now being unsealed in connection with the unsealing of the Revelation of Jesus Christ.

Кори Масеҳ дар қудсгоҳ, ва Войи сеюми Ислом, дар асл он ду мавзӯянд, ки таърихи нубувватиро пас аз замони миллериён намояндагӣ мекунанд. Дар баробари ин ду мавзӯъ, инчунин таърихи рӯзҳои охир аст, ки ба сурати намунавӣ ҳангоме нишон дода мешавад, ки он ду ҷадвал бар як хатт якҷо оварда шаванд. Вақте ки ин тавр карда мешавад, ноумедии аввали соли 1843, чунон ки бар ҷадвали аввал нишон дода шудааст, ислоҳи худро бар ҷадвали дуюм меёбад. Онҳо якҷо «таърихи пинҳон»-и Ҳафт Раъдро ба вуҷуд меоранд ва муайян месозанд, ки ҳоло дар иртибот бо кушода шудани Ваҳйи Исои Масеҳ муҳргушоӣ мегардад.

That “hidden history” is structured upon the “truth,” which is the three Hebrew letters that when combined, create the word “truth.” The word is created by the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet, and represent Jesus not only as the Truth, but as Alpha and Omega. The “hidden history” begins and ends with a disappointment, and has rebellion in the middle, for “thirteen” is a number which represents rebellion.

Он «таърихи ниҳон» бар «ҳақиқат» бино ёфтааст, ки он аз се ҳарфи ибронӣ иборат аст, ки ҳангоми бо ҳам омадан калимаи «ҳақиқат»-ро месозанд. Ин калима аз ҳарфҳои якум, сездаҳум ва охирини алифбои ибронӣ сохта мешавад ва Исоро на танҳо ҳамчун Ҳақиқат, балки ҳамчун Алфа ва Омега низ ифода мекунад. «Таърихи ниҳон» бо ноумедӣ оғоз меёбад ва бо ноумедӣ анҷом меёбад, ва дар миёна исён дорад, зеро «сездаҳ» рақамест, ки исёнро ифода мекунад.

The year 1843, illustrated upon the first chart, identifies the first disappointment and the arrival of the tarrying time. The tarrying time leads to the arrival of the message of the Midnight Cry, where the rebellion of the foolish virgins is manifested. The message of the Midnight Cry is then proclaimed until the last disappointment. That “hidden history” of the Midnight Cry is repeated (to the very letter) in the last days.

Соли 1843, ки дар лавҳаи аввал тасвир шудааст, ноумедии аввал ва фаро расидани замони таваққуфро муайян мекунад. Замони таваққуф ба фаро расидани паёми Нидои Нисфи Шаб меоварад, ки дар он исёни бокирагони нодон ошкор мегардад. Сипас паёми Нидои Нисфи Шаб то ноумедии охирин мавъиза карда мешавад. Он «таърихи пинҳон»-и Нидои Нисфи Шаб дар айёми охир такрор мегардад (айнан, то ба ҳарфе).

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> «Маро бисёр вақт ба масали даҳ бокира ишора мекунанд, ки панҷтои онҳо доно буданд ва панҷто — нодон. Ин масал ба ҳарфи том иҷро шудааст ва хоҳад шуд, зеро он барои ин замон татбиқи махсус дорад ва, монанди паёми фариштаи сеюм, иҷро шудааст ва то поёни замон ҳақиқати ҳозира боқӣ хоҳад монд.» Review and Herald, August 19, 1890.

When rightly understood, the previous statement identifies that the only group of people in the last days who have a possibility of being either a foolish or wise virgin, are people within a group who have suffered a disappointment. The disappointment is what produces the tarrying time, and the parable that “has been and will be fulfilled to the very letter” is premised upon the effects produced internally within the virgins during a tarrying time that begins with a disappointment. That disappointment that slew the “two witnesses” in the street of the city, and reduced them to dead, dry bones in the valley of death took place on July 18, 2020. Adventism, by and large, was not involved with that disappointment. If anything, they celebrated the failed prediction as the “two witnesses” lay slain in the street. To the very letter means “to the very letter”.

Ҳангоме ки дуруст фаҳмида мешавад, изҳороти пешина муайян месозад, ки танҳо гурӯҳи одамон дар рӯзҳои охир, ки имкони ё бокираи аблаҳ ё бокираи доно буданро доранд, одамоне мебошанд, ки дар дохили гурӯҳе ҳастанд, ки ноумедиро аз сар гузаронидаанд. Маҳз ҳамин ноумедӣ вақти таъхирро ба вуҷуд меорад, ва масал, ки «ба ҳарфи том иҷро шудааст ва хоҳад шуд», бар таъсироте асос ёфтааст, ки дар муддати вақти таъхир, ки бо як ноумедӣ оғоз меёбад, дар даруни худи бокираҳо ба вуҷуд меоянд. Он ноумедие, ки «ду шоҳид»-ро дар кӯчаи шаҳр кушт ва онҳоро ба устухонҳои мурдаву хушки водии марг табдил дод, 18 июли соли 2020 рух дод. Адвентизм, ба таври умум, дар он ноумедӣ иштирок надошт. Агар чизе бошад, онҳо ҳангоме ки «ду шоҳид» кушташуда дар кӯча хобида буданд, аз пешгӯии ноком ҷашн гирифтанд. Ба ҳарфи том маънои «ба ҳарфи том»-ро дорад.

In the Millerite history, the former covenant people (Protestantism), celebrated the failed prediction of 1843 (the first disappointment), and at that point the Protestants passed the limits of their probationary testing time. The testing time had begun on August 11, 1840, when the mighty angel of Revelation ten descended at the fulfillment of the time prophecy of the second Woe (Islam). The Protestants rejected prophetic time at the first disappointment, for the erroneous prediction provided them with an excuse for no longer seeking truth. The theme of all of the waymarks of the Millerite history was “time prophecy”.

Дар таърихи миллеритӣ, қавми аҳди пешин (протестантизм) пешгӯии нокомшудаи соли 1843-ро (ноумедии аввалро) ҷашн гирифтанд, ва дар ҳамон лаҳза протестантҳо аз ҳудуди муҳлати озмоиши муҳокимавии худ гузаштанд. Муҳлати озмоиш 11 августи соли 1840 оғоз ёфта буд, вақте ки фариштаи қавии Ваҳй боби даҳум ҳангоми иҷрои пешгӯии замонии Вои дуюм (Ислом) нозил шуд. Протестантҳо дар ноумедии аввал замони пешгӯиро рад карданд, зеро пешгӯии хато ба онҳо баҳонае фароҳам овард, то дигар ҳақиқатро ҷустуҷӯ накунанд. Мавзӯи ҳамаи нишонаҳои роҳ дар таърихи миллеритӣ «пешгӯии замонӣ» буд.

On September 11, 2001, the angel of Revelation eighteen descended at the fulfillment of the prophecy of the third Woe (Islam). The theme of all of the waymarks in the last days is Islam. The first disappointment marks the end of a cleansing of the former covenant people, as the former covenant people were then provided with an excuse for no longer seeking the truth. The testing time then began for “the virgins” of the last days, for the testing of the former covenant people that began with the descent of the angel, ended at the first disappointment. Thus, the testing of those who are represented as virgins began, and that process of testing will ultimately manifest whether the virgins are either foolish or wise.

11 сентябри соли 2001, фариштаи Ваҳй боби ҳаждаҳум ҳангоми иҷрои пешгӯии Войи сеюм (Ислом) фуруд омад. Мавзӯи ҳамаи нишонаҳои роҳ дар айёми охир Ислом аст. Ноумедии аввал анҷоми поксозии қавми собиқи аҳдро нишон медиҳад, зеро ба қавми собиқи аҳд он гоҳ баҳонае дода шуд, то дигар ҳақиқатро ҷустуҷӯ накунанд. Сипас вақти озмоиш барои «бикрҳо»-и айёми охир оғоз ёфт, зеро озмоиши қавми собиқи аҳд, ки бо фуруд омадани фаришта оғоз гардида буд, дар ноумедии аввал ба поён расид. Пас, озмоиши онҳое, ки ҳамчун бикрҳо тасвир шудаанд, оғоз гардид, ва ин раванди озмоиш дар ниҳоят ошкор хоҳад сохт, ки оё бикрҳо ё аблаҳанд ё доно.

Between the first and the last disappointment is the message of the Midnight Cry. The theme of the message of the Midnight Cry for the Millerites was “time”, and the theme of the message of the Midnight Cry in the last days is “Islam”. In Miller’s dream he is awakened with a shout (cry), and at that time, his jewels shine ten times brighter than they formerly shone. The jewels upon the charts that directly identifies a prediction for the last days is Islam and the investigative judgment. As such, the tests of the “message” of the Midnight Cry and of the “experience” represented by the investigative judgment, is not for the former covenant people, but for those who profess to be the last virgins.

Дар миёни ноумедии аввал ва охирин паёми Нидои Нисфи Шаб ҷойгир аст. Мавзӯи паёми Нидои Нисфи Шаб барои миллериён «вақт» буд, ва мавзӯи паёми Нидои Нисфи Шаб дар айёми охир «Ислом» аст. Дар хоби Миллер ӯ бо як нидо (фарёд) бедор карда мешавад, ва дар он вақт ҷавоҳироти ӯ даҳ баробар равшантар аз он чи пештар медурахшиданд, медурахшанд. Ҷавоҳироте, ки бар рӯйи ҷадвалҳо ҳастанд ва бевосита пешгӯиро барои айёми охир муайян месозанд, Ислом ва доварии таҳқиқӣ мебошанд. Бинобар ин, имтиҳонҳои «паём»-и Нидои Нисфи Шаб ва «таҷриба»-е, ки аз ҷониби доварии таҳқиқӣ намояндагӣ мешавад, на барои аҳди пешин, балки барои онҳое мебошанд, ки даъво доранд бокираҳои охиринанд.

The illustration that is produced when both charts are brought together, which identifies the history of the first to the last disappointment, identifies that in the time when the “hidden history” of the Seven Thunders is occurring, the final work of the investigative judgment is being accomplished. That final work is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and it takes place during the “troublous times” of Daniel nine, during the angering of the nations in Revelation eleven, the holding of the “four winds” of Revelation chapter seven, the “staying of the rough wind in the day of the east wind,” of Isaiah chapter twenty-seven, and the restraint of the “angry horse that is seeking to break loose and bring death and destruction” upon the world. All of these prophetic witnesses represent Islam of the third Woe, as represented upon the sacred charts.

Тасвире, ки ҳангоми ба ҳам овардани ҳар ду ҷадвал ба вуҷуд меояд ва таърихи ноумедии аввалро то ноумедии охирин муайян месозад, нишон медиҳад, ки дар замоне ки «таърихи пинҳонӣ»-и Ҳафт Раъд ҷараён дорад, кори ниҳоии доварии тафтишотӣ анҷом дода мешавад. Он кори ниҳоӣ мӯҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор аст, ва он дар «замонҳои пурошӯб»-и Дониёл нӯҳ, ҳангоми ба ғазаб омадани миллатҳо дар Ваҳй ёздаҳ, нигоҳ дошта шудани «чор бод»-и Ваҳй боби ҳафт, «боздоштани боди сахт дар рӯзи боди шарқӣ»-и Ишаъё боби бисту ҳафт, ва боздоштани «аспи хашмгин, ки мехоҳад худро раҳо карда, бар ҷаҳон марг ва ҳалокат оварад» ба амал меояд. Ҳамаи ин шоҳидони нубувватӣ Исломи войи сеюмро, чунон ки бар ҷадвалҳои муқаддас муаррифӣ шудааст, намояндагӣ мекунанд.

The three primary elements of the two sacred charts of Habakkuk that are specifically addressing events that were future to the publication of the charts, is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, Islam and the fulfillment of the parable of the ten virgins. The charts identify a testing, sealing process of both an “experience” and a “message.” The experience necessary for a foolish virgin is “Christ in you the hope of glory”, which represents the perfection represented by the one hundred and forty-four thousand.

Се унсури асосии ду ҷадвали муқаддаси Ҳабаққуқ, ки махсусан ба воқеаҳое муроҷиат мекунанд, ки нисбат ба вақти нашри ин ҷадвалҳо ҳанӯз оянда буданд, мӯҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор, Ислом ва иҷрои масали даҳ бокира мебошанд. Ин ҷадвалҳо раванди имтиҳон ва мӯҳргузории ҳам як «таҷриба» ва ҳам як «паём»-ро муайян мекунанд. Таҷрибае, ки барои бокираи нодон зарур аст, «Масеҳ дар шумо — умеди ҷалол» мебошад, ки он ба камолоте ишора мекунад, ки аз ҷониби яксаду чилу чаҳор ҳазор намояндагӣ мешавад.

> Even the mystery which hath been hid from ages and from generations, but now is made manifest to his saints: To whom God would make known what is the riches of the glory of this mystery among the Gentiles; which is Christ in you, the hope of glory: Whom we preach, warning every man, and teaching every man in all wisdom; that we may present every man perfect in Christ Jesus. Colossians 1:26–28.

> Ҳатто он сирре ки аз азалҳо ва аз наслҳо пинҳон дошта шуда буд, аммо ҳоло ба муқаддасони Ӯ ошкор гардидааст; ки ба онҳо Худо хост маълум созад, ки сарвати ҷалоли ин сирр дар миёни халқҳо чист; ва он — Масеҳ дар шумост, умеди ҷалол; Ӯро мо мавъиза мекунем, ҳар касро огоҳ месозем ва ҳар касро бо тамоми ҳикмат таълим медиҳем, то ҳар касро дар Исои Масеҳ комил пешкаш намоем. Қӯлассиён 1:26–28.

The one hundred and forty-four thousand are represented as a group of people who have came out of a “captivity”. The captivity that is directly represented in the book of Revelation is the captivity of being dead in the street for three and a half days, as represented in Revelation chapter eleven. The captivity of a symbolic death is representing the “seven times” of Leviticus twenty-six, and that captivity requires the manifestation of repentance, as illustrated by Daniel’s prayer, in chapter nine.

Яксаду чилу чаҳор ҳазор ҳамчун гурӯҳе аз мардум муаррифӣ мешаванд, ки аз «асирӣ» берун омадаанд. Асирие, ки бевосита дар китоби Ваҳй тасвир шудааст, асирии дар кӯча сеюним рӯз мурда будан аст, чунон ки дар Ваҳй, боби ёздаҳ, нишон дода шудааст. Асирии марги рамзӣ «ҳафт замон»-и Ибодатномаи Левиён бисту шашро ифода мекунад, ва он асирӣ зоҳир шудани тавбаро талаб мекунад, чунон ки бо дуои Дониёл дар боби нӯҳ нишон дода шудааст.

When the dead dry bones are brought back to life, they are immediately lifted up as an “ensign”. In death they were without Christ within them, the hope of glory. Part of their required repentance was their acknowledgment that they had walked contrary to God, and that God had walked contrary to them. When they meet the requirements prophetically identified, Christ then “comes suddenly to His temple”, and the “experience” is attained that is needed in order to be a member of the ensign that is then lifted up.

Вақте ки устухонҳои хушки мурда дубора ба ҳаёт оварда мешаванд, онҳо дарҳол ҳамчун «парчам» барафрошта мегарданд. Дар ҳолати марг онҳо дар ботини худ Масеҳро надоштанд, ки Ӯ умеди ҷалол аст. Қисме аз тавбаи аз онҳо талабшуда ин буд, ки эътироф мекарданд, ки онҳо бар хилофи Худо рафтор кардаанд, ва Худо низ бар хилофи онҳо рафтор кардааст. Вақте ки онҳо ба талаботе, ки ба таври нубувват муайян гардидааст, ҷавобгӯ мешаванд, он гоҳ Масеҳ «ногаҳон ба маъбади Худ меояд», ва он «таҷрибае» ба даст оварда мешавад, ки барои узви он парчаме будан, ки пасон барафрошта мегардад, зарур аст.

The “experience” that is illustrated when the two charts are brought together, is accomplished by the final work of Christ in the heavenly sanctuary. That “experience” is represented by the “mareh” vision, which is the vision of “the appearance”. The “message” that is needed is the “chazon” vision, of prophetic history. That “message” is identified as the message of God’s impending judgment upon a rebellious world that is brought about by Islam of the third Woe.

Он «таҷрибае», ки ҳангоми якҷо оварда шудани ду ҷадвал тасвир мегардад, ба воситаи кори ниҳоии Масеҳ дар муқаддасгоҳи осмонӣ ба анҷом мерасад. Он «таҷриба» бо рӯъёи «mareh» ифода шудааст, ки рӯъёи «зуҳур» мебошад. Он «паёме», ки лозим аст, рӯъёи «chazon»-и таърихи нубувватист. Он «паём» ҳамчун паёми доварии наздикшавандаи Худо бар ҷаҳони исёнкор шинохта мешавад, ки ба воситаи Ислом-и войи сеюм ба амал оварда мешавад.

In 1856, the Lord sought to finish the rebuilding of spiritual Jerusalem in Adventism. Under the arrival of the three angels from 1798 unto 1844, the Millerite temple had been built upon the foundations, represented as “jewels” in Miller’s dream, as represented by the prophetic truths on the two pioneer charts (1843 and 1850) that fulfilled Habakkuk chapter two. He then led His people to erect the wall of His seventh-day Sabbath law, and returned them to the “old paths” of ancient Israel to finish the work of the “street to walk in”. BUT, the old path included a doctrine, a prophecy, that was designed to test and separate them. In 1863, Adventism failed the test of the “seven times”, and began to wander in the wilderness of Laodicea.

Дар соли 1856 Худованд қасд дошт, ки бозсозии Ерусалими рӯҳониро дар Адвентизм ба анҷом расонад. Дар зери омадани се фаришта аз соли 1798 то 1844, маъбади Миллерӣ бар пояҳо бино шуда буд, ки дар хоби Миллер ҳамчун «ҷавоҳирот» тасвир ёфтааст, чунон ки дар ҳақиқатҳои нубувватии ду ҷадвали пешоҳанг (1843 ва 1850), ки боби дуюми Ҳабаққуқро иҷро карданд, нишон дода шудааст. Сипас Ӯ қавми Худро роҳнамоӣ кард, то девори қонуни рӯзи шанбеи ҳафтумашро барпо намоянд, ва онҳоро ба «роҳҳои кӯҳна»-и Исроили қадим бозгардонд, то кори «кӯча барои рафтуомад»-ро ба анҷом расонанд. ВАЛЕ, он роҳи кӯҳна як таълимот, як нубувватро дар бар мегирифт, ки барои озмудан ва ҷудо кардани онҳо тарҳрезӣ шуда буд. Дар соли 1863, Адвентизм аз озмоиши «ҳафт замон» ноком шуд ва ба саргардонӣ дар биёбони Лоудикия оғоз кард.

October 22, 1844, typifies the soon-coming Sunday law, and at the Sunday law the work will be accomplished represented by the forty-nine years of finishing the street and wall in troublous times, as identified by Daniel.

22 октябри соли 1844 қонуни наздики якшанберо пешнамудааст, ва дар замони қонуни якшанбе он коре ба анҷом хоҳад расид, ки онро чиҳилу нӯҳ соли ба итмом расонидани кӯча ва девор дар замонҳои пурошӯб, чунон ки Дониёл муайян кардааст, муаррифӣ менамояд.

> Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. Daniel 9:25.

> Пас бидон ва дарк намо, ки аз вақти баромадани амр барои барқарор кардан ва бино намудани Уршалим то Масеҳ, Сарвар, ҳафт ҳафта ва шасту ду ҳафта хоҳад буд; кӯча аз нав бино хоҳад шуд, ва девор низ, ҳатто дар замонҳои тангӣ. Дониёл 9:25.

All the prophets agree with one another, and the “troublous times” of Daniel is also identified in the passage from Early Writings which we have been considering.

Ҳамаи анбиё бо якдигар мувофиқанд, ва «замонҳои пурошӯб»-и Дониёл низ дар порчае аз «Навиштаҳои Аввалия», ки мо баррасӣ карда истодаем, муайян гардидааст.

> “At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> «Дар он вақт, дар ҳоле ки кори наҷот ба анҷом мерасид, мусибат бар замин хоҳад омад, ва халқҳо ба ғазаб хоҳанд омад, вале боздошта хоҳанд шуд, то ки кори фариштаи сеюмро манъ накунанд. Дар он вақт “борони охирин”, ё таровате аз ҳузури Худованд, хоҳад омад, то ба овози баланди фариштаи сеюм қудрат бахшад ва муқаддасонро омода созад, то дар он даврае устувор биистанд, вақте ки ҳафт балои охирин рехта хоҳанд шуд». Early Writings, 85.

We will continue this study in the next article.

Мо ин омӯзишро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “Just as long as those who profess the truth are serving Satan, his hellish shadow will cut off their views of God and heaven. They will be as those who have lost their first love. They cannot view eternal realities. That which God has prepared for us is represented in Zechariah, chapters 3 and 4, and 4:12–14: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’

> «То даме ки онҳое ки ба ҳақиқат иқрор мешаванд, ба шайтон хизмат мекунанд, сояи ҷаҳаннамии ӯ назари онҳоро аз Худо ва осмон маҳрум хоҳад сохт. Онҳо монанди касоне хоҳанд буд, ки муҳаббати аввалини худро аз даст додаанд. Онҳо наметавонанд воқеиятҳои абадиро бубинанд. Он чи Худо барои мо омода кардааст, дар Закариё, бобҳои 3 ва 4, ва 4:12–14 тасвир ёфтааст: “Ва боз ҷавоб дода, ба ӯ гуфтам: Ин ду шохаи зайтун чист, ки ба воситаи ду қубури тиллоӣ равғани тиллоиро аз худ ҷорӣ мекунанд? Ва ӯ ҷавоб дода, ба ман гуфт: Оё намедонӣ, ки инҳо чистанд? Ва ман гуфтам: Не, эй хоҷаи ман. Пас ӯ гуфт: Инҳо он ду тадҳиншудаанд, ки назди Худованди тамоми замин меистанд.”»

> “The Lord is full of resources. He has no lack of facilities. It is because of our lack of faith, our earthliness, our cheap talk, our unbelief, manifested in our conversation, that dark shadows gather about us. Christ is not revealed in word or character as the One altogether lovely, and the chiefest among ten thousand. When the soul is content to lift itself up unto vanity, the Spirit of the Lord can do little for it. Our shortsighted vision beholds the shadow, but cannot see the glory beyond. Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> «Худованд аз ҳамаи воситаҳо фаровон аст. Ӯ аз ҳеҷ имконот танқисӣ надорад. Маҳз ба сабаби камии имони мо, заминпарастии мо, суханони сабуку беҳудаи мо, беимонии мо, ки дар гуфтугӯи мо зоҳир мегардад, сояҳои тира гирди мо ҷамъ меоянд. Масеҳ дар калом ё дар хислат ҳамчун Он Касе ки тамоман дилрабо аст ва баргузидатарин аз миёни даҳ ҳазор мебошад, ошкор намегардад. Вақте ки ҷон қонеъ мегардад, ки худро ба ботил боло барад, Рӯҳи Худованд барои он андак коре карда метавонад. Нигоҳи кӯтоҳбини мо сояро мебинад, вале ҷалоли он сӯйи онро дида наметавонад. Фариштагон чор бодро нигоҳ медоранд, ки ҳамчун аспи хашмгин тасвир шудаанд, аспе ки мехоҳад худро раҳо кунад ва бар рӯи тамоми замин тохта гузарад ва дар роҳи худ харобӣ ва марг барад.»

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> «Оё мо дар худи остонаи ҷаҳони абадӣ хоб равем? Оё мо кунд ва сард ва мурда бошем? Эй кош, ки мо дар калисоҳои худ Рӯҳ ва нафаси Худоро медоштем, ки ба қавми Ӯ дамида шавад, то онҳо бар пойҳои худ биистанд ва зинда гарданд. Мо бояд бубинем, ки роҳ танг аст, ва дарвоза маҳдуд. Аммо чун аз дарвозаи танг мегузарем, фарохии он ҳеҷ ҳадду канор надорад». Manuscript Releases, volume 20, 217.

Back to Articles