Article

# The Book of Daniel - Number Forty-Eight

Китоби Дониёл — Шумораи чиҳилу ҳашт

Unveiling Prophecy: The Significance of Habakkuk’s Vision, Two Tables, and the Mystery of the Daily in Biblical Interpretation

Ошкор сохтани нубувват: аҳамияти рӯъёи Ҳабаққуқ, ду лавҳа ва сирри «ҳаррӯза» дар тафсири Китоби Муқаддас

Author

Jeff Pippenger

Published

January 12, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The increase of knowledge that is represented by the vision of the Ulai River is what ultimately was written upon Habakkuk’s two tables.

Афзоиши дониш, ки тавассути рӯъёи дарёи Улай муаррифӣ шудааст, ҳамон чизест, ки дар ниҳоят бар ду лавҳи Ҳабаққуқ навишта шуд.

> “Interwoven with prophecies which they had regarded as applying to the time of the second advent was instruction specially adapted to their state of uncertainty and suspense, and encouraging them to wait patiently in the faith that what was now dark to their understanding would in due time be made plain.

> «Дар миёни пешгӯйиҳое, ки онҳо онҳоро ба вақти омадани дуввум татбиқшаванда медонистанд, дастуре ҷой дошт, ки махсусан ба ҳолати онҳо дар номуайянӣ ва изтироби интизорӣ мутобиқ буд ва онҳоро ташвиқ мекард, ки бо имон босаброна интизор шаванд, ки он чи акнун барои фаҳмиши онҳо торик аст, дар вақти муносиб равшан карда хоҳад шуд.

> “Among these prophecies was that of Habakkuk 2:1–4: ‘I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what He will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith.’

> «Дар миёни ин нубувватҳо нубуввати Ҳабаққуқ 2:1–4 низ буд: “Бар посбонии худ хоҳам истод, ва бар бурҷ хоҳам баромад, ва нигоҳ хоҳам кард, то бубинам, ки Ӯ ба ман чӣ хоҳад гуфт, ва ҳангоми мазаммат шуданам чӣ ҷавоб хоҳам дод. Ва Худованд ба ман ҷавоб дода, гуфт: Руъёро бинавис ва онро бар лавҳҳо равшан баён кун, то ҳар кӣ онро бихонад, битавонад бишитобад. Зеро ки руъё ҳанӯз барои вақти муқарраршуда аст, вале дар анҷом сухан хоҳад гуфт ва дурӯғ нахоҳад буд; агарчи таъхир кунад, онро интизор бош, зеро ки он ҳатман хоҳад омад, ва дер нахоҳад кард. Инак, ҷони касе ки мағрур шудааст, дар ӯ рост нест; аммо одил ба имони худ зиндагӣ хоҳад кард.”»

> “As early as 1842 the direction given in this prophecy to ‘write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it,’ had suggested to Charles Fitch the preparation of a prophetic chart to illustrate the visions of Daniel and the Revelation. The publication of this chart was regarded as a fulfillment of the command given by Habakkuk. No one, however, then noticed that an apparent delay in the accomplishment of the vision—a tarrying time—is presented in the same prophecy. After the disappointment, this scripture appeared very significant: ‘The vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry…. The just shall live by his faith.” The Great Controversy, 391, 392.

> Ҳанӯз соли 1842 роҳнамоие, ки дар ин нубувват дода шудааст, то «рӯъёро бинавис ва онро бар лавҳаҳо равшан баён намо, то хонандаи он битавонад бидавад», ба Чарлз Фитч андешаи таҳияи як ҷадвали нубувватиро бахшид, то рӯъёҳои Дониёл ва Ваҳйро нишон диҳад. Нашри ин ҷадвал ҳамчун иҷрои амре шумурда шуд, ки ба Ҳабаққуқ дода шуда буд. Аммо дар он вақт ҳеҷ кас пай набурд, ки дар ҳамон нубувват гӯё таъхире дар иҷро шудани рӯъё — замони даранг — низ пешниҳод шудааст. Пас аз ноумедӣ, ин оят аҳаммияти бисёр бузург пайдо кард: «Зеро ки рӯъё ҳанӯз барои вақти муайян аст, вале дар анҷом сухан хоҳад гуфт ва дурӯғ нахоҳад гуфт; агарчи даранг кунад, онро интизор бош, зеро ки ҳатман хоҳад омад, таъхир нахоҳад кард…. Одил бо имони худ зиндагӣ хоҳад кард». «Муборизаи Бузург», 391, 392.

The two tables of Habakkuk are prophetically two witnesses. Biblically, two witnesses are to be brought together to establish truth.

Ду лавҳаи Ҳабаққуқ ба таври набавӣ ду шоҳид мебошанд. Мувофиқи Китоби Муқаддас, барои собит намудани ҳақиқат, ду шоҳид бояд оварда шаванд.

> But if he will not hear thee, then take with thee one or two more, that in the mouth of two or three witnesses every word may be established. Matthew 18:16.

> Вале агар ӯ туро нашунавад, пас бо худ боз як ё ду нафари дигар бигир, то ки ҳар сухан бо даҳони ду ё се шоҳид собит гардад. Матто 18:16.

When Habakkuk’s two tables (the 1843 and 1850 pioneer charts) are overlaid with one another they confirm the truths that were the jewels of Miller’s dream. The mistake of 1843, represented upon the first table, when overlaid with the second table, establishes the tarrying time of the vision. Miller (the symbolic watchman of that history) asked what he was to say during the debate of his history.

Ҳангоме ки ду ҷадвали Ҳабаққуқ (нақшаҳои пешоҳангии солҳои 1843 ва 1850) бар ҳам гузошта мешаванд, онҳо ҳақиқатҳоеро, ки гавҳарҳои хоби Миллер буданд, тасдиқ мекунанд. Хатои соли 1843, ки бар ҷадвали аввал нишон дода шудааст, ҳангоми бар ҷадвали дуюм гузошта шудан, вақти таъхири рӯъёро муқаррар месозад. Миллер (посбони рамзии он таърих) пурсид, ки дар ҷараёни баҳси таърихи худ ӯ бояд чӣ бигӯяд.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. Habakkuk 2:1.

> Ман бар дидбонгоҳи худ хоҳам истод, ва худро бар бурҷ хоҳам гузошт, ва хоҳам нигарист, то бубинам, ки Ӯ ба ман чӣ хоҳад гуфт, ва ман ҳангоми мазаммат шуданам чӣ ҷавоб хоҳам дод. Ҳабаққуқ 2:1.

The Lord instructed Miller to write the vision, and in his dream he placed the casket which contained the vision on a table in the center of his room.

Худованд ба Миллер дастур дод, ки рӯъёрo бинависад, ва ӯ дар хоби худ сандуқчаеро, ки рӯъё дар он нигоҳ дошта мешуд, бар рӯи мизе дар миёни ҳуҷраи худ гузошт.

> And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. Habakkuk 2:2.

> Ва Худованд ба ман ҷавоб дода, гуфт: «Рӯъёро бинавис ва онро бар лавҳҳо равшан баён намо, то касе ки онро мехонад, битавонад бидавад». Ҳабаққуқ 2:2.

The tables then identify the tarrying time and the first disappointment.

Пас ҷадвалҳо вақти таъхир ва ноумедии аввалро муайян мекунанд.

> For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:3.

> Зеро рӯъё ҳанӯз барои вақти муайян аст, вале дар анҷом сухан хоҳад гуфт ва дурӯғ нахоҳад буд; агарчи ба таъхир афтад, онро мунтазир бош; зеро он албатта хоҳад омад, таъхир нахоҳад кард. Ҳабаққуқ 2:3.

The three-step testing process produced by the increase of knowledge (Miller’s jewels) are then represented.

Раванди сеқадамаи озмоише, ки бар асари афзоиши дониш (ҷавоҳироти Миллер) ба вуҷуд омадааст, сипас намояндагӣ карда мешавад.

> Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:4.

> Инак, ҷоне ки дар ӯ мағрур шудааст, дар вай рост нест; аммо одил ба василаи имони худ зиндагӣ хоҳад кард. Ҳабаққуқ 2:4.

The two classes of worshippers would be manifested by the testing process of Daniel chapter twelve.

Ду синфи парастишкунандагон тавассути раванди имтиҳонии боби дувоздаҳуми Дониёл ошкор мегардиданд.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> Ва ӯ гуфт: «Роҳи худро пеш гир, эй Дониёл; зеро ин суханон то замони анҷом баста ва мӯҳр карда шудаанд. Бисёре пок гардида, сафед хоҳанд шуд ва озмуда хоҳанд гашт; аммо шарирон ба шарорат амал хоҳанд кард; ва ҳеҷ яке аз шарирон нахоҳад фаҳмид, лекин хирадмандон хоҳанд фаҳмид». Дониёл 12:9, 10.

The wise of Daniel are the wise virgins of Matthew twenty-five who were justified by faith and the wicked were the foolish virgins who were lifted up in pride. At the end of Miller’s dream, the jewels represent the oil in the parable of the ten virgins, which was the message.

Ҳакимони китоби Дониёл ҳамон бокираҳои донои Матто бисту панҷ мебошанд, ки бо имон сафед карда шуданд; ва бадкорон ҳамон бокираҳои нодон буданд, ки дар такаббур боло бардошта шуданд. Дар поёни хоби Миллер, ҷавоҳирот рамзи равған дар масали даҳ бокира аст, ки ҳамон паём буд.

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked.” Review and Herald, July 20, 1897.

> Вақте ки мо паёмҳоеро, ки Ӯ ба мо мефиристад, қабул намекунем, Худо беҳурмат карда мешавад. Бо ин мо равғани тиллоиро, ки Ӯ мехост ба ҷонҳои мо бирезад, то ба онҳое ки дар торикӣ ҳастанд расонда шавад, рад менамоем. Ҳангоме ки нидо баланд шавад: «Инак, домод меояд; берун оед, то ӯро пешвоз гиред», онҳое ки равғани муқаддасро қабул накардаанд ва файзи Масеҳро дар дилҳои худ нигоҳ надоштаанд, хоҳанд ёфт, мисли бокирагони аблаҳ, ки барои пешвоз гирифтани Худованди худ омода нестанд. Онҳо дар худ қудрате надоранд, ки ин равғанро ба даст оваранд, ва зиндагии онҳо барбод рафтааст». Review and Herald, July 20, 1897.

The light of Miller’s jewels in the last days will shine ten times brighter, and both the number ten and light are symbols of a test. In the last days, represented in the end of Miller’s dream, the light of truth represented upon Habakkuk’s tables produces a testing message, which in the parable of the ten virgins is represented as the message of the Midnight Cry. That testing process is a repetition of the testing process of Millerite history, for the parable of the ten virgins is repeated to the very letter in the last days.

Нури ҷавоҳироти Миллер дар рӯзҳои охир даҳ баробар равшантар хоҳад дурахшид, ва ҳам адади даҳ ва ҳам нур рамзҳои имтиҳон мебошанд. Дар рӯзҳои охир, ки дар анҷоми хоби Миллер таҷассум ёфтаанд, нури ҳақиқате, ки бар лавҳаҳои Ҳабаққуқ муаррифӣ шудааст, паёми имтиҳонкунандаеро ба вуҷуд меоварад, ки дар масали даҳ бокира ҳамчун паёми Нидои Нисфишаб муаррифӣ шудааст. Он раванди имтиҳон такрори раванди имтиҳони таърихи миллеристӣ мебошад, зеро масали даҳ бокира дар рӯзҳои охир то ба ҳарф такрор мегардад.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> «Манро бисёр вақт ба масали даҳ бокира ишора мекунанд, ки панҷ нафарашон доно буданд ва панҷ нафар нодон. Ин масал то ба хурдтарин ҷузъ иҷро шудааст ва иҷро хоҳад шуд, зеро он татбиқи махсусе барои ҳамин замон дорад ва, монанди паёми фариштаи сеюм, иҷро шудааст ва то охири замон ҳақиқати ҳозира боқӣ хоҳад монд». Review and Herald, August 19, 1890.

Ten is the symbol of a test, and at the end of ten days Daniel and the three worthies were visually fairer and fatter, than those who were eating the diet of Babylon. The proud represented in Habakkuk who lived by presumption, not faith, developed the character of Babylon. In Millerite history they became the daughters of Babylon, and in Habakkuk it is the prophetic characteristics of the papacy which is employed to identify the character of those who chose not to live by faith.

Даҳ рамзи озмоиш аст, ва дар охири даҳ рӯз Дониёл ва се ҷавони баргузида ба назар зеботар ва фарбеҳтар аз онҳое буданд, ки аз ғизои Бобил мехӯрданд. Мағруроне, ки дар Ҳабаққуқ тасвир шудаанд ва бо такаббур, на бо имон, зиндагӣ мекарданд, хислати Бобилро парвариш доданд. Дар таърихи миллеритӣ онҳо духтарони Бобил гардиданд, ва дар Ҳабаққуқ маҳз хусусиятҳои нубувватии папосият ба кор бурда мешавад, то хислати онҳое муайян карда шавад, ки ихтиёр карданд на бо имон зиндагӣ кунанд.

> Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Yea also, because he transgresseth by wine, he is a proud man, neither keepeth at home, who enlargeth his desire as hell, and is as death, and cannot be satisfied, but gathereth unto him all nations, and heapeth unto him all people: Shall not all these take up a parable against him, and a taunting proverb against him, and say, Woe to him that increaseth that which is not his! how long? and to him that ladeth himself with thick clay! Shall they not rise up suddenly that shall bite thee, and awake that shall vex thee, and thou shalt be for booties unto them? Because thou hast spoiled many nations, all the remnant of the people shall spoil thee; because of men’s blood, and for the violence of the land, of the city, and of all that dwell therein. Habakkuk 2:4–8.

> Инак, ҷонаш, ки мағрурона боло бардошта шудааст, дар ӯ рост нест; аммо одил бо имони худ зинда хоҳад монд. Ҳамчунин, азбаски ӯ ба воситаи май хато мекунад, вай марди мағрурест, ва дар хона намемонад; ҳирси худро мисли гӯр васеъ мекунад, ва мисли марг аст, ва сер намешавад; балки ҳамаи халқҳоро назди худ ҷамъ меоварад, ва ҳамаи қавмҳоро назди худ гирд меорад. Оё ҳамаи инҳо бар зидди ӯ масале нахоҳанд бардошт, ва зарбулмасали истеҳзомезе нахоҳанд гуфт, ва нахоҳанд гуфт: Вой бар ҳоли касе ки он чиро, ки аз они ӯ нест, меафзояд! То ба кай? Ва бар касе ки худро бо гили ғафс бор мекунад! Оё онҳое ки туро мегазанд, ногаҳон барнахоҳанд хост, ва онҳое ки туро ба ташвиш меоваранд, бедор нахоҳанд шуд, ва ту барои онҳо ғанимат нахоҳӣ гардид? Зеро ки ту бисёр халқҳоро ғорат кардаӣ, ҳамаи бақияи мардум туро ғорат хоҳанд кард; ба сабаби хуни одамон, ва ба сабаби зӯроварӣ нисбат ба замин, ба шаҳр, ва ба ҳамаи сокинони он. Ҳабаққуқ 2:4–8.

The testing process brought upon the virgins of Matthew twenty-five produces a class of worshippers, who have developed the character of the king of the north (the papacy), who is also the power that “spoiled many nations.” It is the papal power that gets suddenly bitten, just as Jezebel was eaten by dogs.

Раванди санҷише, ки бар бокирагони Матто бисту панҷ оварда мешавад, гурӯҳе аз ибодаткунандагонро ба вуҷуд меорад, ки хислати подшоҳи шимолро (попият), ки ҳамон қудратест, ки «бисёр халқҳоро ғорат кард», дар худ парвариш додаанд. Ин ҳамон қудрати попист, ки ногаҳон газида мешавад, ҳамон тавре ки Изобалро сагон хӯрданд.

> Thus saith the Lord, Behold, a people cometh from the north country, and a great nation shall be raised from the sides of the earth. They shall lay hold on bow and spear; they are cruel, and have no mercy; their voice roareth like the sea; and they ride upon horses, set in array as men for war against thee, O daughter of Zion. We have heard the fame thereof: our hands wax feeble: anguish hath taken hold of us, and pain, as of a woman in travail. Go not forth into the field, nor walk by the way; for the sword of the enemy and fear is on every side. O daughter of my people, gird thee with sackcloth, and wallow thyself in ashes: make thee mourning, as for an only son, most bitter lamentation: for the spoiler shall suddenly come upon us. Jeremiah 6:22–26.

> Зеро чунин мегӯяд Худованд: «Инак, қавме аз кишвари шимол меояд, ва халқи бузурге аз канорҳои замин барангехта хоҳад шуд. Онҳо камон ва найзаро ба даст хоҳанд гирифт; онҳо бераҳманд ва раҳме надоранд; овозашон мисли баҳр ғарриш мекунад; ва бар аспон савор мешаванд, ба тартиби ҷанг ҳамчун мардони ҷанг бар зидди ту, эй духтари Сион. Мо хабари онро шунидем: дастҳоямон суст гардид; изтироб моро фаро гирифт, ва дард, мисли дарди зане ки мезояд. Ба саҳро берун наравед, ва ба роҳ қадам назанед; зеро шамшери душман ва ҳарос аз ҳар тараф аст. Эй духтари қавми ман, палос бибанд ва дар хокистар ғел зан; барои худ мотаме, чунон ки барои писари ягона, барпо намо, нолаи бисёр талх; зеро вайронкунанда ногаҳон бар мо хоҳад омад». Ирмиё 6:22–26.

Habakkuk’s two classes are those who are justified by faith, and those who ate and drank the doctrines of Babylon. Those in the last days of Miller’s dream that are represented as virgins, either develop the character of Christ, and thus receive the seal of God, or they develop the character of the papacy and receive the mark of the beast.

Ду гурӯҳе, ки Ҳабаққуқ ба онҳо ишора мекунад, онҳоянд, ки ба воситаи имон сафед шумурда мешаванд, ва онҳое, ки таълимоти Бобилро хӯрданд ва нӯшиданд. Онҳое ки дар рӯзҳои охирини хоби Миллер ҳамчун бокирагон тасвир шудаанд, ё хислати Масеҳро инкишоф медиҳанд ва ба ин васила мӯҳри Худоро қабул мекунанд, ё хислати папагиро инкишоф медиҳанд ва нишони ваҳшро қабул мекунанд.

> “The time has come for the true light to shine amid moral darkness. The third angel’s message has been sent forth to the world, warning men against receiving the mark of the beast or of his image in their foreheads or in their hands. To receive this mark means to come to the same decision as the beast has done, and to advocate the same ideas, in direct opposition to the word of God. Of all who receive this mark, God says, ‘The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb.’” Review and Herald, July 13, 1897.

> «Вақт фаро расидааст, ки нури ҳақиқӣ дар миёни торикии ахлоқӣ битобад. Паёми фариштаи сеюм ба ҷаҳон фиристода шудааст, то одамонро огоҳ намояд, ки нишонِ ҳайвон ё тасвири онро бар пешониҳои худ ё бар дастҳои худ қабул накунанд. Қабул кардани ин нишон маънои онро дорад, ки шахс ба ҳамон қарор биёяд, ки ҳайвон гирифтааст, ва ҳамон ақидаҳоро ҷонибдорӣ намояд, дар мухолифати ошкоро ба каломи Худо. Дар бораи ҳамаи онҳое ки ин нишонро қабул мекунанд, Худо чунин мегӯяд: “Ҳамон кас аз шароби ғазаби Худо хоҳад нӯшид, ки он беомехта ба ҷоми хашми Ӯ рехта шудааст; ва вай дар ҳузури фариштагони муқаддас ва дар ҳузури Барра бо оташ ва кибрит азоб хоҳад кашид.” Review and Herald, July 13, 1897.

The virgins that drink the wine of Babylon will ultimately drink the wine of God’s wrath. In Isaiah, the drunkards of Ephraim manifest their blind drunkenness by turning things upside down, and that action is to be esteemed as “potter’s clay.”

Бокираҳое, ки шароби Бобилро менӯшанд, оқибат шароби ғазаби Худоро хоҳанд нӯшид. Дар Ишаъё, мастони Эфроим мастии кӯронаи худро бо вожгун сохтани чизҳо зоҳир месозанд, ва он амал бояд чун «гили кулолгар» арзёбӣ гардад.

The identification of “the daily” as a symbol of Christ, turns the truth of “the daily” upside down, for “the daily,” is a satanic symbol. Miller’s identification of “the daily” as paganism is directly represented upon Habakkuk’s tables. Miller’s discovery of the passage in Thessalonians, which allowed him to understand that it was paganism that was “taken away,” in order for the “man of sin” who sits in the temple of God to be revealed, is the primary truth located in Second Thessalonians, chapter two.

Муайян сохтани «доимӣ» ҳамчун рамзи Масеҳ, ҳақиқати «доимӣ»-ро тамоман вожгун месозад, зеро «доимӣ» рамзи шайтонӣ аст. Муайян кардани «доимӣ» аз ҷониби Миллер ҳамчун бутпарастӣ бевосита бар ҷадвалҳои Ҳабаққуқ инъикос ёфтааст. Кашфи Миллер дар бораи он порча аз Таслӯникиён, ки ба ӯ имкон дод бифаҳмад, ки ин бутпарастӣ буд, ки «бардошта шуд», то «одами гуноҳ», ки дар маъбади Худо менишинад, ошкор гардад, ҳақиқати асосиест, ки дар Таслӯникиёни дуюм, боби ду, ҷойгир аст.

> “I read on, and could find no other case in which it [the daily] was found, but in Daniel. I then [by the aid of a concordance] took those words which stood in connection with it, ‘take away;’ he shall take away the daily; ‘from the time the daily shall be taken away,’ etc. I read on, and thought I should find no light on the text; finally I came to 2 Thessalonians 2:7, 8. ‘For the mystery of iniquity doth already work; only he who now letteth will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed,’ etc. And when I had come to that text, O, how clear and glorious the truth appeared! There it is! That is the daily! Well, now, what does Paul mean by ‘he who now letteth,’ or hindereth? By ‘the man of sin,’ and the ‘wicked,’ Popery is meant. Well, what is it which hinders Popery from being revealed? Why, it is Paganism; well, then, ‘the daily’ must mean Paganism.’—William Miller, Second Advent Manual, page 66.” Advent Review and Sabbath Herald, January 6, 1853.

> «Ман хонданро давом додам ва ҳеҷ мавриди дигаре, ки дар он ин [рӯзона] ёфт шавад, ҷуз дар Дониёл, пайдо карда натавонистам. Сипас ман [бо ёрии як мувофиқнома] он суханонеро, ки бо он вобаста буданд, гирифтам: “дур кунад”; ӯ рӯзонаро дур хоҳад кард; “аз вақте ки рӯзона дур карда шавад”, ва ғайра. Ман хонданро давом додам ва гумон доштам, ки бар ин матн ҳеҷ рӯшноие нахоҳам ёфт; ниҳоят ба 2 Таслӯникиён 2:7, 8 расидам. “Зеро сирри беитоатӣ аллакай амал мекунад; фақат он касе ки ҳоло бозмедорад, боз хоҳад дошт, то он даме ки аз миён гирифта шавад, ва он гоҳ он шарир зоҳир хоҳад шуд”, ва ғайра. Ва ҳангоме ки ба он матн расидам, оҳ, чӣ қадар равшан ва ҷалолманд ҳақиқат намоён гардид! Ана он аст! Ин ҳамон рӯзона аст! Хуб, акнун, Павлус аз “он касе ки ҳоло бозмедорад”, ё мамониат мекунад, чӣ маъно дорад? Аз “марди гуноҳ” ва “шарир” папият дар назар аст. Хуб, пас он чӣ чизест, ки ошкор шудани папиятро мамониат мекунад? Албатта, бутпарастист; пас, “рӯзона” бояд бутпарастӣ маъно диҳад».—William Miller, Second Advent Manual, page 66.» Advent Review and Sabbath Herald, January 6, 1853.

The meaning of “the daily” in Thessalonians, which Miller discovered is the primary truth of the passage. When Paul identifies those who do not love the truth, and who will therefore receive strong delusion, he is most certainly identifying the hatred of truth in the general sense, but the truth which is directly referenced in the passage is the truth that “the daily,” represents pagan Rome.

Маънои «доимӣ» дар Таслӯникиён, ки Миллер онро ҳамчун ҳақиқати асосии ин порча кашф кард. Вақте ки Павлус касонеро муайян мекунад, ки ҳақиқатро дӯст намедоранд ва бинобар ин гумроҳии сахтро қабул хоҳанд кард, ӯ бешубҳа нафрати ҳақиқатро ба маънои умумӣ муайян мекунад, аммо ҳақиқате ки бевосита дар ин порча ба он ишора шудааст, ин ҳақиқат аст, ки «доимӣ» Руми бутпарастро ифода мекунад.

> The light of the body is the eye: if therefore thine eye be single, thy whole body shall be full of light. But if thine eye be evil, thy whole body shall be full of darkness. If therefore the light that is in thee be darkness, how great is that darkness! No man can serve two masters: for either he will hate the one, and love the other; or else he will hold to the one, and despise the other. Ye cannot serve God and mammon. Matthew 6:22–24.

> Чароғи бадан чашм аст; пас, агар чашми ту содда бошад, тамоми бадани ту пур аз нур хоҳад буд. Лекин агар чашми ту бад бошад, тамоми бадани ту пур аз зулмот хоҳад буд. Пас, агар нуре ки дар туст, зулмот бошад, он зулмот чӣ қадар бузург аст! Ҳеҷ кас наметавонад ба ду оғо хизмат кунад; зеро ё якеро бад хоҳад дид ва дигареро дӯст хоҳад дошт; ё ба яке хоҳад пайваст ва дигареро ҳақир хоҳад шумурд. Шумо наметавонед ба Худо ва маммӯн хизмат кунед. Матто 6:22–24.

There is only a love for truth, or a hatred of the truth. There is no middle ground. The strong delusion that comes upon the foolish virgins of Matthew twenty-five is based upon their rejection of the light of Miller’s jewels that represent the final test. Ancient Israel’s final test, was their tenth test, and Miller’s jewels shine ten times brighter in the last days. The symbol of the rejection of Miller’s jewels is “the daily,” which the drunkards of Ephraim turned upside down in the third generation of Adventism. “The daily” is a satanic symbol of paganism. The drunkards introduced a counterfeit jewel, which they brought from apostate Protestantism that identifies “the daily” as a symbol of Christ.

Фақат муҳаббат ба ростӣ ҳаст, ё нафрат ба ростӣ. Ҳеҷ мавқеи миёна вуҷуд надорад. Фиреби қавие, ки бар бокирагони нодони Матто бисту панҷ меояд, бар рад кардани нуре асос ёфтааст, ки аз ҷавоҳироти Миллер, ки озмоиши ниҳоиро намояндагӣ мекунанд, меتابад. Озмоиши ниҳоии Исроили қадим озмоиши даҳуми онҳо буд, ва ҷавоҳироти Миллер дар айёми охир даҳ бор равшантар медурахшанд. Рамзи рад кардани ҷавоҳироти Миллер «ҳамешагӣ» аст, ки майзадагони Эфроим онро дар насли сеюми адвентизм сарнагун карданд. «Ҳамешагӣ» рамзи шайтонӣ барои бутпарастист. Майзадагон ҷавоҳири тақаллубиро ворид карданд, ки онро аз протестантизми муртад оварданд ва он «ҳамешагӣ»-ро ҳамчун рамзи Масеҳ муаррифӣ мекунад.

Miller’s understanding of his jewels was limited by the history in which he was raised up. Convinced the Second Coming was the next prophetic event, the deadly wound of the papacy in 1798, could only represent the fourth and final earthly kingdom of Daniel two. Miller was also limited in his understanding of “the daily,” for his testimony is that through revelation he was led to a specific method of study, in which he stated that he used his Bible, Cruden’s Concordance and read some newspapers. His decision to study in that manner had simply come into his mind.

Фаҳмиши Миллер дар бораи ҷавоҳироти ӯ аз ҷониби таърихе, ки дар он бархезонида шуд, маҳдуд буд. Бо итминоне ки Омадани Дуюм навбатии ҳодисаи нубувватӣ буд, ҷароҳати марговари папагӣ дар соли 1798 танҳо метавонист салтанати чаҳорум ва ниҳоии заминии Дониёл 2-ро намояндагӣ кунад. Миллер ҳамчунин дар фаҳмиши худ дар бораи «рӯзона» маҳдуд буд, зеро шаҳодати ӯ ин аст, ки ба воситаи ваҳй ӯ ба усули муайяни омӯзиш роҳнамоӣ шуд, ки дар он изҳор дошт аз Китоби Муқаддаси худ, мувофиқатномаи Круден ва хондани баъзе рӯзномаҳо истифода бурдааст. Қарори ӯ барои ба он тарз омӯхтан танҳо ба зеҳни ӯ омада буд.

> “During, the twelve years I was a deist, I read all histories I could find; but now I loved the Bible It taught of Jesus! But still there was a good deal of the Bible that was dark to me. In 1818 or 19, while conversing with a friend! To whom I made a visit, and who had known and heard me talk while I was a deist, he inquired, in rather a significant manner, ‘What do you think of this text, and that?’ referring to the old texts I objected to while a deist. I understood what he was about, and replied—If you will give me time, I will tell you what they mean. ‘How long time do you want?’ I don’t know, but I will tell you, I replied, for I could not believe that God had given a revelation that could not be understood I then resolved to study my Bible, believing I could find out what the Holy Spirit meant. But as soon as I had formed this resolution the thought came to me—‘Suppose you find a passage that you cannot understand, what will you do?’ This mode of studying the Bible then came to my mind:—I will take the words of such passages, and trace them through the Bible, and find out their meaning in this way. I had Cruden’s Concordance, which I think is the best in the world; so I took that and my Bible, and set down to my desk, and read nothing else, except the newspapers a little, for I was determined to know what my Bible meant. Apollos Hale, The Second Advent Manual, 65.

> «Дар тӯли он дувоздаҳ соле ки ман деист будам, ҳар гуна таърихеро, ки метавонистам пайдо кунам, мехондам; вале акнун Ман Китоби Муқаддасро дӯст медоштам. Он дар бораи Исо таълим медод! Аммо ҳанӯз бисёр ҷои Китоби Муқаддас барои ман торик буд. Дар соли 1818 ё 19, ҳангоми суҳбат кардан бо як дӯстам, ки ба диданаш рафта будам ва ӯ маро аз замоне ки деист будам мешинохт ва суханони маро шунида буд, ӯ ба тарзе басо пурмаъно пурсид: “Дар бораи ин матн ва он матн чӣ фикр дорӣ?” ва ба ҳамон матнҳои кӯҳнае ишора мекард, ки ман дар ҳоли деист буданам ба онҳо эътироз мекардам. Ман фаҳмидам, ки ӯ чӣ дар назар дорад, ва ҷавоб додам: — Агар ба ман вақт диҳӣ, ба ту мегӯям, ки онҳо чӣ маъно доранд. “Чӣ қадар вақт мехоҳӣ?” Намедонам, аммо хоҳам гуфт, ҷавоб додам, зеро наметавонистам бовар кунам, ки Худо ваҳйе дода бошад, ки фаҳмида нашавад. Он гоҳ тасмим гирифтам Китоби Муқаддаси худро омӯзам, бо бовар ба он ки метавонам дарёбам, ки Рӯҳулқудс чӣ маъно дошт. Аммо ҳамин ки ин қарорро гирифтам, фикре ба хаёлам омад: — “Агар ба порчае расӣ, ки онро фаҳмида натавонӣ, чӣ хоҳӣ кард?” Он гоҳ ин тарзи омӯхтани Китоби Муқаддас ба хотирам омад: — Калимаҳои чунин порчаҳоро хоҳам гирифт ва онҳоро дар саросари Китоби Муқаддас пайгирӣ хоҳам кард ва ба ин васила маънояшонро хоҳам ёфт. Ман Конкорданси Круденро доштам, ки ба фикрам беҳтарин дар ҷаҳон аст; пас онро бо Китоби Муқаддасам гирифтам, пушти мизи кориам нишастам ва дигар ҳеҷ чиз нахондам, ҷуз андаке рӯзномаҳо, зеро қасд карда будам бидонам, ки Китоби Муқаддасам чӣ маъно дорад. Апполлос Ҳейл, The Second Advent Manual, 65.»

Miller’s jewels were not simply recognized by his method of study, but also by direct revelation from God.

Ҷавоҳироти Миллер на танҳо ба воситаи усули омӯзиши ӯ шинохта шуданд, балки ҳамчунин ба воситаи ваҳйи мустақим аз ҷониби Худо.

> “God sent His angel to move upon the heart of a farmer who had not believed the Bible, to lead him to search the prophecies. Angels of God repeatedly visited that chosen one, to guide his mind and open to his understanding prophecies which had ever been dark to God’s people. The commencement of the chain of truth was given to him, and he was led on to search for link after link, until he looked with wonder and admiration upon the Word of God. He saw there a perfect chain of truth. That Word which he had regarded as uninspired now opened before his vision in its beauty and glory. He saw that one portion of Scripture explains another, and when one passage was closed to his understanding, he found in another part of the Word that which explained it. He regarded the sacred Word of God with joy and with the deepest respect and awe.” Early Writings, 230.

> «Худо фариштаи Худро фиристод, то ба дили як деҳқоне, ки ба Китоби Муқаддас бовар надошт, таъсир расонад ва ӯро роҳнамоӣ кунад, то нубувватҳоро ҷустуҷӯ намояд. Фариштагони Худо борҳо он баргузидаро дидан карданд, то андешаи ӯро ҳидоят намоянд ва нубувватҳоеро, ки ҳамеша барои қавми Худо торик буданд, ба фаҳми ӯ боз кунанд. Оғози занҷири ҳақиқат ба ӯ дода шуд, ва ӯ роҳнамоӣ ёфт, ки ҳалқа пас аз ҳалқаро ҷустуҷӯ кунад, то он даме ки бо ҳайрат ва таҳсин ба Каломи Худо назар афканд. Ӯ дар он ҷо занҷири комили ҳақиқатро дид. Он Каломе, ки вай онро ғайриилҳомӣ мешуморид, акнун бо зебоӣ ва ҷалоли худ пеши назари ӯ кушода шуд. Ӯ дид, ки як қисми Навиштаҳо қисми дигарро мефаҳмонад, ва ҳангоме ки як порча барои фаҳми ӯ баста буд, дар қисми дигари Калом он чиро меёфт, ки онро шарҳ медод. Ӯ Каломи муқаддаси Худоро бо шодӣ ва бо амиқтарин эҳтиром ва ҳайбат пазируфт». Навиштаҳои Аввал, 230.

When Sister White states that “God sent His angel” to Miller, it is identifying that Gabriel was the angel sent to Miller, for “His angel,” is a term assigned to Gabriel.

Вақте ки хоҳар Уайт изҳор медорад, ки «Худо фариштаи Худро» назди Миллер фиристод, ин нишон медиҳад, ки Ҷабраил он фариштае буд, ки назди Миллер фиристода шуд, зеро «фариштаи Худ» истилоҳест, ки ба Ҷабраил нисбат дода шудааст.

> “The words of the angel, ‘I am Gabriel, that stand in the presence of God,’ show that he holds a position of high honor in the heavenly courts. When he came with a message to Daniel, he said, ‘There is none that holdeth with me in these things, but Michael [Christ] your Prince.’ Daniel 10:21. Of Gabriel the Saviour speaks in the Revelation, saying that ‘He sent and signified it by His angel unto His servant John.’ Revelation 1:1.” The Desire of Ages, 99.

> Суханони фаришта: «Ман Ҷабраил ҳастам, ки дар ҳузури Худо меистам», нишон медиҳанд, ки ӯ дар дарборҳои осмонӣ мақоми баланди иззат дорад. Вақте ки ӯ бо паёме назди Дониёл омад, гуфт: «Ва ҳеҷ кас нест, ки дар ин корҳо бо ман устувор биистад, ҷуз Микоил [Масеҳ], амири шумо». Дониёл 10:21. Дар бораи Ҷабраил Наҷотдиҳанда дар Ваҳй сухан ронда, мегӯяд, ки «Онро ба воситаи фариштаи Худ ба бандаи Худ Юҳанно фиристода, ба ӯ маълум гардонид». Ваҳй 1:1.» Орзуи асрҳо, 99.

Gabriel and the other angels were sent to guide Miller’s mind and “open to his understanding prophecies which had ever been dark to God’s people.” His message was not simply developed through his method of study, but also by divine revelation. The very method he employed to study the Bible had come into his mind. When God brings truth to our mind, it is divine revelation as opposed to arriving at truth through the process of rightly dividing the Bible. Miller did both, but divine revelation had to be part of how Miller came to understand the subject of “the daily.”

Ҷабраил ва фариштагони дигар фиристода шуданд, то зеҳни Миллерро ҳидоят намоянд ва «ба фаҳмиши ӯ нубувватҳоеро бикшоянд, ки ҳамеша барои қавми Худо торик будаанд». Паёми ӯ на танҳо ба василаи усули омӯзиши ӯ ташаккул ёфта буд, балки ҳамчунин тавассути ваҳйи илоҳӣ. Худи ҳамон усуле, ки ӯ барои омӯзиши Китоби Муқаддас ба кор мебурд, ба зеҳни ӯ оварда шуда буд. Ҳангоме ки Худо ҳақиқатро ба зеҳни мо меоварад, он ваҳйи илоҳист, бар хилофи расидан ба ҳақиқат тавассути раванди дуруст тақсим кардани Китоби Муқаддас. Миллер ҳар дуи инҳоро ба ҷо овард, вале ваҳйи илоҳӣ бояд ҷузъе аз он мебуд, ки чӣ гуна Миллер мавзӯи «қурбонии доимӣ»-ро ба фаҳм омад.

Miller would not have recognized the gender oscillation of Daniel chapter eight, verses nine through twelve, for all he had was the Bible and a concordance that is void of any information concerning the biblical languages. He would not have seen the distinction between “sur” and “rum” which are both translated as “take away.” He would not have seen the distinction between “miqdash” and “qodesh” which are both translated as “sanctuary.”

Миллер тағйирёбии ҷинсиятро дар Дониёл, боби ҳаштум, оятҳои нӯҳ то дувоздаҳ, дарк намекард, зеро ҳамаи он чи ӯ дар ихтиёр дошт, танҳо Китоби Муқаддас ва мувофиқатномае буд, ки аз ҳар гуна маълумот дар бораи забонҳои Китоби Муқаддас холӣ буд. Ӯ фарқи миёни «sur» ва «rum»-ро, ки ҳар ду ба маънои «дур кардан» тарҷума шудаанд, намедид. Ӯ ҳамчунин фарқи миёни «miqdash» ва «qodesh»-ро, ки ҳар ду ба маънои «қудсгоҳ» тарҷума шудаанд, намедид.

He would not have seen the truth of the word “tamid” that is found one hundred and four times in the Bible. The truth he could not have seen (which is also the truth that he did see), was that of the one hundred and four times that the Hebrew word “tamid” is used in the Bible, only in the book of Daniel is the Hebrew word “tamid” used as a noun. “Tamid” is the Hebrew word that means “continual”, and is translated as “the daily” in the book of Daniel.

Ӯ ҳақиқати калимаи «tamid»-ро, ки дар Китоби Муқаддас як саду чор маротиба омадааст, намедид. Ҳақиқате, ки ӯ наметавонист бубинад (ва ҳамин ҳамон ҳақиқатест, ки ӯ дид), ин буд, ки аз миёни як саду чор маротибае, ки калимаи ибрии «tamid» дар Китоби Муқаддас истифода шудааст, танҳо дар китоби Дониёл калимаи ибрии «tamid» ҳамчун исм ба кор рафтааст. «Tamid» калимаи ибриест, ки маънои «доимӣ»-ро дорад ва дар китоби Дониёл ҳамчун «қурбонии доимӣ» тарҷума шудааст.

Only in the book of Daniel is the word used as a noun, and the other ninety-nine times it is used as an adverb. For this reason, when the translators of the King James Bible were confronted with Daniel using the word five times as a noun, when all the other writers of the Bible used the word ninety-nine times as an adverb, they were forced by the weight of evidence to correct Daniel’s use of the word as a noun. In order to correct Daniel, they added the word “sacrifice” to the Word, and thus turned a noun into an adverb. And then in order to correct the translators, Ellen White was inspired to record that she, “saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry.”

Танҳо дар китоби Дониёл ин калима ҳамчун исм ба кор бурда шудааст, ва дар наваду нӯҳ мавриди дигараш он ҳамчун зарф истифода шудааст. Аз ин рӯ, вақте ки тарҷумонони Китоби Муқаддаси Подшоҳ Ҷеймс бо он рӯ ба рӯ шуданд, ки Дониёл ин калимаро панҷ бор ҳамчун исм истифода мебарад, дар ҳоле ки ҳамаи дигар нависандагони Китоби Муқаддас онро наваду нӯҳ бор ҳамчун зарф истифода кардаанд, онҳо зери вазни далелҳо маҷбур шуданд, ки истифодаи ин калимаро аз ҷониби Дониёл ҳамчун исм «ислоҳ» намоянд. Барои «ислоҳ» кардани Дониёл, онҳо калимаи «қурбонӣ»-ро ба Калом илова карданд ва ба ин васила исмро ба зарф табдил доданд. Ва сипас, барои ислоҳ кардани тарҷумонон, Эллен Уайт илҳом ёфт, ки сабт намояд, ки ӯ «дар бораи “Daily” дидам, ки калимаи “sacrifice” бо ҳикмати инсон илова шудааст, ва ба матн тааллуқ надорад; ва Худованд назари дурусти онро ба онҳое дод, ки нидои соати довариро эълон карданд».

Miller, by his own testimony, was seeking to understand “the daily,” which he ultimately did in 2 Thessalonians. But also, by his own testimony, when seeking to understand a word, he would consider every place the word was used, and the word is used ninety-nine other times in the Bible. Yet his testimony of “the daily,” is that he found it nowhere but in the book of Daniel, when he stated, “I read on, and could find no other case in which it [the daily] was found, but in Daniel.” Miller was led to the jewels not alone by his method of study, but also by divine revelation that was given to him through the ministry of angels.

Миллер, мувофиқи шаҳодати худ, дар ҷустуҷӯи фаҳмидани «қурбонии доимӣ» буд, ки ӯ дар ниҳоят онро дар 2 Таслӯникиён дарк кард. Аммо ҳамчунин, тибқи шаҳодати худи ӯ, ҳангоме ки барои фаҳмидани калимае мекӯшид, ҳар ҷоеро, ки он калима истифода шуда буд, мавриди баррасӣ қарор медод; ва ин калима дар Китоби Муқаддас боз наваду нӯҳ маротибаи дигар низ омадааст. Бо вуҷуди ин, шаҳодати ӯ дар бораи «қурбонии доимӣ» чунин аст, ки вай онро ҷуз дар китоби Дониёл ҳеҷ ҷо наёфт, вақте ки гуфт: «Ман хонданро идома додам, ва ягон мавриди дигаре наёфтам, ки он [қурбонии доимӣ] дар он омада бошад, ҷуз дар Дониёл». Миллер на танҳо ба воситаи усули омӯзиши худ, балки низ тавассути ваҳйи илоҳӣ, ки ба ӯ ба василаи хизмати фариштагон дода шуда буд, ба сӯи ҷавоҳирот роҳнамоӣ карда шуд.

This is why his understanding of “the daily,” was correct, but limited. He could not recognize that of the five times “the daily” is referenced in the book of Daniel, that one of the three times “the daily” is “taken away,” represented a different meaning than the other two times. One time “the daily” is used with the Hebrew word “rum” and the other two times it is used with the Hebrew word “sur”. Both words are translated as take away, but “rum” in Daniel chapter eight, verse eleven means “to lift up and exalt”, and in chapter eleven, verse thirty-one, and chapter twelve, verse eleven, the word “sur” means “to remove”.

Аз ҳамин сабаб фаҳмиши ӯ дар бораи «қурбонии доимӣ» дуруст буд, вале маҳдуд. Ӯ наметавонист дарк намояд, ки аз панҷ мавриде ки «қурбонии доимӣ» дар китоби Дониёл ёд шудааст, яке аз он се мавриде ки «қурбонии доимӣ» «гирифта мешавад», маъное дигар аз ду мавриди дигарро ифода мекунад. Дар як маврид «қурбонии доимӣ» бо калимаи ибронии «rum» истифода шудааст, ва дар ду мавриди дигар он бо калимаи ибронии «sur» истифода шудааст. Ҳар ду калима ба «гирифта шудан» тарҷума мешаванд, аммо «rum» дар Дониёл боби ҳашт, ояти ёздаҳ, маънои «боло бардоштан ва сарафроз гардондан»-ро дорад, ва дар боби ёздаҳ, ояти сию як, ва боби дувоздаҳ, ояти ёздаҳ, калимаи «sur» маънои «дур кардан»-ро дорад.

The theologians that eat and drink the Babylonian diet, argue that whether you remove a thing or whenever you lift up a thing, they both represent a type of removal, so both words are to be understood as possessing the same meaning. They argue that the three times “the daily,” is “taken away” always means to remove, and in doing so, they identify that Daniel was careless in his choice of words. They do not openly say that, but by inference they teach that Daniel should have used the word “sur” in all three occurrences, for according to the theologians he supposedly meant the same thing each time “the daily” was “taken away.”

Он илоҳиётшиносоне, ки аз таоми Бобил мехӯранду менӯшанд, баҳс мекунанд, ки хоҳ чизе бардошта шавад ва хоҳ чизе боло бардошта гардад, ҳар ду навъе аз дур карданро ифода мекунанд; бинобар ин, ҳар ду калима бояд дорои як маъно фаҳмида шаванд. Онҳо баҳс мекунанд, ки ҳар се мавриде ки «ҳамешагӣ» «гирифта мешавад», ҳамеша маънои дур карданро дорад, ва бо ин кор нишон медиҳанд, ки Дониёл дар интихоби калимаҳои худ бепарво будааст. Онҳо инро ошкоро намегӯянд, аммо ба тариқи истинбот таълим медиҳанд, ки Дониёл мебоист дар ҳар се маврид калимаи «sur»-ро ба кор мебурд, зеро, ба гуфтаи илоҳиётшиносон, ӯ гӯё ҳар дафъа ҳангоме ки «ҳамешагӣ» «гирифта мешуд», як маънои яксонро дар назар дошт.

They do the same thing with the words “miqdash” and “qodesh” which are both translated as “sanctuary,” in verses eleven through fourteen of chapter eight. In each reference of “sanctuary” in those four verses, they insist they all represent God’s sanctuary. By inference again, Daniel should have simply used “qodesh” in all three references, and not used “miqdash” in verse eleven. Miller would not have recognized the distinction between those words, but the modern theologians do, and when they do, they insist that no distinction should be acknowledged. Yet Miller, who did not recognize the distinctions between the words, came to the opposite understanding of the modern theologians.

Онҳо бо калимаҳои «miqdash» ва «qodesh» низ ҳамин амалро мекунанд, ки ҳар ду дар оятҳои ёздаҳум то чордаҳуми боби ҳаштум ҳамчун «мақдасгоҳ» тарҷума шудаанд. Дар ҳар як мавриди зикри «мақдасгоҳ» дар он чор оят, онҳо исрор меварзанд, ки ҳамаи онҳо мақдасгоҳи Худоро ифода мекунанд. Боз ҳам аз рӯи истинбот, Дониёл мебоист дар ҳар се маврид танҳо «qodesh»-ро ба кор мебурд ва дар ояти ёздаҳум «miqdash»-ро истифода намекард. Миллер фарқияти миёни он калимаҳоро дарк намекард, аммо илоҳиётшиносони муосир онро дарк мекунанд, ва ҳангоме ки онро дарк мекунанд, исрор меварзанд, ки ҳеҷ фарқияте набояд эътироф карда шавад. Бо вуҷуди ин, Миллер, ки фарқиятҳои миёни ин калимаҳоро дарк намекард, ба фаҳмише расид, ки мухолифи фаҳмиши илоҳиётшиносони муосир буд.

The reality is that Daniel was an extremely careful writer, who knew the Hebrew language and was judged as ten times smarter than all the other wise men of Babylon who were very smart men in their society in their own right. If anyone knew the proper usage of the Hebrew language, and how it was to be correctly represented in that particular history, it was Daniel. If Daniel employed different words, it was because they were meant to convey different meanings, which he purposely sought to represent. When Daniel’s distinct use of the words that are translated as “sanctuary” or as “take away” are acknowledged, they uphold Miller’s understanding of “the daily,” which was recognized by Miller in the very passage where Paul identifies that those who hate truth are destined to receive strong delusion.

Ҳақиқат ин аст, ки Дониёл нависандаи бисёр бодиққат буд; ӯ забони ибриро медонист ва нисбат ба ҳамаи дигар ҳикматмандони Бобил, ки худ дар ҷомеаи худ низ мардони бисёр зирак буданд, даҳ баробар донотар шумурда мешуд. Агар касе истифодаи дурусти забони ибриро медонист ва медонист, ки он дар ҳамон таърихи мушаххас чӣ гуна бояд ба таври саҳеҳ ифода гардад, он кас Дониёл буд. Агар Дониёл калимаҳои гуногунро ба кор бурда бошад, ин аз он сабаб буд, ки онҳо барои расондани маъноҳои гуногун пешбинӣ шуда буданд, ки ӯ қасдан мехост онҳоро ифода намояд. Вақте ки истифодаи фарқкунандаи Дониёл аз калимаҳое, ки ҳамчун «мақдис» ё «дур кардан» тарҷума шудаанд, эътироф карда мешавад, онҳо фаҳмиши Миллерро дар бораи «рӯзона» тасдиқ мекунанд, ки Миллер онро маҳз дар ҳамон порчае шинохта буд, ки дар он Павлус муайян мекунад, ки онҳое ки аз ҳақиқат нафрат доранд, таъин шудаанд, ки фиреби сахтро бипазиранд.

Those who hate the truth and believe the lie which produces strong delusion, are also represented as the drunkards of Ephraim, who are represented in two classes. One class is the learned leadership and the other class is the unlearned laity who will only hear what the learned teach them. They are those who hide beneath lies, and who make a covenant with death. They are those whose soul is lifted up in Habakkuk two, and they are the foolish virgins of Matthew twenty-five. They are those who reject the foundational truths of Miller’s dream, which shine ten times brighter at the end (representing the tenth and final test for modern Israel), as typified by the tenth and final test for ancient Israel.

Онҳое ки аз ростӣ нафрат доранд ва ба дурӯғе, ки гумроҳии сахт ба вуҷуд меоварад, имон меоваранд, ҳамчунин ҳамчун майзадагони Эфроим муаррифӣ шудаанд, ки ба ду гурӯҳ тасвир мегарданд. Як гурӯҳ роҳбарияти донишманд аст, ва гурӯҳи дигар оммаи ноомӯз аст, ки фақат он чиро мешунаванд, ки донишмандон ба онҳо таълим медиҳанд. Онҳо касонеанд, ки зери дурӯғҳо пинҳон мешаванд ва бо марг аҳд мебанданд. Онҳо касонеанд, ки ҷони онҳо дар Ҳабаққуқ ду мағрурона боло бардошта шудааст, ва онҳо бокирагони беақли Матто бисту панҷ мебошанд. Онҳо касонеанд, ки ҳақоиқи бунёдии хоби Миллерро рад мекунанд, ки дар охир даҳ баробар равшантар медурахшанд (ки озмоиши даҳум ва ниҳоиро барои Исроили муосир ифода мекунад), чунон ки инро озмоиши даҳум ва ниҳоӣ барои Исроили қадим пешнамоӣ менамояд.

We will continue this study in the next article.

Мо ин омӯзишро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> And the Lord said unto Moses, How long will this people provoke me? and how long will it be ere they believe me, for all the signs which I have shewed among them? I will smite them with the pestilence, and disinherit them, and will make of thee a greater nation and mightier than they. And Moses said unto the Lord, Then the Egyptians shall hear it, (for thou broughtest up this people in thy might from among them) And they will tell it to the inhabitants of this land: for they have heard that thou Lord art among this people, that thou Lord art seen face to face, and that thy cloud standeth over them, and that thou goest before them, by day time in a pillar of a cloud, and in a pillar of fire by night. Now if thou shalt kill all this people as one man, then the nations which have heard the fame of thee will speak, saying, Because the Lord was not able to bring this people into the land which he sware unto them, therefore he hath slain them in the wilderness. And now, I beseech thee, let the power of my Lord be great, according as thou hast spoken, saying, The Lord is longsuffering, and of great mercy, forgiving iniquity and transgression, and by no means clearing the guilty, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation. Pardon, I beseech thee, the iniquity of this people according unto the greatness of thy mercy, and as thou hast forgiven this people, from Egypt even until now. And the Lord said, I have pardoned according to thy word: But as truly as I live, all the earth shall be filled with the glory of the Lord. Because all those men which have seen my glory, and my miracles, which I did in Egypt and in the wilderness, and have tempted me now these ten times, and have not hearkened to my voice; Surely they shall not see the land which I sware unto their fathers, neither shall any of them that provoked me see it: But my servant Caleb, because he had another spirit with him, and hath followed me fully, him will I bring into the land whereinto he went; and his seed shall possess it. Numbers 14:11–24.

> Ва Худованд ба Мусо гуфт: «Ин қавм то ба кай Маро ба хашм меоварад? Ва то ба кай ба Ман имон намеоварад, бо вуҷуди ҳамаи он аломатҳое ки дар миёни онҳо нишон додаам? Онҳоро ба вабо хоҳам зад ва аз мерос маҳрум хоҳам сохт, ва аз ту қавме бузургтар ва тавонотар аз онҳо ба вуҷуд хоҳам овард». Ва Мусо ба Худованд гуфт: «Пас мисриён инро хоҳанд шунид, зеро ки Ту ин қавмро бо қудрати Худ аз миёни онҳо берун овардӣ; ва онҳо онро ба сокинони ин замин хоҳанд гуфт, зеро шунидаанд, ки Ту, эй Худованд, дар миёни ин қавм ҳастӣ; ки Ту, эй Худованд, рӯ ба рӯ дида мешавӣ; ва абри Ту бар онҳо меистад; ва Ту рӯзона дар сутуни абр ва шабона дар сутуни оташ пешопеши онҳо меравӣ. Акнун, агар Ту ҳамаи ин қавмро мисли як одам бикушӣ, он гоҳ халқҳое ки овозаи Туро шунидаанд, сухан гуфта, хоҳанд гуфт: “Азбаски Худованд натавонист ин қавмро ба замине ки ба онҳо қасам хӯрда буд, дароварад, бинобар ин онҳоро дар биёбон кушт”. Ва алҳол, илтиҷо мекунам, бигзор қудрати Парвардигори ман бузург бошад, чунон ки Ту гуфтаӣ: “Худованд собир аст ва пур аз раҳмати азим, гуноҳ ва таҷовузро мебахшад, вале ҳаргиз гунаҳкорро бегуноҳ намешуморад, ва гуноҳи падаронро бар фарзандон то насли сеюм ва чорум мерасонад”. Пас, илтиҷо мекунам, гуноҳи ин қавмро мувофиқи бузургии раҳмати Худ бубахш, ҳамчунон ки ин қавмро аз Миср то ҳоло бахшидаӣ». Ва Худованд гуфт: «Мувофиқи сухани ту бахшидам; аммо, ба ҳаёти Худ қасам, тамоми замин аз ҷалоли Худованд пур хоҳад шуд. Зеро ҳамаи он мардоне ки ҷалоли Маро ва мӯъҷизаҳои Маро, ки дар Миср ва дар биёбон ба амал овардам, дидаанд ва акнун даҳ бор Маро озмудаанд ва ба овози Ман гӯш надодаанд, яқин аст ки заминеро, ки ба падаронашон қасам хӯрдаам, нахоҳанд дид; ва ҳеҷ яке аз онҳое ки Маро ба хашм оварданд, онро нахоҳад дид. Аммо бандаи Ман Колеб, азбаски дар ӯ рӯҳи дигаре буд ва комилан аз Ман пайравӣ кард, ӯро ба замине ки ба он даромада буд, хоҳам овард; ва насли ӯ онро соҳиб хоҳад шуд». Ададҳо 14:11–24.

Back to Articles