Article

# Китоби Дониёл — Шумораи сию ҳашт

Фош сохтани гавҳарҳо: Хоби нубувватии Вилям Миллер ва барқарорсозии ҳақиқат

Author

Jeff Pippenger

Published

January 2, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Дар хоби Миллер аз ҷониби дасти ноаён ба ӯ як сандуқча фиристода шуд. Дар хоби худ ӯ роҳнамоӣ ёфт, то андозаҳои он сандуқчаро ҳамчун «шаш мураббаъ» бар «даҳ инч» дарк намояд. Даҳ, ки ба шаши мураббаъ зарб карда мешавад, ба сесаду шаст баробар мегардад, ки рамзи рӯзҳои як соли нубувватист. Ба Миллер сандуқчае дода шуд, ки паёмеро, ки ӯ бояд мавъиза мекард, дар бар дошт, ва он паёме, ки ӯ бояд мавъиза мекард, бар пояи ин асл устувор буд, ки як рӯз дар нубуввати Китоби Муқаддас намояндаи як сол мебошад. Он сандуқча Китоби Муқаддас буд, ва барои Миллер Китоби Муқаддас бояд дар ченаки асли «рӯз ба ивази як сол»-и нубуввати Китоби Муқаддас дида мешуд.

> «Бо Каломи Худо калиде пайваст аст, ки сандуқчаи гаронбаҳоро барои қаноатмандӣ ва шодмонии мо мекушояд. Ман барои ҳар шуълаи нур худро сипосгузор эҳсос мекунам. Дар оянда, таҷрибаҳое, ки ҳоло барои мо басо пурасрор мебошанд, шарҳ дода хоҳанд шуд. Баъзе таҷрибаҳоро мо шояд ҳаргиз комилан дарк накунем, то даме ки ин миранда либоси ҷовидониро ба бар накунад». Manuscript Releases, ҷилди 17, 261.

Дар хоби Миллер ба сандуқ «калид»-е баста шуда буд, ки рамзи усулие буд, ки Миллер роҳнамоӣ шуда буд то онро ба кор барад.

> «Онҳое ки ба эълон кардани паёми фариштаи сеюм машғуланд, Навиштаҳоро мувофиқи ҳамон нақшае меомӯзанд, ки Падари Миллер қабул карда буд. Дар китоби хурде, ки «Назариҳо дар бораи нубувватҳо ва хронологияи нубувватӣ» ном дорад, Падари Миллер қоидаҳои зерини сода, вале хирадмандона ва муҳимро барои омӯзиш ва тафсири Китоби Муқаддас баён мекунад:—»

> «[Қоидаҳои якум то панҷум иқтибос оварда шудаанд.]»

> «Матни боло қисме аз ин қоидаҳост; ва дар омӯзиши Китоби Муқаддас ҳамаи мо хуб мекунем, агар ба усулҳое ки дар ин ҷо баён шудаанд, диққат диҳем». Review and Herald, November 25, 1884.

Вақте ки Миллер сандуқчаро кушод, ӯ «ҳама гуна ва ҳар андозаи гавҳарҳо, алмосҳо, сангҳои қиматбаҳо ва тангаҳои тиллоиву нуқрагини ҳар ҳаҷм ва арзишро, ки дар ҷойҳои махсуси худ дар сандуқча ба зебоӣ ҷой дода шуда буданд; ва ҳамин тавр танзим гардида, онҳо нур ва ҷалолеро инъикос мекарданд, ки танҳо бо офтоб баробар буд», ёфт. Миллер гавҳарҳои ҳақиқатҳоро кашф кард, ки ҳақиқатҳои бунёдии адвентизмро ташкил медиҳанд. Ҳақиқатҳое, ки ӯ ёфт, бо тартиби комил «ҷой дода шуда буданд» ва нури офтобро инъикос мекарданд.

Пас Миллер ин ҳақоиқро «бар мизи марказӣ» гузошт ва ҳамаро даъват намуд, ки «биёед ва бубинед». «Биёед ва бубинед» рамзест, ки аз кушода шудани муҳрҳо дар китоби Ваҳй гирифта шудааст, ва Миллер доноро намояндагӣ мекунад, ки паёми Дониёлро, ки дар соли 1798 муҳркушоӣ гардид, мефаҳманд. Ҳақоиқе, ки Миллер бар рӯи миз гузошт, ҳақоиқи муҳркушодашудаи китоби Дониёл буданд, ки аз ҷониби Шери қабилаи Яҳудо муҳркушоӣ шуда буданд, ва мебоист насли зиндаеро, ки ҳангоми муҳркушоӣ шудани онҳо зиндагӣ мекард, имтиҳон намоянд. Аз ҳамин сабаб, чор ҳайвони Ваҳй, ки бо чор муҳри аввал алоқаманданд, ва Миллер, он наслро даъват мекарданд, ки «биёед ва бубинед».

> Ва ман дидам, ҳангоме ки Барра яке аз муҳрҳоро кушод, ва шунидам, гӯё садои раъд бошад, ки яке аз он чор ҳайвон мегуфт: «Биё ва бубин». Ва дидам, ва инак аспи сафеде; ва он ки бар он нишаста буд, камон дошт; ва тоҷе ба ӯ дода шуд; ва ӯ барои ғалаба кардан ва ғалаба ёфтан берун рафт. Ва ҳангоме ки ӯ муҳри дуюмро кушод, шунидам, ки ҳайвони дуюм мегуфт: «Биё ва бубин». Ва аспи дигаре берун омад, ки сурх буд; ва ба он ки бар он нишаста буд, қудрат дода шуд, ки осоишро аз замин бигирад, то мардум якдигарро бикушанд; ва шамшери бузурге ба ӯ дода шуд. Ва ҳангоме ки ӯ муҳри сеюмро кушод, шунидам, ки ҳайвони сеюм мегуфт: «Биё ва бубин». Ва нигаристам, ва инак аспи сиёҳе; ва он ки бар он нишаста буд, тарозуе дар даст дошт. Ва шунидам овозе дар миёни он чор ҳайвон, ки мегуфт: «Як ченак гандум ба як динор, ва се ченак ҷав ба як динор; ва равғану шаробро зиён марасон». Ва ҳангоме ки ӯ муҳри чорумро кушод, шунидам овози ҳайвони чорумро, ки мегуфт: «Биё ва бубин». Ва нигаристам, ва инак аспи зарде; ва номи он ки бар он нишаста буд, Марг буд, ва дӯзах аз паси ӯ меомад. Ва ба онҳо бар чоряки замин қудрат дода шуд, ки бо шамшер, ва бо гуруснагӣ, ва бо марг, ва бо ҳайвоноти замин бикушанд. Ваҳй 6:1–8.

Ин Масеҳ буд, ки ҳамчун Шери қабилаи Яҳудо муаррифӣ шудааст ва дар китоби Ваҳй он китоберо, ки бо ҳафт мӯҳр мӯҳр шуда буд, боз кард; ва ҳамин Шери қабилаи Яҳудо буд, ки ҷавоҳироте, ки Миллер бар рӯи миз гузошта буд, ошкор намуд, ва сипас ба ҳама эълон кард: «биёед ва бубинед».

Ҳақиқатҳое, ки ӯ кашф кард, ба таври равшан дар ҷадвали пешқадамони соли 1843 тасвир ёфта буданд, ки хоҳар Уайт гуфта буд, ки бо дасти Худованд роҳнамоӣ шуда буд; ҳамон дасти нонамоёне, ки сандуқчаи пур аз ҷавоҳиротро ба Миллер оварда буд. Сесад ҷадвале, ки дар соли 1842 таҳия шуданд, иҷрои амри Ҳабаққуқ буданд, ки рӯъёро бинавис ва онро бар лавҳаҳо равшан гардон. Мизи Миллер дар миёни ҳуҷраи ӯ намояндаи он сесад ҷадвал (лавҳаҳо) буд, ки паёмоварони миллерӣ дар солҳои 1842 ва 1843 ба ҷаҳон бурданд. Он ҷадвал, ҳамроҳ бо ҷадвали пешқадамони соли 1850, «лавҳаҳо»-и боби дуюми Ҳабаққуқ буданд.

> «Ин шаҳодати муттаҳидаи воизон ва нашрияҳои Мавъизаи Дуюми Омадан буд, ҳангоме ки бар “имони аслӣ” меистоданд, ки нашри ҷадвал иҷрои Ҳабаққуқ 2:2, 3 буд. Агар ҷадвал мавзӯи нубувват буд (ва онҳое ки инро инкор мекунанд, имони аслиро тарк мекунанд), пас аз ин бармеояд, ки 457 то м. соле буд, ки аз он бояд 2300 рӯз ҳисоб карда мешуданд. Зарур буд, ки 1843 аввалин вақти нашршуда бошад, то ки “рӯъё” “таъхир кунад”, ё ин ки замони таъхире вуҷуд дошта бошад, ки дар он гурӯҳи бокирагон бояд бар мавзӯи бузурги вақт сустӣ намуда, ба хоб раванд, андаке пеш аз он ки бо Нидои Нимашаб бедор карда шаванд». James White, Second Advent Review and Sabbath Herald, Volume 1, Number 2.

Одамоне, ки ба паёме, ки баъдан бар ҷадвали Ҳабаққуқ тасвир ёфт, вокуниш нишон доданро оғоз карданд (гавҳарҳо), дар оғоз андаке буданд, аммо бо тасдиқи усули як рӯз баробар ба як сол дар 11 августи соли 1840, мардум «ба издиҳоме афзуданд».

> «Дар ҳамон вақте ки муайян шуда буд, Туркия, ба воситаи сафирони худ, ҳимояи давлатҳои муттаҳидаи Аврупоро пазируфт ва ба ин тарз худро зери назорати миллатҳои масеҳӣ қарор дод. Ин воқеа пешгӯиро айнан ба иҷро расонд. Ҳангоме ки ин маълум гардид, анбӯҳи зиёде ба дурустии усулҳои тафсири нубувват, ки Миллер ва ҳамкоронаш қабул карда буданд, бовар ҳосил карданд, ва ба ҳаракати адвентӣ такони аҷибе дода шуд. Мардони донишманд ва соҳибмақом бо Миллер ҳамроҳ шуданд, ҳам дар мавъиза кардан ва ҳам дар нашр намудани ақидаҳои ӯ, ва аз соли 1840 то 1844 ин кор ба суръат густариш ёфт». «Муборизаи Бузург», 334, 335.

Сипас издиҳом ба ҷавоҳирот осеб расониданро оғоз кард. Дар он лаҳза Миллер пароканда шудани ҷавоҳиротро муайян мекунад. Калимаи «пароканда кардан» яке аз рамзҳои асосии «ҳафт бор»-и Левитус бисту шаш аст, ва Миллер дар баёни хоби худ шакле аз ин калимаро даҳ бор ба кор мебарад. «Даҳ» рамзи озмоиш аст ва фаҳмиши дурусти маънои рамзии ҷавоҳироти «пароканда»-и Миллерро ҳамчун озмоиши нубувватӣ барои онҳое нишон медиҳад, ки бар онҳо охирҳои ҷаҳон фаро расидааст.

Рад кардани гавҳари «ҳафт замон» нахустин гавҳаре буд, ки адвентизми Лаодикия канор гузошт, ҳангоме ки онҳо дар соли 1863 аз имтиҳони «парокандагии»-и Мусо, ки тавассути Илёс (Миллер) пешниҳод шуда буд, ноком шуданд. Аз ҳамон вақт ба баъд, гавҳарҳо ҳарчи бештар пароканда мегардиданд, бо қалбакӣҳо омехта мешуданд ва ниҳоят комилан пӯшида карда мешуданд. Пӯшонида шудани гавҳарҳои гаронбаҳо дар ниҳоят ба ҷое мерасид, ки сандуқча (Китоби Муқаддас) нобуд карда мешуд.

Дар хоби Миллер миёни ҳафт дафъаи аввали он ки Миллер вожаи «пароканда»‑ро ба кор мебарад, ва се дафъаи охире ки ӯ ин вожаро истифода мекунад, тафовути равшане вуҷуд дорад. Пас аз он ки ӯ «пароканда»‑ро «ҳафт бор» зикр мекунад, ӯ «тамоман маъюс ва дилшикаста гардид, ва нишаста гирист».

Пеш аз он ки Масеҳ, ки ҳамчун Шери қабилаи Яҳудо муаррифӣ шудааст, кори Худро барои кушодани китоби бо ҳафт муҳр мӯҳршуда дар китоби Ваҳй оғоз намояд, Юҳанно гирист. Ҳам Юҳанно ва ҳам Миллер гиристанд, вақте фаҳмиданд, ки сандуқча (Каломи Худо) зери ҷавоҳироти қалбакӣ дафн карда шудааст.

> Ва ман дар дасти рости Нишинандаи бар тахт китобе дидам, ки аз дарун ва аз пушташ навишта шуда, бо ҳафт муҳр муҳр зада шуда буд. Ва фариштаи нерӯманде дидам, ки бо овози баланд нидо мекард: «Кист сазовор, ки китобро бикшояд ва муҳрҳояшро воз кунад?» Ва ҳеҷ кас, на дар осмон, на бар замин ва на зери замин, қодир набуд, ки китобро бикшояд ва ба он назар афканад. Ва ман бисёр гиристам, зеро ҳеҷ кас сазовор ёфт нашуд, ки китобро бикшояд ва бихонад, ва ҳатто ба он назар афканад. Ва яке аз пирон ба ман гуфт: «Гиря макун; инак, Шери сибти Яҳудо, Решаи Довуд, ғолиб омадааст, то китобро бикшояд ва ҳафт муҳри онро воз кунад». Ваҳй 5:1–5.

Ҳангоме ки радкунии рӯзафзуни гавҳарҳое, ки Миллер кашф карда, ба ҷаҳон пешкаш намуд, ба он ҳадде расид, ки Китоби Муқаддас (сандуқча) нобуд карда шуд, он гоҳ Миллер гирист.

> «Сипас ман дидам, ки онҳо дар миёни гавҳарҳо ва тангаҳои аслӣ миқдори бешуморе аз гавҳарҳои қалбакӣ ва тангаҳои сохтаро пароканда карда буданд. Ман аз рафтори паст ва носипосии онҳо сахт ба ғазаб омадам ва онҳоро барои ин мазаммату сарзаниш намудам; вале ҳар қадар бештар онҳоро сарзаниш мекардам, ҳамон қадар бештар гавҳарҳои қалбакӣ ва тангаҳои сохтаро дар миёни аслиҳо пароканда менамуданд.»

> «Сипас ман дар ҷони ҷисмонии худ ба ғазаб омадам ва сар кардам, ки бо қувваи ҷисмонӣ онҳоро аз хона берун ронам; аммо ҳангоме ки ман яке аз онҳоро берун мерондам, се нафари дигар медаромаданд ва лойу хасрезаҳо ва рег ва ҳар гуна ахлотро меоварданд, то он даме ки ҳамаи ҷавоҳироти ҳақиқӣ, алмосҳо ва тангаҳоро пӯшониданд, ва ҳамаи онҳо аз назар пинҳон шуданд. Онҳо ҳамчунин қуттии маро пора-пора карданд ва онро дар миёни ахлот пароканда сохтанд. Ман гумон кардам, ки ҳеҷ кас ба андӯҳи ман ё ба ғазаби ман эътино намекунад. Ман тамоман рӯҳафтода ва дилшикаста шудам, нишастам ва гиристам.»

Дар ин марҳилаи хоби ӯ калимаи «пароканда кардан» «ҳафт бор» ба кор бурда шудааст. Се бор зикри охирин аз ҳафт зикри аввал ҷудо ва фарқкунандаанд, ва ҳамин тавр бар он ҳафт парокандашавӣ ҳамчун рамзи «ҳафт замон»-и Левӣ бисту шаш муҳри нубувватӣ мегузоранд. Хоби дуюми Миллер, чунонки хоби дуюми Набукаднесар низ, «ҳафт замон»-ро ба таври рамзӣ муайян мекунад.

Чунон ки бо Юҳанно дар боби панҷуми Ваҳй рӯй дод, вақте ки Миллер гирист, марди ҷорӯби хокрӯб (Шери қабилаи Яҳудо) он гоҳ «дареро кушод» ва ба ҳуҷра даромад. Тасвири айёнии Падар, ки китоберо бо ҳафт мӯҳр муҳрзада дар даст дошт, ки ҳеҷ кас наметавонист онро боз кунад ва он боиси гиряи Юҳанно гардида буд, аз ояти якуми боби чорум оғоз ёфт.

> Баъд аз ин нигаристам, ва инак, даре дар осмон кушода шуд; ва овози аввалине ки шунидам, мисли садои карнай буд, ки бо ман сухан мегуфт; ва гуфт: Ба ин ҷо баро, ва ба ту он чизҳоеро нишон хоҳам дод, ки бояд баъд аз ин ба вуқуъ оянд. Ваҳй 4:1.

Миллер гиря кард ва дид, ки даре кушода шуд. «Ҳангоме ки ман чунин барои талафоти бузурги худ ва масъулияти бар души худ гиря ва мотам мекардам, Худоро ба ёд овардам ва бо ҷиддият дуо гуфтам, ки Ӯ ба ман мадад фиристад. Дарҳол дар кушода шуд, ва марде ба ҳуҷра даромад, дар ҳоле ки ҳамаи мардум аз он берун рафтанд; ва ӯ, дар дасташ ҷорӯби чанг дошта, тирезаҳоро боз кард ва ба рӯфтани чанг ва ахлот аз ҳуҷра оғоз намуд.» Шери қабилаи Яҳудо ва он марди ҷорӯббадаст ҳангоми кушода шудани даре ҳозир шуданд, вақте ки Юҳанно ва Миллер гиря мекарданд. Кушода шудани дар рамзи як тағйироти даврабандии илоҳӣ аст.

Бо Миллер, ӯ гирист ва даре кушода шуд, вале ӯ ҳамчунин дуо гуфт. «Ман тамоман рӯҳафтода ва дилшикаста шудам, нишастам ва гиристам. Дар ҳоле ки ба ҳамин гуна гиря ва мотам барои талафоти бузург ва масъулияти худ машғул будам, Худоро ба ёд овардам ва бо ҷиддият дуо кардам, ки Ӯ ба ман ёрӣ фиристад. Дарҳол дар кушода шуд, ва марде ба ҳуҷра даромад, ҳангоме ки ҳама мардум онро тарк карданд; ва ӯ, дар дасташ хасуи хокрӯбие дошта, тирезаҳоро кушод ва ба рӯбидани хок ва ахлот аз ҳуҷра оғоз кард».

Дуое, ки дар таърихи рӯзҳои охир нишонаест дар роҳ, ҳамон дуоест, ки ба воситаи Дониёл ва се ҷавони шоиста дар боби ду, ва низ ба воситаи худи Дониёл дар боби нӯҳ нишон дода шудааст. Он дуои Левиён бисту шаши «ҳафт бор» аст, ки он ду шоҳиди Ваҳй ёздаҳ бояд онро ба ҷо оваранд, вақте дарк кунанд, ки пароканда гардидаанд. Он ду шоҳид бояд он чиро такрор намоянд, ки Дониёл дар боби нӯҳ анҷом дода буд, ҳангоме ки дарёфт, ки мувофиқи иҷрои лаънати Мусо «пароканда» шудааст. Он ду шоҳид бояд он чиро такрор намоянд, ки Миллер дар хоби худ тасвир кардааст, вақте ба он нуқта расид, ки ҷавоҳироти ӯ «ҳафт бор» пароканда гардида буданд.

Вақте ки он дуо қайд карда мешавад, даре кушода мешавад, марди ҷорӯбдори хок мерасад, ва ҳуҷра холӣ аст. Анбӯҳи шарирон рафта буданд, ва як давраи нави тадбир фаро расида буд. Сипас Шери сибти Яҳудо, ки белаш дар дасти Ӯст, «тирезаҳоро кушод ва ба рӯфтани хок ва ахлот аз ҳуҷра оғоз намуд», ва чун «Ӯ хок ва ахлот, ҷавоҳироти қалбакӣ ва тангаи сохтаро мерӯфт, ҳамаи онҳо бархоста, мисли абр аз тиреза берун шуданд, ва бод онҳоро бурда партофт».

Равзанаҳои кушода низ ҷудоиро нишон медиҳанд, зеро ҳамон тавре ки хошок аз равзана берун бурда мешавад, онҳое ки амреро, ки дар Малокӣ омадааст, ба ҷо овардаанд, ки «коҳинон»-и рӯзҳои охирро чунин ҳидоят мекунад: «Ҳамаи даҳякҳоро ба анбор биёред, то дар хонаи Ман ғизо бошад; ва Маро акнун дар ҳамин биозмоед, мегӯяд Парвардигори лашкарҳо, ки оё Ман барои шумо равзанаҳои осмонро нахоҳам кушод ва бар шумо баракате нахоҳам рехт, ба ҳадде ки барои пазируфтани он ҷой кофӣ нахоҳад буд.» Дарвозаи кушода ва равзанаҳои кушода намояндаи тағйирёбии давра мебошанд, ки дар замоне ба амал меояд, ки коҳинони шарир дур карда мешаванд ва коҳинони одил баракат дода мешаванд.

Ҳангоме ки он марди бо ҷорӯби хокрӯб ба пок кардани фарши худ оғоз мекунад, Миллер барои як лаҳза чашмони худро мебандад. «Дар миёни он ғавғо ман барои як лаҳза чашмонамро бастам; вақте онҳоро кушодам, тамоми хасу хошок нест шуда буд. Гавҳарҳои гаронбаҳо, алмосҳо, тангаҳои тилло ва нуқра, ба фаровонӣ дар саросари ҳуҷра пароканда мехобиданд». Он гоҳ чизҳои гаронбаҳо ва чизҳои палид комилан аз ҳам ҷудо шуданд.

Сипас сандуқчаи бузургтарро бар рӯи миз гузоштанд, ва ҷавоҳироти пароканда ба он андохта шуд. «Баъд ӯ бар рӯи миз сандуқчае гузошт, ки аз пешина хеле бузургтар ва зеботар буд, ва ҷавоҳирот, алмосҳо, тангаҳоро мушт-мушт ҷамъ карда, ба сандуқча андохт, то он ки ягонто боқӣ намонд, гарчанде баъзе аз алмосҳо аз нӯги сӯзан бузургтар набуданд». Сипас ҳақиқатҳои бунёдии Миллер на танҳо бо Китоби Муқаддас, балки бо Рӯҳи Нубувват низ гирд оварда шуданд, ва он ҳақиқатҳо аз он чи дар оғоз буданд, зеботар ва дурахшонтар гаштанд.

Вақте ки мо рӯъёи дарёи Улайро дар партави паёме, ки дар соли 1798 муҳраш кушода шуд, арзёбӣ мекунем, бояд дарк карда шавад, ки баъзе аз он ҳақиқатҳо ба воситаи чорчӯбе, ки ба Миллер дода шуда буд, маҳдуд гардида буданд. Ҳамчунин бояд интизор буд, ки бинобар ин баъзе аз он ҳақиқатҳо бузургтар ва зеботар хоҳанд буд, ҳарчанд мумкин аст бархе аз онҳо хурд ё камаҳамият намоянд.

Вақте ки ҳақиқатҳо барқарор карда мешаванд, онҳо ба сандуқчае бузургтар андохта мешаванд; он гоҳ даъват боз як бори дигар садо медиҳад, на аз ҷониби Миллер, балки аз ҷониби Масеҳ, (ки Ӯ ҳамон марди хасу хокрӯб аст, ки Шери қабилаи Яҳудо мебошад), ки мегӯяд: «биё ва бубин». Ин нишон медиҳад, ки навкушодашавие тоза ба амал омадааст, ва навкушодашавии ниҳоӣ ҳамон Ваҳйи Исои Масеҳ аст, ки каме пеш аз баста шудани муҳлати озмоиш рӯй медиҳад, ё чунон ки хоҳар Уайт муайян месозад, ҳангоме ки марди хасу хокрӯб ворид шудааст.

> «Ман ба сандуқ нигаристам, вале чашмонам аз он манзара хира шуданд. Онҳо нисбат ба ҷалоли пешинаи худ даҳ баробар бештар медурахшиданд. Ман гумон кардам, ки онҳоро пойҳои он ашхоси шарире, ки онҳоро пароканда карда, дар хок поймол намуда буданд, дар рег суфтаву сайқал додааст. Онҳо дар сандуқ бо тартиби зебо, ҳар яке дар ҷои худ, гузошта шуда буданд, бе ҳеҷ асари намоёни ранҷи он марде, ки онҳоро ба дарун афканда буд. Ман аз шодии бисёр фарёд задам, ва он фарёд маро бедор кард». Early Writings, 83.

Замони таъхир ва ноумедии аввал дар 18 июли соли 2020 фаро расид, ва аз моҳи июли соли 2023 Шери қабилаи Яҳудо паёми Ваҳйи Исои Масеҳро аз муҳр мекушояд. Ин кушодани муҳр китоби Дониёлро низ дар бар мегирад, ва мо баррасии хоби Миллерро дар мақолаи навбатӣ ба анҷом хоҳем расонд.

Кори марде, ки хасуи ғубортозакуниро ба кор мебарад, дар ҳамкорӣ бо «коҳинони хирадманд» анҷом дода мешавад; ва кори он «коҳинон», ки ду шоҳиди Ваҳй боби ёздаҳ мебошанд ва устухонҳои мурдаи эҳёшудаи Ҳизқиёл боби сиюҳафт низ ҳастанд, ҳамчунин тавассути хатҳои дигари Каломи Худо ифода ёфтааст. Мо чанде аз он хатҳоро ҳамчун шоҳидони дуюм барои он чизе, ки дар бораи хоби дуюми Вилям Миллер муайян кардаем, ба кор хоҳем бурд.

> «Навиштаҳо барои манфиати мо дода шудаанд, то ки мо дар адолат таълим ёбем. Шуъоъҳои гаронбаҳои нурро абрҳои иштибоҳ пӯшондаанд, аммо Масеҳ омода аст туманҳои иштибоҳ ва хурофотро пароканда созад ва ба мо дурахшиши ҷалоли Падарро ошкор намояд, то мо, чунон ки шогирдон гуфтанд, бигӯем: “Оё вақте ки Ӯ дар роҳ бо мо сухан мегуфт, дили мо дар даруни мо намесӯхт?”» Publishing Ministry, 68.

Back to Articles