Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-Two

Китоби Дониёл — Рақами ҳафтоду ду

The Prophetic Joining: From Ancient Israel’s Division to the United States’ End

Пайвастаниҳои нубувватӣ: Аз тақсимшавии Исроили қадим то анҷоми Иёлоти Муттаҳидаи Амрико

Author

Jeff Pippenger

Published

February 5, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The testimony of Jeroboam’s rebellion is also the history of ancient Israel’s division into two nations. The northern kingdom made up of ten tribes was known as Israel, or sometimes Ephraim, and the southern kingdom was known as Judah. In the time of Ezekiel, the kingdom had already been two kingdoms for many years, and in chapter thirty-seven, Ezekiel was given a prophecy identifying that the two kingdoms would once again become one nation. That prophecy was fulfilled in the beginning history of the earth beast (the United States), and is fulfilled for the final time at the end of the United States, for Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.

Шаҳодати исёни Ёробъом ҳамчунин таърихи ҷудо шудани Исроили қадим ба ду миллат аст. Подшоҳии шимолӣ, ки аз даҳ сибт иборат буд, Исроил ва ё баъзан Эфроим номида мешуд, ва подшоҳии ҷанубӣ Яҳудо номида мешуд. Дар замони Ҳизқиёл, он подшоҳӣ аллакай солҳои зиёде ба ду подшоҳӣ ҷудо шуда буд, ва дар боби сию ҳафтум, ба Ҳизқиёл нубуввате дода шуд, ки муайян мекард, ки он ду подшоҳӣ бори дигар як миллат хоҳанд шуд. Он нубувват дар таърихи ибтидоии ҳайвони заминӣ (Иёлоти Муттаҳида) иҷро шуд, ва барои бори охир дар анҷоми Иёлоти Муттаҳида иҷро мегардад, зеро Исо ҳамеша анҷоми чизеро бо ибтидои он ба тасвир мекашад.

The rebellion of Jeroboam at the time that Israel was divided into two kingdoms, represents a rebellion at the beginning of the United States, and also at the end of the United States. The rebellion in the beginning and ending of the United States includes the joining of two kingdoms. Revelation chapter eighteen, as repeatedly cited from the writings of Sister White in these articles, represents two calls to the churches. The two nations that are joined during the hour of the Sunday law crisis is the one-hundred and forty-four thousand, and God’s other flock that are still in Babylon.

Исёни Еробъом дар замоне ки Исроил ба ду подшоҳӣ тақсим шуд, исёнеро дар оғози Иёлоти Муттаҳида, ва ҳамчунин дар анҷоми Иёлоти Муттаҳида намояндагӣ мекунад. Исён дар оғоз ва анҷоми Иёлоти Муттаҳида пайвастани ду подшоҳиро дар бар мегирад. Боби ҳаждаҳуми Ваҳй, чунон ки дар ин мақолаҳо аз навиштаҳои Хоҳар Уайт борҳо иқтибос шудааст, ду даъватро ба калисоҳо намояндагӣ мекунад. Ду миллате ки дар ҷараёни соати бӯҳрони қонуни якшанбе ба ҳам мепайванданд, саду чилу чор ҳазор ва рамаи дигари Худо мебошанд, ки ҳанӯз дар Бобил ҳастанд.

The two nations that were joined in the Millerite history were Judah and Ephraim. They were joined when the individual indignations against the two kingdoms respectively ended in 1798 and then in 1844. The word “moreover” in Ezekiel chapter thirty-seven, allows us to be certain of this application. The word “moreover” means to place the message that follows “moreover,” over the message that preceded the word “moreover.”

Ду миллате, ки дар таърихи Миллерӣ ба ҳам пайваста буданд, Яҳудо ва Эфроим буданд. Онҳо замоне ба ҳам пайвастанд, ки хашмҳои ҷудогона бар зидди ҳар яке аз он ду подшоҳӣ мутаносибан дар соли 1798 ва сипас дар соли 1844 ба анҷом расиданд. Калимаи «илова бар ин» дар боби сию ҳафтуми Ҳизқиёл ба мо имкон медиҳад, ки ба ин татбиқ яқин бошем. Калимаи «илова бар ин» маънои онро дорад, ки паёме, ки пас аз «илова бар ин» меояд, бар паёме, ки пеш аз калимаи «илова бар ин» омадааст, қарор дода шавад.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. Ezekiel 37:15–17.

> Ва каломи Худованд боз бар ман нозил шуда, гуфт: «Ва ту, эй писари одам, як чӯб бигир ва бар он бинавис: “Барои Яҳудо ва барои банӣ-Исроил, ҳамроҳони ӯ”; баъд чӯби дигаре бигир ва бар он бинавис: “Барои Юсуф, чӯби Эфроим, ва барои тамоми хонадони Исроил, ҳамроҳони ӯ”; ва онҳоро яке бо дигаре пайваст намуда, ба як чӯб табдил деҳ; ва онҳо дар дасти ту як хоҳанд шуд». Ҳизқиёл 37:15–17.

Ezekiel is applying the prophetic principle of repeat and enlarge when he states, “moreover.” Ezekiel is to take two sticks, one for Judah and one for Ephraim, and take the prophecy illustrated with the two sticks and place it over the top of the previous prophecy. The previous prophetic illustration began in verse one when Ezekiel was carried to a valley of dead dry bones.

Ҳизқиёл ҳангоми гуфтани «ва боз» усули набавии такрор ва тавсеаро ба кор мебарад. Ба Ҳизқиёл супурда мешавад, ки ду чӯбро бигирад, яке барои Яҳудо ва дигаре барои Эфроим, ва нубувватеро, ки бо ин ду чӯб тасвир шудааст, бар болои нубуввати пешин қарор диҳад. Тасвири набавии пешин аз ояти якум оғоз ёфт, он гоҳ ки Ҳизқиёл ба водии устухонҳои хушки мурда бурда шуд.

> The hand of the Lord was upon me, and carried me out in the spirit of the Lord, and set me down in the midst of the valley which was full of bones, And caused me to pass by them round about: and, behold, there were very many in the open valley; and, lo, they were very dry. And he said unto me, Son of man, can these bones live? And I answered, O Lord God, thou knowest. Again he said unto me, Prophesy upon these bones, and say unto them, O ye dry bones, hear the word of the Lord. Thus saith the Lord God unto these bones; Behold, I will cause breath to enter into you, and ye shall live: And I will lay sinews upon you, and will bring up flesh upon you, and cover you with skin, and put breath in you, and ye shall live; and ye shall know that I am the Lord. So I prophesied as I was commanded: and as I prophesied, there was a noise, and behold a shaking, and the bones came together, bone to his bone. And when I beheld, lo, the sinews and the flesh came up upon them, and the skin covered them above: but there was no breath in them. Then said he unto me, Prophesy unto the wind, prophesy, son of man, and say to the wind, Thus saith the Lord God; Come from the four winds, O breath, and breathe upon these slain, that they may live. So I prophesied as he commanded me, and the breath came into them, and they lived, and stood up upon their feet, an exceeding great army. Then he said unto me, Son of man, these bones are the whole house of Israel: behold, they say, Our bones are dried, and our hope is lost: we are cut off for our parts. Therefore prophesy and say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, O my people, I will open your graves, and cause you to come up out of your graves, and bring you into the land of Israel. And ye shall know that I am the Lord, when I have opened your graves, O my people, and brought you up out of your graves, And shall put my spirit in you, and ye shall live, and I shall place you in your own land: then shall ye know that I the Lord have spoken it, and performed it, saith the Lord. Ezekiel 37:1–14.

> Ва дасти Худованд бар ман буд, ва Ӯ маро бо Рӯҳи Худованд берун бурд ва дар миёни водие, ки пур аз устухонҳо буд, фуруд овард. Ва маро гирдогирди онҳо гузаронид; ва инак, онҳо дар рӯи водӣ бисёр зиёд буданд; ва инак, онҳо бағоят хушк буданд. Ва Ӯ ба ман гуфт: «Эй фарзанди одам, оё ин устухонҳо зинда шуда метавонанд?» Ва ман ҷавоб додам: «Эй Парвардигор Худо, Ту медонӣ». Боз ба ман гуфт: «Бар ин устухонҳо нубувват кун ва ба онҳо бигӯ: эй устухонҳои хушк, каломи Худовандро бишнавед. Худованд Худо ба ин устухонҳо чунин мегӯяд: инак, Ман рӯҳро ба шумо дохил хоҳам кард, ва шумо зинда хоҳед шуд. Ва бар шумо пайҳо хоҳам ниҳод, ва бар шумо гӯшт хоҳам рӯёнид, ва шуморо бо пӯст хоҳам пӯшонид, ва рӯҳро дар шумо хоҳам гузошт, ва шумо зинда хоҳед шуд; ва хоҳед донист, ки Ман Худованд ҳастам». Пас, чунон ки ба ман амр шуда буд, нубувват кардам; ва ҳангоме ки нубувват мекардам, овозе баромад, ва инак, ларзише падид омад, ва устухонҳо ба ҳам омаданд, ҳар устухон ба устухони худ. Ва чун назар кардам, инак, пайҳо ва гӯшт бар онҳо пайдо шуд, ва пӯст онҳоро аз боло пӯшонид; аммо дар онҳо рӯҳ набуд. Он гоҳ Ӯ ба ман гуфт: «Ба бод нубувват кун, нубувват кун, эй фарзанди одам, ва ба бод бигӯ: Худованд Худо чунин мегӯяд: эй рӯҳ, аз чор бод биё ва бар ин кушташудагон бибоз, то зинда шаванд». Пас, чунон ки Ӯ ба ман амр фармуд, нубувват кардам, ва рӯҳ ба онҳо даромад, ва онҳо зинда шуданд, ва бар пойҳои худ истоданд, лашкари бағоят бузурге. Он гоҳ Ӯ ба ман гуфт: «Эй фарзанди одам, ин устухонҳо тамоми хонадони Исроил мебошанд: инак, онҳо мегӯянд: “Устухонҳои мо хушк шудаанд, ва умеди мо аз даст рафтааст; мо аз ҳам ҷудо шудаем”. Бинобар ин нубувват кун ва ба онҳо бигӯ: Худованд Худо чунин мегӯяд: инак, эй қавми Ман, Ман қабрҳои шуморо хоҳам кушод, ва шуморо аз қабрҳоятон берун хоҳам овард, ва шуморо ба замини Исроил хоҳам даровард. Ва шумо хоҳед донист, ки Ман Худованд ҳастам, ҳангоме ки қабрҳои шуморо мекушоям, эй қавми Ман, ва шуморо аз қабрҳоятон берун меоварам. Ва Рӯҳи Худро дар шумо хоҳам гузошт, ва шумо зинда хоҳед шуд, ва Ман шуморо дар замини худатон ҷой хоҳам дод; он гоҳ хоҳед донист, ки Ман, Худованд, инро гуфтаам ва ба амал овардаам», мегӯяд Худованд. Ҳизқиёл 37:1–14.

From the very beginning of these articles, we have shown that the valley of dead bones represents God’s people in the last days, and that the message of the four winds that causes them to stand upon their feet as a mighty army, is the Midnight Cry message identifying Islam of the third Woe. Sister White identifies the bones as God’s people.

Аз худи ибтидои ин мақолаҳо мо нишон додаем, ки водии устухонҳои мурда қавми Худоро дар рӯзҳои охир ифода мекунад, ва паёми чор бод, ки онҳоро водор месозад бар пойҳои худ истода, ҳамчун лашкари азиме бархезанд, ҳамон паёми Нидои Нисфи Шаб аст, ки Исломро аз Войи сеюм муайян мекунад. Хоҳар Уайт устухонҳоро ҳамчун қавми Худо муайян мекунад.

> “I lay down my pen and lift up my soul in prayer, that the Lord would breathe upon his backslidden people, which are as dry bones, that they may live.” General Conference Bulletin, February 4, 1893.

> «Ман қалами худро мегузорам ва ҷони худро дар дуо боло мебардорам, то ки Худованд бар қавми бозгашта аз Ӯ, ки мисли устухонҳои хушканд, дамад, то онҳо зинда гарданд». General Conference Bulletin, February 4, 1893.

We have shown in previous articles that the prophetic message identifying July 18, 2020, was erroneous, and that the false proclamation marked the arrival of the first disappointment and tarrying time in the parable of the ten virgins. Though the proclamation of time was legitimate in the Millerite period, after 1844, there was never to be another message hung upon time. When Future for America made the proclamation of July 18, 2020, they slid back to a history that the proclamation of time was acceptable and in so doing they sinned, and they were slain in the street of the great city of Revelation chapter eleven. Dead in the street, they then needed to be resurrected, as were the two witnesses after three and a half days.

Мо дар мақолаҳои пешина нишон дода будем, ки паёми нубувватие, ки 18 июли соли 2020-ро муайян мекард, хато буд, ва он эълони дурӯғин фаро расидани ноумедии аввал ва вақти таъхирро дар масали даҳ бокира нишон дод. Гарчанде ки эълони вақт дар давраи Миллерӣ қонунӣ буд, пас аз соли 1844 дигар ҳеҷ паёме набояд бар вақт овехта мешуд. Вақте ки Future for America эълони 18 июли соли 2020-ро кард, онҳо ба таърихе бозпас лағжиданд, ки дар он эълони вақт қобили қабул буд, ва бо ин амал гуноҳ карданд, ва дар кӯчаи шаҳри бузурги Ваҳй, боби ёздаҳум, кушта шуданд. Мурда дар кӯча, пас онҳо бояд эҳё карда мешуданд, чунон ки он ду шоҳид баъд аз се рӯзу ним эҳё шуданд.

> “The dry bones need to be breathed upon by the Holy Spirit of God, that they may come into action, as by a resurrection from the dead.” Bible Training School, December 1, 1903.

> «Ба устухонҳои хушк лозим аст, ки Рӯҳи Муқаддаси Худо бар онҳо дамида шавад, то ки онҳо ба ҳаракат оянд, чунон ки бо эҳёе аз миёни мурдагон». Bible Training School, December 1, 1903.

In previous articles we have shown that the message of the four winds that resurrects the two witnesses, is the message of Islam of the third Woe, and that the message is the Midnight Cry message of the last days. Ezekiel says, “moreover,” and in so doing identified that during the history that illustrates the proclamation of the Midnight Cry, two sticks, one represented as Ephraim and one as Judah, were to be joined together and become one nation. The parable of the ten virgins is fulfilled in the last days, “to the very letter,” as it was fulfilled in Millerite history. In the period when the Midnight Cry was fulfilled in the Millerite history, and again in the fulfillment of the last days, “two sticks” were and will be joined together.

Дар мақолаҳои пешина мо нишон дода будем, ки паёми чор бод, ки ду шоҳидро эҳё мекунад, ҳамон паёми Исломии войи сеюм аст, ва ин паём паёми Нидои Нимашаб дар айёми охир мебошад. Ҳизқиёл мегӯяд: «илова бар ин», ва бо ҳамин муайян месозад, ки дар ҷараёни таърихе, ки эълони Нидои Нимашабро ба тасвир меорад, ду чӯбдаст — яке ҳамчун Эфроим ва дигаре ҳамчун Яҳудо муаррифӣ шуда — бояд бо ҳам пайваста, як миллат гарданд. Масали даҳ бокира дар айёми охир, «айнан ҳарф ба ҳарф», ба иҷро мерасад, чунон ки он дар таърихи миллерӣ ба иҷро расида буд. Дар он даврае ки Нидои Нимашаб дар таърихи миллерӣ ба иҷро расид, ва боз дар иҷрои он дар айёми охир, «ду чӯбдаст» пайваста шуданд ва хоҳанд шуд.

The two sticks represented the northern (Ephraim) and southern kingdoms (Judah) of ancient Israel. We have also shown that William Miller was typified by Elijah, and that during the three-and-a-half years of drought Elijah had gone to the widow of Zarephath.

Ду чӯб подшоҳии шимолӣ (Эфроим) ва ҷанубӣ (Яҳудо)-и Исроили қадимро муаррифӣ мекарданд. Мо ҳамчунин нишон додем, ки Уилям Миллер ба воситаи Илёс тимсол ёфта буд, ва ин ки дар давоми сеюним соли хушксолӣ Илёс назди бевазани Сорефат рафта буд.

> And the word of the Lord came unto him, saying, Arise, get thee to Zarephath, which belongeth to Zidon, and dwell there: behold, I have commanded a widow woman there to sustain thee. So he arose and went to Zarephath. And when he came to the gate of the city, behold, the widow woman was there gathering of sticks: and he called to her, and said, Fetch me, I pray thee, a little water in a vessel, that I may drink. And as she was going to fetch it, he called to her, and said, Bring me, I pray thee, a morsel of bread in thine hand. And she said, As the Lord thy God liveth, I have not a cake, but an handful of meal in a barrel, and a little oil in a cruse: and, behold, I am gathering two sticks, that I may go in and dress it for me and my son, that we may eat it, and die. And Elijah said unto her, Fear not; go and do as thou hast said: but make me thereof a little cake first, and bring it unto me, and after make for thee and for thy son. For thus saith the Lord God of Israel, The barrel of meal shall not waste, neither shall the cruse of oil fail, until the day that the Lord sendeth rain upon the earth. And she went and did according to the saying of Elijah: and she, and he, and her house, did eat many days. 1 Kings 17:8–15.

> Ва каломи Худованд бар ӯ нозил шуда, гуфт: «Бархез, ба Сорепта, ки аз они Сидӯн аст, бирав ва дар он ҷо иқомат намо; инак, ба зани бевае, ки дар он ҷост, амр фармудаам, то туро нигоҳубин кунад». Пас ӯ бархоста, ба Сорепта рафт. Ва чун ба дарвозаи шаҳр расид, инак, он зани бева дар он ҷо ҳезум мечид. Ӯ вайро нидо карда, гуфт: «Лутфан, андаке об дар зарфе барои ман биёр, то бинӯшам». Ва ҳангоме ки ӯ мерафт, то онро биёрад, ӯ аз паси вай нидо карда, гуфт: «Лутфан, як пора нон низ дар дасти худ барои ман биёр». Ва ӯ гуфт: «Ба ҳаёти Худованд Худои ту қасам, ман ноне надорам, ҷуз як мушт орд дар хум ва андаке равған дар кӯза; ва инак, ду пораи ҳезум мечинам, то дароям ва онро барои худ ва писарам омода созам, то бихӯрем ва бимирем». Ва Илёс ба вай гуфт: «Натарс; бирав ва чунон ки гуфтӣ, амал намо; лекин нахуст аз он барои ман як кулчаи хурде бисоз ва онро назди ман биёр, ва баъд барои худ ва барои писарат бисоз. Зеро Худованд Худои Исроил чунин мегӯяд: “Хуми орд холӣ нахоҳад шуд, ва кӯзаи равған кам нахоҳад гашт, то рӯзе ки Худованд бар замин борон биборонад”». Ва ӯ рафта, мувофиқи сухани Илёс амал кард; ва ӯ, ва Илёс, ва аҳли хонаи ӯ рӯзҳои бисёр мехӯрданд. 3 Подшоҳон 17:8–15.

The “many days” in the passage is the three-and-a-half years that Ahab searched for Elijah and represented the twelve-hundred-and-sixty years of papal persecution. Concerning the “many days” of papal persecution, Jesus said:

«Рӯзҳои бисёр» дар ин порча ҳамон сеюним солест, ки Аҳъоб Илёсро ҷустуҷӯ мекард, ва он рамзи як ҳазору дусаду шаст соли таъқиботи папавӣ буд. Дар бораи «рӯзҳои бисёр»-и таъқиботи папавӣ, Исо гуфт:

> And except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened. Matthew 24:22.

> Ва агар он рӯзҳо кӯтоҳ карда намешуданд, ҳеҷ башаре наҷот намеёфт; аммо ба хотири баргузидагон он рӯзҳо кӯтоҳ карда хоҳанд шуд. Матто 24:22.

Sister White directly identifies Jesus’ pronouncement of “those days” as the period of papal persecution.

Хоҳар Вайт мустақиман суханони Исоро дар бораи «он рӯзҳо» ҳамчун давраи таъқиботи папӣ муайян мекунад.

> “The persecution of the church did not continue throughout the entire period of the 1260 years. God in mercy to His people cut short the time of their fiery trial. In foretelling the ‘great tribulation’ to befall the church, the Saviour said: ‘Except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened.’ Matthew 24:22. Through the influence of the Reformation the persecution was brought to an end prior to 1798.” The Great Controversy, 266, 267.

> «Таъқиботи калисо дар тамоми давраи 1260 сола идома наёфт. Худо аз рӯйи раҳм ба қавми Худ муҳлати озмоиши оташини онҳоро кӯтоҳ гардонд. Наҷотдиҳанда, ҳангоми пешгӯӣ кардани “азоби бузург”, ки бар калисо хоҳад омад, гуфт: “Ва агар он рӯзҳо кӯтоҳ карда намешуданд, ҳеҷ башаре наҷот намеёфт; лекин ба хотири баргузидагон он рӯзҳо кӯтоҳ карда хоҳанд шуд”. Матто 24:22. Тавассути таъсири Ислоҳот, таъқибот пеш аз соли 1798 ба поён расонида шуд». Муборизаи Бузург, 266, 267.

The “many days” that Elijah was sustained by the widow, were also the “many days” of papal persecution identified by Daniel.

«Рӯзҳои бисёр»-е ки Илёс аз ҷониби бевазан таъмин карда мешуд, ҳамон «рӯзҳои бисёр»-и таъқиботи папавӣ буданд, ки Дониёл онҳоро муайян кардааст.

> And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. Daniel 11:33–35.

> Ва хирадмандон аз миёни қавм бисёронро таълим хоҳанд дод; лекин онҳо ба шамшер, ва ба оташ, ва ба асирӣ, ва ба ғорат, рӯзҳои бисёр, хоҳанд афтод. Ва ҳангоме ки онҳо афтанд, бо ёрии андаке мадад хоҳанд ёфт; аммо бисёре бо чоплусӣ ба онҳо хоҳанд пайваст. Ва баъзе аз хирадмандон хоҳанд афтод, то ки онҳо санҷида шаванд, ва пок гарданд, ва сафед шаванд, то вақти анҷом; зеро ки он ҳанӯз барои вақти муқарраршуда аст. Дониёл 11:33–35.

The “time of the end,” which is also the “time appointed” in the verses, was 1798, and it marked the end of papal persecution, as had been typified by Elijah’s time with the widow of Zarephath. In that history the widow, representing an unmarried church, was identified as the church in the wilderness in chapter twelve of the book of Revelation. She was gathering two sticks, not one stick or ten sticks, but two sticks. Ezekiel was to take two sticks, one for the northern kingdom of Israel and one for the southern kingdom of Israel and join them together to make one stick. Those two kingdoms had both been scattered for twenty-five hundred and twenty years, but God’s promise was that He would gather them. The woman was gathering the two sticks that were to be joined together, and she was doing so “until the day that the Lord sendeth rain upon the earth.”

«вақти охир», ки дар ин оятҳо ҳамчунин «вақти муайяншуда» аст, соли 1798 буд, ва он анҷоми таъқиботи папаро нишон медод, чунон ки ин пештар дар замони Илёс бо бевазани Сорепта рамзӣ нишон дода шуда буд. Дар он таърих бевазан, ки намояндаи калисои беҳарам буд, дар боби дувоздаҳуми китоби Ваҳй ҳамчун калисо дар биёбон шинохта шудааст. Ӯ ду чӯб ҷамъ мекард, на як чӯб ё даҳ чӯб, балки ду чӯб. Ба Ҳизқиёл супурда шуда буд, ки ду чӯб бигирад: яке барои подшоҳии шимолии Исроил ва дигаре барои подшоҳии ҷанубии Исроил, ва онҳоро ба ҳам бипайвандад, то як чӯб шаванд. Ҳар дуи ин подшоҳиҳо барои ду ҳазору панҷсаду бист сол пароканда шуда буданд, аммо ваъдаи Худо ин буд, ки Ӯ онҳоро ҷамъ хоҳад овард. Он зан он ду чӯбро ҷамъ мекард, ки бояд ба ҳам пайваста шаванд, ва инро «то рӯзе ки Худованд бар замин борон фиристад» ба ҷо меовард.

The day when the Lord sent “rain” was identifying the Midnight Cry of Millerite history, that reached its conclusion on October 22, 1844, when the Messenger of the Covenant suddenly came to the temple He had erected from 1798 (the end of the first indignation), through until October 22, 1844 (the end of the last indignation). In that period of time, the Midnight Cry message, represented in Ezekiel’s illustration of the valley of bones was fulfilled, when the two sticks of the northern and southern kingdoms were joined to form one nation, with one king, for on October 22, 1844, Christ came before the Father and received a kingdom.

Рӯзе ки Худованд «борон»-ро фиристод, Нидои Нимаи Шаби таърихи миллериро муайян мекард, ки ба анҷоми худ 22 октябри соли 1844 расид, вақте ки Фиристодаи Аҳд ногаҳон ба маъбаде омад, ки Ӯ онро аз соли 1798 (охири нахустин ғазаб) то 22 октябри соли 1844 (охири охирин ғазаб) барпо карда буд. Дар он фосилаи замон, паёми Нидои Нимаи Шаб, ки дар тасвири Ҳизқиёл дар бораи водии устухонҳо намояндагӣ шудааст, ба иҷро расид, вақте ки ду чӯби подшоҳии шимолӣ ва ҷанубӣ ба ҳам пайваста, як миллатро бо як подшоҳ ташкил доданд, зеро 22 октябри соли 1844 Масеҳ назди Падар омад ва подшоҳиро қабул кард.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> «Омадани Масеҳ, ҳамчун Саркоҳини мо, ба муқаддастарин макон барои поксозии маъбад, ки дар Дониёл 8:14 нишон дода шудааст; омадани Писари Одам назди Қадимаи Айём, чунон ки дар Дониёл 7:13 баён гардидааст; ва омадани Худованд ба маъбади Худ, ки Малокӣ онро пешгӯӣ кардааст, — ҳамаи инҳо тавсифи ҳамон як воқеа мебошанд; ва ҳамин воқеа ҳамчунин бо омадани домод ба тӯй, ки Масеҳ онро дар масали даҳ бокира дар Матто 25 баён кардааст, ифода ёфтааст». Муборизаи Бузург, 426.

Christ received a kingdom on October 22, 1844, as identified in Daniel.

Масеҳ 22 октябри соли 1844, чунон ки дар китоби Дониёл муайян шудааст, подшоҳиро қабул кард.

> I saw in the night visions, and, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of days, and they brought him near before him. And there was given him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve him: his dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away, and his kingdom that which shall not be destroyed. Daniel 7:13, 14.

> Ман дар рӯъёҳои шабона дидам, ва инак, касе монанди Писари Одам бо абрҳои осмон меомад, ва назди Қадими айём расид, ва Ӯро ба ҳузури Ӯ оварданд. Ва ба Ӯ салтанат, ҷалол ва подшоҳӣ дода шуд, то ҳамаи қавмҳо, миллатҳо ва забонҳо ба Ӯ хизмат кунанд; салтанати Ӯ салтанати ҷовидонист, ки аз миён нахоҳад рафт, ва подшоҳии Ӯ он аст, ки ҳаргиз нобуд нахоҳад шуд. Дониёл 7:13, 14.

When Ezekiel’s two sticks are joined together, they have one king over them.

Вақте ки ду чӯби Ҳизқиёл ба ҳам пайваста мешаванд, бар онҳо як подшоҳ хоҳад буд.

> And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Ezekiel 37:24, 25.

> Ва бандаи Ман Довуд бар онҳо подшоҳ хоҳад буд; ва ҳамаи онҳо як чӯпон хоҳанд дошт: онҳо низ дар аҳкоми Ман роҳ хоҳанд рафт, ва фароизи Маро риоя хоҳанд кард, ва онҳоро ба ҷо хоҳанд овард. Ва онҳо дар замине сукунат хоҳанд кард, ки онро ба бандаи Худ Яъқуб додаам, ки падарони шумо дар он сукунат доштанд; ва онҳо дар он ҷо сокин хоҳанд шуд, яъне худи онҳо, ва фарзандони онҳо, ва фарзандони фарзандони онҳо то абад; ва бандаи Ман Довуд мири онҳо то абад хоҳад буд. Ҳизқиёл 37:24, 25.

All the prophets agree with one another, and king David is Christ who came before the Father on October 22, 1844, and received a kingdom that had been gathered together from the two sticks of Israel (the northern kingdom) and Judah (the southern kingdom). The scattering of the two kingdoms ended during the forty-six years from 1798 to 1844, as Christ raised a temple that had been desolated and trampled down. When He raised the temple, He then suddenly came unto His temple as the Messenger of the Covenant, in fulfillment of Malachi chapter three. Ezekiel agrees with that fact, for all the prophets agree with one another.

Ҳамаи анбиё бо якдигар мувофиқанд, ва подшоҳ Довуд ҳамон Масеҳ аст, ки 22 октябри соли 1844 назди Падар омад ва подшоҳие қабул намуд, ки аз ду чӯби Исроил (малакути шимолӣ) ва Яҳудо (малакути ҷанубӣ) ҷамъ оварда шуда буд. Парокандагии он ду малакут дар давоми чиҳилу шаш сол, аз соли 1798 то 1844, ба поён расид, ҳангоме ки Масеҳ маъбадеро, ки вайрон ва поймол гардида буд, барпо намуд. Вақте ки Ӯ маъбадро барпо кард, он гоҳ ногаҳон ба маъбади Худ омад ҳамчун Пайғомбари Аҳд, дар иҷрои боби сеюми Малокӣ. Ҳизқиёл бо он воқеият мувофиқ аст, зеро ҳамаи анбиё бо якдигар мувофиқанд.

> And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. Ezekiel 37:24–27.

> Ва бандаи Ман Довуд бар онҳо подшоҳ хоҳад буд; ва ҳамаи онҳо як чӯпон хоҳанд дошт; онҳо низ аз рӯи аҳкоми Ман рафтор хоҳанд кард, ва фароизи Маро риоя намуда, онҳоро ба ҷо хоҳанд овард. Ва онҳо дар замине сокин хоҳанд шуд, ки Ман ба бандаи Худ Яъқуб додаам, ки падарони шумо дар он сокин будаанд; ва онҳо дар он сокин хоҳанд шуд, яъне худашон, ва фарзандонашон, ва фарзандони фарзандонашон то абад; ва бандаи Ман Довуд то абад амири онҳо хоҳад буд. Ва илова бар ин, Ман бо онҳо аҳди осоиш хоҳам баст; он барои онҳо аҳди ҷовидонӣ хоҳад буд; ва Ман онҳоро барқарор хоҳам кард, ва афзун хоҳам намуд, ва муқаддасгоҳи Худро дар миёни онҳо то абад хоҳам гузошт. Хаймаи Ман низ бо онҳо хоҳад буд: оре, Ман Худои онҳо хоҳам буд, ва онҳо қавми Ман хоҳанд буд. Ҳизқиёл 37:24–27.

It is Christ that erects the temple.

Он Христос аст, ки маъбадро бино мекунад.

> And speak unto him, saying, Thus speaketh the Lord of hosts, saying, Behold the man whose name is The BRANCH; and he shall grow up out of his place, and he shall build the temple of the Lord: Even he shall build the temple of the Lord; and he shall bear the glory, and shall sit and rule upon his throne; and he shall be a priest upon his throne: and the counsel of peace shall be between them both. And the crowns shall be to Helem, and to Tobijah, and to Jedaiah, and to Hen the son of Zephaniah, for a memorial in the temple of the Lord. And they that are far off shall come and build in the temple of the Lord, and ye shall know that the Lord of hosts hath sent me unto you. And this shall come to pass, if ye will diligently obey the voice of the Lord your God. Zechariah 6:12–15.

> Ва ба вай сухан ронда, бигӯ: «Парвардигори лашкарҳо чунин мегӯяд: Инак, марде, ки номаш ШОХА аст; ва ӯ аз ҷои худ хоҳад рӯид, ва маъбади Парвардигорро хоҳад бино кард. Ҳамон ӯ маъбади Парвардигорро хоҳад бино кард; ва ҷалолро хоҳад бардошт, ва бар тахти худ хоҳад нишаст ва салтанат хоҳад ронд; ва бар тахти худ коҳин хоҳад буд; ва машварати осоиштагӣ дар миёни ҳар дуи онҳо хоҳад буд. Ва тоҷҳо барои Ҳелем ва барои Тӯбиё ва барои Едоъё ва барои Ҳен ибни Сафанё, ҳамчун ёдгорӣ дар маъбади Парвардигор хоҳанд буд. Ва онҳое ки дуранд, омада, дар маъбади Парвардигор бино хоҳанд кард, ва шумо хоҳед донист, ки Парвардигори лашкарҳо маро назди шумо фиристодааст. Ва ин воқеъ хоҳад шуд, агар шумо овози Парвардигор Худои худро бо ҷидду ҷаҳд итоат кунед». Закарьё 6:12–15.

Christ is the BRANCH, and He identified that if they destroyed His temple that He would raise it in three days, to which the Jews replied that it took forty-six years to build the temple.

Масеҳ ШОХА аст, ва Ӯ изҳор намуд, ки агар онҳо маъбади Ӯро вайрон кунанд, Ӯ онро дар се рӯз бармехезонад; дар посух яҳудиён гуфтанд, ки сохтани маъбад чиҳилу шаш солро дар бар гирифтааст.

> Then answered the Jews and said unto him, What sign showest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? John 2:18–20.

> Он гоҳ яҳудиён дар ҷавоб ба Ӯ гуфтанд: «Азбаски Ту ин корҳоро мекунӣ, ба мо чӣ аломате нишон медиҳӣ?» Исо дар ҷавоб ба онҳо гуфт: «Ин маъбадро вайрон кунед, ва Ман онро дар се рӯз барпо хоҳам кард». Пас яҳудиён гуфтанд: «Ин маъбад дар чиҳилу шаш сол бино шудааст, ва Ту онро дар се рӯз барпо хоҳӣ кард?» Юҳанно 2:18–20.

Christ was speaking of His body in the passage, but all the prophets are speaking more about the last days than the days in which they lived. The resurrection of Christ on the third day, represented the resurrection of the dead bones during the outpouring of the Holy Spirit in the Midnight Cry. The rain that is the subject of Elijah’s testimony, was manifested during the climax of his confrontation with the prophets of Baal and Ashtaroth. It was then demonstrated that the God of Elijah was the true God, and also that Elijah was the true prophet.

Масеҳ дар он порча дар бораи ҷисми Худ сухан меронд, аммо ҳамаи анбиё бештар дар бораи айёми охир сухан мегӯянд, назар ба рӯзгоре ки дар он зиндагӣ мекарданд. Қиёми Масеҳ дар рӯзи сеюм, қиёми устухонҳои мурдаро дар вақти фурӯрезии Рӯҳулқудс дар Нидои Нисфишаб намояндагӣ мекард. Бороне ки мавзӯи шаҳодати Илёс аст, дар авҷи рӯбарӯии ӯ бо анбиёи Баал ва Аштрот зоҳир гардид. Он гоҳ нишон дода шуд, ки Худои Илёс Худои ҳақиқӣ аст, ва ҳамчунин ки Илёс паёмбари ҳақиқӣ аст.

At the arrival of the first disappointment, it was manifested that the Protestants had become false prophets, as typified by the prophets of Baal and Ashtaroth. The tarrying time then began, and led to the message of the Midnight Cry, that led to Christ suddenly coming to His temple. The Midnight Cry is represented by Ezekiel’s message that brings the bones up as a mighty army. Moreover, during that period (forty-six years), the two sticks were to be joined together to produce one nation, with one king.

Ҳангоми фаро расидани нахустин ноумедӣ, ошкор гардид, ки протестантҳо анбиёи козиб шуда буданд, чунон ки онҳоро анбиёи Баал ва Ашторот рамзӣ менамоянд. Он гоҳ вақти таъхир оғоз ёфт ва ба паёми Нидои Нимашаб овард, ки он ба омадани ногаҳонии Масеҳ ба маъбади Худ роҳнамоӣ намуд. Нидои Нимашаб бо паёми Ҳизқиёл тасвир мешавад, ки устухонҳоро бармеангезад, то ба лашкари азиме мубаддал гарданд. Илова бар ин, дар давоми он давра (чилу шаш сол), мебоист ду чӯбдаст бо ҳам пайваста шаванд, то як миллат бо як подшоҳ ба вуҷуд ояд.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. And when the children of thy people shall speak unto thee, saying, Wilt thou not shew us what thou meanest by these? Say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the stick of Joseph, which is in the hand of Ephraim, and the tribes of Israel his fellows, and will put them with him, even with the stick of Judah, and make them one stick, and they shall be one in mine hand. And the sticks whereon thou writest shall be in thine hand before their eyes. And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. Ezekiel 37:15–23.

> Ва каломи Худованд боз бар ман нозил шуда, гуфт: «Ва ту, эй писари одам, як чӯб бигир ва бар он бинавис: “Барои Яҳудо ва барои банӣ-Исроил, ҳамроҳони ӯ”; сипас чӯби дигаре бигир ва бар он бинавис: “Барои Юсуф, чӯби Эфроим, ва барои тамоми хонадони Исроил, ҳамроҳони ӯ”. Ва онҳоро яке ба дигаре пайваст намо, то як чӯб гарданд; ва онҳо дар дасти ту як хоҳанд шуд. Ва ҳангоме ки банӣ-қавми ту ба ту сухан ронда, гӯянд: “Оё ба мо нахоҳӣ фаҳмонд, ки инҳо чӣ маъно доранд?” ба онҳо бигӯ: “Худованд Худо чунин мегӯяд: Инак, Ман чӯби Юсуфро, ки дар дасти Эфроим аст, ва сибтҳои Исроилро, ки ҳамроҳони ӯянд, хоҳам гирифт, ва онҳоро бо ӯ, яъне бо чӯби Яҳудо, якҷо хоҳам кард, ва онҳоро як чӯб хоҳам сохт, ва онҳо дар дасти Ман як хоҳанд шуд”. Ва он чӯбҳое, ки бар онҳо менависӣ, дар дасти ту пеши чашмони онҳо хоҳанд буд. Ва ба онҳо бигӯ: “Худованд Худо чунин мегӯяд: Инак, Ман банӣ-Исроилро аз миёни халқҳо, ба ҳар ҷое ки рафтаанд, хоҳам гирифт, ва онҳоро аз ҳар тараф ҷамъ хоҳам овард, ва онҳоро ба замини худашон хоҳам овард. Ва онҳоро дар он замин, бар кӯҳҳои Исроил, як миллат хоҳам гардонид; ва як подшоҳ бар ҳамаи онҳо подшоҳ хоҳад буд; ва онҳо дигар ду миллат нахоҳанд буд, ва дигар ҳеҷ гоҳ ба ду салтанат тақсим нахоҳанд шуд. Ва дигар худро бо бутҳои худ, ва бо чизҳои зишти худ, ва бо ҳеҷ яке аз таҷовузҳои худ палид нахоҳанд кард; балки Ман онҳоро аз ҳамаи манзилҳояшон, ки дар онҳо гуноҳ кардаанд, раҳо хоҳам кард, ва онҳоро пок хоҳам сохт; ва онҳо қавми Ман хоҳанд буд, ва Ман Худои онҳо хоҳам буд”». Ҳизқиёл 37:15–23.

The two sticks which the widow was gathering in advance of Elijah’s rain at the Midnight Cry, were the northern and southern kingdoms of Israel that had been scattered and were to be gathered into one nation on October 22, 1844, when the antitypical Day of Atonement began, for the promise was that at that time God “will cleanse them.” The cleansing, representing the Investigative Judgment, began at that time. That gathering of the two sticks must be understood correctly, for God always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

Ду чӯбе ки бевазан пеш аз борони Илёс дар Нидои Нимашаб ҷамъ мекард, подшоҳиҳои шимолӣ ва ҷанубии Исроил буданд, ки пароканда шуда буданд ва мебоист 22 октябри соли 1844, вақте ки Рӯзи кафорати намунавии муқобил оғоз ёфт, ба як миллат ҷамъ оварда шаванд, зеро ваъда чунин буд, ки дар он вақт Худо «онҳоро пок хоҳад кард». Поксозӣ, ки Доварии тафтишотиро ифода менамояд, дар ҳамон вақт оғоз ёфт. Он ҷамъ овардани он ду чӯб бояд дуруст фаҳмида шавад, зеро Худо ҳамеша анҷоми чизеро бо оғози чизе тасвир мекунад.

1844, was the end of the two kingdoms of Israel, for they had then become one kingdom, spiritual Israel, and they were from that point on only to be one nation. That history was illustrated by the beginning history when they had become two nations, which is the history of the rebellion of Jeroboam.

Соли 1844 анҷоми ду подшоҳии Исроил буд, зеро он вақт онҳо ба як подшоҳӣ — Исроили рӯҳонӣ — табдил ёфта буданд, ва аз он нуқта ба баъд мебоист фақат як миллат бошанд. Он таърихро таърихи ибтидоӣ тасвир мекард, вақте ки онҳо ба ду миллат табдил ёфта буданд, ки он таърихи исёни Ёробъом аст.

The history of Jeroboam’s counterfeit system of worship must also be illustrated at the end of his kingdom. Aaron’s rebellion in the beginning of ancient Israel and Jeroboam’s rebellion at the beginning of the northern kingdom, represent the rebellion of 1863, and 1863 is only clearly understood when the end of Jeroboam’s kingdom, as represented by the joining of the two sticks, is also laid over the top of 1863. It is then that 1863 is clearly seen to be represented as a generation that erected an image of jealousy.

Таърихи низоми тақаллубии ибодати Ёробъом низ бояд дар анҷоми подшоҳии ӯ низ ба таври равшан нишон дода шавад. Исёни Ҳорун дар ибтидои Исроили қадим ва исёни Ёробъом дар оғози подшоҳии шимолӣ, исёни соли 1863-ро намояндагӣ мекунанд; ва соли 1863 танҳо он гоҳ ба таври возеҳ фаҳмида мешавад, ки анҷоми подшоҳии Ёробъом, чунонки бо пайвастани ду чӯб тасвир шудааст, низ бар болои соли 1863 татбиқ карда шавад. Он гоҳ аст, ки соли 1863 ба таври равшан ҳамчун насле дида мешавад, ки сурати рашкро барпо кардааст.

We will continue this study in the next article.

Мо ин таҳқиқро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “But not only does this simile of the dry bones apply to the world, but also to those who have been blessed with great light; for they also are like the skeletons of the valley. They have the form of men, the framework of the body; but they have not spiritual life. But the parable does not leave the dry bones merely knit together into the forms of men; for it is not enough that there is symmetry of limb and feature. The breath of life must vivify the bodies, that they may stand upright, and spring into activity. These bones represent the house of Israel, the church of God, and the hope of the church is the vivifying influence of the Holy Spirit. The Lord must breathe upon the dry bones, that they may live.

> «Лекин на танҳо ин ташбеҳи устухонҳои хушк ба ҷаҳон дахл дорад, балки инчунин ба онҳое низ, ки бо нури бузург баракат ёфтаанд; зеро онҳо низ мисли скелетҳои водӣ мебошанд. Онҳо сурати одамонро доранд, сохтори баданро доранд; аммо ҳаёти рӯҳонӣ надоранд. Вале ин тамсил устухонҳои хушкро танҳо ба ҳам пайваста, ба шаклҳои одамон табдилёфта намегузорад; зеро танҳо мутаносибии андом ва аъзо кофӣ нест. Нафаси ҳаёт бояд ҷисмҳоро зинда гардонад, то онҳо рост истода, ба фаъолият бархезанд. Ин устухонҳо хонаи Исроил, калисои Худоро ифода мекунанд, ва умеди калисо дар таъсири ҳаётбахши Рӯҳулқудс аст. Худованд бояд бар устухонҳои хушк бидамад, то ки онҳо зинда шаванд.»

> “The Spirit of God, with its vivifying power, must be in every human agent, that every spiritual muscle and sinew may be in exercise. Without the Holy Spirit, without the breath of God, there is torpidity of conscience, loss of spiritual life. Many who are without spiritual life have their names on the church records, but they are not written in the Lamb’s book of life. They may be joined to the church, but they are not united to the Lord. They may be diligent in the performance of a certain set of duties, and may be regarded as living men; but many are among those who have ‘a name that thou livest, and art dead.’

> «Рӯҳи Худо, бо қуввати зиндакунандааш, бояд дар ҳар як василаи инсонӣ бошад, то ҳар як мушак ва пайи рӯҳонӣ дар амал бошад. Бе Рӯҳулқудс, бе нафаси Худо, карахтии виҷдон ва аз даст рафтани ҳаёти рӯҳонӣ ба вуҷуд меояд. Бисёре, ки аз ҳаёти рӯҳонӣ маҳруманд, номҳояшон дар дафтарҳои калисо ҳастанд, аммо онҳо дар китоби ҳаёти Барра навишта нашудаанд. Онҳо метавонанд ба калисо пайваста бошанд, аммо бо Худованд муттаҳид нестанд. Онҳо метавонанд дар иҷрои маҷмӯае аз вазифаҳо кӯшишманд бошанд ва ҳамчун одамони зинда ба назар расанд; аммо бисёре аз ҷумлаи онҳоянд, ки “номе дорӣ, ки зинда ҳастӣ, ва ҳол он ки мурдаӣ.”»

> “Unless there is genuine conversion of the soul to God; unless the vital breath of God quickens the soul to spiritual life; unless the professors of truth are actuated by heaven-born principle, they are not born of the incorruptible seed which liveth and abideth forever. Unless they trust in the righteousness of Christ as their only security; unless they copy His character, labor in His spirit, they are naked, they have not on the robe of His righteousness. The dead are often made to pass for the living; for those who are working out what they term salvation after their own ideas, have not God working in them to will and to do of His good pleasure.

> «Агар табдили ҳақиқии ҷон ба сӯи Худо набошад; агар нафаси ҳаётбахши Худо ҷонро барои ҳаёти рӯҳонӣ зинда накунад; агар эътирофкунандагони ҳақиқат бо асли осмонӣ ба амал наоянд, онҳо аз он тухми фасоднопазир, ки то абад зинда мемонад ва пойдор аст, аз нав таваллуд нашудаанд. Агар онҳо ба адолати Масеҳ ҳамчун ягона амнияти худ таваккал накунанд; агар хислати Ӯро нусха набардоранд, дар рӯҳи Ӯ меҳнат накунанд, онҳо урёнанд, онҳо ҷомаи адолати Ӯро дар бар надоранд. Мурдагон бисёр вақт чун зиндагон пешкаш карда мешаванд; зеро онҳое ки он чиро, ки ба андешаи худ наҷот меноманд, ба тарзи фикри худ ба амал мебароранд, Худо дар онҳо амал намекунад, то ки мувофиқи иродаи неки Худ бихоҳанд ва ба ҷо оваранд.»

> “This class is well represented by the valley of dry bones Ezekiel saw in vision.” Review and Herald, January 17, 1893.

> «Ин синф ба василаи водии устухонҳои хушке, ки Ҳизқиёл дар рӯъё дид, ба хубӣ намояндагӣ шудааст». Review and Herald, January 17, 1893.

Back to Articles