Article

# The Book of Daniel - Number Twenty

Китоби Дониёл — Рақами бистум

Daniel and the Revelation: Unveiling the Prophetic Tapestry of Kingdoms Rise and Fall

Дониёл ва Ваҳй: Кушодани нақши пайғамбаронаи болоравӣ ва суқути подшоҳиҳо

Author

Jeff Pippenger

Published

December 15, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Sister White often identifies that the prophetic lessons that are needed to be understood are portrayed with the rise and fall of kingdoms.

Хоҳар Вайт бисёр вақт нишон медиҳад, ки дарсҳои нубувватие, ки фаҳмида шуданашон зарур аст, дар бархостан ва суқути подшоҳиҳо тасвир ёфтаанд.

> “From the rise and fall of nations as made plain in the books of Daniel and the Revelation, we need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,—how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass,’ it has perished. James 1:10. So perished the Medo-Persian kingdom, and the kingdoms of Grecia and Rome. And so perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose, and expresses His character, can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Prophets and Kings, 548.

> «Аз болоравӣ ва суқути миллатҳо, чунон ки дар китобҳои Дониёл ва Ваҳй равшан нишон дода шудааст, мо бояд биёмӯзем, ки ҷалоли танҳо зоҳирӣ ва дунявӣ то чӣ андоза бебаҳост. Бобил, бо тамоми қудрат ва шукӯҳи худ, ки монанди онро ҷаҳон аз он вақт то имрӯз дигар надидааст,—қудрат ва шукӯҳе, ки ба назари мардуми он рӯзгор чунон устувор ва пойдор менамуд,—то чӣ ҳад тамоман аз байн рафтааст! Чун «гули алаф» он нобуд шудааст. Яъқуб 1:10. Ҳамин тавр подшоҳии Модову Форс, ва подшоҳиҳои Юнон ва Рум нобуд шуданд. Ва ҳамин тавр ҳар он чи Худоро асоси худ надорад, нобуд мегардад. Фақат он чизе метавонад пойдор монад, ки бо мақсади Ӯ пайваста буда, хислати Ӯро ифода мекунад. Принсипҳои Ӯ ягона чизҳои устуворе мебошанд, ки ҷаҳони мо мешиносад». Пайғамбарон ва подшоҳон, 548.

The “rise and fall” of the kingdoms that are represented in the books of Daniel and Revelation are the focal point of a correct approach to the study of prophecy. The fall of Babylon is typified by the fall of Nimrod’s Babel in Genesis eleven. Then in Daniel chapter five, Babylon falls again. The papacy’s history of its rise to power in the year 538, and its subsequent fall in 1798, also typifies the final fall of Babylon, for the papal power is prophetically spiritual Babylon. The papacy fell in 1798, and Revelation chapter eighteen outlines its final fall. In Daniel chapter eleven, and verse forty-five, the papacy, represented there as the king of the north, comes to its end with none to help. This takes place when probation closes, for verses forty-five of chapter eleven, and verse one of chapter twelve, represent the same history.

«Бархостан ва суқут»-и мамолике, ки дар китобҳои Дониёл ва Ваҳй тасвир шудаанд, меҳвари равиши дуруст ба омӯзиши нубувват мебошанд. Суқути Бобил бо суқути Бобили Нимруд дар Ҳастӣ боби ёздаҳ намунавор нишон дода мешавад. Сипас, дар Дониёл боби панҷ, Бобил боз суқут мекунад. Таърихи бархостани папагӣ ба қудрат дар соли 538 ва суқути баъдии он дар соли 1798 низ суқути ниҳоии Бобилро намунавор нишон медиҳад, зеро қудрати папагӣ аз назари нубувват Бобили рӯҳонӣ аст. Папагӣ дар соли 1798 суқут кард, ва Ваҳй боби ҳаждаҳ суқути ниҳоии онро баён мекунад. Дар Дониёл боби ёздаҳ, ояти чиҳилу панҷ, папагӣ, ки дар он ҷо ҳамчун подшоҳи шимол муаррифӣ шудааст, ба анҷоми худ мерасад ва ҳеҷ касе барои ёрии он нахоҳад буд. Ин ҳангоме рӯй медиҳад, ки муҳлати имтиёз ба поён мерасад, зеро ояти чиҳилу панҷи боби ёздаҳ ва ояти якуми боби дувоздаҳ як таърихи воҳидро ифода мекунанд.

> And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. Daniel 11:45, 12:1.

> Ва ӯ хаймаҳои қасри худро миёни баҳрҳо бар кӯҳи муқаддаси ҷалол хоҳад барафрошт; вале ба анҷоми худ хоҳад расид, ва ҳеҷ кас ӯро ёрӣ нахоҳад кард. Ва дар он вақт Микоил, он амири бузурге, ки барои фарзандони қавми ту меистад, бар хоҳад хост; ва замони тангие хоҳад буд, ки монанди он аз замоне ки халқе вуҷуд дошт то ҳамон вақт ҳаргиз набудааст; ва дар он вақт қавми ту раҳо хоҳад шуд, ҳар касе ки дар китоб навишта ёфт шавад. Дониёл 11:45; 12:1.

The message of the second angel is structured upon the fact that Babylon has fallen twice. Literal Babylon, represented by Nimrod and Belshazzar fell twice, and spiritual Babylon fell in 1798, and does so again, when human probation closes.

Паёми фариштаи дуюм бар он воқеият бино ёфтааст, ки Бобил ду бор суқут кардааст. Бобили айнӣ, ки бо Нимруд ва Балшасар муаррифӣ мешавад, ду бор суқут кард; ва Бобили рӯҳонӣ дар соли 1798 суқут кард ва боз ҳам ҳангоми анҷом ёфтани муҳлати озмоиши инсон чунин мекунад.

> And there followed another angel, saying, Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication. Revelation 14:8.

> Ва фариштаи дигаре аз пайи ӯ омада, мегуфт: «Бобили бузург фурӯ афтод, фурӯ афтод, он шаҳри азим, зеро ки ҳамаи халқҳоро аз майи ғазаби зинои худ нӯшонид». Ваҳй 14:8.

The repetition of the fall of Babylon in the second angel provides the prophetic justification for identifying the doubling of words and phrases within the Scriptures as a symbol of the combined messages of the second angel and the Midnight Cry. It also upholds the principle identified by Sister White, concerning the study of prophecy being based upon the rise and fall of the kingdoms represented in the books of Daniel and Revelation. It illustrates the concept that to understand the fall of Babylon, the student of prophecy must bring together all of Babylon’s falls, “line upon line,” to establish the correct prophetic message of the final fall of Babylon.

Такрор шудани суқути Бобил дар паёми фариштаи дуюм асоси нубувватиро барои муайян кардани он фароҳам меоварад, ки дучанд шудани калимаҳо ва ибораҳо дар дохили Навиштаҳо рамзи паёмҳои муттаҳидаи фариштаи дуюм ва Нидои Нимашаб мебошад. Ҳамчунин он принсиперо, ки Хоҳар Уайт муайян кардааст, тасдиқ менамояд, яъне ки омӯзиши нубувват бояд бар болоравӣ ва суқути подшоҳиҳое асос ёбад, ки дар китобҳои Дониёл ва Ваҳй тасвир шудаанд. Он мафҳумеро нишон медиҳад, ки барои дарк кардани суқути Бобил, донишҷӯи нубувват бояд ҳамаи суқутҳои Бобилро «сатр бар сатр» бо ҳам биёварад, то паёми дурусти нубувватии суқути ниҳоии Бобилро барқарор созад.

Babylon falling twice in the message of the second angel, is based upon the prophetic rule which identifies that truth is established upon the testimony of two witnesses. The doubling of Babylon’s fall within the message, represents the prophetic methodology that is identified in the Bible as the latter rain. That sacred methodology, which is the latter rain, is the application of bringing various lines of prophecy together “line upon line.” When employed by the student of prophecy, the methodology establishes the “message” of the latter rain. The latter rain message that is established through the application of the sacred methodology, is thereafter proclaimed in the combined prophetic histories of the second angel and the Midnight Cry. This was true in the history of the movement of the first angel, and it is true today, in the history of the movement of the third angel.

Ду бор афтодани Бобил дар паёми фариштаи дуюм бар пояи он қоидаи набавӣ қарор дорад, ки муайян месозад ҳақиқат бар шаҳодати ду шоҳид устувор мегардад. Такрор шудани суқути Бобил дар дохили ин паём, он усули набавиро ифода мекунад, ки дар Китоби Муқаддас ҳамчун борони охир шинохта шудааст. Он усули муқаддас, ки ҳамон борони охир аст, татбиқи ба ҳам овардани хатҳои гуногуни нубувват «хат бар хат» мебошад. Ҳангоме ки ин усул аз ҷониби донишомӯзи нубувват ба кор бурда мешавад, он «паём»-и борони охирро устувор месозад. Паёми борони охир, ки тавассути татбиқи он усули муқаддас устувор мегардад, баъдан дар таърихҳои якҷояшудаи набавии фариштаи дуюм ва Фарёди Нимашаб эълон карда мешавад. Ин дар таърихи ҳаракати фариштаи якум дуруст буд, ва имрӯз низ, дар таърихи ҳаракати фариштаи сеюм, дуруст аст.

Chapters four and five of the book of Daniel, represent the line of history which covers the rise and beginning of Babylon, represented by Nebuchadnezzar in chapter four, and then the fall and ending of Babylon, represented by Belshazzar in chapter five. Together they produce one prophetic line. The prophetic line produced by those two chapters is to be laid over the top of Daniel chapters one through three, in order to establish the latter rain message.

Бобҳои чаҳор ва панҷуми китоби Дониёл хатти таърихеро ифода мекунанд, ки авҷгирӣ ва оғози Бобилро, ки дар боби чорум бо Набукаднесар намояндагӣ шудааст, ва сипас суқут ва анҷоми Бобилро, ки дар боби панҷум бо Белшасар намояндагӣ шудааст, дар бар мегирад. Онҳо якҷоя як хати ягонаи нубувватиро ба вуҷуд меоранд. Хати нубувватие, ки аз ҷониби он ду боб ба вуҷуд оварда шудааст, бояд бар болои бобҳои якум то сеюми Дониёл гузошта шавад, то паёми борони охирон муқаррар гардад.

The two chapters present the fall and rising again of Nebuchadnezzar and the fall and destruction of Belshazzar, and therefore present the fall of Babylon in the beginning and ending of the line. The line of prophecy created by the two chapters is structured upon Babylon falling, rising, and then falling again. That fact alone identifies that those two chapters represent the message of the second angel. The two chapters represent the history of the earth beast of Revelation thirteen, and in that history the message of the second angel and Midnight Cry is twice proclaimed.

Ин ду боб суқут ва боз бархостани Набукаднесар ва суқуту ҳалокати Белшасарро пешкаш менамоянд, ва бинобар ин суқути Бобилро дар оғоз ва анҷоми ин силсила нишон медиҳанд. Хатти нубуввате, ки аз ҷониби ин ду боб ба вуҷуд оварда шудааст, бар он сохта шудааст, ки Бобил суқут мекунад, бармехезад, ва сипас боз суқут мекунад. Танҳо ҳамин воқеият муайян месозад, ки он ду боб паёми фариштаи дуюмро намояндагӣ мекунанд. Ин ду боб таърихи ҳайвони заминии Ваҳйи сездаҳро намояндагӣ мекунанд, ва дар он таърих паёми фариштаи дуюм ва Нидои Нимашаб ду бор эълон карда мешавад.

Therefore, before we begin our consideration of chapters four and five of Daniel, we will identify the sacred methodology which is the latter rain, and then by employing that methodology we will identify the message of the latter rain.

Пас, пеш аз он ки баррасии бобҳои чорум ва панҷуми Дониёлро оғоз намоем, мо он усули муқаддасеро, ки борони охирин аст, муайян хоҳем кард; ва сипас, бо ба кор бурдани ҳамон усул, паёми борони охиринро муайян хоҳем намуд.

A significant waymark of the history of the first and second angel was the methodology represented by William Miller’s rules of prophetic interpretation. Those rules were used by men to identify the message of the Midnight Cry, and that message was the latter rain message for that history. A significant waymark of the history of the third angel is the methodology represented as “Prophetic Keys”. Those rules are to be used in conjunction with the rules of William Miller to identify the message of the Midnight Cry in our current history, and the message that is now being established by those rules is the latter rain message of the last days. Miller’s rules represent the early rain in the prophetic history of the earth beast, and those rules combined with the “Prophetic Keys” represent the latter rain in the prophetic history of the earth beast.

Нишони муҳимми таърихи фариштаи якум ва дуюм методологияе буд, ки дар қоидаҳои Уилям Миллер оид ба тафсири нубувват таҷассум ёфтааст. Он қоидаҳо аз ҷониби одамон барои муайян кардани паёми Нидои Нимаишаб истифода шуданд, ва он паём барои он таърих паёми борони охир буд. Нишони муҳимми таърихи фариштаи сеюм методологияест, ки ҳамчун «Калидҳои Нубувват» муаррифӣ мешавад. Он қоидаҳо бояд дар якҷоягӣ бо қоидаҳои Уилям Миллер барои муайян кардани паёми Нидои Нимаишаб дар таърихи кунунии мо истифода шаванд, ва паёме, ки ҳоло тавассути он қоидаҳо барқарор мегардад, паёми борони охирини рӯзҳои охир аст. Қоидаҳои Миллер борони барвақтро дар таърихи нубувватии ҳайвони замин ифода мекунанд, ва он қоидаҳо, дар якҷоягӣ бо «Калидҳои Нубувват», борони охирро дар таърихи нубувватии ҳайвони замин ифода мекунанд.

The latter rain is the methodology employed to produce the message. There are those who are deceived because they seek for the latter rain experience, without first seeking the message that produces the experience. The Pentecostal churches of Christianity are a clear example of that deception. That same type of misguided direction is available to those who do seek for the latter rain message, but refuse to seek for the methodology that identifies and establishes the latter rain message. Without the correct methodology, the correct message cannot be identified. Without the correct message, the correct experience is an impossibility.

Борони охирон ҳамон усулест, ки барои ба вуҷуд овардани паём ба кор бурда мешавад. Баъзеҳо фирефта мешаванд, зеро онҳо таҷрибаи борони охиронро меҷӯянд, бе он ки аввал паёмеро ҷустуҷӯ кунанд, ки он таҷрибаро ба вуҷуд меоварад. Калисоҳои пантикостии масеҳият намунаи равшани ҳамин фиреб мебошанд. Ҳамин гуна самти нодуруст инчунин барои касоне низ имконпазир аст, ки воқеан паёми борони охиронро меҷӯянд, вале аз ҷустуҷӯи он усуле сарпечӣ мекунанд, ки паёми борони охиронро муайян ва барқарор месозад. Бе усули дуруст, паёми дурустро муайян кардан мумкин нест. Бе паёми дуруст, таҷрибаи дуруст номумкин аст.

The significance of this biblical fact goes unrecognized by most, for they have never considered the possibility that there is one right way to study the Bible, and that there are many wrong ways to study the Bible. The wrong way to study the Bible, that is by far the most often chosen, is to trust other men’s opinions of what the Bible teaches. It is such a common issue with men, that every church organizes a system to address this falsely perceived need of their flocks. That false need, produces the false work of establishing a system of leaders who are identified as the spiritual experts of biblical understanding that will correctly direct the understanding of the untrained flock. The Bible does identify a very organized system for the structure of a church, which includes elders, prophets and teachers, but the Bible never endorses the corruption of church organization that produces a system of leaders who have been ordained to identify what is or what isn’t truth, and thereafter, who is and who isn’t a heretic.

Аҳамияти ин воқеияти Китоби Муқаддасро аксарият дарк намекунанд, зеро онҳо ҳеҷ гоҳ эҳтимоли онро ба назар нагирифтаанд, ки барои омӯхтани Китоби Муқаддас як роҳи дуруст вуҷуд дорад ва барои омӯхтани он роҳҳои бисёри нодуруст низ ҳастанд. Роҳи нодурусти омӯхтани Китоби Муқаддас, ки аз ҳама бештар интихоб мешавад, ин аст, ки ба андешаҳои дигарон дар бораи он чи Китоби Муқаддас таълим медиҳад, эътимод карда шавад. Ин масъала дар миёни одамон чунон маъмул аст, ки ҳар калисо барои бартараф намудани ин ниёзи бардурӯғона даркшудаи рамаи худ низоме ташкил медиҳад. Он ниёзи бардурӯғ, кори бардурӯғи таъсис додани низоме аз роҳбаронро ба вуҷуд меорад, ки ҳамчун мутахассисони рӯҳонии фаҳмиши Китоби Муқаддас шинохта мешаванд ва гӯё фаҳмиши рамаи бетаҷрибаро ба таври дуруст роҳнамоӣ хоҳанд кард. Китоби Муқаддас воқеан низоми бисёр муназзамеро барои сохтори калисо муайян мекунад, ки пирон, анбиё ва муаллимонро дар бар мегирад, аммо Китоби Муқаддас ҳаргиз он фасоди ташкили калисоро тасдиқ намекунад, ки низоме аз роҳбаронро ба вуҷуд меорад, ки таъйин шудаанд то муайян созанд, ки чӣ ҳақиқат ҳаст ё нест, ва баъд аз он, кӣ бидъаткор аст ё нест.

> Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. 2 Timothy 2:15.

> Кӯшиш намо, ки худро назди Худо мақбул нишон диҳӣ, ҳамчун коргаре ки шармсор шудан лозим надорад ва каломи ростиро дуруст баён мекунад. 2 Тимотиюс 2:15.

A church leader is to exhort, rebuke, teach and guard against false doctrines and those who promote the false doctrines, but we are each to “study to show” ourselves “approved unto God,” by “rightly dividing the word of truth.” In doing so, we must know the methodology that the Bible identifies as the correct way to rightly divide the word of truth. The book of Isaiah sets forth these issues in the context of the latter rain, so it is there that we will begin.

Роҳбари калисо бояд панд диҳад, мазаммат намояд, таълим диҳад ва аз таълимоти дурӯғин ва аз касоне ки он таълимоти дурӯғинро тарғиб мекунанд, ҳифз кунад, вале ҳар яки мо бояд «кӯшиш намоем, ки» худро «ба Худо писандида нишон диҳем», бо он ки «каломи ростиро дуруст тақсим» мекунем. Барои ин, мо бояд он усулеро бидонем, ки Китоби Муқаддас онро ҳамчун роҳи дурусти дуруст тақсим кардани каломи ростӣ муайян мекунад. Китоби Ишаъё ин масъалаҳоро дар заминаи борони охирин баён мекунад, бинобар ин мо аз ҳамон ҷо оғоз хоҳем кард.

> In that day the Lord with his sore and great and strong sword shall punish leviathan the piercing serpent, even leviathan that crooked serpent; and he shall slay the dragon that is in the sea. In that day sing ye unto her, A vineyard of red wine. I the Lord do keep it; I will water it every moment: lest any hurt it, I will keep it night and day. Fury is not in me: who would set the briers and thorns against me in battle? I would go through them, I would burn them together. Or let him take hold of my strength, that he may make peace with me; and he shall make peace with me. He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him? In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Yet the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will shew them no favour. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall beat off from the channel of the river unto the stream of Egypt, and ye shall be gathered one by one, O ye children of Israel. And it shall come to pass in that day, that the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria, and the outcasts in the land of Egypt, and shall worship the Lord in the holy mount at Jerusalem. Isaiah 27:1–13.

> Дар он рӯз Худованд бо шамшери сахт ва бузург ва тавонои Худ левиётонро, он мори тезравро, ҷазо хоҳад дод, яъне левиётонро, он мори каҷро; ва аждаҳоро, ки дар баҳр аст, хоҳад кушт. Дар он рӯз ба вай суруд хонед: «Токзори шароби сурх». Ман, Худованд, онро нигоҳ медорам; ҳар лаҳза онро об медиҳам; мабодо касе ба он осеб расонад, шабу рӯз онро посбонӣ хоҳам кард. Ғазаб дар Ман нест; кист, ки хорҳо ва хасҳоро дар ҷанг бар зидди Ман барпо кунад? Ман аз миёни онҳо хоҳам гузашт, онҳоро якҷоя хоҳам сӯзонд. Ё бигзор ба қуввати Ман даст ёзад, то бо Ман сулҳ кунад; ва бо Ман сулҳ хоҳад кард. Ӯ сабаб хоҳад шуд, ки омадگان аз Яъқуб реша давонанд: Исроил хоҳад шукуфт ва навда хоҳад баровард, ва рӯи ҷаҳонро аз мева пур хоҳад кард. Оё Ӯ вайро задааст, чунон ки занандагони вайро зада буд? Ё вай кушта шудааст мувофиқи куштори онҳое ки аз дасти вай кушта шудаанд? Ба андоза, ҳангоме ки он пеш меравад, Ту бо он баҳс хоҳӣ кард; Ӯ дар рӯзи боди шарқӣ боди сахти Худро бозмедорад. Бинобар ин, бо ҳамин гуноҳи Яъқуб пок карда хоҳад шуд; ва ҳамаи меваи бартараф шудани гуноҳи вай ҳамин аст: вақте ки вай ҳамаи сангҳои қурбонгоҳро мисли сангҳои оҳак, ки шикаста-пора шудаанд, хоҳад сохт, бешаҳои бутпарастӣ ва бутҳо дигар барпо нахоҳанд монд. Аммо шаҳри ҳисордор вайрон хоҳад шуд, ва маскан тарк карда хоҳад шуд, ва мисли биёбон гузошта хоҳад шуд; дар он ҷо гӯсола хоҳад чарид, ва дар он ҷо хоҳад хобид, ва шохаҳояшро хоҳад хӯрд. Вақте ки навдаҳояш хушк шаванд, онҳоро хоҳанд шикаст; занон меоянд ва онҳоро оташ мезананд; зеро ин қавме беидрок аст; бинобар ин, Он ки онҳоро офаридааст, ба онҳо раҳм нахоҳад кард, ва Он ки онҳоро ба вуҷуд овардааст, ба онҳо илтифот нахоҳад намуд. Ва дар он рӯз чунин хоҳад шуд, ки Худованд аз маҷрои дарё то наҳри Миср кӯфта ҷудо хоҳад кард, ва шумо, эй банӣ-Исроил, як ба як ҷамъ оварда хоҳед шуд. Ва дар он рӯз чунин хоҳад шуд, ки карнаи бузург навохта хоҳад шуд, ва онҳое ки дар замини Ашшур дар ҳоли ҳалокат буданд, ва рондашудагон дар замини Миср, хоҳанд омад ва Худовандро бар кӯҳи муқаддас дар Уршалим саҷда хоҳанд кард. Ишаъё 27:1–13.

In the previous articles, we have repeatedly addressed the “ensign” that is lifted up to call God’s other children out of Babylon. The last verse of Isaiah chapter twenty-seven, addresses the work of the ensign when it says “the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria.” Assyria is a symbol of Babylon in the last days, and those that hear the warning message to come out of Babylon in the verse, come and worship with those represented as the one hundred and forty-four thousand who are prophetically located at “the holy mount at Jerusalem.”

Дар мақолаҳои пешин мо борҳо ба «нишон»-е муроҷиат карда будем, ки бардошта мешавад, то дигар фарзандони Худоро аз Бобил берун бихонад. Охирин ояти боби бисту ҳафтуми Ишаъё кори ин нишонро мавриди баррасӣ қарор медиҳад, вақте ки мегӯяд: «карнаи бузург навохта хоҳад шуд, ва онҳое хоҳанд омад, ки дар замини Ашшур наздики ҳалок шудан буданд». Ашшур рамзи Бобил дар айёми охир аст, ва онҳое ки паёми ҳушдордиҳандаро барои аз Бобил берун омадан дар ин оят мешунаванд, меоянд ва бо онҳое ибодат мекунанд, ки ҳамчун як саду чилу чор ҳазор муаррифӣ шудаанд ва аз ҷиҳати набавӣ дар «кӯҳи муқаддас дар Ерусалим» ҷой дода шудаанд.

The verse says, “and it shall come to pass in that day.” “That day,” which is the day when the second voice of Revelation chapter eighteen, calls God’s other children out of Babylon, is the setting for the entire chapter. The second voice of Revelation chapter eighteen, cries at the Sunday law, when the whore of Tyre is remembered.

Оят мегӯяд: «ва дар он рӯз чунин хоҳад шуд». «Он рӯз», ки рӯзе аст, ки дар он овози дуюми боби ҳаждаҳуми Ваҳй фарзандони дигари Худоро аз Бобил фаро мехонад, заминаи тамоми боб мебошад. Овози дуюми боби ҳаждаҳуми Ваҳй дар вақти қонуни якшанбе нидо мекунад, ҳангоме ки фоҳишаи Сур ба ёд оварда мешавад.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Revelation 18:4, 5.

> Ва овози дигареро аз осмон шунидам, ки мегуфт: Аз миёни вай берун оед, эй қавми Ман, мабодо дар гуноҳҳои вай шарик гардед ва аз балоҳои вай насиб ёбед. Зеро гуноҳҳои вай то ба осмон расидаанд, ва Худо бадиҳои вайро ба ёд овардааст. Ваҳй 18:4, 5.

Isaiah chapter twenty-seven, begins by identifying the same day that the chapter ends with, when it says, “In that day the Lord with his sore and great and strong sword shall punish leviathan the piercing serpent, even leviathan that crooked serpent; and he shall slay the dragon that is in the sea.”

Боби бисту ҳафтуми Ишаъё бо муайян сохтани ҳамон рӯзе оғоз меёбад, ки боб бо он анҷом меёбад, вақте ки мегӯяд: «Дар он рӯз Худованд бо шамшери сахт ва бузург ва қавии Худ худ левиётони мори тезгузар, яъне левиётони мори каҷро ҷазо хоҳад дод; ва аждаҳоро, ки дар баҳр аст, хоҳад кушт».

At the Sunday law God’s executive, retributive judgment begins upon the kingdoms of the dragon (the United Nations), the beast (the papacy) and the false prophet (the United States). At the Sunday law the false prophet is overthrown as the sixth kingdom of Bible prophecy, and national apostasy produces national ruin. The Sunday law is where God’s executive judgments begin to fall upon the dragon, who is Satan (and whose earthly kingdom is represented as the dragon), the beast and the false prophet. It is a progressive punishment, that begins at the Sunday law. The beginning and the ending of chapter twenty-seven of Isaiah is the Sunday law, and the chapter represents specific issues that are directly connected with the history that leads up to and follows after the Sunday law.

Ҳангоми ҷорӣ шудани қонуни якшанбе, доварии иҷроӣ ва қасосгирандаи Худо бар подшоҳиҳои аждаҳо (Созмони Милали Муттаҳид), ҳайвон (попигарӣ) ва пайғамбари дурӯғин (Иёлоти Муттаҳида) оғоз меёбад. Ҳангоми қонуни якшанбе пайғамбари дурӯғин ҳамчун подшоҳии шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас сарнагун мешавад, ва муртадии миллӣ вайронии миллиро ба вуҷуд меорад. Қонуни якшанбе ҳамон ҷоест, ки довариҳои иҷроии Худо бар аждаҳо, ки ӯ Шайтон аст (ва подшоҳии заминии ӯ ҳамчун аждаҳо муаррифӣ шудааст), ҳайвон ва пайғамбари дурӯғин оғоз ба фурӯ рехтан мекунанд. Ин ҷазои тадриҷист, ки аз қонуни якшанбе оғоз меёбад. Оғоз ва анҷоми боби бисту ҳафтуми Ишаъё қонуни якшанбе аст, ва ин боб масъалаҳои мушаххасеро тасвир мекунад, ки бевосита бо таърихе вобастаанд, ки то қонуни якшанбе мерасонад ва пас аз қонуни якшанбе идома меёбад.

We are considering chapter twenty-seven, for it establishes the prophetic setting for chapters twenty-eight and twenty-nine. In those chapters we will find the definition of the latter rain as a methodology, which will allow us to understand the significance of laying chapters four and five of Daniel over the top of chapters one through three of Daniel. After Isaiah chapter twenty-seven, identifies the beginning of the progressive punishment of the dragon’s kingdom, he records that in that period of time, God’s people are commanded to “sing unto her.” Sing unto who?

Мо боби бисту ҳафтумро баррасӣ мекунем, зеро он заминаи нубувватиро барои бобҳои бисту ҳаштум ва бисту нӯҳум муқаррар месозад. Дар он бобҳо мо таърифи борони охирро ҳамчун як усул хоҳем ёфт, ки ба мо имкон хоҳад дод аҳамияти бар болои бобҳои якум то сеюми Дониёл гузоштани бобҳои чорум ва панҷуми Дониёлро дарк намоем. Пас аз он ки боби бисту ҳафтуми Ишаъё оғози ҷазодиҳии тадриҷии подшоҳии аждаҳоро муайян мекунад, ӯ сабт менамояд, ки дар он давраи вақт ба қавми Худо амр дода мешавад, ки «ба ӯ суруд хонед». Ба кӣ суруд хонед?

The answer of who is to be sung to is in the title of the song, for they are to sing “a vineyard of red wine, that the Lord keeps.” The story of the vineyard is the story of God’s people, and it is first mentioned by Isaiah in chapter five.

Посухи ин савол, ки ба кӣ бояд суруд хонда шавад, дар унвони суруд аст, зеро онҳо бояд «дар бораи токзори шароби сурх, ки Худованд онро нигаҳ медорад», суруд бихонанд. Қиссаи токзор қиссаи қавми Худост, ва онро Ишаъё нахустин бор дар боби панҷум ёд мекунад.

> Now will I sing to my wellbeloved a song of my beloved touching his vineyard. My wellbeloved hath a vineyard in a very fruitful hill: And he fenced it, and gathered out the stones thereof, and planted it with the choicest vine, and built a tower in the midst of it, and also made a winepress therein: and he looked that it should bring forth grapes, and it brought forth wild grapes. And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt me and my vineyard. What could have been done more to my vineyard, that I have not done in it? wherefore, when I looked that it should bring forth grapes, brought it forth wild grapes? And now go to; I will tell you what I will do to my vineyard: I will take away the hedge thereof, and it shall be eaten up; and break down the wall thereof, and it shall be trodden down: And I will lay it waste: it shall not be pruned, nor digged; but there shall come up briers and thorns: I will also command the clouds that they rain no rain upon it. For the vineyard of the Lord of hosts is the house of Israel, and the men of Judah his pleasant plant: and he looked for judgment, but behold oppression; for righteousness, but behold a cry. Isaiah 5:1–5.

> Акнун барои маҳбуби худ суруде хоҳам суруд — суруди маҳбубам дар бораи токистони ӯ. Маҳбуби ман токистоне бар теппаи бисёр ҳосилхез дошт; ва онро иҳота кард, ва сангҳояшро аз он берун овард, ва онро бо беҳтарин навъи ток шинонд, ва дар миёни он бурҷе бино кард, ва ҳамчунин дар он чархушти ангур сохта буд; ва умед дошт, ки ангур оварад, аммо ангури ваҳшӣ овард. Ва акнун, эй сокинони Уршалим ва эй мардони Яҳудо, илтимос, миёни ман ва токистонам доварӣ кунед. Ба токистони ман боз чӣ коре метавонист карда шавад, ки ман дар он накарда бошам? Пас чаро, ҳангоме ки ман интизор будам, ки ангур оварад, ангури ваҳшӣ овард? Ва акнун биёед, ба шумо мегӯям, ки бо токистони худ чӣ хоҳам кард: паноҳгоҳи онро хоҳам гирифт, ва он фурӯ бурда хоҳад шуд; девори онро фурӯ хоҳам рехт, ва он поймол хоҳад гардид; ва онро вайрон хоҳам кард: на бурида хоҳад шуд ва на канда; балки хору хас ва тиканҳо дар он хоҳад рӯид; ва ба абрҳо низ амр хоҳам дод, ки бар он борон наборонанд. Зеро токистони Худованди лашкарҳо хонаи Исроил аст, ва мардони Яҳудо ниҳоли дилписанди Ӯянд; ва Ӯ мунтазири доварии одилона буд, вале инак зулм; мунтазири росткорӣ буд, вале инак фарёд. Ишаъё 5:1–5.

In the history of the Sunday law crisis, God’s people are to sing the song of the vineyard to God’s people, for the song says, “And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt me and my vineyard.” The song of the vineyard is the song identifying the passing by of a former covenant people, while God enters into covenant with those whom Peter says were “in time past were not a people, but are now the people of God.” It identifies that no rain has fallen upon the vineyard, thus identifying the work of Elijah who comes in that period of time, and who alone can produce rain during that period. We know the song is about the passing by of a covenant people, for the song of the vineyard was sung by Christ to ancient Israel, in the period that ancient Israel was being passed by, while God was simultaneously entering into covenant with spiritual Israel.

Дар таърихи буҳрони қонуни якшанбе, қавми Худо бояд суруди токзорро ба қавми Худо бихонанд, зеро суруд мегӯяд: «Ва акнун, эй сокинони Уршалим ва эй мардуми Яҳудо, хоҳишмандам, дар миёни Ман ва токзори Ман доварӣ кунед». Суруди токзор сурудест, ки канор гузошта шудани қавми пешини аҳдро муайян месозад, дар ҳоле ки Худо бо касоне аҳд мебандад, ки Петрус дар бораи онҳо мегӯяд: «замоне қавм набудед, вале ҳоло қавми Худо ҳастед». Он нишон медиҳад, ки бар токзор бороне нозил нашудааст, ва ба ин васила кори Илёсро, ки дар ҳамон давраи вақт меояд ва танҳо ӯ метавонад дар он давра борон ба вуҷуд оварад, муайян месозад. Мо медонем, ки ин суруд дар бораи канор гузошта шудани як қавми аҳд аст, зеро суруди токзорро Масеҳ ба Исроили қадим дар он даврае суруд, ки Исроили қадим канор гузошта мешуд, дар ҳоле ки Худо ҳамзамон бо Исроили рӯҳонӣ ба аҳд медаромад.

> Hear another parable: There was a certain householder, which planted a vineyard, and hedged it round about, and digged a winepress in it, and built a tower, and let it out to husbandmen, and went into a far country: And when the time of the fruit drew near, he sent his servants to the husbandmen, that they might receive the fruits of it. And the husbandmen took his servants, and beat one, and killed another, and stoned another. Again, he sent other servants more than the first: and they did unto them likewise. But last of all he sent unto them his son, saying, They will reverence my son. But when the husbandmen saw the son, they said among themselves, This is the heir; come, let us kill him, and let us seize on his inheritance. And they caught him, and cast him out of the vineyard, and slew him. When the lord therefore of the vineyard cometh, what will he do unto those husbandmen? They say unto him, He will miserably destroy those wicked men, and will let out his vineyard unto other husbandmen, which shall render him the fruits in their seasons. Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. And when the chief priests and Pharisees had heard his parables, they perceived that he spake of them. Matthew 21:33–45.

> Масали дигареро бишнавед: Соҳибхонае буд, ки токзоре шинонд, ва гирди онро девор кашид, ва дар он чархи шароб сохт, ва бурҷе бино кард, ва онро ба боғдорон ба иҷора дод, ва ба кишвари дуре рафт. Ва чун вақти мева наздик шуд, ғуломони худро назди он боғдорон фиристод, то меваи онро бигиранд. Аммо боғдорон ғуломони ӯро гирифта, якеашонро заданд, дигареро куштанд, ва дигареро сангсор карданд. Боз ғуломони дигареро, бештар аз аввал, фиристод; ва бо онҳо низ ҳамон тавр рафтор карданд. Аммо охир аз ҳама писари худро назди онҳо фиристод ва гуфт: «Ба писари ман эҳтиром хоҳанд кард». Лекин чун боғдорон писарро диданд, дар миёни худ гуфтанд: «Ин ворис аст; биёед, ӯро бикушем ва мероси ӯро соҳиб шавем». Ва ӯро гирифта, аз токзор берун андохтанд ва куштанд. Пас, ҳангоме ки соҳиби токзор ояд, бо он боғдорон чӣ хоҳад кард? Ба Ӯ гуфтанд: «Он бадкоронро ба сахтӣ ҳалок хоҳад кард, ва токзори худро ба боғдорони дигар ба иҷора хоҳад дод, ки меваи онро дар мавсимҳои худ ба ӯ хоҳанд дод». Исо ба онҳо гуфт: «Оё ҳеҷ гоҳ дар Навиштаҳо нахондаед: “Санге, ки бинокорон рад карданд, ҳамон санг сари кунҷ гардидааст; ин аз ҷониби Худованд шудааст, ва дар назари мо аҷоиб аст”? Бинобар ин ба шумо мегӯям, ки Малакути Худо аз шумо гирифта шуда, ба қавме дода хоҳад шуд, ки меваҳои онро меоварад. Ва ҳар кӣ бар ин санг афтад, шикаста хоҳад шуд; аммо ҳар касе ки он бар вай афтад, ӯро маҳв хоҳад кард». Ва чун саркоҳинон ва фарисиён масалҳои Ӯро шуниданд, дарёфтанд, ки Ӯ дар бораи онҳо сухан мегӯяд. Матто 21:33–45.

When Jesus sang the song of God’s vineyard to ancient Israel, they were so drawn into the logic and strength of the message, that when Jesus asked the quibbling Jews, what the Lord of the vineyard would do to those who slew the Son, they could not help but provide the correct answer, when they said, “He will miserably destroy those wicked men, and will let out his vineyard unto other husbandmen, which shall render him the fruits in their seasons.”

Вақте ки Исо суруди токзори Худоро ба Исроили қадим сароид, онҳо чунон ба мантиқ ва қуввати ин паём ҷалб шуданд, ки вақте Исо аз яҳудиёни баҳсҷӯ пурсид, ки соҳиби токзор бо онҳое ки Писарро куштанд, чӣ хоҳад кард, онҳо натавонистанд ҷуз ҷавоби дурустро бидиҳанд, он гоҳ ки гуфтанд: «Ӯ он бадкоронро ба сахтӣ ҳалок хоҳад кард, ва токзори худро ба деҳқонони дигар хоҳад супурд, ки меваҳои онро дар мавсими худ ба ӯ хоҳанд дод».

Jesus then immediately added another verse to the song, when he sang about the rejected stone, and pulled their answer together with the closing stanza when he stated, “Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.” The “grinding him to powder,” echoes Isaiah twenty-seven making “all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up.” Both are references to the work of revival carried out by Josiah, who symbolized those in the last days that rediscover the “seven times”, which is the stumbling stone that crushes those who refuse to find it precious.

Сипас Исо дарҳол ба он суруд байти дигаре афзуд, вақте ки дар бораи санги радшуда суруд хонд, ва ҷавоби онҳоро бо банди хотимавӣ ба ҳам овард, ҳангоме ки гуфт: «Бинобар ин ба шумо мегӯям: Малакути Худо аз шумо гирифта шуда, ба қавме дода хоҳад шуд, ки самараи онро меоварад. Ва ҳар кӣ бар ин санг афтад, шикаста хоҳад шуд; аммо бар ҳар кӣ он афтад, вайро кӯфта хок хоҳад кард». Ин ибораи «кӯфта хок хоҳад кард» садои акси Ишаъё бисту ҳафт аст, ки мегӯяд: «ҳамаи сангҳои қурбонгоҳ мисли сангҳои оҳаке хоҳанд шуд, ки пора-пора зада шудаанд; ашераҳо ва бутҳо қоим нахоҳанд монд». Ҳар ду ба кори эҳёе ишора мекунанд, ки онро Йӯшиё анҷом дод, ва ӯ рамзи касонест дар айёми охир, ки «ҳафт замон»-ро аз нав кашф мекунанд, ки ҳамон санги пешпоест, ки онҳоеро, ки аз гаронбаҳо шуморидани он сар мекашанд, дарҳам мешиканад.

In the day of the Sunday law, as represented in Isaiah chapter twenty-seven, those who “in time past were not a people,” are to sing the song of the Lord’s vineyard of red wine. These articles have often identified that there is no third message, without a first and a second message. The Sunday law is the third message, and the day of the Sunday law includes the history of the first and second messages. In chapter twenty-seven of Isaiah, the Sunday law is identifying the period represented in Daniel chapter one, and then again in Daniel chapters one through three. Prophetically, the day of the Sunday law in chapter twenty-seven is identifying the history of September 11, 2001, when the first message was empowered through to the soon-coming Sunday law.

Дар рӯзи қонуни якшанбе, чунон ки дар боби бисту ҳафтуми Ишаъё тасвир шудааст, онҳое ки «дар замонҳои гузашта қавме набуданд», бояд суруди токзори шароби сурхи Худовандро бихонанд. Ин мақолаҳо борҳо нишон додаанд, ки паёми сеюм бе паёми якум ва дуюм вуҷуд надорад. Қонуни якшанбе худи паёми сеюм аст, ва рӯзи қонуни якшанбе таърихи паёмҳои якум ва дуюмро дар бар мегирад. Дар боби бисту ҳафтуми Ишаъё, қонуни якшанбе давраеро муайян мекунад, ки дар боби якуми Дониёл тасвир ёфтааст, ва сипас боз дар бобҳои якум то сеюми Дониёл. Аз нигоҳи набувват, рӯзи қонуни якшанбе дар боби бисту ҳафтум таърихи 11 сентябри соли 2001-ро муайян мекунад, аз он вақт ки паёми якум қувват ёфт, то расидан ба қонуни якшанбеи наздик.

We will continue on in our consideration of the song that the redeemed are to proclaim in the time leading up to the point where the whore of Rome will begin to sing her song, in the next article.

Мо дар баррасии суруде, ки растагорон бояд онро дар айёме, ки то фаро расидани лаҳзае идома меёбад, ки фоҳишаи Рум суруди худро оғоз хоҳад кард, эълон намоянд, дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> And I looked, and, lo, a Lamb stood on the mount Sion, and with him an hundred forty and four thousand, having his Father’s name written in their foreheads. And I heard a voice from heaven, as the voice of many waters, and as the voice of a great thunder: and I heard the voice of harpers harping with their harps: And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God. Revelation 14:1–5.

> Ва ман назар андохтам, ва инак, Барра бар кӯҳи Сион истода буд, ва бо Ӯ яксаду чилу чор ҳазор, ки номи Падари Ӯ бар пешониҳошон навишта шуда буд. Ва овозе аз осмон шунидам, монанди овози обҳои бисёр, ва монанди овози раъди азим; ва овози навозандагонро шунидам, ки бар чангҳои худ менавохтанд. Ва онҳо гӯё суруди наверо пеши тахт, ва пеши он чор ҳайвон, ва пирон месуруданд; ва ҳеҷ кас он сурудро ёд гирифта наметавонист, ҷуз он яксаду чилу чор ҳазор, ки аз замин харида шуда буданд. Инҳоянд онҳое ки бо занон палид нашудаанд, зеро онҳо бокирагонанд. Инҳоянд онҳое ки ҳар ҷо Барра биравад, аз ақиби Ӯ мераванд. Инҳо аз миёни одамон харида шудаанд, чун навбари Худо ва Барра. Ва дар даҳони онҳо ҳеҷ макре ёфт нашуд, зеро онҳо пеши тахти Худо беайбанд. Ваҳй 14:1–5.

Back to Articles