Article

# Китоби Дониёл — Шумораи наваду ду

Ошкор сохтани нубувват: Татбиқи секаратаи шаш ояти охирини Дониёл ва нури пешрави фариштаи сеюм

Author

Jeff Pippenger

Published

February 25, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Дар ҳаракати миллерӣ афзоиши дониш кушода шуд, ва он пеш аз ҳама, вале на танҳо, протестантҳои эътирофкунандаи Иёлоти Муттаҳидаро имтиҳон кард. Сардис, калисое ки аз торикии ҳукмронии папагӣ берун меомад, ба сӯи фаҳмиши комилтари Инҷил роҳнамоӣ мешуд, ки он ҳангоме ошкор мегардид, ки муқаддасгоҳи осмонӣ дар осмон кушода шуд. Дар ҳаракати фариштаи сеюм афзоиши дониш 11 сентябри соли 2001 кушода шуд ва он адвентизми Лоодиқияро дар саросари ҷаҳон имтиҳон кард. Аз ин сабаб, ҳақиқате ки дар шаш ояти охирини Дониёл ёздаҳ тасвир ёфтааст, ва манбаи афзоиши дониш мебошад, аз ҷониби адвентизми Лоодиқия муқовимат карда шуд.

> «Он шумораи ками бинокорони содиқ бар бунёди ҳақиқӣ (1 Corinthians 3:10, 11) ҳайрон ва боздошта мешуданд, зеро партовҳои таълимоти бардурӯғ пеши роҳи корро мегирифтанд. Монанди бинокорони бар девори Ерусалим дар айёми Неҳемё, баъзеҳо омода буданд бигӯянд: “Қуввати борбардорон суст шудааст, ва партов бисёр аст; ба тавре ки мо наметавонем бино кунем.” Nehemiah 4:10. Аз муборизаи доимӣ бар зидди таъқиб, фиреб, шарорат ва ҳар монеаи дигаре, ки шайтон метавонист барои монеъ кардани пешрафти онҳо тадбир кунад, хаста шуда, баъзе касоне ки бинокорони содиқ буданд, дилсард гардиданд; ва ба хотири осоиш ва амнияти молу ҷони худ, аз бунёди ҳақиқӣ рӯй гардониданд. Дигарон бошанд, ки аз муқовимати душманони худ ҳарос надоштанд, далерона эълон карданд: “Аз онҳо натарсед: Худовандро, ки бузург ва саҳмгин аст, ба ёд оваред” (verse 14); ва онҳо ба кор идома доданд, ҳар яке бо шамшери худ бар камараш баста.» Ephesians 6:17.

> «Ҳамон рӯҳи адоват ва муқовимат ба ҳақиқат душманони Худоро дар ҳар аср илҳом бахшидааст, ва аз хизматгорони Ӯ ҳамон ҳушёрӣ ва вафодорӣ талаб карда шудааст. Суханони Масеҳ ба шогирдони аввалин ба пайравони Ӯ то поёни замон низ дахл доранд: “Он чи ба шумо мегӯям, ба ҳама мегӯям: Бедор бошед.” Марқӯс 13:37». Ҷанги Бузург, 56.

Пешниҳоди паёми шаш ояти охирини Дониёл дар муҳити хизматгузориҳои худтаъминкунандаи адвентизми Лоодиқия оғоз ёфт ва баъдан, бо гузашти вақт, бо илоҳиётшиносони маъруф (донишмандон)-и адвентизми Лоодиқия рӯ ба рӯ гардид. Силоҳҳое, ки барои кӯшиши беэътибор сохтани ин паём ба кор бурда шуданд, пайваста боиси нури бештар ва равшании дақиқтари он оятҳое мегардиданд, ки мавриди баррасӣ ва ҳамла қарор доштанд. Он ҳамлаҳо дар ниҳоят ба фаҳмишҳои нубувватие оварда расонданд, ки пештар шинохта нашуда буданд, вале баъдан муқаррар гардида, ҳамчун қисми нури пешрави фариштаи сеюм ошкор шуданд.

Миллеритон танҳо чор подшоҳии нубуввати Китоби Муқаддасро эътироф мекарданд, аммо чанде пас аз соли 1844 маълум гардид, ки Иёлоти Муттаҳида он ҳайвони заминии Ваҳй боби сездаҳ аст, ва ҳамин фаҳмиш равшан сохт, ки папагӣ танҳо ҷузъе аз подшоҳии Рум нест, балки дар асл подшоҳии панҷуми нубуввати Китоби Муқаддас мебошад.

> «Дар зери рамзҳои аждаҳои бузурги сурх, ҳайвони ваҳшии монанди паланг ва ҳайвоне бо шохҳои монанди барра, ҳукуматҳои заминӣ, ки махсусан ба поймол кардани қонуни Худо ва таъқиб намудани қавми Ӯ машғул мешуданд, ба Юҳанно нишон дода шуданд. Ҷанг то поёни замон идома меёбад. Қавми Худо, ки бо зане муқаддас ва фарзандони вай рамзгузорӣ шудаанд, ҳамчун онҳое тасвир ёфта буданд, ки бисёр дар ақаллият буданд. Дар айёми охир танҳо бақияе ҳанӯз вуҷуд дошт. Дар бораи онҳо Юҳанно чунин мегӯяд: “онҳое ки аҳкоми Худоро риоя мекунанд ва шаҳодати Исои Масеҳро доранд.”»

> «Тавассути бутпарастӣ ва сипас тавассути Папагӣ, Шайтон қудрати худро дар тӯли қарнҳои бисёр ба кор бурд, то шоҳидони аминӣ Худоро аз рӯи замин маҳв созад. Бутпарастон ва папагароён аз як рӯҳи аждаҳо бармеангехта мешуданд. Фарқи онҳо танҳо дар он буд, ки Папагӣ, бо вонамуд кардани хизмати Худо, душмани хатарноктару бераҳмтар буд. Тавассути василаи румигароӣ, Шайтон ҷаҳонро ба асорат кашид. Калисои эътирофкунандаи Худо ба сафи ин фиреб кашида шуд, ва зиёда аз ҳазор сол қавми Худо зери ғазаби аждаҳо азоб кашид. Ва ҳангоме ки Папагӣ, аз қуввати худ маҳрум гардида, маҷбур шуд аз таъқибот даст кашад, Юҳанно қудрати наверо дид, ки бармехост, то овози аждаҳоро такрор намояд ва ҳамон кори бераҳмонаву куфромези пешинаро идома диҳад. Ин қудрат, ки охирин қувваест барои ҷангидан бар зидди калисо ва шариати Худо, бо ҳайвоне, ки шохҳои баррагуна дошт, рамзӣ нишон дода шуда буд.»

> «Вале хатҳои қотеъонаи қалами нубувват дар ин манзараи осоишта тағйиротеро ошкор месозад. Ҳайвоне ки шохҳои баррамонанд дорад, бо овози аждаҳо сухан мегӯяд ва “тамоми қудрати ҳайвони аввалро дар ҳузури вай ба амал меоварад”. Нубувват эълон мекунад, ки ӯ ба сокинони замин хоҳад гуфт, ки барои ҳайвон суратеро бисозанд, ва ки “ҳама, хурду бузург, сарватманду камбағал, озоду ғуломро водор месозад, то бар дасти рости худ ё бар пешониҳои худ нишоне қабул кунанд; ва ҳеҷ кас наметавонист бихарад ё бифурӯшад, магар он касе ки нишона, ё номи ҳайвон, ё шумораи номи ӯро дошта бошад.” Ҳамин тавр протестантизм аз пайи қадамҳои папият меравад». Signs of the Times, November 1, 1899.

Вақте ки шаш ояти охирини боби ёздаҳуми Дониёл кушода шуданд, маълум гардид, ки тамоми силсилаи воқеаҳое, ки дар он шаш оят тасвир шудаанд, ба муносибатҳои се қудрате дахл доранд, ки хоҳар Уайт онҳоро тоза ҳамчун «бутпарастӣ», «попият» ва «протестантизм» муайян карда буд. Душман баҳс мекард, ки «замини ҷалол»-и ояти чилу як рамзи ё протестантизм аст ё Калисои Адвентистони Рӯзи Ҳафтум, аммо «замини ҷалол» Иёлоти Муттаҳида аст, ва дар ояти чилу як подшоҳи шимол (попият) Иёлоти Муттаҳидаро ҳангоми қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда тасхир мекунад. Хатои шайтонӣ, ки «замини ҷалол»-ро чизе ғайр аз Иёлоти Муттаҳида муаррифӣ мекунад, ба он тарҳрезӣ шудааст, ки мардону занонро аз дарк кардани он боздорад, ки рӯйдоди навбатии нубувватӣ баъд аз фурӯпошии Иттиҳоди Шӯравӣ дар соли 1989, дар даврае ки дар шаш ояти охирини Дониёл ёздаҳум муаррифӣ шудааст, ҳамон қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда мебошад.

Барои Адвентистҳои рӯзи ҳафтум, ин маънои онро дорад, ки ояти чиҳилу як баста шудани муҳлати имтиёзро барои калисои Худо муайян мекунад, ва охирин чизе ки Адвентизми Лоодикия мехоҳад бишнавад, ин аст, ки муҳлати имтиёзии онҳо рӯ ба анҷом аст! Худованд баҳсро ба нуқтае роҳнамоӣ кард, ки дар он эътироф гардид: вақте Руми бутпараст дар ҷанги Актиум дар соли 31 то милод идораи ҷаҳонро ба даст гирифт, лозим буд, ки он пеш аз ҳама се қудрати ҷуғрофиро, чунон ки дар боби ҳаштуми Дониёл тасвир шудаанд, фатҳ намояд.

> Ва аз яке аз онҳо шохчаи кӯчаке берун омад, ки ниҳоят бузург шуд ба ҷониби ҷануб, ва ба ҷониби шарқ, ва ба сӯи замини хушманзар. Донёл 8:9.

Ин як воқеияти муқарраршуда буд, ки «ҷануб», «шарқ» ва «замини гуворо» он се минтақаи ҷуғрофиёиро ифода мекарданд, ки Руми бутпараст ҳангоми ба даст гирифтани ҳокимият бар онҳо, ҳамчун подшоҳии чоруми нубуввати Китоби Муқаддас бар тахти замин боло рафт. Дар иртибот бо ин воқеият, Руми папагӣ низ бояд бар се қудрати ҷуғрофиёӣ ғолиб меомад, ҳангоме ки, чунон ки дар боби ҳафтуми Дониёл тасвир шудааст, ҳамчун подшоҳии панҷуми нубуввати Китоби Муқаддас бар тахти замин боло мерафт.

> Ман ба шохҳо назар меандохтам, ва инак, аз миёни онҳо шохи дигари хурде баромад, ки пеши он се шох аз шохҳои аввалин аз бех канда шуданд; ва инак, дар ин шох чашмоне мисли чашмони одамизод буданд, ва даҳоне, ки суханони бузург мегуфт. Дониёл 7:8.

Дар баҳсе, ки бар сари «замини ҷалол»‑и ояти чилу як ҷараён дошт, Худованд ошкор сохт, ки дар нубувват се зуҳури Рум вуҷуд дошт. Руми бутпараст, ки пас аз он Руми папавӣ омад, ва сипас Руми айёми охир буд, ки мо онро «Руми муосир» меномем. Бар пояи ду ҳақиқати устувор ва собитшудаи нубувват — аввал, ин ки Худо ҳаргиз тағйир намеёбад, ва дигар, ин ки ҳақиқат бар шаҳодати ду шоҳид устувор мегардад, — мо бидуни ҳеҷ тардид ба чунин хулоса омадем, ки се монеа барои подшоҳи шимол дар шаш ояти охирини боби ёздаҳуми Дониёл бояд ифодакунандаи се қудрати ҷуғрофии муосир бошанд.

> Исои Масеҳ дирӯз, имрӯз ва то абад ҳамон аст. Ибриён 13:8.

> Дар шариати шумо низ навишта шудааст, ки шаҳодати ду нафар ҳақ аст. Юҳанно 8:17.

Ин шинохт он чиро, ки мо аллакай хулоса карда будем, тасдиқ намуд; зеро мо «замини ҷалол»-ро ҳамчун қудрати ҷуғрофӣ (Иёлоти Муттаҳида) муайян мекардем ва андешаи аблаҳонаро рад менамудем, ки он калисоро ифода мекунад, ки қудрати рӯҳонӣ аст. Мо ин мавқеъро бар асоси эътиқоде шакл додем, ки ҳамеша тасдиқ гардидааст: дар Каломи Худо ҳеҷ гуна тасодуфе вуҷуд надорад. Бо шаҳодати бисёр далелҳо равшан аст, ки калисои Худо дар рӯзҳои охир кӯҳ аст.

> Ва дар айёми охир чунин воқеъ хоҳад шуд, ки кӯҳи хонаи Худованд бар сари кӯҳҳо барқарор хоҳад гардид, ва аз теппаҳо баландтар хоҳад шуд; ва ҳамаи халқҳо сӯйи он ҷорӣ хоҳанд шуд. Ва қавмҳои бисёр рафта, хоҳанд гуфт: Биёед, ва ба кӯҳи Худованд, ба хонаи Худои Яъқуб, бароем; ва Ӯ моро аз роҳҳои Худ таълим хоҳад дод, ва мо дар тариқҳои Ӯ қадам хоҳем зад; зеро ки аз Сион шариат содир хоҳад шуд, ва каломи Худованд аз Уршалим. Ишаъё 2:2, 3.

Онҳое ки пешниҳод намуданд, ки «замини ҷалол» калисо аст, ва бештар аз ҳама иддао мекарданд, ки он Калисои Адвентистони Рӯзи Ҳафтум мебошад, чунин карданд, зеро Дониёл он заминро «ҷалолманд» меномад, ва андешаронии сатҳии онҳо ба чунин хулоса расид, ки азбаски «кӯҳи муқаддаси ҷалолманд» дар ояти чиҳилу панҷум, бешубҳа, калисои охирзамонии Худост, пас «замини ҷалол» низ бояд калисо бошад. Охир, ҳар дуи онҳо сифати «ҷалолманд»-ро дар бар мегиранд.

Дар Каломи Худо ҳеҷ иштибоҳе нест, ва ҳангоме ки Дониёл калимаи «замин»-ро дар иртибот бо калимаи «ҷалолманд» ба кор мебарад, ва баъд аз чор оят ӯ ибораи «кӯҳи муқаддас»-ро дар иртибот бо калимаи «ҷалолманд» истифода мекунад, Дониёл фарқияти мақсадмандеро миёни замин ва кӯҳ муайян месохт. Замини ҷалолманди айнӣ Яҳудо аст, ва маҳз дар шаҳри Ерусалим маъбади Худо бино карда шуд. Ерусалим, ё маъбад, метавонад ҳамчун калисои Худо фаҳмида шавад, аммо ҳудуде, ки Ерусалим дар он ҷойгир аст, замини Яҳудо мебошад. Бо афзоиш ёфтани дониш дар нури пешрави фариштаи сеюм, бисёр ҳақиқатҳо ҳамчун дониш устувор гардонида шуданд, вале мо дар ин ҷо фақат заминаи нубувватро баён мекунем, ки се зуҳури Румро муайян мекунад.

Вақте ки мо дарк намудем, ки Руми бутпараст ва папавӣ ду шоҳидеро фароҳам оварданд, ки хусусиятҳои нубувватии Руми муосирро муқаррар мекарданд, мо як усули тафсирро шинохтем, ки онро ман «татбиқи сегонаи нубувват» номида будам. Дигарон низ буданд, ки андешаҳои монанде дар бораи такрори сегонаи баъзе нубувватҳоро ба кор бурда буданд, аммо таърифе, ки мо онро шинохтем, ҳамон таърифест, ки то ҳол истифода мебарем. Фаҳмидани ин муҳим аст, ки қоидаи нубувватии татбиқи сегонаи нубувват, ки Future for America онро бисёр вақт татбиқ менамояд, дар ҷараёни баҳси шаш ояти охирини Дониёл ёздаҳ ошкор гардид; аммо ҳамон қадар муҳим он аст, ки он баҳс ба аввалин шинохти он овард, ки татбиқи сегонаи нубувват ба Рум тааллуқ дорад. Дар таърихи миллерӣ яке аз баҳсҳо ин буд, ки оё Антиох Епифан «ғоратгарони» қавми Дониёл буд, ё «ғоратгарон» Рум буд, чунон ки миллериён мефаҳмиданд. Сабаби муҳим будани ин дар он аст, ки Рум, ҳамчун «ғоратгарони» қавми Дониёл, ҳамон касе аст, ки дар Дониёл ёздаҳ, ояти чордаҳ, «руъёро устувор мегардонад».

> Ва дар он айём бисёре бар зидди подшоҳи ҷануб бархоста хоҳанд истод; ҳамчунин ситамгарони қавми ту барои барқарор сохтани рӯъё худро боло хоҳанд бардошт; вале онҳо фурӯ хоҳанд афтод. Дониёл 11:14.

Бори аввал мо татбиқи сегонаи нубувватро аз он ҷиҳат дарк кардем, ки дар нубуввати Китоби Муқаддас се зуҳуроти Рум вуҷуд дорад. Рум рӯъёи нури пешравандаи фариштаи сеюмро барпо намуд, чунонки дар таърихи миллерӣ низ чунин кард. Дар таърихи миллерӣ ҳамин фаҳмиш буд, ки бутпарастӣ ва папагарӣ қудратҳое мебошанд, ки муқаддасгоҳ ва лашкарро поймол карданд, ва ин ба он чорчӯбаи ҳақиқат табдил ёфт, ки бар он Миллер «тамоми» даркҳои нубувватии худро бино кард. Шаш ояти охирини Дониёл ёздаҳум чорчӯбаи ҳақиқатеро барқарор намуданд, ки Future for America ҳамаи татбиқҳои нубувватии худро бар он бино кардааст. Он чорчӯба се қудрати вайронгари аждаҳо, ҳайвон ва набии козиб аст, ки ҷаҳонро ба сӯи Ҳармиҷидӯн мебаранд.

Он чорчӯба бар эътирофе асос ёфтааст, ки Руми бутпараст ва пас аз он Руми папавӣ ду шоҳидеро фароҳам меоранд, ки Руми муосирро собит месозанд, ва Руми муосир ҳамон иттиҳоди сегонаи аждаҳои спиритизм (Созмони Милали Муттаҳид), ҳайвони католицизм (папагӣ) ва пайғамбари козиби протестантизми муртад (Иёлоти Муттаҳида) мебошад. Он чорчӯба ҳамон чизест, ки мо онро татбиқи сегонаи нубувват мешиносем. Дар мақолаҳои минбаъда мо татбиқҳои гуногуни сегонаи нубувватро, ки шинохта шудаанд ва чорчӯбаи нури пешрави се фариштаро ташкил медиҳанд, баррасӣ хоҳем кард.

Мо татбиқи сегонаи се зуҳуроти Румро баррасӣ хоҳем кард, ки сохтори сиёсӣ ва динии Руми муосирро муайян месозанд, ки Сестра Уайт онро ҳунари калисоӣ ва ҳунари давлатдорӣ номидааст. Он сохтор тавассути ба ҳам овардани хусусиятҳои пешгӯёнаи Руми бутпараст бо хусусиятҳои пешгӯёнаи Руми папагӣ шинохта мешавад, ба мақсади муайян кардан ва барқарор сохтани он хусусиятҳо дар Руми муосир.

Мо татбиқи сегонаи се зуҳуроти Бобилро, ки дар симои Намруд, Набукаднесар ва Белшасар намояндагӣ шудаанд, баррасӣ хоҳем кард; инҳо такаббури он марди гуноҳро муайян месозанд, ки дар маъбади Худо нишаста, эълон мекунад, ки ӯ Худост, ва Ишаъё ӯро «ашшурии мағрур» номидааст. Такаяббури папавӣ, ки мавзӯи нубуввати Китоби Муқаддас аст, бо якҷо овардани хусусиятҳои нубувватии Бобил бо хусусиятҳои нубувватии Бобул шинохта мешавад, ба мақсади муайян кардан ва барқарор сохтани хусусиятҳои Бобили муосир.

Мо татбиқи сегонаи се зуҳуроти Илёсро, чунон ки тавассути Илёс ва Яҳёи Таъмиддиҳанда намояндагӣ шудаанд ва «овозе, ки дар биёбон нидо мекунад»-ро дар рӯзҳои охир муайян месозанд, баррасӣ хоҳем кард. Овозе, ки дар биёбон дар рӯзҳои охир нидо мекунад, посбони мушаххасеро ифода менамояд, ки худ як ҳаракат аст, ва шоҳидии дугонаеро дар дохили як ҳаракат муайян месозад, ки оғоз ва анҷоми ҳамсон дорад. Ба мо маълум карда шудааст, ки фариштаи сеюм бе фариштаи якум ва дуюм вуҷуд дошта наметавонад; бинобар ин, дар як сатҳ ҷудо сохтани ҳаракати фариштаи якум аз ҳаракати фариштаи сеюм номумкин аст, ва ҳар ду ҳаракатро посбоне намояндагӣ мекунад, ки намунаи он дар Илёс ва Яҳёи Таъмиддиҳанда пешакӣ нишон дода шуда буд.

> «Мо бояд бо қалам ва овоз ин эъломияро садо диҳем, тартиби онҳоро ва татбиқи нубувватҳоеро, ки моро ба паёми фариштаи сеюм мерасонанд, нишон диҳем. Бе якум ва дуюм, сеюм вуҷуд дошта наметавонад. Мо бояд ин паёмҳоро ба ҷаҳон ба воситаи нашрияҳо ва мавъизаҳо бирасонем, ва дар пайдарҳамии таърихи нубувватӣ он чиро, ки буд, ва он чиро, ки хоҳад буд, нишон диҳем». Selected Messages, book 2, 105.

Мо татбиқи сегонаи се зуҳуроти паёмрасонеро, ки роҳро барои Омадани ногаҳонии Паёмовари Аҳд ба маъбади Худ омода месозад, чунон ки дар шахсиятҳои Яҳёи Таъмиддиҳанда ва Вилям Миллер муаррифӣ шудааст, баррасӣ хоҳем кард. Посбони ниҳоӣ мавзӯи нубувватест, ки бо ба ҳам овардани хусусиятҳои нубувватии Яҳёи Таъмиддиҳанда ва Вилям Миллер, барои муайян кардани иҷрои ниҳоии боби сеюми Малокӣ, шинохта мешавад.

> Инак, Ман фариштаи Худро мефиристам, ва ӯ роҳро пеши рӯи Ман муҳайё хоҳад кард; ва Худованде ки шумо Ӯро металабед, ногаҳон ба маъбади Худ хоҳад омад, яъне фариштаи аҳде ки шумо аз Ӯ хурсандед: инак, Ӯ хоҳад омад, мегӯяд Худованди лашкарҳо. Малокӣ 3:1.

Мо татбиқи сегонаи се зуҳуроти Исломро, чунон ки тавассути хусусиятҳои нубувватии Исломи войи якум ва дуюми Ваҳй, дар бобҳои ҳаштум ва нӯҳум, тасвир шудааст, баррасӣ хоҳем кард, ки онҳо хусусиятҳои нубувватии Исломи войи сеюмро, ки дар бобҳои даҳум ва ёздаҳуми Ваҳй муайян шудааст, муайян месозанд.

Мо ин мавзӯъҳоро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

> «Нагузоред, ки касе барои шумо мағз бошад; нагузоред, ки касе ба ҷойи шумо андеша кунад, таҳқиқ намояд ва дуо гӯяд. Ин аст дастуре, ки мо имрӯз бояд онро ба дил гирем. Бисёре аз шумо мутмаинед, ки ганҷи гаронбаҳои Малакути Худо ва Исои Масеҳ дар ҳамон Китоби Муқаддас аст, ки онро дар дасти худ нигоҳ медоред. Шумо медонед, ки ҳеҷ ганҷи заминӣ бе кӯшиши пурмашаққат ба даст намеояд. Пас чаро интизор доред, ки бе ҷустуҷӯи ҷиддии Навиштаҳо ганҷҳои каломи Худоро дарк намоед?»

> «Муқаддас Китобро хондан шоиста ва дуруст аст; аммо вазифаи шумо бо ин анҷом намеёбад, зеро шумо бояд саҳифаҳои онро худатон таҳқиқ намоед. Маълумоти Худо бидуни кӯшиши ақл, бидуни дуо барои ҳикмат ба даст оварда намешавад, то ки шумо аз донаи поки ҳақиқат коҳеро, ки одамон ва Шайтон бо он таълимоти ҳақро таҳриф кардаанд, ҷудо карда тавонед. Шайтон ва иттиҳоди ӯ аз омилони инсонӣ кӯшидаанд, ки коҳи гумроҳиро бо гандуми ҳақиқат омехта созанд. Мо бояд бо ҷидду ҷаҳд ганҷи пинҳонро ҷӯё шавем ва аз осмон ҳикмат талаб намоем, то ихтироъҳои инсонро аз амрҳои илоҳӣ ҷудо карда тавонем. Рӯҳи Муқаддас ба ҷӯяндаи ҳақоиқи бузург ва гаронбаҳо, ки ба нақшаи наҷот тааллуқ доранд, ёрӣ хоҳад расонд. Ман мехоҳам ба ҳама ин воқеиятро таъкид намоям, ки танҳо мутолиаи рӯякӣ ва тасодуфии Навиштаҳо кофӣ нест. Мо бояд ҷустуҷӯ кунем, ва ин маънои ба ҷо овардани ҳар он чизеро дорад, ки худи ин калима дар бар мегирад. Чунон ки конкан бо шавқу ҳавас заминро меомӯзад, то рагҳои тиллои онро пайдо кунад, ҳамон тавр шумо бояд каломи Худоро таҳқиқ намоед, то ганҷи пинҳонеро, ки Шайтон муддати дароз мекӯшид аз инсон пинҳон дорад, биёбед. Худованд мегӯяд: “Агар касе бихоҳад иродаи Ӯро ба ҷо оварад, вай дар бораи ин таълим хоҳад донист.” Юҳанно 7:17». Fundamentals of Christian Education, 307.

Back to Articles