Article

# The Book of Daniel - Number Eighteen

Китоби Дониёл — Рақами ҳаждаҳ

The Hour

Соат

Author

Jeff Pippenger

Published

December 13, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Inspiration is clear that chapter three of Daniel, represents the Sunday law in the United States. In Isaiah chapter twenty-three, the whore of Tyre, who commits fornication with the kings of the earth, is the whore of Revelation that commits fornication with the kings of the earth. In Revelation seventeen, that whore has Babylon the Great written on her forehead.

Илҳом равшан аст, ки боби сеюми Дониёл қонуни якшанберо дар Иёлоти Муттаҳида намояндагӣ мекунад. Дар боби бисту сеюми Ишаъё, фоҳишаи Сур, ки бо подшоҳони замин зино мекунад, ҳамон фоҳишаи Ваҳй аст, ки бо подшоҳони замин зино мекунад. Дар Ваҳйи боби ҳабдаҳум, бар пешонии он фоҳиша «Бобули Азим» навишта шудааст.

> And the woman was arrayed in purple and scarlet colour, and decked with gold and precious stones and pearls, having a golden cup in her hand full of abominations and filthiness of her fornication: And upon her forehead was a name written, MYSTERY, BABYLON THE GREAT, THE MOTHER OF HARLOTS AND ABOMINATIONS OF THE EARTH. Revelation 17:4, 5.

> Ва он зан бо либоси арғувонӣ ва қирмиз ороста шуда, бо тилло, сангҳои қиматбаҳо ва марворид зинат ёфта буд, ва дар дасти худ ҷоми тиллоине дошт, ки пур аз нафратангезиҳо ва нопокии фисқу фуҷури вай буд. Ва бар пешонии вай номе навишта шуда буд: СИРР, БОБУЛИ БУЗУРГ, МОДАРИ ФОҲИШАҲО ВА НАФРАТАНГЕЗИҲОИ ЗАМИН. Ваҳй 17:4, 5.

Before 1950, English dictionaries correctly identified the woman represented in these two verses, as the Roman Catholic church. The whole world knew after the Dark Ages of Catholic persecutions that were accomplished from 538 through 1798; that the Roman church was the whore who commits fornication with the kings of the earth. The Declaration of Independence was designed as a rejection of the rule of Catholicism and also the rule of the earthly kings that had formed unholy relationships with the whore. Isaiah chapter twenty-three, identifies that the whore would be forgotten. You would never find the definition of the whore of Revelation seventeen as the Catholic church in any modern search engines, for God’s Word never fails, and God’s Word states that she would be forgotten.

Пеш аз соли 1950, луғатҳои англисӣ занеро, ки дар ин ду оят тасвир шудааст, дуруст ҳамчун калисои католикии румӣ муайян мекарданд. Тамоми ҷаҳон пас аз Асрҳои Торик аз таъқиботҳои католикӣ, ки аз соли 538 то 1798 анҷом дода шуданд, медонист; ва медонист, ки калисои Рум ҳамон фоҳишаест, ки бо подшоҳони замин зино мекунад. Эъломияи Истиқлолият ҳамчун рад кардани ҳукмронии католикизм ва ҳамчунин ҳукмронии подшоҳони заминӣ, ки бо он фоҳиша муносибатҳои нопок барқарор карда буданд, тарҳрезӣ шуда буд. Боби бисту сеюми Ишаъё нишон медиҳад, ки он фоҳиша фаромӯш хоҳад шуд. Шумо ҳаргиз дар ҳеҷ муҳаррики ҷустуҷӯи муосир таърифи фоҳишаи Ваҳйи Юҳанно 17-ро ҳамчун калисои католикӣ нахоҳед ёфт, зеро Каломи Худо ҳаргиз ноком намешавад, ва Каломи Худо мегӯяд, ки вай фаромӯш хоҳад шуд.

> And it shall come to pass in that day, that Tyre shall be forgotten seventy years, according to the days of one king: after the end of seventy years shall Tyre sing as an harlot. Take an harp, go about the city, thou harlot that hast been forgotten; make sweet melody, sing many songs, that thou mayest be remembered. And it shall come to pass after the end of seventy years, that the Lord will visit Tyre, and she shall turn to her hire, and shall commit fornication with all the kingdoms of the world upon the face of the earth. And her merchandise and her hire shall be holiness to the Lord: it shall not be treasured nor laid up; for her merchandise shall be for them that dwell before the Lord, to eat sufficiently, and for durable clothing. Isaiah 23:15–18.

> Ва дар он рӯз чунин воқеъ хоҳад шуд, ки Сӯр ҳафтод сол фаромӯш карда хоҳад шуд, мувофиқи рӯзҳои як подшоҳ; ва баъд аз анҷоми ҳафтод сол Сӯр мисли фоҳиша суруд хоҳад хонд. Барбатеро бигир, гирди шаҳр бигард, эй фоҳишаи фаромӯшшуда; оҳанги ширин бинвоз, сурудҳои бисёр бихон, то ки ба ёд оварда шавӣ. Ва баъд аз анҷоми ҳафтод сол чунин воқеъ хоҳад шуд, ки Худованд ба Сӯр таваҷҷӯҳ хоҳад кард, ва ӯ ба музди худ баргашта, бо ҳамаи мамолики ҷаҳон бар рӯи замин зино хоҳад кард. Ва тиҷорати ӯ ва музди ӯ барои Худованд муқаддас хоҳад буд: он на захира карда хоҳад шуд ва на ҷамъ оварда хоҳад шуд; зеро тиҷорати ӯ барои онҳое хоҳад буд, ки ба ҳузури Худованд сокинанд, то ба қадри кофӣ бихӯранд ва либоси пойдор бипӯшанд. Ишаъё 23:15–18.

God’s Word never fails, and since 1798, the whore has been forgotten, but in the last days she will be remembered. She is remembered when God’s seventh-day Sabbath is attacked, and it is the one commandment of the Ten Commandments, that was always to be remembered. She is remembered when she takes her harp, travels around the city and makes sweet melodies and many songs. She sings her songs at the end of seventy years, that are the days of one king. A king, according to Daniel chapter two, is a kingdom.

Каломи Худо ҳаргиз ноком намешавад, ва аз соли 1798 фоҳиша фаромӯш шудааст, аммо дар рӯзҳои охир вай ба ёд оварда хоҳад шуд. Вай он гоҳ ба ёд оварда мешавад, вақте ки шанбеи рӯзи ҳафтуми Худо мавриди ҳамла қарор мегирад, ва он ҳамон як аҳком аз даҳ аҳком аст, ки ҳамеша бояд ба ёд оварда мешуд. Вай он гоҳ ба ёд оварда мешавад, вақте ки барбати худро мегирад, гирди шаҳр мегардад ва оҳангҳои дилнавоз ва сурудҳои бисёр менавозад. Вай сурудҳои худро дар поёни ҳафтод сол, ки рӯзҳои як подшоҳ мебошанд, месарояд. Подшоҳ, мувофиқи боби дуюми китоби Дониёл, салтанат аст.

> And wheresoever the children of men dwell, the beasts of the field and the fowls of the heaven hath he given into thine hand, and hath made thee ruler over them all. Thou art this head of gold. Daniel 2:38.

> Ва ҳар куҷое ки фарзандони одамон сукунат доранд, ҳайвоноти саҳро ва мурғони осмонро ба дасти ту супурдааст, ва туро бар ҳамаи онҳо ҳоким гардонидааст. Ту ҳамин сари тилло ҳастӣ. Дониёл 2:38.

A “head,” or a “king” are both symbols of a kingdom. The kingdom that is represented by the “days of one king,” is the United States. The United States began its prophetic rule as the earth beast when the deadly wound was delivered to the whore of Babylon in 1798. It continues as the sixth kingdom of Bible prophecy until the Sunday law. The literal kingdom of Bible prophecy that actually ruled for seventy years was Babylon.

«Сар», ё «подшоҳ» ҳар ду рамзи як мамлакати подшоҳист. Мамлакате, ки бо «рӯзҳои як подшоҳ» ифода шудааст, Иёлоти Муттаҳида мебошад. Иёлоти Муттаҳида ҳукмронии пешгӯёнаи худро ҳамчун ҳайвони заминӣ он гоҳ оғоз кард, ки дар соли 1798 ба фоҳишаи Бобил захми марговар расонида шуд. Он ҳамчун шашумин подшоҳии пешгӯии Китоби Муқаддас то қонуни якшанбе идома меёбад. Подшоҳии аслии пешгӯии Китоби Муқаддас, ки воқеан ҳафтод сол ҳукмронӣ кард, Бобил буд.

> Behold, I will send and take all the families of the north, saith the Lord, and Nebuchadnezzar the king of Babylon, my servant, and will bring them against this land, and against the inhabitants thereof, and against all these nations round about, and will utterly destroy them, and make them an astonishment, and an hissing, and perpetual desolations. Moreover I will take from them the voice of mirth, and the voice of gladness, the voice of the bridegroom, and the voice of the bride, the sound of the millstones, and the light of the candle. And this whole land shall be a desolation, and an astonishment; and these nations shall serve the king of Babylon seventy years. And it shall come to pass, when seventy years are accomplished, that I will punish the king of Babylon, and that nation, saith the Lord, for their iniquity, and the land of the Chaldeans, and will make it perpetual desolations. Jeremiah 25:9–12.

> Инак, Ман тамоми хонаводаҳои шимолро хоҳам фиристод ва хоҳам овард, мегӯяд Худованд, ва Набукаднесар, подшоҳи Бобилро, ки бандаи Ман аст; ва онҳоро бар ин замин, ва бар сокинони он, ва бар ҳамаи ин халқҳои гирду атроф хоҳам овард; ва онҳоро комилан нест хоҳам кард, ва онҳоро боиси ҳайрат, ва масхара, ва вайронаҳои абадӣ хоҳам гардонид. Ва низ аз миёни онҳо овози шодӣ, ва овози хурсандӣ, овози домод, ва овози арӯс, садои осиёбҳо, ва нури чароғро хоҳам гирифт. Ва тамоми ин замин ба вайронагӣ ва боиси ҳайрат мубаддал хоҳад шуд; ва ин халқҳо ба подшоҳи Бобил ҳафтод сол хизмат хоҳанд кард. Ва чунин хоҳад шуд, ки чун ҳафтод сол ба анҷом расад, Ман подшоҳи Бобил ва он халқро, мегӯяд Худованд, барои гуноҳашон, ва замини калдониёнро ҷазо хоҳам дод, ва онро ба вайронаҳои абадӣ мубаддал хоҳам сохт. Ирмиё 25:9–12.

Literal Babylon ruled for seventy years, typifying the kingdom in the last days which will reign for seventy symbolic years. Nebuchadnezzar, the king of Babylon, attacked Judah three times. The first attack was against Jehoiakim, and the seventy years of Jeremiah’s prophecy then began. It ended with the death of Belshazzar, when God punished “the king of Babylon,” as he had punished king Jehoiakim in the beginning of the seventy years. The prophetic kingdom that is represented as “days of one king” (one kingdom) as “seventy years” was Babylon, and the kingdom of Bible prophecy that rules for the seventy symbolic years during the time when the whore of Tyre is forgotten, is the earth beast of Revelation thirteen. The transition from the fifth to sixth kingdom of Bible prophecy in 1798, is part of the truth that John is illustrating in Revelation chapter thirteen.

Бобили воқеӣ ҳафтод сол ҳукмронӣ кард ва ба подшоҳии рӯзҳои охир, ки ҳафтод соли рамзиро салтанат хоҳад ронд, намуна буд. Набукаднесар, подшоҳи Бобил, ба Яҳудо се бор ҳамла кард. Ҳамлаи аввал бар зидди Еҳӯёқим буд, ва ҳамон вақт ҳафтод соли нубуввати Ирмиё оғоз ёфт. Он бо марги Белшазар анҷомид, вақте ки Худо «подшоҳи Бобил»-ро ҷазо дод, чунон ки Ӯ дар оғози ҳафтод сол подшоҳ Еҳӯёқимро ҷазо дода буд. Подшоҳии нубувватӣ, ки ҳамчун «рӯзҳои як подшоҳ» (як подшоҳӣ) ба сурати «ҳафтод сол» муаррифӣ шудааст, Бобил буд; ва подшоҳии нубуввати Китоби Муқаддас, ки дар давоми ҳафтод соли рамзӣ, дар замоне ки фоҳишаи Сур фаромӯш мешавад, ҳукмронӣ мекунад, ҳайвони заминии Ваҳй боби сездаҳ аст. Гузариш аз подшоҳии панҷум ба шашуми нубуввати Китоби Муқаддас дар соли 1798, ҷузъе аз он ҳақиқатест, ки Юҳанно дар Ваҳй боби сездаҳ тасвир мекунад.

> And I stood upon the sand of the sea, and saw a beast rise up out of the sea, having seven heads and ten horns, and upon his horns ten crowns, and upon his heads the name of blasphemy. . . . And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. Revelation 13:1, 11.

> Ва ман бар реги баҳр истодам, ва ҳайвонеро дидам, ки аз баҳр боло меомад, ва ҳафт сар ва даҳ шох дошт, ва бар шохҳояш даҳ тоҷ, ва бар сарҳояш номи куфр буд.... Ва ҳайвони дигареро дидам, ки аз замин боло меомад; ва ӯ ду шох мисли барра дошт, ва мисли аждаҳо сухан мегуфт. Ваҳй 13:1, 11.

The seashore which John stood upon in Revelation chapter thirteen, represents 1798.

Соҳили баҳре, ки Юҳанно дар боби сездаҳуми Ваҳй бар он истода буд, соли 1798-ро ифода мекунад.

> “At the time when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, is represented by a beast with lamblike horns. The beasts preceding it had risen from the sea; but this came up out of the earth, representing the peaceful rise of the nation which it symbolized—the United States.” Signs of the Times, February 8, 1910.

> «Дар он замоне ки папагарӣ, аз қуввати худ маҳрум гардида, маҷбур шуд аз таъқиб даст кашад, Юҳанно қудрати наверо дид, ки бармехост, то овози аждарро такрор намояд ва ҳамон кори бераҳмона ва куфромезро идома диҳад. Ин қудрат, ки охирин қудратест, ки бар зидди калисо ва шариати Худо ҷанг хоҳад кард, ба воситаи ҳайвоне бо шохҳои монанди барра муаррифӣ шудааст. Ҳайвоноти пеш аз он аз баҳр баромада буданд; аммо ин яке аз замин баромад, ки бархостани осоиштаи миллатеро ифода мекунад, ки онро рамзӣ месозад — Иёлоти Муттаҳида». Signs of the Times, February 8, 1910.

The beast from the sea was divided by the sand of the sea from the beast of the earth. The fifth kingdom of Bible prophecy in 1798 (the seashore), represented past history, and the sixth kingdom was future history. The Millerites did not see this truth. William Miller was given insight into the dragon power of paganism and its relationship with the following kingdom represented as the beast of Catholicism. Revelation thirteen, opens up the story of the false prophet, that is the third of the three powers which lead the world to Armageddon. The story begins on the seashore of 1798.

Ҳайвони баҳрро реги баҳр аз ҳайвони замин ҷудо мекард. Подшоҳии панҷуми пешгӯии Китоби Муқаддас дар соли 1798 (соҳили баҳр) таърихи гузаштагонро ифода менамуд, ва подшоҳии шашум таърихи оянда буд. Миллериён ин ҳақиқатро надиданд. Ба Уилям Миллер дар бораи қудрати аждаҳои бутпарастӣ ва муносибати он бо подшоҳии баъдӣ, ки ҳамчун ҳайвони католикият тасвир шудааст, фаҳмиш дода шуд. Ваҳй боби сездаҳум достони пайғамбари козибро мекушояд, ки он саввумини он се қудрат аст, ки ҷаҳонро ба сӯи Армагеддон мебаранд. Достон аз соҳили баҳри соли 1798 оғоз меёбад.

The United States begins its history with the symbolism of the lamb, but ends its history speaking as a dragon. The history of the symbolic seventy years of the reign of the earth beast is represented in one verse, in chapter thirteen of Revelation, for the verse identifies both the beginning and ending of the earth beast in the same sentence.

Иёлоти Муттаҳидаи Амрико таърихи худро бо рамзи барра оғоз мекунад, аммо таърихи худро дар ҳоле ба поён мерасонад, ки мисли аждаҳо сухан мегӯяд. Таърихи ҳафтод соли рамзии ҳукмронии ҳайвони заминӣ дар як оят, дар боби сездаҳуми Ваҳй, тасвир ёфтааст, зеро он оят ҳам оғоз ва ҳам анҷоми ҳайвони заминиро дар як ҷумла муайян мекунад.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. Revelation 13:11.

> Ва ман ҳайвони дигареро дидам, ки аз замин боло меомад; ва ӯ ду шох мисли барра дошт, ва мисли аждаҳо сухан мегуфт. Ваҳй 13:11.

When the United States speaks as a dragon, it passes the Sunday law. Before it accomplishes the enforcement of Sunday worship the apostate churches of Protestantism will come together and take political control of the apostate government, as they form the image of the beast. When inspiration identifies (and it does so repeatedly), that Nebuchadnezzar’s dedication service of the golden image represents the Sunday law, it is marking the end of the seventy symbolic years of the earth beast. Daniel chapters one through three, represent the three angels’ messages of Revelation chapter fourteen. The third angel becomes a living truth at the Sunday law.

Вақте ки Иёлоти Муттаҳида ҳамчун аждаҳо сухан мегӯяд, он қонуни якшанберо қабул мекунад. Пеш аз он ки иҷрои маҷбурии ибодати якшанбе ба анҷом расонад, калисоҳои муртадии протестантизм бо ҳам ҷамъ омада, ҳангоме ки сурати ҳайвонро ташкил медиҳанд, назорати сиёсиро бар ҳукумати муртади давлатӣ ба даст хоҳанд овард. Вақте ки илҳом муайян мекунад (ва чунинро такроран мекунад), ки маросими бахшидани сурати тиллоии Набукаднесар қонуни якшанберо ифода мекунад, он анҷоми ҳафтод соли рамзии ҳайвони заминиро нишон медиҳад. Бобҳои якум то сеюми китоби Дониёл се паёми фариштагони Ваҳй боби чордаҳумро намояндагӣ мекунанд. Фариштаи сеюм дар қонуни якшанбе ба ҳақиқати зинда табдил меёбад.

Prophetically, chapters one through three in the book of Daniel, represent the seventy symbolic years of the earth beast of Revelation thirteen. The dietary test represented in chapter one, and the symbolism of Jehoiakim, identify that chapter one, prophetically begins at the empowerment of the first angel, either on August 11, 1840, or on September 11, 2001, in the history of the third angel.

Аз лиҳози нубувватӣ, бобҳои якум то сеюми китоби Дониёл ҳафтод соли рамзии ҳайвони заминии Ваҳйи сездаҳро намояндагӣ мекунанд. Имтиҳони ғизоӣ, ки дар боби якум тасвир шудааст, ва рамзияти Еҳӯёқим муайян месозанд, ки боби якум, аз лиҳози нубувватӣ, аз вақти қудратёбии фариштаи аввал оғоз меёбад, ё дар 11 августи 1840, ё дар 11 сентябри 2001, дар таърихи фариштаи сеюм.

Babylon is the nation that ruled for seventy years, and those years, represents the history of the United States. Babylon’s seventy years did not conclude until well after Nebuchadnezzar’s dedication of the golden image, but prophetically the seventy symbolic years that Isaiah employs in chapter twenty-three, ends in chapter three of Daniel. When Nebuchadnezzar’s orchestra plays the music for the dedication ceremony, the mark of the beast is enforced, and at that time the whore of Tyre and of Babylon begins to sing her songs to the kings of the earth, while apostate Israel bows and dances.

Бобил қавме аст, ки ҳафтод сол ҳукмронӣ кард, ва он солҳо таърихи Иёлоти Муттаҳидаи Амрикоро ифода менамоянд. Ҳафтод соли Бобил то дертар аз бахшидани ҳайкали тиллоӣ аз ҷониби Набукаднасар ба анҷом нарасид, аммо аз лиҳози нубувватӣ, ҳафтод соли рамзие, ки Ишаъё дар боби бисту сеюм ба кор мебарад, дар боби сеюми Дониёл ба поён мерасад. Вақте ки оркестри Набукаднасар барои маросими бахшидан мусиқӣ менавозад, нишони ҳайвон ба иҷро дароварда мешавад, ва дар он вақт фоҳишаи Сур ва Бобил ба сурудани сурудҳои худ барои подшоҳони замин оғоз мекунад, дар ҳоле ки Исроили муртад саҷда мекунад ва мерақсад.

> Nebuchadnezzar the king made an image of gold, whose height was threescore cubits, and the breadth thereof six cubits: he set it up in the plain of Dura, in the province of Babylon. Then Nebuchadnezzar the king sent to gather together the princes, the governors, and the captains, the judges, the treasurers, the counsellors, the sheriffs, and all the rulers of the provinces, to come to the dedication of the image which Nebuchadnezzar the king had set up. Then the princes, the governors, and captains, the judges, the treasurers, the counsellors, the sheriffs, and all the rulers of the provinces, were gathered together unto the dedication of the image that Nebuchadnezzar the king had set up; and they stood before the image that Nebuchadnezzar had set up. Then an herald cried aloud, To you it is commanded, O people, nations, and languages, That at what time ye hear the sound of the cornet, flute, harp, sackbut, psaltery, dulcimer, and all kinds of musick, ye fall down and worship the golden image that Nebuchadnezzar the king hath set up: And whoso falleth not down and worshippeth shall the same hour be cast into the midst of a burning fiery furnace. Therefore at that time, when all the people heard the sound of the cornet, flute, harp, sackbut, psaltery, and all kinds of musick, all the people, the nations, and the languages, fell down and worshipped the golden image that Nebuchadnezzar the king had set up. Daniel 3:1–7.

> Подшоҳ Набукаднесар ҳайкали заррине сохт, ки баландии он шаст зироъ ва паҳноии он шаш зироъ буд; ва онро дар саҳрои Дуро, дар вилояти Бобил, барпо намуд. Пас подшоҳ Набукаднесар фиристод, то сатрапҳо, волиён, ҳокимон, қозиён, хазинадорон, мушовирон, додварон ва ҳамаи ҳукмронони вилоятҳоро ҷамъ оваранд, то ба маросими тадшини ҳайкале, ки подшоҳ Набукаднесар барпо карда буд, биёянд. Он гоҳ сатрапҳо, волиён, ҳокимон, қозиён, хазинадорон, мушовирон, додварон ва ҳамаи ҳукмронони вилоятҳо барои маросими тадшини ҳайкале, ки подшоҳ Набукаднесар барпо карда буд, ҷамъ омаданд; ва онҳо пеши ҳайкале, ки Набукаднесар барпо намуда буд, истоданд. Он гоҳ нидокунанда бо овози баланд нидо кард: «Эй қавмҳо, миллатҳо ва забонҳо, ба шумо фармон дода мешавад, ки ҳар гоҳ овози карнай, най, чанг, рубоб, барбат, дулсимар ва ҳар гуна навои мусиқиро бишнавед, ба замин афтода, ба ҳайкали заррине, ки подшоҳ Набукаднесар барпо кардааст, саҷда кунед; ва ҳар кӣ ба замин наафтад ва саҷда накунад, дар ҳамон соат ба миёни кӯраи оташи сӯзон андохта хоҳад шуд». Бинобар ин, дар ҳамон вақт, чун ҳамаи қавмҳо овози карнай, най, чанг, рубоб, барбат ва ҳар гуна навои мусиқиро шуниданд, ҳамаи қавмҳо, миллатҳо ва забонҳо ба замин афтода, ба ҳайкали заррине, ки подшоҳ Набукаднесар барпо карда буд, саҷда намуданд. Дониёл 3:1–7.

At that “time,” or in that same “hour,” which is the Sunday law in the United States, anyone who refuses to worship the golden image will “be cast into the midst of a burning fiery furnace.” The only book in the Old Testament that contains the word translated as “hour,” is the book of Daniel. The word “hour” in chapter three, represents the arrival of the mark of the beast. The word “hour” also represents the message of the first angel in chapter four, for it there symbolizes the warning to Nebuchadnezzar of the coming “hour” of God’s judgment.

Дар он «вақт», ё дар ҳамон «соат», ки қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида мебошад, ҳар касе ки аз парастиши ҳайкали тиллоӣ сарпечӣ кунад, «ба миёни кӯраи оташини сӯзон андохта хоҳад шуд». Ягона китоб дар Аҳди Қадим, ки калимаи ба «соат» тарҷумашударо дар бар мегирад, китоби Дониёл аст. Калимаи «соат» дар боби сеюм, фаро расидани нишонаи ҳайвонро ифода мекунад. Калимаи «соат» ҳамчунин паёми фариштаи аввалро дар боби чаҳорум ифода мекунад, зеро дар он ҷо он рамзи ҳушдор ба Набукаднесар аз «соати» наздикшавандаи доварии Худост.

> Then Daniel, whose name was Belteshazzar, was astonied for one hour, and his thoughts troubled him. The king spake, and said, Belteshazzar, let not the dream, or the interpretation thereof, trouble thee. Belteshazzar answered and said, My lord, the dream be to them that hate thee, and the interpretation thereof to thine enemies. Daniel 4:19.

> Он гоҳ Дониёл, ки номаш Балташасар буд, тақрибан як соат мутаҳаййир монд, ва андешаҳои ӯ вайро музтариб сохтанд. Подшоҳ сухан ронда, гуфт: «Эй Балташасар, бигзор хоб ва таъбири он туро музтариб насозад». Балташасар ҷавоб дода, гуфт: «Эй оғоям, кошки ин хоб ба сари касоне ояд, ки аз ту нафрат доранд, ва таъбири он ба душманони ту». Дониёл 4:19.

Daniel presented the warning to Nebuchadnezzar of his coming hour of God’s judgment, that Nebuchadnezzar later rejected. The “hour” in chapter four, when used again in the chapter, then represents the “hour” that the judgment arrived. In Millerite history the first “hour” in chapter four, would represent the arrival of the first angel in 1798. That message was fulfilled when the investigative judgment began on October 22, 1844. The “hour” in chapter four, is first a symbol of a message of coming judgment and then it is employed as the symbol that the judgment has arrived. The first use of the word “hour” represents 1798, and the arrival of the first angel, and the second use represents October 22, 1844, and the arrival of the third angel.

Дониёл ба Набукаднесар ҳушдори соати ояндаи доварии Худоро пешниҳод кард, ки Набукаднесар баъдтар онро рад намуд. Пас «соат»-и боби чорум, ҳангоме ки дар ҳамон боб боз истифода мешавад, «соат»-еро ифода мекунад, ки доварӣ фаро расид. Дар таърихи Миллерӣ, «соат»-и аввал дар боби чорум расидани фариштаи аввалро дар соли 1798 ифода мекард. Ин паём ҳангоме ба иҷро расид, ки доварии тафтишотӣ 22 октябри соли 1844 оғоз ёфт. «Соат» дар боби чорум аввал рамзи паёми доварии оянда аст ва сипас ҳамчун рамзе ба кор бурда мешавад, ки доварӣ фаро расидааст. Истифодаи аввалини калимаи «соат» соли 1798 ва расидани фариштаи аввалро ифода мекунад, ва истифодаи дуюм 22 октябри соли 1844 ва расидани фариштаи сеюмро ифода мекунад.

> The same hour was the thing fulfilled upon Nebuchadnezzar: and he was driven from men, and did eat grass as oxen, and his body was wet with the dew of heaven, till his hairs were grown like eagles’ feathers, and his nails like birds’ claws. Daniel 4:33.

> Ҳамон соат ин амр бар Набукаднесар иҷро гардид; ва ӯ аз миёни одамон ронда шуд, ва мисли говон алаф мехӯрд, ва баданаш аз шабнами осмон тар мешуд, то ки мӯйҳояш мисли пари уқобон ва нохунҳояш мисли чанголҳои мурғон дароз шуданд. Дониёл 4:33.

The “hour” in chapter four is therefore a symbol of both 1798 and 1844, which are the ending points for the two curses of “seven times,” against the northern (beginning in 723 BC) and southern (beginning in 677 BC) kingdoms of Israel. Those two curses, representing twenty-five hundred and twenty years of scattering and slavery, represent the execution of God’s first and last indignation against His apostate people. They both started with God’s judgment, and their respective endings represent the warning message of God’s approaching investigative judgment, or the arrival of the investigative judgment. Both of the judgments represented by the ending of the two judgments of “seven times” are represented by the word “hour,” in Daniel chapter four.

Пас, «соат» дар боби чаҳор рамзи ҳам соли 1798 ва ҳам соли 1844 мебошад, ки нуқтаҳои анҷоми ду лаънати «ҳафт замон» бар зидди подшоҳии шимолӣ (оғозёфта дар соли 723 то милод) ва подшоҳии ҷанубии Исроил (оғозёфта дар соли 677 то милод) ҳастанд. Он ду лаънат, ки ду ҳазору панҷсаду бист соли парокандагӣ ва ғуломиро ифода мекунанд, иҷрои аввалин ва охирин хашми Худоро бар қавми муртади Ӯ намояндагӣ менамоянд. Ҳар ду бо доварии Худо оғоз шуданд, ва анҷомҳои мувофиқи онҳо паёми огоҳкунандаи наздикшавии доварии тафтишотии Худо, ё фаро расидани доварии тафтишотиро ифода мекунанд. Ҳар дуи он довариҳое, ки бо анҷоми ду доварии «ҳафт замон» ифода шудаанд, дар боби чаҳоруми Дониёл бо калимаи «соат» ифода гардидаанд.

In Millerite history the “hour” represents the beginning of the movement at the time of the end in 1798, when the first angel arrived, and the second “hour” in chapter four represents the end of the movement, when the third angel arrived on October 22, 1844. The Millerite movement of the first angel is repeated in the movement of the third angel, so the two usages of “hour” in chapter four, also mark the time of the end in 1989, and also the soon-coming Sunday law. The Millerite movement of the first angel announced the opening of the investigative judgment, and the movement of the third angel announces the opening of God’s executive judgment, which is progressive, beginning at the Sunday law, and continuing and escalating until the Second Coming of Christ.

Дар таърихи миллерӣ «соат» оғози ҳаракатро дар замони охир, дар соли 1798, вақте ки фариштаи аввал омад, ифода мекунад; ва «соати» дуюм дар боби чаҳор анҷоми ҳаракатро ифода мекунад, вақте ки фариштаи сеюм 22 октябри соли 1844 омад. Ҳаракати миллерии фариштаи аввал дар ҳаракати фариштаи сеюм такрор мешавад; бинобар ин, ду мавриди истифодаи «соат» дар боби чаҳор ҳамчунин замони охирро дар соли 1989 ва низ қонуни якшанбеи ба зудӣ ояндаро нишон медиҳанд. Ҳаракати миллерии фариштаи аввал ифтитоҳи доварии таҳқиқиро эълон кард, ва ҳаракати фариштаи сеюм ифтитоҳи доварии иҷроии Худоро эълон мекунад, ки пешраванда аст: аз қонуни якшанбе оғоз ёфта, то Омадани Дуввуми Масеҳ идома меёбад ва шиддат мегирад.

We will continue our study of Daniel chapter three, and conclude our consideration of the word “hour” in the next article.

Мо омӯзиши боби сеюми Дониёлро идома хоҳем дод ва баррасии калимаи «соат»-ро дар мақолаи оянда ба анҷом хоҳем расонд.

> Behold, I send you forth as sheep in the midst of wolves: be ye therefore wise as serpents, and harmless as doves. But beware of men: for they will deliver you up to the councils, and they will scourge you in their synagogues; And ye shall be brought before governors and kings for my sake, for a testimony against them and the Gentiles. But when they deliver you up, take no thought how or what ye shall speak: for it shall be given you in that same hour what ye shall speak. For it is not ye that speak, but the Spirit of your Father which speaketh in you. And the brother shall deliver up the brother to death, and the father the child: and the children shall rise up against their parents, and cause them to be put to death. And ye shall be hated of all men for my name’s sake: but he that endureth to the end shall be saved. But when they persecute you in this city, flee ye into another: for verily I say unto you, Ye shall not have gone over the cities of Israel, till the Son of man be come. The disciple is not above his master, nor the servant above his lord. It is enough for the disciple that he be as his master, and the servant as his lord. If they have called the master of the house Beelzebub, how much more shall they call them of his household? Fear them not therefore: for there is nothing covered, that shall not be revealed; and hid, that shall not be known. What I tell you in darkness, that speak ye in light: and what ye hear in the ear, that preach ye upon the housetops. And fear not them which kill the body, but are not able to kill the soul: but rather fear him which is able to destroy both soul and body in hell. Matthew 10:16–28.

> Инак, Ман шуморо мисли гӯсфандон ба миёни гургон мефиристам; пас, мисли морон доно ва мисли кабӯтарон безарар бошед. Лекин аз одамон ҳазар кунед: зеро шуморо ба шӯроҳо таслим хоҳанд кард, ва дар куништҳои худ шуморо тозиёна хоҳанд зад; Ва барои Ман шуморо назди ҳокимон ва подшоҳон хоҳанд бурд, то бар зидди онҳо ва ғайрияҳудиён шаҳодате бошад. Аммо вақте ки шуморо таслим кунанд, ғам нахӯред, ки чӣ гуна ё чӣ бигӯед; зеро дар ҳамон соат ба шумо дода хоҳад шуд, ки чӣ бигӯед. Зеро сухангӯ шумо нестед, балки Рӯҳи Падари шумост, ки дар шумо сухан мегӯяд. Ва бародар бародарро ба марг таслим хоҳад кард, ва падар фарзандро; ва фарзандон бар зидди падару модари худ бархоста, онҳоро ба қатл хоҳанд расонд. Ва ба хотири номи Ман ҳамаи одамон аз шумо нафрат хоҳанд дошт; аммо ҳар кӣ то ба охир сабр кунад, наҷот хоҳад ёфт. Аммо вақте ки дар ин шаҳр шуморо таъқиб кунанд, ба шаҳри дигар бигрезед; зеро ба ростӣ ба шумо мегӯям: шаҳрҳои Исроилро тамом нахоҳед кард, то даме ки Писари Одам биёяд. Шогирд аз устоди худ болотар нест, ва ғулом аз хоҷаи худ. Барои шогирд кофист, ки мисли устоди худ бошад, ва барои ғулом, ки мисли хоҷаи худ бошад. Агар соҳиби хонаро Баалзабул хондаанд, пас аҳли хонаи ӯро чӣ қадар бештар чунин хоҳанд хонд? Пас, аз онҳо натарсед: зеро ҳеҷ чизи пӯшидае нест, ки ошкор нашавад; ва ниҳоне нест, ки маълум нагардад. Он чиро, ки Ман ба шумо дар торикӣ мегӯям, дар рӯшноӣ бигӯед; ва он чиро, ки ба гӯш мешунавед, бар болои бомҳо мавъиза кунед. Ва аз онҳое натарсед, ки ҷисмро мекушанд, вале ҷонро кушта наметавонанд; балки бештар аз Ӯ битарсед, ки метавонад ҳам ҷон ва ҳам ҷисмро дар ҷаҳаннам ҳалок созад. Матто 10:16–28.

Back to Articles