Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-Eight

Китоби Дониёл — Рақами ҳафтоду ҳашт

Unveiling the Four Abominations: The Historical Parallel of Rebellion in Laodicean Adventism

Ошкор сохтани чор макруҳот: ҳаммонандии таърихии исён дар адвентизми Лаодикия

Author

Jeff Pippenger

Published

February 11, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The history of the Amorites is employed to illustrate the time when God’s wrath is executed against Laodicean Adventism. Sister White identifies that God’s timing for executing His punishment is the same in the last days when the one hundred and forty-four thousand are sealed, as it was when God brought his wrath upon the Amorites. She states, “Although” the nation of the Amorites “was conspicuous because of its idolatry and corruption, it had not yet filled up the cup of its iniquity . . . The compassionate Creator was willing to bear with their iniquity until the fourth generation. Then, if no change was seen for the better, His judgments were to fall upon them. With unerring accuracy the Infinite One still keeps an account with all nations. While His mercy is tendered with calls to repentance, this account will remain open; but when the figures reach a certain amount which God has fixed, the ministry of His wrath commences. The account is closed. Divine patience ceases.”

Таърихи амӯриён барои нишон додани он замон ба кор бурда мешавад, ки ғазаби Худо бар зидди адвентизми Лаодикия иҷро мегардад. Хоҳар Уайт муайян месозад, ки вақти Худо барои иҷрои ҷазои Ӯ дар айёми охир, ҳангоме ки саду чилу чор ҳазор мӯҳр зада мешаванд, ҳамон аст, ки он ҳангоме буд, ки Худо ғазаби Худро бар амӯриён фурӯ овард. Ӯ мегӯяд: «Гарчанде ки» қавми амӯриён «ба сабаби бутпарастӣ ва фасоди худ намоён буд, ҳанӯз косаи гуноҳи худро пур накарда буд... Офаридгори пуршафқат омода буд, ки то насли чорум ба гуноҳи онҳо таҳаммул намояд. Пас, агар ҳеҷ тағйироте ба сӯи беҳтарӣ дида намешуд, аҳкоми доварии Ӯ бар онҳо фурӯ меомад. Он Бепоён бо дақиқии хатононопазир ҳанӯз ҳам бо ҳамаи халқҳо ҳисоб нигоҳ медорад. То даме ки раҳмати Ӯ бо даъватҳо ба тавба пешниҳод мегардад, ин ҳисоб боз мемонад; аммо вақте ки рақамҳо ба андозаи муайяне мерасанд, ки Худо онро муқаррар кардааст, хизмати ғазаби Ӯ оғоз меёбад. Ҳисоб баста мешавад. Сабри илоҳӣ поён меёбад.»

Sister White clearly associates the ministry of God’s wrath against Laodicean Adventism during Ezekiel’s illustration of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, as commencing when their cup of iniquity is filled, and the cup reaches its fulness in the fourth generation. All of this information is set forth in the context of the vision that began in chapter eight, which illustrates four escalating abominations.

Хоҳар Уайт хизмати ғазаби Худоро бар зидди адвентизми Лоудикия дар давраи тасвири Ҳизқиёл оид ба мӯҳр зада шудани яксаду чилу чор ҳазор нафар ба таври равшан марбут месозад, ҳамчун амале ки ҳангоме оғоз меёбад, ки косаи шарорати онҳо пур мешавад; ва он коса дар насли чорум ба камоли пуррагии худ мерасад. Ҳамаи ин маълумот дар заминаи он рӯъё баён шудааст, ки аз боби ҳаштум оғоз ёфта, чор зишткории рӯ ба афзоишро тасвир мекунад.

> Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. He said furthermore unto me, Son of man, seest thou what they do? even the great abominations that the house of Israel committeth here, that I should go far off from my sanctuary? but turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations. And he brought me to the door of the court; and when I looked, behold a hole in the wall. Then said he unto me, Son of man, dig now in the wall: and when I had digged in the wall, behold a door. And he said unto me, Go in, and behold the wicked abominations that they do here. So I went in and saw; and behold every form of creeping things, and abominable beasts, and all the idols of the house of Israel, pourtrayed upon the wall round about. And there stood before them seventy men of the ancients of the house of Israel, and in the midst of them stood Jaazaniah the son of Shaphan, with every man his censer in his hand; and a thick cloud of incense went up. Then said he unto me, Son of man, hast thou seen what the ancients of the house of Israel do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth. He said also unto me, Turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations that they do. Then he brought me to the door of the gate of the Lord’s house which was toward the north; and, behold, there sat women weeping for Tammuz.

> Пас Ӯ ба ман гуфт: «Эй писари одам, акнун чашмони худро ба сӯи шимол бардор». Ва ман чашмони худро ба сӯи шимол бардоштам, ва инак, дар самти шимол, назди дарвозаи қурбонгоҳ, ин бути рашк дар даромадгоҳ буд. Ва Ӯ боз ба ман гуфт: «Эй писари одам, оё мебинӣ, ки онҳо чӣ мекунанд? Ҳатто ҳамон корҳои бузурги зиштеро, ки хонаи Исроил дар ин ҷо ба ҷо меоварад, то Ман аз муқаддасгоҳи Худ дур равам? Аммо боз рӯй гардон, ва ту зиштиҳои аз ин ҳам бузургтарро хоҳӣ дид». Ва Ӯ маро ба дари саҳн овард; ва ҳангоме ки нигоҳ кардам, инак, сӯрохие дар девор буд. Он гоҳ Ӯ ба ман гуфт: «Эй писари одам, акнун деворро бикан». Ва вақте ки деворро кандам, инак, даре падид омад. Ва Ӯ ба ман гуфт: «Даро ва зиштиҳои шариронаеро, ки онҳо дар ин ҷо мекунанд, бубин». Пас ман даромада, дидам; ва инак, ҳар гуна сурати ҷонварони хазанда, ва ҳайвоноти зишт, ва ҳамаи бутҳои хонаи Исроил бар гирдогирди девор нақш шуда буданд. Ва дар пеши онҳо ҳафтод мард аз пирони хонаи Исроил меистоданд, ва дар миёни онҳо Яъазанё ибни Шофон меистод, ва дар дасти ҳар як мард бухурдон буд; ва абри ғафси бухур боло мерафт. Он гоҳ Ӯ ба ман гуфт: «Эй писари одам, оё дидаӣ, ки пирони хонаи Исроил дар торикӣ, ҳар яке дар ҳуҷраҳои суратҳои худ, чӣ мекунанд? Зеро онҳо мегӯянд: “Худованд моро намебинад; Худованд заминро тарк кардааст”». Ӯ инчунин ба ман гуфт: «Боз рӯй гардон, ва зиштиҳои аз ин ҳам бузургтареро, ки онҳо мекунанд, хоҳӣ дид». Он гоҳ Ӯ маро ба дари дарвозаи хонаи Худованд, ки ба сӯи шимол буд, овард; ва инак, заноне дар он ҷо нишаста, барои Таммуз гиря мекарданд.

> Then said he unto me, Hast thou seen this, O son of man? turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations than these. And he brought me into the inner court of the Lord’s house, and, behold, at the door of the temple of the Lord, between the porch and the altar, were about five and twenty men, with their backs toward the temple of the Lord, and their faces toward the east; and they worshipped the sun toward the east. Then he said unto me, Hast thou seen this, O son of man? Is it a light thing to the house of Judah that they commit the abominations which they commit here? for they have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose. Therefore will I also deal in fury: mine eye shall not spare, neither will I have pity: and though they cry in mine ears with a loud voice, yet will I not hear them. Ezekiel 8:5–18.

> Сипас Ӯ ба ман гуфт: «Оё инро дидӣ, эй писари одам? Боз гард, ва ту боз ҳам корҳои зишттар аз инҳоро хоҳӣ дид». Ва маро ба саҳни дарунии хонаи Худованд даровард; ва инак, назди дари маъбади Худованд, миёни айвон ва қурбонгоҳ, тақрибан бисту панҷ нафар мард буданд, ки пуштҳошон сӯи маъбади Худованд ва рӯйҳошон сӯи шарқ буд; ва онҳо ба ҷониби шарқ ба офтоб саҷда мекарданд. Сипас Ӯ ба ман гуфт: «Оё инро дидӣ, эй писари одам? Оё барои хонадони Яҳудо кори сабук аст, ки ин аъмоли зиштеро, ки онҳо дар ин ҷо ба амал меоваранд, анҷом диҳанд? Зеро ки онҳо заминро аз зӯроварӣ пур кардаанд ва боз баргаштаанд, то Маро ба ғазаб оваранд; ва инак, онҳо шохаро ба бинии худ мегузоранд. Бинобар ин Ман низ бо хашм амал хоҳам кард: чашми Ман шафқат нахоҳад кард, ва Ман раҳм нахоҳам намуд; ва агарчи бо овози баланд дар гӯшҳои Ман нидо кунанд ҳам, онҳоро нахоҳам шунид». Ҳизқиёл 8:5–18.

After Ezekiel was shown the first abomination of the setting up of the image of jealousy at the entry of the gate of the altar, he is informed that he will be shown even greater abominations than the image of jealousy. The second abomination is represented by the secret chambers, where the leadership, represented as the ancient men, are offering prayer, represented by incense, and proclaiming that the Lord has forsaken the earth and does not see them. But Ezekiel is informed that he will see even greater abominations than these.

Пас аз он ки ба Ҳизқиёл нахустин зишткориро — барпо кардани сурати рашк дар даромадгоҳи дарвозаи қурбонгоҳ — нишон доданд, ба ӯ гуфта мешавад, ки боз зишткориҳои аз ин ҳам бузургтарро хоҳад дид аз сурати рашк. Зишткории дувумро махфигоҳҳо ифода мекунанд, ки дар онҳо роҳбарон, ки ба сурати пирони қадим муаррифӣ шудаанд, дуо мегузаронанд, ки бо бухур рамзгузорӣ шудааст, ва эълон мекунанд, ки Худованд заминро тарк кардааст ва онҳоро намебинад. Аммо ба Ҳизқиёл хабар дода мешавад, ки аз инҳо ҳам зишткориҳои бузургтарро хоҳад дид.

The third abomination is represented by “women weeping for Tammuz,” but there is still a greater abomination than that, for the fourth abomination identifies a leadership of twenty-five men worshipping the sun, with the backs toward the temple.

Нафрати сеюм бо «заноне ки барои Таммуз гиря мекунанд» тасвир шудааст, вале аз он ҳам нафрати бузургтаре ҳаст, зеро нафрати чаҳорум роҳбарии бисту панҷ мардро нишон медиҳад, ки ба офтоб саҷда мекунанд, дар ҳоле ки пушташон сӯйи маъбад аст.

In the fourth abomination the pronouncement is made that “the ancient men,” “have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose.” The “day of provocation” is the day when God’s ministry of wrath begins, as it did with ancient Israel when they rejected the message of Joshua and Caleb concerning the Promised Land. The rejection of the sealing message marks when the cup of iniquity is full for Jerusalem. Joshua and Caleb represent the little company, who are the faithful few that are sighing and crying for the abominations in the church and in the land.

Дар абоминияи чорум чунин ҳукм эълон мешавад, ки «пиронсолон» «заминро аз зӯроварӣ пур кардаанд, ва бозгаштаанд, то Маро ба хашм оваранд; ва инак, онҳо шохаро ба бинии худ мегузоранд». «Рӯзи барангехтани ғазаб» он рӯзест, ки хизмати ғазаби Худо оғоз меёбад, чунон ки бо Исроили қадим рӯй дод, вақте ки онҳо паёми Еҳушаъ ва Колебро дар бораи Замини Мавъуд рад карданд. Рад кардани паёми муҳргузорӣ нишон медиҳад, ки кай косаи шарорати Ерусалим пур мешавад. Еҳушаъ ва Колеб намояндагони гурӯҳи хурд мебошанд, ки он чанд нафари вафодоранд, ки барои абоминияҳое, ки дар калисо ва дар замин ҳастанд, оҳу нола мекунанд.

> Then Moses and Aaron fell on their faces before all the assembly of the congregation of the children of Israel. And Joshua the son of Nun, and Caleb the son of Jephunneh, which were of them that searched the land, rent their clothes: And they spake unto all the company of the children of Israel, saying, The land, which we passed through to search it, is an exceeding good land. If the Lord delight in us, then he will bring us into this land, and give it us; a land which floweth with milk and honey. Only rebel not ye against the Lord, neither fear ye the people of the land; for they are bread for us: their defence is departed from them, and the Lord is with us: fear them not. But all the congregation bade stone them with stones. And the glory of the Lord appeared in the tabernacle of the congregation before all the children of Israel. And the Lord said unto Moses, How long will this people provoke me? and how long will it be ere they believe me, for all the signs which I have showed among them? I will smite them with the pestilence, and disinherit them, and will make of thee a greater nation and mightier than they. Numbers 14:5–12.

> Он гоҳ Мусо ва Ҳорун пеши тамоми ҷамоати анбӯҳи банӣ-Исроил бар рӯйҳои худ афтоданд. Ва Еҳушаъ ибни Нун ва Колеб ибни Ефуннаҳ, ки аз ҷумлаи тафтишкунандагони он замин буданд, либосҳои худро чок карданд; ва ба тамоми ҷамоати банӣ-Исроил сухан ронда, гуфтанд: «Замине ки мо барои тафтиш аз миёни он гузаштем, замини бағоят некӯст. Агар Худованд аз мо хушнуд бошад, пас моро ба ин замин хоҳад даровард ва онро ба мо хоҳад дод; замине ки аз шир ва асал ҷорист. Фақат бар Худованд исён накунед ва аз қавми он замин натарсед, зеро онҳо барои мо нон ҳастанд; ҳимояи онҳо аз онҳо дур шудааст, ва Худованд бо мост; аз онҳо матарсед». Аммо тамоми ҷамоат гуфтанд, ки онҳоро сангсор кунанд. Ва ҷалоли Худованд дар хаймаи ҷамъомад пеши назари ҳамаи банӣ-Исроил зоҳир шуд. Ва Худованд ба Мусо гуфт: «То ба кай ин қавм Маро ба хашм меоваранд? Ва то ба кай ба Ман, бо вуҷуди ҳамаи он оятҳое ки дар миёни онҳо нишон додаам, имон нахоҳанд овард? Онҳоро ба вабо хоҳам зад ва аз мерос маҳрум хоҳам кард; ва аз ту халқе бузургтар ва тавонотар аз онҳо ба вуҷуд хоҳам овард». Ададҳо 14:5–12.

The “provocation” that was brought about by the rebels in Numbers, and also in Ezekiel is based upon the rebel’s refusal to acknowledge the “signs” that have been manifested. The “signs” that were rejected in the time of Moses, were the “signs” that typified the manifestation of the power of God in the history of the Millerites. Ancient Israel provoked God by rejecting the “signs” of the manifestation of his power in their foundational history. In the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, modern Israel also rejects (turns its back against) the very foundational history that was to be the “sign,” that would allow them to “recognize” the repetition of the history of the Midnight Cry which is repeated in the last days.

«иғво»е, ки исёнгарон дар китоби Адад ба вуҷуд оварданд, ва ҳамчунин дар Ҳизқиёл, бар радкунии исёнгар аз эътироф кардани «аломатҳо»-е асос меёбад, ки зоҳир гардидаанд. «Аломатҳо»-е, ки дар замони Мусо рад карда шуданд, ҳамон «аломатҳо» буданд, ки зуҳури қудрати Худоро дар таърихи миллеритҳо ба таври намунавӣ ифода менамуданд. Исроили қадим бо рад кардани «аломатҳо»-и зуҳури қудрати Ӯ дар таърихи бунёдии худ Худоро ба ғазаб овард. Дар замони мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазор, Исроили муосир низ ҳамон таърихи бунёдиеро, ки бояд «аломат» мебуд, то ба онҳо имкон диҳад такрори таърихи Нидои Нисфи Шабро, ки дар рӯзҳои охир такрор мешавад, «шинохт» намояд, рад мекунад (ба он пушт мегардонад).

God allows the rebels to see the repetition of the manifestation of the power of God, for it was the repetition of the manifestation of the power of God that was not only the latter rain, but the truth that would have saved them if they would have been among those who loved the truth.

Худо ба исёнгарон иҷозат медиҳад, ки такрори зоҳиршавии қудрати Худоро бубинанд, зеро маҳз такрори зоҳиршавии қудрати Худо буд, ки на танҳо борони охирин буд, балки ҳамчунин он ростӣ буд, ки онҳоро наҷот медод, агар онҳо дар миёни онҳое мебуданд, ки ростиро дӯст медоштанд.

The identification of the four abominations of Ezekiel eight as symbols of the four generations of Laodicean Adventism is part of the message that is unsealed by the Lion of the tribe of Judah in the last days. The first generation began at the rebellion of 1863, and twenty-five years later in 1888, the rebellion that marked the beginning of the second generation with the symbol of secret chambers arrived. Thirty-one years later, in 1919, the publication of the book by W. W. Prescott titled, The Doctrine of Christ, marked the beginning of the third generation, which Ezekiel had represented as women weeping for Tammuz. Thirty-eight years after that, in 1957, with the publication of the book, Questions on Doctrine, the fourth generation arrived that identifies the time when the rebels will turn against the sealing message that arises from the east, and worship the sun.

Муайян намудани чор зиштии Ҳизқиёл ҳашт ҳамчун рамзҳои чор насли адвентизми Лоудиқия қисми он паём аст, ки дар рӯзҳои охир аз ҷониби Шери қабилаи Яҳудо кушода мешавад. Насли аввал бо исёни соли 1863 оғоз ёфт, ва бисту панҷ сол баъд, дар соли 1888, исёне, ки оғози насли дуюмро бо рамзи ҳуҷраҳои махфӣ нишон дод, фаро расид. Сию як сол баъд, дар соли 1919, нашри китоби В. В. Прескотт бо унвони «The Doctrine of Christ» оғози насли сеюмро нишон дод, ки Ҳизқиёл онро ҳамчун заноне, ки барои Таммуз гиря мекарданд, тасвир намуда буд. Сию ҳашт сол пас аз он, дар соли 1957, бо нашри китоби «Questions on Doctrine», насли чорум фаро расид, ки замонеро муайян мекунад, ки дар он исёнгарон бар зидди паёми муҳргузорӣ, ки аз шарқ бармеояд, бархоста, ба офтоб саҷда хоҳанд кард.

We will begin to consider the second generation of Laodicean Adventism’s rebellion that arrived at the Minneapolis General Conference in 1888. It is important to remember that all four of Ezekiel’s abominations occur in Jerusalem, though they represent a progressive history of rebellion, it is always addressing the rebellion that occurs within the city that represents Laodicean Adventism in the last days.

Мо ба баррасии насли дуюми исёни адвентизми Лаодикия оғоз хоҳем кард, ки дар Конфронси умумии Миннеаполис дар соли 1888 зуҳур кард. Муҳим аст дар хотир дошта шавад, ки ҳар чаҳор зишткориҳои Ҳизқиёл дар Ерусалим ба вуқӯъ меоянд; ҳарчанд онҳо таърихи тадриҷан пешрафтаи исёнро ифода мекунанд, сухан ҳамеша дар бораи он исёнест меравад, ки дар дохили он шаҳр рух медиҳад, ки адвентизми Лаодикияро дар рӯзҳои охир намояндагӣ мекунад.

> “As one of the signs of Jerusalem’s destruction, Christ had said, ‘Many false prophets shall rise, and shall deceive many.’ False prophets did rise, deceiving the people, and leading great numbers into the desert. Magicians and sorcerers, claiming miraculous power, drew the people after them into the mountain solitudes. But this prophecy was spoken also for the last days. This sign is given as a sign of the Second Advent. Even now false christs and false prophets are showing signs and wonders to seduce His disciples. Do we not hear the cry, ‘Behold, He is in the desert’? Have not thousands gone forth into the desert, hoping to find Christ? And from thousands of gatherings where men profess to hold communion with departed spirits is not the call now heard, ‘Behold, He is in the secret chambers’? This is the very claim that spiritism puts forth. But what says Christ? ‘Believe it not. For as the lightning cometh out of the east, and shineth even unto the west; so shall also the coming of the Son of man be.’” The Desire of Ages, 631.

> «Чун яке аз аломатҳои харобии Ерусалим, Масеҳ гуфта буд: “Паёмбарони козиб бисёр пайдо хоҳанд шуд ва бисёр касонро гумроҳ хоҳанд кард”. Паёмбарони козиб воқеан бархостанд, мардумро фиреб дода, шумораи зиёдеро ба биёбон бурданд. Ҷодугарон ва соҳирон, ки даъвои қудрати мӯъҷизавӣ доштанд, мардумро аз паси худ ба хилватгоҳҳои кӯҳистон кашиданд. Аммо ин пешгӯйӣ ҳамчунин дар бораи айёми охир гуфта шуда буд. Ин аломат ҳамчун аломати Омадани Дуввум дода шудааст. Ҳатто ҳоло ҳам масеҳо ва паёмбарони козиб аломатҳо ва аҷоибот нишон медиҳанд, то шогирдони Ӯро фирефта созанд. Оё мо нидоро намешунавем: “Инак, Ӯ дар биёбон аст”? Оё ҳазорон нафар ба биёбон нарафтаанд, ба умеди он ки Масеҳро биёбанд? Ва оё аз ҳазорон маҷлисҳое, ки дар онҳо мардум даъво мекунанд бо арвоҳи мурдагон муошират доранд, ҳоло ин нидо шунида намешавад: “Инак, Ӯ дар хилватгоҳҳост”? Ин айнан ҳамон даъвост, ки спиритизм пеш мегузорад. Аммо Масеҳ чӣ мегӯяд? “Ба он бовар накунед. Зеро, чунон ки барқ аз машриқ мебарояд ва то мағриб медурахшад, омадани Писари Одам низ чунин хоҳад буд”. — The Desire of Ages, 631.»

The secret chambers are a symbol of spiritualism, and the second abomination of Ezekiel chapter eight, takes place within the temple, where earthly images had been secretly hung upon the walls.

Хонаҳои махфӣ рамзи рӯҳгароист, ва зиштии дуюми боби ҳаштуми Ҳизқиёл дар дохили маъбад ба амал меояд, он ҷо ки суратҳои заминӣ пинҳонӣ бар деворҳо овехта шуда буданд.

> So I went in and saw; and behold every form of creeping things, and abominable beasts, and all the idols of the house of Israel, portrayed upon the wall round about. And there stood before them seventy men of the ancients of the house of Israel, and in the midst of them stood Jaazaniah the son of Shaphan, with every man his censer in his hand; and a thick cloud of incense went up. Then said he unto me, Son of man, hast thou seen what the ancients of the house of Israel do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth. Ezekiel 8:10–12.

> Пас ман даромада дидам; ва инак, ҳар гуна ҳайвоноти хазанда, ваҳшиёни зишткор ва ҳамаи бутҳои хонадони Исроил бар гирдогирди девор тасвир ёфта буданд. Ва пеши онҳо ҳафтод мард аз пирони хонадони Исроил меистоданд, ва дар миёни онҳо Яазанё ибни Шофон истода буд, дар ҳоле ки ҳар яке маҷмари худро дар даст дошт; ва абри ғафси бухур боло мерафт. Он гоҳ Ӯ ба ман гуфт: «Эй писари одам, оё дидаӣ, ки пирони хонадони Исроил дар торикӣ чӣ мекунанд, ҳар яке дар ҳуҷраҳои суратҳои худ? Зеро онҳо мегӯянд: “Худованд моро намебинад; Худованд заминро тарк кардааст.”» Ҳизқиёл 8:10–12.

Ezekiel sees “the idols of the house of Israel, portrayed upon the walls” of the sanctuary, but he is plainly told that this rebellion is also occurring within each of the ancient men’s “chambers of imagery.” The rebellion within the literal temple identifies the rebellion within the human temple.

Ҳизқиёл «бутҳои хонадони Исроилро, ки бар деворҳои маъбад тасвир шуда буданд» мебинад, аммо ба ӯ ошкоро гуфта мешавад, ки ин исён ҳамчунин дар «ҳуҷраҳои тасвирҳои» ҳар яке аз пирони қавм низ рух медиҳад. Исёне, ки дар маъбади воқеӣ аст, исёнеро, ки дар маъбади инсонӣ аст, ошкор месозад.

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

> «Ҳангоми аз харидорон ва фурӯшандагони дунё пок кардани маъбад, Исо рисолати Худро эълон намуд, ки дилро аз палидии гуноҳ пок созад,—аз хоҳишҳои заминӣ, шаҳватҳои худхоҳона, одатҳои бад, ки ҷонро фосид мегардонанд. Малокӣ 3:1–3 иқтибос шудааст». Орзуи асрҳо, 161.

The second abomination represented a manifestation of wickedness both within the church, and the minds of the elders that were to be the church’s guardians. The wickedness there manifested is the wickedness of spiritualism. In the days of Noah, when every imagination of men’s hearts were wicked, the antediluvians had filled up their cup of iniquity.

Нафрати дуюм зуҳури шароратро ҳам дар дохили калисо ва ҳам дар зеҳни пиронсолоне, ки мебоист посбонони калисо мебуданд, ифода мекард. Шарорате, ки дар он ҷо зоҳир гардида буд, шарорати спиритуализм аст. Дар айёми Нӯҳ, вақте ки ҳар тасаввури дили одамон шарир буд, одамони пеш аз тӯфон косаи исёни худро лабрез карда буданд.

> And God saw that the wickedness of man was great in the earth, and that every imagination of the thoughts of his heart was only evil continually. Genesis 6:5.

> Ва Худо дид, ки шарорати инсон бар замин бузург аст, ва ҳар тасаввури андешаҳои дили ӯ фақат ҳамеша бадӣ аст. Ҳастӣ 6:5.

The second generation identifies when spiritualism entered into both the leaders of Jerusalem, and also into the corporate structure of Laodicean Adventism. What “the ancients of the house of Israel” did “in the dark,” “in” their “chambers of” “imagery,” identifies “that every imagination of the thoughts of” their hearts “was only evil.” Sister White is clear that the destruction of Jerusalem represents the end of the world, and the testimony of the flood in Noah’s age also represents the end of the world. In the last days those who refuse to be sanctified by the truth are overtaken by spiritualism, as represented by the second abomination of Ezekiel chapter eight.

Насли дуюм муайян мекунад, ки кай спиритизм ҳам ба роҳбарони Ерусалим ва ҳам ба сохтори ҷамъиятии адвентизми Лаодикия ворид шуд. Он чи ки «пирони хонаи Исроил» «дар торикӣ», «дар» «ҳуҷраҳои» «тасвирҳои» худ мекарданд, муайян месозад, ки «ҳар тасаввури андешаҳои» дилҳои онҳо «фақат бадӣ буд». Хоҳар Уайт равшан мегӯяд, ки харобшавии Ерусалим анҷоми ҷаҳонро ифода мекунад, ва шаҳодати тӯфон дар айёми Нӯҳ низ анҷоми ҷаҳонро ифода менамояд. Дар рӯзҳои охир касоне, ки рад мекунанд ба воситаи ҳақиқат тақдис ёбанд, ба дасти спиритизм гирифтор мешаванд, чунон ки инро нафрати дуюми Ҳизқиёл боби ҳашт ифода менамояд.

The second abomination of Ezekiel represents the rebellion that arrived in 1888, and becomes the symbol of the second generation, but more than this, 1888, and all that it represents or is represented by, was repeated on September 11, 2001. Sister White specifically identifies that in 1888, the mighty angel of Revelation eighteen descended, and therefore the history represents the time when the great buildings of New York City were to be thrown down by a touch from God, and Revelation eighteen, verses one through three were to be fulfilled.

Нафрати дуюми Ҳизқиёл рамзи исёнест, ки дар соли 1888 фаро расид, ва ба нишонаи насли дуюм табдил меёбад; аммо бештар аз ин, соли 1888 ва ҳар он чи онро ифода мекунад, ё аз ҷониби он ифода мешавад, дар 11 сентябри соли 2001 такрор гардид. Хоҳар Уайт ба таври мушаххас муайян мекунад, ки дар соли 1888 фариштаи қавии Ваҳй боби ҳаждаҳум нозил шуд, ва аз ин рӯ ин таърих замонеро намояндагӣ мекунад, ки биноҳои бузурги шаҳри Ню-Йорк мебоист бо ламсе аз ҷониби Худо фурӯ андохта шаванд, ва Ваҳй 18:1–3 мебоист иҷро гардад.

> “An unwillingness to yield up preconceived opinions, and to accept this truth, lay at the foundation of a large share of the opposition manifested at Minneapolis against the Lord’s message through Brethren Waggoner and Jones. By exciting that opposition Satan succeeded in shutting away from our people, in a great measure, the special power of the Holy Spirit that God longed to impart to them. The enemy prevented them from obtaining that efficiency which might have been theirs in carrying the truth to the world, as the apostles proclaimed it after the day of Pentecost. The light that is to lighten the whole earth with its glory was resisted, and by the action of our own brethren has been in a great degree kept away from the world.” Selected Messages, book 1, 235.

> «Нохоҳамӣ ба даст кашидан аз ақидаҳои пешпиндошта, ва пазируфтани ин ростӣ, дар асоси қисми бузурги мухолифате буд, ки дар Миннеаполис бар зидди паёми Худованд тавассути бародарон Ваггонер ва Ҷонс зоҳир гардид. Бо барангехтани он мухолифат, Шайтон муваффақ шуд, ки аз қавми мо, ба андозаи зиёд, он қудрати махсуси Рӯҳулқудсро, ки Худо орзуманди ато кардани он ба онҳо буд, дур нигоҳ дорад. Душман онҳоро аз ба даст овардани он самаранокие, ки метавонист аз они онҳо бошад дар расондани ростӣ ба ҷаҳон, ҳамон тавре ки ҳаввориён онро баъд аз рӯзи Пантикост эълон карданд, боздошт. Нуре, ки бояд тамоми заминро бо ҷалоли худ мунаввар гардонад, муқовимат карда шуд, ва бо амали худи бародарони мо, ба дараҷаи зиёд, аз ҷаҳон дур нигоҳ дошта шудааст». Selected Messages, китоби 1, 235.

The history of 1888, provided the example of the rejection of the message of the latter rain that arrived on September 11, 2001. 1888 is a symbol of the second generation of Laodicean Adventism, that is represented by Ezekiel’s second abomination, and the history therein identifies a rebellion that was typified by the seventy elders in Ezekiel. Their rebellion represented spiritualism, and paralleled the cup of probationary time being fulfilled in the time of Noah. The rejection of the message illustrated the rejection by the leadership of the message of the latter rain, which was to identify the arrival of the third Woe of Islam.

Таърихи соли 1888 намунаи рад кардани хабари борони охиринро фароҳам овард, ки он 11 сентябри соли 2001 расид. Соли 1888 рамзи насли дуюми адвентизми Лаодикия мебошад, ки онро зиштии дуюми Ҳизқиёл муаррифӣ мекунад, ва таърихи дар он мавҷуд шӯришеро муайян менамояд, ки пирони ҳафтод нафар дар Ҳизқиёл намунаи он буданд. Шӯриши онҳо рӯҳгароиро ифода мекард ва бо пур шудани ҷоми вақти имтиҳон дар айёми Нӯҳ мувофиқат дошт. Рад кардани ин хабар рад намудани хабари борони охирин аз ҷониби роҳбариятро нишон медод, хабаре ки бояд расидани войи сеюми Исломро муайян менамуд.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> «Борони охир бояд бар қавми Худо фурӯ резад. Фариштаи қудратманде бояд аз осмон фуруд ояд, ва тамоми замин аз ҷалоли ӯ мунаввар гардад». Review and Herald, April 21, 1891.

The leadership that in 1888 rejected the message, typified the rejection of the message of Islam on September 11, 2001, but God intends to produce a manifestation of power that those leaders will witness as part of his judgment upon them. The manifestation of the power of the latter rain occurs at the end of the period of the sealing. It began on September 11, 2001, but it reaches its climax at the end of the three-and-a-half days of Revelation eleven, when the “great earthquake” arrives.

Роҳбарияте, ки дар соли 1888 ин паёмро рад намуд, рад кардани паёми Исломро дар 11 сентябри соли 2001 ба таври рамзӣ пешнамоиш медод; аммо Худо қасд дорад зуҳури қудратеро ба вуҷуд оварад, ки он роҳбарон онро ҳамчун ҷузъе аз доварии Ӯ бар онҳо мушоҳида хоҳанд кард. Зуҳури қудрати борони охир дар анҷоми давраи мӯҳргузорӣ рух медиҳад. Он аз 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, аммо авҷи худро дар поёни сеюним рӯзи Ваҳй боби ёздаҳ, ҳангоме ки «заминларзаи бузург» фаро мерасад, ба он мерасонад.

The message of 1888, was the Laodicean message, the last call for a former chosen people who were then in the process of being passed by.

Паёми соли 1888, паёми Лӯдӯкия буд, даъвати охирин барои қавме буд, ки пештар баргузида шуда буданд ва он замон дар ҳоли канор гузошта шудан қарор доштанд.

> “The message given us by A. T. Jones, and E. J. Waggoner is the message of God to the Laodicean church, and woe be unto anyone who professes to believe the truth and yet does not reflect to others the God-given rays.” The 1888 Materials, 1053.

> «Паёме, ки ба мо тавассути А. Т. Ҷоунз ва Э. Ҷ. Ваггонер дода шудааст, паёми Худо ба калисои Лоодикия аст, ва вой бар ҳоли ҳар касе ки даъво мекунад ба ҳақиқат имон дорад, вале ба дигарон нурҳои аз ҷониби Худо додашударо инъикос намекунад». The 1888 Materials, 1053.

The message of 1888, represented the message that identified that when the great buildings of New York City were thrown down on September 11, 2001, the straight testimony to the Laodicean church was to be given, and the straight testimony is the message of Islam of the third Woe that, when breathed upon a backslidden people, has the power to bring them to life as a mighty army.

Паёми соли 1888 паёмеро ифода мекард, ки муайян месохт, ки вақте биноҳои азими шаҳри Ню-Йорк 11 сентябри соли 2001 фурӯ рехтанд, шаҳодати рост ба калисои Лаодикия бояд дода шавад; ва шаҳодати рост ҳамон паёми Ислом аз Войи сеюм аст, ки, ҳангоме ки бар қавме, ки аз имон бозгаштаанд, дамида шавад, қудрат дорад онҳоро ҳамчун лашкари азиме ба ҳаёт оварад.

> “A straight testimony must be borne to our churches and institutions, to arouse the sleeping ones.’

> «Ба калисоҳо ва муассисаҳои мо бояд шаҳодати рост гуфта шавад, то хуфтагон бедор карда шаванд.»

> “When the word of the Lord is believed and obeyed, steady advancement will be made. Let us now see our great need. The Lord cannot use us until he breathes life into the dry bones. I heard the words spoken: ‘Without the deep moving of the Spirit of God upon the heart, without its life-giving influence, truth becomes a dead letter.’” Review and Herald, November 18, 1902.

> «Ҳангоме ки каломи Худованд имон оварда шуда, итоат карда мешавад, пешрафти устувор ба амал хоҳад омад. Акнун биёед эҳтиёҷи бузурги худро бубинем. Худованд то он даме ки ба устухонҳои хушк ҳаёт надамида бошад, наметавонад моро истифода барад. Ман суханони гуфташударо шунидам: “Бе таъсири амиқу ҷунбони Рӯҳи Худо бар дил, бе таъсири ҳаётбахши он, ҳақиқат ба ҳарфи мурда табдил меёбад.”» Review and Herald, November 18, 1902.

1888 marks the beginning of the second generation of Adventism, but it also provides a line of prophecy that aligns with the last days. On September 11, 2001 God led the people who chose to accept that the attack of Islam upon the earth beast was a fulfillment of prophecy back to the old paths. God’s people needed to return to the jewels of William Miller and become educated upon the foundational truths that included the fulfillment of the first and second Woes, that in turn established the arrival of the third Woe at that time. Once those people returned to those old paths they were led to see the sacredness of Habakkuk’s two tables.

Соли 1888 оғози насли дуюми адвентизмро нишон медиҳад, аммо он ҳамчунин хати нубувватеро пешкаш мекунад, ки бо рӯзҳои охир мутобиқат дорад. Рӯзи 11 сентябри соли 2001 Худо он мардумро, ки қабул кардани онро ихтиёр карданд, ки ҳамлаи ислом бар ҳайвони замин иҷрои нубувват буд, ба роҳҳои қадимӣ бозгардонд. Қавми Худо бояд ба гавҳарҳои Уилям Миллер бармегаштанд ва дар бораи ҳақиқатҳои бунёдӣ, ки иҷрои Войи якум ва дуюмро дар бар мегирифтанд, таълим меёфтанд, ки онҳо, дар навбати худ, фаро расидани Войи сеюмро дар ҳамон вақт собит менамуданд. Ҳамин ки он мардум ба он роҳҳои қадимӣ баргаштанд, онҳо роҳнамоӣ шуданд, то муқаддасоти ду ҷадвали Ҳабаққуқро бубинанд.

The rebellion of 1863 against Habakkuk’s two tables, which are Miller’s jewels and also the foundations of Adventism, typified a rebellion that was repeated on September 11, 2001; for once again the leadership of Laodicean Adventism was given opportunity to uphold the jewels of Miller, or reject them. All four generations of Adventism that are represented in Ezekiel eight, are also representing the rebellion of Laodicean Adventism on September 11, 2001.

Шӯриши соли 1863 бар зидди ду ҷадвали Ҳабаққуқ, ки гавҳарҳои Миллер ва ҳамчунин пояҳои Адвентизм мебошанд, намунаи пешакии шӯрише буд, ки 11 сентябри соли 2001 такрор гардид; зеро бори дигар ба роҳбарияти Адвентизми Лаодикия имконият дода шуд, ки гавҳарҳои Миллерро пуштибонӣ намояд, ё онҳоро рад кунад. Ҳамаи чор насли Адвентизм, ки дар Ҳизқиёл ҳашт намояндагӣ шудаанд, ҳамчунин шӯриши Адвентизми Лаодикияро дар 11 сентябри соли 2001 намояндагӣ мекунанд.

We will continue to identify the second generation of Laodicean Adventism in the next article.

Мо дар мақолаи навбатӣ насли дуюми адвентизми лоодикиягиро ҳамчунон муайян хоҳем кард.

> “God created man with affections capable of embracing eternal realities. These affections were to be kept pure and holy, free from all earthliness. But human beings have lost eternity out of their reckoning. God, the Alpha and Omega, the beginning and the end, the One who holds in His keeping the destiny of every soul, is forgotten. Supposing themselves to be mighty in knowledge, men have let themselves down to the lowest level in God’s sight.

> «Худо инсонро бо муҳаббатҳое офарид, ки қодир ба фаро гирифтани воқеиятҳои абадӣ бошанд. Ин муҳаббатҳо бояд пок ва муқаддас, аз ҳар гуна заминпарастӣ озод нигоҳ дошта мешуданд. Аммо инсонҳо абадиятро аз доираи ҳисобу назар баровардаанд. Худо, Алфа ва Омега, ибтидо ва интиҳо, Он Касе ки сарнавишти ҳар як ҷонро дар дасти нигаҳдории Худ нигоҳ медорад, фаромӯш шудааст. Одамон, худро дар дониш тавоно пиндошта, дар назари Худ худро то поинтарин дараҷа фуруд овардаанд.»

> “The mind of man has become earthly. In the place of revealing the impress of divinity, it reveals the impress of humanity. In its chambers are seen the imagery of earth. The debasing practises which prevailed in the days of Noah, placing the inhabitants of that age beyond hope of salvation, are seen today.” Signs of the Times, December 18, 1901.

> «Зеҳни инсон заминӣ гардидааст. Ба ҷои он ки нақши илоҳиятро ошкор созад, нақши инсониятро зоҳир менамояд. Дар ҳуҷраҳои он тасвирҳои замин дида мешаванд. Амалҳои пасткунандае, ки дар айёми Нуҳ ҳукмрон буданд ва сокинони он замонро берун аз умеди наҷот қарор медоданд, имрӯз низ дида мешаванд». Signs of the Times, December 18, 1901.

Back to Articles