Article

# The Book of Daniel - Number Eighty-Two

Китоби Дониёл — Ҳаштоду Ду

Unveiling the Prophetic Puzzle: Understanding the History of Daniel 11 and the Significance of the Daily in Adventism

Кушодани муаммои нубувватӣ: дарки таърихи Дониёл 11 ва аҳамияти «доимӣ» дар Адвентизм

Author

Jeff Pippenger

Published

February 15, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

After we review the history from 1863 until the time of the end in 1989, in the context of the four abominations of Ezekiel chapter eight, representing the four generations of Adventism, we will turn our attention to the increase of knowledge that was unsealed in 1989. That increase of knowledge was concerning the last six verses of Daniel chapter eleven. In 1989, our little Sabbath study group discovered the reform lines of Bible prophecy, which Future for America often refers to, and which establish the sequence of events in every reform line, which in turn allows a student of prophecy to exercise the application of the latter rain methodology of “line upon line.”

Баъд аз он ки мо таърихро аз соли 1863 то замони поён дар соли 1989, дар заминаи чор нафратҳои боби ҳаштуми Ҳизқиёл, ки рамзи чор насли адвентизм мебошанд, баррасӣ мекунем, диққати худро ба афзоиши дониш, ки дар соли 1989 мӯҳраш кушода шуд, равона хоҳем кард. Он афзоиши дониш ба шаш ояти охирини боби ёздаҳуми Дониёл дахл дошт. Дар соли 1989, гурӯҳи хурди омӯзиши рӯзи шанбеи мо хатҳои ислоҳоти пешгӯии Китоби Муқаддасро кашф кард, ки Future for America бисёр вақт ба онҳо ишора мекунад ва онҳо пайдарпаии воқеаҳоро дар ҳар як хати ислоҳот муқаррар менамоянд, ки ин, дар навбати худ, ба донишҷӯи пешгӯӣ имкон медиҳад, ки татбиқи методологияи борони охирини «сатр бар сатр»-ро ба кор барад.

Within a few years (1992), I had written a paper covering the last six verses of Daniel eleven. The paper was written for my own satisfaction, for I had no ability or intention of publicly circulating the study. By 1994, the paper had made its way to an Adventist self-supporting ministry, and by 1995, a series of eleven articles covering the last six verses of Daniel eleven, was published in a monthly magazine produced by that ministry. There are only a few specific references to Daniel eleven in the writings of the Spirit of Prophecy, and the most important of them all became a central argument to the validity of the application I set forth concerning those verses.

Дар давоми чанд сол (1992), ман мақолае навиштам, ки шаш ояти охири боби ёздаҳуми Дониёлро фаро мегирифт. Он мақола барои қаноатмандии шахсии худам навишта шуда буд, зеро ман на имконият доштам ва на ният, ки ин таҳқиқро ба таври оммавӣ паҳн намоям. То соли 1994, он мақола ба яке аз хизматгориҳои мустақили адвентистӣ расида буд, ва то соли 1995, силсилаи ёздаҳ мақола, ки шаш ояти охири боби ёздаҳуми Дониёлро фаро мегирифт, дар маҷаллаи моҳонае, ки аз ҷониби ҳамон хизматгорӣ нашр мешуд, ба табъ расид. Дар навиштаҳои Рӯҳи Нубувват танҳо чанд ишораи мушаххас ба Дониёли ёздаҳум вуҷуд дорад, ва муҳимтарини ҳамаи онҳо ба далели марказӣ барои эътибори татбиқе табдил ёфт, ки ман дар бораи он оятҳо баён намуда будам.

> “We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated. In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘shall be grieved, [Daniel 11:30–36 quoted.]

> «Мо барои аз даст додан ҳеҷ вақт надорем. Замонҳои пурошӯб дар пеши рӯи моянд. Ҷаҳон аз рӯҳи ҷанг ба таҳрик омадааст. Ба наздикӣ манзараҳои мусибате, ки дар нубувватҳо гуфта шудаанд, ба вуқӯъ хоҳанд пайваст. Нубуввате, ки дар боби ёздаҳуми Дониёл аст, қариб ба иҷрошавии комили худ расидааст. Бисёре аз таърихе, ки дар иҷрои ин нубувват ба амал омадааст, такрор хоҳад шуд. Дар ояти сиюм аз қудрате сухан меравад, ки «андӯҳгин хоҳад шуд, [Дониёл 11:30–36 иқтибос шудааст.]»

> “Scenes similar to those described in these words will take place.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> «Манзараҳое, монанди он чи дар ин суханон тасвир шудааст, ба вуқӯъ хоҳанд пайваст». Manuscript Releases, number 13, 394.

Sister White is clear that 1798, is the “time of the end.”

Хоҳар Уайт ба таври возеҳ мегӯяд, ки соли 1798 «замони охир» аст.

> “But at the time of the end, says the prophet, “Many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.’ Daniel 12:4. . . . Since 1798 the book of Daniel has been unsealed, knowledge of the prophecies has increased, and many have proclaimed the solemn message of the judgment near.” The Great Controversy, 356.

> «Вале дар замони интиҳо, — мегӯяд пайғамбар, — “бисёре ба ин сӯву он сӯ хоҳанд шитофт, ва дониш афзун хоҳад шуд.”» Дониёл 12:4.... Аз соли 1798 китоби Дониёл мӯҳркушода гардид, дониш дар бораи нубувватҳо афзоиш ёфт, ва бисёре паёми ҷиддии наздик будани довариро эълон карданд.» «Муборизаи Бузург», 356.

Verse forty of Daniel eleven begins with, “And at the time of the end.”

Ояти чилуми боби ёздаҳи Дониёл бо ин суханон оғоз меёбад: «Ва дар вақти охир».

> And at the time of the end shall the king of the south push at him: and the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over. Daniel 11:40.

> Ва дар замони поён подшоҳи ҷануб ба ӯ бармехӯрад; ва подшоҳи шимол бар ӯ мисли гирдбод хоҳад омад, бо аробаҳо, ва бо саворагон, ва бо киштиҳои бисёр; ва ӯ ба кишварҳо дохил хоҳад шуд, ва лабрез гардида, хоҳад гузашт. Дониёл 11:40.

It is evident, even without the direct endorsement of the Spirit of prophecy, that verse forty marks the beginning of a sequence of events that began in 1798. Those events lead to the close of human probation, for the first verse of chapter twelve of Daniel, says, “And at that time shall Michael stand up,” and Sister White is clear that when Michael stands up human probation closes.

Равшан аст, ҳатто бе тасдиқи бевоситаи Рӯҳи нубувват, ки ояти чиҳилум оғози силсилаи воқеаҳоро нишон медиҳад, ки соли 1798 оғоз ёфтаанд. Он воқеаҳо ба анҷоми муҳлати озмоиши инсон мебаранд, зеро ояти якуми боби дувоздаҳуми Дониёл мегӯяд: «Ва дар он вақт Микоил хоҳад бархост», ва Хоҳар Уайт ба таври равшан баён мекунад, ки ҳангоме ки Микоил бархезад, муҳлати озмоиши инсон ба поён мерасад.

> “‘At that time shall Michael stand up, the great Prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, everyone that shall be found written in the book.’ Daniel 12:1.

> «Ва дар он замон Микоил, он Сарвари бузурге ки барои фарзандони қавми ту меистад, бархезад; ва замони мусибате хоҳад буд, ки мисли он аз вақти пайдо шудани халқе то ҳамон замон ҳеҷ гоҳ набудааст; ва дар он замон қавми ту наҷот хоҳад ёфт, ҳар касе ки дар китоб навишта ёфт шавад». Дониёл 12:1.

> “When the third angel’s message closes, mercy no longer pleads for the guilty inhabitants of the earth. The people of God have accomplished their work. They have received ‘the latter rain,’ ‘the refreshing from the presence of the Lord,’ and they are prepared for the trying hour before them. Angels are hastening to and fro in heaven. An angel returning from the earth announces that his work is done; the final test has been brought upon the world, and all who have proved themselves loyal to the divine precepts have received ‘the seal of the living God.’ Then Jesus ceases His intercession in the sanctuary above. He lifts His hands and with a loud voice says, ‘It is done;’ and all the angelic host lay off their crowns as He makes the solemn announcement: ‘He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still.’ Revelation 22:11. Every case has been decided for life or death.” The Great Controversy, 613.

> «Ҳангоме ки паёми фариштаи сеюм ба поён мерасад, раҳмат дигар барои сокинони гуноҳкори замин шафоат намекунад. Қавми Худо кори худро ба анҷом расонидаанд. Онҳо «борони охирин», «таровате аз ҳузури Худованд»-ро қабул кардаанд, ва барои соати озмоише, ки пешорӯи онҳост, омода гардидаанд. Фариштагон дар осмон бо шитоб ин сӯву он сӯ мераванд. Фариштае, ки аз замин бармегардад, эълон мекунад, ки кори ӯ анҷом ёфтааст; озмоиши ниҳоӣ бар ҷаҳон оварда шудааст, ва ҳамаи онҳое ки худро ба аҳкоми илоҳӣ содиқ нишон додаанд, «мӯҳри Худои зинда»-ро гирифтаанд. Он гоҳ Исо шафоати Худро дар муқаддасгоҳи болоӣ қатъ мекунад. Ӯ дастҳои Худро боло мебардорад ва бо овози баланд мегӯяд: «Ба анҷом расид»; ва тамоми лашкари фариштагон тоҷҳои худро аз сар мегиранд, дар ҳоле ки Ӯ ин эълони тантанавиро баён мекунад: «Бигзор золим боз ҳам золимӣ кунад; ва палид боз ҳам палид бимонад; ва одил боз ҳам адолат кунад; ва муқаддас боз ҳам муқаддас бимонад». Ваҳй 22:11. Ҳар як парванда барои ҳаёт ё мамот ҳал карда шудааст». «Муборизаи Бузург», 613.

Verse forty of Daniel eleven, begins in 1798, and in verse forty-five, when the king of the north (the papacy), comes to his end with none to help, human probation closes, for the next verse states, “And at that time,” thus identifying the “time” represented in the previous verse, which is verse forty-five of Daniel eleven. The king of the north (the papacy), comes to its end at the close of human probation.

Ояти чилуми Дониёл ёздаҳ аз соли 1798 оғоз мешавад, ва дар ояти чилу панҷум, ҳангоме ки подшоҳи шимол (попство) ба интиҳои худ мерасад ва ҳеҷ касе ба ӯ ёрӣ намерасонад, имтиҳони башарӣ ба поён мерасад, зеро ояти баъдӣ мегӯяд: «Ва дар он вақт», ва ба ин васила «вақт»-еро, ки дар ояти пешин, яъне ояти чилу панҷуми Дониёл ёздаҳ, ифода шудааст, муайян месозад. Подшоҳи шимол (попство) дар анҷоми имтиҳони башарӣ ба интиҳои худ мерасад.

Therefore, the history of the last six verses of Daniel eleven, identify a sequence of events that begins in 1798 and ends at the close of human probation. When Sister White was alive, 1798, was obviously in her past history. When she stated that “the prophecy in the eleventh chapter of Daniel has nearly reached its complete fulfillment,” she can only be referencing history that occurs after 1798, and before Michael stands up. She then specifically states that “much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated,” thus instructing the student of prophecy that the final history of Daniel eleven, that “has nearly reached its complete fulfillment,” has been typified in other portions of histories set forth in Daniel chapter eleven.

Аз ин рӯ, таърихи шаш ояти охирини Дониёл ёздаҳум пайдарҳамии воқеаҳоро муайян мекунад, ки аз соли 1798 оғоз ёфта, бо анҷоми муҳлати имтиҳони инсоният хотима меёбад. Вақте ки Хоҳар Уайт зинда буд, соли 1798, бешубҳа, аллакай дар таърихи гузаштаи ӯ қарор дошт. Вақте ки ӯ изҳор дошт, ки «пешгӯӣ дар боби ёздаҳуми Дониёл қариб ба иҷрои пурраи худ расидааст», ӯ танҳо метавонад ба таърихе ишора кунад, ки пас аз соли 1798 ва пеш аз бархостани Микоил рух медиҳад. Сипас ӯ ба таври мушаххас баён мекунад, ки «қисми зиёди таърихе, ки дар иҷрои ин пешгӯӣ ба вуқӯъ пайвастааст, такрор хоҳад шуд», ва ба ин васила ба донишҷӯи пешгӯӣ дастур медиҳад, ки таърихи ниҳоии Дониёл ёздаҳум, ки «қариб ба иҷрои пурраи худ расидааст», дар қисматҳои дигари таърихҳое, ки дар боби ёздаҳуми Дониёл баён шудаанд, намунавӣ пешакӣ нишон дода шудааст.

Once she emphasizes that most important prophetic key, she then quotes verses thirty through thirty-six, and states, “Scenes similar to those described in these words will take place.” Inspiration provided a key for those students of prophecy who wished to understand the final fulfillment of Daniel eleven. The key was that the history of the final six verses of Daniel eleven, were a parallel to the history represented in verses thirty to thirty-six. There is an abundant amount of light that is derived from this revelation, but what needs to be considered here is that in verse thirty-one of Daniel eleven, “the daily,” is taken away.

Вақте ки вай он калиди басо муҳими нубувватиро таъкид мекунад, баъд оятҳои сиюм то сию шашумро иқтибос намуда, чунин баён медорад: «Манзараҳое монанди он чи дар ин суханон тасвир шудаанд, ба вуқӯъ хоҳанд пайваст». Илҳом барои он донишҷӯёни нубувват, ки мехостанд анҷомёбии ниҳоии Дониёл ёздаҳро дарк намоянд, калиде фароҳам овард. Он калид ин буд, ки таърихи шаш ояти охирини Дониёл ёздаҳ мувозӣ бо таърихе буд, ки дар оятҳои сиюм то сию шашум тасвир шудааст. Аз ин ваҳй нури фаровоне ба даст меояд, аммо он чи дар ин ҷо бояд мавриди баррасӣ қарор гирад, ин аст, ки дар ояти сию якуми Дониёл ёздаҳ «қурбонии доимӣ» бардошта мешавад.

To correctly understand the history which illustrates the sequence of events that lead to the close of human probation, a student of prophecy must have the correct understanding of “the daily.” If verse thirty-one is identifying Christ’s sanctuary ministry being taken away, or if it is identifying the taking away of paganism, it is absolutely essential to understand, if you wish to correctly understand the parallel history that Sister White spoke of when she wrote, “Scenes similar to those described in these words will take place.”

Барои дуруст дарк намудани таърихе, ки пайдарпайии воқеаҳоро, ки ба анҷоми муҳлати имтиҳони инсоният меоваранд, ба тасвир мекашад, донишҷӯи нубувват бояд фаҳмиши дурусти «ҳамешагӣ»-ро дошта бошад. Агар ояти сию як вазорати Масеҳро дар муқаддасгоҳаш, ки гирифта мешавад, муайян кунад, ё агар он бардошта шудани бутпарастиро муайян намояд, пас барои дуруст фаҳмидани он таърихи мувозие, ки хоҳар Уайт дар назар дошт, ҳангоме ки навишт: «Манзараҳое монанди он чи дар ин суханон тасвир шудааст, ба вуқӯъ хоҳад пайваст», ин фаҳмиш комилан зарур аст.

Of course, Laodicean Adventism did not recognize the fulfillment of verse forty of Daniel eleven, as identifying the collapse of the Soviet Union in 1989, but the verse does identify those very events. For those who wished to correctly understand the prophetic increase of knowledge that arrived with the fulfillment of verse forty in 1989, the correct understanding of “the daily,” then became present truth. In the early part of the twentieth century, the correct understanding was important, for it was an essential part of the foundational truths that the Lord used William Miller to establish.

Албатта, адвентизми Лаодикия иҷро шудани ояти чиҳилуми Дониёл ёздаҳро ҳамчун нишондиҳандаи фурӯпошии Иттиҳоди Шӯравӣ дар соли 1989 эътироф накард, аммо ин оят айнан ҳамон воқеаҳоро муайян мекунад. Барои онҳое ки мехостанд афзоиши нубувватии донишро, ки бо иҷро шудани ояти чиҳилум дар соли 1989 фаро расид, дуруст дарк намоянд, фаҳмиши дурусти «қурбонии доимӣ» он гоҳ ба ҳақиқати ҳозира табдил ёфт. Дар оғози асри бистум ин фаҳмиши дуруст муҳим буд, зеро он ҷузъи муҳими ҳақоиқи асосӣ буд, ки Худованд барои барқарор сохтани онҳо Вилям Миллерро истифода бурд.

But during the first decade and a half of the twentieth century the satanic Protestant view which claims that “the daily,” represents Christ’s sanctuary work was a minority position, and it was not worth allowing a controversy over the truth that “the daily,” is a symbol of paganism to even begin. This is why you will hear from the Laodicean historical revisionists, that the subject of “the daily,” is “not to be made into a test question,” or “that the subject of ‘the daily’ is not to be agitated.” What the revisionists always leave out when they lead the unlearned in this particular discussion, is the qualification which inspiration always placed upon the subject. The following passage is directed towards Elder Haskell.

Аммо дар давоми понздаҳ соли аввали асри бистум он назари протестантии шайтонӣ, ки даъво мекунад «рӯзона» кори Масеҳро дар муқаддасгоҳ ифода мекунад, мавқеи ақаллият буд, ва арзанда набуд, ки барои ба вуҷуд омадани баҳсе бар сари ҳақиқате, ки «рӯзона» рамзи бутпарастист, ҳатто иҷоза дода шавад. Аз ҳамин сабаб шумо аз таҷдидгарони таърихии Лоудикия хоҳед шунид, ки мавзӯи «рӯзона» «набояд ба масъалаи имтиҳонӣ табдил дода шавад», ё «ки мавзӯи “рӯзона” набояд барангехта шавад». Он чиро, ки таҷдидгарон ҳамеша ҳангоми роҳнамоии ноогоҳон дар ин баҳси махсус нодида мегиранд, ҳамон қайдест, ки илҳом ҳамеша бар ин мавзӯъ мегузошт. Порчаи зерин ба пир Ҳаскел равона шудааст.

Elder Haskell was leading the defense of the correct understanding of “the daily,” against the attacks of Prescott and Daniells in the first and second decade of the twentieth century. Pay close attention, for Sister White never identifies that Haskell’s understanding of “the daily,” was incorrect, she simply instructs him to not allow the agitation to continue, for the Lord did not want to provide an ongoing platform for the enemies of truth (Prescott and Daniells), to continue to push their false teaching. In the passage Haskell is rebuked for “the chart”, and the chart that is referred to is the 1843 chart. Haskell had reproduced the 1843 chart for a witness in that controversy. But he didn’t just reproduce it, he included upon the bottom of the chart the passage from Sister White, where she says “the 1843 chart was directed by the hand of the Lord and should not be altered.” As you read the passage, count the times she says, “at this time.”

Пир Ҳаскелл пешсафи ҳимояи фаҳмиши дурусти «ҳамешагӣ» буд, бар зидди ҳамлаҳои Прескотт ва Дэниеллс дар даҳсолаи аввал ва дуюми асри бист. Бодиққат таваҷҷуҳ кунед, зеро хоҳар Уайт ҳеҷ гоҳ муайян намекунад, ки фаҳмиши Ҳаскелл дар бораи «ҳамешагӣ» нодуруст буд; вай фақат ба ӯ дастур медиҳад, ки нагузорад ин ҷанҷол идома ёбад, зеро Худованд намехост барои душманони ҳақиқат (Прескотт ва Дэниеллс) минбари доимиро фароҳам оварад, то таълими дурӯғини худро пеш бурданро давом диҳанд. Дар ин порча Ҳаскелл барои «ҷадвал» сарзаниш мешавад, ва ҷадвале, ки ба он ишора шудааст, ҷадвали соли 1843 аст. Ҳаскелл ҷадвали 1843-ро барои шаҳодате дар он баҳс бознашр карда буд. Аммо ӯ танҳо онро бознашр накард; дар поёни ҷадвал инчунин порчаеро аз хоҳар Уайт дохил карда буд, ки дар он вай мегӯяд: «ҷадвали соли 1843 бо дасти Худованд роҳнамоӣ шудааст ва набояд тағйир дода шавад». Ҳангоми хондани ин порча, шуморед, ки вай чанд бор мегӯяд: «дар айни замон».

> “‘I am instructed to say to you, Let there be no questions agitated at this time in the Review that will tend to unsettle minds. . . . We have no time now to enter into unnecessary controversy, but we should earnestly consider the need of seeking the Lord for true conversion of heart and life. There should be determined efforts made to secure sanctification of soul and mind.’

> «Ба ман амр шудааст, ки ба шумо бигӯям: дар айни замон дар Review ҳеҷ гуна масъалаҳое матраҳ карда нашаванд, ки боиси ноором гардидани зеҳнҳо шаванд.... Ҳоло мо вақт надорем, ки ба баҳсу мунозираҳои нолозим ворид шавем, балки бояд ҷиддан зарурати ҷустани Худовандро барои табдили ҳақиқии дил ва зиндагӣ баррасӣ намоем. Бояд кӯшишҳои қатъӣ ба харҷ дода шаванд, то ки тақдиси ҷон ва ақл ба даст оварда шавад».

> “I have had cautions given me in regard to the necessity of our keeping a united front. This is a matter of importance to us at this time. As individuals we need to act with the greatest caution.

> «Ба ман дар бораи зарурати нигоҳ доштани ягонагии мо ҳушдорҳо дода шудаанд. Ин масъала барои мо дар айни замон аҳаммияти бузург дорад. Мо, ҳамчун шахсони алоҳида, бояд бо эҳтиёткории ниҳоят зиёд амал намоем. »

> “I wrote to Elder Prescott, telling him that he must be exceedingly careful not to introduce subjects in the Review that would seem to point out flaws in our past experience. I told him that this matter on which he believes a mistake has been made is not a vital question, and that, should it be given prominence now, our enemies would take advantage of it, and make a mountain out of a molehill.

> «Ман ба пир Прескотт навиштам ва ба ӯ гуфтам, ки ӯ бояд ниҳоят эҳтиёткор бошад, то дар «Ревю» мавзӯъҳоеро ворид насозад, ки гӯё ба нуқсонҳое дар таҷрибаи гузаштаи мо ишора мекунанд. Ба ӯ гуфтам, ки ин масъала, ки ӯ бар он бовар дорад иштибоҳе содир шудааст, масъалаи ҳаётан муҳим нест; ва агар ҳоло ба он аҳаммияти барҷаста дода шавад, душманони мо аз он истифода хоҳанд бурд ва аз пашша фил хоҳанд сохт.»

> “To you also I say that this subject [THE IDENTITY OF THE “DAILY” OF DANIEL 8.] should not be agitated at this time. No, my brother, I feel that at this crisis in our experience that chart which you have had republished should not be circulated. You have made a mistake in this matter. Satan is determinedly at work to bring about issues that will create confusion. There are those who would be delighted to see our ministers at an issue on this question, and they would make much of it.

> «Ба шумо низ мегӯям, ки ин мавзӯъ [ШАХСИЯТИ «ҲАМЕШАГӢ»-И ДАНИЁЛ 8.] дар айни замон набояд баҳсбарангез гардонда шавад. Не, бародари ман, ман чунин эҳсос мекунам, ки дар ин буҳрони таҷрибаи мо он ҷадвале, ки шумо дубора нашр кардаед, набояд паҳн карда шавад. Шумо дар ин масъала иштибоҳ кардаед. Шайтон бо қотеъият фаъолият дорад, то масъалаҳое ба миён оварад, ки сардаргумӣ ба вуҷуд хоҳанд овард. Онҳое ҳастанд, ки аз дидани он ки хизматгузорони мо дар ин масъала ба ихтилоф меафтанд, бисёр хушнуд мешуданд, ва инро бисёр доман мезаданд.»

> “I have been instructed that regarding what might be said on either side of this question, silence at this time is eloquence. Satan is watching for an opportunity to create division among our leading ministers. It was a mistake to publish the chart until you could all get together and come to an agreement concerning the matter. You have not acted wisely in bringing to the front a subject that must create discussion and the bringing out of various opinions, for every item will be strained and made to mean something that will only mean injury to the cause. We have all we can do to handle the false statements of those who have given evidence of their willingness to bear false witness.” Manuscript Releases, volume 9, 106, 107.

> «Ба ман дастур дода шудааст, ки дар хусуси он чи мумкин аст аз ҳар ду ҷониби ин масъала гуфта шавад, хомӯшӣ дар айни замон худ фасоҳат аст. Шайтон дар камин аст, то фурсате ёбад ва дар миёни воизони пешқадами мо ҷудоӣ ба вуҷуд оварад. То он даме ки ҳамаи шумо натавонед ҷамъ шуда, дар бораи ин масъала ба мувофиқа бирасед, чоп кардани ҷадвал иштибоҳ буд. Шумо бо ба пеш овардани мавзӯе, ки ҳатман баҳсро ба миён меоварад ва андешаҳои гуногунро ошкор месозад, оқилона амал накардаед; зеро ҳар нукта печонда ва ба маъное таъбир карда хоҳад шуд, ки ҷуз зарар ба кор ҳеҷ чизе дар пай нахоҳад дошт. Мо аллакай он қадар кор дорем, ки бо изҳороти дурӯғини касоне сарукор гирем, ки омодагии худро ба додани шаҳодати козиб нишон додаанд». Manuscript Releases, ҷилди 9, 106, 107.

In the previous article we identified that Ellen White said those that gave the judgment hour cry had the correct view of “the daily,” and that Prescott and Daniells’ view that “the daily,” represented Christ’s sanctuary ministry came from Satan. She rebuked Haskell for allowing the controversy to continue, but not for his position upon the truth of what “the daily,” represents. At that time the majority still believed the pioneer understanding of “the daily,” and more importantly, the verse in Daniel eleven, that was to be unsealed at “the time of the end” in 1989, was still decades in the future. At that time (1989), the importance of the correct view of “the daily,” would be necessary. The revisionists always leave the qualifications of Ellen White that were limited to that particular period out of their dishes of fables. Count the qualification of time in the following passage.

Дар мақолаи қаблӣ мо муайян кардем, ки Эллен Уайт гуфтааст онҳое, ки нидои соати довариро доданд, дар бораи «ҳамешагӣ» назари дуруст доштанд, ва ин ки назари Прескотт ва Даниэллс, ки «ҳамешагӣ» хизмати Масеҳро дар қудсгоҳ ифода мекунад, аз шайтон сарчашма гирифта буд. Ӯ Ҳаскеллро барои он сарзаниш кард, ки иҷозат дод баҳс идома ёбад, аммо на барои мавқеи ӯ нисбат ба ҳақиқати он ки «ҳамешагӣ» чиро ифода мекунад. Дар он вақт аксарият ҳанӯз ҳам ба фаҳмиши пешоҳангон дар бораи «ҳамешагӣ» бовар доштанд ва, муҳимтар аз он, ояти китоби Дониёл ёздаҳ, ки мебоист дар «вақти охир» дар соли 1989 кушода шавад, ҳанӯз даҳсолаҳо дур буд. Дар он вақт (1989), аҳаммияти назари дуруст дар бораи «ҳамешагӣ» зарур мегардид. Таҷдидгароён ҳамеша шарҳҳои маҳдудкунандаи Эллен Уайтро, ки танҳо ба ҳамон давраи муайян маҳдуд буданд, аз таомҳои афсонаҳои худ берун мегузоранд. Шумораи маҳдудиятҳои замониро дар порчаи зерин бишуморед.

> “I have words to speak to Brethren Butler, Loughborough, Haskell, Smith, Gilbert, Daniells, Prescott, and all who have been active in urging their views in regard to the meaning of ‘the daily’ of Daniel 8. This is not to be made a test question, and the agitation that has resulted from its being treated as such has been very unfortunate. Confusion has resulted, and the minds of some of our brethren have been diverted from the thoughtful consideration that should have been given to the work that the Lord has directed should be done at this time in our cities. This has been pleasing to the great enemy of our work.

> «Ман барои бародарон Батлер, Лафборо, Ҳаскелл, Смит, Гилберт, Даниэлс, Прескотт ва ҳамаи онҳое, ки дар пешбурди назарҳои худ оид ба маънои “қурбонии доимӣ”-и Дониёл 8 фаъол будаанд, суханоне дорам. Ин набояд ба масъалаи санҷишӣ табдил дода шавад, ва изтиробе, ки дар натиҷаи чунин муносибат ба он ба вуҷуд омадааст, бисёр номуборак будааст. Аз ин ошуфтагӣ ба миён омадааст, ва ақли баъзе аз бародарони мо аз баррасии андешамандонае, ки мебоист ба коре дода мешуд, ки Худованд роҳнамоӣ кардааст дар ин вақт дар шаҳрҳои мо анҷом дода шавад, баргардонда шудааст. Ин барои душмани бузурги кори мо писандида будааст.»

> “The light given me is that nothing should be done to increase the agitation upon this question. Let it not be brought into our discourses and dwelt upon as a matter of great importance. We have a great work before us, and we have not an hour to lose from the essential work to be done. Let us confine our public efforts to the presentation of the important lines of truth on which we have clear light.

> «Нуре, ки ба ман дода шудааст, ин аст, ки ҳеҷ коре набояд анҷом дода шавад, то изтиробро бар сари ин масъала бештар гардонад. Бигзор он ба мавъизаҳои мо ворид карда нашавад ва ҳамчун масъалае бисёр муҳим мавриди таъкиди тӯлонӣ қарор нагирад. Дар пеши мо кори бузурге истодааст, ва мо ҳатто як соатро ҳам аз кори зарурие, ки бояд анҷом дода шавад, аз даст додан наметавонем. Бигзор саъю кӯшишҳои оммавии худро ба пешниҳоди он самтҳои муҳими ҳақиқат маҳдуд созем, ки дар бораи онҳо нури равшан дорем.

> “I would bring to your attention the last prayer of Christ, as recorded in John 17. There are many subjects upon which we can speak,—sacred, testing truths, beautiful in their simplicity. On these you may dwell with intense earnestness. But let not ‘the daily,’ or any other subject that will arouse controversy among brethren, be brought in at this time; for this will delay and hinder the work that the Lord would have the minds of our brethren centered upon just now. Let us not agitate questions that will reveal a marked difference of opinion, but rather let us bring from the Word the sacred truths regarding the binding claims of the law of God.

> «Ман мехоҳам диққати шуморо ба охирин дуои Масеҳ, чунон ки дар Юҳанно 17 сабт шудааст, ҷалб намоям. Мавзӯъҳои бисёре ҳастанд, ки мо метавонем дар бораи онҳо сухан ронем,—ҳақиқатҳои муқаддас ва озмоишкунанда, ки дар соддагии худ зебо мебошанд. Дар инҳо шумо метавонед бо ҷиддияти амиқ тааммул намоед. Аммо нагузоред, ки “ҳаррӯза”, ё ҳар мавзӯи дигаре, ки дар миёни бародарон баҳсро бармеангезад, дар айни замон ба миён оварда шавад; зеро ин кореро, ки Худованд мехоҳад ҳоло зеҳни бародарони мо бар он мутамарказ бошад, ба таъхир андохта, монеа эҷод хоҳад кард. Биёед масъалаҳоеро, ки ихтилофи ошкори ақидаро фош хоҳанд кард, ба ҳаяҷон наоварем, балки аз Калом ҳақиқатҳои муқаддасро дар бораи талаботи ҳатмии қонуни Худо пеш оварем.

> “Our ministers should seek to make the most favorable presentation of the truth. So far as possible, let all speak the same things. Let the discourses be simple, and treating upon vital subjects that can be easily understood. When all our ministers see the necessity of humbling themselves, then the Lord can work with them. We need now to be reconverted, that angels of God may co-operate with us, making a sacred impression upon the minds of those for whom we labor.

> «Ходимони мо бояд бикӯшанд, то ҳақиқатро ба беҳтарин ва писандатарин тарз муаррифӣ намоянд. То ҳадди имкон, бигзор ҳама як чизро баён кунанд. Бигзор мавъизаҳо содда бошанд ва ба мавзӯъҳои ҳаётан муҳим бипардозанд, ки ба осонӣ фаҳмида шаванд. Вақте ки ҳамаи ходимони мо зарурати фурӯтан сохтани худро дарк кунанд, он гоҳ Худованд метавонад бо онҳо амал намояд. Акнун мо эҳтиёҷ дорем, ки аз нав тағйир ёбем, то фариштагони Худо бо мо ҳамкорӣ кунанд ва бар зеҳни онҳое ки барои онҳо меҳнат мекунем, таъсири муқаддас гузоранд.»

> “We must blend together in the bonds of Christlike unity; then our labors will not be in vain. Draw in even cords, and let no contentions be brought in. Reveal the unifying power of truth, and this will make a powerful impression on human minds. In unity there is strength.

> «Мо бояд дар риштаҳои ягонагии ба Масеҳ монанд бо ҳам омехта шавем; он гоҳ меҳнатҳои мо беҳуда нахоҳанд буд. Бо ресмонҳои ҳамвор бикашед, ва нагузоред, ки ҳеҷ гуна низоъҳо ворид карда шаванд. Қувваи муттаҳидкунандаи ростиро ошкор созед, ва ин бар ақлҳои инсонӣ таъсири пурзӯр хоҳад гузошт. Дар ягонагӣ қувват ҳаст.»

> “This is not a time to make prominent unimportant points of difference. If some who have not a strong living connection with the Master, reveal to the world their weakness of Christian experience, the enemies of the truth who are watching us closely will make the most of it, and our work will be hindered. Let all cultivate meekness, and learn lessons from Him who is meek and lowly in heart.

> «Ин вақт барои пешбарӣ кардани нуқтаҳои ночизи ихтилоф нест. Агар баъзе касоне, ки бо Устод робитаи қавии зинда надоранд, сустии таҷрибаи масеҳии худро ба ҷаҳон ошкор созанд, душманони ҳақиқат, ки моро бодиққат назорат мекунанд, аз он ба ҳадди аксар истифода хоҳанд бурд, ва кори мо монеа хоҳад дид. Бигзор ҳама фурӯтаниро парвариш кунанд ва аз Ӯ, ки дар дил ҳалим ва фурӯтан аст, сабақҳо биомӯзанд.»

> “The subject of ‘the daily’ should not call forth such movements as have been made. As a result of the way this subject has been handled by men on both sides of the question, controversy has arisen and confusion has resulted.

> Мавзӯи «қурбонии ҳаррӯза» набояд чунин ҳаракатҳоеро ба вуҷуд оварад, ки ба амал оварда шудаанд. Дар натиҷаи он тарзе ки ин мавзӯъ аз ҷониби одамон аз ҳар ду ҷониби ин масъала баррасӣ шудааст, баҳсу мунозира ба миён омада, сардаргумӣ ба вуҷуд омадааст.

> “The action of Brother Larry Smith in publishing a tract containing condemnation of his brethren and of their belief, was not endorsed by God. And to Elder Prescott I will say, The Lord has not placed upon you a burden regarding this matter.

> «Амали Бародар Ларри Смит дар нашр кардани рисолае, ки маҳкумияти бародарони ӯ ва эътиқоди онҳоро дар бар мегирифт, аз ҷониби Худо тасдиқ нашуда буд. Ва ба Пир Прескотт мегӯям: Худованд бар дӯши шумо боре дар бораи ин масъала нагузоштааст. »

> “I was pained to hear that Elder Daniells, knowing that there was a difference of opinion regarding this matter among our leading brethren, should urge this matter to the front, as was done in some places.

> «Ман аз шунидани он андӯҳгин шудам, ки пир Даниэлс, медониста бошад, ки дар бораи ин масъала миёни бародарони пешбари мо ихтилофи назар вуҷуд дошт, ин масъаларо, чунон ки дар баъзе ҷойҳо карда шуд, ба пеш бароварда бошад.

> “Others of our brethren have not been guided by wisdom, and have not reasoned clearly from cause to effect regarding the results of their efforts to uphold their views regarding the interpretation of ‘the daily.’ While the present condition of difference of opinion regarding this subject exists, let it not be made prominent. Let all contention cease. At such a time silence is eloquence.

> «Дигароне аз бародарони мо бо ҳикмат роҳнамоӣ наёфтаанд ва дар бораи натиҷаҳои кӯшишҳои худ барои ҳимояи назарҳои хеш оид ба тафсири “ҳамарӯза” аз сабаб то натиҷа ба таври равшан мулоҳиза накардаанд. То вақте ки вазъи кунунии ихтилофи назар оид ба ин мавзӯъ вуҷуд дорад, онро барҷаста насозед. Бигзор ҳар гуна ҷидол қатъ гардад. Дар чунин вақт хомӯшӣ фасоҳат аст.

> “The duty of God’s servants at this time is to preach the Word in the cities. Christ came to save souls, and we, as almoners of His grace, need to impart to the inhabitants of the great cities a knowledge of His saving truth.” Pamphlets, number 20, 11, 12.

> «Вазифаи хизматгорони Худо дар ин замон он аст, ки Каломро дар шаҳрҳо мавъиза намоянд. Масеҳ омад, то ҷонҳоро наҷот диҳад, ва мо, ҳамчун тақсимкунандагони файзи Ӯ, бояд ба сокинони шаҳрҳои бузург дониши ҳақиқати наҷотбахши Ӯро бирасонем». Pamphlets, number 20, 11, 12.

Brother Larry Smith, who she was referring to was especially incensed at the situation for it was his father’s book, Daniel and the Revelation, that Prescott and Daniells wanted to rewrite in order to change what he wrote concerning “the daily.” Brother Smith was defending the truth, and also his father. She qualifies the controversy repeatedly with the words, “at this time,” and towards the end she states, “While the present condition of difference of opinion regarding this subject exists, let it not be made prominent.” All the universities of Adventism that teach “the daily,” today, teach the satanic view. It is obviously not the same conditions today as it was at that time.

Бародар Ларри Смит, ки вай ба ӯ ишора мекард, махсусан аз ин вазъият ба ғазаб омада буд, зеро он китоби падари ӯ — Daniel and the Revelation — буд, ки Прескотт ва Даниэллс мехостанд онро аз нав бинависанд, то он чиро, ки ӯ дар бораи «the daily» навишта буд, тағйир диҳанд. Бародар Смит аз ҳақиқат, ҳамчунин аз падари худ, дифоъ мекард. Вай ин баҳсро такроран бо калимаҳои «at this time» маҳдуд месозад, ва дар поёни сухан мегӯяд: «While the present condition of difference of opinion regarding this subject exists, let it not be made prominent.» Ҳамаи донишгоҳҳои адвентизм, ки имрӯз «the daily»-ро таълим медиҳанд, назари шайтонӣ таълим медиҳанд. Равшан аст, ки шароити имрӯз ҳамон шароите нест, ки дар он вақт буд.

The second generation of Adventism began at the rebellion of 1888, and spiritualism was established among the leadership. That condition opened the door for the advancement of greater spiritualistic delusions that were to bring about an environment of alienation and division, as men in responsible positions determined to promote whatever they personally deemed as truth. Men such as Daniells, Prescott and Kellogg became symbols of the history where Ezekiel identified what the seventy elders, “the ancients of the house of Israel” would “do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not.”

Насли дуюми адвентизм аз исёни соли 1888 оғоз ёфт, ва спиритизм дар миёни роҳбарият ҷойгир гардид. Ин ҳолат дарро барои пешрафти фиребҳои бузургтари спиритистӣ боз кард, ки мебоист муҳите аз бегонашавӣ ва ҷудоӣ ба вуҷуд оваранд, зеро мардоне, ки дар мақомҳои масъул қарор доштанд, тасмим гирифтанд ҳар он чиро, ки шахсан ҳақиқат мешумориданд, тарғиб намоянд. Мардоне чун Даниэлс, Прескотт ва Келлог рамзҳои он таърих гардиданд, ки Ҳизқиёл дар он муайян кардааст, ки ҳафтод пирон, «пирони хонаи Исроил», «дар торикӣ, ҳар яке дар ҳуҷраҳои тасвироти худ, чӣ кор мекунанд? зеро мегӯянд: Худованд моро намебинад».

In that generation the messengers of the message of 1888, both lost their way in the controversies, confusion and spiritualism that engulfed Ezekiel’s seventy elders who had portrayed idols upon the walls of the temple, and the walls of their minds. The health work was removed due to the spiritualism of Kellogg, and yet the revisionists of Laodicean Adventism lead the unlearned to believe that some type of victory came out of the chaos of that generation. There was a parallel history in the time of Judges, where the summation of the history of the Judges fits this period perfectly, for the last verse of Judges states:

Дар он насл фиристодагони паёми соли 1888 ҳар ду роҳи худро дар миёни ҷанҷолҳо, сардаргумӣ ва рӯҳониятгароие, ки ҳафтод пири Ҳизқиёлро фаро гирифта буд, гум карданд; ҳамонҳое ки бар деворҳои маъбад ва бар деворҳои зеҳни худ бутҳо тасвир намуда буданд. Кори тандурустӣ ба сабаби рӯҳониятгароии Келлогг бардошта шуд, ва ҳол он ки таҷдидгарони адвентизми Лоудикиё бехабаронро ба ин бовар меоранд, ки аз бесарусомонии он насл гӯё гунае аз пирӯзӣ ба вуҷуд омадааст. Дар замони Доварон низ таърихи мувозие вуҷуд дошт, ки дар он хулосаи таърихи Доварон ба ин давра комилан мувофиқат мекунад, зеро ояти охирини китоби Доварон чунин мегӯяд:

> In those days there was no king in Israel: every man did that which was right in his own eyes. Judges 21:25.

> Дар он айём дар Исроил подшоҳе набуд; ҳар кас он чиро, ки дар назари худаш дуруст буд, ба ҷо меовард. Доварон 21:25.

We will show why the history of Judges corresponds to the history of the second generation of Adventism as we proceed with these articles, but it should be noted that when considering the history of Laodicean Adventism, the easily available history has been provided by those who practice historical revisionism. Sister White certainly did not want the subject of “the daily,” agitated during that history, when in reality it was a small minority of men that she had stated were being guided by “angels that were expelled from heaven” to be given a public platform to promote their erroneous ideas. But to suggest that Sister White ever upheld the idea that it was alright to retain error is exactly the opposite of what she believed.

Мо, ҳангоми идома додани ин мақолаҳо, нишон хоҳем дод, ки чаро таърихи Давраи Доварон ба таърихи насли дуюми адвентизм мувофиқат мекунад, аммо бояд қайд кард, ки ҳангоми баррасии таърихи адвентизми Лоадикия, таърихе, ки ба осонӣ дастрас аст, аз ҷониби онҳое пешниҳод шудааст, ки ба таҳрифи таърих машғуланд. Бешак, хоҳар Уайт намехост, ки мавзӯи «рӯзона» дар он давра барангехта шавад, дар ҳоле ки дар асл танҳо ақаллияти хурди мардон буданд, ки ӯ гуфта буд онҳоро «фариштагоне, ки аз осмон ронда шуда буданд» роҳнамоӣ мекарданд, то ба онҳо минбари умумӣ дода шавад ва андешаҳои ғалати худро тарғиб намоянд. Аммо пешниҳод кардани он ки хоҳар Уайт ҳаргиз ин ақидаро ҷонибдорӣ кардааст, ки нигоҳ доштани иштибоҳ ҷоиз аст, комилан бар хилофи он чизест, ки ӯ ба он бовар дошт.

> “Brethren, as an ambassador of Christ I warn you to beware of these side issues, whose tendency is to divert the mind from the truth. Error is never harmless. It never sanctifies, but always brings confusion and dissension. It is always dangerous. The enemy has great power over minds that are not thoroughly fortified by prayer and established in Bible truth.” Testimonies, volume 5, 292.

> «Эй бародарон, ман ҳамчун сафири Масеҳ шуморо ҳушдор медиҳам, ки аз ин масъалаҳои канорӣ ҳазар кунед, зеро майли онҳо ин аст, ки зеҳнро аз ростӣ дур созанд. Гумроҳӣ ҳеҷ гоҳ безарар нест. Он ҳаргиз тақдис намекунад, балки ҳамеша ошуфтагӣ ва ихтилоф меоварад. Он ҳамеша хатарнок аст. Душман бар зеҳнҳое, ки ба воситаи дуо ба таври комил мустаҳкам нагаштаанд ва дар ҳақиқати Китоби Муқаддас устувор нашудаанд, қудрати бузург дорад». Testimonies, volume 5, 292.

We will continue this study in the next article.

Мо ин омӯзишро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated. In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. And such as do wickedly against the covenant shall he corrupt by flatteries: but the people that do know their God shall be strong, and do exploits. And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done.’ Daniel 11:30–36.

> «Мо барои аз даст додан ҳеҷ вақт надорем. Замонҳои пурошӯб дар пеши мо ҳастанд. Ҷаҳон бо рӯҳи ҷанг ба таҳрик омадааст. Ба зудӣ манзараҳои мусибате, ки дар пешгӯиҳо гуфта шудаанд, ба вуқӯъ хоҳанд пайваст. Пешгӯии боби ёздаҳуми китоби Дониёл қариб ба иҷрои комили худ расидааст. Бисёре аз таърихе, ки дар иҷрои ин пешгӯӣ воқеъ шудааст, такрор хоҳад шуд. Дар ояти сиюм аз қуввае сухан меравад, ки “андӯҳгин шуда, бозмегардад, ва бар аҳди муқаддас хашм хоҳад гирифт; ва чунин амал хоҳад кард; ӯ ҳатто бозгашта, бо онҳое, ки аҳди муқаддасро тарк мекунанд, ҳамфикр хоҳад шуд. Ва лашкарҳо аз ҷониби ӯ бархоста, мақбали қудсро палид хоҳанд кард, ва қурбонии доимиро барҳам хоҳанд зад, ва макрӯҳи вайронкунандагонро барпо хоҳанд кард. Ва онҳоеро, ки бар зидди аҳд шарорат меварзанд, бо хушомадгӯӣ фосид хоҳад кард; аммо қавме ки Худои худро мешиносанд, қавӣ хоҳанд буд ва корномаҳо ба ҷо хоҳанд овард. Ва хирадмандон дар миёни қавм бисёронро таълим хоҳанд дод; вале онҳо рӯзҳои бисёр бо шамшер, ва бо оташ, ва бо асирӣ, ва бо ғорат фурӯ хоҳанд афтод. Ва ҳангоме ки фурӯ афтанд, бо ёрии андаке мадад хоҳанд ёфт; аммо бисёрон бо хушомадгӯӣ ба онҳо хоҳанд пайваст. Ва баъзе аз хирадмандон фурӯ хоҳанд афтод, то ки онҳо озмуда, ва пок, ва сафед гардонида шаванд, то замони интиҳо; зеро ки он ҳанӯз барои вақти муқарраршудаст. Ва подшоҳ мувофиқи иродаи худ амал хоҳад кард; ва худро боло хоҳад бардошт, ва худро аз ҳар худое бузургтар хоҳад шумурд, ва бар зидди Худои худоён суханони аҷиб хоҳад гуфт, ва то ба анҷом расидани ғазаб муваффақ хоҳад шуд; зеро он чи муайян шудааст, ба амал хоҳад омад.” Дониёл 11:30–36.»

> “Scenes similar to those described in these words will take place. We see evidence that Satan is fast obtaining the control of human minds who have not the fear of God before them. Let all read and understand the prophecies of this book, for we are now entering upon the time of trouble spoken of:

> «Манзараҳое, ки ба он чи дар ин суханон тасвир шудааст, монанданд, ба вуқӯъ хоҳанд пайваст. Мо далелҳоеро мебинем, ки Шайтон ба зудӣ назорати зеҳнҳои инсонҳоеро, ки тарси Худо пеши назари онҳо нест, ба даст меорад. Бигзор ҳама пешгӯиҳои ин китобро бихонанд ва дарк намоянд, зеро мо ҳоло ба замони тангие, ки дар бораи он гуфта шудааст, ворид мегардем:

> “‘And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. And many of them that sleep in the dust of the earth shall awake, some to everlasting life, and some to shame and everlasting contempt. And they that be wise shall shine as the brightness of the firmament; and they that turn many to righteousness as the stars for ever and ever. But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.’ Daniel 12:1–4.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> «“Ва дар он замон Микоил, он мири бузурге ки барои фарзандони қавми ту меистад, бархезад; ва замони тангие хоҳад буд, ки монанди он аз ҳангоме ки миллате ба вуҷуд омадааст то ҳамон замон ҳеҷ гоҳ набудааст; ва дар он замон қавми ту наҷот хоҳад ёфт, ҳар яке ки дар китоб навишта ёфт шавад. Ва бисёре аз онҳое ки дар хоки замин хуфтаанд, бедор хоҳанд шуд: баъзе барои ҳаёти ҷовидонӣ, ва баъзе барои расвоӣ ва нафрати ҷовидонӣ. Ва хирадмандон мисли дурахши фалак хоҳанд дурахшид; ва онҳое ки бисёронро ба адолат меоваранд, мисли ситорагон то абадулобод. Аммо ту, эй Дониёл, ин суханонро пинҳон дор ва китобро то замони охир мӯҳр намо; бисёрон ба ҳар сӯ шитофт хоҳанд кард, ва дониш афзун хоҳад шуд”. Дониёл 12:1–4». Manuscript Releases, number 13, 394.

Back to Articles