Article

# Китоби Дониёл — Рақами ҳафтоду чор

Кушодани муаммои нубувватӣ: зиштиҳои Ҳизқиёл, калисои рӯзи охир ва нишони ҳайвон

Author

Jeff Pippenger

Published

February 7, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Чор нафрати боби ҳаштуми Ҳизқиёл боис мегарданд, ки роҳбарияти калисои Лаодикияи Худо дар рӯзҳои охир ба офтоб саҷда оварад ва ба ин васила нишони ваҳширо қабул намояд. Боби баъдӣ, ки ҳамон рӯъёст, онҳоеро дар калисои Худо дар рӯзҳои охир ба тасвир мекашад, ки мӯҳри Худоро қабул мекунанд. Хоҳар Уайт ба мо мефаҳмонад, ки мӯҳргузории боби нӯҳуми Ҳизқиёл ҳамон мӯҳргузорист, ки дар боби ҳафтуми Ваҳй ба тасвир оварда шудааст. Худо қавмеро дар насли сеюм ва чаҳоруми он доварӣ мекунад, ва чор нафрати Ҳизқиёл он чор насли исёнро муайян месозанд, ки дар соли 1863 оғоз ёфтанд, ҳангоме ки адвентизми Лаодикия як қалбакии ду лавҳи Ҳабаққуқро ҷорӣ намуд, ки ҳамчун рамзи муносибати аҳдӣ миёни Худо ва қавми Ӯ дода шуда буданд, ҳамон тавре ки ду лавҳи Даҳ Аҳком дар ибтидои Исроили қадим дода шуда буданд.

Гӯсолаи тиллоии Ҳорун тасвири қалбакӣ буд, рамзи исёне, ки маҳз дар он ҳангом зоҳир гардид, ки Худо ду лавҳаро, ки тасвири ҳақиқии рашкро ифода мекунанд, падид меовард. Гӯсолаи тиллоии Ҳорун намунаи ҷадвали қалбакии соли 1863 буд, ки «ҳафт замон»-и Ибодот бисту шашро аз паём, ҳамроҳ бо дигар пешгӯиҳои замонӣ, хориҷ карда буд. Пас, адвентизми Лоудикиёӣ дар оғози таърихи худ тасвири рашкро барпо намуд, чунон ки Ҳорун дар таърихи ибтидоии Исроили қадим карда буд, ва чунон ки Еробъом дар таърихи ибтидоии подшоҳии шимолии Эфроим карда буд.

«ҳафт замон»-и Ибодат (Левит) бисту шаш аввалин пешгӯии замон буд, ки Миллер ба дарки он роҳнамоӣ ёфт, ва он аввалин гавҳари замони нубувватӣ буд, ки дар исёни соли 1863 канор гузошта шуд. Соли 1863 оғози пӯшонидани гавҳарҳои хоби Миллер ва ворид сохтани гавҳарҳо ва тангаҳои қалбакӣ буд. «Ҳафт замон» ҳамон санги кунҷе буд, ки бинокорон рад карданд. Дар соли 1863 ин касоне буданд, ки бинокорони маъбади миллерӣ будаанд ва санги кунҷи «ҳафт замон»-ро канор гузоштанд, вале дар айёми охир он санг акнун сари кунҷ гардидааст. Он санг Санги Асрҳоро намояндагӣ мекард, ва ҳамчунин тавассути он рӯзе низ намояндагӣ мешуд, ки Худованд онро офарида буд, зеро он рамзи оромии шанбе барои замин буд. Дар соли 1844, адвентизми миллерӣ низоми бардурӯғи ибодати Ёробъомро мазаммат намуд ва аз «маҷлиси масхаракунандагон», ки бар ноумедии аввал «шодӣ мекарданд», ҷудо шуд.

Бинокорон огоҳ карда шуданд, ки ҳеҷ гоҳ ба «ҷамоати масхаракунандагон» бознагарданд, чунон ки ба пайғамбари яҳудӣ дастур дода шуда буд, ки ба Ерусалим аз роҳе дигар аз он роҳе, ки ӯро ба соли 1844 оварда буд, баргардад. Роҳе, ки ӯро ба соли 1844 оварда буд, ҳамон роҳе буд, ки ӯ аз он берун омада буд, яъне протестантизм; ва дар он таърих протестантизм ба протестантизми муртад табдил ёфта буд. Ба бинокорон амр карда шуд, ки ҳаргиз ба «ҷамоати масхаракунандагон» бознагарданд, ва ба онҳо дастур дода шуд, ки аз таоми онҳо нахӯранд ва аз оби онҳо нанӯшанд. Бинокорон дар соли 1840 китоби хурдеро, ки дар дасти фаришта буд, хӯрда буданд, ва он таом дар даҳони онҳо ширин буд.

Хӯрдану нӯшидани нубувват усули ба коргирифташуда барои омӯзиши Китоби Муқаддасро ифода мекунад. Ба миллериён роҳи мушаххасе барои омӯзиши Каломи Худо дода шуда буд, ва он қоидаҳо паёми тамоман дигаре аз Китоби Муқаддасро ба вуҷуд оварданд, назар ба он чи илоҳиётшиносони протестантизми муртад ва католикият бо усули фосиди худ ба вуҷуд оварданд. Бинокорон, ки ҳамчунин ҳамон набии яҳудӣ мебошанд, набояд баргашта, аз усули на протестантизми муртад ва на католикият бихӯранд ё бинӯшанд. Набии яҳудӣ маҳз ҳамин корро кард, ва ба ин васила муайян намуд, ки адвентизми Лаодикия низ дар соли 1863 айнан ҳамин корро хоҳад кард; зеро дар соли 1863 онҳо барои рад кардани татбиқи Миллер нисбат ба «ҳафт замон» аз далелҳои илоҳиётии протестантизми муртад истифода бурданд ва ба ин тартиб суратҳои рашки Ҳорун ва Ёробъомро барпо намуданд. Пас, насли аввали адвентизми Лаодикия оғоз ёфта буд.

Пас аз он ки пайғамбар аз Яҳудо бо Еробъом муошират кард, ӯ ба сафари бозгашт ба Яҳудо оғоз намуд, вале ҳаргиз ба он ҷо нарасид. Ин пайғамбар Адвентизми Лоудикиягиро намояндагӣ мекунад, ки, мувофиқи илҳом, дар соли 1856 ба ҳаракати Миллерӣ ворид гардид. Хоҳар Уайт ҳеҷ гоҳ аз шиносо кардани Адвентизм ҳамчун Лоудикия ақибнишинӣ накард, ва ҳеҷ далели Китоби Муқаддас вуҷуд надорад, ки Лоудикия ҳаргиз тағйир ёбад. Ашхосе ҳастанд, ки аз таҷрибаи шахсии лоудикиягии худ берун меоянд, аммо ҳамчун калисо Лоудикия бояд аз даҳони Худованд қай карда шавад, зеро Лоудикия маънои «қавме доваришуда»-ро дорад. Адвентизм аз ин таъриф истифода мебарад, то даъво кунад, ки он калисоеро намояндагӣ мекунад, ки дар давраи доварӣ дар муқаддасгоҳи осмонӣ вуҷуд дорад. Дар кӯрии худ онҳо ҷанбаи Доварии Тафтишотии маънои Лоудикияро эътироф мекунанд, аммо наметавонанд Доварии Иҷроиро, ки ба равшанӣ дар номи онҳо инъикос ёфтааст, бубинанд.

> Ва ба фариштаи калисои Лодиқия бинавис: Инро Омин мегӯяд, Он Шоҳиди амин ва ҳақ, ибтидои офариниши Худо: Ман аъмоли туро медонам, ки на сард ҳастӣ ва на гарм; кош сард мебудӣ ё гарм. Пас, азбаски нимгарм ҳастӣ, ва на сард ва на гарм, туро аз даҳони Худ қай хоҳам кард. Зеро мегӯӣ: «Ман сарватмандам, ва дороӣ андӯхтаам, ва ба ҳеҷ чиз муҳтоҷ нестам»; ва намедонӣ, ки ту бадбахт, ва мискин, ва камбағал, ва кӯр, ва урён ҳастӣ. Ваҳй 3:14–17.

Пайғамбари яҳудӣ оқибат ҳамроҳи пайғамбари козибе, ки ӯро фиреб дода буд, то аз таоми вай бихӯрад ва аз нӯшокии вай бинӯшад, дафн мешавад. Ҳар дуи онҳо дар як қабр қарор мегиранд, ва пайғамбари дурӯғини Байт-Ил (калисои қалбакӣ) ҳангоми мурдани ӯ, вайро «бародар» меномад.

> Ва андар Байт-Ил набаре пири аҳли нубувват сукунат дошт; ва писаронаш омада, тамоми аъмолеро, ки марди Худо он рӯз дар Байт-Ил ба ҷо оварда буд, ба ӯ ҳикоят карданд; суханонеро низ, ки ӯ ба подшоҳ гуфта буд, ба падари худ бозгӯ намуданд. Ва падарашон ба онҳо гуфт: «Ӯ аз кадом роҳ рафт?» Зеро писаронаш дида буданд, ки он марди Худо, ки аз Яҳудо омада буд, аз кадом роҳ рафтааст. Ва ӯ ба писаронаш гуфт: «Харро барои ман зин кунед». Пас харро барои ӯ зин карданд; ва ӯ бар он савор шуд, ва аз пайи марди Худо рафт, ва ӯро ёфт, ки зери дарахти булуте нишаста буд. Ва ба ӯ гуфт: «Оё ту ҳамон марди Худо ҳастӣ, ки аз Яҳудо омадаӣ?» Ва ӯ гуфт: «Ман ҳастам». Он гоҳ ба ӯ гуфт: «Бо ман ба хона биё ва нон бихӯр». Ва ӯ гуфт: «Ман наметавонам бо ту баргардам ва наметавонам бо ту дохил шавам; ва дар ин ҷо бо ту на нон хоҳам хӯрд ва на об хоҳам нӯшид. Зеро ба ман бо каломи Худованд гуфта шуд: “Дар он ҷо нон махӯр ва об манӯш, ва аз ҳамон роҳе ки омадаӣ, барнагард”». Ӯ ба вай гуфт: «Ман низ, мисли ту, набаре ҳастам; ва фариштае ба воситаи каломи Худованд ба ман сухан гуфта, гуфтааст: “Ӯро бо худ ба хонаи худ баргардон, то нон бихӯрад ва об бинӯшад”». Аммо ӯ ба вай дурӯғ гуфт. Пас ӯ бо вай баргашт, ва дар хонаи ӯ нон хӯрд ва об нӯшид. Ва воқеъ шуд, ҳангоме ки онҳо назди суфра нишаста буданд, ки каломи Худованд бар он набие, ки ӯро баргардонда буд, нозил шуд. Ва ӯ ба марди Худое, ки аз Яҳудо омада буд, нидо карда, гуфт: «Худованд чунин мегӯяд: Азбаски ту аз амри даҳони Худованд сарпечӣ кардӣ ва ҳукмеро, ки Худованд Худои ту ба ту фармуда буд, нигоҳ надоштӣ, балки баргаштӣ ва дар он ҷое ки Ӯ ба ту гуфта буд: “Нон махӯр ва об манӯш”, нон хӯрдӣ ва об нӯшидӣ, ҷасади ту ба мақбараи падаронат нахоҳад расид». 3 Подшоҳон 13:11–22.

Паёми фариштаи дуюм дар тобистони соли 1844 аз он иборат буд, ки калисоҳои протестантӣ суқут карда, духтарони католикият гардидаанд. Адвентизми миллерӣ мардону занонро даъват мекард, ки он мазҳабҳоро тарк намоянд, зеро дар онҳо боқӣ мондан марги рӯҳонӣ ва абадиро дар пай дошт. Пайғамбари дурӯғини Байт-Ил низоми диниеро ифода мекунад, ки Ёробъом дар Байт-Ил барпо карда буд. Он низоме буд, ки суратеро барои ҳайвон барпо намуд, ва он ҳайвоне, ки аз он нусхабардорӣ карда шуд, ҳайвони католикият аст. Протестантҳо ҳамчунон худро протестант мешумориданд, вале ҳамзамон риояи рӯзи офтобро ҳамчун рӯзи ибодат идома медоданд, ки он нишони қудрати католикият мебошад.

Протестантҳо даъво мекунанд, ки протестантанд, ҳарчанд ягона таърифи протестант ин аст, ки бар зидди Рум эътироз кунад; ва бо ин корашон иқрори онҳо тасвири калисои Рум аст, зеро вай низ худро муассисаи масеҳӣ меномад, гарчанде ки барои ин даъво ҳеҷ асоснокии Китоби Муқаддасӣ надорад. Даъвои вай бар ҳокимияти тиҳӣ ва беҳосили анъана ва одат бино ёфтааст, ки ҳамон ҳокимияти козибест, ки протестантизм низ ба кор мебарад, ҳангоме ки худро протестант меноманд. Ҳамин мантиқ буд, ки Адвентистони рӯзи ҳафтумро кӯр карда буд, то бовар кунанд, ки чун Лаодикиён, онҳо ҳанӯз ҳам дар муносибати амни аҳдӣ қарор доранд. Ҳамин ҳамон ҳокимияти козиб буд, ки Исроили қадим эълон мекард, вақте мегуфтанд: «Маъбади Худованд, маъбади Худованд — мо ҳастем».

> «Огоҳӣ аз ҷониби қавми яҳуд қабул карда нашуд. Онҳо Худоро фаромӯш карданд ва мақоми волои худро ҳамчун намояндагони Ӯ аз назар дур сохтанд. Баракатҳое, ки гирифта буданд, ба ҷаҳон ҳеҷ баракате наовард. Ҳамаи бартариҳои худро барои ҷалоли хеш аз худ карданд. Онҳо Худоро аз хидмате ки аз онҳо талаб мекард, маҳрум сохтанд, ва ҳамчунин ҳамнавъони худро аз роҳнамоии динӣ ва намунаи муқаддас маҳрум намуданд. Монанди сокинони ҷаҳони пеш аз тӯфон, онҳо ҳар хаёли дили шарири худро ба амал бароварданд. Ҳамин тавр онҳо чизҳои муқаддасро масхара вонамуд карда, мегуфтанд: “Маъбади Худованд, маъбади Худованд, маъбади Худованд инҳоянд” (Ирмиё 7:4), дар айни замон ки хислати Худоро нодуруст муаррифӣ мекарданд, номи Ӯро беҳурмат месохтанд ва муқаддасгоҳи Ӯро олуда менамуданд.»

> «Боғбононе ки бар токзори Худованд муваккал гардида буданд, ба амонати худ содиқ набуданд. Коҳинон ва муаллимон устодони амин барои мардум набуданд. Онҳо некиву раҳмати Худо ва ҳаққи Ӯро бар муҳаббат ва хизмати онҳо ҳамеша пеши назари мардум нигоҳ намедоштанд. Ин боғбонон ҷалоли худро меҷустанд. Онҳо мехостанд самараи токзорро ба ихтиёри худ дароранд. Тамоми кӯшиши онҳо ин буд, ки таваҷҷуҳ ва эҳтиромро ба сӯи худ ҷалб намоянд». Масалҳои Масеҳ, 292.

Дар соли 1863 ҳаракати миллеритҳо ба анҷом расид, аммо он ҳанӯз дар соли 1856 аз он ки ҳаракати филаделфиён бошад, бозистода буд. Рад кардани паёми Мусо («ҳафт замон»), ки аз ҷониби Илёс (William Miller) пешниҳод гардида буд, сурат гирифт, ва ин радкунӣ бар пояи методологияи пайғамбари дурӯғини Байт-Ил асос ёфта буд. Соли 1863 анҷоми шасту панҷ соле буд, ки дар соли 1798 оғоз ёфта буд, ва анҷоми пешгӯии боби ҳафтуми Ишаъё буд.

> Ва дар айёми Оҳоз писари Ютом, писари Уззиё, подшоҳи Яҳудо, чунин воқеъ шуд, ки Расин, подшоҳи Сурия, ва Фақаҳ писари Рамалё, подшоҳи Исроил, бар зидди Ерусалим барои ҷангидан бар он баромаданд, вале натавонистанд бар он ғолиб оянд. Ва ба хонаи Довуд хабар дода шуд, ки: «Сурия бо Эфроим иттиҳод кардааст». Ва дили ӯ ва дили қавмаш ба ларза омад, чунон ки дарахтони ҷангал аз бод ба ларза меоянд. Он гоҳ Худованд ба Ишаъё гуфт: «Акнун ту ва писарат Шеарёшуб бароед, то Оҳозро дар канори новаи ҳавзи болоӣ, дар шоҳроҳи саҳрои ҷомашӯй, пешвоз гиред; ва ба ӯ бигӯ: “Эҳтиёт кун ва ором бош; натарс ва дилат аз ин ду думчаи оташпораи дудкунанда, аз ғазаби шадиди Расин бо Сурия ва писари Рамалё суст нашавад. Азбаски Сурия, Эфроим ва писари Рамалё бар зидди ту машварати бад карда, гуфтаанд: Биёед бар зидди Яҳудо бароем, онро ба изтироб оварем, барои худ дар он рахнае боз кунем, ва дар миёни он подшоҳе барқарор намоем, яъне писари Табъил, — бинобар ин чунин мегӯяд Худованди Худо: Ин устувор нахоҳад монд ва ба амал нахоҳад омад. Зеро сари Сурия Димишқ аст, ва сари Димишқ Расин аст; ва дар давоми шасту панҷ сол Эфроим шикаста хоҳад шуд, то ки дигар қавме набошад. Ва сари Эфроим Сомария аст, ва сари Сомария писари Рамалёст. Агар имон наоваред, ба яқин устувор нахоҳед шуд”». Ишаъё 7:1–9.

Пешгӯии шасту панҷсолаи ояти ҳаштум нишон медиҳад, ки «дар давоми» ҳамин муҳлати шасту панҷ сол подшоҳии шимолии даҳ сибт ба асирӣ бурда хоҳад шуд. Ин рӯъё дар соли 742 то милод сабт гардид, ва нуздаҳ сол баъд, дар соли 723 то милод, Эфроим пароканда шуда, аз ҷониби ошуриён ба асирӣ бурда шуд. Дар соли 677 то милод, дар анҷоми он шасту панҷ сол, подшоҳ Менашше асир гирифта шуда, ба Бобил бурда шуд. Нуқтаи оғоз дар соли 742 то милод ҷанги шаҳрвандиро миёни подшоҳии шимолӣ ва подшоҳиҳои ҷанубии Исроил нишон медиҳад, ҳамон тавре ки соли 1863 маркази воқеии Ҷанги шаҳрвандӣ дар Иёлоти Муттаҳида миёни Шимол ва Ҷанубро нишон медиҳад. Ин пешгӯӣ аз ҷониби Ишаъё дар сарзамини аслии ҷалол (Яҳудо) эълон карда шуд, ва пешгӯии соли 1863 дар сарзамини рӯҳонии ҷалол (Иёлоти Муттаҳида) иҷро гардид.

Дар дохили нубуввати шасту панҷсола се аломати роҳ вуҷуд дорад. Ҷанги шаҳрвандии соли 742 то милод, пас аз нуздаҳ сол бо пароканда шудани подшоҳии шимолӣ дар соли 723 то милод идома меёбад. Дар поёни шасту панҷ сол подшоҳии ҷанубӣ пароканда гардид. Ин нубувват, бо дарбар гирифтани оғоз ва анҷоми он, ҳар ду «ғазаб»-и Худоро бар зидди подшоҳиҳои шимолӣ ва ҷанубӣ ифода мекунад, ва пеш аз ин ду ғазаб дар нуқтаҳои оғози онҳо нуздаҳ сол меояд, ва сипас пас аз амалӣ шудани онҳо боз нуздаҳ соли дигар пайравӣ мекунад.

Тамоми сохтори хиастикӣ давраи ҷанги шаҳрвандиро миёни шимол ва ҷануб муайян месозад, ки ҳам ибтидо ва ҳам анҷомро нишонгузорӣ мекунад. Дар миёни ин ибтидо ва анҷом, ҳар ду мухолифи ҷанги шаҳрвандӣ ба асорат бурда шуданд, ва дар он шасту панҷ соле ки онҳо аз ҳолати асорати парокандаи мутақобили худ ҷамъ оварда шуда, ба як миллат муттаҳид мегарданд, ба соли 1863 мерасанд, ки таърихи Эъломияи Озодсозист, ки ғуломонро озод намуд. Пешгӯии ҷанги шаҳрвандӣ дар Яҳудои айнӣ бо ҷанги шаҳрвандӣ дар Яҳудои рӯҳонӣ ба анҷом мерасад, зеро Исо ҳамеша анҷоми чизеро бо ибтидои он тасвир менамояд, зеро Ӯ Алфа ва Омега аст.

Таърихи соли 1863 бо таърихи соли 742 то милод муаррифӣ шудааст, вақте ки набӣ Ишаъё ҳамроҳи писараш ба подшоҳи шарири Яҳудо (Оҳоз) паём расонид. Соли 742 то милод дар ин порча бо шаҳодати подшоҳ Оҳоз, ки подшоҳи Яҳудо буд ва хизмати муқаддасгоҳи Худоро баста буд ва ба коҳини аъзами худ амр дода буд, ки намунаи маъбади суриягиро дар худи ҳудуди муқаддасгоҳи заминии Худо барпо кунад, муаррифӣ шудааст.

Дар таърихи подшоҳи шарир Аҳоз (ки дар нубуввати Ишаъё ҳамчун соли 742 то милод нишон дода шудааст), роҳбари Ерусалим ибодати бутпарастиро (католикизмро) ба калисои Худо ворид намуд, ҳамон тавре ки адвентизми лаодиқиягӣ ба усули протестантизми муртад бозгашт, то ки паёми Мусоро, ки тавассути Илёс расонда шуда буд, рад намояд. Дар соли 742 то милод, Ишаъё подшоҳи шарири Яҳудоро дар канори охири наҳри ҳавзи боло, назди саҳрои фуллер, рӯ ба рӯ шуд, ва ҳангоми ин кор писарашро низ бо худ овард. Номи писараш аломате буд, ва вақте ки он набӣ аз Яҳудо бо подшоҳ Ёробъом рӯ ба рӯ шуд, ӯ низ ба вай аломате дод.

> Инак, ман ва кӯдаконе ки Худованд ба ман додааст, барои аломатҳо ва барои мӯъҷизот дар Исроил аз ҷониби Худованди лашкарҳо ҳастем, ки дар кӯҳи Сион сокин аст. Ишаъё 8:18.

Номи писари Ишаъё — «Шеорашуб» — маънояш ин аст: «Бақияе хоҳад баргашт». Онҳое ки «бармегарданд» ва он бақияро ташкил медиҳанд, ҳамонҳоянд, ки дар вақти таъхир ёфтани муддат мунтазири Худованд мемонанд.

> Ва ман Худовандро мунтазир хоҳам шуд, ки рӯи Худро аз хонадони Яъқуб пинҳон месозад, ва ба Ӯ умед хоҳам баст. Инак, ман ва фарзандоне ки Худованд ба ман додааст, барои аломатҳо ва барои мӯъҷизаҳо дар Исроил ҳастем аз ҷониби Худованди лашкарҳо, ки дар кӯҳи Сион сокин аст. Ишаъё 8:17, 18.

Ҳангоме ки Ишаъё дар соли 742 пеш аз милод бо подшоҳи шарир Оҳоз рӯ ба рӯ мешавад, ӯ намояндаи онҳост, ки «интизорӣ кашидаанд», зеро ҳамаи анбиё дар бораи айёми охир сухан мегӯянд, ва онҳое ки дар айёми охир «интизорӣ мекашанд», ҳамонҳоянд, ки ноумедии аввалро аз сар гузаронидаанд. Ирмиё гумон кард, ки Худо дурӯғ гуфтааст ва боронро боздоштааст, ва Ишаъё бар он аст, ки Худо «рӯи Худро аз хонадони Яъқуб пинҳон кардааст», аммо Ишаъё қарор медиҳад, ки интизор хоҳад шуд ва Худовандро хоҳад ҷуст, ки ин намояндаи «доноварон» дар замони таъхири рӯъё мебошад. Онҳое ки воқеан бозгаштанд ва гаронбаҳоро аз пасту палид ҷудо карданд, ва мебоист даҳони Худо гарданд, муҳр зада шуданд, ва бинобар ин бо онҳое муқобил гузошта мешаванд, ки нишони ҳайвонро мегиранд.

> Ва бисёре аз миёни онҳо пешпо хоҳанд хӯрд, ва хоҳанд афтод, ва шикаста хоҳанд шуд, ва ба دام хоҳанд афтод, ва дастгир хоҳанд шуд. Шаҳодатро бибанд, ва шариатро дар миёни шогирдони ман мӯҳр намо. Ва ман Худовандро, ки рӯи Худро аз хонадони Яъқуб пинҳон медорад, интизор хоҳам шуд, ва ба Ӯ умед хоҳам баст. Инак, ман ва фарзандоне ки Худованд ба ман додааст, барои аломатҳо ва барои мӯъҷизот дар Исроил аз ҷониби Худованди лашкарҳо ҳастем, ки дар кӯҳи Сион сокин аст. Ва ҳангоме ки ба шумо гӯянд: «Ба назди соҳибони арвоҳ ва ҷодугароне ки пичир-пичир мекунанд ва замзама менамоянд, муроҷиат кунед», — оё қавме набояд ба Худои худ муроҷиат кунад? Оё барои зиндагон ба мурдагон муроҷиат кунанд? Ба шариат ва ба шаҳодат! Агар онҳо мувофиқи ин сухан сухан нагӯянд, аз он ҷост, ки дар онҳо ҳеҷ нур нест. Ишаъё 8:16–20.

Мо ин тадқиқотро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> «Ин суханони Хоҳар Уайт нестанд, балки суханони Худованданд, ва расули Ӯ онҳоро ба ман додааст, то ман онҳоро ба шумо бирасонам. Худо шуморо даъват мекунад, ки дигар бо Ӯ ба муқобили якдигар амал накунед. Дастуроти бисёре дода шуд дар бораи мардоне, ки худро масеҳӣ меноманд, дар ҳоле ки хислатҳои Шайтонро зоҳир месозанд ва бо рӯҳ, сухан ва амал ба пешрафти ростӣ муқовимат мекунанд, ва бешак он роҳеро пайравӣ менамоянд, ки Шайтон онҳоро ба он мебарад. Дар сахтдилии дили худ онҳо ҳокимиятеро ба даст гирифтаанд, ки ба ҳеҷ ваҷҳ ба онҳо тааллуқ надорад ва набояд онро ба кор баранд. Устоди бузург мегӯяд: “Ман вожгун хоҳам кард, вожгун хоҳам кард, вожгун хоҳам кард.” Одамон дар Батл-Крик мегӯянд: “Мо маъбади Худованд ҳастем, маъбади Худованд ҳастем”, аммо онҳо оташи оддиро ба кор мебаранд. Дилҳои онҳо ба воситаи файзи Худо нарм ва мутеъ нагардидаанд». Manuscript Releases, volume 13, 222.

Back to Articles