Article

# Китоби Дониёл — Рақами ҳашт

Раванди кор

Author

Jeff Pippenger

Published

December 3, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

> Дар соли сеюми подшоҳии Еҳӯёқим, подшоҳи Яҳудо, Набукаднасар, подшоҳи Бобил, ба Ерусалим омад ва онро муҳосира кард. Ва Худованд Еҳӯёқим, подшоҳи Яҳудоро, бо қисме аз зарфҳои хонаи Худо ба дасти ӯ супурд; ва ӯ онҳоро ба замини Шинъор, ба хонаи худои худ, бурд; ва зарфҳоро ба хазинахонаи худои худ даровард. Дониёл 1:1, 2

Китобҳои Дониёл ва Ваҳй як китобанд, ва ҳамон хатҳои нубувватие, ки дар китоби Дониёл тасвир шудаанд, дар китоби Ваҳй идома меёбанд. Ваҳйи Исои Масеҳ паёми ниҳоии нубувватиро ифода мекунад, ки андаке пеш аз анҷоми муҳлати файз кушода мегардад.

Ҳақиқатҳои Китоби Ваҳй, ки дар гузашта дуруст дарк шуда буданд, вале бо урфу одат ва анъана мӯҳр зада шуда буданд, ҳамоно ҳақиқатанд, ва имрӯз онҳо боз аз ҷониби Шери қабилаи Яҳудо кушода мешаванд, ва акнун он ҳақиқатҳо иҷрои комили худро ошкор месозанд.

Ҳақиқатҳое, ки дар гузашта аз китоби Дониёл дуруст дарк карда шуда буданд, вале бо одат ва анъана мӯҳр зада шудаанд, ҳамоно ҳақиқатанд, ва имрӯз онҳо аз нав аз ҷониби Шери қабилаи Яҳудо кушода мешаванд, ва он ҳақиқатҳо акнун иҷрои комили худро ошкор месозанд.

Дониёл танҳо китоби аввали он ду китобест, ки Ваҳйи Исои Масеҳро ифода мекунанд.

Еҳӯёқим рамзи қувватёбии паёми аввал дар як ҳаракати ислоҳотӣ мебошад. Ӯ ҳамчунин рамзи аҳд аст, зеро тағйири ном ба таври нубувватӣ оғози муносибати аҳдиро муайян мекунад. Муносибати аҳдӣ, ки Худо бо қавме барқарор мекунад, ки пештар қавми аҳди Худо набуданд, аз қувватёбии паёми аввал оғоз меёбад.

> Шумо, ки як замон қавм набудед, аммо ҳоло қавми Худо ҳастед; ки раҳм наёфта будед, аммо ҳоло раҳм ёфтаед. 1 Петрус 2:10.

Рамзи иваз гардидани ном, ки муносибати аҳдиро ифода мекунад, бо он муқаррар шудааст, ки номи Абром ба Иброҳим, номи Сорай ба Соро, номи Яъқуб ба Исроил ва Шоул ба Павлус иваз гардид. Шоҳидони дигари ин рамз низ ҳастанд, аммо дар боби якуми китоби Дониёл, номи Дониёл ба Белтешасар, номи Ҳананё ба Шадрак, номи Мишоил ба Мешак ва номи Азарё ба Абеднаҷӯ иваз карда мешавад.

Вақте ки Худованд бо қавме ба муносибати аҳд дохил мешавад, ҳамзамон аз назди қавми пешини аҳд мегузарад. Еҳӯёқим қавми аҳдро намояндагӣ мекунад, ки аз назди онҳо гузашта мешавад, ва Дониёл, Ҳананё, Мишоил ва Азарё қавми аҳдро намояндагӣ мекунанд, ки пас аз он баргузида мешаванд. Ҳангоме ки мардум ба муносибати аҳд дохил мешаванд, он гоҳ озмуда мешаванд, ки оё шартҳои аҳдро риоя хоҳанд кард ё не. Ин озмоиш бо амали хӯрдан тасвир меёбад.

Одам ва Ҳавво дар озмоиш бо амали хӯрдан ноком шуданд, ва ҳангоме ки Худо бори аввал бо қавми баргузидае аҳд баст, Ӯ ин муносибатро бо озмудани онҳо ба василаи манна оғоз намуд. Исроили қадим дар ниҳоят дар он озмоиш ноком гардид, аммо бо ин кор онҳо нахустин ишора ва нахустин шаҳодатро фароҳам оварданд, ки озмоиши аҳд озмоиши ягона нест, балки раванди озмоиш аст. Дар озмоиши даҳум, ба онҳо муқаррар шуд, ки дар тӯли чиҳил соли оянда дар биёбон бимиранд. Сипас Худо бо Еҳушаъ ва Колеб аҳд баст, ва ба ин васила шаҳодат дод, ки ҳангоме ки Худованд бо қавми баргузидае аҳд мебандад, Ӯ ҳамчунин аз назди қавми пешини аҳд мегузарад. Дар поёни Исроили қадим, ки ҳамчунин ибтидои Исроили рӯҳонӣ буд, охирин раванди озмоиш барои Исроили қадим аввалин раванди озмоиш барои Исроили рӯҳонӣ буд, ва он ҳамчун Нони Осмон муаррифӣ гардид. Он дар нахустин раванди озмоиши аҳд ба василаи манна ба сурати рамзӣ пешнамоиш ёфта буд.

Дар он раванди озмоиш, ки ҳам аввалин ва ҳам охирин раванди озмоиш буд, Исо озмоиши Нони осмониро муайян кард, вақте гуфт, ки касоне ки қавми аҳди Ӯ мебошанд, бояд гӯшти Ӯро бихӯранд ва хуни Ӯро бинӯшанд. Ӯ дар он пешниҳод нисбат ба ҳар вақти дигари хизмати Худ шогирдони бештарро аз даст дод. Он баҳс дар хизмати Ӯ нуқтаи авҷи тасвири раванди озмоиши аҳд буд, ва хоҳар Уайт дар «The Desire of Ages» дар бораи ин воқеа ба таври муфассал шарҳ медиҳад, ки унвони боб «The Crisis in Galilee» мебошад. Номи Ҷалил маънои «луқма» ё «нуқтаи гардиш»-ро дорад, ва дар он боб вай сабабҳои аз Ӯ рӯй гардондани шогирдонро баён мекунад. Онҳо аз татбиқ кардани шаҳодати Ӯ дар бораи зарурати хӯрдани гӯшти Ӯ ва нӯшидани хуни Ӯ бо усули дурусти набавии тафсир сар боз заданд. Вай муайян мекунад, ки онҳо ба расму ойинҳо ва суннатҳои мафҳумҳои набавие пойбанд буданд, ки Шайтон онҳоро дар фаҳмиши Китоби Муқаддаси Исроили қадим ҷой дода буд. Он нофаҳмиҳо ба онҳо он чиро фароҳам оварданд, ки ба гумони худ баҳонае буд, то суханони Ӯро ба таври ҳарфӣ, на рӯҳонӣ, татбиқ намоянд. Вай ҳамчунин таъкид мекунад, ки вақте онҳое ки аз Исо «рӯй гардонданд» (Ҷалил), ки дар боби шашуми Юҳанно муайян шудаанд (John 6:66), аз Ӯ абадан рӯй гардонданд, дигар ҳеҷ гоҳ бо Ӯ роҳ нарафтанд.

Бо нахустин, ҳамчунон ки бо охирин, раванди имтиҳони аҳди Исроили қадим, мо мебинем, ки вақте Худо бо қавми баргузида ба муносибати аҳдӣ ворид мегардад, Ӯ ҳамзамон аз қавми пешини аҳд низ мегузарад. Ҳамчунин мебинем, ки Ӯ он қавмро на бо як имтиҳони ягона, балки бо як раванди имтиҳон меозмояд. Ҳамчунин мебинем, ки ин раванди имтиҳон бо чизе ифода шудааст, ки бояд хӯрда шавад. Ҳамчунин меёбем, ки ин ғизо Каломи Худоро ифода мекунад, ва имтиҳон интихоби миёни ду навъи ғизоест, ки бояд хӯрда шавад. Оё мо аз ҳар дарахте, ки Худо гуфтааст метавонем аз он бихӯрем, мехӯрем, ё аз он дарахте мехӯрем, ки аз хӯрдани он манъ шудаем? Ҳамчунин меёбем, ки интихоби он чи бояд хӯрда шавад, озмоиши он ки чӣ гуна ғизои пешниҳодшударо мехӯрем, низ дар бар мегирад.

Дар охири Исроили рӯҳонӣ, дар замони ҳаракати миллерӣ, паёми аввал 11 августи соли 1840 бо қудрат тақвият ёфт. Еҳӯёқим дар он ҷо протестантҳоро намояндагӣ мекунад, ки он вақт ба Бобил бурда мешаванд, то духтарони вай гарданд. Онҳо ҳангоме бо озмоише рӯ ба рӯ шуданд, ки фариштаи Ваҳйи даҳум нузул кард ва дар дасти худ китоби кучаке кушода дошт. Ҳамон тавре ки Еҳӯёқим бар зидди талаботи Набукаднесар исён кард ва баъд аз он ба асирӣ бурда шуд, протестантҳо низ, бар асоси суннатҳо ва урфу одатҳое ки аз Асрҳои Торикӣ бо худ оварда буданд, аз хӯрдани ғизое ки дар дасти фаришта буд, саркашӣ карданд.

То баҳори соли 1844, раванди озмоиш барои Еҳӯёқим ва протестантҳо ба як «нуқтаи гардиш» расида буд, ва ҳамон тавре ки дар нахустин раванди озмоиши Исроили рӯҳонӣ буд, онҳо «рӯй гардонданд» ва дигар бо Исо роҳ нарафтанд. Дар он таърих Дониёл, Ҳананёҳ, Мишоил ва Азарёҳ миллериёнро намояндагӣ мекунанд, ки интихоб карданд он китобчаи хурдро бихӯранд, ки дар даҳони онҳо ширин буд, аммо дар шиками онҳо талх гардид.

Агар Одаму Ҳавворо низ дар бар гирем, мо чор шоҳиди классикӣ дорем, ки санҷиш тавассути амали хӯрдан ифода меёбад. Мо чандин шоҳиди нубувватӣ дорем, ки ҳамаи онҳо муҳри аввал ва охиринро доранд. Шоҳидии санҷиши манна шоҳиди аввал аст, ва санҷиши Нони Осмон ҳам барои Исроили рӯҳонӣ санҷиши аввал аст, дар айни ҳол барои Исроили қадим низ шоҳидии охирин мебошад. Санҷиши китоби хурд ҳам аввал аст ва ҳам охирин. Он анҷоми саргардонии Исроили рӯҳонӣ ҳамчун калисо дар биёбон аст, ва он аввалини касонест, ки баргузида шуданд, то қавми ниҳоии номгузоришудаи Худо бошанд. Миллериён оғози қавми номгузоришудаи Худо буданд, ки мебоист ҳамчун шохи ҳақиқии протестантизм шинохта мешуданд. Якчанд шоҳидон ба раванди санҷиш вуҷуд доранд, ки он ҳангоме оғоз меёбад, ки паёми аввал қувватманд гардонида мешавад.

Дар он равандҳои озмоиш лаҳзаи «нуқтаи гардиш» фаро мерасад, ки дар он қариб ҳамаи шогирдон рӯй мегардонанд. Ҳангоми шаҳодати Еҳушаъ ва Қолиб, тамоми Исроил рӯй гардонд ва кӯшид ба Миср бозгардад. Дар калисои Ҷалил, аксарияти шогирдон рӯй гардонданд. Азбаски Исо Алфо ва Омега аст, «нуқтаи гардиш»-е, ки дар анҷоми раванди озмоиш ифода меёбад, ҳамчунин дар оғози раванди озмоиш низ тасвир шудааст. Вақте ки манн аввалин бор барои Исроили қадим дода шуд, буданд касоне ки фавран аз дастурҳо рӯй гардонданд. Ҳангоми таъмиди Масеҳ, Ӯ рӯй гардонд ва ба биёбон рафт. Хоҳар Уайт рамзи нуқтаи гардишро ба тарзи бисёр пурмаълумот истифода мебарад.

> «Давраҳое ҳастанд, ки дар таърихи халқҳо ва Калисо нуқтаҳои гардиш ба шумор мераванд. Дар тадбири Худо, вақте ки ин буҳронҳои гуногун фаро мерасанд, нур барои ҳамон замон дода мешавад. Агар он пазируфта шавад, пешрафти рӯҳонӣ ба амал меояд; агар рад карда шавад, таназзули рӯҳонӣ ва ҳалокати комил аз пай меоянд. Худованд дар Каломи Худ кори ҳуҷумовари Инҷилро, чунон ки он дар гузашта пеш бурда шудааст ва дар оянда низ, то ба низои хотимавӣ, пеш бурда хоҳад шуд, ошкор кардааст, вақте ки қувваҳои шайтонӣ ҳаракати охирини аҷоиби худро ба ҷо хоҳанд овард. Аз ҳамон Калом мо мефаҳмем, ки акнун он қувваҳо дар амаланд, ки низои бузурги охиринро миёни некӣ ва бадӣ — миёни Шайтон, мири зулмот, ва Масеҳ, Мири ҳаёт — фаро хоҳанд расонд. Аммо пирӯзии оянда барои он одамоне, ки Худоро дӯст медоранд ва аз Ӯ метарсанд, ҳамон қадар яқин аст, ки тахти Ӯ дар осмонҳо устувор аст». Bible Echo, August 26, 1895.

Ҳангоме ки манна бори нахуст ба Исроили қадим дода шуд, нур барои он таърих дода шуд. Ҳангоми таъмид гирифтани Масеҳ, нур барои он таърих дода шуд. Дар 11 августи соли 1840, нур барои он таърих дода шуд. Ҳар яке аз он нуқтаҳои гардиш оғози раванди озмоишеро нишон медиҳад, ки дар ниҳоят ба нуқтаи дигари гардиш поён меёбад, вақте ки қавми аҳди пешин рӯй мегардонанд ва дигар бо Масеҳ роҳ намераванд.

Азбаски ин равандҳои гуногуни имтиҳон ҳам раванди имтиҳонро барои қавми аҳди пешин ва ҳам барои қавми аҳди нав ифода мекунанд, ду анҷоми раванди имтиҳон вуҷуд дорад. Анҷоми раванди имтиҳон, ва бинобар ин нуқтаи гардиши ниҳоӣ барои протестантҳо дар таърихи миллерӣ, баҳори соли 1844 буд. Анҷоми раванди имтиҳон (дар тирамоҳи соли 1844), ё нуқтаи гардиш барои худи миллеритҳо, пас аз нуқтаи гардиш барои қавми собиқи Худо фаро расид.

Дар таърихи Масеҳ, раванди санҷиш бо он муайян карда мешавад, ки Ӯ маъбадро ду бор пок кард: як бор дар аввали хизмати Худ, ва боз як бор дар поёни хизмати Худ.

> «Вақте ки Исо хизмати оммавии Худро оғоз намуд, Ӯ Маъбадро аз беҳурматии куфромези он пок кард. Дар миёни охирин аъмоли хизмати Ӯ поксозии дуюми Маъбад буд. Ҳамин тавр, дар кори охирин барои огоҳонии ҷаҳон, ба калисоҳо ду даъвати ҷудогона дода мешавад. Хабари фариштаи дуюм чунин аст: “Бобил суқут кард, суқут кард, он шаҳри бузург, зеро ки ҳамаи халқҳоро аз шароби хашми зинои худ нӯшонид” (Ваҳй 14:8). Ва дар нидои баландои хабари фариштаи сеюм овозе аз осмон шунида мешавад, ки мегӯяд: “Аз вай берун оед, эй қавми Ман, то ки дар гуноҳҳои вай шарик нашавед ва аз офатҳои вай насибе нагирадед. Зеро гуноҳҳои вай то ба осмон расидаанд, ва Худо шароратҳои вайро ба ёд овардааст” (Ваҳй 18:4, 5).» Selected Messages, китоби 2, 118.

Раванди имтиҳонии ду поксозии маъбади Масеҳ, дар навиштаҳои Рӯҳи Нубувват, бо боби сеюми Малокӣ мувофиқат мекунад.

> «Ҳангоми пок сохтани маъбад аз харидорон ва фурӯшандагони ҷаҳон, Исо рисолати Худро эълон намуд, то дилро аз палидии гуноҳ пок созад,—аз хоҳишҳои заминӣ, аз шаҳватҳои худпарастона, аз одатҳои бад, ки ҷонро фосид мегардонанд. Аз Малокӣ 3:1–3 иқтибос оварда шудааст». Орзуи асрҳо, 161.

Поксозии қавми Худо раванди имтиҳонро ифода мекунад, ки пайваста бо чандин хатҳои нубувват ҳамсон дониста мешавад. Ҳар ишорае, аз Одаму Ҳавво то ба таърихи Миллеритҳо, поксозии яксаду чилу чор ҳазорро ифода мекунад.

> «Дар рӯзҳои охирини таърихи ин замин, аҳди Худо бо қавми Ӯ, ки аҳкоми Ӯро риоя мекунанд, бояд таҷдид гардад». Review and Herald, February 26, 1914.

Раванди поксозии яксаду чилу чаҳор ҳазор нахустин ишора дар китоби Дониёл аст, ки аввалин китоби он ду китоб мебошад, ки якҷоя Ваҳйи Исои Масеҳро намояндагӣ мекунанд, ва ин Ваҳй андаке пеш аз баста шудани муҳлати имтиҳони инсонӣ мӯҳркушоӣ мегардад. Раванди поксозии яксаду чилу чаҳор ҳазор ҳамчунин ҳамчун раванди мӯҳргузорӣ нишон дода шудааст. Вақте ки паёми аввалини ин раванди поксозӣ ва мӯҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, он барои калисо ва барои ҷаҳон нуқтаи гардиш буд. Дар боби ҳаждаҳуми Ваҳй фариштае, ки ҷаҳонро бо ҷалоли худ равшан месозад, он гоҳ расид. Бо вуҷуди ин, дар Ваҳй 18 фаришта тавре нишон дода нашудааст, ки дар дасти худ чизе барои хӯрдан дошта бошад,—аммо он дар он ҷост. Китобчаи хурд дар он ҷост. Онро онҳое, ки интихоб мекунанд усулеро, ки набии Ишаъё ҳамчун «сатр бар сатр» тасвир кардааст, бихӯранд, ба осонӣ шинохта метавонанд.

Бо гузоштани «хат бар хат» мо дармеёбем, ки вақте Масеҳ дар 11 сентябри соли 2001 фуруд омад, Ӯ ҳамчунин «китобчае» дошт, ки ҳамчун «манна», «нони осмон» ва «китобча» муаррифӣ шуда буд. Аммо дар 11 сентябри соли 2001, қавми пештараи баргузида, ки бо Еҳӯёқим рамзгузорӣ шуда буд, интихоб кард, ки ба урфу одатҳо ва анъанаҳои Адвентизм часпида монад, ва сипас раҳпаймоии худро ба асорати Бобил оғоз намуд, ки он дар қонуни якшанбе комил хоҳад шуд.

> «Оё акнун ин сухан паҳн шудааст, ки гӯё ман эълон карда бошам, ки Ню-Йорк бояд бо мавҷи азими баҳр рӯфта шавад? Инро ман ҳаргиз нагуфтаам. Ман гуфтаам, ҳангоме ки ба биноҳои азиме, ки дар он ҷо қабат бар қабат боло мерафтанд, назар мекардам: “Чӣ манзараҳои даҳшатноке рӯй хоҳанд дод, вақте ки Худованд бархезад, то заминро сахт ба ларза оварад! Он гоҳ суханони Ваҳй 18:1–3 иҷро хоҳанд шуд.” Тамоми боби ҳаждаҳуми китоби Ваҳй огоҳӣ аз он чизест, ки бар замин хоҳад омад. Аммо ман дар бораи он чи махсусан бар Ню-Йорк хоҳад омад, нуре надорам, ҷуз ин ки медонам, рӯзе биноҳои азими он ҷо бо гардиш ва вожгунии қудрати Худо фурӯ хоҳанд афтод. Аз рӯи нуре, ки ба ман дода шудааст, медонам, ки харобӣ дар ҷаҳон аст. Як сухан аз ҷониби Худованд, як ламс аз қудрати азими Ӯ — ва ин сохтмонҳои азим фурӯ хоҳанд рехт. Манзараҳое ба амал хоҳанд омад, ки даҳшатнокии онҳоро мо тасаввур карда наметавонем.» Review and Herald, July 5, 1906.

Вақте ки «биноҳои бузург»-и «Ню-Йорк» «ба василаи гардондан ва вожгун сохтани қудрати Худо фурӯ андохта шуданд», дар 11 сентябри соли 2001, нури фариштаи Ваҳйи ҳаждаҳум тамоми заминро пур кард, зеро дар таърихи ҳайвони заминии Ваҳйи сездаҳум нуқтаи гардише фаро расида буд.

> «Дар таърихи халқҳо ва калисо давраҳое ҳастанд, ки нуқтаҳои гардиш ба шумор мераванд. Дар иродаи пешбарандаи Худо, ҳангоме ки ин бӯҳронҳои гуногун фаро мерасанд, нуре, ки барои он замон аст, дода мешавад. Агар он пазируфта шавад, пешрафти рӯҳонӣ ба амал меояд; агар рад карда шавад, таназзули рӯҳонӣ ва шикасти комил дар пай меояд.» Bible Echo, August 26, 1895.

Вақте ки нури фариштаи Ваҳй боби ҳаждаҳум 11 сентябри соли 2001 расид, онҳое ки нурро қабул карданд, аз ҷиҳати рӯҳонӣ пеш рафтанд, ва онҳое ки нурро рад карданд, аз ҷиҳати рӯҳонӣ таназзул карданд ва сафари исёнкоронаи худро ба сӯи нуқтаи ниҳоии гардиши худ — қонуни якшанбе — оғоз намуданд, ки дар он ҷо онҳо барои ҳамеша эътирофи худро ҳамчун паёмрасонони фариштаи сеюм барбод медиҳанд. Онҳое ки дар Ҷалил рӯй гардонида, дигар бо Масеҳ нарафтанд дар Юҳанно 6:66, аз нуре рӯй мегардониданд, ки аввалин бор ҳангоми таъмиди Ӯ расида буд, яъне ҳамон ҷое ки паёми аввали он таърихи имтиҳон бо қудрат пурзӯр гардонида шуд. Дар боби якуми Дониёл, дар таърихе ки паёми аввал бо қудрат пурзӯр мегардад, ду табақаи парастандагон ба тасвир кашида шудаанд. Еҳӯёқим намояндаи онҳост, ки киштии имонро шикаста, ҳалок месозанд, ва Дониёл, Ҳананё, Мишоил ва Азарё намояндагони амин мебошанд.

> Дар соли сеюми подшоҳии Еҳӯёқим, подшоҳи Яҳудо, Набукаднесар, подшоҳи Бобил, ба Ерусалим омад ва онро муҳосира кард. Ва Худованд Еҳӯёқим, подшоҳи Яҳудоро, бо як қисми зарфҳои хонаи Худо ба дасти ӯ супурд; ва ӯ онҳоро ба замини Шинор, ба хонаи худои худ, бурд; ва зарфҳоро ба ганҷинахонаи худои худ даровард. Ва подшоҳ ба Ашфаноз, сардори хоҷасароёни худ, фармуд, ки баъзеро аз банӣ-Исроил, аз насли подшоҳӣ ва аз амирон биёварад; ҷавононеро, ки дар онҳо ҳеҷ айбе набошад, хушсурат бошанд, дар ҳар гуна ҳикмат моҳир, дар дониш фаҳмида, дар илм донишманд ва қобили он бошанд, ки дар қасри подшоҳ биистанд; ва то ба онҳо адабиёт ва забони калдониёнро биомӯзонанд. Ва подшоҳ барои онҳо ҳаррӯза аз таъоми подшоҳ ва аз шаробе ки ӯ менӯшид, ҳиссае муқаррар кард; ва онҳоро се сол парвариш мекарданд, то ки дар анҷоми он онҳо ба ҳузури подшоҳ биистанд. Ва аз миёни онҳо аз банӣ-Яҳудо Дониёл, Ҳананё, Мишоил ва Азарё буданд. Ва сардори хоҷасароён ба онҳо номҳо дод: ба Дониёл номи Белтешассарро дод, ба Ҳананё — Шадрак, ба Мишоил — Мешак ва ба Азарё — Абед-Наго. Аммо Дониёл дар дили худ қарор дод, ки бо ҳиссаи таъоми подшоҳ ва бо шаробе ки ӯ менӯшид, худро палид насозад; бинобар ин аз сардори хоҷасароён хоҳиш кард, ки худро палид насозад. Дониёл 1:1–8.

Дониёл, Ҳананиё, Мишоил ва Азариё аз фарзандони Яҳудо буданд. Онҳоро хасӣ гардониданд; бинобар ин, онҳо насли охирини адвентизмро муаррифӣ мекунанд. Набукаднесар, чунон ки бисёре аз подшоҳони қадим мекарданд, он чор ҷавони яҳудиро ахта намуд, то ҳар гуна ташвишеро, ки подшоҳ метавонист ҳангоми хизмат кардани онҳо ҳамчун ғуломон ва муомила доштанашон бо занон ва суррияҳои подшоҳ дошта бошад, бартараф созад.

Ба таври рамзӣ ин насли ниҳоии адвентизмро ифода мекунад, зеро баъд аз ин чор нафар дигар ҳеҷ хатти Яҳудо нахоҳад буд. Чор рамзи ҷаҳонӣ будан аст, ва аз ин рӯ насли охирини Адвентистони Рӯзи Ҳафтумро дар саросари ҷаҳон ифода мекунад, ки 11 сентябри соли 2001-ро ҳамчун иҷрошавии Каломи нубувватии Худо эътироф мекунанд.

Он Адвентистони рӯзи ҳафтум мавзӯи Каломи нубувватии Худо мебошанд, зеро онҳо ҳамон касонеанд, ки даъват шудаанд то яксаду чилу чаҳор ҳазор бошанд. Бо вуҷуди ин, мероси нубувватии онҳо бо исёни падаронашон, дар соли 1863, оғоз ёфт. Шинохтани он исёни ибтидоӣ қариб номумкин аст, зеро он бо суннатҳо ва одатҳои чор насли исёни рӯ ба афзоиш пӯшида шудааст. Ҳарчанд шинохтани он душвор аст, он бояд дида ва эътироф карда шавад, чунон ки Дониёл дар ниҳоят дар боби нӯҳуми китоби Дониёл мекунад. Ӯ инро бо шинохтани ҳақиқате, ки дар Каломи нубувватии Худо ҷой дорад, анҷом дод.

Исёне, ки Дониёл ва он се ҷавони шоиста мустақиман аз он ба вуҷуд омаданд, сарпечии падари онҳо аз он буд, ки аз таъсироти бутпарастонае, ки онҳоро иҳота карда буданд, ҷудо бимонад. Дар соли 1863, Адвентизми Лаодикиявӣ ба усули библиявии протестантизми муртад ва католикизм бозгашт, то радкунии худро нисбат ба муайянсозии Миллер аз «ҳафт замон» дар Левиён бисту шаш устувор нигоҳ дорад. Он исён барои Дониёл ва он се ҷавони шоиста бо подшоҳ Ҳизқиё намояндагӣ мешуд.

Подшоҳ Ҳизқиё ба Худованд илтиҷо кард, ки намирад, ва дуояш иҷобат ёфт, вақте ки Худованд ба ӯ боз понздаҳ соли дигар ато намуд. Бо ин кор, ӯ сипас Манашшеро ба дунё овард — яке аз бадкортарин подшоҳони Яҳудо, вале ҳамчунин он подшоҳе, ки оғози ғалабаю ба бандагӣ кашидани тадриҷии ҳафтмарҳилагии Яҳудоро нишон медиҳад. Дар соли 1856, Шоҳиди Ҳақиқӣ омад, то ба дари адвентизми Лоодикия тақ-тақ занад, аммо онҳо интихоб карданд, ки зиндагӣ кунанд ва ба нафси худ намиранд. То соли 1863, онҳо «Ериҳо»-ро аз нав бино карданд ва он исёни рӯ ба авҷро оғоз намуданд, ки дар ниҳоят онҳоро аз шинохтани 11 сентябри соли 2001 ҳамчун оғози сафари семарҳилагии онҳо ба сӯи ғуломии Бобили рӯҳонӣ, ки бо қонуни якшанбе анҷом меёбад, боздошт.

Барои подшоҳ Ҳизқиё, соли 1863 фаро расид, вақте ки дуои ӯ барои зинда мондан иҷобат гардид. Худованд нишонае ато кард, ки дуои ӯ пазируфта шудааст. Худо ин дуоро бо ҷунбонидани офтоб тасдиқ намуд, ва бобилиён амали Худоро дар осмонҳо диданд, ҳарчанд намедонистанд, ки он чӣ маъно дорад. Сипас бобилиён ба Ерусалим омаданд, то дар бораи Худое маълумот ёбанд, ки қудрати идора кардани офтобро дошт. Ба ҷойи он ки Худои Осмонро ҷалол диҳад, подшоҳ Ҳизқиё, ба ҷойи он ки барои нафси худ бимирад, интихоб кард, ки маъбад ва шаҳри худро ҷалол диҳад, на Худоеро, ки баргузида буд, то номи Худро дар он маъбад ва он шаҳр қарор диҳад.

Он исён боис шуд, ки нубуввате содир гардад, ки фарзандоне аз насли хуни ӯ дар Бобил ғуломон ва хоҷасароён хоҳанд шуд. Он фарзандон Дониёл, Ҳананё, Мишоил ва Азарё буданд, ва онҳо насли ниҳоии рӯҳонии он Адвентистони рӯзи ҳафтумро намояндагӣ мекунанд, ки 11 сентябри соли 2001-ро ҳамчун нуқтаи гардиш дар таърихи миллатҳои ҷаҳон ва калисо мешиносанд, вақте ки он нур дода мешавад, ки бояд яксаду чилу чаҳор ҳазорро имтиҳон намояд ва мӯҳр занад.

> Дар он айём Ҳизқиё то ба марг бемор шуд. Ва Ишаъёи набӣ, писари Омӯс, назди ӯ омада, ба ӯ гуфт: «Худованд чунин мегӯяд: хонаи худро ба тартиб биёр, зеро ки хоҳӣ мурд ва зинда нахоҳӣ монд». Он гоҳ рӯи худро сӯйи девор гардонида, ба Худованд дуо кард ва гуфт: «Илтиҷо дорам, эй Худованд, акнун ба ёд ор, ки чӣ гуна ман пеши Ту бо ростӣ ва бо дили комил роҳ рафтаам ва он чиро, ки дар назари Ту некӯст, ба ҷо овардаам». Ва Ҳизқиё сахт гирист. Ва воқеъ шуд, ки пеш аз он ки Ишаъё аз саҳни миёна берун равад, каломи Худованд бар ӯ нозил шуда, гуфт: «Бозгард ва ба Ҳизқиё, пешвои қавми Ман, бигӯ: Худованд, Худои Довуд, падари ту, чунин мегӯяд: дуои туро шунидам, ашкҳои туро дидам; инак, туро шифо хоҳам дод; дар рӯзи сеюм ба хонаи Худованд хоҳӣ баромад. Ва понздаҳ сол бар рӯзҳои ту хоҳам афзуд; ва туро ва ин шаҳрро аз дасти подшоҳи Ошур хоҳам раҳонид; ва ин шаҳрро ба хотири Худ ва ба хотири бандаи Худ Довуд ҳимоят хоҳам кард». Ва Ишаъё гуфт: «Пораи анҷир биёред». Ва онро гирифта, бар думбал ниҳоданд, ва ӯ шифо ёфт. Ва Ҳизқиё ба Ишаъё гуфт: «Нишона чӣ хоҳад буд, ки Худованд маро шифо хоҳад дод ва ман дар рӯзи сеюм ба хонаи Худованд хоҳам баромад?» Ва Ишаъё гуфт: «Ин аст нишонае, ки аз ҷониби Худованд хоҳӣ дошт, ки Худованд он чиро, ки гуфтааст, ба ҷо хоҳад овард: оё соя даҳ дараҷа пеш равад, ё даҳ дараҷа пас баргардад?» Ва Ҳизқиё ҷавоб дод: «Барои соя осон аст, ки даҳ дараҷа поён равад; на, балки бигзор соя даҳ дараҷа ақиб баргардад». Ва Ишаъёи набӣ сӯйи Худованд нидо кард; ва Ӯ сояро даҳ дараҷа ба ақиб баргардонд, аз он дараҷаҳое ки дар соати офтобии Оҳоз поён рафта буд. Дар он вақт Барӯдакбаладон, писари Баладон, подшоҳи Бобил, ба Ҳизқиё номаҳо ва ҳадия фиристод, зеро шунида буд, ки Ҳизқиё бемор шуда буд. Ва Ҳизқиё онҳоро пазируфт ва тамоми хонаи ашёи гаронбаҳои худро ба онҳо нишон дод: нуқра ва тилло, атриёт ва равғани гаронбаҳо, ва тамоми хонаи аслиҳаи худро, ва ҳар он чи дар хазинаҳояш ёфт мешуд; дар хонаи ӯ ва дар тамоми салтанати ӯ чизе набуд, ки Ҳизқиё ба онҳо нишон надода бошад. Он гоҳ Ишаъёи набӣ назди подшоҳ Ҳизқиё омада, ба ӯ гуфт: «Ин мардум чӣ гуфтанд? Ва аз куҷо назди ту омаданд?» Ва Ҳизқиё гуфт: «Аз кишвари дуре назди ман омадаанд, яъне аз Бобил». Ва ӯ гуфт: «Дар хонаи ту чӣ дидаанд?» Ва Ҳизқиё ҷавоб дод: «Ҳамаи он чиро, ки дар хонаи ман аст, дидаанд; дар миёни хазинаҳои ман чизе нест, ки ба онҳо нишон надода бошам». Ва Ишаъё ба Ҳизқиё гуфт: «Каломи Худовандро бишнав. Инак, рӯзҳо меоянд, ки ҳар он чи дар хонаи туст, ва он чи падаронат то ба имрӯз захира кардаанд, ба Бобил бурда хоҳад шуд; чизе боқӣ нахоҳад монд, мегӯяд Худованд. Ва аз писаронат, ки аз ту ба дунё хоҳанд омад, ва онҳоро хоҳӣ зоид, хоҳанд гирифт; ва онҳо дар қасри подшоҳи Бобил хоҷасаро хоҳанд шуд». Он гоҳ Ҳизқиё ба Ишаъё гуфт: «Каломи Худованд, ки гуфтӣ, некӯст». Ва гуфт: «Оё нек нест, агар дар рӯзҳои ман сулҳу ростӣ бошад?» Ва бақияи корҳои Ҳизқиё, ва тамоми қудрати ӯ, ва чӣ гуна ҳавз ва наҳре сохт ва обро ба шаҳр даровард, оё дар китоби таърихи подшоҳони Яҳудо навишта нашудааст? Ва Ҳизқиё бо падарони худ оромид; ва Манашше, писари ӯ, ба ҷояш подшоҳӣ кард. 2 Подшоҳон 20:1–21.

Ояти навбатӣ мегӯяд:

> Манассиёҳ дувоздаҳсола буд, ҳангоме ки ба подшоҳӣ оғоз кард, ва панҷоҳу панҷ сол дар Ерусалим подшоҳӣ намуд. Ва номи модараш Ҳефзибо буд. 4 Подшоҳон 21:1.

Агар подшоҳ Ҳизқиё иродаи Худовандро пазируфта, фақат хонаи худро ба тартиб меовард ва мемурд, натиҷа чӣ мешуд? Ба ӯ понздаҳ соли иловагӣ дода шуд, ва се сол баъд аз он шарири Манассеҳ таваллуд ёфт. Дар соли 1856 чӣ мешуд, агар адвентизм гузаришро аз Филаделфия ба Лоудикия пазируфта, хонаи худро ба тартиб меовард ва ҳақоиқи бунёдии Вилям Миллерро солим боқӣ мегузошт? Гумон мекунам, ки мо ҳеҷ гоҳ ҷавоби он саволро нахоҳем донист, аммо он чиро медонем, ин аст, ки «Дониёл дар дили худ қасд кард, ки худро бо ҳиссаи таоми подшоҳ, ё бо шаробе ки ӯ менӯшид, палид насозад.»

Мо дар мақолаи навбатӣ боби якуми Дониёлро идома хоҳем дод.

Back to Articles