Article

# Китоби Юил ва Калисои Лоудикияи Адвентистҳои рӯзи ҳафтум — Рақами сию ду

Рақами сию ду

Author

Jeff Pippenger

Published

January 20, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

Барои расидан ба китоби Юил, бо Петрус ҳамчун шоҳиди мо, ин сафаре сустҷараён будааст. Петрус яке аз шигифтангезтарин рамзҳо дар Каломи нубувватии Худост, аммо магар ҳамаи онҳо чунин нестанд? Петрус дар Қайсарияи Филиппӣ ҳузур дорад, инчунин дар Пантикост, дар болохона, дар соати сеюм, ва сипас дар маъбад, дар соати нӯҳуми ҳамон рӯз. Исо дар соати сеюм маслуб карда шуд ва дар соати нӯҳум ҷон дод. Петрус дар соати нӯҳум ба Қайсария даъват карда мешавад, аммо он Қайсарияе, ки ӯ дар достони Қурнилиюс ба он даъват шудааст, Қайсарияи Филиппӣ дар доманаи кӯҳи Ҳермӯн нест, балки Қайсарияи канори баҳр буд, ки Қайсарияи Маритима номида мешуд.

Қайсарияи Маритима шаҳри соҳилӣ дар канори баҳри Миёназамин аст, тақрибан 30–35 мил шимоли Тел-Авиви муосир ҷойгир буда (онро Ҳиродуси Бузург ҳамчун шаҳри бузурги бандарии румӣ бино кардааст). Он дар китоби Аъмол бисёр зикр мешавад (15 бор ёд шудааст) ва ҳамон шаҳрест, ки аксари мардум дар Аҳди Ҷадид онро ба таври сода танҳо «Қайсария» меноманд. Филиппуси башоратдиҳанда бо чор духтари нубувваткунандаи худ дар он ҷо зиндагӣ мекард (Аъмол 8:40; 21:8). Павлус ду сол дар он ҷо зиндонӣ буд, дар ҳузури ҳокимон Феликс ва Фестус, ва подшоҳ Агриппа ҳозир шуд (Аъмол 23–26). Аммо, шояд муҳимтар аз ин, Петрус дар ҳамин ҷо ба садбошии румӣ Қурнилиюс мавъиза кард — нахустин имон овардани бузурги ғайрияҳудиён ба масеҳият (Аъмол 10) дар соли 34 милодӣ, вақте ки он ҳафтае, ки Масеҳ аҳдро бо бисёрон тасдиқ кард, ба анҷом расид.

> Ва ӯ бо бисьёрон паймонро барои як ҳафта устувор хоҳад гардонид; ва дар миёни ҳафта қурбонӣ ва ҳадияро қатъ хоҳад кард, ва бар боли зиштиҳо вай онро хароб хоҳад сохт, ҳатто то анҷом, ва он чи муайян гардидааст, бар харобшуда рехта хоҳад шуд. Дониёл 9:27.

Кесарияи Маритима пойтахти маъмурии румии Яҳудо ва маркази муҳими ғайрияҳудиён буд. Кесарияи Филиппӣ шаҳри дигар аст, ки дар шимоли дурдаст, назди домани кӯҳи Ҳермӯн (тақрибан 25–30 мил шимоли Баҳри Ҷалил), дар он чи ҳоло минтақаи баландиҳои Голон аст (Баниёси муосир), ҷойгир буд. Он танҳо дар Инҷилҳо ёд шудааст (Матто 16:13 ва Марқӯс 8:27), вақте ки Исо шогирдони Худро ба Кесарияи Филиппӣ бурд. Ин ҳамон макони машҳурест, ки дар он Петрус иқрор кард, ки Исо «Масеҳ, Писари Худои зинда» аст, ва дар он ҷо Исо эълон намуд: «Бар ин санг ман калисои Худро бино хоҳам кард, ва дарвозаҳои ҳодес бар он ғолиб нахоҳанд омад» (Матто 16:13–20). Он ҷо минтақаи бутпарастӣ буд, бо маъбадҳое барои худоёни юнонӣ, махсусан барои Пон, худои бузмонанд, ки ғори Пони ӯ «дарвозаҳои ҷаҳаннам» хонда мешуд; аз ин рӯ эълони Исо дар он ҷо махсусан таъсирбахш буд.

Ду шаҳр аз лиҳози ҷуғрофӣ ва таърихӣ комилан ҷудо аз ҳам мебошанд — яке бандари пурҷӯшу хурӯши румӣ дар ҷанубу ғарб, ва дигаре макони шимолии эллинистӣ/бутпарастӣ дар наздикии сарчашмаҳои дарёи Урдун. Он шаҳри соҳилӣ дар Китоби Аъмол ҳукмфармо мебошад, дар ҳоле ки он шаҳри шимолӣ дар як лаҳзаи сарнавиштсози Инҷилҳо мавқеи марказӣ дорад. Қайсарияи баҳр рамзи Рум — ҳайвон, ва Қайсарияи замин рамзи аждаҳо мебошад. Хоҳар Уайт давраро аз салиб то Пантикост, яъне «мавсими Пантикост», муайян мекунад, ки аз салиб оғоз ёфта, дар Пантикост ба анҷом расид.

> «Бо ҳавасу орзуи самимӣ ман ба он замоне менигарам, ки воқеаҳои рӯзи Пантикост бо қудрате ҳатто бештар аз он маврид такрор хоҳанд шуд. Юҳанно мегӯяд: “Фариштаи дигареро дидам, ки аз осмон нозил мешуд, ва қудрати бузург дошт; ва замин аз ҷалоли ӯ мунаввар гардид.” Он гоҳ, чунонки дар айёми Пантикост буд, мардум ҳақиқатро хоҳанд шунид, ки ба ҳар кас ба забони худаш гуфта мешавад.

> «Худо метавонад ба ҳар ҷоне, ки бо ихлос мехоҳад ба Ӯ хизмат кунад, ҳаёти нав бубахшад, ва лабҳоро бо ангишти фурӯзон аз қурбонгоҳ ламс намояд ва онҳоро водор созад, ки дар ситоиши Ӯ суханвар гарданд. Ҳазорон овоз бо қудрати баён кардани ҳақиқатҳои аҷоиби Каломи Худо фаро гирифта хоҳанд шуд. Забони лакнатдор озод хоҳад гардид, ва тарсончак қавӣ гардонда хоҳад шуд, то ба ҳақиқат бо ҷасорати комил шаҳодат диҳад. Бигзор Худованд ба қавми Худ ёрӣ диҳад, то маъбади ҷони худро аз ҳар нопокӣ пок созанд ва бо Ӯ чунон пайванди наздикро нигоҳ доранд, ки ҳангоми фурӯ рехтани борони охирин шарикони он гарданд». Review and Herald, July 20, 1886.

Ба таври дақиқ, мавсими Пантикостӣ аз иди навбари ҳосил оғоз меёфт, ки бо эҳёи Масеҳ мутобиқат мекунад; аммо бе марги салиб, ҳеҷ хуне намебуд, то Наҷотдиҳандаи эҳёшуда ҳангоми бархостани Худ онро бо Худ бибарад. Бе марги Ӯ, Ӯ, ҳамчун Нони ҳаёт, дар рӯзи иди нони фатир ором намегирифт, ва Нони ҳаёт лозим буд, ки пеш аз бархостани Худ дар иди навбари ҳосил ором бигирад, ва ба ин васила давраи панҷоҳрӯзаро оғоз намояд, ки ба рӯз ва иди Пантикост мебурд.

Вақте ки Масеҳ омад, то аҳдро барои як ҳафта устувор гардонад, он ҳафта аз таъмиди Ӯ оғоз ёфт; ва баъд «дар нисфи ҳафта», сеюним сол пас, Ӯ маслуб гардид, дар рӯзи нони фатир дар қабр ором гирифт, рӯзи якшанбе ҳамчун иди навбари ҳосили ҷав бархост, ва ба ин тартиб мавсими панҷоҳрӯзаи Пантикостро оғоз намуд, ки то иди навбарони гандум тӯл кашид. Аз салиб то анҷоми он ҳафта, сеюним соли дигар пас, он давраи ҳафтсола бо Қорнилюси Қайсарияи Маритима ба анҷоми худ расид, ки ӯ дар охири он ҳафта, дар соли 34 милодӣ, нахустин ғайрияҳудии имоноварда — ба калисои масеҳӣ — гардид.

Ҳафтае ки Масеҳ барои тасдиқ кардани аҳд омад, аз нигоҳи нубувват 2,520 рӯз аст, ва салиб «дар миёнаи ҳафта» мебошад; бинобар ин, он 1,260 рӯз пас аз таъмид ва 1,260 рӯз пеш аз имон овардани Қурнилиюс буд. Ҳангоми салиб Масеҳ дар соати сеюм маслуб шуд, ва Ӯ дар соати нӯҳум ҷон дод. Ин оғози мавсими Пантикост буд ва дар анҷоми он, (зеро Исо ҳамеша анҷомро бо оғоз нишон медиҳад) дар рӯзи Пантикост, Петрус мавъизаи аввалини худро аз китоби Юил дар соати сеюм дар болохона мекунад, ҳамон ҷое ки Масеҳ дар рӯзи эҳёи Худ бо шогирдон мулоқот кард. Сипас Петрус мавъизаи дуюми худро дар бораи Юил дар маъбад дар соати нӯҳум мегӯяд. Равшан аст, ки соати сеюм ва соати нӯҳум рамзи алфа ва омегаи оғоз ва анҷоми мавсими Пантикост мебошанд.

Сатр бар сатр, ҳангоме ки соати сеюм ва нӯҳуми ин ду воқеаро бо ҳам мутобиқ месозем, он шаш соатро ҳамчун як давраи нубувватӣ меёбем, ки ҳарду шоҳидии як ҷудоиро фароҳам меоранд. Масеҳ аз ҳаёт ба марг ва аз марг боз ба ҳаёт мегузарад. Ӯ аз замин ба осмон меравад ва боз ба замин бармегардад. Петрус аввал берун аст ва сипас дар дохили маъбад. Албатта, мутобиқатҳо ва ҳамоҳангиҳои дигари мувозии соати сеюм то нӯҳум низ ҳастанд, аммо нахуст бояд Петрус, Қурнилиюс ва Қайсарияи баҳриро баррасӣ кунем.

Чунон ки дар тақсимоти нубувватие, ки дар шаш соат ифода ёфтаанд, вақте ки фаришта назди Қурнилиюс фиристода шуд, то ӯро роҳнамоӣ кунад, ки касеро барои даъват кардани Петрус бифиристад, он соати нӯҳум буд.

> Дар Қайсария марде буд, ки Қорнилюс ном дошт, як сардори саднафара аз гурӯҳе, ки «дастаи Итолиёӣ» номида мешуд; марди парҳезгор ва худотарсе буд бо тамоми хонадонаш, ки ба мардум садақаи бисёр медод ва ҳамеша ба Худо дуо мекард. Ӯ дар рӯъё, ошкоро, тақрибан дар соати нӯҳуми рӯз, фариштаи Худоро дид, ки назди ӯ даромада, ба ӯ мегуфт: «Қорнилюс». Ва ҳангоме ки ба ӯ нигарист, тарсид ва гуфт: «Чист, эй Худованд?» Ва ӯ ба вай гуфт: «Дуоҳои ту ва садақаҳои ту барои ёдгорӣ пеши Худо боло рафтаанд. Ва акнун ба Ёфо одамон фирист ва Шимъӯнро, ки лақабаш Петрус аст, талаб намо». Аъмол 10:1–5.

Омадани фаришта рамзи паём, ва аломати роҳ аст, ва фаришта инро, ки он аломати роҳ аст, тасдиқ мекунад, вақте ки мегӯяд: «Дуоҳои ту ва садақаҳои ту ҳамчун ёдгорӣ ба ҳузури Худо баромадаанд». Аломати роҳи анҷоми ҳафта он аст, ки Қурнилиюс дар соати нӯҳум, пас аз чор рӯзи рӯза, барои Петрус кас фиристод, ва он «ёдгорӣ» номида мешавад, ки аломати роҳ аст. Ҳамчун «юзбошӣ», Қурнилиюс сардори сад мард буд.

Вақте ки Петрус дар Қайсарияи Филиппӣ дар Матто боби шонздаҳ аст, ҳеҷ ишорае ба ягон соат вуҷуд надорад. Қайсарияи Филиппӣ номи он шаҳр дар он замоне аст, ки Исо шогирдонро ба он ҷо бурд. Дар таърихи Дониёл ёздаҳ, оятҳои сездаҳ то понздаҳ, оятҳое ки дар ҷанги Паниюм иҷро шуданд ва ҷангиеро тимсол мекунанд, ки ба қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида меоварад, Қайсарияи Филиппӣ Паниюм номида мешуд. Петрус дар оятҳои сездаҳ то понздаҳ аст, вақте ки вай дар Қайсарияи Филиппӣ мебошад, ки ҳамон Паниюм аст.

Муайян кардани он ки ҷанги Паниюм иҷрошавии оятҳои сездаҳ то понздаҳи Дониёл ёздаҳ буд, ва он ки ин оятҳо ва таърихи ҷанги Паниюм ҷангеро муайян мекунанд, ки ба қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида меоварад, маҳз ҳамон гуна аст, ки усули «сатр бар сатр» барои амал кардан тарҳрезӣ шудааст. Ба кор бурдани он усул тақозо мекунад, ки Қайсарияи Филиппӣ ва Паниюм бо ҳам мутобиқ карда шаванд, зеро қоидаи асосии пешгӯйӣ, ки ба ин ҳақиқат дахл мекунад, ин аст, ки «ҳар яке аз анбиёи қадим бештар барои рӯзгори мо сухан гуфтаанд, на барои рӯзҳое ки дар онҳо зиндагӣ мекарданд». Павлус меафзояд, ки арвоҳи анбиё ба анбиё тобеанд; бинобар ин, онҳо на танҳо ҳамагӣ айёми охирро нишон медиҳанд, балки ҳамаашон низ бо ҳам мувофиқанд.

Аз ин сабаб, агар ва ҳар гоҳе ки Паниум дар Каломи нубувватии Худо ҳамчун Паниум ва баъдан ҳамчун Қайсарияи Филиппӣ муайян карда шавад, ҳар дуи онҳо бояд дар айёми охир татбиқ карда шаванд, ва онҳо бояд бо ҳам мувофиқат намоянд, зеро онҳо ҳамон як шаҳр мебошанд.

Ба ин мантиқ, ҳарчанд андаке фарқкунанда, Қайсарияи Филиппӣ ва Қайсарияи Маритима низ марбутанд. Петрус бо Масеҳ ба Қайсарияи Филиппӣ рафт, аммо аз ҷониби Рӯҳулқудс ба Қайсарияи Маритима фиристода шуд. Бо вуҷуди ин, дар ҳар ду Қайсария маҳз Петрус шахсияти асосии аҳдӣ мебошад. Чизи аҷиб дар ин силсила он аст, ки маҳз дар соати нӯҳум фаришта ба Қӯрнилиюс зоҳир шуд ва ба ӯ дастур дод, ки назди Петрус кас фиристад. Петрус дар Қайсария рамзи нубувватист, аммо ин ду Қайсария ба таври равшан аз ҳам фарқ доранд. Яке Қайсарияи канори баҳр аст, ва дигаре Қайсарияи рӯйи замин. Қайсарияи канори баҳр бо халқҳо вобаста аст, ва Қӯрнилиюс маҳз дар поёни ҳафтаи аҳд дар соли 34 милодӣ аввалин имондори аз халқҳо гардида буд. Қайсарияи канори баҳр соати нӯҳум аст ва бо Петрус дар маъбад дар Пантикост, ва бо марги Масеҳ дар соати нӯҳум мутобиқат мекунад.

Қайсария дар канори замин, яъне Қайсарияи Филиппӣ, соати сеюм аст. Ҳеҷ интихоби дигаре вуҷуд надорад. Қайсарияи Филиппӣ дар ибтидо — соати сеюм, ва Қайсарияи Маритима дар анҷом — соати нӯҳум. Филиппӣ алфои давраи шашсоата аст, ва Маритима омега. Омега дар соати нӯҳум марги Масеҳ дар миёнаи ҳафтаи аҳд буд, ва Петрус дар маъбад, дар Пантикост, низ соати нӯҳум буд. Даъвати Қурнилиюс барои Петрус бо марги Масеҳ мутобиқат мекунад, ки намунаи қонуни якшанбе аст, ва ҳамчунин бо Петрус дар маъбад дар Пантикост, ки бори дигар намунаи қонуни якшанбе мебошад. Қурнилиюс, ҳамчун нахустин ғайрияҳудии имондоршуда, намояндаи нахустин коргари соати ёздаҳум дар вақти қонуни якшанбе аст.

Соати сеюм, вақте ки Масеҳ маслуб шуд, ва соати сеюм, вақте ки Петрус дар болохона буд, бояд ва танҳо метавонад Қайсарияи Филиппиро ифода намояд. Болохонае, ки Петрус дар рӯзи Пантикост дар он буд, ҳамон айни болохонае буд, ки Масеҳ баъд аз эҳёи Худ, суъуд ва нузулаш зоҳир шуд. Масеҳ ба болохона омад ва сипас, пас аз панҷоҳ рӯз, дар рӯзи Пантикост, Петрус паёми китоби Юилро дар ҳамон болохона пешниҳод намуд.

Қайсарияи Филиппӣ соати сеюм аст, ки бо маслубшавӣ ва бо ҳуҷраи болоӣ дар Пантикост мувофиқат мекунад. Маслубшавӣ рамзи парокандагӣ аст, ва ҳуҷраи болоӣ рамзи ягонагӣ. Ин Қайсарияи Филиппиро ҳамчун нуқтае муайян мекунад, ки дуруст пеш аз қонуни якшанбе қарор дорад, дар он ҷо як синф пароканда мешавад ва синфи дигар ҷамъ оварда мешавад. Вақте ки таърихи Ҷанги Паниум ба такрор шудан оғоз мекунад, бокирагони нодон ва доно барои ҳамеша аз ҳам ҷудо хоҳанд шуд, ва онҳо бар сари салиб ҷудо хоҳанд шуд, ки он наздикшавии қонуни якшанберо ифода мекунад. Маҳз дар Қайсарияи Филиппӣ буд, ки Масеҳ ба таълим додан дар бораи қонуни якшанбеи наздикшаванда оғоз кард. Вақте ки Ӯ чунин кард, Петрус ба он паём муқобилат намуд; бинобар ин, дар нӯҳ оят Петрус намояндаи ҳам онҳое аст, ки муҳр зада мешаванд, ва ҳам онҳое, ки ба воситаи паёми салиб, ки қонуни якшанбе аст, пароканда мегарданд.

> Ӯ ба онҳо мегӯяд: «Лекин шумо Маро кӣ мегӯед?»

> Ва Шимъӯни Петрус дар ҷавоб гуфт: «Ту Масеҳ ҳастӣ, Писари Худои зинда».

> Ва Исо дар ҷавоби ӯ гуфт: «Хушо ту, эй Шимъӯн ибни Юнус, зеро инро на ҷисм ва на хун бар ту ошкор кардааст, балки Падари Ман, ки дар осмон аст. Ва Ман низ ба ту мегӯям, ки ту Петрус ҳастӣ, ва бар ин сахра Ман калисои Худро бино хоҳам кард; ва дарвозаҳои дӯзах бар он ғолиб нахоҳанд омад. Ва ба ту калидҳои Малакути Осмонро хоҳам дод; ва ҳар он чи бар замин бибандӣ, дар осмон баста хоҳад шуд; ва ҳар он чи бар замин бикшоӣ, дар осмон кушода хоҳад шуд.»

> Пас ба шогирдони Худ амр фармуд, ки ба ҳеҷ кас нагӯянд, ки Ӯ Исои Масеҳ аст. Аз он вақт Исо ба шогирдони Худ нишон додан оғоз кард, ки Ӯ бояд ба Ерусалим равад, аз дасти пирон, саркоҳинон ва китобдонон азобҳои бисёр бикашад, кушта шавад ва дар рӯзи сеюм аз нав эҳё гардад.

> Он гоҳ Петрус Ӯро як сӯ бурда, ба маломат кардани Ӯ оғоз намуд ва гуфт: «Худо нахоҳад, эй Худованд! Ин ҳаргиз бар Ту нахоҳад омад».

> Аммо Ӯ рӯй гардонида, ба Петрус гуфт: «Аз пеши ман дур шав, эй Шайтон! Ту барои Ман васваса ҳастӣ; зеро на он чи аз Худост, дар фикри туст, балки он чи аз одамон аст». Матто 16:15–23.

Соати сеюми маслубшавӣ ва паёми Петрус дар болохона гузариши нубувватии калисои муборизро, ки ҳамчун калисое бо ҳам гандум ва ҳам алафи бегона муайян шудааст, ба сӯи калисои зафарманд мутобиқ месозад. Калисои зафарманд қурбонии навбари гандуми Пантикост аст, ки ҳамон қонуни якшанбе мебошад. Вақте ки алафи бегона ва гандум ба камол мерасанд, фариштагон ин ду табақаро аз ҳам ҷудо мекунанд. Маҳз он боронест, ки аз 9/11 ба пошидан оғоз кард, ва он боис мегардад, ки гандум ва алафи бегона ба самар расанд.

Давраи шашсоата таърихи ҷамъомади хаймаии Эксетерро то 22 октябри соли 1844, вуруди зафармандонаи Масеҳ ба Ерусалим ва вуруди подшоҳ Довудро бо сандуқи аҳд ба Ерусалим ифода мекунад. Соати нӯҳум ҳамчунин вақти қурбонии шомгоҳист, тахминан соати 3 баъд аз нисфирӯзӣ.

> Акнун ин аст он чи бар қурбонгоҳ хоҳӣ овард: ду барраи яксола, рӯз ба рӯз, ҳамеша. Як барраро субҳгоҳон хоҳӣ овард; ва барраи дигарро шомгоҳон хоҳӣ овард. Хуруҷ 29:38, 39.

Калимае, ки ба «ҳатто» тарҷума шудааст, баъзан ҳамчун «байни шомҳо» ифода мегардад. «Байни шомҳо» ба давраи шашсоатаи байни соати сеюм ва соати нӯҳум ишора мекунад. Ҳафтаи аҳди Масеҳ давраи шашсоатаро бар салиб намояндагӣ мекунад, ки он алфои давраи шашсоата дар Пантикост мегардад. Ду шоҳид дар ҳафтаи аҳд мавҷуданд, ки давраи шашсоатаро муайян месозанд, ва онҳо на танҳо бо пешгӯии ҳафтаи муқаддас, балки низ бо рамзҳои мавсими Пантикост бевосита пайванд доранд. Сипас, дар анҷоми ҳамон ҳафтаи айнии нубувватӣ, Петрус дар соати нӯҳум ба Қайсария даъват карда мешавад. Ин воқеият, ки дар дохили ҳамон сохтори нубувватии ҳафтаи муқаддас се соати нӯҳум вуҷуд дорад, ки дутои онҳо анҷомҳои омегавии як давраи шашсоата буданд, ва он ҳамон давраи байни қурбониҳои субҳгоҳӣ ва шомгоҳӣ буд, аз рӯи зарурати нубувватӣ талаб мекунад, ки соати сеюм низ ҳамчун алфои даврае вуҷуд дошта бошад, ки дар соати нӯҳуми Қурнилиюс ба анҷом расид.

Ду Қайсария, ки ҳар ду дар онҳо Петрус шахси меҳварӣ аст, Қайсарияи Филиппиро ҳамчун соати сеюм муайян мекунанд. Он давраи шашсоата бо Қайсария оғоз меёбад ва бо Қайсария анҷом меёбад, зеро анҷом бо ибтидо тасвир мешавад.

Барраи Фисҳ бояд бегоҳ кушта мешуд, яъне дар соати нӯҳум — он замоне ки Масеҳ вафот кард.

> Ва онро то рӯзи чордаҳуми ҳамон моҳ нигоҳ доред; ва тамоми ҷамоати ҷамъияти Исроил онро шомгоҳон забҳ намоянд. Хуруҷ 12:6.

Соати дуо ҳамчунин соати нӯҳум аст, зеро ки он ҳангоми қурбонии шом буд.

> Бигзор дуои ман пеши Ту мисли бухур қоим шавад; ва боло бурдани дастҳоям мисли қурбонии шомгоҳӣ. Забур 141:2.

Мувофиқи он ки қурбонии шом соати дуо буд, Эзро ҳангоми қурбонии шом дуо мегӯяд; пас ӯ дар соати нӯҳум дуо мегӯяд, дар ҳамон вақте ки Петрус дар маъбад буд, ки Масеҳ вафот кард ва ки ба Қурнилиюс гуфта шуд, то кас фиристода, Петрусро даъват намояд.

> Ва ҳангоми қурбонии шом ман аз ғаму андӯҳи худ бархостам; ва либос ва ҷомаи худро дрида, бар зонуҳои худ афтодам ва дастҳои худро сӯи Худованд Худои худ густурдам. Эзро 9:5.

Дар дуои худ, Эзро баъд аз дарк кардани он ки онҳое, ки аз Бобил барои аз нав бино кардани маъбад ва Ерусалим берун омада буданд, бо занони бутпараст пайваста буданд, тавба мекунад.

> Ва ҳангоме ки Эзро дуо мегуфт ва иқрор менамуд, гирякунон худро пеши хонаи Худо ба замин меафканд, аз Исроил назди ӯ ҷамоати бисёр азими мардон ва занон ва кӯдакон ҷамъ омаданд; зеро қавм бисёр сахт мегиристанд. Ва Шеканё писари Еҳиил, яке аз писарони Элом, дар ҷавоб ба Эзро гуфт: «Мо бар зидди Худои худ хиёнат кардаем ва аз қавмҳои ин замин занони бегона гирифтаем; вале ҳанӯз дар Исроил дар бораи ин кор умед ҳаст. Пас, акнун биёед бо Худои худ аҳд бандем, ки ҳамаи занонро ва онҳоеро, ки аз онҳо таваллуд шудаанд, мувофиқи машварати хоҷаи ман ва онҳое ки аз амри Худои мо ба ларза меоянд, дур кунем; ва бигзор ин мувофиқи шариат ба амал оварда шавад. Бархез, зеро ин кор ба ту тааллуқ дорад; мо низ бо ту хоҳем буд: қавидил бош ва амал намо».

> Пас Эзро бархоста, саркоҳинон, левизодагон ва тамоми Исроилро қасам дод, ки мувофиқи ин сухан амал намоянд. Ва онҳо қасам хӯрданд. Пас Эзро аз пеши хонаи Худо бархоста, ба ҳуҷраи Еҳӯнонон писари Элиошиб рафт; ва чун ба он ҷо даромад, на нон хӯрд ва на об нӯшид, зеро ки аз сабаби гуноҳи асирони бозгашта мотам медошт. Ва дар тамоми Яҳудо ва Уршалим ба ҳамаи фарзандони асирӣ нидо карданд, ки дар Уршалим ҷамъ шаванд; ва ҳар кӣ дар давоми се рӯз, мувофиқи машварати сарварон ва пирон, намеомад, тамоми дороии ӯ мусодира карда мешуд, ва худи ӯ аз ҷамоати асирони бозгашта ҷудо карда мешуд. Пас ҳамаи мардони Яҳудо ва Бинёмин дар давоми се рӯз дар Уршалим ҷамъ шуданд. Ин дар моҳи нӯҳум, дар рӯзи бистуми моҳ буд; ва тамоми қавм дар саҳни хонаи Худо нишаста буданд ва аз сабаби ин кор ва аз борони сахт меларзиданд. Эзро 10:1–9.

Аҳди саду чилу чор ҳазор ҳамчун ҷудошавӣ аз онҳое тасвир мешавад, ки занони бегона гирифта буданд. Ин ҳамон ҷудошавии бокирагони доно ва нодон аст, ва он дар соати нӯҳум ба амал меояд, ки он марги Масеҳ, ҳузури Петрус дар маъбад дар рӯзи Пантикост ва хонда шудани Петрус ба Қайсария назди баҳр аст. Ҷудошавии Эзро низ ҳамон поксозии левизодагон аз ҷониби Фиристодаи Аҳд дар боби сеюми Малокӣ мебошад. Поксозӣ дар Малокӣ ду поксозии маъбадро аз ҷониби Масеҳ ба тасвир меорад.

> «Ҳангоме ки маъбадро аз харидорон ва фурӯшандагони ҷаҳон пок мекард, Исо рисолати Худро эълон намуд, ки дилро аз олудагии гуноҳ пок созад,—аз хоҳишҳои заминӣ, шаҳватҳои худхоҳона, одатҳои шариронае, ки ҷонро фосид месозанд. «Ва Худованде, ки шумо Ӯро меҷӯед, ногаҳон ба маъбади Худ хоҳад омад, ва Фариштаи аҳд, ки шумо ба Ӯ шавқ доред; инак, Ӯ хоҳад омад, мегӯяд Худованди лашкарҳо. Лекин кист, ки рӯзи омадани Ӯро таҳаммул карда тавонад? Ва кист, ки ҳангоми зоҳир шудани Ӯ устувор бимонад? Зеро ки Ӯ мисли оташи гудозанда ва мисли ишқори ҷомашӯён аст. Ва Ӯ нишаста, нуқраро гудохта ва пок хоҳад кард; ва банӣ-Ловиро пок хоҳад намуд, ва онҳоро мисли тилло ва нуқра соф хоҳад кард, то ки онҳо барои Худованд ҳадияро бо адолат биёранд» (Малокӣ 3:1–3 иқтибос шудааст). «Орзуи асрҳо», 161.»

Ба Эзро ва ба онҳое ки ба аҳд дохил мешаванд, гуфта мешавад, ки «бархезанд», ва ба Еҳушаъ низ гуфта шуд, ки баъд аз он ки ҳамаи исёнгарон дар тӯли сию ҳашт сол мурданд, бархезад. Ба Исроили қадим ду сол лозим шуд, то дар ҷараёни озмоиши даҳкарата ноком гардад, ва сию ҳашт сол баъд ҳамаи исёнгарон мурда буданд, ва Худо ба онҳо мегӯяд, ки бархезанд.

> Акнун бархезед, гуфтам ман, ва аз наҳри Зеред бигзаред. Ва мо аз наҳри Зеред гузаштем. Ва муддате ки мо аз Қодеш-Барнеа баромада будем, то он даме ки аз наҳри Зеред гузаштем, сию ҳашт сол буд; то тамоми насли мардони ҷангӣ аз миёни урдугоҳ нест гардиданд, чунон ки Худованд барояшон қасам хӯрда буд. Такрори Шариат 2:13, 14.

Дар Юҳанно боби панҷум, Исо марди нотавонеро, ки сию ҳашт сол дар ҳамон ҳол буд, шифо дод, ва ҳангоме ки Ӯ ӯро шифо бахшид, ба он мард гуфт: «Бархез».

> Зеро фариштае дар вақти муайяне ба ҳавз фуруд меомад ва обро ба ҷунбиш меовард; ва ҳар кӣ аввалин шуда, баъд аз ҷунбидани об, ба он медаромад, аз ҳар беморие ки дошт, шифо меёфт. Ва дар он ҷо марде буд, ки сию ҳашт сол боз гирифтори беморӣ буд. Чун Исо ӯро хобида дид ва донист, ки ӯ аллакай муддати дарозе дар он ҳолат аст, ба вай гуфт: «Оё мехоҳӣ шифо ёбӣ?»

> Марди нотавон ба Ӯ ҷавоб дод: «Эй оғо, касе надорам, ки ҳангоми ба ҷунбиш омадани об маро ба ҳавз фурорад; вале то ман мерасам, дигаре пеш аз ман поён мефарояд».

> Исо ба ӯ гуфт: «Бархез, бистари худро бардор ва роҳ рав». Ва дарҳол он мард тандуруст шуд, бистари худро бардошт ва роҳ рафт; ва он рӯз шанбе буд. Юҳанно 5:4–9.

Дар тасвири Эзро дар бораи аҳди яксаду чилу чор ҳазор, мардум мебоист «бархезанд». Дар соли 1838 Ҷозайя Литч, воъизи барҷастаи миллерӣ, поёни ҳукмронии Усмониёнро тақрибан дар соли 1840 пешгӯӣ кард, ва паёми миллерӣ бархост, то он ки бо иҷрои дақиқи он дар 11 августи соли 1840 қувват ёбад. Бардошта шудани калисои ғолиб пешгӯие низ дар бар мегирад, ки боиси бархостани қавми Худо мегардад, ҳангоме ки аҳд барқарор мешавад. Дар ҷудо шудани Эзро аз занони бегона мо поксозии левизодагонро дар Малокӣ меёбем, инчунин ду поксозии маъбад аз ҷониби Масеҳро, ва ҳар як хат ҷудо шудани гандум аз мастонакро муайян мекунад, яъне он чизеро, ки ҳангоме анҷом меёбад, ки Масеҳ гуноҳро барои ҳамеша аз дилҳои яксаду чилу чор ҳазор дур мекунад. Соати нуҳуми Масеҳ, ва ду соати нуҳуми Петрус, ҳамроҳ бо дуои Эзро барои покӣ, бо қонуни якшанбе мувофиқат мекунанд, вақте ки борони охирин бе андоза рехта хоҳад шуд. Дар боби нуҳуми Дониёл, Дониёл дар вақти қурбонии шомгоҳӣ, ки соати нуҳум аст, ба дархостҳои худ ҷавоб мегирад.

> Бале, ҳангоме ки ман дар дуо сухан мегуфтам, ҳамон мард Ҷабраил, ки ӯро дар рӯъё дар ибтидо дида будам, бо парвози тез расида, дар вақти қурбонии шом ба ман расид. Дониёл 9:21.

Ба мо маълум карда шудааст, ки рӯъёҳое, ки ба Дониёл назди дарёҳои бузурги Шинъор дода шуда буданд, ҳоло дар ҷараёни иҷро шудан қарор доранд, ва мо бояд шароитеро, ки дар он пешгӯиҳо дода шуданд, ба назар гирем.

> «Нуре, ки Дониёл аз Худо гирифт, махсусан барои ҳамин рӯзҳои охир дода шуда буд. Рӯъёҳое, ки ӯ назди соҳилҳои Ӯлой ва Ҳиддеқал, он дарёҳои бузурги Шинъор, дид, ҳоло дар ҳоли иҷро шудананд, ва ҳамаи воқеаҳое ки пешгӯйӣ шудаанд, ба зудӣ ба вуқӯъ хоҳанд пайваст.

> «Вазъияти қавми яҳудиро дар он айёме, ки пешгӯиҳои Дониёл дода шуданд, ба назар гиред». Testimonies to Ministers, 113.

Нури рӯъёҳое, ки бо дарёҳои Ҳиддекел ва Ӯлой вобастаанд, шаш боби охирини боби ёздаҳуми Дониёлро ифода мекунад. Дар боби нӯҳум, ки аз ҷониби дарёи Ӯлой намояндагӣ мешавад, ба Дониёл нур бар бобҳои ҳафтум, ҳаштум ва нӯҳум дода мешавад. Дар боби даҳум, ки аз ҷониби дарёи Ҳиддекел намояндагӣ мешавад, ба Дониёл нури бобҳои даҳум, ёздаҳум ва дувоздаҳум дода мешавад. Маълумоти нубувватӣ ҳам аз ҷониби воқеаҳои нубувватие, ки дар дохили бобҳо намояндагӣ шудаанд, ифода меёбад, ва ҳам аз ҷониби худи Дониёл, зеро мо бояд вазъияти халқи яҳудиро дар он замоне, ки ин нубувватҳо дода шуданд, ба назар гирем.

Мо бояд он мулоҳизаҳоро ба рӯзҳои охир биёварем ва онҳоро бо шаҳодатҳои набии дигар мувофиқ созем. Ин маънои онро дорад, ки ҳамон тавре ки Петрус дар Қайсарияи Филиппус ва ҳамчунин Қайсарияи Маритима мебошад, Дониёлро Ҷабраил дар боби нӯҳум дар соати нӯҳум аёдат мекунад, ва дар боби даҳум ӯро дар рӯзи бисту дуюм аёдат мекунад. Нури Улай ва Ҳиддакел барои рӯзҳои охир дар соати нӯҳуми рӯзи бисту дуюм барои Дониёл кушода мешавад. Он нур рехта шудани борони охирро бе андоза ҳангоми қонуни якшанбе ифода мекунад.

Шаҳодати Дониёл дар соати нуҳум комилан кушода мегардад, зеро он ҳам таърихи зоҳирӣ ва ҳам ботинии он чиро, ки дар айёми охир ба қавми Худо «воқеъ мешавад», муайян месозад. Вақте ки он нур ба ғайрияҳудиён эълон карда мешавад, ки онҳоро Қорнилиюс намояндагӣ мекунад, онҳо яксаду чилу чор ҳазорро даъват хоҳанд кард, шариати Худо ба воситаи таҳмили рӯзи якшанбе кушта хоҳад шуд, ва Петрус ба маъбаде, ки Масеҳ аз он берун рафта буд ва онро хонаи холии яҳудиён номида буд, паёме хоҳад расонд. Петрус ба ғайрияҳудиён, ва ҳамчунин ба Шӯрои олии яҳудӣ сухан мегӯяд, дар ҳоле ки Азро барои ҷудоӣ илтиҷо мекунад ва Дониёл барои нур рӯза дошта, дуо мегӯяд. Соати нуҳум дар Пантикост, ҳангоми марги Масеҳ, ҳангоми даъвати Петрус аз ҷониби Қорнилиюс, қурбонии шомгоҳӣ — ҳамаи ин бо Илёс бар кӯҳи Кармил мувофиқат мекунанд.

Аён аст, ки давраи шашсоата давраеро ифода мекунад, ки бо қонуни якшанбе ба поён мерасад, аммо он аз воқеае оғоз меёбад, ки бевосита ба анҷом вобаста аст, чунон ки қурбониҳои субҳгоҳӣ ва шомгоҳӣ буданд. Ба истилоҳи Петрус, давраи шашсоата аз Қайсарияи Филиппӣ то Қайсарияи соҳили баҳр аст. Дар Пантикост он аз болохона то маъбад буд. Даврае, ки он нури дурахшонест, ки дар оғози роҳ барпо мегардад, Нидои Нисфи Шаб аст, ва он давра то қонуни якшанбе мерасад. Шаш соат, миёни ду шом, вуруди зафармандонаи Масеҳро ба Ерусалим ифода мекунанд, ки он, дар навбати худ, давраи аз маҷлиси хаймазании Эксетер аз 12 то 17 августи соли 1844-ро намояндагӣ мекард, ки эълони паёмеро оғоз намуд, ки ба анҷоми худ дар 22 октябри соли 1844 расид. Эксетер Қайсарияи Филиппӣ аст ва Қайсарияи соҳили баҳр 22 октябри соли 1844 мебошад. Оғоз, ҳамчунон ки анҷом, бо Қайсария ишора мегардад.

Вуруди зафармандона бо як ихтилоф дар оғоз ва як ихтилоф дар анҷом мушаххас гардидааст. Ихтилоф дар Exeter бо ибодати дурӯғине муаррифӣ шуд, ки дар ҳудуди хаймаи Watertown ба амал меомад. Он ду хайма ду паёмро муаррифӣ мекарданд, ва ҳангоме ки Масеҳ ба Ерусалим дохил мешуд, яҳудиёни муноқишапеша аз паёме, ки Ӯ ҳангоми аз Кӯҳи Зайтун фаромада, савори харе, ки чанде пеш кушода шуда буд, ба сӯи Ерусалим мерафт, эълон мегардид, шикоят карданд. Ихтилофи аввал ва охир барои он давра алфа ва омегаро муайян мекунанд. Дар Exeter гурӯҳи Watertown гурӯҳе аз бокираҳоро муаррифӣ мекунанд, ки равған надоштанд, ва барои онҳо дари наҷот баста шуд. Дар анҷоми он давра дари воридшавӣ ба ҷойи муқаддас баста шуд, ва ба ин тартиб барои он давра алфа ва омега фароҳам омад. Он алфа ва омега бо ду ихтилофи вуруди зафармандона мутобиқат мекунад, ва Қайсария то Қайсария бо Петрус.

Дар Қайсарияи Филиппӣ номи Шимъӯн Бар-Юно ба Петрус иваз карда мешавад, дар порчае ки дар он ӯ ҳамчун сухангӯи илҳом ситоиш мегардад, сипас чун Шайтон маҳкум карда мешавад, зеро ба паёми салиб муқобилат намуд. Петрус рамзи ду табақаест, ки ба воситаи паёми таъмид ва салиб, яъне паёми 9/11 ва қонуни якшанбе, аз ҳам ҷудо мешаванд.

> «Барои ҳар яке аз он табақаҳое ки дар шахси фарисӣ ва боҷгир намояндагӣ шудаанд, дар таърихи ҳавворӣ Петрус дарсе вуҷуд дорад. Дар оғози шогирдии худ Петрус худро қавӣ мепиндошт. Мисли фарисӣ, ба назари худ ӯ «монанди дигар одамон» набуд. Вақте ки Масеҳ дар арафаи хиёнат ба Ӯ шогирдонашро пешакӣ огоҳ карда гуфт: «Ҳамаи шумо дар ин шаб ба сабаби Ман ба васваса меафтед», Петрус бо итминон изҳор намуд: «Агарчи ҳама ба васваса афтанд, лекин ман не». Марқ. 14:27, 29. Петрус хатари худро намешинохт. Боварӣ ба нафси худ ӯро ба гумроҳӣ андохт. Ӯ худро қодир медонист, ки ба озмоиш муқовимат кунад; аммо баъд аз чанд соати кӯтоҳ имтиҳон фаро расид, ва ӯ бо лаънат ва қасам ба Худованди худ инкор кард». Масалҳои Масеҳ, 152.

Дар соати нӯҳум, ки вақти қурбонии шомгоҳӣ буд, дар ҷавоб ба дуои Илёс оташ фуруд омада, қурбониро фурӯ бурд, то ки қавми Худо бидонанд, ки Худованд Худост. Дар кӯҳи Кармил ду табақа рамзгузорӣ шудаанд: як табақа, ки он гоҳ дарк мекунад, ки Худованд Ӯ Худост, ва табақаи дигаре, ки аз ҷониби анбиёи Баал намояндагӣ мешавад ва баъд аз он кушта мешаванд.

> Ва дар вақти тақдими қурбонии шом, Илёс-пайғамбар наздик омада, гуфт: «Эй Парвардигор, Худои Иброҳим, Исҳоқ ва Исроил, бигзор имрӯз маълум гардад, ки Ту Худо дар Исроил ҳастӣ, ва ман бандаи Ту ҳастам, ва ҳамаи ин корҳоро ба каломи Ту анҷом додаам. Маро бишнав, эй Парвардигор, маро бишнав, то ин қавм бидонанд, ки Ту Парвардигор Худо ҳастӣ, ва дили онҳоро боз ба сӯи Худ баргардонидаӣ».

> Пас оташи Худованд фурӯд омад, ва қурбонии сӯхтанӣ, ва ҳезум, ва сангҳо, ва хокро фурӯ бурд, ва оберо, ки дар ҷӯйбор буд, лесида хушк кард. Ва чун тамоми қавм инро диданд, бар рӯйҳои худ афтоданд ва гуфтанд: «Худованд — Ӯст Худо; Худованд — Ӯст Худо».

> Ва Илёс ба онҳо гуфт: «Анбиёи Баалро бигиред; нагузоред, ки ҳатто яке аз онҳо гурезад». Ва онҳоро дастгир карданд; ва Илёс онҳоро ба соҳили наҳри Қишӯн фуруд овард ва дар он ҷо кушт. 3 Подшоҳон 18:36–40.

Қурбонии шомгоҳӣ, марги Масеҳ, шифо додани марди ланг аз ҷониби Петрус, расонидани паём аз ҷониби Петрус ба ғайрияҳудиён, гирифтани нури нубувват аз ҷониби Дониёл, иҷобат ёфтани дуои Илёс бо оташ, дар ҳоле ки Узро дар палосу хокистар истода, барои гузариши Лоудикия ба Филоделфия дуо мекунад, барои гузариши калисои мубориз ба калисои зафарманд. Соати нӯҳум соати қурбонист, соати иҷобати дуост, соате ки осмон ба замин мерасад, пули миёни доварӣ ва раҳмат аст, ва аз ҳамин сабаб Масеҳ дар соати нӯҳум мемирад, зеро соати нӯҳуми қурбонӣ Инҷилро барои ғайрияҳудиён кушод, онҳое ки дар зулмот нишаста буданд, вале вақте китоби Дониёл дар қонуни якшанбе ба таври комил кушода шавад, нури азимеро хоҳанд дид.

Дар ҳадияи Ҷидъӯн дар Доварон 6:21, Фариштаи Худованд бо асои худ ба қурбонии гӯшту нони фатирии Ҷидъӯн даст мерасонад, ва аз санг оташ бархоста, онро тамоман фурӯ мебарад. Ин оташ даъвати Худоро ба Ҷидъӯн ва пазируфтани он нишонро тасдиқ кард.

> Ва ӯ ба вай гуфт: «Агар ҳоло дар назари ту файз ёфта бошам, пас ба ман аломате нишон деҳ, ки ту бо ман сухан мегӯӣ. Илтимос, аз ин ҷо нарав, то ман назди ту биёям ва ҳадияи худро берун оварда, пеши ту гузорам». Ва ӯ гуфт: «Ман хоҳам монд, то ту бозгардӣ». Ва Ҷидъӯн ба дарун даромада, як бузғолаи ҷавон ва кулчаҳои фатир аз як эфа орд муҳайё кард; гӯштро дар сабад гузошт, ва шӯрборо дар дег андохт, ва онҳоро назди ӯ, зери дарахти булут, берун оварда, пешкаш намуд. Ва фариштаи Худо ба ӯ гуфт: «Гӯшт ва кулчаҳои фатирро бигир ва онҳоро бар ин санг бигузор, ва шӯрборо бирез». Ва ӯ чунин кард. Он гоҳ фариштаи Худованд нӯги асоеро, ки дар дасташ буд, дароз карда, ба гӯшт ва кулчаҳои фатир расонд; ва аз санг оташ баромада, гӯшт ва кулчаҳои фатирро фурӯ бурд. Он гоҳ фариштаи Худованд аз пеши назари ӯ нопадид шуд. Ва чун Ҷидъӯн дарк кард, ки ӯ фариштаи Худованд аст, Ҷидъӯн гуфт: «Вой бар ман, эй Худованди Парвардигор! зеро ки ман фариштаи Худовандро рӯ ба рӯ дидаам». Доварон 6:17–22.

Фаришта дар ояти аввали боб ба Ҷидъӯн зоҳир шуд ва Ҷидъӯнро «марди ҷасури қавӣ» номид, ва Ҷидъӯн барои исботи он иддао аломате талаб кард. Сипас Ҷидъӯн аз фаришта хоҳиш кард, ки андаке даранг кунад, ва фариштае, ки дар нубувват даранг мекунад, фариштаи дуюм аст. Баъд аз он ки замони даранг ба поён расид, Ҷидъӯн қурбоние пеш овард ва оташ он қурбониро фурӯ бурд. Ҷидъӯн дар соати нӯҳум қарор дорад, зеро барои Илёс қурбонии шомгоҳӣ буд, ва соати нӯҳум ҳамон қонуни якшанбе аст, ҳангоме ки забонҳои оташини Пантикост ҳамоҳанг мешаванд. Ҷидъӯн намояндаи гурӯҳест, ки Худовандро рӯ ба рӯ мебинад, ва ҳамин чиз дар боби даҳум бо Дониёл рӯй дод. Вақте ки Ҷидъӯн дид, ки оташ қурбониро фурӯ бурд, он гоҳ дарк кард, ки бо Худованд муошират доштааст, ки Ӯро рӯ ба рӯ дида буд.

Ҷидъӯн ба ин воқеият бедор мешавад, ҳангоме ки мӯъҷизаи оташ он нишонро тасдиқ мекунад; ва он нишон худи Ҷидъӯн буд — он марди қудратманди Худо — ва лашкари 300 коҳин, ки ҳамаи онҳо 300 лавҳаи Ҳабаққуқро дар дастҳои худ доштанд. Он нишон, ё парчам, худи Ҷидъӯн аст, ва ҳамчунин лашкари сесаднафара, ки он ҳамон лашкари қудратманди Ҳизқиёл аст, ки дар боби сию ҳафтум бармехезад.

Ҳангоме ки хаймаи ибодат дар Ибодат 9:23, 24, пас аз аввалин қурбониҳои Ҳорун ҳамчун саркоҳин, тақдис карда шуд, оташ аз пеши Худованд берун омада, қурбонии сӯхтанӣ ва чарбиро бар қурбонгоҳ фурӯ бурд. Қавм аз ҳайрат нидо бароварданд ва рӯй ба замин афтоданд. Ин бояд, сатр бар сатр, бо оташи Ильёс мувофиқат кунад.

Дуои соати нӯҳуми Эзро барои ҷудо шудани гандум аз каҳдон, ки дар замони қонуни якшанбе ба амал меояд, ҳамон вақт иҷро мешавад, вақте ки калисои мубориз ба калисои зафарманд табдил меёбад. Он бояд ҳамчунин бо оташи Ҷидъӯн мувофиқат кунад. Оташи сӯзонанда бар қурбонии нахустини Ҳорун, ки пас аз ҳафт рӯзи тақдис дар рӯзи ҳаштум оварда шуд, дар ҳамон рӯз бозгашт ва ду писари шарири Ҳорунро нобуд кард. Вақте ки Рӯҳулқудс бе андоза дар соати нӯҳум, дар замони қонуни якшанбе, рехта мешавад, ҷудоии ду табақаи коҳинон ба амал хоҳад омад, ва калисои зафарманд кори бо аспи сафеди Эфсӯс намояндагишударо оғоз хоҳад кард, ки барои ғолиб омадан ва ғолиб шудан берун меравад. Масҳи калисои зафарманд шоҳиди дуввуми худро дар маъбади Сулаймон меёбад.

Дар вақти бахшидани маъбади Сулаймон дар 2 Вақоеънома 7:1–3, баъд аз дуои Сулаймон, оташ аз осмон нозил шуда, қурбониҳои сӯхтанӣ ва забҳҳоро фурӯ бурд. Ҷалоли Худованд маъбадро пур кард, ва ин мардумро ба саҷда овард ва онҳо некии Худо ва раҳмати ҷовидонаи Ӯро эълон карданд. Дар вақти қонуни якшанбе калисои ғолиб бар ҳамаи кӯҳҳо ҳамчун тоҷ ва парчам, мувофиқи Закарё ва Ишаъё, боло бардошта мешавад. Вақте ки оташ ҳангоми бахшидани маъбади Сулаймон нозил шуд, маъбад аз ҷалоли Худованд пур гардид, ки рамзи он аст, ки садои карнаи ҳафтум кори худро бар қавми Худо ба анҷом расондааст ва наздик аст, ки ҳамон корро бар коргарони соати ёздаҳум низ ба анҷом расонад. Карнаи ҳафтум рамзи кафорат аст, яъне пайвастагии Илоҳият ва инсоният, ки ҳангоми Исо Малакути ҷалоли Худро боло мебардорад, ба амал меояд. Он оташе ки бар хаймаи Мусо ва маъбади Сулаймон нозил шуд, ҳамчунин барои писари Ҳорун, чунон ки барои Довуд низ, оташи доварӣ буд.

Қурбонии Довуд бар хирмани Аравнаҳ/Орнан дар 1 Вақоеънома 21:26, дар вақти вабое, ки бар асари шумориши қавм аз ҷониби Довуд ба вуҷуд омад, бо оташе аз осмон бар қурбонгоҳ ҷавоб дода шуд, ки қабул гардидани онро нишон дода, ваборо боздошт. Вабои Лаодикия он гоҳ ба анҷом мерасад, ки оташ бар қурбонии Довуд фуруд ояд, то вабои вобастагии ӯро ба қувват ва ҳикмати инсонӣ боздорад. Гузариш аз инсонӣ ба Илоҳӣ‑инсонӣ он гоҳ нишон дода мешавад, ки кафорат ба анҷом расида, калисо ҳамчун парчам барафрохта мешавад. Дар он лаҳза, мувофиқ ба маъбади Сулаймон, ҷалоли Худованд маъбадро пур кард, зеро Илоҳият бо инсоният якҷо мегардад.

Мо баррасии давраи Нидои Нисфи Шабро, ки бо соатҳои сеюм ва нӯҳум ифода шудааст, дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> Ва баъд аз шаш рӯз Исо Петрус, Яъқуб ва Юҳанно, бародари ӯро, гирифта, онҳоро ба кӯҳи баланде ҷудогона баровард. Ва дар пеши онҳо дигаргуншакл шуд: ва рӯяш мисли офтоб медурахшид, ва либосаш мисли нур сафед буд. Ва инак, Мусо ва Ильёс ба онҳо зоҳир шуда, бо Ӯ гуфтугӯ мекарданд.

> Он гоҳ Петрус ба Исо ҷавоб дода, гуфт: «Худовандо, будани мо дар ин ҷо некӯст; агар бихоҳӣ, дар ин ҷо се хайма бисозем: яке барои Ту, яке барои Мусо ва яке барои Илёс». Ҳанӯз ӯ сухан мегуфт, ки инак, абри равшане онҳоро сояафкан кард; ва инак, овозе аз абр баромада, гуфт: «Ин аст Писари маҳбуби Ман, ки аз Ӯ хушнуд ҳастам; Ӯро бишнавед».

> Вақте ки шогирдон инро шуниданд, рӯй ба замин афтоданд ва бисёр тарсиданд. Ва Исо наздик омада, ба онҳо даст расонд ва гуфт: «Бархезед ва натарсед».

> Ва ҳангоме ки чашмони худро боло бардоштанд, ҳеҷ касро надиданд, ҷуз танҳо Исоро. Ва чун аз кӯҳ фуруд меомаданд, Исо ба онҳо амр фармуда, гуфт: «Ин рӯъёро ба ҳеҷ кас нагӯед, то он даме ки Писари Одам аз мурдагон эҳьё шавад». Матто 17:1–9.

Back to Articles