Article

# Таърихи Пинҳонии Ояти Чил — Ададҳо Бисту Чор

Ҳизқиёл рақами панҷ

Author

Jeff Pippenger

Published

August 10, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

Дар порча аз «Testimonies», ҷилди панҷум, ки мо акнун чанд мақола боз онро баррасӣ карда истодаем, ба мо дар бораи рӯъёи маъбаде, ки ба Ҳизқиёл, Ишаъё ва Юҳанно дода шудааст, хабар дода мешавад:

> «Ин дарсҳо барои манфиати мо мебошанд. Мо бояд имони худро бар Худо устувор нигоҳ дорем, зеро дар пеши мо замоне қарор дорад, ки ҷонҳои одамонро хоҳад озмуд. Масеҳ бар Кӯҳи Зайтун довариҳои даҳшатнокеро, ки бояд пеш аз омадани дуюми Ӯ ба вуқӯъ оянд, баён намуд: “Аз ҷангҳо ва овозаҳои ҷангҳо хоҳед шунид.” “Қавме бар зидди қавме, ва подшоҳие бар зидди подшоҳие хоҳад бархост; ва дар ҷойҳои гуногун қаҳтиҳо, вабоҳо ва заминларзаҳо рӯй хоҳанд дод. Ҳамаи инҳо ибтидои дардҳост.” Гарчанде ки ин пешгӯиҳо ҳангоми харобии Ерусалим қисман иҷро шуданд, онҳо татбиқи мустақимтаре ба рӯзҳои охир доранд.»

## Рӯзи нӯхуми Об

Тиша Б’Ав, ки ба забони ибронӣ маънои «нуҳуми моҳи Ав»-ро дорад, рӯзи яҳудиён аст, ки харобшавии ҳам Маъбади Аввалро аз ҷониби бобилиён дар соли 586 то милод ва ҳам Маъбади Дувумро аз ҷониби Титус дар соли 70 ёдбуд мекунад. Ҳар ду харобӣ дар як санаи тақвимӣ рӯй додаанд — дар рӯзи 9-уми моҳи ибронии Ав (ки одатан дар тақвими григорӣ ба моҳи июл ё август мувофиқ меояд). Вақте ки Хоҳар Уайт харобшавии Ерусалимро ба «замоне, ки ҷонҳои одамонро хоҳад озмуд» дар рӯзҳои охир мутобиқ месозад, вай ду харобиро муайян мекунад, ки ҳар ду қонуни якшанбеи наздикояндаро ба тасвир мекашанд.

Ояти шонздаҳи Дониёл ёздаҳ он қонуни якшанберо ифода мекунад ва бо ояти чилу як мувофиқат дорад. Дар Ҳизқиёл харобии Ерусалим барои нишон додани ҷудошавии бокираҳои оқил ва ҷоҳил ҳангоми қонуни якшанбе ба кор бурда мешавад. Ҳизқиёл асири Бобил буд, вақте ки ӯ ба таври мӯъҷизавӣ ба Ерусалим бурда шуд, то ҳамон ҷудошавиро дар бобҳои ҳашт то ёздаҳ бубинад.

> Ва дар соли шашум, дар моҳи шашум, дар рӯзи панҷуми моҳ, ҳангоме ки ман дар хонаи худ нишаста будам ва пирони Яҳудо пеши ман нишаста буданд, дасти Худованд Парвардигор бар ман дар он ҷо фуруд омад. Ва ман назар кардам, ва инак, шабоҳате чун намуди оташ: аз намуди миёнаш ба поён оташ; ва аз миёнаш ба боло, чун намуди дурахш, мисли ранги каҳрабо. Ва Ӯ шабеҳи дасте дароз кард, ва маро аз як тори мӯям гирифт; ва рӯҳ маро миёни замин ва осмон боло бардошт, ва дар рӯъёҳои Худо маро ба Уршалим овард, назди дарвозаи дарунии рӯ ба шимол, ки дар он ҷо ҷойгоҳи сурати рашк буд, ки рашкро бармеангехт. Ҳизқиёл 8:1–3.

Чор боби ҳашт то ёздаҳ тавсифи ҷудошавӣ мебошанд, ва хоҳар Уайт, ҳангоми шарҳ додани Ҳизқиёл нӯҳ, на танҳо нишон медиҳад, ки он ҳамон мӯҳргузорӣ аст, ки дар боби ҳафтуми Ваҳй омадааст, балки ҳамчунин он ки Ерусалим калисои Лаодикияи Адвентистони Рӯзи Ҳафтумро дар айёми охир намояндагӣ мекунад.

> «Онҳое ки аз таназзули рӯҳонии худ андӯҳгин намешаванд ва бар гуноҳҳои дигарон мотам намегиранд, бе мӯҳри Худо хоҳанд монд. Худованд ба фиристодагони Худ, ба мардоне ки аслиҳаи куштор дар даст доранд, амр медиҳад: “Аз ақиби ӯ аз миёни шаҳр бигузаред ва бизанед: чашми шумо раҳм накунад ва дилсӯзӣ нанамоед: пирону ҷавонон, ҳам духтарон ва ҳам кӯдакони хурдсол, ва занонро комилан бикушед; вале ба ҳеҷ касе ки бар ӯ он нишон аст, наздик нашавед; ва аз муқаддасгоҳи Ман оғоз кунед. Пас онҳо аз пироне ки пеши хона буданд, оғоз карданд.”»

> «Дар ин ҷо мо мебинем, ки калисо — муқаддасгоҳи Худованд — аввалин шуда зарбаи ғазаби Худоро эҳсос кард. Пирони солхӯрда, онҳое ки Худо ба онҳо нури бузург дода буд ва ҳамчун посбонони манфиатҳои рӯҳонии мардум истода буданд, ба амонате ки ба онҳо супурда шуда буд хиёнат карданд. Онҳо чунин мавқеъ гирифта буданд, ки мо набояд мӯъҷизот ва зуҳури ошкори қудрати Худоро, чунон ки дар рӯзҳои пешин буд, интизор шавем. Замонҳо дигар шудаанд. Ин суханон беимонии онҳоро қувват мебахшанд, ва онҳо мегӯянд: Худованд на некӣ хоҳад кард ва на бадӣ. Ӯ аз ҳад меҳрубон аст, ки қавми Худро бо доварӣ бозҷӯйӣ намояд. Ҳамин тавр, “Осоиш ва амният” нидоест аз ҷониби мардоне, ки дигар ҳеҷ гоҳ овози худро мисли карнай баланд нахоҳанд кард, то ба қавми Худо исёнҳояшонро ва ба хонаи Яъқуб гуноҳҳояшонро нишон диҳанд. Ин сагҳои гунге, ки аккос кардан намехостанд, ҳамонҳоянд, ки интиқоми одилонаи Худои озурдашударо эҳсос мекунанд. Мардон, духтарон ва кӯдакони хурдсол ҳама якҷоя ҳалок мегарданд.»

> «Кирдорҳои зиште, ки мӯъминони содиқ барои онҳо оҳу нола мекарданд ва гиря менамуданд, танҳо ҳамон чизҳое буданд, ки чашмони маҳдуди инсонӣ метавонистанд онҳоро бубинанд; аммо гуноҳҳои аз ҳама бадтар, онҳое ки рашки Худои поку муқаддасро барангехтанд, ошкор нашуда буданд. Он Бузурги Тафтишкунандаи дилҳо ҳар гуноҳеро, ки дар ниҳон аз ҷониби амалкунандагони шарорат содир мешавад, медонад. Ин афрод аз фиребкориҳои худ худро эмин ҳис кардан мегиранд ва, азбаски Ӯ пурсабр аст, мегӯянд, ки Худованд намебинад, ва сипас чунон амал мекунанд, гӯё ки Ӯ заминро тарк карда бошад. Аммо Ӯ риёкории онҳоро фош хоҳад кард ва дар пеши дигарон он гуноҳҳоеро ошкор хоҳад сохт, ки онҳо бо чунин эҳтиёт пинҳон медоштанд.»

> «На ҳеҷ бартарии мартаба, шаъну шараф ё хиради дунявӣ, ҳеҷ мақом дар хизмати муқаддас, одамонро аз қурбон кардани аслҳои имон ҳифз нахоҳад кард, агар онҳо ба дилҳои маккоронаи худ вогузошта шаванд. Онҳое ки сазовор ва одил шумурда мешуданд, собит мегарданд, ки пешвоёни осиёнд ва намунаҳои бепарвоӣ ва сӯиистифода аз марҳаматҳои Худо мебошанд. Роҳи шариронаи онҳоро Ӯ дигар таҳаммул нахоҳад кард, ва дар ғазаби Худ бо онҳо бе раҳмӣ амал мекунад.

> «Худованд бо нохушӣ ҳузури Худро аз онҳое бозмедорад, ки бо нури бузург баракат ёфтаанд ва ҳангоми хизмат ба дигарон қудрати каломро эҳсос кардаанд. Онҳо замоне хизматгорони вафодори Ӯ буданд, ки аз ҳузур ва роҳнамоии Ӯ баҳравар гардида буданд; аммо онҳо аз Ӯ рӯй гардониданд ва дигаронро ба гумроҳӣ бурданд, ва бинобар ин зери норозигии илоҳӣ қарор дода мешаванд». Testimonies, volume 5, 211, 212.

Тамоми китоби Ҳизқиёл дар доираи муҳити вайроншавии Ерусалим қарор дорад. Дар шаҳодати Ҳизқиёл муҳосираи Набукаднесар, ки якуним сол давом кард, ба таври махсус ишора шудааст, вале «татбиқи бевоситатари» ҳушдори Исо дар Матто бисту чаҳор ба айёми охир тааллуқ дорад. Дар Ҳизқиёл он хатти ҳақиқат дар боби бисту чаҳор ёфт мешавад.

## 15 январи соли 588 то милод

> Ва боз, дар соли нӯҳум, дар моҳи даҳум, дар рӯзи даҳуми моҳ, каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт: «Эй писари одам, номи ин рӯзро барои худ бинавис, яъне ҳамин рӯзро: подшоҳи Бобил дар ҳамин рӯз бар зидди Ерусалим бархост». Ҳизқиёл 24:1, 2.

Дар ин сана, ки он ҳамчунин бо дигар шоҳидони Китоби Муқаддас муқаррар шудааст, муҳосирае оғоз ёфт, ки ҳаждаҳ моҳ идома кард. Каломи Худованд, ки дар он сана ба Ҳизқиёл нозил шуд, аз масали шаҳри хунолуд иборат буд, ки бо деги ҷӯшон тасвир мегардад ва пас аз он оташи бузурге меояд. Ин масал ба таври равшан довариро бар Ерусалим ифода мекунад, ва дар ҳамон боб пас аз он бо он идома меёбад, ки зани Ҳизқиёл бар асари сакта ба хок супурда мешавад, ҳамчун рамзе аз он ки муҳосирае, ки дар ниҳоят қудсгоҳро нобуд месохт, оғоз ёфта буд.

> Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт: «Эй писари одам, инак, Ман маҳбуби чашмони туро бо як зарба аз ту мегирам; вале ту набояд мотам бигирӣ ва нагирйӣ, ва ашкҳоят ҷорӣ нашавад. Оҳу нола макун, барои мурда мотам нагир; дастори сари худро бар сар бибанд, ва пойафзоли худро бар поят бипӯш, ва лабҳои худро напӯшон, ва нони мардумро махӯр». Пас, ман субҳ ба мардум сухан гуфтам; ва бегоҳ занам мурд; ва субҳи дигар чунон ки ба ман амр шуда буд, амал кардам. Ҳизқиёл 24:15–18.

Он гоҳ мардуме, ки гирди Ҳизқиёл буданд, аз ӯ маънии масал ва марги зани ӯро пурсиданд.

> Ва мардум ба ман гуфтанд: «Оё ба мо нахоҳӣ гуфт, ки ин корҳоят барои мо чӣ маъно доранд?» Пас ман ба онҳо ҷавоб додам: «Каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт: Ба хонадони Исроил бигӯ: Ҳамин тавр мегӯяд Худованд Худо: Инак, Ман муқаддасгоҳи Худро, ҷалоли қуввати шуморо, орзуи чашмонатон ва он чиро, ки ҷони шумо бар он месӯзад, беҳурмат хоҳам сохт; ва писаронатон ва духтаронатон, ки онҳоро боқӣ гузоштаед, аз дами шамшер хоҳанд афтод». Ҳизқиёл 24:19–21.

Дар ин порча ҳамсари Ҳизқиёл ва ҳам маъбад ҳар ду ҳамчун «матлуби чашмони ту» муайян шудаанд. Муаррихони Китоби Муқаддас муайян мекунанд, ки муҳосира ҳаждаҳ моҳ давом кард, ҳол он ки муҳосираҳои Сестий ва Титус аз соли 66 то соли 70 чор сол тӯл кашиданд. Ҳисоби дақиқи вақт аз муҳосираи аввали Сестий то харобшавӣ сеюним сол аст, аммо ҳангоми татбиқи «ҳисоби фарогир», ки бештар аз ҳама дар Китоби Муқаддас ба кор бурда мешавад, он чор сол мешавад. Донистани он ки ҳар ду тарзи ҳисоб дурустанд, ба мо имкон медиҳад, ки ҳам сеюним сол аз Сестий то Титус ва ҳам чор солро бубинем.

Мо дар ду вайронии Ерусалим ду шоҳид барои қонуни якшанбе дорем, ва ҷузъиёти ҳар ду таърих бояд ба қонуни якшанбеи ба наздикӣ оянда татбиқ карда шаванд, — он ҷо ки Лоудикия аз даҳони Худованд қай карда берун андохта мешавад. Оғози муҳосираи Набукаднесар бо марги зани Ҳизқиёл нишон дода мешавад. Ҳангоми марги вай, ба Ҳизқиёл амр дода шуд, ки ошкоро мотам нагирад, зеро ӯ аломати ба асирӣ бурда шудани яҳудиён буд.

Оғози давраи чаҳорсолаи солҳои 66 то 70 бо аломати зиштии валангоркунанда мушаххас мегардад, ки он барои масеҳиёни Ерусалим аломате буд, то бигрезанд.

> Пас, ҳар гоҳ шумо макруҳоти вайрониро, ки Дониёли набӣ дар бораи он сухан гуфтааст, бинед, ки дар ҷои муқаддас истодааст, (ҳар кӣ мехонад, бигзор дарк намояд:) он гоҳ касоне ки дар Яҳудо ҳастанд, ба кӯҳҳо бигрезанд. Матто 24:15,16.

Ду муҳосирае, ки ошкоро бо якдигар мутобиқат мекунанд, ва ҳар ду муҳосира дар оғози муҳосира як «аломат»-ро дар бар мегиранд. Вақте ки Ҳизқиёл маънои марги ҳамсараш ва набудани мотам аз ҷониби худро шарҳ медиҳад, ӯ тавзеҳ дод ва сипас чунин сабт кард:

> Пас, Ҳизқиёл барои шумо аломат аст: мувофиқи ҳар он чи ӯ кардааст, шумо низ хоҳед кард; ва ҳангоме ки ин ба амал ояд, хоҳед донист, ки Ман Худованд Худо ҳастам. Ҳизқиёл 24:24.

Нишонаи марги зани Ҳизқиёл муайянкунандаи вайронии наздикояндаи Уршалим ва маъбад ва асирии баъдина дар Бобил буд. Нишонаи макрӯҳи харобӣ, ки Дониёл дар бораи он сухан гуфтааст, ҳушдоре барои гурехтан аз вайронӣ буд, аммо ҳар ду муҳосира дар оғози худ нишонае доранд.

Пеш аз қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда муҳосираи нубувватӣ хоҳад буд, ва марги зани Ҳизқиёл рамзест, ки калисои адвентистии рӯзи ҳафтуми Лаодикия пурра аз он гузашта шудааст; ҳол он ки Ҳизқиёл рамзи як саду чилу чаҳор ҳазор аст ва рамзи парчамест, ки дар оғози муҳосира барафрохта мешавад. Ҳизқиёл парчами як саду чилу чаҳор ҳазор дар оғози муҳосираи Бобил аст, ва аломати макруҳоти вайронӣ дар оғоз «аломат»-и Рум мебошад. Як аломат ба огоҳии дохилӣ сухан мегӯяд, ва дигаре ба огоҳии берунӣ. Бешак, дар соли 66 барои масеҳиён огоҳие буд, аммо аломати огоҳкунанда Рум буд. Аломат дар вайроншавии Бобил зани Ҳизқиёл буд. Рум табақаест, ки нишони ҳайвонро қабул мекунад, ва Ҳизқиёл аломати онҳост, ки мӯҳри Худоро қабул мекунанд.

## Ду давраи анҷомёбанда

Муҳосираи аввал ҳаждаҳ моҳ давом кард, ва муҳосираи дувум чор сол идома ёфт. Ҳар ду муҳосира иҷрошавии «мустақимтари» худро дар рӯзҳои охир меёбанд, ва ҳар ду муҳосира бевосита бо пешгӯии сесаду наваду як солу понздаҳ рӯз, ки дар Ваҳй 9:15 ҷойгир аст, пайванди мустақим доранд.

Оғози панҷ моҳи Ваҳй боби нӯҳ, ояти даҳ, таърихеро дар бар мегирифт, ки давраи сию ҳаштсоларо нишон медиҳад, ки бо муҳосираи чаҳорсола ба авҷ мерасад, ки бо рақами сию ҳашт алоқаманд аст, ва бархостани Исломро муайян намуд. Он муҳосираи чаҳорсола муқобили худро дар таърихе меёбад, ки ҳангоми анҷом ёфтани (панҷ моҳ) яксаду панҷоҳ сол ва оғози сесаду наваду як солу понздаҳ рӯз оғоз гардид. Он 27 июли соли 1449 оғоз ёфт ва пас аз чор сол, Ислом бар зидди Константинопол муҳосираи панҷоҳу панҷрӯзаро овард, ки 29 майи соли 1453 ба анҷом расид.

Вақте ки пешгӯии замонӣ, ки 27 июли соли 1449 оғоз ёфта буд, 11 августи соли 1844 ба анҷом расид, чор соли ҳаракати фариштаи якум ва дуюм аз соли 1840 то 1844 бо муҳосираи чорсолаи солҳои 1333 то 1337, ва ҳамчунин бо давраи чорсолаи аз 1449 то 1453 мувофиқат кард. Ин се шоҳид, ки ҳама бевосита қисми ҳамон як хатти пешгӯӣ мебошанд, як давраи рамзии чорсоларо ифода мекунанд, ки дар он ҳаракати фариштаи якум ва дуюм аз соли 1840 то 1844 дар таърихи ҳаракати фариштаи сеюм такрор мегардад. Ин се шоҳид муҳосираи чорсоларо дар таърихи яксаду чилу чор ҳазор намунавор нишон медиҳанд. Он давраи чорсола ҳамчунин тавассути муҳосираҳои Ерусалим дар солҳои 66 ва 70 тасвир шудааст.

Оғози муҳосираи чорсолае, ки онро Кестий дар соли 66 оғоз кард, ва сипас анҷоми он аз ҷониби Титус дар соли 70, барои як давраи чорсола рамзи алфа ва рамзи омегаеро ба вуҷуд меорад. Ҳамон давра ҳамчунин ҳамчун сеюним сол муаррифӣ мешавад, ки ин, дар навбати худ, бо сеюним соли нубувватие мувофиқат мекунад, ки дар тӯли онҳо Руми папавӣ муқаддасгоҳро поймол намуд.

> Аммо саҳнеро, ки берун аз маъбад аст, вогузор ва онро чен макун; зеро он ба халқҳо дода шудааст; ва онҳо шаҳри муқаддасро чиҳилу ду моҳ поймол хоҳанд кард. Ва Ман ба ду шоҳиди Худ қудрат хоҳам дод, ва онҳо як ҳазору дусаду шаст рӯз, дар палос пӯшида, нубувват хоҳанд кард. Ваҳй 11:2, 3.

> Ва онҳо ба дами шамшер хоҳанд афтод, ва ба асорат ба миёни ҳамаи халқҳо бурда хоҳанд шуд; ва Уршалим аз ҷониби халқҳои ғайрияҳудӣ поймол карда хоҳад шуд, то замонҳои халқҳои ғайрияҳудӣ ба анҷом расанд. Луқо 21:24.

Муҳим аст қайд намоем, ки ман ҳам ҳисоби «фарогир» ва ҳам ҳисоби «нофарогир»-ро нисбат ба даврае ба кор мебарам, ки аз рамзи алфаии Кестий то рамзи омегаии Титус ифода ёфтааст. Ин муайян месозад, ки ду татбиқи вақт бо як таърих намояндагӣ шудаанд. Мо аллакай бо ин усули китобӣ сарукор доштем, вақте ки (мақолаҳои зиёде пештар) фосилаи байни ташрифи Исо ба Қайсарияи Филиппӣ (Паниум) ва сафари Ӯ ба Кӯҳи Тағйири Симоро баррасӣ карда будем. Ду муаллифи китобӣ шаш рӯзро сабт мекунанд ва яке ҳашт рӯзро.

> Ва пас аз шаш рӯз Исо Петрус, Яъқуб ва Юҳанно, бародари ӯро, бо Худ гирифта, онҳоро танҳо ба кӯҳи баланде баровард. Матто 17:1.

> Ва баъд аз шаш рӯз Исо Петрус, Яъқуб ва Юҳанноро бо Худ гирифта, онҳоро танҳо ба кӯҳи баланде баровард; ва дар назди онҳо дигаргун шуд. Марқӯс 9:2.

> Ва тахминан баъд аз ҳашт рӯз аз ин суханон, Ӯ Петрус, Юҳанно ва Яъқубро гирифта, барои дуо гуфтан ба кӯҳе баромад. Луқо 9:28.

Вайроншавии Ерусалим ба рӯзҳои охир «татбиқи бевоситатар» дорад, ва он вайроншавӣ аз ҷониби ду шоҳид муаррифӣ мешавад, ки бо Бобил ва Рум намояндагӣ шудаанд. Ин ду шоҳид бо якдигар мувофиқат мекунанд, аммо барои пурқувваттар гардондани ҳақиқат хусусиятҳои гуногун ва зарурии нубувватиро фароҳам меоранд. Муҳосираи Рум (66 то 70) чор сол давом кард, ки он ҳамзамон сеюним солро низ ифода мекунад. Ин сеюним сол бо поймол гардидани муқаддасгоҳ ва лашкар пайванд дорад, ки онро ҳам бутпарастӣ ва ҳам папагарӣ ба анҷом расонданд. Поймол гардидани он аз ҷониби папагарӣ сеюним соли рамзӣ идома дошт, чунончи онро сеюним соли воқеӣ дар муҳосираи Рум пешнамун сохт.

Он муҳосираи чаҳорсола ҳамчунин бо давраҳои чаҳорсолае иртибот дорад, ки бо хатти нубувватӣ вобастаанд, ки боло бурда шудани Ислом ва баъд аз он боло бурда шудани ҳаракати фариштаи якум ва дуюм ва сипас фариштаи сеюмро муайян мекунад. Аз Сестий то Титус бо чархи Руми папавӣ ва ҳамчунин бо чархи Ислом бурида мерасад. Чархи Рум ва сеюним соли Сестий ва Титус бо сеюним соли рамзии Руми папавӣ бурида мерасад ва ба ин васила ду воқеияти Руми бутпараст ва Руми папавиро муайян мекунад. Чархи Ислом тавассути ҳамон таърих, ки ҳамчун чаҳор сол фаҳмида мешавад, пайваст аст, аммо ҳамон тавре ки бо чархи Рум дар он таърих аст, Ислом бо қудрати дувуме, ки тобеи чархи Ислом аст, алоқаманд мебошад — ва он Адвентизм аст. Давраи сеюнимсола Румро дар ҳар ду марҳилаи он ифода мекунад, ва давраи чаҳорсола Ислом ва Адвентизмро ифода мекунад. Руми бутпараст ва Руми папавиро аз ҷиҳати нубувватӣ ҷудо кардан мумкин нест ва Ислом ва Адвентизмро низ.

Ин аз ҷиҳати нубувват талаб мекунад, ки ҳангоми баррасии муҳосираи Бобил, дар тасвири муҳосираи ҳаждаҳмоҳа, ду фаҳмиши замон дида шаванд. Ду ифодаи замон дар муҳосирае, ки Рум овард, аз ҷиҳати нубувват ду ифодаи замонро дар муҳосирае, ки Набукаднесар овард, талаб мекунад. Муҳосираи ҳаждаҳмоҳаи Набукаднесарро ҳамчунин метавон ҳамчун рамзи як солу ним фаҳмид. Ҳаждаҳ моҳ як солу ним аст, ва як нимро метавон ҳамчун 1.5 сол ифода кард. Муҳосираи Набукаднесар ҳам ҳаждаҳ моҳ буд ва ҳам як нуқта панҷ (1.5) сол.

Ҳаждаҳ моҳ ба он қудрате ишора мекунад, ки мебоист Ерусалимро поймол намояд, ва 1,5 сол ба Ислом ишора мекунад. Чархи нубувватии ҳисоб, ки ҳаждаҳ моҳро муайян мекунад, Бобилро муайян месозад, ва чархи дигари нубувватии ҳисоб Исломро муайян мекунад. Мо ҳанӯз шарҳе пешниҳод накардаем, ки чӣ гуна ба татбиқи 1,5 сол дар иртибот бо Ислом мерасем, аммо бояд қайд кард, ки ду ҳисобкунии замон дар харобие, ки Рум овард, бо чархи нубувватии Рум алоқаманданд (ҳам бутпарастӣ ва ҳам папагӣ), ва ҳисобкунии дигар бо чархи нубувватии Ислом алоқаманд аст. Ин хусусиятҳо ҳам дар харобии алфа ва ҳам дар харобии омегаи Ерусалим ёфт мешаванд.

Муҳосираи чаҳорсолаи Ерусалим аз ҷониби Сестий ва Титус анҷоми як хатти нубувватиро ифода мекунад, ки бо як давраи сию ҳаштсола оғоз ёфта, бо муҳосираи чаҳорсолае ба анҷом расид, ки рамзи боло бардошта шудани Ислом буд; ва давраи ниҳоии чаҳорсола дар ҳамон хатти айнан ҳамон, боло бардошта шудани байрақи саду чилу чор ҳазорро ифода мекунад.

Мо ин мавзуъҳоро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

Back to Articles