Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number Twenty-Two

Таърихи Пинҳонии Ояти Чил — Рақами Бисту Ду

Ezekiel Number Three

Ҳизқиёл Шумораи Сеюм

Author

Jeff Pippenger

Published

August 8, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

Ezekiel is a priest during the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. In chapter one Ezekiel is taken into the sanctuary.

Ҳизқиёл дар давраи муҳр зада шудани яксаду чилу чаҳор ҳазор коҳин аст. Дар боби якум Ҳизқиёл ба муқаддасгоҳ бурда мешавад.

> Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. In the fifth day of the month, which was the fifth year of king Jehoiachin’s captivity, The word of the Lord came expressly unto Ezekiel the priest, the son of Buzi, in the land of the Chaldeans by the river Chebar; and the hand of the Lord was there upon him.

> Акнун воқеъ шуд, ки дар соли сиюм, дар моҳи чорум, дар рӯзи панҷуми моҳ, ҳангоме ки ман дар миёни асирон назди дарёи Кебор будам, осмонҳо кушода шуданд, ва ман рӯъёҳои Худоро дидам. Дар рӯзи панҷуми моҳ, ки соли панҷуми асирии подшоҳ Еҳӯёкин буд, каломи Худованд ба таври равшан бар Ҳизқиёли коҳин, писари Бузӣ, дар замини калдониён назди дарёи Кебор нозил шуд; ва дасти Худованд дар он ҷо бар ӯ буд.

> And I looked, and, behold, a whirlwind came out of the north, a great cloud, and a fire infolding itself, and a brightness was about it, and out of the midst thereof as the colour of amber, out of the midst of the fire. Also out of the midst thereof came the likeness of four living creatures. And this was their appearance; they had the likeness of a man. And every one had four faces, and every one had four wings. And their feet were straight feet; and the sole of their feet was like the sole of a calf's foot: and they sparkled like the colour of burnished brass. And they had the hands of a man under their wings on their four sides; and they four had their faces and their wings. Their wings were joined one to another; they turned not when they went; they went every one straight forward. As for the likeness of their faces, they four had the face of a man, and the face of a lion, on the right side: and they four had the face of an ox on the left side; they four also had the face of an eagle. Thus were their faces: and their wings were stretched upward; two wings of every one were joined one to another, and two covered their bodies.

> Ва ман назар андохтам, ва инак, аз шимол гирдбоде меомад: абри бузурге ва оташе, ки дар худ мепечид, ва гирди он дурахше буд; ва аз миёни он чизе монанди ранги каҳрабо, аз миёни оташ, падид меомад. Ва аз миёни он шабоҳати чор мавҷуди зинда берун меомад. Ва намуди онҳо чунин буд: онҳо шабоҳати одамро доштанд. Ва ҳар яке чор рӯй дошт, ва ҳар яке чор бол. Ва пойҳои онҳо пойҳои рост буданд; ва кафи пойҳояшон мисли кафи пои гӯсола буд; ва онҳо мисли ранги биринҷии сайқалёфта медурахшиданд. Ва дар чор ҷониби худ, зери болҳояшон, дастҳои одамӣ доштанд; ва ҳар чори онҳо рӯйҳо ва болҳои худро доштанд. Болҳояшон ба якдигар пайваста буданд; ҳангоми рафтан намегаштанд; ҳар яке рост ба пеши худ мерафт. Ва дар хусуси шабоҳати рӯйҳояшон: ҳар чори онҳо рӯйи одам доштанд, ва рӯйи шер дар ҷониби рост; ва ҳар чори онҳо рӯйи гов дар ҷониби чап доштанд; ҳар чори онҳо ҳамчунин рӯйи уқоб доштанд. Чунин буданд рӯйҳояшон; ва болҳояшон ба боло густурда буданд; ду боли ҳар яке ба боли дигаре пайваста буд, ва ду бол ҷисмҳояшонро мепӯшонид.

> And they went every one straight forward: whither the spirit was to go, they went; and they turned not when they went. As for the likeness of the living creatures, their appearance was like burning coals of fire, and like the appearance of lamps: it went up and down among the living creatures; and the fire was bright, and out of the fire went forth lightning. And the living creatures ran and returned as the appearance of a flash of lightning. Now as I beheld the living creatures, behold one wheel upon the earth by the living creatures, with his four faces. The appearance of the wheels and their work was like unto the colour of a beryl: and they four had one likeness: and their appearance and their work was as it were a wheel in the middle of a wheel. When they went, they went upon their four sides: and they turned not when they went. As for their rings, they were so high that they were dreadful; and their rings were full of eyes round about them four. And when the living creatures went, the wheels went by them: and when the living creatures were lifted up from the earth, the wheels were lifted up. Whithersoever the spirit was to go, they went, thither was their spirit to go; and the wheels were lifted up over against them: for the spirit of the living creature was in the wheels.

> Ва ҳар яке аз онҳо рост ба пеш мерафтанд: ба ҳар ҷое ки рӯҳ мерафт, онҳо низ мерафтанд; ва ҳангоми рафтан намегаштанд. Ва сурати он мавҷудоти зинда монанди ангиштҳои сӯзони оташ буд, ва монанди намуди чароғҳо: он дар миёни мавҷудоти зинда боло ва поён ҳаракат мекард; ва оташ дурахшон буд, ва аз оташ барқ берун меомад. Ва мавҷудоти зинда медавиданд ва бармегаштанд, мисли намуди дурахши барқ. Ва ҳангоме ки ман ба мавҷудоти зинда назар мекардам, инак, бар замин назди мавҷудоти зинда як чарх буд, назди чор рӯи онҳо. Намуди чархҳо ва сохтори онҳо мисли ранги забарҷад буд; ва ҳар чор як монандӣ доштанд; ва намуди онҳо ва сохтори онҳо чунон буд, ки гӯё чархе дар миёни чархе бошад. Ҳангоме ки мерафтанд, бар чор ҷониби худ мерафтанд; ва ҳангоми рафтан намегаштанд. Ва ҳалқаҳои онҳо чунон баланд буданд, ки даҳшатангез менамуданд; ва ҳалқаҳои ҳар чор аз ҳар тараф пур аз чашмҳо буданд. Ва ҳангоме ки мавҷудоти зинда мерафтанд, чархҳо назди онҳо мерафтанд; ва ҳангоме ки мавҷудоти зинда аз замин боло бардошта мешуданд, чархҳо низ боло бардошта мешуданд. Ба ҳар ҷое ки рӯҳ мехост биравад, онҳо мерафтанд, ба ҳамон ҷо рӯҳи онҳо мерафт; ва чархҳо дар муқобили онҳо боло бардошта мешуданд, зеро рӯҳи мавҷудоти зинда дар чархҳо буд.

> When those went, these went; and when those stood, these stood; and when those were lifted up from the earth, the wheels were lifted up over against them: for the spirit of the living creature was in the wheels. And the likeness of the firmament upon the heads of the living creature was as the colour of the terrible crystal, stretched forth over their heads above. And under the firmament were their wings straight, the one toward the other: every one had two, which covered on this side, and every one had two, which covered on that side, their bodies. And when they went, I heard the noise of their wings, like the noise of great waters, as the voice of the Almighty, the voice of speech, as the noise of an host: when they stood, they let down their wings. And there was a voice from the firmament that was over their heads, when they stood, and had let down their wings. And above the firmament that was over their heads was the likeness of a throne, as the appearance of a sapphire stone: and upon the likeness of the throne was the likeness as the appearance of a man above upon it. And I saw as the colour of amber, as the appearance of fire round about within it, from the appearance of his loins even upward, and from the appearance of his loins even downward, I saw as it were the appearance of fire, and it had brightness round about. As the appearance of the bow that is in the cloud in the day of rain, so was the appearance of the brightness round about. This was the appearance of the likeness of the glory of the Lord. And when I saw it, I fell upon my face, and I heard a voice of one that spake. Ezekiel 1:1–28.

> Вақте ки онҳо мерафтанд, инҳо низ мерафтанд; ва вақте ки онҳо меистоданд, инҳо низ меистоданд; ва вақте ки онҳо аз замин боло бардошта мешуданд, чархҳо низ мувофиқи онҳо боло бардошта мешуданд, зеро рӯҳи махлуқоти зинда дар чархҳо буд. Ва шабоҳати фалак бар сари махлуқоти зинда мисли ранги булӯри саҳмгин буд, ки бар болои сарҳои онҳо аз боло густурда шуда буд. Ва зери фалак болҳои онҳо рост буданд, яке сӯи дигаре; ҳар яке дуто дошт, ки аз ин тараф мепӯшонид, ва ҳар яке дуто дошт, ки аз он тараф ҷисмҳои худро мепӯшонид. Ва ҳангоме ки онҳо мерафтанд, ман садои болҳои онҳоро мешунидам, мисли садои обҳои бисёр, мисли овози Қодири Мутлақ, овози сухан, мисли садои лашкар; ҳангоме ки меистоданд, болҳои худро фуруд меоварданд. Ва аз фалаке ки бар сари онҳо буд, овозе бармеомад, ҳангоме ки онҳо меистоданд ва болҳои худро фуруд оварда буданд. Ва болотар аз фалаке ки бар сари онҳо буд, шабоҳати тахте буд, мисли намуди санги ёқути кабуд; ва бар шабоҳати тахт шабоҳате мисли намуди одаме бар он аз боло буд. Ва ман чизеро мисли ранги каҳрабо дидам, мисли намуди оташе, ки дар гирди он аз дарунаш буд, аз намуди миёнаш то боло; ва аз намуди миёнаш то поён ман чизеро мисли намуди оташ дидам, ва дар гирди он дурахшише буд. Мисли намуди камоне ки дар абр дар рӯзи борон аст, ҳамон гуна намуди он дурахшиш дар гирду атроф буд. Ин намуди шабоҳати ҷалоли Худованд буд. Ва ҳангоме ки онро дидам, бар рӯи худ афтодам, ва овози шахсеро шунидам, ки сухан мегуфт. Ҳизқиёл 1:1–28.

> “Ezekiel, the mourning exile prophet, in the land of the Chaldeans, was given a vision teaching the same lesson of faith in the mighty God of Israel. As he was upon the banks of the river Chebar, a whirlwind seemed to come from the north, ‘a great cloud, and a fire infolding itself, and a brightness was about it, and out of the midst thereof as the color of amber.’ A number of wheels of strange appearance, intersecting one another, were moved by four living creatures. High above all these was ‘the likeness of a throne, as the appearance of a sapphire stone: and upon the likeness of the throne was the likeness as the appearance of a man above upon it.’ ‘As for the likeness of the living creatures, their appearance was like burning coals of fire, and like the appearance of lamps: it went up and down among the living creatures; and the fire was bright, and out of the fire went forth lightning.’ ‘And there appeared in the cherubims the form of a man’s hand under their wings.’

> «Ҳизқиёл, он набии ғурбатзадаи мотамдор, дар замини калдониён, рӯъёе гирифт, ки ҳамон дарси имон ба Худои қудратманди Исроилро таълим медод. Ҳангоме ки ӯ бар соҳилҳои дарёи Кебор буд, чунин менамуд, ки аз шимол гирдбоде меояд, “абри азиме ва оташе, ки худро печон мекард, ва дурахше гирди он буд, ва аз миёни он чизе монанди ранги каҳрабо.” Чандин чархҳои дорои намуди аҷиб, ки бо ҳамдигар бурида мегузаштанд, аз ҷониби чор махлуқи зинда ба ҳаракат оварда мешуданд. Баландтар аз ҳамаи инҳо “шабоҳати тахте буд, мисли намуди санги ёқути кабуд: ва бар шабоҳати тахт чизе буд ба шабоҳат, мисли намуди одаме бар болои он.” “Ва дар бораи шабоҳати махлуқоти зинда, намуди онҳо мисли ангиштҳои афрӯхтаи оташ буд, ва мисли намуди чароғҳо: он дар миёни махлуқоти зинда боло ва поён мерафт; ва оташ дурахшон буд, ва аз оташ барқ берун меомад.” “Ва дар каррубиён шакли дасти одаме дар зери болҳои онҳо намоён буд.”»

> “There were wheels within wheels in an arrangement so complicated that at first sight they appeared to Ezekiel to be all in confusion. But when they moved, it was with beautiful exactness and in perfect harmony. Heavenly beings were impelling these wheels, and, above all, upon the glorious sapphire throne, was the Eternal One; while round about the throne was the encircling rainbow, emblem of grace and love. Overpowered by the terrible glory of the scene, Ezekiel fell upon his face, when a voice bade him arise and hear the word of the Lord. Then there was given him a message of warning for Israel.” Testimonies, 751.

> «Чархҳо андаруни чархҳо буданд дар тартибе чунон мураккаб, ки дар назари аввал ба Ҳизқиёл чунин менамуд, ки ҳамаашон дар ошуфтагӣ қарор доранд. Аммо ҳангоме ки онҳо ҳаракат мекарданд, ин бо дақиқии зебо ва дар ҳамоҳангии комил сурат мегирифт. Мавҷудоти осмонӣ ин чархҳоро ба ҳаракат меоварданд, ва болотар аз ҳама, бар тахти пурҷалоли ёқути кабуд, Он Ҷовидон нишаста буд; ва гирдогирди тахт камони рангоранг иҳота карда буд, ки рамзи файз ва муҳаббат аст. Аз ҷалоли саҳна, ки ба ваҳшат меовард, мағлуб шуда, Ҳизқиёл бар рӯйи худ афтод, вақте овозе ба ӯ фармуд, ки бархезад ва каломи Худовандро бишнавад. Сипас ба ӯ паёми ҳушдор барои Исроил дода шуд». Testimonies, 751.

> In the year that king Uzziah died I saw also the Lord sitting upon a throne, high and lifted up, and his train filled the temple. Above it stood the seraphims: each one had six wings; with twain he covered his face, and with twain he covered his feet, and with twain he did fly. And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. And the posts of the door moved at the voice of him that cried, and the house was filled with smoke. Then said I, Woe is me! for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts. Then flew one of the seraphims unto me, having a live coal in his hand, which he had taken with the tongs from off the altar: And he laid it upon my mouth, and said, Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged. Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me. Isaiah 6:1–8.

> Дар соле ки подшоҳ Узиё вафот кард, ман низ Худовандро дидам, ки бар тахт нишаста буд, баланд ва бартар афрошта; ва домани ҷомаи Ӯ маъбадро пур мекард. Болотар аз он серафимҳо меистоданд: ҳар яке шаш бол дошт; бо ду бол рӯи худро мепӯшонид, бо ду бол пойҳои худро мепӯшонид, ва бо ду бол парвоз мекард. Ва яке ба дигаре нидо карда, мегуфт: «Қуддус, қуддус, қуддус аст Худованди лашкарҳо; тамоми замин аз ҷалоли Ӯ пур аст». Ва остонаҳои дар аз овози он касе ки нидо мекард, ба ларза омаданд, ва хона аз дуд пур шуд. Он гоҳ ман гуфтам: «Вой бар ман! Зеро ки ҳалок шудаам; чунки ман марде ҳастам бо лабҳои нопок, ва дар миёни қавме бо лабҳои нопок сукунат дорам; зеро чашмони ман Подшоҳро, Худованди лашкарҳоро, дидааст». Он гоҳ яке аз серафимҳо сӯи ман парвоз кард, дар дасташ ангишти сӯзоне буд, ки онро бо анбур аз қурбонгоҳ гирифта буд; ва онро бар даҳони ман гузошта, гуфт: «Инак, ин ба лабҳои ту расид; ва маъсияти ту бардошта шуд, ва гуноҳи ту пок карда шуд». Боз овози Худовандро шунидам, ки мегуфт: «Киро бифиристам, ва кист, ки барои мо биравад?» Он гоҳ ман гуфтам: «Инак, ман ҳозирам; маро бифирист». Ишаъё 6:1–8.

> “This vision was given to Ezekiel at a time when his mind was filled with gloomy forebodings. He saw the land of his fathers lying desolate. The city that was once full of people was no longer inhabited. The voice of mirth and the song of praise were no more heard within her walls. The prophet himself was a stranger in a strange land, where boundless ambition and savage cruelty reigned supreme. That which he saw and heard of human tyranny and wrong distressed his soul, and he mourned bitterly day and night. But the wonderful symbols presented before him beside the river Chebar revealed an overruling power mightier than that of earthly rulers. Above the proud and cruel monarchs of Assyria and Babylon the God of mercy and truth was enthroned.

> «Ин рӯъё ба Ҳизқиёл дар замоне дода шуд, ки зеҳни ӯ аз пешгӯиҳои тираи оянда пур буд. Ӯ дид, ки замини падарони вай вайрону хароб хобидааст. Шаҳре, ки як замон аз мардум пур буд, дигар маскун набуд. Овози шодӣ ва суруди ҳамд дигар дар дохили деворҳои он шунида намешуд. Худи набӣ низ дар сарзамини бегона бегона буд, ки дар он ҷо шӯҳратпарастии беҳад ва бераҳмии ваҳшиёна ҳукмронӣ мекарданд. Он чи ӯ аз зулм ва бадкории инсонӣ медид ва мешунид, ҷонашро ба изтироб меовард, ва ӯ рӯзу шаб бо талхӣ мотам мекард. Аммо рамзҳои аҷибе, ки назди ӯ дар канори дарёи Кебор зоҳир гардиданд, қудрати ҳокимеро ошкор мекарданд, ки аз қудрати ҳокимони заминӣ тавонотар буд. Болотар аз подшоҳони мағрур ва золими Ошур ва Бобил, Худои раҳмат ва ростӣ бар тахт нишаста буд.»

> “The wheellike complications that appeared to the prophet to be involved in such confusion were under the guidance of an infinite hand. The Spirit of God, revealed to him as moving and directing these wheels, brought harmony out of confusion; so the whole world was under His control. Myriads of glorified beings were ready at His word to overrule the power and policy of evil men, and bring good to His faithful ones.

> Мушкилоти ба чархҳо монанде, ки ба назари набӣ чунон менамуданд, ки дар чунин сардаргумӣ печидаанд, таҳти роҳнамоии дасти беинтиҳо буданд. Рӯҳи Худо, ки ба ӯ ҳамчун Он касе ошкор гардида буд, ки ин чархҳоро ба ҳаракат меовард ва роҳнамоӣ мекард, аз сардаргумӣ ҳамоҳангӣ ба вуҷуд овард; ҳамин тавр тамоми ҷаҳон таҳти назорати Ӯ буд. Бешумор мавҷудоти ҷалолёфта омода буданд, ки бо каломи Ӯ қудрат ва сиёсати одамони шарирро маҳдуд созанд ва барои вафодорони Ӯ некуӣ ба амал оваранд.

> “In like manner, when God was about to open to the beloved John the history of the church for future ages, He gave him an assurance of the Saviour’s interest and care for His people by revealing to him ‘One like unto the Son of man,’ walking among the candlesticks, which symbolized the seven churches. While John was shown the last great struggles of the church with earthly powers, he was also permitted to behold the final victory and deliverance of the faithful. He saw the church brought into deadly conflict with the beast and his image, and the worship of that beast enforced on pain of death. But looking beyond the smoke and din of the battle, he beheld a company upon Mount Zion with the Lamb, having, instead of the mark of the beast, the ‘Father’s name written in their foreheads.’ And again he saw ‘them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God’ and singing the song of Moses and the Lamb.

> «Ба ҳамин монанд, вақте ки Худо мехост таърихи калисоро барои асрҳои оянда ба Юҳаннои маҳбуб ошкор созад, Ӯ бо зоҳир намудани “Шахсе монанди Писари Одам”, ки дар миёни чароғдонҳо қадам мезад ва он ҳафт калисоро рамзӣ ифода мекарданд, ба ӯ итминоне аз таваҷҷуҳ ва ғамхории Наҷотдиҳанда нисбат ба қавми Худ дод. Ҳангоме ки ба Юҳанно муборизаҳои охирини бузурги калисо бо қудратҳои заминӣ нишон дода мешуданд, ба ӯ ҳамчунин иҷозат дода шуд, ки ғалаба ва раҳоии ниҳоии вафодоронро бубинад. Ӯ дид, ки калисо ба муқобили ҳайвон ва сурати он ба низои марговар кашида шудааст ва ибодати он ҳайвон таҳти таҳдиди марг маҷбурӣ гардонда мешавад. Аммо аз он сӯйи дуд ва ғавғои ҷанг нигоҳ карда, ӯ гурӯҳеро бар Кӯҳи Сион бо Барра дид, ки ба ҷойи нишони ҳайвон “номи Падар бар пешониҳои онҳо навишта шуда буд”. Ва боз ӯ дид: “онҳое ки бар ҳайвон, ва бар сурати он, ва бар нишони он, ва бар шумораи номи он ғалаба ёфта буданд, бар баҳри шишагин истода, барбатҳои Худоро доштанд” ва суруди Мусо ва Барраро мехонданд.»

> “These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. Christ, upon the Mount of Olives, rehearsed the fearful judgments that were to precede His second coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars.’ ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ While these prophecies received a partial fulfillment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application to the last days.

> «Ин дарсҳо барои нафъи мо мебошанд. Мо бояд имони худро бар Худо устувор нигоҳ дорем, зеро рост пеши рӯи мо замоне истодааст, ки ҷонҳои одамонро хоҳад озмуд. Масеҳ бар кӯҳи Зайтун довариҳои даҳшатнокеро, ки бояд пеш аз омадани дуюми Ӯ ба вуқӯъ пайванданд, баён намуд: “Шумо аз ҷангҳо ва овозаҳои ҷангҳо хоҳед шунид.” “Зеро халқе бар зидди халқе ва подшоҳие бар зидди подшоҳие хоҳад бархост; ва дар ҷойҳои гуногун қаҳтиҳо, вабоҳо ва заминларзаҳо хоҳад буд. Ва ҳамаи инҳо ибтидои дардҳоянд.” Гарчанде ки ин нубувватҳо ҳангоми харобии Ерусалим қисман иҷро шуданд, онҳо ба рӯзҳои охир татбиқи мустақимтар доранд.»

> “We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecy is fast fulfilling. The Lord is at the door. There is soon to open before us a period of overwhelming interest to all living. The controversies of the past are to be revived; new controversies will arise. The scenes to be enacted in our world are not yet even dreamed of. Satan is at work through human agencies. Those who are making an effort to change the Constitution and secure a law enforcing Sunday observance little realize what will be the result. A crisis is just upon us.

> «Мо бар остонаи воқеаҳои бузург ва ҷиддӣ истодаем. Нубувват ба суръат иҷро шуда истодааст. Худованд дар назди дар аст. Ба зудӣ пеши назари мо даврае кушода хоҳад шуд, ки барои ҳамаи зиндагон саршор аз аҳаммияти фавқулода хоҳад буд. Ихтилофҳои гузашта аз нав зинда хоҳанд шуд; ихтилофҳои нав бармехезанд. Манзараҳое, ки бояд дар ҷаҳони мо ба амал оянд, ҳанӯз ҳатто ба хаёл ҳам наомадаанд. Шайтон ба воситаи василаҳои инсонӣ амал мекунад. Онҳое, ки барои тағйир додани Конститутсия ва ба даст овардани қонуне, ки риояи рӯзи якшанберо маҷбурӣ мегардонад, кӯшиш мекунанд, хеле кам дарк мекунанд, ки натиҷа чӣ хоҳад буд. Буҳрон айнан бар сари мост.»

> “But God’s servants are not to trust to themselves in this great emergency. In the visions given to Isaiah, to Ezekiel, and to John we see how closely heaven is connected with the events taking place upon the earth and how great is the care of God for those who are loyal to Him. The world is not without a ruler. The program of coming events is in the hands of the Lord. The Majesty of heaven has the destiny of nations, as well as the concerns of His church, in His own charge.

> «Аммо бандагони Худо дар ин буҳрони бузург набояд ба худ такя кунанд. Дар рӯъёҳое, ки ба Ишаъё, ба Ҳизқиёл ва ба Юҳанно дода шудаанд, мо мебинем, ки осмон бо воқеаҳое, ки бар замин ба амал меоянд, то чӣ андоза зич пайваст аст ва ғамхории Худо дар ҳаққи онҳое ки ба Ӯ вафодоранд, чӣ гуна бузург аст. Ҷаҳон бе Ҳоким нест. Нақшаи воқеаҳои оянда дар дасти Худованд аст. Ҷалоли осмон сарнавишти халқҳо, ҳамчунин корҳои калисои Худро, дар зери ихтиёри Худ нигоҳ медорад.»

> “We permit ourselves to feel altogether too much care, trouble, and perplexity in the Lord’s work. Finite men are not left to carry the burden of responsibility. We need to trust in God, believe in Him, and go forward. The tireless vigilance of the heavenly messengers, and their unceasing employment in their ministry in connection with the beings of earth, show us how God’s hand is guiding the wheel within a wheel. The divine Instructor is saying to every actor in His work, as He said to Cyrus of old: ‘I girded thee, though thou hast not known Me.’

> «Мо дар кори Худованд ба худ иҷозат медиҳем, ки аз ҳад зиёд ғамхорӣ, ташвиш ва ҳайратпазирӣ эҳсос кунем. Одамони маҳдуд вогузошта нашудаанд, ки бори масъулиятро бардоранд. Мо бояд ба Худо таваккал намоем, ба Ӯ имон оварем ва пеш равем. Ҳушёрии хастанопазири паёмрасонони осмонӣ, ва машғулияти бефосилаи онҳо дар хизмати худ вобаста ба мавҷудоти замин, ба мо нишон медиҳад, ки чӣ гуна дасти Худо чархеро дар миёни чарх роҳнамоӣ мекунад. Устоди илоҳӣ ба ҳар як амалкунанда дар кори Худ чунин мегӯяд, чунон ки замоне ба Қӯруши қадим гуфта буд: “Ман туро камарбаст кардам, гарчанде ки ту Маро нашинохта будӣ.”»

> “In Ezekiel’s vision God had His hand beneath the wings of the cherubim. This is to teach His servants that it is divine power that gives them success. He will work with them if they will put away iniquity and become pure in heart and life.

> «Дар рӯъёи Ҳизқиёл Худо дасти Худро зери болҳои каррубиён дошт. Ин барои он аст, ки ба хизматгорони Худ таълим диҳад, ки қудрати илоҳист, ки ба онҳо муваффақият мебахшад. Ӯ бо онҳо амал хоҳад кард, агар онҳо шароратро аз худ дур созанд ва дар дилу зиндагӣ пок гарданд. »

> “The bright light going among the living creatures with the swiftness of lightning represents the speed with which this work will finally go forward to completion. He who slumbers not, who is continually at work for the accomplishment of His designs, can carry forward His great work harmoniously. That which appears to finite minds entangled and complicated, the Lord’s hand can keep in perfect order. He can devise ways and means to thwart the purposes of wicked men, and He will bring to confusion the counsels of them that plot mischief against His people.

> «Нури дурахшоне, ки дар миёни мавҷудоти зинда бо суръати барқ ҳаракат мекунад, суръатеро ифода менамояд, ки бо он ин кор ниҳоятан ба сӯи анҷомёбӣ пеш хоҳад рафт. Ӯ, ки на хоб меравад ва на ба ғафлат меафтад, ва пайваста барои иҷрои нақшаҳои Худ амал мекунад, метавонад кори бузурги Худро бо ҳамоҳангии комил пеш барад. Он чизе ки ба зеҳнҳои маҳдуди дар печидагӣ ва душворӣ гирифторбуда печида ва мураккаб менамояд, дасти Худованд метавонад дар тартиби комил нигоҳ дорад. Ӯ метавонад роҳҳо ва василаҳое тадбир кунад, то мақсадҳои одамони шарирро барҳам занад, ва машваратҳои онҳоеро, ки бар зидди қавми Ӯ бадӣ меандешанд, ба сардаргумӣ хоҳад овард.»

> “Brethren, it is no time now for mourning and despair, no time to yield to doubt and unbelief. Christ is not now a Saviour in Joseph’s new tomb, closed with a great stone and sealed with the Roman seal; we have a risen Saviour. He is the King, the Lord of hosts; He sitteth between the cherubim; and amid the strife and tumult of nations He guards His people still. He who ruleth in the heavens is our Saviour. He measures every trial. He watches the furnace fire that must test every soul. When the strongholds of kings shall be overthrown, when the arrows of God’s wrath shall strike through the hearts of His enemies, His people will be safe in His hands.” Testimonies, volume 5, 752–754.

> «Эй бародарон, ҳоло вақти мотам ва ноумедӣ нест, вақти таслим шудан ба шакку беимонӣ нест. Масеҳ ҳоло Наҷотдиҳандае нест, ки дар қабри нави Юсуф бошад, бо санги азиме баста ва бо мӯҳри Рум муҳр зада шуда бошад; мо Наҷотдиҳандаи эҳёшуда дорем. Ӯ Подшоҳ аст, Худованди лашкарҳост; Ӯ бар миёни каррубиён нишастааст; ва дар миёни низоъ ва ошӯби халқҳо Ӯ ҳанӯз ҳам қавми Худро муҳофизат мекунад. Он Ки дар осмонҳо ҳукмронӣ мекунад, Наҷотдиҳандаи мост. Ӯ ҳар озмоишро андоза мекунад. Ӯ оташи кӯраро, ки бояд ҳар ҷонро биозмояд, назорат мекунад. Вақте ки истеҳкомҳои подшоҳон сарнагун хоҳанд шуд, вақте ки тирҳои ғазаби Худо дилҳои душманони Ӯро шикофта хоҳанд гузашт, қавми Ӯ дар дасти Ӯ эмин хоҳанд буд». Шаҳодатҳо, ҷилди 5, 752–754.

Ezekiel represents the candidates to be among the one hundred and forty-four thousand, and line upon line his experience in the sanctuary aligns with Isaiah’s and John’s experience within the sanctuary. We are now in the temple test, the second of the three tests that seals the one hundred and forty-four thousand. That period is the purification accomplished by the Messenger of the Covenant in fulfillment of Malachi three. The purification process of three tests, is Malachi’s fiery “furnace” “that must test every soul.” When the third angel arrived on October 22, 1844 the Messenger of the Covenant suddenly came to His temple and led the wise virgins of that history into the Most Holy Place, in order to seal His faithful, but the virgins of that history rebelled, and by 1856 the Philadelphian Millerite movement had changed unto the Laodicean Millerite movement and in 1863 became the Laodicean Seventh-day Adventist church.

Ҳизқиёл намояндаи довталабонест, ки бояд аз ҷумлаи яксаду чиҳилу чор ҳазор бошанд, ва таҷрибаи ӯ дар муқаддасгоҳ, сатр бар сатр, бо таҷрибаи Ишаъё ва Юҳанно дар дохили муқаддасгоҳ мувофиқат мекунад. Мо ҳоло дар озмоиши маъбад қарор дорем, ки дувуми се озмоишест, ки яксаду чиҳилу чор ҳазорро мӯҳр мекунад. Он давра поксозиест, ки аз ҷониби Паёмбари Аҳд ба анҷом мерасад, дар иҷрои Малокии сеюм. Раванди поксозии иборат аз се озмоиш ҳамон «кӯраи» оташини Малокист, «ки бояд ҳар ҷонро имтиҳон кунад». Вақте ки фариштаи сеюм 22 октябри соли 1844 омад, Паёмбари Аҳд ногаҳон ба маъбади Худ омад ва бокирагони донои он таърихро ба Қудси Ақдос роҳнамоӣ кард, то мӯъминони вафодори Худро мӯҳр намояд; аммо бокирагони он таърих исён карданд, ва то соли 1856 ҳаракати миллерии Филаделфия ба ҳаракати миллерии Лоудикия табдил ёфт ва дар соли 1863 ба калисои Адвентистони рӯзи ҳафтуми Лоудикия табдил гардид.

The third angel who arrived suddenly on October 22, 1844 withdrew his presence in 1863, and then returned on September 11, 2001. Twenty-five years later the temple test that was typified by October 22, 1844 is now being repeated. Twenty-five is symbolically a prophetic tithe of two hundred and fifty, and two hundred and fifty is a symbol of the history represented in verses eleven to fifteen of Daniel eleven. Two hundred and fifty, and twenty-five is a wheel within the sanctuary vision of Ezekiel. Twenty-five is a symbol of the separation of the wise and the wicked in fulfillment of the three-step testing process that is represented in the work of purification that is accomplished by the Messenger of the Covenant.

Фариштаи сеюм, ки 22 октябри соли 1844 ногаҳон расида буд, дар соли 1863 ҳузури худро бозпас гирифт ва сипас 11 сентябри соли 2001 бозгашт. Бисту панҷ сол баъд, имтиҳони маъбад, ки тавассути 22 октябри соли 1844 пешнамоиш ёфта буд, акнун такрор мешавад. Бисту панҷ ба таври рамзӣ ушри набувватии дусаду панҷоҳ аст, ва дусаду панҷоҳ рамзи таърихест, ки дар оятҳои ёздаҳ то понздаҳи Дониёл ёздаҳ тасвир шудааст. Дусаду панҷоҳ ва бисту панҷ чархе дар дохили рӯъёи муқаддасгоҳи Ҳизқиёл мебошанд. Бисту панҷ рамзи ҷудо шудани хирадмандон ва шарирон аст, дар иҷрои раванди сеқадамии имтиҳон, ки дар кори поксозие ифода ёфтааст, ки онро Паёмбари Аҳд ба анҷом мерасонад.

Matthew twenty-five contains three parables, and each parable identifies the separation of the wise and wicked in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The hope of God’s people represented in the chapter is that they might be a wise virgin in possession of the oil of the message of the midnight cry. Their hope is that they are judged a faithful servant in their stewardship of employing the special talents that were given them to manage in their personal probationary period. Their hope is that they are judged as a sheep of God’s pasture, seated upon His right side, and not a goat on his left. Twenty-five is a symbol of the separation of the wise and wicked in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. Twenty-five is one of Ezekiel’s wheels.

Матто бисту панҷ се масалро дар бар мегирад, ва ҳар як масал ҷудо шудани хирадмандон ва шариронро дар вақти мӯҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор муайян мекунад. Умеди қавми Худо, ки дар ин боб тасвир ёфтааст, ин аст, ки онҳо бокираи хирадманде бошанд, ки равғани паёми нидои нисфи шабро дар ихтиёр дорад. Умеди онҳо ин аст, ки дар идоракунии худ, дар истифодаи истеъдодҳои махсусе, ки ба онҳо дода шуда буд, то дар давраи шахсии имтиҳони худ онҳоро ба кор баранд, ҳамчун ғуломи вафодор доварӣ карда шаванд. Умеди онҳо ин аст, ки ҳамчун гӯсфанде аз чарогоҳи Худо доварӣ карда шаванд, ки бар дасти рости Ӯ нишастааст, на ҳамчун бузе бар дасти чапи Ӯ. Бисту панҷ рамзи ҷудо шудани хирадмандон ва шарирон дар вақти мӯҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор аст. Бисту панҷ яке аз чархҳои Ҳизқиёл аст.

> In the five and twentieth year of our captivity, in the beginning of the year, in the tenth day of the month, in the fourteenth year after that the city was smitten, in the selfsame day the hand of the Lord was upon me, and brought me thither. Ezekiel 40:1.

> Дар соли бисту панҷуми асирии мо, дар ибтидои сол, дар рӯзи даҳуми моҳ, дар соли чордаҳум баъд аз он ки шаҳр зарба хӯрда буд, дар ҳамон рӯз дасти Худованд бар ман буд ва маро ба он ҷо бурд. Ҳизқиёл 40:1.

The twenty-fifth year of captivity is represented by October 22, which is represented by the closing of a dispensational door. On October 22, 1844 a door was opened and a door was closed as two classes were separated.

Соли бисту панҷуми асорат бо 22 октябр рамзгузорӣ шудааст, ки он бо баста шудани дари давравии илоҳӣ ифода меёбад. Дар 22 октябри соли 1844 даре кушода шуд ва даре баста шуд, зеро ду табақа аз ҳам ҷудо гардиданд.

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Revelation 3:7, 8.

> Ва ба фариштаи калисои Филаделфия бинавис: Инро Он ки муқаддас аст, Он ки ҳақ аст, Он ки калиди Довудро дорад, Он ки мекушояд ва ҳеҷ кас намебандад, ва мебандад ва ҳеҷ кас намекушояд, мегӯяд: Ман аъмоли туро медонам; инак, пеши ту дари кушодае ниҳодаам, ва ҳеҷ кас наметавонад онро бибандад; зеро ту қуввати андаке дорӣ, ва каломи Маро нигоҳ доштаӣ, ва исми Маро инкор накардаӣ. Ваҳй 3:7, 8.

Christ tells the angel of Philadelphia that He knows their work, that He has set before the church of Philadelphia, an open door. That door is opened by “the key of David,” the key that is placed upon Eliakim.

Масеҳ ба фариштаи Филаделфия мегӯяд, ки Ӯ корҳои онҳоро медонад ва пеши калисои Филаделфия дари кушодае ниҳодааст. Он дар ба воситаи «калиди Довуд», яъне он калиде, ки бар Элиёқим гузошта шудааст, кушода мегардад.

> And it shall come to pass in that day, that I will call my servant Eliakim the son of Hilkiah: And I will clothe him with thy robe, and strengthen him with thy girdle, and I will commit thy government into his hand: and he shall be a father to the inhabitants of Jerusalem, and to the house of Judah. And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open. Isaiah 22:20–22.

> Ва дар он рӯз воқеъ хоҳад шуд, ки бандаи Худ, Элёқим ибни Ҳилқиёро даъват хоҳам кард; ва ӯро бо ҷомаи ту хоҳам пӯшонид, ва бо камарбанди ту ӯро қувват хоҳам дод, ва ҳукмронии туро ба дасти ӯ хоҳам супурд; ва ӯ барои сокинони Ерусалим ва барои хонаи Яҳудо падар хоҳад буд. Ва калиди хонаи Довудро бар китфи ӯ хоҳам ниҳод; пас ӯ хоҳад кушод, ва ҳеҷ кас нахоҳад баст; ва ӯ хоҳад баст, ва ҳеҷ кас нахоҳад кушод. Ишаъё 22:20–22.

The day that Eliakim is called, he is separated from wicked Shebna.

Дар он рӯзе ки Элёқим даъват карда мешавад, ӯ аз Шабнои шарир ҷудо мегардад.

> Thus saith the Lord God of hosts, Go, get thee unto this treasurer, even unto Shebna, which is over the house, and say, What hast thou here? and whom hast thou here, that thou hast hewed thee out a sepulchre here, as he that heweth him out a sepulchre on high, and that graveth an habitation for himself in a rock? Behold, the Lord will carry thee away with a mighty captivity, and will surely cover thee. He will surely violently turn and toss thee like a ball into a large country: there shalt thou die, and there the chariots of thy glory shall be the shame of thy lord’s house. Isaiah 22:15–18.

> Ҳамин тавр мегӯяд Парвардигор Худои лашкарҳо: бирав, назди ин хазинадор, назди Шебно, ки бар хона таъйин шудааст, даро ва бигӯ: Ту дар ин ҷо чӣ дорӣ? ва дар ин ҷо киро дорӣ, ки барои худ дар ин ҷо мақбарае тарошидаӣ, монанди касе ки барои худ дар баландӣ мақбарае метарошад ва барои худ дар сахра манзиле меканад? Инак, Парвардигор туро бо асирии сахт дур хоҳад андохт, ва яқинан туро фаро хоҳад гирифт. Ӯ туро яқинан бо зӯр печонида, мисли тӯб ба замини паҳноваре хоҳад афканд; дар он ҷо хоҳӣ мурд, ва дар он ҷо аробаҳои ҷалоли ту нанги хонаи хоҷаи ту хоҳанд шуд. Ишаъё 22:15–18.

The separation of the wise and foolish virgins that fulfilled the illustration of Shebna and Eliakim was fulfilled on October 22, 1844, and also in the twenty-fifth year of captivity of Jehoiachin which was October 22, 573 BC. In Ezekiel chapter eight the wicked within Adventism, represented by Jerusalem, are represented by twenty-five men bowing to the sun. The destruction of Jerusalem represents the Sunday law, which is also the waymark which ends the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. That sealing time began on September 11, 2001, and Jesus is both the Alpha and Omega, so September 11, 2001 as the beginning of the sealing illustrates the end, at the Sunday law.

Ҷудо шудани бокирагони доно ва ҷоҳил, ки мисоли Шебно ва Элёқимро ба иҷро расонд, 22 октябри соли 1844 ба амал омад, ҳамчунин дар соли бисту панҷуми асирии Еҳӯёкин, ки 22 октябри соли 573 то милод буд. Дар боби ҳаштуми Ҳизқиёл, шарирон дар дохили адвентизм, ки бо Ерусалим ифода ёфтаанд, ба сурати бисту панҷ мард тасвир шудаанд, ки ба офтоб саҷда мекунанд. Вайроншавии Ерусалим қонуни якшанберо ифода мекунад, ки он ҳамчунин аломати роҳест, ки замони муҳргузории яксаду чилу чор ҳазорро ба поён мерасонад. Он замони муҳргузорӣ 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, ва Исо ҳам Алфа ва ҳам Омега аст; бинобар ин 11 сентябри соли 2001, ҳамчун оғози муҳргузорӣ, анҷомро низ, дар қонуни якшанбе, тасвир мекунад.

September 11, 2001 was typified by the Minneapolis meetings of 1888, for Sister White identifies that when the great buildings of New York came down at 9/11, Revelation 18:1–3 was fulfilled. At that time, as in 1888 she identified the angel of Revelation eighteen descended to lighten the earth with His glory. The rebellion of 1888 she aligned with the rebellion of Korah, Dathan and Abiram, who also had two hundred and fifty men of renown join in their apostasy. Two hundred and fifty rebels in the rebellion of Korah and his cohorts in the beginning history of ancient Israel typified the twenty-five men who were bowing to the sun at the ending of ancient Israel.

11-уми сентябри соли 2001 ба воситаи маҷлисҳои Миннеаполиси соли 1888 пешнамоиш ёфта буд, зеро хоҳар Уайт нишон медиҳад, ки вақте биноҳои бузурги Ню-Йорк дар 9/11 фурӯ рехтанд, Ваҳй 18:1–3 ба иҷро расид. Дар он вақт, ҳамон тавре ки дар соли 1888, ӯ муайян намуд, ки фариштаи Ваҳй боби ҳаждаҳум фуруд омад, то заминро бо ҷалоли Худ равшан созад. Ӯ исёни соли 1888-ро бо исёни Қӯраҳ, Дотон ва Абиром ҳамсон донист, ки дар осиёни онҳо низ дусаду панҷоҳ мардони номвар ба осиёни эшон ҳамроҳ шуданд. Дусаду панҷоҳ исёнгар дар исёни Қӯраҳ ва ҳамдастонаш дар таърихи ибтидоии Исроили қадим пешнамунаи бисту панҷ марде буданд, ки дар поёни таърихи Исроили қадим ба офтоб саҷда мекарданд.

Twenty-five leaders of Laodicean Adventism bowing at the Sunday law and two hundred and fifty at 9/11 sets forth the sealing time with the symbolism of twenty-five, (the symbol of the separation of the wise and wicked) to mark the beginning and ending of the sealing time. Whether it’s the two hundred and fifty rebels in the time of Moses, or the twenty-five men in Ezekiel chapter eight, or of Matthew chapter twenty-five’s three witnesses of the separation, or the twenty-fifth year of the captivity in Ezekiel forty; all the manifestations of the symbol of twenty-five, align with the three two hundred- and fifty-year periods that reached their conclusion in 207 BC, 313 and 2026 respectively.

Бисту панҷ роҳбари Адвентизми Лоадикия, ки дар назди қонуни якшанбе саҷда мекунанд, ва дусаду панҷоҳ нафар назди 9/11, замони мӯҳргузориро бо рамзи бисту панҷ баён мекунад, (рамзи ҷудо шудани хирадмандон ва шарирон) то оғози замони мӯҳргузорӣ ва анҷоми онро нишон диҳад. Хоҳ он дусаду панҷоҳ исёнгар дар айёми Мӯсо бошад, хоҳ бисту панҷ мард дар боби ҳаштуми Ҳизқиёл, ё се шоҳиди ҷудоӣ дар боби бисту панҷуми Матто, ё соли бисту панҷуми асирӣ дар Ҳизқиёл чиҳил; ҳамаи зуҳуроти рамзи бисту панҷ бо се давраи дусаду панҷоҳсола, ки мутаносибан дар соли 207 то м., 313 ва 2026 ба анҷоми худ расиданд, мувофиқ меоянд.

Twenty-five is an axle, so to speak, of twenty-five that brings all the lines of twenty-five into perfection. It becomes one of the prophetic keys of the kingdom given to Peter to bring clarity into the hidden history of verse forty. It has been repeatedly established on more than three witnesses that verses ten to fifteen of Daniel eleven represent a line that covers the history from 1989 unto the Sunday law, which is the hidden history of verse forty. The lion of the tribe of Judah is now unsealing the wheels of Ezekiel as He opens the hidden history that will finalize the message of the Midnight Cry of the latter days.

Бисту панҷ, ба гуфтане, меҳвари бисту панҷ аст, ки ҳамаи хатҳои бисту панҷро ба камол мерасонад. Он ба яке аз калидҳои нубувватии подшоҳӣ, ки ба Петрус дода шудаанд, мубаддал мегардад, то ба таърихи пинҳонии ояти чил равшанӣ оварад. Борҳо бар пояи беш аз се шоҳид собит шудааст, ки оятҳои даҳ то понздаҳи Дониёл ёздаҳ хаттеро намояндагӣ мекунанд, ки таърихро аз соли 1989 то қонуни якшанбе, ки ҳамон таърихи пинҳонии ояти чил аст, фаро мегирад. Шери қабилаи Яҳудо ҳоло чархҳои Ҳизқиёлро муҳркушоӣ мекунад, зеро Ӯ таърихи пинҳонро мекушояд, ки паёми Фарёди Нимаи Шаби айёми охирро ба анҷом хоҳад расонд.

In the following articles we will continue to identify Ezekiel’s wheels that represent the complex interplay of men in the latter days. Ezekiel chapter one at the beginning of this article and the accompanying passage from Testimonies volume five set forth will be our continued point of reference as we proceed in the articles. When the wheels are set forth in their proper place, and with their proper intersections with the other wheels of prophetic history we will demonstrate that the three hundred and ninety-one years and fifteen days that empowered the first angel on August 11, 1840 is also represented by Ezekiel as three hundred and ninety years, connected with the one and a half years of the siege of Jerusalem; and that the arrival of this prophetic light identifies the lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand.

Дар мақолаҳои зер мо муайян кардани чархҳои Ҳизқиёлро, ки ҳамкории мураккаби одамонро дар айёми охир ифода мекунанд, идома хоҳем дод. Боби якуми Ҳизқиёл, ки дар оғози ин мақола оварда шудааст, ва порчаи ҳамроҳ аз «Testimonies», ҷилди панҷум, ки пешниҳод гардидааст, ҳангоми идома додани ин мақолаҳо нуқтаи муроҷиати доимии мо хоҳанд буд. Вақте ки чархҳо дар ҷойгоҳи дурусти худ, ва бо буришҳои дурусти худ бо чархҳои дигари таърихи нубувватӣ баён карда шаванд, мо нишон хоҳем дод, ки сесаду наваду як солу понздаҳ рӯзе, ки фариштаи аввалро дар 11 августи 1840 қувват бахшид, аз ҷониби Ҳизқиёл низ ҳамчун сесаду навад сол, ки ба якуним соли муҳосираи Ерусалим пайваст аст, тасвир шудааст; ва ин ки расидани ин нури нубувватӣ барафрохта шудани парчами яксаду чилу чаҳор ҳазорро муайян мекунад.

July 27, 1299 unto 1337 represents thirty-eight years at the beginning of the one hundred and fifty years (five months) of Revelation nine, verse ten. That one hundred and fifty years connects with the three hundred and ninety-one years and fifteen days of verse fifteen. Thus, the beginning of the two periods, make up one line of prophecy which concluded in the fulfillment of the 1838 and 1840 prediction of Josiah Litch and marked the rising up and empowerment of the Millerite movement. That history at the beginning of Adventism, marks the rising up of the one hundred and forty-four thousand as an ensign in advance of the Sunday law. Thus, Ezekiel’s three hundred and ninety years, and one point five years (1.5) of Jerusalem’s siege marks the end of the line of prophecy that began in 1299.

Аз 27 июли соли 1299 то 1337 сию ҳашт солро дар оғози яксаду панҷоҳ сол (панҷ моҳ)-и Ваҳй 9:10 ифода мекунад. Он яксаду панҷоҳ сол бо сесаду наваду як солу понздаҳ рӯзи ояти понздаҳ пайваст мешавад. Пас, оғози ин ду давра як хатти нубувватро ташкил медиҳад, ки дар иҷрои пешгӯии солҳои 1838 ва 1840-и Ҷосайя Литч ба анҷом расид ва бархостан ва қудрат ёфтани ҳаракати Миллериро нишон дод. Он таърих дар оғози Адвентизм бархостани яксаду чиҳилу чаҳор ҳазорро ҳамчун парчаме пеш аз қонуни якшанбе нишон медиҳад. Бинобар ин, сесаду навади соли Ҳизқиёл ва якуним сол (1.5)-и муҳосираи Ерусалим анҷоми хатти нубувватеро нишон медиҳад, ки дар соли 1299 оғоз ёфта буд.

It would be worthwhile to consider the passage from Testimonies, volume five in advance of the next article.

Пеш аз мақолаи навбатӣ мулоҳиза намудани ин порча аз «Testimonies», ҷилди панҷум, судманд хоҳад буд.

Back to Articles