Article

# Китоби Дониёл — Рақами Панҷоҳу Панҷ

Кушодани гилеми нубувватӣ: Ваҳйи Ҷабраил ба Дониёл

Author

Jeff Pippenger

Published

January 19, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Ҷабраил назди Дониёл омад, баъд аз он ки ӯ ҳафтод соли асоратро аз нубуввати Ирмиё, ва қасам ва лаънати Мӯсо фаҳмида буд.

> Дар соли аввали подшоҳии ӯ, ман, Дониёл, аз рӯи китобҳо шумораи солҳоро фаҳмидам, ки дар бораи онҳо каломи Худованд ба Ирмиёи набӣ омада буд, ки Ӯ ҳафтод солро дар вайрониҳои Уршалим ба анҷом хоҳад расонд.... Оре, тамоми Исроил аз шариати Ту таҷовуз карданд, ҳатто дур шуданд, то ки ба овози Ту итоат накунанд; бинобар ин лаънат бар мо рехта шудааст, ва қасаме ки дар шариати Мусо, бандаи Худо, навишта шудааст, зеро ки мо бар зидди Ӯ гуноҳ кардаем. Ва Ӯ суханони Худро, ки бар зидди мо ва бар зидди доварони мо, ки моро доварӣ мекарданд, гуфта буд, устувор гардонд, ба он ки бар сари мо мусибати бузурге овард; зеро дар зери тамоми осмон он чи бар Уршалим омадааст, монанди он ба ҷо оварда нашудааст. Чунон ки дар шариати Мусо навишта шудааст, тамоми ин мусибат бар сари мо омадааст; вале мо пеши Худованд Худои худ дуо наовардем, то аз гуноҳҳои худ бозгардем ва ҳақиқати Туро дарк намоем. Бинобар ин Худованд бар ин мусибат бедор буд ва онро бар сари мо овард; зеро Худованд Худои мо дар ҳамаи аъмоле ки мекунад, одил аст; зеро мо ба овози Ӯ итоат накардем. Дониёл 9:2, 11–14.

Каломае, ки Дониёл истифода бурд ва ба «қасам» тарҷума шудааст, ҳамон каломест, ки Мусо дар Левитӣ бисту шаш истифода бурд ва ба «ҳафт бор» тарҷума шудааст. Хоҳар Уайт ба мо хабар медиҳад, ки дар боби нӯҳум Дониёл мекӯшид муносибати миёни давраи ҳафтодсолаи Ирмиё ва давраи ду ҳазору сесад солро дарк намояд. Дар боби ҳаштум ба Ҷабраил амр дода шуда буд, ки рӯъёи ду ҳазору сесад рӯзро ба Дониёл фаҳмонад, ва Ҷабраил ҳангоми бозгаштанаш дар боби нӯҳум кори худро ба анҷом мерасонад ва ба Дониёл хабар медиҳад, ки он ду рӯъёеро, ки мавзӯи бобҳои ҳафтум, ҳаштум ва низ нӯҳум будаанд, дар зеҳни худ аз ҳам ҷудо намояд. Он ду рӯъё мавзӯи «афзоиши дониш» мебошанд, ки дар соли 1798 муҳрашон кушода шуд.

Ҳафтод соли Ирмиё ва «лаънат»-и Мусо ҳар ду рамзҳои «ҳафт замон» мебошанд, чунон ки дар «қасами» Мусо тасвир ёфтааст, аммо Ҷабраил мехоҳад тақсимбандии давраи ду ҳазору сесадсоларо баён намояд. Онро танҳо ҳамон вақт дуруст метавон тақсим кард, ки муносибати рӯъё («chazon») дар бораи поймолшавӣ ва рӯъё («mareh») дар бораи зуҳур дуруст аз ҳам ҷудо карда шавад. Ҷабраил бо муайян кардани он оғоз намуд, ки барои яҳудиён як давраи озмоишии чорсаду навад сол дода шудааст. Он давра ҳамон давраи чорсаду навадсолаи исён буд, ки ҳафтод соли асоратро ба вуҷуд оварда буд.

Калимаи «муқаррар шудааст» дар ояти бисту чаҳорум ба даврае ишора мекунад, ки аз содир шудани фармони сеюм дар соли 457 то милод оғоз ёфта, то сангсор шудани Истефанус дар соли 34 пас аз милод идома меёбад; аммо калимаи «муқаррар шудааст» дар оятҳои бисту шаш ва бисту ҳафт қудратҳои вайронгару харобкунандаи бутпарастӣ ва папагариро муайян мекунад.

> Ва баъд аз шасту ду ҳафта Масеҳ нест карда хоҳад шуд, вале на барои худаш; ва қавми он сарваре ки хоҳад омад, шаҳр ва муқаддасгоҳро вайрон хоҳанд кард; ва анҷоми он бо тӯфон хоҳад буд, ва то охири ҷанг вайрониҳо муқаррар гардидаанд. Ва ӯ аҳдро бо бисьёрон барои як ҳафта устувор хоҳад гардонид; ва дар миёнаи ҳафта қурбонӣ ва ҳадияро боз хоҳад дошт, ва ба сабаби фарогирии зиштиҳо онро вайрон хоҳад кард, то ба анҷоми комил; ва он чи муқаррар шудааст, бар вайроншуда фурӯ хоҳад рехт. Дониёл 9:26, 27.

Ҷабраил ба Дониёл хабар медиҳад, ки «баъд аз он ки» «Масеҳ» «бурида шавад», «қавми он мире, ки хоҳад омад, шаҳр ва муқаддасгоҳро вайрон хоҳанд кард». Руми бутпараст «шаҳр ва муқаддасгоҳ»-ро дар муҳосирае, ки маҳз сею ним сол, аз соли 66 то 70 милодӣ, давом кард, вайрон намуд. Ҷабраил муайян месозад, ки «охири ҷанг» «бо тӯфон» хоҳад буд, ва он ҷанг аз «вайрониҳо» иборат хоҳад буд. Он ҷанге, ки бар зидди Ерусалим ва муқаддасгоҳ ба анҷом расид, ҳамон поймолшавие буд, ки ба василаи бутпарастӣ ва папизм анҷом ёфт. Қудрати бутпарасте, ки дар оғоз Ерусалимро вайрон мекард, Бобил буд, вале қудрати бутпарасте, ки онро баъд аз маслуб шудани Масеҳ вайрон кард, Руми бутпараст буд. Аммо ҷанг бар зидди муқаддасгоҳ ва лашкар ба василаи ду қудрати вайронгар анҷом ёфт, ва дуввумини он ду қудрати вайронгар дар Навиштаҳо папагӣ аст.

Папагарӣ он қудратест, ки ҳамчун «тозиёнаи обхез» муаррифӣ шудааст; он ҳамон қудратест дар ояти чиҳилуми Дониёл ёздаҳ, ки «туғён мекунад ва убур менамояд». Поймолшавии Ерусалим, ки бо Бобил оғоз ёфт ва бо он халқи оҳанине, ки, чунон ки Мусо дар Такрори Шариат тасвир кардааст, суханони торик мегуфт, идома ёфт, сипас аз ҷониби папагарӣ пайравӣ карда шуд. То поёни ин поймолшавӣ «вайрониҳо» «муайян шуда буданд». Дар ояти бисту ҳафтум, Масеҳ аҳдро бо бисёрон барои як ҳафта устувор мегардонад. Дар миёнаи он ҳафта, низоми қурбонии заминӣ қатъ мегардид, зеро Масеҳ хизмати коҳини аъзами Худро дар муқаддасгоҳи осмон оғоз кард. Ба сабаби нофармонии яҳудиён дар давраи имтиёзноке, ки барои онҳо ҷудо карда шуда буд, муқаддасгоҳ ва шаҳр мебоист боз хароб гардонда шаванд.

Оят мегӯяд: «ва ба сабаби густариши макрӯҳот вай онро вайрон хоҳад кард, ҳатто то анҷом; ва он чи муайян гардидааст, бар вайрона рехта хоҳад шуд». Вақте ки яҳудиён билохира пиёлаи муҳлати имтиҳонии худро то лабрез пур карданд, шаҳр ва муқаддасгоҳ бояд то анҷоми ҷанг вайрона мемонданд. Дар «анҷом»-и поймолшавӣ дар соли 1798, «муайян гардида буд», ки папагӣ зарбаи марговар хоҳад гирифт. Сипас шаҳр ва муқаддасгоҳ мебоист барқарор ва аз нав бино карда шаванд, чунон ки ба таври рамзӣ нишон дода шуд, вақте ки яҳудиён зери се фармон аз Бобили воқеӣ берун омаданд.

То анҷоми он ҷанг Ерусалим бояд зери поймолшавии қудрати папагӣ қарор мегирифт. Давраҳои нубувватие, ки давраҳои мутафовитро дар дохили дуву се сад сол ташкил медиҳанд, фақат он гоҳ дуруст фаҳмида мешаванд, ки муносибати рӯъёи поймолшавии ҳафтодсола бо рӯъёи барқароршавии муқаддасгоҳ ва лашкар дар робита фаҳмида шавад. Рад кардани рӯъёи парокандашавии лаънати Мӯсо, рад кардани рӯъёи гирдоварист. Рӯъёи ҳафтодсола рӯъёи парокандагист. Рӯъёи дуву се садсола рӯъёи гирдоварист. Рӯъёи ҳафтодсола рӯъёи «chazon»-и парокандагист, ва рӯъёи дуву се садсола рӯъёи «mareh»-и гирдоварист.

> Пас, он чиро Худо ба ҳам пайвастааст, инсон ҷудо насозад. Марқӯс 10:9.

Ин ду рӯъё ба таври набувватӣ бо ҳам пайваста шудаанд, ва рад кардани яке аз онҳо рад кардани ҳар дуи онҳост. Ин воқеият нишон медиҳад, ки сарфи назар аз он ки адвентизм иддао мекунад пешгӯии ду ҳазору сесад солро нигоҳ медорад, онҳо сутуни марказии адвентизмро рад кардаанд, ҳамон гуна яқин, ки «ҳафт замон»-ро дар соли 1863 рад карданд. Оё яҳудиён даъво намекарданд, ки шариати Худоро риоя мекунанд? Оё Исроили қадим даъво намекард, ки дар интизори Масеҳ аст? Агар ба Каломи Худо устувор набошад, иқрор ҳеҷ арзише надорад.

Пайравони Миллер дар ниҳоят 22 октябри соли 1844-ро ҳамчун анҷоми давраи ду ҳазору сесад рӯз муайян карданд, аммо фаҳмиши онҳо маҳдуд буд. Танҳо баъд аз ноумедии бузург нур дар бораи қудсгоҳи осмонӣ ва зуҳури Масеҳ дар Қудси қудсҳо дар он сана ошкор гардид. Танҳо баъд аз он сана онҳо паёми фариштаи сеюм ва шариати Худоро диданд.

Худованд қасд дошт нури нубувватиро, ки бо ду ҳазору сесад сол иртибот дошт, афзун гардонад; ва дар соли 1856 Ӯ дарро барои нури минбаъда боз кард, ва дар тӯли ҳафт соли баъдӣ адвентизм он дарро баст. Танҳо баъд аз 11 сентябри соли 2001 буд, ки Худованд толибони нубувватро боз ба мақолаҳои Ҳайрам Эдсон раҳнамоӣ кард, ва нури «ҳафт замон» бори дигар ба афзудан оғоз намуд.

Бо рад кардани дидани муносибати байни пешгӯии дуву се сад сола ва пешгӯии ду ҳазору панҷсаду бистсола, адвентизм 22 октябри соли 1844-ро ба таври маҳдуд ва нопурра дарк кард.

Пас аз он ки С. С. Сноу санаи маслубшавиро ба таври қатъӣ муайян кард, санаи 22 октябри соли 1844 маълум гардид.

> Пас бидон ва бифаҳм, ки аз вақти баромадани фармон барои барқарор кардан ва бино намудани Ерусалим то Масеҳи Сарвар ҳафт ҳафта ва шасту ду ҳафта хоҳад буд; кӯча аз нав бино хоҳад шуд, ва девор низ, ҳатто дар замонҳои пурошӯб. Ва баъд аз шасту ду ҳафта Масеҳ қатъ карда хоҳад шуд, вале на барои Худ; ва қавми он сарваре ки хоҳад омад, шаҳр ва муқаддасгоҳро вайрон хоҳанд кард; ва анҷоми он бо сел хоҳад буд, ва то охири ҷанг харобиҳо муқаррар гардидаанд. Ва ӯ аҳдро бо бисёрон барои як ҳафта устувор хоҳад кард; ва дар миёнаи ҳафта ӯ қурбонӣ ва ҳадияро боз хоҳад дошт, ва бар боли зиштиҳо вай онро хароб хоҳад кард, ҳатто то ба анҷом, ва он чи муқаррар шудааст бар харобшуда рехта хоҳад шуд. Дониёл 9:25–27.

Миллериён санаи дурусти маслубшавиро дарёфтанд, ва сипас анҷоми давраи ду ҳазору сесад сол муайян карда шуд. «Масеҳ нест карда мешавад» дар «миёни ҳафта», ки дар он Масеҳ «аҳд»-ро тасдиқ кард, ба сабаби он ки яҳудиён пиёлаи муҳлати имтиҳонии худро то лабрез пур карданд, чунон ки бо «паҳншавии қабоҳатҳо» ифода ёфтааст, низ муайян карда шуд. Салиб он аломати таърихӣ гардид, ки барои шинохтани паёми Фарёди Нимашаб зарурӣ буд.

Бо вуҷуди нуре ки дар оятҳое ҷойгир буд, ки чунин зоҳиршавии пурқудрати қудрати Худоро ба вуҷуд оварданд, миллериён ҳеҷ гоҳ ба фаҳмиши он оятҳо, ки бо хоҳиши Дониёл барои дарк кардани робитаи миёни он ду рӯъё ифода ёфта буд, нарасиданд. Ҳафтае ки дар он Масеҳ аҳдро тасдиқ кард, ба ду давра ҷудо мешуд, ки онро баъдтар Хоҳар Уайт ҳамчун ифодакунандаи хизмати шахсии Масеҳ ба муддати сеюним сол ва пас аз он хизмати Ӯ, тавре ки ба воситаи шогирдон намояндагӣ мешуд, муайян намуд. Онҳо диданд, ки аломати таърихии салиб такягоҳе гардид барои муайян кардани санаи 22 октябри соли 1844, аммо надиданд, ки он ҳамчунин маркази ду давраи яксони сеюнимсола буд ва ба ин тартиб «ҳафт замон»-ро ифода мекард, ки Худо ба воситаи Мусо онро «моҷарои аҳди Худ» номида буд.

> Пас Ман низ бар хилофи шумо рафтор хоҳам кард, ва шуморо барои гуноҳҳоятон боз ҳафт баробар ҷазо хоҳам дод. Ва шамшереро бар шумо хоҳам овард, ки интиқоми аҳди Маро хоҳад гирифт; ва ҳангоме ки дар дохили шаҳрҳои худ гирд оед, ваборо миёни шумо хоҳам фиристод; ва шумо ба дасти душман таслим карда хоҳед шуд. Ибодат 26:24, 25.

Вақте ки Масеҳ аҳдро бо бисёре тасдиқ менамуд, он ҳамон аҳде буд, ки бар сари он Ӯ бо яҳудиёни саркаш низоъ дошт. «Низои аҳди Ӯ» дар соли 723 то милод оғоз ёфт, вақте ки ашшуриён салтанати шимолиро ба асирӣ бурданд, ва сипас дар тӯли як ҳазору дусаду шаст рӯзи нубувватӣ бутпарастӣ Исроили воқеиро поймол кард. Пас аз он поймолкунӣ боз як ҳазору дусаду шаст рӯзи нубувватӣ фаро расид, ки дар он папизм Исроили рӯҳониро поймол намуд.

Ҳафтаи нубувватие, ки дар он Масеҳ аҳдро тасдиқ намуд, ба иҷрои рӯъёи ду ҳазору сесад сол, ҳамчунин рӯъёи ду ҳазору панҷсаду бист солро низ ифода мекард. Миллериён аз нубуввати ду ҳазору сесад сол ба қадре дарк карданд, ки тавонистанд паёми Нидои Нимашабро дуруст эълон намоянд, аммо онҳо интихоб карданд, ки қисме аз нуреро, ки тафсири Ҷабраил дар боби нӯҳум барои расонидани он пешбинӣ шуда буд, рад кунанд.

Ҷабраил ба Дониёл дастур дода буд, ки ду рӯъёрo дуруст ҷудо намояд (дар зеҳн аз ҳам тафриқ кунад), ки бо «амр» ва «рӯъё» ифода ёфтаанд; ва дар иҷрои он машварат Хоҳар Уайт моро огоҳ месозад, ки маҳз ҳамин бори асосии Дониёл буд, ҳангоме ки ӯ мекӯшид муносибати ҳафтод ҳафта (рамзи «ҳафт замон») ва ду ҳазору сесад солро дарк намояд.

Рад кардани таълимоти «ҳафт замон» аз ҷониби адвентизм онҳоро дар мавқее қарор дод, ки натавонистанд дарк намоянд, ки давраи аввали чорсаду навад сол, ки аз ду ҳазору сесад сол ҷудо карда шуда буд, исёни аҳдро таҷассум менамуд, ки Мусо онро «низои аҳди Ӯ» меномад.

Ҳамчунин онҳоро аз дарк кардани он бозмедоштанд, ки маслубшавӣ дар миёни ҳафта на танҳо таърихро муайян мекард, балки худи маркази ҷанҷоли Масеҳро бо нофармонии Исроил дар нури хуни аҳд муайян месохт. Онҳо нисбат ба ин ҳақиқат кӯр буданд, ки хуне, ки барои бисёрон бар салиб рехта шуд ва аҳди Ӯро тасдиқ мекард, ҳамчунин аҳдеро, ки дар Левиён бисту панҷ ва бисту шаш баён шудааст, тасдиқ мекард.

Исроили бостонӣ бар дӯши худ аҳде гирифтанд, ки дар он аҳдро чунин муайян карданд: «ҳар он чи Худованд гуфтааст, ба ҷо хоҳем овард», дар ҳоле ки тамоман огоҳ набуданд, ки аҳде, ки Масеҳ пешниҳод мекард, талаб менамуд, ки қонуни Ӯ бар дил навишта шавад. Таърифи фарисигароёнаи онҳо аз шартҳои аҳд онҳоро аз дарк кардан ва пазируфтани аҳди ҳақиқӣ боздошт.

Исроили муосир хуни салибро дар миёни ҳафта бо чунин истилоҳот муайян кардааст, ки ҳамон кӯриро барои Исроили муосир ба вуҷуд меоварад, ки бар Исроили қадим ҳангоми рад кардани Масеҳ ва эълон кардани он ки ҷуз Қайсар подшоҳе надоранд, омада буд.

Исроили муосир аз он воқеият кӯр аст, ки таърихе, ки Ҷабраил барои Дониёл баён кард, на танҳо тасдиқи аҳдро дар бар мегирад, балки инчунин парокандагиеро низ, ки бар касоне меояд, ки он аҳдро рад мекунанд; зеро оятҳо нишон медиҳанд, ки Руми бутпараст (он мире, ки бояд биёяд) шаҳр ва муқаддасгоҳро вайрон хоҳад кард, ва то охири ҷанг (ки муқаддасгоҳ ва лашкарро поймол кард) «вайрониҳо», ба шакли ҷамъ, муқаррар гардида буданд.

Дар он таърихе ки Масеҳ хуни Худро рехт то аҳдро бо бисёре тасдиқ намояд, он ду қудрати вайронгар — Руми бутпараст ва Руми папавӣ — ба таври мушаххас муайян карда мешаванд. Хуне ки бар салиб рехта шуд, ҳамон аст ки Масеҳ онро ба муқаддасгоҳи осмонӣ меорад, ва он рамзи кори Ӯст, ки тавассути рӯъёи «mareh»-и ду ҳазору сесад сол тасвир шудааст. Он таърих бо таърихи рӯъёи «chazon»-и ду ҳазору панҷсаду бист сол дарҳам бофта шудааст, чунон ки тавассути он ду қудрати вайронгар ифода ёфтааст, ки муқаддасгоҳ ва лашкарро поймол мекарданд.

Ҳақиқатҳое, ки дар хоби Миллер ҳамчун ҷавоҳирот тасвир ёфта буданд, мисли офтоб дурахшон буданд, аммо нопурра буданд. Дар айёми охир, вақте ки Нидои Нимашаб ба ҳарфи аслиаш такрор мегардад, ҳамон ҷавоҳирот аз ҷониби «Марди хасуи хокрӯб» ба қуттии нави бузургтар андохта хоҳанд шуд, ва он гоҳ онҳо даҳ баробар дурахшонтар аз он чи дар ибтидо буданд, хоҳанд дурахшид. Онҳо ба санҷиши паёми ниҳоии Нидои Нимашаб табдил меёбанд. Он ҷавоҳирот махсусан аз ҷониби ду шоҳиде, ки Ҳабаққуқ дар бораи онҳо нубувват карда буд, ҳамчун лавҳаҳо муайян карда шуданд. Вақте ки ду лавҳаи нақшаҳои пешоҳангони солҳои 1843 ва 1850 бар якдигар «хат бар хат» гузошта мешаванд, ҷавоҳироти Миллер ба таври мушаххас муайян карда мешаванд, ва бо ин роҳ он ҷавоҳирот паёми Нидои Нимашаби ниҳоиро ифода мекунанд.

Аксари ҳақиқатҳое, ки бар он ду нақша ҷой доранд, нубувватҳоеро тасвир мекунанд, ки то соли 1844 иҷро шудаанд, монанди муайян кардани ҳайвоноти Дониёл 7 ва 8. Сурати Дониёл 2 низ нишон дода шудааст. Баҳс дар бораи он ки кадомаш — Рум ё Антиохус Эпифан — рӯъёро устувор месозад, дар он ҷо ҳаст. Ноумедии аввал ва вақти таъхири Ҳабаққуқ ва даҳ бокира низ дар он ҷо ҳаст. Омадани фариштаи сеюм низ дар он ҷост, ҳамчунин муқаддасгоҳи осмонӣ. «Ҳамешагӣ» ҳамчун рамзи бутпарастӣ низ дар он ҷост. Ва, албатта, се Войи Ислом низ дар он ҷо ҳастанд. Вақте ки онҳо бо ҳам оварда мешаванд, он нақшаҳо тасвире аз «афзоиши дониш»-ро пешкаш мекунанд, ки ҳангоми он Шери қабилаи Яҳудо як ҳақиқати нубувватиро аз мӯҳр мекушояд.

Ҳангоме ки баррасии худро оид ба рӯъёи дарёи Ӯлой ҳамчун рамзи дониши нубувватӣ, ки дар вақти поён, дар соли 1798, кушода гардид ва афзоиш ёфт, то ҷавоҳиротеро ташкил диҳад, ки дар қуттии нави бузургтари хоби Вилям Миллер ҷой гирифта буданд, ба анҷом мерасонем, мо ба ҳақоиқи миллеритӣ, ки дар таърихи худ нокомил монда буданд, боз хоҳем гашт. Баъзе аз онҳо ба сабаби вақти таърихие, ки миллеритҳо дар он мезистанд, дар ҳолати нокомил боқӣ монданд, ва баъзеи дигар ба сабаби нофармонии онҳое нокомил монда буданд, ки аз ҳамқадам шудан бо нури пешравандаи фариштаи сеюм сарпечӣ карданд.

Мо ин мавзӯъҳоро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

> «Онҳое ки Худо онҳоро бо паём фиристодааст, фақат инсонанд, аммо хусусияти паёме ки онҳо мебаранд, чӣ гуна аст? Оё шумо ҷуръат хоҳед кард, ки аз огоҳиҳо рӯй гардонед ё онҳоро саҳл шуморед, азбаски Худо бо шумо машварат накард, ки чӣ чиз бартар дониста мешуд? Худо мардонеро даъват мекунад, ки сухан хоҳанд гуфт, ки бо овози баланд нидо хоҳанд кард ва худро дареғ нахоҳанд дошт. Худо қосидони Худро бархезонд, то кори Ӯро барои ин замон ба анҷом расонанд. Баъзеҳо аз паёми адолати Масеҳ рӯй гардонда, ба танқиди он мардон ва нуқсонҳои онҳо пардохтаанд, зеро онҳо паёми ҳақиқатро бо тамоми латофат ва сайқале ки матлуб аст, баён намекунанд. Онҳо ғайрати аз ҳад зиёд доранд, аз ҳад зиёд ҷиддӣ ҳастанд, бо аз ҳад зиёд қатъият сухан мегӯянд, ва он паёме ки метавонист ба бисёр ҷонҳои хаставу мазлум шифо, ҳаёт ва тасаллӣ оварад, то андозае канор гузошта мешавад; зеро маҳз ба ҳамон андозае ки шахсони соҳибнуфуз дилҳои худро мебанданд ва иродаҳои худро дар муқобили он чи Худо гуфтааст бармехезонанд, ба ҳамон андоза хоҳанд кӯшид, ки шуоъи нурро аз касоне бигиранд, ки дер боз барои нур ва барои қуввати ҳаётбахш орзу карда ва дуо гуфтаанд. Масеҳ ҳамаи суханони сахт, мағрурона ва тамасхуромезеро, ки бар зидди хизматгорони Ӯ гуфта шудаанд, ҳамчун бар зидди Худи Худ сабт кардааст.»

> «Паёми фариштаи сеюм фаҳмида нахоҳад шуд, нуре ки заминро бо ҷалоли худ мунаввар хоҳад кард, аз ҷониби онҳое ки роҳ рафтан дар ҷалоли афзояндаи онро рад мекунанд, нури козиб хонда хоҳад шуд. Коре ки метавонист анҷом дода шавад, ба сабаби беимонии радкунандагони ҳақиқат анҷомноёфта боқӣ хоҳад монд. Аз шумо, ки ба нури ҳақиқат муқобилат мекунед, илтиҷо мекунем, ки аз роҳи қавми Худо канор равед. Бигзор нуре ки аз Осмон фиристода шудааст, бар онҳо бо шуоъҳои равшан ва устувор битобад. Худо шуморо, ки ин нур ба шумо расидааст, барои он гуна истифодае ки аз он мекунед, масъул медонад. Онҳое ки гӯш нахоҳанд дод, масъул дониста хоҳанд шуд; зеро ҳақиқат дар доираи дастрасии онҳо оварда шудааст, аммо онҳо фурсатҳо ва имтиёзҳои худро хор шумурданд. Паёмҳое, ки мӯҳрҳои тасдиқи илоҳиро доранд, ба қавми Худо фиристода шудаанд; ҷалол, шаҳомат ва адолати Масеҳ, ки пур аз некӯӣ ва ростист, пешниҳод гардидааст; пуррагии Илоҳият дар Исои Масеҳ дар миёни мо бо зебоӣ ва дилрабоӣ баён шудааст, то ҳамаи онҳоеро, ки дилҳояшон бо таассуб баста набуд, мафтун созад. Мо медонем, ки Худо дар миёни мо амал кардааст. Мо дидем, ки ҷонҳо аз гуноҳ ба сӯи адолат рӯй оварданд. Мо дидем, ки имон дар дилҳои тавбакоршудагон аз нав зинда гардид. Оё мо мисли махавиёне бошем, ки пок карда шуданду ба роҳи худ рафтанд, ва танҳо яке бозгашт, то Худоро ҷалол диҳад? Беҳтар он аст, ки аз некӯии Ӯ нақл кунем ва Худоро бо дил, бо қалам ва бо овоз ситоиш намоем». Review and Herald, May 27, 1890.

Back to Articles