Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number Five

Таърихи пинҳонии Ояти чил — Рақами панҷ

Refreshing the First Four Articles

Аз нав баррасӣ намудани чор мақолаи аввал

Author

Jeff Pippenger

Published

April 1, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

As we return to identify the hidden history of verse forty it seems prudent to first review the basics of the first four articles of this series. The first of four articles in this series presented a prophetic interpretation, portraying Christ as the Lion of the tribe of Judah (and Alpha and Omega) who unseals portions of Daniel chapter eleven at pivotal moments to direct the final reform movement of the 144,000. It identifies that the history of the first and second angels aligns with the history of the third angel’s message, thus identifying that in 1989, (126 years after the 1863 Adventist rebellion), the Lion unsealed Daniel 11:40–45. Those unsealed verses trace the papacy’s 1798 deadly wound, its healing through a threefold union of a dragon, beast, and false prophet leading on to Armageddon at “the glorious holy mountain” of verse forty-five. As the one hundred and forty-four thousand movement nears the soon coming Sunday law in the United States, the hidden history of verse 40 (spanning 1989 to that Sunday law) began to be unsealed in July, 2023.

Вақте ки мо бозмегардем, то таърихи ниҳони ояти чиҳилро муайян намоем, ба назар мерасад, ки нахуст асосҳои чор мақолаи аввали ин силсиларо бознигарӣ кардан оқилона бошад. Аввалин аз чор мақолаи ин силсила тафсири нубувватиро пешкаш намуд, ки Масеҳро ҳамчун Шери қабилаи Яҳудо (ва Алфа ва Омега) тасвир мекунад, ки дар лаҳзаҳои ҳалкунанда бахшҳое аз боби ёздаҳуми Дониёлро мекушояд, то ҳаракати ниҳоии ислоҳоти 144,000-ро роҳнамоӣ намояд. Он муайян месозад, ки таърихи фариштаи якум ва дуюм бо таърихи паёми фариштаи сеюм мувофиқат мекунад ва ба ин васила нишон медиҳад, ки дар соли 1989, (126 сол пас аз исёни адвентистии соли 1863), Шер Дониёл 11:40–45-ро кушод. Он оятҳои кушодашуда ҷароҳати марговари папаро дар соли 1798, шифо ёфтани онро тавассути иттиҳоди сегонаи аждаҳо, ҳайвон ва пайғамбари козиб пайгирӣ намуда, то Армагеддун дар «кӯҳи ҷалолманди муқаддас»-и ояти чиҳилу панҷум мебаранд. Ҳангоме ки ҳаракати яксаду чилу чаҳор ҳазор ба қонуни якшанбеи наздикшаванда дар Иёлоти Муттаҳида наздик мешавад, таърихи ниҳони ояти 40 (ки аз соли 1989 то он қонуни якшанбе фаро мегирад) аз моҳи июли соли 2023 ба кушода шудан оғоз намуд.

Drawing on Ellen White’s commentary that the portion of the unsealed book of Daniel which related to the last days produces an “increase of knowledge” that prepares a people to stand. “Oil” is identified as the Holy Spirit, divine messages and character in the ten virgin’s parable. The unsealing triggered the threefold testing process of Daniel 12:10, where many are “purified, made white, and tried.” The history represents several prophetic points when prophecy was unsealed beginning with 1989, September 11, 2001 and July, 2023. Those various unsealing’s represent a period from 1989 unto 9/11, the period of 9/11 unto the soon coming Sunday law, and the period of the tarrying time from July 18, 2020 unto December 31, 2023 when the Midnight Cry message is progressively unsealed unto the Sunday law.

Бо такя ба шарҳи Эллен Уайт, ки он қисми китоби мӯҳрногушодаи Дониёл, ки ба рӯзҳои охир иртибот дорад, «афзоиши дониш»-еро ба вуҷуд меоварад, ки қавмеро барои истодан омода месозад. «Равған» дар масали даҳ бокира ҳамчун Рӯҳи Муқаддас, паёмҳои илоҳӣ ва хислат муайян карда мешавад. Кушода шудани мӯҳр раванди сеҷонибаи озмоишии Дониёл 12:10-ро ба ҷараён овард, ки дар он бисёре «пок, сафед ва озмуда» мегарданд. Ин таърих чандин нуқтаи нубувватиро, ки дар онҳо нубувват аз мӯҳр кушода шуд, ифода мекунад, ки аз соли 1989, 11 сентябри 2001 ва июли 2023 оғоз меёбанд. Он кушода шудани мӯҳрҳои гуногун давраеро аз соли 1989 то 9/11, давраи аз 9/11 то қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда, ва давраи таъхир аз 18 июли 2020 то 31 декабри 2023 ифода мекунанд, ки дар он паёми Нидои Нисфишабӣ тадриҷан то қонуни якшанбе аз мӯҳр кушода мешавад.

The awakening of the candidates to be among the one hundred and forty-four thousand, represented by Ezekiel 37’s dry bones and Revelation eleven’s two witnesses who stand when filled with the Spirit is accomplished by the unsealing. If God’s people fail to awaken to this “precious light” showing perils like the papal power and Sunday law, heresies sift them (separating chaff from wheat). Earlier prophetic waymarks such as the 1888 Blair Bill and the Patriot Act are identified as prophetic warnings. The article identifies that all prior lines of prophetic history represented within Daniel chapter eleven repeats in verses 40-45. The article identifies that the image of the beast is formed first in the United States and then in the world as typified by 321 and the first Sunday law, followed by the global image of the beast typified by 538 as Michael stands up and probation closes.

Бедоршавии онҳое ки номзаданд дар миёни яксаду чилу чор ҳазор бошанд, ки онҳоро устухонҳои хушки Ҳизқиёл 37 ва ду шоҳиди Ваҳйи ёздаҳум намояндагӣ мекунанд, ки ҳангоме ки аз Рӯҳ пур мешаванд, бар пой меистанд, ба воситаи кушода шудани мӯҳр анҷом меёбад. Агар қавми Худо ба ин «нури гаронбаҳо», ки хатарҳоеро чун қудрати папагӣ ва қонуни якшанберо нишон медиҳад, бедор нашаванд, бидъатҳо онҳоро ғалбер мекунанд (коҳро аз гандум ҷудо месозанд). Нишонаҳои пешинаи роҳи нубувват, монанди Blair Bill-и соли 1888 ва Patriot Act, ҳамчун огоҳиҳои нубувватӣ муайян карда мешаванд. Мақола муайян мекунад, ки ҳамаи хатҳои пешинаи таърихи нубувватӣ, ки дар Дониёл боби ёздаҳум намояндагӣ шудаанд, дар оятҳои 40–45 такрор мешаванд. Мақола муайян мекунад, ки сурати ҳайвон аввал дар Иёлоти Муттаҳида ва сипас дар ҷаҳон ташаккул меёбад, чунон ки 321 ва қонуни аввали якшанбе онро намунасозӣ мекунанд; ва баъд аз он сурати ҷаҳонии ҳайвон, ки 538 онро намунасозӣ мекунад, падид меояд, ҳангоме ки Микоил бармехезад ва замони имтиҳон ба поён мерасад.

The second of the four articles continues the prophetic framework by identifying the Patriot Act of 2001 as the United States “speaking” in fulfillment of Revelation 13:11. The Patriot Act was the first of three constitutional repudiations that parallel the three waymarks at the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy; 1776 Declaration of Independence, 1789 Constitution, and 1798 Alien and Sedition Acts. 1888’s failed Blair Bill, a national Sunday-law attempt was withdrawn like unto Cestius’ siege in the year 66; both typifying 2001, when the Patriot Act initiated the image-of-the-beast testing period in the United States. The Patriot Act aligns with 1776, and replaced English “innocent until proven guilty” common law, with Roman “guilty until proven innocent” civil law. The middle waymark, represented by 1789—the Pelosi Trials beginning in January 2022—trampled procedural and substantive due process through political lawfare, false-flag operations, and agency corruption, openly denying fundamental rights. These three waymarks of speaking in the 2001 Patriot Act, 2022 Pelosi Trials, and the coming Sunday law progressively repudiate every principle of the U.S. Constitution.

Мақолаи дуюм аз чор мақола чаҳорчӯби нубувватиро идома дода, Санади Patriot-и соли 2001-ро ҳамчун «сухан гуфтани» Иёлоти Муттаҳида дар иҷрои Ваҳй 13:11 муайян мекунад. Санади Patriot нахустини се инкори конститутсионӣ буд, ки ба се аломати роҳ дар оғози подшоҳии шашуми нубуввати Китоби Муқаддас мувофиқат мекунанд: Эъломияи Истиқлолияти соли 1776, Конститутсияи соли 1789 ва Қонунҳои «Бегонагон ва Фитна»-и соли 1798. Лоиҳаи нокомшудаи Блэр дар соли 1888, ки кӯшише барои ҷорӣ кардани қонуни миллии якшанбе буд, монанди муҳосираи Сестиус дар соли 66 бозпас гирифта шуд; ҳар ду намунаи пешакии соли 2001 буданд, вақте ки Санади Patriot давраи озмоиши сурати ҳайвонро дар Иёлоти Муттаҳида оғоз кард. Санади Patriot бо соли 1776 мутобиқат дорад ва ҳуқуқи умумии англисии «бегуноҳ то замони исботи гуноҳ»-ро бо ҳуқуқи шаҳрвандии румии «гунаҳкор то замони исботи бегуноҳӣ» иваз намуд. Аломати миёнаи роҳ, ки бо соли 1789 ифода мешавад — муҳокимаҳои Pelosi, ки аз моҳи январи соли 2022 оғоз ёфтанд — тавассути таъқиби ҳуқуқӣ бо ангезаҳои сиёсӣ, амалиётҳои парчами дурӯғин ва фасоди идораҳо, мурофиаи қонунии расмӣ ва моҳиятиро поймол карда, ҳуқуқҳои бунёдиро ошкоро инкор намуд. Ин се аломати роҳи сухан гуфтан — дар Санади Patriot-и соли 2001, муҳокимаҳои Pelosi-и соли 2022 ва қонуни якшанбеи оянда — тадриҷан ҳар як принсипи Конститутсияи ИМА-ро инкор мекунанд.

Then Protestantism joins hands with popery and spiritualism in the threefold union, at which point the United States speaks as a dragon, fully forms the image of the beast, fills its cup of probation, and ceases as the sixth kingdom. National apostasy is then followed by national ruin. The speaking at the Sunday law is typified by the beginning and first Sunday law of Constantine in 321 and then the ending and last Sunday law is represented by 538.

Пас протестантизм бо папагарӣ ва спиритизм дар он иттиҳоди сегона даст ба даст мепайвандад; дар он вақт Иёлоти Муттаҳида чун аждаҳо сухан мегӯяд, сурати ҳайвонро ба таври комил ташаккул медиҳад, косаи имтиҳони худро пур месозад ва чун подшоҳии шашум аз вуҷуд бозмемонад. Пас аз он иртидоди миллӣ ба вайронии миллӣ меанҷомад. Ин сухан гуфтан дар қонуни рӯзи якшанбе ба воситаи оғоз ва нахустин қонуни рӯзи якшанбеи Константин дар соли 321 пешнамоён шудааст, ва сипас анҷом ва охирин қонуни рӯзи якшанбе бо соли 538 ифода гардидааст.

All of these events are hidden within the prophetic history of Daniel 11:40, which runs parallel to the Millerite and also Christ-to-cross lines. Revelation 12:15–16 portrays the Constitution as the “earth” that once swallowed the dragon’s flood of persecution, that ultimately speaks as the dragon at the soon coming Sunday law. Ellen White’s warning in Testimonies, volume 5 (pages 711 and 451, 452) that any religious legislation that concedes to the papacy, and that the Sunday law will reveal the dragon’s spirit; confirms the three steps of 1776, 1789, and 1798 are waymarks that typify the final three-step testing process that concludes at the final test and the testing process is what prepares God’s people to stand.

Ҳамаи ин воқеаҳо дар дохили таърихи нубувватии Дониёл 11:40 пинҳонанд, ки ба хатҳои Миллерӣ ва ҳамчунин ба хати Масеҳ-то-салиб мувозӣ ҷараён дорад. Ваҳй 12:15–16 Конститутсияро ҳамчун «замин» тасвир мекунад, ки замоне сели таъқиботи аждаҳоро фурӯ бурд, вале дар ниҳоят дар қонуни наздикояндаи якшанбе мисли аждаҳо сухан хоҳад гуфт. Ҳушдори Эллен Уайт дар Testimonies, volume 5 (pages 711 and 451, 452), ки ҳар гуна қонунгузории динӣ, ки ба папагӣ гузашт мекунад, ва ин ки қонуни якшанбе рӯҳи аждаҳоро ошкор хоҳад сохт, тасдиқ менамояд, ки се қадами солҳои 1776, 1789 ва 1798 аломатҳои роҳанд, ки раванди ниҳоии сеқадамии озмоишро, ки дар озмоиши охирин ба анҷом мерасад, намунавор месозанд; ва ҳамин раванди озмоиш аст, ки қавми Худоро барои истодан омода месозад.

The third article elaborates further on Ellen White’s warnings in Testimonies, volume 5, pages 451, 452, asserting that the soon coming Sunday law in the United States marks the decisive moment when the nation fully disconnects from righteousness, accomplishes the threefold union (Protestantism grasping Romanism and spiritualism). The United States then repudiates every constitutional principle as a Protestant and republican government, and propagates papal delusions. This is the signal that the limit of God’s forbearance has been reached, thus filling up the nation’s cup of iniquity, prompting the angel of mercy’s departure and initiating national ruin. Then the answer to the martyrs’ cry from the fifth seal of, “How long?” arrives as a second group of papal martyrs is made up. The dragon’s spirit is revealed when the “Sunday movement” speaks—serving as the modern “abomination of desolation” (spoken of by Daniel and referenced by Christ) as a sign to flee the cities before destruction. The Sunday law is the conclusion of the progressive repudiation of the Constitution that began in 2001 with the Patriot Act (typified by the 1888 Blair Bills, Cestius’s 66 AD siege, Christ’s baptism, August 11, 1840 and The Declaration of Independence).

Мақолаи сеюм огоҳсозиҳои Эллен Уайтро дар Testimonies, ҷилди 5, саҳифаҳои 451, 452 боз ҳам бештар шарҳ дода, таъкид менамояд, ки қонуни якшанбе, ки ба зудӣ дар Иёлоти Муттаҳида қабул хоҳад шуд, лаҳзаи ҳалкунандаеро нишон медиҳад, ки дар он миллат аз росткорӣ комилан ҷудо мегардад ва иттиҳоди сегона (протестантизм, ки ба католикияти румӣ ва спиритизм даст меёзад) ба анҷом мерасад. Пас аз он Иёлоти Муттаҳида ҳар як усули конститутсиониро ҳамчун ҳукумати протестантӣ ва ҷумҳуриявӣ рад мекунад ва фиребҳои папавиро паҳн месозад. Ин аломатест, ки ҳадди тоқати Худо фаро расидааст ва ҳамин тавр косаи шарорати ин миллат пур мегардад, ки боиси дур шудани фариштаи раҳмат ва оғози ҳалокати миллӣ мешавад. Он гоҳ ҷавоб ба нидои шаҳидони мӯҳри панҷум — «То ба кай?» — фаро мерасад, вақте ки гурӯҳи дуюми шаҳидони папавӣ комил мегардад. Рӯҳи аждаҳо он вақт ошкор мешавад, ки «ҳаракати якшанбе» сухан мегӯяд, ва он ҳамчун «зишти вайронӣ»-и муосир (ки Дониёл дар бораи он сухан гуфта, Масеҳ низ ба он ишора кардааст) хизмат мекунад, ҳамчун аломате барои гурехтан аз шаҳрҳо пеш аз ҳалокат. Қонуни якшанбе хулосаи радкунии тадриҷии Конститутсия мебошад, ки дар соли 2001 бо Санади Patriot оғоз ёфт (ки намунаи он Blair Bills-и соли 1888, муҳосираи Кестиюс дар соли 66 мелодӣ, таъмиди Масеҳ, 11 августи 1840 ва Эъломияи Истиқлолият мебошанд).

The period of the formation of the image of the beast in the United States includes a complicated dual line, involving parallel Republican (political) and Protestant (religious) “horns” that ultimately unite in church-state enforcement of Sunday laws. The relationship mirrors the papal beast’s woman-over-beast control and is fully manifested at the overturning of the Constitution’s core principle of the separation of church and state.

Давраи ташаккули сурати ҳайвон дар Иёлоти Муттаҳида як хати мураккаби дугонаро дар бар мегирад, ки шохҳои мувозии «ҷумҳурихоҳ» (сиёсӣ) ва «протестантӣ» (динӣ)-ро фаро гирифта, дар ниҳоят дар татбиқи қонунҳои якшанбе тавассути иттиҳоди калисо ва давлат ба ҳам мепайванданд. Ин муносибат назорати зани бар ҳайвони папиро инъикос менамояд ва ба таври комил ҳангоми барҳам хӯрдани принсипи бунёдии Конститутсия дар бораи ҷудоии калисо аз давлат зоҳир мегардад.

Internally, the image of the beast testing time tests character formation (Christ’s image versus Satan’s beast image) among all people, separating wise and foolish virgins, while externally identifying the latter days political struggles, alliances and broken treaties. The 2001 unto the Sunday law period initiates the sprinkling of the latter rain (beginning when the Revelation 18 angel descended on September 11, 2001, lightening the earth via the fall of New York’s great buildings). 9/11 begins the sifting of Laodicean Seventh-day Adventism through acceptance or rejection of the “little book” message that is to be eaten as in Revelation 10. The wheat and tares remain together until their separation at the Sunday law, when the one hundred and forty-four thousand are lifted up as the ensign and the arrival of the full outpouring of the latter rain during the worldwide image-of-the-beast formation, typified by 321 to 538. Then the gathering of the great multitude from Babylon commences until Michael stands up and probation closes. This aligns with judgment beginning first with God’s house from 9/11, then to the eleventh-hour workers post-Sunday law.

Ба таври ботинӣ, тасвири ҳайвон дар давраи озмоишии худ ташаккули хислатро (тасвири Масеҳ бар зидди тасвири ҳайвони Шайтон) дар миёни тамоми мардум меозмояд, бокираҳои доно ва нодонро аз ҳам ҷудо месозад; ва ба таври зоҳирӣ муборизаҳои сиёсӣ, иттиҳодҳо ва аҳдҳои шикастаи айёми охирро муайян мекунад. Давраи аз соли 2001 то қонуни якшанбе оғози пошидани борони охирро фаро мегирад (ки аз замоне оғоз шуд, ки фариштаи Ваҳй 18 дар 11 сентябри соли 2001 нузул кард ва заминро ба воситаи суқути биноҳои бузурги Ню-Йорк равшан сохт). 11/9 оғози ҷунбонидани адвентизми лаодикияии рӯзи ҳафтумист ба воситаи қабул ё рад кардани паёми «китобчаи хурд», ки бояд мувофиқи Ваҳй 10 хӯрда шавад. Гандум ва алафҳои бегона то вақти ҷудо шудани худ дар қонуни якшанбе якҷо мемонанд, вақте ки яксаду чилу чор ҳазор ҳамчун парчам барафрошта мешаванд ва рехтани комили борони охир дар ҷараёни ташаккули умумиҷаҳонии тасвири ҳайвон, ки бо солҳои 321 то 538 намуна шудааст, фаро мерасад. Сипас гирдоварии анбӯҳи бузург аз Бобил оғоз меёбад, то даме ки Микоил бархезад ва давраи имтиёз ба поён расад. Ин бо он мувофиқат дорад, ки доварӣ аввал аз хонаи Худо аз 11/9 оғоз мешавад, ва сипас пас аз қонуни якшанбе ба коргарони соати ёздаҳум мерасад.

The third article emphasizes that surviving the period when celestial glory and past persecutions are blended and repeated requires prior mastery of prophecy, via line-upon-line methodology of Isaiah 28. The methodology is exemplified by Daniel’s worthies, Christ’s disciples pre-Pentecost, and Shadrach, Meshach, and Abednego at the furnace who are typify as those who are prepared to stand securely on “It is written,” amid Satan’s marvelous workings and counterfeits.

Мақолаи сеюм таъкид мекунад, ки барои аз сар гузарондани даврае ки дар он ҷалоли осмонӣ ва таъқиботҳои гузашта ба ҳам омехта шуда, такрор мегарданд, пешакӣ азхудкунии комили нубувват, ба воситаи усули «сатр бар сатр»-и Ишаъё 28, зарур аст. Ин усул дар шахсони шоистаи Дониёл, дар шогирдони Масеҳ пеш аз Пантикост, ва дар Шадрак, Мешак, ва Абедниғӯ назди кӯраи оташ, ки ҳамчун намунаи касоне муаррифӣ мешаванд, ки омодаанд бар «Навишта шудааст» устуворона биистанд дар миёни аъмоли аҷоиб ва сохтакориҳои шайтон, намуна оварда шудааст.

The fourth article explains that the prophetic testing process of the formation of the image of the beast in the United States runs parallel to and is intertwined with the three constitutional waymarks (Patriot Act in 2001 as the initial “speaking,” Pelosi Trials in 2022 as the middle, and the Sunday law as the final). The testing process prepares the wise virgins (the 144,000) to endure the crowning trial of persecution that begins at the Sunday law, when national apostasy leads to ruin. Satan then unleashes marvelous counterfeits (claiming to be God with miracles), and celestial glory blends with repeated past persecutions, allowing God’s people to walk unmoved in the light proceeding from God’s throne. This preparation mirrors Christ’s strategy in John six (as commented on in The Desire of Ages, 394), where He permitted a severe test to weed out self-seeking followers early, strengthening the true disciples for their ultimate trial (Gethsemane, betrayal, crucifixion) by His presence. Similarly, the image-of-the-beast test—encompassing the internal character formation (Christ’s image vs. Satan’s beast image) and external church-state union overturning separation of church and state—sifts Laodicean Adventism. The test purifies the wise through acceptance of the unsealed message via the line-upon-line methodology of, Isaiah 28.

Мақолаи чорум мефаҳмонад, ки раванди имтиҳони пешгӯёнаи ташаккули сурати ҳайвон дар Иёлоти Муттаҳида ба таври ҳамзамон бо се аломати конститутсионӣ (Қонуни Patriot дар соли 2001 ҳамчун «сухан гуфтан»-и ибтидоӣ, мурофиаҳои Пелосӣ дар соли 2022 ҳамчун миёна, ва қонуни якшанбе ҳамчун ниҳоӣ) ҷараён меёбад ва бо онҳо ба ҳам печидааст. Раванди имтиҳон бокирагони хирадмандро (144,000) омода месозад, то озмоиши тоҷгузори таъқибро, ки аз қонуни якшанбе оғоз меёбад, таҳаммул намоянд, вақте ки иртидоди миллӣ ба ҳалокат меоварад. Сипас Шайтон қалбакиҳои аҷоибро ба кор меандозад (бо даъвои он ки Худост ва бо мӯъҷизаҳо), ва ҷалоли осмонӣ бо таъқибҳои такрорёбандаи гузашта дарҳам меомезад, то ба қавми Худо имкон диҳад, ки дар нуре, ки аз тахти Худо содир мешавад, беҷунбиш роҳ раванд. Ин омодасозӣ стратегияе, ки Масеҳ дар Юҳаннои шашум ба кор бурд (чунон ки дар The Desire of Ages, 394 шарҳ дода шудааст), инъикос мекунад, ки дар он Ӯ иҷозат дод, то озмоиши шадиде пайравони худҷӯйро барвақт ҷудо намояд ва шогирдони ҳақиқиро барои озмоиши ниҳоии онҳо (Ҷатсамонӣ, хиёнат, маслубшавӣ) ба воситаи ҳузури Худ қавӣ гардонад. Ба ҳамин монанд, озмоиши сурати ҳайвон — ки ҳам ташаккули дохилии хислатро дар бар мегирад (сурати Масеҳ дар муқобили сурати ҳайвонии Шайтон) ва ҳам иттиҳоди берунии калисо ва давлатро, ки ҷудоии калисо ва давлатро барҳам мезанад, — Адвентизми Лаодикиягиро аз ғалбер мегузаронад. Ин озмоиш хирадмандонро ба воситаи қабули паёми мӯҳрношуда бо усули сатр бар сатр, аз Ишаъё 28, пок месозад.

The unsealed light is the light of the seventh seal (Revelation 8:1–5), manifested as fire cast to earth in answer to the saints’ prayers, as typified by the tongues of fire at Pentecost’s outpouring. The unsealed light was also represented by the Millerite midnight cry (which prepared entry by faith into the Most Holy Place), and which will be fulfilled in the modern midnight cry unsealed in July 2023, within Daniel 11:40’s hidden history.

Нури кушодашуда нури мӯҳри ҳафтум аст (Ваҳй 8:1–5), ки ҳамчун оташе зоҳир мегардад, ки дар ҷавоб ба дуоҳои муқаддасон ба замин андохта мешавад, чунон ки ин ба воситаи забонҳои оташ дар рехташавии Пантикост намунавор пешакӣ нишон дода шуда буд. Нури кушодашуда ҳамчунин тавассути нидои нимашаби миллеритӣ намояндагӣ карда шуд (ки вурудро бо имон ба Қудси Ақдас омода сохт), ва он дар нидои нимашаби муосир, ки дар моҳи июли соли 2023 дар дохили таърихи пинҳони Дониёл 11:40 кушода шуд, ба иҷро хоҳад расид.

The message of the latter rain sprinkling since 9/11, along with the increase of knowledge on the papacy and the Sunday law, accompanied with the unsealing of the seven thunders, the hidden history of verse forty are all encompassed in the unsealing of the Revelation of Jesus Christ. The detailed prophetic illumination of the image-of-the-beast formation; including both the Republican and Protestant horns’ struggles, political parties, Laodicean Adventism, 144,000 emergence, Islam’s third woe, Russia, UN, papal power, and Hasmonaean parallels equips the wise to recognize and appropriate God’s leading without forgetting past guidance (Testimonies to Ministers, 31).

Паёми пошиши борони охир аз 11-уми сентябр (9/11) ба ин сӯ, ҳамроҳ бо афзоиши дониш дар бораи папагӣ ва қонуни якшанбе, ки бо бозкушоии ҳафт раъд ҳамроҳӣ мекунад, ва таърихи пинҳони ояти чил — ҳамаи инҳо дар бозкушоии Ваҳйи Исои Масеҳ фаро гирифта шудаанд. Рӯшноии муфассали нубувватӣ оид ба ташаккули сурати ҳайвони ваҳшӣ, ки муборизаҳои ҳар ду шох — ҷумҳурихоҳ ва протестант — ҳизбҳои сиёсӣ, адвентизми лодикиягӣ, зуҳури 144,000, войи сеюми Ислом, Русия, СММ, қудрати папагӣ ва ҳаммонандиҳои ҳасмӯнӣро дар бар мегирад, хирадмандонро муҷаҳҳаз месозад, то роҳнамоии Худоро бишносанд ва онро ба кор банданд, бе он ки ҳидояти гузаштаро фаромӯш кунанд (Testimonies to Ministers, 31).

By eating the “little book” (Revelation 10), internalizing the history in advance through Berean study, the one hundred and forty-four thousand gain discernment to stand securely on, “It is written,” amid Satan’s deceptions. Their preparation allows them to avoid drawing back to perdition (Hebrews 10:37–39; Habakkuk 2:4), and they are thereafter manifested as tried-and-tested overcomers who keep God’s commandments (especially the fourth) and the faith of Jesus. They are those who navigate the final crisis where the just live by faith, protected by angels, while the foolish (who reject the methodology and message) face strong delusion and are without hope. This aligns with Testimonies, volume 9’s chapter For the Coming of the King, (beginning at page 11) with its 9/11 symbolism, thus identifying the period of 9/11 to the Sunday law as the sealing time where the wise understand Daniel eleven’s completion and fear nothing except forgetting God’s leading in past sacred histories.

Бо хӯрдани «китобчаи хурд» (Ваҳй 10), бо роҳи тадқиқоти Бериянӣ таърихро пешакӣ дарунӣ гардонидан, он яксаду чиҳилу чор ҳазор нафар фаросат меёбанд, то дар миёни фиребҳои Шайтон бар пояи «Навишта шудааст» устуворона биистанд. Омодагии онҳо имкон медиҳад, ки аз ақибкашӣ ба ҳалокат канораҷӯӣ намоянд (Ибриён 10:37–39; Ҳабаққуқ 2:4), ва баъд аз он онҳо ҳамчун ғолибони озмудаву санҷидашуда зоҳир мегарданд, ки аҳкоми Худоро (бахусус аҳкоми чорумро) ва имони Исоро нигоҳ медоранд. Онҳо касоне ҳастанд, ки аз бӯҳрони ниҳоӣ мегузаранд, ҷое ки одилон бо имон зиндагӣ мекунанд ва аз ҷониби фариштагон муҳофизат мешаванд, дар ҳоле ки аблаҳон (онҳое ки усул ва паёмро рад мекунанд) ба гумроҳии сахт дучор мегарданд ва бе умед мемонанд. Ин бо боби «For the Coming of the King» дар ҷилди 9-и Testimonies (оғоз аз саҳифаи 11) бо рамзшиносии 9/11-и он мувофиқат мекунад ва бинобар ин давраи аз 9/11 то қонуни якшанберо ҳамчун вақти мӯҳргузорӣ муайян месозад, ки дар он хирадмандон анҷоми боби ёздаҳуми Дониёлро мефаҳманд ва аз ҳеҷ чиз наметарсанд, ҷуз аз он ки роҳнамоии Худоро дар таърихҳои муқаддаси гузашта фаромӯш кунанд.

The four articles collectively present a prophetic interpretation of Christ, as the Lion of the tribe of Judah, and the Alpha and the Omega who unseals portions of Daniel chapter eleven at key moments to guide the final reform movement of the one hundred and forty-four thousand. In 1989, 126 years after the 1863 Adventist “rebellion,” the Lion unsealed Daniel 11:40–45, revealing the papacy’s 1798 deadly wound healing at the threefold union (dragon, beast, and false prophet) of verse forty-one and leading to Armageddon, “the glorious holy mountain” where the papacy receives her final judgment in verse forty-five. The unsealing initiates the movement’s beginning, producing an “increase of knowledge” (Selected Messages, book 2) on “the papacy and Sunday law”, triggering the threefold testing of being “purified, made white, and tried” as represented in Daniel 12:10.

Чаҳор мақола дар маҷмӯъ тафсири нубувватии Масеҳро пешниҳод менамоянд, ҳамчун Шери сибти Яҳудо ва Алфа ва Омега, ки дар лаҳзаҳои ҳалкунанда қисматҳое аз боби ёздаҳуми Дониёлро мекушояд, то ҳаракати ниҳоии ислоҳоти яксаду чилу чор ҳазорро роҳнамоӣ намояд. Дар соли 1989, пас аз 126 сол аз “исёни” адвентистии соли 1863, Шер Дониёл 11:40–45-ро кушод ва шифо ёфтани захми марговари папаро дар соли 1798 дар иттиҳоди сегонаи ояти чилу як — (аждаҳо, ҳайвон ва набии козиб) — ошкор намуд ва ба сӯи Ҳармиҷиддун, “кӯҳи ҷалолманди муқаддас”, ки дар он ҷо папа дар ояти чилу панҷ доварии ниҳоии худро мегирад, раҳнамун сохт. Ин кушодашавӣ оғози ҳаракатро оғоз мекунад ва “афзоиши дониш”-ро (Selected Messages, book 2) дар бораи “папа ва қонуни якшанбе” ба вуҷуд меорад ва озмоиши сегонаи “пок гардонида шудан, сафед гардонида шудан ва санҷида шудан”-ро, чунон ки дар Дониёл 12:10 муаррифӣ шудааст, ба ҳаракат меорад.

We will continue these thoughts in the next article.

Мо ин андешаҳоро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

Back to Articles