Article

# Rome Establishes the Vision - Number Three

Рим рӯъёро барпо месозад — рақами сеюм

The United States and the Prophetic Vision: A Call to Deep Biblical Study and Understanding

Иёлоти Муттаҳида ва рӯъёи нубувватӣ: даъвате ба омӯзиш ва фаҳмиши амиқи Китоби Муқаддас

Author

Jeff Pippenger

Published

July 14, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the previous two articles addressing the private interpretation that claims that the United States has been typified by the “robbers of thy people” who “establish the vision” in Daniel chapter eleven verse fourteen, we cited a passage from the pen of Ellen White which stated, “The members of the church will individually be tested and proved.” That proving, testing, and sifting process which is represented as the Messenger of the Covenant in Malachi chapter three, cleansing the silver and gold is now under way. In Malachi chapter three, it identifies a purging.

Дар ду мақолаи пешина, ки ба шарҳи хусусие мепардохтанд, ки даъво мекунад Иёлоти Муттаҳида дар Дониёл боби ёздаҳ, ояти чордаҳ, бо «ғоратгарони қавми ту», ки «рӯъёро барпо мекунанд», намунавор нишон дода шудааст, мо иқтибосеро аз қалами Эллен Уайт овардем, ки чунин мегуфт: «Аъзои калисо ба таври инфиродӣ озмуда ва санҷида хоҳанд шуд». Он раванди исбот, озмоиш ва ҷудосозӣ, ки дар Малокӣ боби сеюм ҳамчун Пайкбари Аҳд тасвир шудааст, ки нуқра ва тиллоро пок месозад, ҳоло ҷараён дорад. Дар Малокӣ боби сеюм, поксозие муайян карда шудааст.

> And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:3, 4.

> Ва Ӯ ҳамчун гудозанда ва поккунандаи нуқра хоҳад нишаст; ва Ӯ писарони Левиро пок хоҳад кард, ва онҳоро мисли тилло ва нуқра тоза хоҳад намуд, то ки онҳо барои Худованд қурбоние дар адолат пешкаш намоянд. Он гоҳ қурбонии Яҳудо ва Ерусалим барои Худованд мақбул хоҳад буд, мисли рӯзҳои қадим ва мисли солҳои пешин. Малокӣ 3:3, 4.

Those who hold to the idea that the United States is the symbol which establishes the vision have been unable or unwilling to understand that the message that was unsealed in July of 2023 is what purges the candidates to be among the one hundred and forty-four thousand. In the synagogue at Capernaum the final purging of the one hundred and forty-four thousand was typified.

Онҳое ки бар ин ақида устуворанд, ки Иёлоти Муттаҳида ҳамон рамзест, ки рӯъёро барпо месозад, натавонистаанд ё нахостаанд дарк кунанд, ки паёме, ки дар моҳи июли соли 2023 муҳркушоӣ гардид, ҳамон чизест, ки довталабонро барои будан дар шумори яксаду чилу чаҳор ҳазор пок месозад. Дар канисаи Капернаҳум поксозии ниҳоии яксаду чилу чаҳор ҳазор ба таври рамзӣ пешнамоиш дода шуд.

> “Jesus told them plainly, ‘There are some of you that believe not;’ adding, ‘Therefore said I unto you, that no man can come unto Me, except it were given unto him of My Father.’ He wished them to understand that if they were not drawn to Him it was because their hearts were not open to the Holy Spirit. ‘The natural man receiveth not the things of the Spirit of God: for they are foolishness unto him: neither can he know them, because they are spiritually discerned.’ 1 Corinthians 2:14. It is by faith that the soul beholds the glory of Jesus. This glory is hidden, until, through the Holy Spirit, faith is kindled in the soul.

> «Исо ба онҳо ошкоро гуфт: “Баъзе аз шумо ҳастанд, ки имон намеоваранд;” ва афзуд: “Бинобар ин ба шумо гуфтам, ки ҳеҷ кас назди Ман омада наметавонад, магар он ки аз ҷониби Падари Ман ба вай дода шуда бошад.” Ӯ мехост, ки онҳо дарк кунанд, ки агар ба сӯи Ӯ ҷалб намешаванд, ин аз он сабаб аст, ки дилҳояшон ба Рӯҳулқудс кушода нест. “Одами табиӣ чизҳои Рӯҳи Худоро қабул намекунад; зеро онҳо барои вай ҷаҳолатанд; ва онҳоро шинохта ҳам наметавонад, чунки онҳо рӯҳонӣ дарк карда мешаванд.” 1 Қӯринтиён 2:14. Ҷон маҳз ба воситаи имон ҷалоли Исоро мебинад. Ин ҷалол ниҳон аст, то он даме ки ба воситаи Рӯҳулқудс имон дар ҷон афрӯхта гардад.»

> “By the public rebuke of their unbelief these disciples were still further alienated from Jesus. They were greatly displeased, and wishing to wound the Saviour and gratify the malice of the Pharisees, they turned their backs upon Him, and left Him with disdain. They had made their choice,—had taken the form without the spirit, the husk without the kernel. Their decision was never afterward reversed; for they walked no more with Jesus.

> «Бо мазаммати ошкори беимонии худ ин шогирдон аз Исо боз ҳам бештар бегона гардиданд. Онҳо бисёр норозӣ шуданд ва, хоста буданд Наҷотдиҳандаро ранҷонанд ва кинаи фарисиёнро қонеъ созанд, ба Ӯ пушт гардонда, бо таҳқир Ӯро тарк карданд. Онҳо интихоби худро карда буданд,—суратро бе рӯҳ, пӯстро бе мағз гирифта буданд. Қарори онҳо дигар ҳеҷ гоҳ баъдан баргардонида нашуд; зеро онҳо дигар бо Исо роҳ намегаштанд.»

> “‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

> «Ки бел дар дасти Ӯст, ва Ӯ хирмангоҳи Худро комилан пок хоҳад кард, ва гандуми Худро дар анбор ҷамъ хоҳад овард». Матто 3:12. Ин яке аз замонҳои поксозӣ буд. Ба воситаи каломи ростӣ, коҳ аз гандум ҷудо мешуд. Азбаски бисёре аз онҳо аз ҳад беҳудаву худсоф буданд, то мазамматро бипазиранд, ва дунёро аз ҳад дӯст медоштанд, то зиндагии фурӯтаниро қабул намоянд, онҳо аз Исо рӯй гардонданд. Бисёри дигар ҳанӯз ҳам ҳамин тавр мекунанд. Ҷонҳо имрӯз низ, ҳамон тавре ки он шогирдон дар куништгоҳи Кафарнаҳум озмуда шуданд, озмуда мешаванд. Вақте ки ростӣ ба дил мерасад, онҳо мебинанд, ки зиндагии онҳо бо иродаи Худо мутобиқат надорад. Онҳо зарурати тағйироти комилро дар худ мебинанд; аммо омода нестанд, ки кори худинкориро бардошта, ба он даст зананд. Бинобар ин, вақте ки гуноҳҳояшон ошкор мегардад, ба хашм меоянд. Онҳо ранҷида рафта мераванд, чунон ки шогирдон Исо را тарк карданд ва нолакунон гуфтанд: «Ин сухани сахт аст; кист, ки онро бишнавад?» «Орзуи асрҳо», 392.

By “words of truth” the gold and silver of Malachi’s illustration of the final temple cleansing of the one hundred and forty-four thousand was represented.

Тавассути «калимаҳои ростӣ» тилло ва нуқраи тасвири Малокӣ дар бораи поксозии ниҳоии маъбад аз миёни яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор ифода ёфта буд.

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap. Malachi 3:1, 2.

> Инак, Ман фиристодаи Худро мефиристам, ва ӯ роҳро пеши рӯи Ман омода хоҳад кард; ва Худованде ки шумо Толиби Ӯ ҳастед, ногаҳон ба маъбади Худ хоҳад омад, яъне Фиристодаи аҳд, ки шумо аз Ӯ шод мегардед: инак, Ӯ хоҳад омад, мегӯяд Парвардигори лашкарҳо. Аммо кист, ки рӯзи омадани Ӯро тоқат оварад? ва кист, ки ҳангоми зоҳир шудани Ӯ биистад? зеро Ӯ мисли оташи поккунанда ва мисли собуни шустагарон аст. Малокӣ 3:1, 2.

All the prophets, including Malachi are identifying the last days. In the first of these articles we cited, The 1888 Materials, page 403, where we are informed, “He who rests satisfied with his own present imperfect knowledge of the Scriptures, thinking this sufficient for his salvation, is resting in a fatal deception. There are many who are not thoroughly furnished with Scriptural arguments, that they may be able to discern error, and condemn all the tradition and superstition that has been palmed off as truth.” Those identified in the same passage “are not close Bible students,” who have “not studied to a purpose” the “passages of Scripture” where there exists “differences of opinion.” Those being addressed “do not read the Bible [in order] to appropriate the marrow and fatness to their own souls. They do not feel that it is the voice of God speaking to them. But, if we would understand the way of salvation, if we would see the beams of the Sun of righteousness,” they “must study the Scriptures for a purpose.”

Ҳамаи анбиё, аз ҷумла Малокӣ, рӯзҳои охирро муайян месозанд. Дар нахустини ин мақолаҳое, ки иқтибос овардем, яъне *The 1888 Materials*, саҳ. 403, ба мо гуфта мешавад: «Ҳар кӣ аз дониши нокомули ҳозираи худ дар бораи Навиштаҳо қонеъ шуда, онро барои наҷоти худ кофӣ мепиндорад, дар фиреби ҳалокатоваре ором гирифтааст. Бисёранд касоне, ки бо далелҳои Навиштаҷот ба таври комил мусаллаҳ нестанд, то тавонанд гумроҳиро ташхис диҳанд ва ҳар анъана ва хурофотеро, ки ҳамчун ҳақиқат ба онҳо талқин карда шудааст, маҳкум намоянд». Онҳое, ки дар ҳамон порча муайян шудаанд, «муҳаққиқони ҷиддии Китоби Муқаддас нестанд», ки «ояти Навиштаҳоро» дар он ҷо, ки «ихтилофи назарҳо» вуҷуд дорад, «бо ҳадафи муайян» наомӯхтаанд. Онҳое, ки мавриди хитоб қарор доранд, «Китоби Муқаддасро намехонанд [то] мағз ва фаровонии онро барои ҷонҳои худ азхуд намоянд. Онҳо эҳсос намекунанд, ки ин овози Худост, ки ба онҳо сухан мегӯяд. Аммо агар мо бихоҳем роҳи наҷотро бифаҳмем, агар бихоҳем шуоъҳои Офтоби адолатро бубинем», пас онҳо «бояд Навиштаҳоро бо ҳадафи муайян омӯзанд».

The first article identified that one of the pieces of their misguided prophetic model is the passage from The Great Controversy, which records, “Romanism in the Old World and apostate Protestantism in the New will pursue a similar course toward those who honor all the divine precepts.” The Great Controversy, 615. Their private interpretation claims this sentence is identifying “Romanism” as past history and “apostate Protestantism” as the modern world. After the grammatical evidence that the application they make on this sentence has been wrested from its correct meaning, they exhibited no public retraction of the false application. In fact they used the very passage to advertise their next zoom meeting. Yet we are informed that “We ought to impress upon all the necessity of inquiring diligently into divine truth, that they may know that they do know what is truth.” There was no effort to retract the false claim, which appears to be evidence that those promoting this false application are not “inquiring diligently” to “know what is truth.”

Мақолаи аввал нишон дод, ки яке аз ҷузъҳои намунаи нодурусти пешгӯии онҳо порчае аз «Муборизаи бузург» аст, ки чунин сабт мекунад: «Католикизми Рум дар Олами Қадим ва протестантизми муртад дар Олами Нав нисбат ба онҳое, ки ҳамаи аҳкоми илоҳиро эҳтиром мекунанд, роҳи монанде пеш хоҳанд гирифт». «Муборизаи бузург», 615. Тафсири хусусии онҳо иддао мекунад, ки ин ҷумла «католикизми Рум»-ро ҳамчун таърихи гузашта ва «протестантизми муртад»-ро ҳамчун ҷаҳони муосир муайян мекунад. Пас аз он ки далелҳои дастурии забонӣ нишон доданд, ки татбиқе, ки онҳо бар ин ҷумла мекунанд, аз маънии дурусти он таҳриф шудааст, онҳо ҳеҷ бозпасгирии оммавии ин татбиқи бардурӯғро нишон надоданд. Дар асл, онҳо ҳамон порчаро барои таблиғи ҷаласаи навбатии Zoom-и худ истифода бурданд. Бо вуҷуди ин, ба мо иттилоъ дода шудааст, ки «Мо бояд ба ҳама зарурати бо ҷидду ҷаҳд дар бораи ҳақиқати илоҳӣ тафтиш карданро таъкид намоем, то онҳо бидонанд, ки он чиро ҳақиқат аст, ҳақиқатан медонанд». Ҳеҷ кӯшише барои бозпас гирифтани ин иддаои бардурӯғ сурат нагирифт, ки ба назар мерасад далеле бошад бар он ки онҳое, ки ин татбиқи бардурӯғро тарғиб мекунанд, барои «донистани он чи ҳақиқат аст» бо «ҷидду ҷаҳд тафтиш» намекунанд.

From the beginning of this controversy, we have approached it as if it was more than simply a disagreement between truth and error over who the robbers of thy people represent, and I still hold that position. The articles on the book of Daniel had reached a point by number two hundred where the significance of verses thirteen to fifteen of Daniel eleven had been soundly set forth. The verses represent the history from 1989 unto the soon-coming Sunday law that exists in verse forty of Daniel eleven.

Аз ибтидои ин баҳс, мо ба он чунон наздик шудаем, ки гӯё он танҳо ихтилофе миёни ҳақиқат ва гумроҳӣ дар бораи он нест, ки «ғоратгарони қавми ту» киро ифода мекунанд, балки бештар аз ин аст; ва ман ҳанӯз ҳам бар ҳамин мавқеъ устуворам. Мақолаҳо дар бораи китоби Дониёл то шумораи дусадум ба ҷое расида буданд, ки аҳамияти оятҳои сездаҳ то понздаҳи Дониёл ёздаҳ ба таври устувор баён гардида буд. Ин оятҳо таърихро аз соли 1989 то қонуни наздикояндаи якшанбе, ки дар ояти чиҳилуми Дониёл ёздаҳ мавҷуд аст, ифода мекунанд.

We have been identifying that history as the hidden history of verse forty. We have also identified that when Sister Whites states “the book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days,” that the hidden history of Daniel chapter eleven verse forty is “that portion of the prophecy of Daniel.” Verses thirteen through fifteen represent the prophetic truth which is unsealed in the last days. Those three verses are therefore also represented as both the “Revelation of Jesus Christ” and the “Seven Thunders” in the book of Revelation that is unsealed just prior to the close of probation. When Sister White refers to that “portion of the book of Daniel,” the passage where the statement is located states:

Мо он таърихро ҳамчун таърихи пинҳонии ояти чил муайян карда будем. Ҳамчунин муайян кардаем, ки вақте Хоҳар Уайт мегӯяд: «китобе ки муҳр шуда буд, Ваҳй нест, балки он қисми нубуввати Дониёл аст, ки ба рӯзҳои охир марбут мебошад», таърихи пинҳонии Дониёл боби ёздаҳ ояти чил «он қисми нубуввати Дониёл» мебошад. Оятҳои сездаҳ то понздаҳ ҳақиқати нубувватиро намояндагӣ мекунанд, ки дар рӯзҳои охир муҳраш кушода мешавад. Бинобар ин, он се оят инчунин ҳамчун ҳам «Ваҳйи Исои Масеҳ» ва ҳам «Ҳафт Раъд» дар китоби Ваҳй муаррифӣ шудаанд, ки андаке пеш аз ба поён расидани муҳлати имтиёз муҳраш кушода мешавад. Вақте Хоҳар Уайт ба «он қисми китоби Дониёл» ишора мекунад, порчае ки ин баён дар он ҷойгир аст, чунин мегӯяд:

> “Let none think, because they cannot explain the meaning of every symbol in the Revelation, that it is useless for them to search this book in an effort to know the meaning of the truth it contains. The One who revealed these mysteries to John will give to the diligent searcher for truth a foretaste of heavenly things. Those whose hearts are open to the reception of truth will be enabled to understand its teachings, and will be granted the blessing promised to those who ‘hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein.’

> «Ҳеҷ кас гумон накунад, ки азбаски наметавонад маънои ҳар як рамзро дар Ваҳй шарҳ диҳад, барои ӯ ҷустуҷӯи ин китоб бо кӯшиши донистани маънои ҳақиқате, ки дар он мавҷуд аст, бефоида мебошад. Он Яке ки ин асрорро ба Юҳанно ошкор кард, ба ҷӯяндаи ҳақиқат, ки бо саъю кӯшиш онро меҷӯяд, пешчашидани чизҳои осмониро хоҳад дод. Онҳое ки дилҳояшон барои пазируфтани ҳақиқат кушода аст, қодир гардонида хоҳанд шуд, ки таълимоти онро дарк намоянд, ва баракате ба онҳо ато хоҳад шуд, ки ба онҳое ваъда шудааст, ки «суханони ин нубувватро мешунаванд ва он чиро, ки дар он навишта шудааст, нигоҳ медоранд».»

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 584, 585.

> «Дар Ваҳй ҳамаи китобҳои Китоби Муқаддас ба ҳам мерасанд ва анҷом меёбанд. Дар ин ҷо такмили китоби Дониёл аст. Яке пешгӯйӣ аст; дигаре ваҳй. Китобе, ки мӯҳр шуда буд, Ваҳй нест, балки он қисми пешгӯйии Дониёл аст, ки ба рӯзҳои охир тааллуқ дорад. Фаришта амр кард: “Аммо ту, эй Дониёл, суханонро пинҳон дор ва китобро то вақти интиҳо мӯҳр кун.” Дониёл 12:4». Аъмоли Ҳаввориён, 584, 585.

The word “complement” means to bring to perfection. The portion of the book of Daniel that relates to the last days, which is unsealed at the time of the end, is made perfect when combined, “line upon line” with the “Revelation of Jesus Christ,” and “the Seven Thunders.” Those three representations are the message which is unsealed, and therefore represents the “words of truth” that are employed to “purge” the one hundred and forty four thousand in the final temple cleansing of Malachi, as represented in verses thirteen to fifteen of Daniel eleven. The verse in the middle is the verse where the current controversy is represented, and as such represents the identical controversy that confronted the Millerites in their prophetic history.

Калимаи «complement» маънои ба камол расониданро дорад. Қисми китоби Дониёл, ки ба рӯзҳои охир тааллуқ дорад ва дар вақти анҷом муҳркушода мешавад, ҳангоме комил мегардад, ки «сатр бар сатр» бо «Ваҳйи Исои Масеҳ» ва «Ҳафт Раъд» якҷо карда шавад. Ин се намояндагӣ ҳамон паёми муҳркушодашуда мебошанд ва бинобар ин «суханони ростӣ»-ро ифода мекунанд, ки барои «поксозӣ»-и яксаду чилу чор ҳазор дар поксозии ниҳоии маъбад дар Малокӣ ба кор бурда мешаванд, чунон ки дар оятҳои сездаҳ то понздаҳи Дониёл ёздаҳ ифода ёфтааст. Ояти миёна ҳамон оятест, ки дар он баҳси ҷорӣ ифода шудааст, ва аз ин рӯ ҳамон айни баҳсеро ифода мекунад, ки дар таърихи нубувватии худ Миллериён бо он рӯ ба рӯ шуда буданд.

To claim the “robbers of thy people” in verse fourteen is the United States is a perfect parallel to the Protestants of Millerite history claiming that the robbers represented Antiochus Epiphanes. The controversy will purge the dross from the gold and silver, but the more important issue is that the controversy has been allowed to lead those represented by the Levites of Malachi chapter three to study more deeply than ever before God’s prophetic Word. The “dirt brush Man” of William Miller’s dream is now sweeping the counterfeit coins and jewels out of the room, in advance of His work in reassembling the genuine jewels into a perfect order which shines ten times brighter than the sun.

Иддао кардани он ки «роҳзанони қавми ту» дар ояти чордаҳум Иёлоти Муттаҳида мебошанд, мувозии комиле аст ба он ки протестантҳои таърихи миллерӣ иддао мекарданд, ки роҳзанон Антиох Эпифанесро ифода менамоянд. Ин баҳс ғашшро аз тилло ва нуқра пок хоҳад кард, аммо масъалаи муҳимтар он аст, ки ба воситаи ин баҳс ба онҳое, ки бо левизодагони боби сеюми Малокӣ ифода шудаанд, иҷозат дода шудааст, то Каломи нубувватии Худоро амиқтар аз ҳар вақти пештар омӯзанд. «Марди хасутозакун» аз рӯъёи Уилям Миллер ҳоло, пеш аз кори Ӯ дар аз нав гирд овардани ҷавоҳироти ҳақиқӣ ба низоми комиле, ки даҳ баробар равшантар аз офтоб медурахшад, тангаҳо ва ҷавоҳироти қалбакиро аз хона берун мерӯбад.

The controversy was allowed to take place to accomplish that very work, for we have been informed that, “God will arouse His people; if other means fail, heresies will come in among them, which will sift them, separating the chaff from the wheat. The Lord calls upon all who believe His word to awake out of sleep. Precious light has come, appropriate for this time. It is Bible truth, showing the perils that are right upon us. This light should lead us to a diligent study of the Scriptures and a most critical examination of the positions which we hold. God would have all the bearings and positions of truth thoroughly and perseveringly searched, with prayer and fasting. Believers are not to rest in suppositions and ill-defined ideas of what constitutes truth.”

Баҳсу ҷидол иҷоза дода шуд, то маҳз ҳамон кор ба анҷом расад, зеро ба мо хабар дода шудааст, ки: «Худо қавми Худро бедор хоҳад кард; агар василаҳои дигар ноком шаванд, бидъатҳо дар миёни онҳо ворид хоҳанд шуд, ки онҳоро ҷудо карда, коҳро аз гандум ҷудо хоҳанд сохт. Худованд ҳамаи онҳоеро, ки ба каломи Ӯ имон доранд, даъват мекунад, ки аз хоб бедор шаванд. Нури гаронбаҳо омадааст, ки барои ҳамин замон мувофиқ аст. Ин ҳақиқати Китоби Муқаддас аст, ки хатарҳоеро нишон медиҳад, ки айни ҳол бар сари мост. Ин нур бояд моро ба омӯзиши ҷиддии Навиштаҳо ва ба санҷиши бисёр дақиқи мавқеъҳое, ки мо нигоҳ медорем, раҳнамун созад. Худо мехоҳад, ки ҳамаи паҳлӯҳо ва мавқеъҳои ҳақиқат бо дуо ва рӯза комилан ва бо матонат таҳқиқ карда шаванд. Имоноварон набояд бар фарзияҳо ва тасаввуроти норавшани он чи ҳақиқатро ташкил медиҳад, ором гиранд.»

The “heresies” He allows and employs to arouse His sleeping saints are “old controversies.”

«Бидъатҳо»-е, ки Ӯ ба онҳо иҷозат медиҳад ва онҳоро ба кор мебарад, то муқаддасони хуфтаи Худро бедор созад, «баҳсҳои қадимӣ» мебошанд.

> “In history and prophecy the Word of God portrays the long continued conflict between truth and error. That conflict is yet in progress. Those things which have been, will be repeated. Old controversies will be revived, and new theories will be continually arising. But God’s people, who in their belief and fulfillment of prophecy have acted a part in the proclamation of the first, second, and third angels’ messages, know where they stand. They have an experience that is more precious than fine gold. They are to stand firm as a rock, holding the beginning of their confidence steadfast unto the end.” Selected Messages, book 2, 109.

> «Дар таърих ва нубувват, Каломи Худо низои тӯлонӣ ва давомдори миёни ростӣ ва гумроҳиро тасвир менамояд. Он низоъ ҳанӯз ҳам идома дорад. Он чизҳое ки пештар будаанд, боз такрор хоҳанд шуд. Баҳсҳои кӯҳна аз нав зинда хоҳанд гашт, ва назарияҳои нав пайваста ба миён хоҳанд омад. Аммо қавми Худо, ки дар эътиқоди худ ва дар иҷрошавии нубувват дар эълони паёмҳои фариштаи якум, дуюм ва сеюм нақш доштаанд, медонанд, ки дар куҷо истодаанд. Онҳо таҷрибае доранд, ки аз тиллои холис гаронбаҳотар аст. Онҳо бояд мисли санг устувор биистанд ва ибтидои эътимоди худро то ба охир матин нигоҳ доранд». Selected Messages, book 2, 109.

The controversy over the “robbers of thy people” is an old controversy from the Millerite history, which is the “beginning of their confidence” that they are told to hold “steadfast to the end.” The “beginning of” the one hundred and forty-four thousand’s “confidence” is the foundational truths which are represented upon the 1843 and 1850 pioneer charts.

Баҳс дар бораи «ғоратгарони қавми ту» баҳси кӯҳнаест аз таърихи миллерӣ, ки он «ибтидои эътимоди онҳо» мебошад, ки ба онҳо гуфта шудааст онро «то охир устувор нигоҳ доранд». «Ибтидои» «эътимоди» яксаду чилу чор ҳазор он ҳақиқатҳои бунёдист, ки дар харитаҳои пешқадамони солҳои 1843 ва 1850 тасвир ёфтаанд.

> “The enemy is seeking to divert the minds of our brethren and sisters from the work of preparing a people to stand in these last days. His sophistries are designed to lead minds away from the perils and duties of the hour. They estimate as nothing the light that Christ came from heaven to give John for his people. They teach that the scenes just before us are not of sufficient importance to receive special attention. They make of no effect the truth of heavenly origin, and rob the people of God of their past experience, giving them instead a false science.

> «Душман мекӯшад, ки фикру андешаи бародарону хоҳарони моро аз кори омода сохтани қавме, ки дар ин рӯзҳои охир устувор биистад, дур гардонад. Сафсатаҳои ӯ ба он тарҳрезӣ шудаанд, ки зеҳнҳоро аз хатарҳо ва вазифаҳои ин соат канор баранд. Онҳо он нуреро, ки Масеҳ аз осмон омад, то ба Юҳанно барои қавми Худ бидиҳад, ҳеҷ мешуморанд. Онҳо таълим медиҳанд, ки воқеаҳое, ки акнун пеши рӯйи мо ҳастанд, ба андозае муҳим нестанд, ки сазовори таваҷҷуҳи махсус бошанд. Онҳо ҳақиқатеро, ки асли осмонӣ дорад, беасар мегардонанд ва қавми Худоро аз таҷрибаи гузаштаи онҳо маҳрум сохта, ба ҷойи он ба онҳо илми козиб медиҳанд.

> “‘Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’

> «Ҳамин тавр Худованд мегӯяд: Дар роҳҳо биистед ва назар кунед, ва дар бораи роҳҳои қадим бипурсед, ки роҳи нек куҷост, ва дар он қадам занед».

> “Let none seek to tear away the foundations of our faith,—the foundations that were laid at the beginning of our work, by prayerful study of the Word and by revelation. Upon these foundations we have been building for the last fifty years. Men may suppose that they have found a new way, and that they can lay a stronger foundation than that which has been laid. But this is a great deception. Other foundation can no man lay than that which has been laid.

> «Ҳеҷ кас кӯшиш накунад, ки пояҳои имони моро канда дур созад,—он пояҳое, ки дар оғози кори мо, бо омӯзиши дуогӯёнаи Калом ва бо ваҳй, гузошта шуданд. Бар ин пояҳо мо дар тӯли панҷоҳ соли охир бино мекардем. Одамон метавонанд гумон кунанд, ки роҳи наве ёфтаанд ва метавонанд пояе мустаҳкамтар аз он чӣ аллакай гузошта шудааст, бино намоянд. Аммо ин фиреби бузург аст. Зеро ҳеҷ кас наметавонад пояи дигаре ғайр аз он чӣ гузошта шудааст, бинад.»

> “In the past many have undertaken the building of a new faith, the establishment of new principles. But how long did their building stand?—It soon fell; for it was not founded upon the Rock.

> «Дар гузашта бисёриҳо ба бунёд кардани имони нав, ба барқарор намудани усулҳои нав иқдом кардаанд. Аммо бинои онҳо то кай пойдор монд? — Он ба зудӣ фурӯ рехт, зеро бар Рок бунёд наёфта буд.

> “Did not the first disciples have to meet the sayings of men? Did they not have to listen to false theories, and then, having done all, to stand firm, saying, ‘Other foundation can no man lay than that is laid’?

> «Оё нахустин шогирдон намебоист бо суханони одамон рӯ ба рӯ шаванд? Оё намебоист онҳо ба назарияҳои дурӯғин гӯш диҳанд ва сипас, баъд аз он ки ҳама корро ба анҷом расонданд, устувор биистанд ва бигӯянд: “Зеро ҳеҷ кас наметавонад асосе дигаре гузорад ҷуз он чи гузошта шудааст”?»

> “So we are to hold the beginning of our confidence steadfast unto the end. Words of power have been sent by God and by Christ to this people, bringing them out from the world, point by point, into the clear light of present truth. With lips touched with holy fire, God’s servants have proclaimed the message. The divine utterance has set its seal to the genuineness of the truth proclaimed.” Review and Herald, March 3, 1904.

> «Пас мо бояд ибтидои эътимоди худро то охир устувор нигоҳ дорем. Суханони қудрат аз ҷониби Худо ва аз ҷониби Масеҳ ба ин халқ фиристода шудаанд, то онҳоро қадам ба қадам аз ҷаҳон берун оварда, ба нури равшани ҳақиқати ҳозира дароранд. Бо лабоне ки бо оташи муқаддас ламс шудаанд, хизматгорони Худо ин паёмро эълон кардаанд. Каломи илоҳӣ бо муҳри худ ҳаққонияти ҳақиқати эълоншударо тасдиқ намудааст». Review and Herald, March 3, 1904.

Jeremiah’s “old paths,” are the “foundations that were laid at the beginning of our work.” Those truths were founded “upon the Rock,” and in the Millerite history those foundational truths were the “present truth” message that was proclaimed in 1842, 1843 and 1844.

«Роҳҳои қадим»-и Ирмиё ҳамон «асосҳое» мебошанд, ки «дар оғози кори мо гузошта шуданд». Он ҳақоиқ «бар рӯи Санг» бино ёфта буданд, ва дар таърихи Миллерӣ он ҳақоиқи асосӣ ҳамон паёми «ҳақиқати ҳозира» буданд, ки дар солҳои 1842, 1843 ва 1844 эълон гардида буданд.

> “May God help you to receive the words that I have spoken. Let those who stand as God’s watchmen on the walls of Zion be men who can see the dangers before the people,—men who can distinguish between truth and error, righteousness and unrighteousness.

> «Бигзор Худо ба шумо ёрӣ диҳад, то суханонеро, ки ман гуфтаам, қабул намоед. Бигзор онҳое ки ҳамчун посбонони Худо бар деворҳои Сион меистанд, мардоне бошанд, ки пеш аз мардум хатарҳоро бубинанд, — мардоне, ки тавонанд миёни ростӣ ва гумроҳӣ, адолат ва беадолатӣ фарқ гузоранд.

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given. Brethren and sisters, God lives and reigns and works today. His hand is on the wheel, and in his providence he is turning the wheel in accordance with his own will. Let not men fasten themselves to documents, saying what they will do, and what they will not do. Let them fasten themselves to the Lord God of heaven. Then the light of heaven will shine into the soul-temple, and we shall see the salvation of God.” Review and Herald, April 14, 1903.

> «Огоҳӣ омадааст: Ҳеҷ чиз набояд иҷозат дода шавад, ки ворид гардад ва бунёди имонеро, ки мо бар он аз замоне ки паём дар солҳои 1842, 1843 ва 1844 омад, бино мекардем, халалдор созад. Ман дар ин паём будам, ва аз ҳамон вақт то имрӯз дар назди ҷаҳон истодаам, ба нуре ки Худо ба мо додааст, содиқ мондаам. Мо қасд надорем, ки пойҳои худро аз он минбаре бардорем, ки бар он гузошта шуданд, дар ҳоле ки рӯз ба рӯз бо дуои ҷиддӣ Худовандро меҷустем ва дар ҷустуҷӯи нур будем. Оё шумо гумон мекунед, ки ман метавонам нуре, ки Худо ба ман додааст, тарк намоям? Он бояд мисли Сангпораи абадҳо бошад. Аз замоне ки он ба ман дода шуд, ҳамеша маро роҳнамоӣ кардааст. Эй бародарон ва хоҳарон, Худо имрӯз зинда аст, ҳукмронӣ мекунад ва амал менамояд. Дасти Ӯ бар чарх аст, ва Ӯ дар инояти худ чархро мувофиқи иродаи Худ ба гардиш меорад. Бигзор одамон худро ба санадҳо набанданд, гӯё мегуфта бошанд, ки чӣ хоҳанд кард ва чӣ нахоҳанд кард. Бигзор худро ба Худованд Худои осмон бибанданд. Он гоҳ нури осмон ба маъбади ҷон хоҳад дурахшид, ва мо наҷоти Худоро хоҳем дид». Review and Herald, April 14, 1903.

The message that was proclaimed “in 1842, 1843, and 1844” is the message represented upon the 1843 pioneer chart. In May of 1842, three hundred 1843 charts were printed. Ellen White and the pioneers all gave testimony that the chart was a fulfillment of Habakkuk chapter two’s command to write the vision and make it plain upon tables. In that very history there were three hundred Millerite preachers, and SDA historians testify to the fact that they all employed the 1843 chart.

Паёме, ки «дар солҳои 1842, 1843 ва 1844» эълон карда шуд, ҳамон паёмест, ки дар ҷадвали пешоҳангони соли 1843 тасвир ёфтааст. Дар моҳи майи соли 1842, сесад ҷадвали соли 1843 чоп карда шуд. Эллен Уайт ва ҳамаи пешоҳангон шаҳодат доданд, ки он ҷадвал иҷрои амри боби дуюми Ҳабаққуқ буд, то рӯъё навишта шуда, бар лавҳаҳо равшан баён гардад. Дар ҳамон таърих сесад воизи Миллерӣ буданд, ва таърихнигорони SDA ба он ҳақиқат шаҳодат медиҳанд, ки ҳамаи онҳо аз ҷадвали соли 1843 истифода мебурданд.

What would possess a person to claim that the pioneer identification of Rome as the robbers of thy people, as represented upon the chart, is erroneous? What would possess someone to receive that claim? Yet, what possesses those of us that claim to accept the pioneer understanding that Rome is symbolized with the expression, “robbers of thy people,” and yet in reality not be able to defend that understanding for themselves?

Чӣ метавонад инсонееро водор созад, ки даъво намояд шинохти пешгузаштагон дар бораи Рум ҳамчун «ғоратгарони қавми ту», чунон ки дар ҷадвал нишон дода шудааст, нодуруст аст? Чӣ метавонад касеро водор созад, ки ин даъворо бипазирад? Аммо, чӣ моро, ки даъво дорем фаҳмиши пешгузаштагонро мепазирем, ки Рум бо ибораи «ғоратгарони қавми ту» рамзгузорӣ шудааст, фаро мегирад, вале дар амал худ натавонем он фаҳмишро барои худамон ҳимоят кунем?

In the first article we cited the following passage:

Дар мақолаи аввал мо порчаи зеринро иқтибос овардем:

> “Whatever may be man’s intellectual advancement, let him not for a moment think that there is no need of thorough and continuous searching of the Scriptures for greater light. As a people we are called individually to be students of prophecy. We must watch with earnestness that we may discern any ray of light which God shall present to us.” Testimonies, volume 5, 708.

> «Ҳар қадаре ки пешрафти зеҳнии инсон бошад, набояд ӯ ҳеҷ лаҳзае гумон кунад, ки барои дарёфти нури бештар ба таҳқиқи амиқ ва пайвастаи Навиштаҳо ниёзе нест. Мо ҳамчун халқ даъват ёфтаем, ки ҳар яки мо шахсан донишҷӯи нубувват бошем. Мо бояд бо ҷиддият бедор бошем, то ҳар шуълаи нуреро, ки Худо ба мо пешкаш хоҳад кард, тавонем дарк намоем». Testimonies, volume 5, 708.

I claim the “light which God” is now presenting “to us” is that we have not fully awakened to our responsibility to personally understand the first fifteen verses of Daniel eleven, and that we have not understood that verses thirteen to fifteen of that same chapter represents the truths that accomplish the final purging and sealing of the one hundred and forty-four thousand. If there were no heresies introduced in this very history it would provide evidence that we are wide awake. But this controversy proves otherwise.

Ман изҳор медорам, ки «нуре ки Худо» ҳоло «ба мо» пешкаш мекунад, ин аст, ки мо ҳанӯз ба масъулияти худ барои шахсан дарк намудани понздаҳ ояти аввали Дониёл боби ёздаҳ комилан бедор нашудаем, ва нафаҳмидаем, ки оятҳои сездаҳ то понздаҳи ҳамон боб ҳақиқатҳоеро намояндагӣ мекунанд, ки поксозӣ ва мӯҳргузории ниҳоии саду чилу чаҳор ҳазорро ба анҷом мерасонанд. Агар дар худи ҳамин таърих ҳеҷ гуна бидъатҳо ворид карда намешуданд, ин далел мебуд, ки мо комилан бедорем. Аммо ин ҷидол баръакси онро исбот мекунад.

> “The fact that there is no controversy or agitation among God’s people should not be regarded as conclusive evidence that they are holding fast to sound doctrine. There is reason to fear that they may not be clearly discriminating between truth and error. When no new questions are started by investigation of the Scriptures, when no difference of opinion arises which will set men to searching the Bible for themselves to make sure that they have the truth, there will be many now, as in ancient times, who will hold to tradition and worship they know not what. . ..

> Далели он ки дар миёни қавми Худо ҳеҷ баҳсу изтиробе вуҷуд надорад, набояд ҳамчун гувоҳи қатъӣ дониста шавад, ки онҳо ба таълимоти дуруст маҳкам часпидаанд. Асосе барои тарсидан ҳаст, ки мабодо онҳо миёни ҳақиқат ва гумроҳӣ ба таври равшан фарқ нагузоранд. Ҳангоме ки бо таҳқиқи Навиштаҳо ҳеҷ масъалаи наве ба миён оварда намешавад, ҳангоме ки ҳеҷ ихтилофи назаре падид намеояд, ки одамонро водор созад барои худ Китоби Муқаддасро ҷустуҷӯ кунанд, то мутмаин шаванд, ки онҳо ҳақиқатро доранд, бисёре аз мардум акнун низ, чунон ки дар замонҳои қадим, ба анъана пойбанд хоҳанд монд ва чизеро саҷда хоҳанд кард, ки намедонанд чист....

> “God will arouse His people; if other means fail, heresies will come in among them, which will sift them, separating the chaff from the wheat. The Lord calls upon all who believe His word to awake out of sleep. Precious light has come, appropriate for this time. It is Bible truth, showing the perils that are right upon us. This light should lead us to a diligent study of the Scriptures and a most critical examination of the positions which we hold. God would have all the bearings and positions of truth thoroughly and perseveringly searched, with prayer and fasting. Believers are not to rest in suppositions and ill-defined ideas of what constitutes truth. Their faith must be firmly founded upon the word of God so that when the testing time shall come and they are brought before councils to answer for their faith they may be able to give a reason for the hope that is in them, with meekness and fear.

> «Худо қавми Худро барангехта хоҳад кард; агар василаҳои дигар ноком шаванд, бидъатҳо миёни онҳо дохил хоҳанд шуд, ки онҳоро ғалбер хоҳанд кард ва коҳро аз гандум ҷудо хоҳанд сохт. Худованд ҳамаи онҳоеро, ки ба каломи Ӯ имон доранд, даъват мекунад, ки аз хоб бедор шаванд. Нури гаронбаҳое омадааст, ки барои ҳамин замон муносиб аст. Ин ҳақиқати Китоби Муқаддас аст, ки хатарҳоеро нишон медиҳад, ки ҳозир бар сари мо қарор доранд. Ин нур бояд моро ба омӯзиши ҷиддии Навиштаҳо ва ба санҷиши бисёр дақиқи мавқеъҳое, ки мо нигоҳ медорем, роҳнамоӣ кунад. Худо мехоҳад, ки ҳамаи ҷиҳатҳо ва мавқеъҳои ҳақиқат бо дуо ва рӯза ҳамаҷониба ва пайгирона таҳқиқ карда шаванд. Имоноварон набояд бар гумонҳо ва тасаввуроти норавшани он ки ҳақиқат аз чӣ иборат аст, ором гиранд. Имони онҳо бояд бар каломи Худо устуворона бунёд ёбад, то вақте ки замони озмоиш фаро расад ва онҳоро барои посух додан дар бораи имонашон назди шӯроҳо оваранд, тавонанд бо ҳалимӣ ва тарс барои умеде, ки дар онҳост, далел оваранд.»

> “Agitate, agitate, agitate. The subjects which we present to the world must be to us a living reality. It is important that in defending the doctrines which we consider fundamental articles of faith we should never allow ourselves to employ arguments that are not wholly sound.” Testimonies, volume 5, 708.

> «Талотум бикунед, талотум бикунед, талотум бикунед. Мавзуъоте, ки мо ба ҷаҳон пешкаш мекунем, бояд барои мо воқеияти зинда бошанд. Муҳим аст, ки ҳангоми дифоъ кардани таълимоте, ки мо онҳоро мақолоти асосии имон мешуморем, ҳеҷ гоҳ ба худ иҷозат надиҳем, ки далелҳоеро ба кор барем, ки комилан саҳеҳ нестанд». Testimonies, ҷилди 5, 708.

As we move forward in this consideration of the robbers of God’s people we will demonstrate that the argument upon verse fourteen of Daniel eleven between the Protestants and the Millerites is identical to the argument between the new and private interpretation that the United States, and not Rome, establishes the vision. The position that The Great Controversy uses the expression, “old world” to identify past history is a “supposition and ill-defined idea” and it is an illustration of an “argument that is not wholly sound.”

Вақте ки мо дар ин баррасии ғоратгарони қавми Худо пеш меравем, нишон хоҳем дод, ки баҳс бар сари ояти чордаҳуми Дониёл ёздаҳум миёни протестантҳо ва миллериён айнан ҳамон баҳсест, ки миёни тафсири нав ва хусусие вуҷуд дорад, ки бар он аст, ки Иёлоти Муттаҳида, на Рум, рӯъёро барқарор месозад. Мавқее, ки бар он аст, ки The Great Controversy ибораи «ҷаҳони қадим»-ро барои муайян кардани таърихи гузашта ба кор мебарад, як «гумон ва андешаи номуайян» аст ва намунае аз «баҳсе, ки комилан саҳеҳ нест», ба шумор меравад.

Those who have used the passage to uphold their supposition that the Millerites were incorrect in identifying Rome as the robbers of thy people, should fulfill their Christian obligation and publicly retract their claim, for it is unsustainable grammatically and historically. For those sitting on the side-lines of this controversy, you are responsible to rightly divide the word of truth, for you have been called to be an individual who is a student of prophecy, not a follower of a man’s idea.

Онҳое ки аз ин порча истифода бурдаанд, то гумони худро дар бораи он ки миллерчиён дар шинохтани Рум ҳамчун «ғоратгарони қавми ту» хато кардаанд, тақвият диҳанд, бояд ӯҳдадории масеҳии худро иҷро намуда, даъвои худро ошкоро бозпас гиранд, зеро он аз нигоҳи дастурӣ ва таърихӣ қобили дифоъ нест. Ва барои онҳое ки дар канори ин баҳс нишастаанд, шумо масъулед, ки каломи ростиро дуруст тақсим намоед, зеро шумо даъват шудаед, ки шахсан толиби нубувват бошед, на пайрави андешаи инсон.

Men wrest the Scriptures to their own destruction.

Одамон Навиштаҳоро ба сӯи ҳалокати худ таҳриф мекунанд.

> And account that the longsuffering of our Lord is salvation; even as our beloved brother Paul also according to the wisdom given unto him hath written unto you; As also in all his epistles, speaking in them of these things; in which are some things hard to be understood, which they that are unlearned and unstable wrest, as they do also the other scriptures, unto their own destruction. Ye therefore, beloved, seeing ye know these things before, beware lest ye also, being led away with the error of the wicked, fall from your own stedfastness. But grow in grace, and in the knowledge of our Lord and Saviour Jesus Christ. To him be glory both now and forever. Amen. 2 Peter 3:15–18.

> Ва пурсабрии Худованди моро наҷот шуморед, чунон ки бародари маҳбуби мо Павлус низ, мувофиқи ҳикмате ки ба ӯ дода шудааст, ба шумо навиштааст; ҳамчунин дар ҳамаи номаҳои худ, дар онҳо дар бораи ин чизҳо сухан ронда, ки дар онҳо баъзе чизҳо душворфаҳманд, ва нодонон ва ноустуворон онҳоро, чунон ки навиштаҳои дигари Муқаддасро низ, таҳриф мекунанд барои ҳалокати худ. Пас, эй маҳбубон, азбаски инро пешакӣ медонед, эҳтиёт кунед, мабодо шумо низ, бо гумроҳии шарирон бурда шуда, аз устувории худ фурӯ афтед. Аммо дар файз ва дар шинохти Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ афзоиш ёбед. Ӯро ҳам ҳоло ва ҳам то абад ҷалол бод. Омин. 2 Петрус 3:15–18.

Peter states that it is the “unlearned and unstable” who “wrest” the Scriptures “unto their own destruction.” In agreement with that fact is Sister White’s repeated warnings to us to study for ourselves. If we are not fulfilling our responsibility to be students of prophecy, we are determining our own destruction.

Петрус изҳор медорад, ки маҳз «ҷоҳилон ва ноустуворон» Навиштаҳоро «ба ҳалокати худ таҳриф мекунанд». Мувофиқи ҳамин воқеият, хоҳар Уайт борҳо моро ҳушдор медиҳад, ки худамон барои худ омӯзем. Агар мо масъулияти худро ҳамчун шогирдони нубувват иҷро накунем, мо ҳалокати худро худамон муайян месозем.

It is the robbers of thy people who establish the vision, and Solomon identifies that where there is no vision the people perish.

Маҳз роҳзанони қавми туянд, ки рӯъёро барқарор месозанд, ва Сулаймон муайян мекунад, ки дар ҷое ки рӯъё нест, қавм ҳалок мегардад.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> Дар ҷое ки рӯъё нест, мардум ҳалок мешаванд; вале касе ки шариатро нигоҳ медорад, хушо ҳоли ӯ. Масалҳо 29:18.

One of the definitions of “perish” is to be made naked. Where there is an incorrect understanding of the vision, it is based upon the fact that the symbol that establishes the vision is not understood, or incorrectly understood. To be among those who perish in Solomon’s warning is to secure the nakedness represented by the Laodiceans who are spewed out of the mouth of the Lord at the soon coming Sunday law. Why would we accept an idea that misrepresents the clear meaning of Sister White’s comments upon the old and new world, and that rejects the Millerite identification that it is Rome who establishes the vision, which was directly represented upon the 1843 chart, which represents the foundational truths of Adventism, and which is Christ, the Rock of Ages that is represented by all sacred illustration of the foundations?

Яке аз маъноҳои калимаи «нобуд шудан» ин аст, ки бараҳна гардонида шавад. Ҳар ҷо ки фаҳмиши нодурусти рӯъё вуҷуд дорад, он бар он асос ёфтааст, ки рамзе, ки рӯъёро барқарор месозад, фаҳмида нашудааст ё ба таври нодуруст фаҳмида шудааст. Дар миёни онҳое будан, ки дар ҳушдори Сулаймон нобуд мешаванд, яъне он бараҳнагие ро устувор кардан аст, ки аз ҷониби лӯдиқиягиён намояндагӣ мешавад, ки дар қонуни якшанбеи наздикоянда аз даҳони Худованд қай карда мешаванд. Чаро мо бояд ақидаеро бипазирем, ки маънои равшани суханони хоҳар Уайтро дар бораи ҷаҳони кӯҳна ва ҷаҳони нав таҳриф мекунад, ва муайянкунии миллериро рад менамояд, ки ин Рум аст, ки рӯъёро барқарор месозад, ва ин бевосита дар ҷадвали соли 1843 тасвир шуда буд, ҷадвале ки ҳақиқатҳои бунёдии адвентизмро намояндагӣ мекунад, ва ки худи Масеҳ, Сахраи Даврҳост, мебошад, ки тавассути ҳар тасвири муқаддаси бунёдҳо намояндагӣ шудааст?

> “But every building erected on other foundation than God’s word will fall. He who, like the Jews in Christ’s day, builds on the foundation of human ideas and opinions, of forms and ceremonies of man’s invention, or on any works that he can do independently of the grace of Christ, is erecting his structure of character upon the shifting sand. The fierce tempests of temptation will sweep away the sandy foundation and leave his house a wreck on the shores of time.

> «Аммо ҳар биное ки бар таҳкурсии дигаре ғайр аз каломи Худо бино карда шавад, фурӯ хоҳад рехт. Он касе ки, мисли яҳудиёни рӯзгори Масеҳ, бар таҳкурсии андешаҳо ва ақидаҳои башарӣ, бар расму ойинҳое ки ихтирои инсонанд, ё бар ҳар амале ки метавонад ҷудо аз файзи Масеҳ анҷом диҳад, бино мекунад, сохтори хислати худро бар реги равон қоим месозад. Тӯфонҳои шадиди васваса он таҳкурсии регинро рӯфта хоҳанд бурд ва хонаи ӯро дар соҳилҳои замон ба харобае табдил хоҳанд дод.»

> “‘“Therefore thus saith the Lord God, … Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: and the hail shall sweep away the refuge of lies, and the waters shall overflow the hiding place.’ Isaiah 28:16, 17.

> «Бинобар ин Худованд Худо чунин мегӯяд: … «Ва довариро ба хат, ва адолатро ба шоқул хоҳам ниҳод; ва жола паноҳгоҳи дурӯғро рӯфта хоҳад бурд, ва обҳо ҷои ниҳонро зер хоҳад кард». Ишаъё 28:16, 17.

> “But today mercy pleads with the sinner. ‘As I live, saith the Lord God, I have no pleasure in the death of the wicked; but that the wicked turn from his way and live: turn ye, turn ye from your evil ways; for why will ye die?’ Ezekiel 33:11. The voice that speaks to the impenitent today is the voice of Him who in heart anguish exclaimed as He beheld the city of His love: ‘O Jerusalem, Jerusalem, which killeth the prophets, and stoneth them that are sent unto her! how often would I have gathered thy children together, even as a hen gathereth her own brood under her wings, and ye would not! Behold, your house is left unto you desolate.’ Luke 13:34, 35 , R.V. In Jerusalem, Jesus beheld a symbol of the world that had rejected and despised His grace. He was weeping, O stubborn heart, for you! Even when Jesus’ tears were shed upon the mount, Jerusalem might yet have repented, and escaped her doom. For a little space the Gift of heaven still waited her acceptance. So, O heart, to you Christ is still speaking in accents of love: ‘Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear My voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with Me.’ ‘Now is the accepted time; behold, now is the day of salvation.’ Revelation 3:20; 2 Corinthians 6:2.

> Аммо имрӯз марҳамат ба гунаҳкор илтиҷо мекунад: «Ба ҳаёти Худ қасам, мегӯяд Худованд Худо, Ман аз марги шарир ҳеҷ хушнуд намешавам, балки аз он ки шарир аз роҳи худ баргардад ва зинда монад; баргардед, баргардед аз роҳҳои бади худ; зеро чаро бояд бимиред?» Ҳизқиёл 33:11. Овозе, ки имрӯз ба тавбанакарда сухан мегӯяд, овози Ҳамонест, ки дар дарди ҷон, ҳангоме ки шаҳри маҳбуби Худро медид, нидо кард: «Эй Ерусалим, Ерусалим, ки анбиёро мекушӣ ва фиристодашударо ба сӯи худ сангсор мекунӣ! Чанд бор хостам фарзандони туро гирд оварам, чунон ки мурғбачаҳои худро зери болҳои худ гирд меоварад, вале шумо нахостед! Инак, хонаи шумо ба шумо вайрону холӣ гузошта мешавад». Луқо 13:34, 35, R.V. Дар Ерусалим Исо рамзи ҷаҳонеро медид, ки файзи Ӯро рад карда, хор шумурда буд. Ӯ барои ту мегирист, эй дили саркаш! Ҳатто вақте ки ашкҳои Исо бар кӯҳ рехта мешуданд, Ерусалим ҳанӯз метавонист тавба кунад ва аз ҳукми ҳалокати худ раҳо ёбад. То андаке дигар Атои осмон ҳанӯз интизори пазируфта шудани вай буд. Ҳамин тавр, эй дил, Масеҳ ҳанӯз ба ту бо оҳангҳои муҳаббат сухан мегӯяд: «Инак, Ман назди дар истода, тақ-тақ мекунам: агар касе овози Маро бишнавад ва дарро боз кунад, назди вай медароям ва бо вай шом мехӯрам, ва вай бо Ман». «Инак, алҳол вақти мақбул аст; инак, алҳол рӯзи наҷот аст». Ваҳй 3:20; 2 Қӯринтиён 6:2.

> “You who are resting your hope on self are building on the sand. But it is not yet too late to escape the impending ruin. Before the tempest breaks, flee to the sure foundation. ‘Thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious cornerstone, of sure foundation: he that believeth shall not make haste.’ ‘Look unto Me, and be ye saved, all the ends of the earth: for I am God, and there is none else.’ ‘Fear thou not; for I am with thee: be not dismayed; for I am thy God: I will strengthen thee; yea, I will help thee; yea, I will uphold thee with the right hand of My righteousness.’ ‘Ye shall not be ashamed nor confounded world without end.’ Isaiah 28:16, R.V.; 45:22; 41:10; 45:17.” Thoughts from the Mount of Blessing, 150–152.

> «Шумо, ки умеди худро бар нафси худ такя медиҳед, бар қум бино мекунед. Аммо барои раҳоӣ ёфтан аз ҳалокати наздикшаванда ҳанӯз дер нашудааст. Пеш аз он ки тӯфон бишканад, ба сӯи таҳкурсии устувор бигурезед. “Худованд Худо чунин мегӯяд: инак, Ман дар Сион барои таҳкурсӣ санге мениҳам, санги озмудашуда, санги гӯшаи гаронбаҳо, таҳкурсии устувор; ҳар кӣ имон оварад, шитоб нахоҳад кард.” “Ба Ман назар кунед, ва наҷот ёбед, эй ҳамаи канораҳои замин; зеро ки Ман Худо ҳастам, ва дигаре нест.” “Натарс, зеро ки Ман бо ту ҳастам; парешон мабош, зеро ки Ман Худои ту ҳастам; Ман туро қувват хоҳам дод; оре, Ман туро ёрӣ хоҳам кард; оре, Ман туро бо дасти рости адолати Худ устувор хоҳам дошт.” “Шумо то абад шарманда ва саргардон нахоҳед шуд.” Ишаъё 28:16, R.V.; 45:22; 41:10; 45:17.» Thoughts from the Mount of Blessing, 150–152.

We will continue this study in the next article.

Мо ин таҳқиқро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

Back to Articles