Article

# Китоби Дониёл — Шумораи ҳаштоду сеюм

Чор насли адвентизми лаодиқиягӣ: кушодани абоминиятҳои рӯ ба афзоиш

Author

Jeff Pippenger

Published

February 16, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Ҳизқиёл боби ҳаштум чор зиштиеро пеш мегузорад, ки чаҳор насли адвентизми Лӯдокиёро намояндагӣ мекунанд. Исёни соли 1863 қалбакӣеро ба ҷойи ду лавҳаи Ҳабаққуқ ба вуҷуд овард, ҳамон гуна ки Ҳорун дар ҳамон вақте ки Худо ду лавҳаи Даҳ Аҳкомро ба Мусо медод, бо гӯсолаи тиллоии худ сурати қалбакии рашкро ба вуҷуд оварда буд. Пас аз он ки адвентизми Лӯдокиёӣ, чунон ки дар хоби Вилям Миллер тасвир шудааст, ба кори дур кардани ҳақоиқи бунёдӣ оғоз кард, роҳбарияти насли аввал аввал ҳокимияти Китоби Муқаддас ва сипас Рӯҳи Нубувватро рад кардан гирифт. Исён то ба он ҳад афзуд, ки спиритуализми Келлогг (пантеизм) андаке пеш аз соли 1888 ба таърихи онҳо ворид гардид.

Дар вақти исёни соли 1888, рӯҳониятгароие, ки тавассути ҳуҷраҳои тасвирии Ҳизқиёл ифода ёфта буд, ба дараҷае расид, ки паёмоварони Миннеаполис, ва набия ва ҳатто Рӯҳулқудс рад карда шуданд.

> «Мо дар таҷрибаи худ дидаем, ки вақте Худованд аз дари кушодаи муқаддасгоҳ ба қавми Худ нур мефиристад, шайтон зеҳни бисёриҳоро ба таҳрик меоварад. Аммо ҳанӯз интиҳо нарасидааст. Онҳое хоҳанд буд, ки ба нур муқовимат хоҳанд кард ва онҳоеро, ки Худо онҳоро василаҳои Худ барои расонидани нур гардонидааст, фишор дода, саркӯб хоҳанд намуд. Чизҳои рӯҳонӣ ба таври рӯҳонӣ дарк карда намешаванд. Посбонон ҳамқадами инояти ошкоршавандаи Худо нашудаанд, ва паём ва паёмоварони ҳақиқатан аз осмон фиристодашуда мавриди таҳқир қарор мегиранд.»

> «Аз ин ҷамъомад мардоне хоҳанд рафт, ки даъво мекунанд ҳақро медонанд, аммо бар ҷони худ либосҳоеро ҷамъ меоваранд, ки дар дастгоҳи бофандагии осмон бофта нашудаанд. Рӯҳе, ки онҳо дар ин ҷо қабул кардаанд, ҳамроҳи онҳо бурда хоҳад шуд. Ман барои ояндаи кори мо меларзам. Онҳое ки дар ин ҷо ба далелҳое, ки Худо додааст, таслим намешаванд, бар зидди бародарони худ, ки Худо онҳоро истифода мебарад, ҷанг хоҳанд кард. Онҳо онро бисёр душвор хоҳанд сохт, вақте ки фурсатҳое фаро расанд, ки дар онҳо тавонанд ҳамон навъи ҷангро, ки то имрӯз ба он машғул будаанд, пеш бибаранд ва идома диҳанд. Ин мардон фурсатҳо хоҳанд дошт, то бовар кунонда шаванд, ки онҳо бар зидди Рӯҳи Муқаддаси Худо меҷангидаанд. Баъзеҳо қонеъ хоҳанд шуд; дигарон ба рӯҳи худ устуворона часпида хоҳанд монд. Онҳо барои худ нахоҳанд мурд ва нахоҳанд гузошт, ки Худованд Исо ба дилҳои онҳо дарояд. Онҳо бештар ва бештар фирефта хоҳанд шуд, то он дараҷае ки дигар ҳақ ва адолатро фарқ карда натавонанд. Онҳо, таҳти рӯҳи дигар, хоҳанд кӯшид бар кор қолабе гузоранд, ки Худо онро тасдиқ нахоҳад кард; ва саъй хоҳанд кард сифатҳои Шайтонро дар ба ихтиёр гирифтани зеҳнҳои инсонӣ зоҳир намоянд ва ба ин васила кор ва амри Худоро идора кунанд.

> «Агар бародарони мо дар ин маҷлис рӯза медоштанд, дуо мекарданд ва дилҳои худро пеши Худо фурӯтан месохтанд, ва оромона менишастанд, то Навиштаҳоро якҷоя таҳқиқ намоянд, он гоҳ Худо ҷалол меёфт. Аммо рӯҳи таассубе, ки ба он маҷлис оварда шуд, дарро ба рӯйи бойтарин баракати Худо баст, ва онҳое ки ин рӯҳро доштанд, дар мавқеи мусоид нахоҳанд буд, то нурро бубинанд, то он даме ки пеши Худо тавба кунанд ва то андозае дарк намоянд, ки то чӣ ҳад ба беҳурматӣ нисбат ба Рӯҳулқудс наздик омадаанд ва рӯҳи дигаре доштаанд». The 1888 Materials, 832.

Пас аз соли 1888, Хоҳар Уайт барои ояндаи калисо ва кори Худо «ба ларза омад». Ӯ дид, ки он маҷлис боиси идомаи ҷанги рӯҳонӣ дар миёни мардоне хоҳад шуд, ки роҳбарони адвентизми лаодикия буданд, ва баҳси «доимӣ» далел аст, ки пешгӯиҳои ӯ маҳз бар ҳамон насл иҷро шуданд. Он гоҳ ҷанге аз ҷониби мардоне бурда мешуд, ки ба «далелҳое, ки Худо дода буд» тан надоданд, то «паём ва пайғамбарони аз осмон фиристодашуда»-ро тасдиқ намоянд, ва он мардон бар зидди «Рӯҳи Муқаддаси Худо» ҷанг карданд. Насли дуюм тамошо кард, ки чӣ гуна нашриёт ва санатория аз оташҳои доварии Худо то ба замин сӯхта нобуд шуданд.

> «Имрӯз ман аз Пири Даниеллс дар бораи ба воситаи оташ нобуд шудани идораи Review нома гирифтам. Вақте ки ман талафоти бузургеро, ки ба кори Худо расидааст, ба назар мегирам, худро бисёр ғамгин ҳис мекунам. Ман медонам, ки ин бояд барои бародароне, ки масъули кори мазкур мебошанд, ва барои кормандони идора вақти бисёр санҷишовар бошад. Ман бо ҳамаи онҳое ки дар азобанд, азоб мекашам. Аммо аз ин хабари андӯҳовар ҳайрон нашудам, зеро дар рӯъёҳои шаб ман фариштаеро дидаам, ки бо шамшере монанди оташ бардошта, болои Батл-Крик истода буд. Боре, рӯзона, ҳангоме ки қалам дар дастам буд, ман аз ҳуш рафтам, ва чунин менамуд, ки ин шамшери оташин аввал ба як самт ва сипас ба самти дигар мегашт. Ба назар мерасид, ки офат аз пайи офат меояд, зеро Худо ба василаи андешаҳои инсонӣ, ки барои боло бурдан ва ҷалол додани худ тарҳрезӣ шудаанд, беҳурмат карда мешуд.»

> «Ин субҳ ман ба дуои ҷиддӣ кашида шудам, то ки Худованд ҳамаи онҳоеро, ки бо идораи Review and Herald алоқаманданд, роҳнамоӣ намояд, то бо саъю кӯшиши зиёд ҷустуҷӯ кунанд, то бубинанд, ки дар кадом ҷиҳат онҳо паёмҳои бисёри Худоро, ки Ӯ додааст, нодида гирифтаанд.

> «Чанде пеш бародарон дар идораи Review аз ман оид ба бунёди бинои дигар машварат пурсида буданд. Он вақт ман гуфтам, ки агар онҳое, ки тарафдори илова кардани бинои дигар ба идораи Review and Herald буданд, ояндаро пеши рӯи худ тарҳрезишуда медиданд, агар метавонистанд бубинанд, ки дар Battle Creek чӣ хоҳад буд, онҳо дар бораи бунёд кардани бинои дигар дар он ҷо ҳеҷ саволе намедоштанд. Худо гуфт: “Каломи Ман хор шумурда шудааст; ва Ман хоҳам гардонид ва вожгун хоҳам сохт.”»

> «Дар Конфронси умумӣ, ки соли 1901 дар Батл-Крик баргузор гардид, Худованд ба қавми Худ далел дод, ки Ӯ ислоҳотро талаб мекард. Зеҳнҳо ба эътиқод оварда шуданд, ва дилҳо ламс ёфтанд; вале кори комил анҷом дода нашуд. Агар он вақт дилҳои саркаш дар тавба пеши Худо шикаста мешуданд, яке аз бузургтарин зоҳиршавиҳои қудрати Худо, ки то ба ҳол дида шудааст, дида мешуд. Аммо Худо эҳтиром карда нашуд. Шаҳодатҳои Рӯҳи Ӯ ба гӯш гирифта нашуданд. Одамон худро аз он амалҳое ҷудо накарданд, ки ошкоро ба принсипҳои ростӣ ва адолат мухолиф буданд, принсипҳое ки бояд ҳамеша дар кори Худованд нигоҳ дошта шаванд.

> «Паёмҳо ба калисои Эфсӯс ва ба калисои Сардис борҳо ба ман аз ҷониби Он Касе такрор карда шудаанд, ки барои қавми Худ дастур ба ман медиҳад. “Ба фариштаи калисои Эфсӯс бинавис; Инро Ӯ мегӯяд, ки ҳафт ситораро дар дасти рости Худ нигоҳ медорад ва дар миёни ҳафт чароғдони тиллоӣ роҳ меравад: Ман аъмоли туро, ва меҳнати туро, ва сабри туро медонам, ва он ки ту бадкоронро тоқат карда наметавонӣ; ва онҳоеро, ки худро ҳаввориён мегӯянд, вале нестанд, санҷидаӣ ва онҳоро дурӯғгӯ ёфтаӣ; ва тоқат кардаӣ, ва сабр дорӣ, ва барои исми Ман меҳнат кашидаӣ, ва суст нашудаӣ. Лекин бар ту чизе дорам, зеро муҳаббати аввали худро тарк кардаӣ. Пас, ба ёд ор, ки аз куҷо афтодаӣ, ва тавба кун, ва аъмоли аввалро ба ҷо овар; вагарна ба зудӣ назди ту хоҳам омад ва чароғдони туро аз ҷояш бар хоҳам гирифт, агар тавба накунӣ.” Ваҳй 2:1–5.»

> «Ба фариштаи калисои Сардис бинавис: Инро Ӯ мегӯяд, ки ҳафт Рӯҳи Худо ва ҳафт ситораро дорад; аъмоли туро медонам, ки номе дорӣ, ки зинда ҳастӣ, вале мурдаӣ. Бедор бош ва он чизҳоеро, ки боқӣ мондаанд ва наздик аст бимиранд, қувват деҳ; зеро Ман аъмоли туро дар ҳузури Худо комил наёфтаам. Пас, ба ёд ор, ки чӣ гуна қабул кардаӣ ва шунидаӣ, ва онро маҳкам нигоҳ дор ва тавба кун. Пас, агар бедор набошӣ, Ман бар ту мисли дузд хоҳам омад, ва нахоҳӣ донист, ки дар кадом соат бар ту хоҳам омад». Ваҳй 3:1–3.

> «Мо иҷрои ин огоҳиҳоро мебинем. Ҳеҷ гоҳ Навиштаҳо аз ин дида сахттар иҷро нашуда буданд.»

> «Одамон метавонанд биноҳои бо ниҳояти эҳтиёт сохташуда ва аз оташ эминро барпо намоянд, аммо як ламси дасти Худо, як шарора аз осмон, ҳар паноҳгоҳро нобуд хоҳад кард.»

> «Аз ман пурсидаанд, ки оё ягон маслиҳате дорам, ки бидиҳам. Ман аллакай ҳамон маслиҳатеро додаам, ки Худо ба ман дода буд, ба умеди он ки фурӯ омадани шамшери оташинро, ки бар болои Батл-Крик овезон буд, пешгирӣ намоям. Акнун он чизе ки аз он метарсидам, фаро расид — хабари сӯхтани бинои Review and Herald. Вақте ки ин хабар расид, ман ҳеҷ тааҷҷубе эҳсос накардам, ва ҳеҷ сухане надоштам, ки бигӯям. Он чи ман гоҳ-гоҳ дар огоҳиҳо гуфтаам, ҳеҷ таъсире надошт, ҷуз ин ки онҳоеро, ки мешуниданд, сахтдилтар гардонд; ва акнун ман танҳо инро гуфта метавонам: ман бисёр мутаассифам, бисёр ва бисёр мутаассифам, ки зарур шуд ин зарба биёяд. Нури кофӣ дода шудааст. Агар ба он амал карда мешуд, ба нури иловагӣ ниёз намебуд». Testimonies, volume 8, 97–99.

Насли дуюми адвентизм пирӯзӣ набуд, ва ба иҷрошавии боби ҳаштуми Ҳизқиёл, исён танҳо ҳамоно шиддат мегирифт.

> «Ба воситаи паёмҳои навишташуда ва ба воситаи оташ Худованд эълон кардааст, ки Ӯ мехоҳад қавми Худ аз Батл-Крик берун равад. Худо ба мо мадад кунад, то овози Ӯро бишнавем. Оё барои мо ҳеҷ маъное надорад, ки ду муассисаи бузурги мо дар Батл-Крик ба оташ рӯфта шуданд? Шумо метавонед бигӯед: “Аммо Санаториуми нав беморони бисёр дорад.” Бале; вале ҳатто агар дар он ҷо ҳазорон бемор мебуданд, ин ҳеҷ далеле ба нафъи он намебуд, ки қавми мо дар Батл-Крик хонаҳо бисозанд ва дар он ҷо муқим шаванд.»

> «Васвасаҳо меафзоянд. Одамон нуреро, ки Худо дар Шаҳодатҳои Рӯҳи Худ фиристодааст, рад мекунанд ва тадбирҳои худ ва нақшаҳои худро интихоб менамоянд. Оё одамон ҳамоно худро аз Худо ҷудо хоҳанд кард? Оё Ӯ бояд норизоиятии Худро ба тарзе боз ҳам равшантар аз он чи то ҳоло кардааст, ошкор созад?» Pamphlets, SpTB06, 45.

Одамон «ихтиёри тадбири худ ва нақшаҳои худро» интихоб мекарданд, чунон ки аз ҷониби ҳафтод пирон дар ҳуҷраҳои тасвирҳои боби ҳаштуми Ҳизқиёл намояндагӣ шудаанд, ки эълон мекарданд: «Худованд моро намебинад». Худованд набияеро бархезонид ва ба ӯ маҳз барои чиҳил сол, то соли 1884, «рӯъёҳои ошкор» ато намуд. Ӯ мӯҳри Худро бар ин ато гузошт, зеро онро Ӯ дод ва онро дар шаҳре бо номи Портленд ба поён расонд, ва онро барои чиҳил сол дод. Каме пеш аз қатъ шудани «рӯъёҳои ошкор», пирони қадим дар солҳои 1881 ва 1882 ба заиф сохтани мақоми Китоби Муқаддас ва Рӯҳи Нубувват оғоз карданд. Пас, «рӯъёҳои ошкор» соли 1884 ба поён расиданд, ва баъд аз чаҳор сол исёни Қӯраҳ, Дотон ва Абиром дар Конфронси умумии соли 1888 такрор гардид.

Исёни соли 1888 боиси шиддат гирифтани исён гардид, то ҷое ки Худо бевосита ба таърихи адвентизми Лодикия дахолат намуда, кори нашриёт ва кори тиббиро ба оташ супурд. Аммо он довариҳои мустақим исёне, ки ҷараён дошт, бознадоштанд. Соли 1919 Конфронси Китоби Муқаддас баргузор шуд, ки дар он яке аз исёнгарони асосии насли дуюм, Уилям Уоррен Прескотт, илоҳиётшиносе, ки дар донишгоҳҳои протестантизми муртад таълим гирифта буд, ҳамчун пешвои асосӣ дар пешбурди назари шайтонӣ, ки иддао мекард «ҳамешагӣ» кори муқаддасгоҳи Масеҳро ифода мекунад, як силсила муаррифӣҳо анҷом дод.

Таърих муайян кардааст, ки дар он конфронси Китоби Муқаддас дар соли 1919, Прескотт инҷиле пешниҳод намуд, ки аз дур сохтани ҳар як ақидаи асосии паёми нубувватии Миллериён иборат буд. Ӯ ҳатто кӯшиш кард, ки ду ҳазору сесад рӯзро низ бардорад, аммо натавонист инро амалӣ созад. Бо вуҷуди ин, ӯ инҷилеро пешниҳод кард, ки комилан аз фаҳмишҳои нубувватии Миллериён холӣ буд. Ин инҷили ӯ дар он маҷлис рад карда шуд, аммо бо вуҷуди ин, он роҳбарони кӯр қарор доданд, ки силсилаи пешниҳодҳои ӯро гирифта, онҳоро ба китобе бо унвони «Таълимоти Масеҳ» табдил диҳанд. Он китоб ба рамзи фаро расидани насли сеюми адвентизми Лоудикия табдил ёфт.

Ин китоб башорати дигареро аз Инҷили миллерии боби дуюми Ҳабаққуқ ифода мекунад, ва Павлус ба мо мефаҳмонад, ки инҷили дигар умуман Инҷил нест.

> Ман ҳайронам, ки шумо ин қадар зуд аз Ӯ, ки шуморо ба воситаи файзи Масеҳ даъват намудааст, ба сӯи башорати дигар мегардед; дар ҳоле ки он дигар нест; балки баъзе касон ҳастанд, ки шуморо ошуфта месозанд ва мехоҳанд башорати Масеҳро таҳриф кунанд. Лекин ҳатто агар мо ё фариштае аз осмон ба шумо башорати дигаре ғайр аз он чи ки ба шумо башорат додаем, мавъиза кунад, лаънатӣ бод. Чунон ки пештар гуфта будем, ҳоло боз мегӯям: агар касе ба шумо башорати дигаре ғайр аз он чи ки қабул кардаед, мавъиза кунад, лаънатӣ бод. Ғалотиён 1:6–9.

Насли сеюми адвентизм бо сеюмин макруҳоти Ҳизқиёл муаррифӣ мешавад, ки дар он занон барои Таммуз гиря мекунанд. Таммуз маъбуде аз Байнаннаҳрайн буд, ки бо ҳосилхезӣ ва давраҳои наботот алоқаманд дониста мешуд. Баъзан Таммузро чун чӯпон ё ҷавоне тасвир мекарданд, ки бо тағйири фаслҳо ва нашъунамои зироатҳо вобаста буд. Марги Таммуз ва эҳёи баъдии ӯ ба тақвими кишоварзӣ иртибот дошт. Мувофиқи ин асотир, Таммуз дар моҳҳои тобистон мемурд ё нопадид мегашт, ки ин ҳамчун ифодаи пажмурдашавии наботот дар мавсими гарму хушк дида мешуд. Гиря барои Таммуз маросими мотаме буд, ки нола кардан бар марг ё нопадидшавии Таммузро дар моҳҳои тобистон дар бар мегирифт ва пас аз он шодӣ аз эҳёи ӯ фаро мерасид, ки рамзи таҷдиди наботот ва зиндагии кишоварзӣ буд.

Гиря барои Таммуз паёми қалбакии борони охиринро ифода мекунад, ки ҳамин чиз Инҷили W. W. Prescott онро намояндагӣ менамуд. Бартараф шудани таҳкурсии нубувватӣ, ки дар исёни соли 1863 оғоз ёфт, дар соли 1919 ба он ҳадде расид, ки адвентизми Лаодикия иҷозат дод, то ин инҷили козиб барқарор гардад. Он инҷили козиб комилан бар пояи методологияи протестантизми муртад бино шуда буд. Меъмори аслии он W. W. Prescott буд, ва ҳамон тавре ки бо William Miller буд, Инҷили ҳар ду мард бар фаҳмиши бунёдии онҳо дар бораи «ҳамешагӣ», дар китоби Дониёл, асос ёфта буд. Ҳар ду инҷил дар порчаи 2 Thessalonians намояндагӣ шудаанд, ки дар он William Miller аввалин бор дарёфт, ки «ҳамешагӣ» бутпарастиро ифода менамояд. Дар он порча як гурӯҳе ҳаст, ки бо Miller намояндагӣ мешавад, ки ҳақиқати пешниҳодкардаи Павлусро мепазиранд, ва гурӯҳи дигаре, ки муҳаббати ҳақиқатро соҳиб нестанд.

Як гурӯҳ дар айёми охир, ки бо Миллер намояндагӣ мешавад, «борони охирин»-ро «мешиносад» ва онро қабул мекунад; ва гурӯҳи дигаре, ки бо Прескотт намояндагӣ мешавад, фиреби сахтро қабул мекунад. Фиреби сахте, ки онҳо қабул мекунанд, бар мабнои инҷили козиб аст, ки аслан ҳеҷ инҷил нест, ва он паёми козиби борони охиринро муайян мекунад. Пас, сеюмин макруҳоти Ҳизқиёл занон мебошанд (калисоҳои адвентизми Лаодикия), ки барои Таммуз гиря мекунанд. Ашкҳои тобистонаи онҳо (борон) бояд самари даравро ба вуҷуд оваранд.

Фарқият миёни ду навъи паёми борони охир дар тамоми Китоби Муқаддас ва Рӯҳи Нубувват фаро гирифтааст. Китоби Муқаддас борҳо таъкид менамояд, ки борон аз қавми нофармон боздошта мешавад.

> Мегӯянд: «Агар марде зани худро талоқ диҳад, ва ӯ аз назди вай рафта, зани марди дигаре гардад, оё ӯ боз ба назди вай бармегардад? Оё он замин сахт наҷис намегардад?» Аммо ту бо ошиқони бисёр фоҳишагӣ кардӣ; вале боз назди Ман баргард, мегӯяд Худованд. Чашмони худро сӯи баландиҳо бардор ва бубин, ки дар куҷо ту бо касе ҳамхоба нашудаӣ. Дар роҳҳо барои онҳо нишастаӣ, мисли арабе дар биёбон; ва заминро бо фоҳишагиҳои худ ва бо шарорати худ палид кардаӣ. Бинобар ин, боронҳо боздошта шудаанд, ва борони охирин набуд; ва ту пешонии фоҳишаро доштӣ, аз шарм кардан сарпечӣ намудӣ. Ирмиё 3:1–3.

Адвентизми Лоодикия дар соли 1863 ба зинокорӣ оғоз намуд, ва аз ҳамон вақт то имрӯз боронҳо боздошта шудаанд. Онҳо аз исёни худ шарм намедоранд, ва он норасоии фурӯтанӣ пешонии фоҳишаро ба вуҷуд меоварад, ва фоҳишаи нубуввати Китоби Муқаддас папагист. Насли сеюм он ҷост, ки дар он кори ниҳоии омода шудан барои саҷда овардан ба тамғаи фоҳишаи Рум анҷом меёбад. Омодагӣ барои насли чорум дар насли сеюм ба воситаи паёми қалбакии борони охирин анҷом меёбад. Чунон ки исёни соли 1863, ва исёни соли 1888, исёни соли 1919 низ бо 11 сентябри соли 2001 мутобиқ мебошанд, зеро вақте ки биноҳои шаҳри Ню-Йорк он гоҳ фурӯ рехтанд, фариштаи қавии Ваҳй боби ҳаждаҳ нозил шуд ва борони охирини ҳақиқӣ оғоз ёфт.

> «Борони охирон бояд бар қавми Худо фуруд ояд. Фариштаи қудратманде бояд аз осмон нозил шавад, ва тамоми замин аз ҷалоли ӯ мунаввар гардад». Review and Herald, April 21, 1891.

Вақте ки борони охирин оғоз ёфт, пирони куҳансоли адвентизми Лаодикия онро ҳамчун борони охирин эътироф намекарданд, зеро онҳо бо паёми дурӯғини борони охирин, ки аз ҷониби Ҳизқиёл ҳамчун заноне, ки барои Таммуз мегиристанд, тасвир шудааст ва дар татбиқ ҳамчун паёми сулҳ ва амният, талқин ёфта буданд.

> «Танҳо онҳое ки мувофиқи нуре ки доранд зиндагӣ мекунанд, нури бештар хоҳанд гирифт. Агар мо ҳар рӯз дар зоҳир сохтани фазилатҳои фаъоли масеҳӣ пешрафт накунем, зуҳуроти Рӯҳи Муқаддасро дар борони охир намешиносем. Шояд он бар дилҳои атрофи мо фуруд ояд, аммо мо онро на дарк хоҳем кард ва на қабул.» Testimonies to Ministers, 507.

Шинохтани фарорасии борони дерина барои нигаҳбонони қавм ғайримумкин буд, зеро инҷили дурӯғини онҳо дар бораи борони дерини дурӯғин, ҳар гуна имконияти зуҳури қудрати Худоро, чунонки дар асрҳои пешин буд, инкор мекард.

> «Дар калисоҳо бояд зуҳуроти аҷоиби қудрати Худо ба амал ояд, вале он бар онҳое таъсир нахоҳад кард, ки худро дар ҳузури Худованд фурӯтан насохтаанд ва дари дили худро бо иқрор ва тавба накушодаанд. Дар зуҳури он қудрате, ки заминро бо ҷалоли Худо мунаввар месозад, онҳо фақат чизеро хоҳанд дид, ки дар кӯрии худ онро хатарнок мепиндоранд, чизе ки тарсҳои онҳоро бармеангезад, ва онҳо худро барои муқовимат ба он омода хоҳанд кард. Азбаски Худованд мувофиқи тасаввурот ва интизориҳои онҳо амал намекунад, онҳо ба ин кор муқобил хоҳанд баромад. “Чаро,” мегӯянд онҳо, “мо набояд Рӯҳи Худоро бишносем, дар ҳоле ки ин қадар солҳои зиёд дар ин кор будаем?” — Зеро онҳо ба ҳушдорҳо ва илтиҷоҳои паёмҳои Худо посух надоданд, балки пайваста гуфтанд: “Ман сарватмандам, ва молу мулки бисёр дорам, ва ба ҳеҷ чиз эҳтиёҷ надорам.” Истеъдод ва таҷрибаи дарозмуддат одамонро ба каналҳои нур табдил нахоҳад дод, магар он ки онҳо худро зери шуоъҳои дурахшони Офтоби Адолат қарор диҳанд ва бо атои Рӯҳи Муқаддас даъват, баргузида ва омода гарданд. Вақте ки одамоне, ки бо чизҳои муқаддас сарукор доранд, худро зери дасти тавонои Худо фурӯтан созанд, Худованд онҳоро боло хоҳад бардошт. Ӯ онҳоро мардони фаҳму фаросат хоҳад гардонид — мардоне, ки аз файзи Рӯҳи Ӯ сарватманданд. Хислатҳои қавии худпарастонаи онҳо ва саркашии онҳо дар нуре, ки аз Нури ҷаҳон медурахшад, ошкор хоҳанд шуд. “Ба зудӣ назди ту хоҳам омад, ва шамъдони туро аз ҷояш хоҳам гирифт, агар тавба накунӣ.” Агар шумо Худовандро бо тамоми дили худ биҷӯед, Ӯ аз ҷониби шумо ёфт хоҳад шуд.» Review and Herald, December 23, 1890.

Пирони боби ҳаштуми Ҳизқиёл дар соли 1919 башорати сулҳ ва амниятро пазируфтанд, ва ҳангоме ки 11 сентябри соли 2001 фаро расид, самари он исёни рӯ ба афзоиш дар нотавонии онҳо барои шинохтани фаро расидани борони охир зоҳир гардид. Дар таърихе ки аз замони охир дар соли 1989 оғоз ёфт, Худо ҳаракати Миллериро то ба ҳарф такрор намуд. Миллер рамзи Илёс буд, ва Илёс ба Аҳъоб қатъиян гуфта буд, ки бороне нахоҳад буд, магар ба каломи Илёс.

Мо баррасии насли сеюми адвентизмро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> Онҳое, ки аз таназзули рӯҳонии худ андӯҳгин намешаванд ва бар гуноҳҳои дигарон мотам намегиранд, бе муҳри Худо боқӣ хоҳанд монд. Худованд ба фиристодагони Худ, яъне ба мардоне ки дар дастҳои худ аслиҳаи қатл доранд, амр медиҳад: «Аз ақиби ӯ аз миёни шаҳр бигузаред ва бизанед; чашми шумо дареғ надошта бошад ва раҳм накунед: пирону ҷавонон, ҳам духтарон, ҳам кӯдакон ва ҳам занонро тамоман бикушед; вале ба ҳеҷ касе ки бар ӯ нишон аст, наздик нашавед; ва аз маъбади Ман оғоз кунед. Пас онҳо аз пирони пеши хона буда оғоз карданд.»

> «Дар ин ҷо мо мебинем, ки калисо — муқаддасгоҳи Худованд — аввалин шуда зарбаи ғазаби Худоро эҳсос кард. Пиронсолон, онҳое ки Худо ба онҳо нури бузург ато карда буд ва онҳо ҳамчун посбонони манфиатҳои рӯҳонии қавм истода буданд, ба амонате, ки ба онҳо супурда шуда буд, хиёнат карданд. Онҳо чунин мавқеъ гирифта буданд, ки мо набояд интизори мӯъҷизаҳо ва зуҳури ошкори қудрати Худо бошем, чунон ки дар рӯзҳои пешин буд. Замонҳо тағйир ёфтаанд. Ин суханон беимонии онҳоро қавӣ мегардонанд, ва онҳо мегӯянд: Худованд на некӣ хоҳад кард ва на бадӣ хоҳад кард. Ӯ аз ҳад меҳрубон аст, то қавми Худро бо доварӣ муҷозот намояд. Ҳамин тавр, «Сулҳ ва амният» нидои мардоне мегардад, ки дигар ҳеҷ гоҳ овози худро мисли карнай баланд нахоҳанд кард, то ба қавми Худо таҷовузҳояшон ва ба хонадони Яъқуб гуноҳҳояшонро нишон диҳанд. Ин сагҳои гунге, ки аккос задан намехостанд, ҳамонҳоянд, ки интиқоми одилонаи Худои ба ғазабомадаро эҳсос мекунанд. Мардон, духтарон ва кӯдакони хурдсол ҳама якҷо ҳалок мешаванд.»

> «Зиштиҳое, ки содиқон барои онҳо оҳу нола мекарданд ва ашк мерехтанд, ҳамон чизҳое буданд, ки чашмони маҳдуди инсонӣ метавонистанд дарёбанд; вале бадтарин гуноҳҳо, онҳое ки рашки Худои поку муқаддасро барангехта буданд, ошкор нашуда буданд. Ҷустуҷӯгари бузурги дилҳо ҳар гуноҳеро, ки дар пинҳонӣ аз ҷониби амалкунандагони шарорат содир мешавад, медонад. Ин ашхос дар фиребҳои худ худро осуда ҳис мекунанд ва ба сабаби пурсабрии Ӯ мегӯянд, ки Худованд намебинад, ва он гоҳ чунон амал мекунанд, ки гӯё Ӯ заминро тарк карда бошад. Аммо Ӯ риёкории онҳоро фош хоҳад кард ва дар назди дигарон он гуноҳҳоро ошкор хоҳад сохт, ки онҳо бо чунин эҳтиёт пинҳон медоштанд.»

> «Ҳеҷ гуна бартарии мартаба, каромат ё хиради дунявӣ, ҳеҷ мақоме дар хизмати муқаддас, одамонро аз қурбон кардани усул ҳифз нахоҳад кард, агар онҳо ба дилҳои фиребандаи худ вогузошта шаванд. Онҳое ки шоиста ва одил шумурда мешуданд, собит мекунанд, ки саркардагони иртидод ва намунаҳои бепарвоӣ ва сӯиистифода аз марҳаматҳои Худо мебошанд. Роҳи шариронаи онҳоро Ӯ дигар таҳаммул нахоҳад кард, ва дар ғазаби Худ бо онҳо бе раҳм амал мекунад.»

> «Парвардигор бо беихтиёрӣ ҳузури Худро аз онҳое дур месозад, ки бо нури бузург баракат ёфтаанд ва ҳангоми хизмат ба дигарон қуввати каломро эҳсос кардаанд. Онҳо замоне хизматгузорони вафодори Ӯ буданд, ки бо ҳузур ва роҳнамоии Ӯ илтифот ёфта буданд; аммо аз Ӯ рӯй гардониданд ва дигаронро ба иштибоҳ андохтанд, ва бинобар ин зери норозигии илоҳӣ қарор дода мешаванд». Testimonies, volume 5, 211, 212.

Back to Articles