Article

# Rome Establishes the Vision - Number Six

Рум рӯъёрo устувор месозад — рақами шаш

The Prophetic Controversies in Adventist History: Understanding the Conflict Between Uriah Smith and James White on Daniel 11:36

Баҳсҳои нубувватӣ дар таърихи адвентистӣ: дарки ихтилоф миёни Урия Смит ва Ҷеймс Уайт оид ба Дониёл 11:36

Author

Jeff Pippenger

Published

August 14, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are addressing six lines of prophetic controversy that have occurred within the history of Adventism from 1798 until the present day.

Мо шаш хатти баҳси набувватиро, ки дар тӯли таърихи адвентизм аз соли 1798 то имрӯз рух додаанд, мавриди баррасӣ қарор медиҳем.

> “In history and prophecy the Word of God portrays the long continued conflict between truth and error. That conflict is yet in progress. Those things which have been, will be repeated. Old controversies will be revived, and new theories will be continually arising. But God’s people, who in their belief and fulfillment of prophecy have acted a part in the proclamation of the first, second, and third angels’ messages, know where they stand. They have an experience that is more precious than fine gold. They are to stand firm as a rock, holding the beginning of their confidence steadfast unto the end.” Selected Messages, book 2, 109.

> «Дар таърих ва нубувват Каломи Худо муноқишаи тӯлониву давомдори миёни ҳақиқат ва гумроҳиро ба тасвир мекашад. Он муноқиша ҳанӯз ҳам идома дорад. Он чи пеш омада буд, боз такрор хоҳад шуд. Баҳсҳои куҳна аз нав зинда хоҳанд гашт, ва назарияҳои нав пайваста падид хоҳанд омад. Аммо қавми Худо, ки дар эътиқоди худ ва дар амалӣ гардидани нубувват дар эълони паёмҳои фариштаи якум, дуюм ва сеюм нақше иҷро кардаанд, медонанд, ки дар куҷо меистанд. Онҳо таҷрибае доранд, ки аз тиллои соф гаронбаҳотар аст. Онҳо бояд чун санг устувор биистанд ва ибтидои итминони худро то ба охир устувор нигоҳ доранд». Selected Messages, book 2, 109.

The previous article addressed the first and last controversy about the Roman power, and we will now take up the controversy that occurred between Uriah Smith and James White. Uriah Smith inserted his own “private interpretation” into verse thirty-six.

Мақолаи қаблӣ ба баҳси аввал ва охирин дар бораи қудрати Рум пардохт, ва ҳоло мо баҳсеро, ки миёни Урия Смит ва Ҷеймс Уайт рух дод, баррасӣ хоҳем кард. Урия Смит «тафсири хусусии» худро ба ояти сию шашум ворид намуд.

> “VERSE 36. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done.

> «ОЯТИ 36. Ва подшоҳ мувофиқи хости худ амал хоҳад кард; ва худро боло хоҳад бардошт, ва худро аз ҳар худое бузургтар хоҳад шумурд, ва бар зидди Худои худоён суханони аҷиб хоҳад гуфт, ва то ба анҷом расидани ғазаб комёб хоҳад шуд; зеро он чи муқаррар гардидааст, ба амал хоҳад омад. »

> “The king here introduced cannot denote the same power which was last noticed; namely, the papal power; for the specifications will not hold good if applied to that power.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 292.

> «Подшоҳе, ки дар ин ҷо зикр шудааст, наметавонад ҳамон қудрате бошад, ки охирин бор ёдоварӣ гардид; яъне, қудрати папавӣ; зеро ин тавсифот, агар ба он қудрат татбиқ карда шаванд, мувофиқ нахоҳанд омад». Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 292.

Smith acknowledged that the power in the previous verse was “papal Rome,” but claims the characteristics of verse thirty-six are not prophetic characteristics that identify papal Rome. That claim is false. It should be remembered that in the rebellion of 1863, the seven times of Leviticus chapter twenty-six was set aside, and therefore the representation of the seven times of both tables of Habakkuk was rejected. Both the 1843 and the 1850 charts illustrate the seven times in the very center of the charts, and both illustrations place the cross in the center of the line of the seven times. When the new light of the seven times arrived in 1856 and was thereafter rejected, it marked a rejection of Habakkuk’s two tables, and also the authority of the Spirit of Prophecy, which so clearly identifies that both charts were directed by God.

Смит эътироф кард, ки қудрате, ки дар ояти пешин зикр шудааст, «Руми папавӣ» буд, аммо даъво мекунад, ки хусусиятҳои ояти сию шашум хусусиятҳои пешгӯйишавандае нестанд, ки Руми папавиро муайян месозанд. Он даъво ботил аст. Бояд дар хотир дошт, ки дар исёни соли 1863, «ҳафт замон»-и боби бисту шашуми Левитӣ канор гузошта шуд, ва бинобар ин тасвири «ҳафт замон»-и ҳар ду ҷадвали Ҳабаққуқ рад карда шуд. Ҳам ҷадвали соли 1843 ва ҳам ҷадвали соли 1850 «ҳафт замон»-ро дар худи маркази ҷадвалҳо нишон медиҳанд, ва ҳар ду тасвир салибро дар маркази хати «ҳафт замон» ҷой медиҳанд. Вақте ки нури нави «ҳафт замон» дар соли 1856 омад ва баъдан рад карда шуд, он рад кардани ду ҷадвали Ҳабаққуқ, ва ҳамчунин рад кардани ҳокимияти Рӯҳи Нубувватро нишон дод, ки ба чунин равшанӣ муайян месозад, ки ҳар ду ҷадвал аз ҷониби Худо роҳнамоӣ шуда буданд.

According to Sister White the last deception of Satan is to make of none effect the testimony of God’s Spirit, and here the first deception was to make of none effect the testimony of God’s Spirit, and it also represented a simultaneous rejection of the foundational truths upon the two charts, and more specifically the seven times.

Мувофиқи гуфтаҳои хоҳар Уайт, охирин фиреби Шайтон он аст, ки шаҳодати Рӯҳи Худоро беасар гардонад; ва дар ин ҷо аввалин фиреб низ ҳамин буд, ки шаҳодати Рӯҳи Худоро беасар гардонад, ва он ҳамзамон рад кардани ҳақиқатҳое буд, ки бар ду ҷадвал ҳамчун таҳкурсӣ қарор доштанд, ва ба таври мушаххастар — ҳафт замонро.

At the rebellion of 1863, it was none other than Uriah Smith that produced the 1863 counterfeit chart, which removed the line of the seven times. By 1863 Uriah Smith had closed his eyes to the light of the seven times, and was unable to see that there are two “indignations” which Daniel identifies. The two indignations represent the seven times against the northern kingdom of Israel, and the southern kingdom of Judah. The first against the ten northern tribes began in 723 BC and ended in 1798, and the second began in 677 BC and ended in 1844.

Дар вақти исёни соли 1863, маҳз Урия Смит буд, ки ҷадвали қалбакии соли 1863-ро таҳия намуд, ки дар он хатти «ҳафт замон» бардошта шуда буд. То соли 1863 Урия Смит чашмони худро ба нури «ҳафт замон» баста буд ва қодир набуд бубинад, ки ду «қаҳр» вуҷуд дорад, ки онҳоро Дониёл муайян месозад. Ин ду қаҳр рамзи «ҳафт замон»-и зидди подшоҳии шимолии Исроил ва подшоҳии ҷанубии Яҳудо мебошанд. Аввалӣ бар зидди даҳ қабилаи шимолӣ дар соли 723 то милод оғоз ёфта, соли 1798 ба анҷом расид, ва дувумӣ дар соли 677 то милод оғоз ёфта, соли 1844 ба анҷом расид.

Gabriel came to Daniel in chapter eight to explain the marah vision, and in connection with his work, he provided a second witness to 1844. The twenty-three hundred years of Daniel chapter eight ended in 1844, but so too did the last of the two indignations against the northern and southern kingdoms.

Ҷабраил дар боби ҳаштум назди Дониёл омад, то рӯъёи marah-ро шарҳ диҳад, ва дар иртибот бо кори худ, ӯ барои соли 1844 гувоҳии дуюм пешкаш намуд. Ду ҳазору сесад соли боби ҳаштуми Дониёл дар соли 1844 ба анҷом расид, вале ҳамчунин охирин аз ду хашм бар зидди подшоҳиҳои шимолӣ ва ҷанубӣ низ ба поён расид.

> And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:19.

> Ва гуфт: «Инак, туро огоҳ хоҳам кард, ки дар интиҳои охирини ғазаб чӣ хоҳад шуд; зеро ки интиҳо дар вақти муайяншуда хоҳад буд». Донёл 8:19.

The last end presupposes a first end. The last of the two indignations, which is simply another expression of the seven times, ended in 1844, and the first indignation ended in 1798. The verse Smith claimed possessed no specifications of the papal power identified the year when the papacy would receive its deadly wound.

Анҷоми охирин мавҷудияти анҷоми аввалро пешакӣ фарз мекунад. Охирини ду ғазаб, ки фақат ифодаи дигари «ҳафт замон» аст, дар соли 1844 ба поён расид, ва ғазаби аввал дар соли 1798 ба поён расид. Ояте, ки Смит иддао мекард ҳеҷ гуна нишондоди қудрати папиро дар бар надорад, солиеро муайян мекард, ки дар он папият захми марговари худро мегирифт.

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> Ва подшоҳ мувофиқи иродаи худ амал хоҳад кард; ва худро болотар хоҳад бардошт, ва худро аз ҳар худое бузургтар хоҳад шумурд, ва бар зидди Худои худоён суханони аҷиб хоҳад гуфт, ва то ба анҷом расидани ғазаб комёб хоҳад шуд; зеро он чи муайян гардидааст, ба амал хоҳад омад. Дониёл 11:36.

“The king” in verse thirty-six would “prosper till the indignation be accomplished.” Notice what Smith writes about Daniel chapter eight, verses twenty-three and twenty-four in the same book where he claims the papal power does not possess the correct attributes to fulfill verse thirty-six.

«Подшоҳ» дар ояти сию шашум «то анҷом ёфтани ғазаб муваффақ хоҳад шуд». Аҳамият диҳед, ки Смит дар бораи Дониёл боби ҳашт, оятҳои бисту се ва бисту чор, дар ҳамон китобе менависад, ки дар он иддао мекунад қудрати папагӣ дорои сифатҳои дуруст барои иҷро шудани ояти сию шашум нест.

> “VERSE 23. And in the latter time of their kingdom, when the transgressors are come to the full, a king of fierce countenance, and understanding dark sentences, shall stand up. 24. And his power shall be mighty, but not by his own power: and he shall destroy wonderfully, and shall prosper, and practice, and shall destroy the mighty and the holy people. 25. And through his policy also he shall cause craft to prosper in his hand: and he shall magnify himself in his heart, and by peace shall destroy many: he shall also stand up against the Prince of princes; but he shall be broken without hand.

> «ОЯТИ 23. Ва дар охири замони подшоҳии онҳо, ҳангоме ки осиён ба ҳадди пуррагии худ расанд, подшоҳе бо чеҳраи шадид ва донандаи суханони пӯшида бархезад. 24. Ва қудрати ӯ бузург хоҳад буд, вале на бо қудрати худи ӯ; ва ӯ ба таври аҷиб хароб хоҳад кард, ва комёб хоҳад шуд, ва амал хоҳад кард, ва нерӯмандон ва қавми муқаддасро нест хоҳад кард. 25. Ва ба воситаи ҳиллаи худ низ макрро дар дасти худ комёб хоҳад гардонид; ва дар дили худ худро бузург хоҳад шумурд, ва бо осоиштагӣ бисёронро ҳалок хоҳад кард; ӯ ҳамчунин бар зидди Сарвари сарварон хоҳад бархост; вале бе даст шикаста хоҳад шуд.

> “This power succeeds to the four divisions of the goat kingdom in the latter time of their kingdom, that is, toward the termination of their career. It is, of course, the same as the little horn of verse 9 and onward. Apply it to Rome, as set forth in remarks on verse 9, and all is harmonious and clear.

> «Ин қудрат дар замони охирини салтанати он чаҳор тақсимоти подшоҳии буз, яъне наздик ба поёни давраи ҳукмронии онҳо, ба майдон меояд. Бе шубҳа, он ҳамон шохчаи хурд аст, ки аз ояти 9 ва баъд аз он зикр шудааст. Онро ба Рум татбиқ кунед, чунон ки дар тавзеҳот оид ба ояти 9 баён гардидааст, ва ҳама чиз мутаносибу равшан мегардад.

> “‘A king of fierce countenance.’ Moses, in predicting punishment to come upon the Jews from this same power, calls it ‘a nation of fierce countenance.’ Deut. 28:49, 50. No people made a more formidable appearance in warlike array than the Romans. ‘Understanding dark sentences.’ Moses, in the scripture just referred to, says, ‘Whose tongue thou shalt not understand.’ This could not be said of the Babylonians, Persians, or Greeks, in reference to the Jews; for the Chaldean and Greek languages were used to a greater or less extent in Palestine. This was not the case, however, with the Latin.

> «“Подшоҳи сахтчеҳра.” Мӯсо, ҳангоми пешгӯӣ кардани ҷазое, ки аз ҷониби ҳамин қудрат бар яҳудиён хоҳад омад, онро «миллате сахтчеҳра» меномад. Такр. Шар. 28:49, 50. Ҳеҷ қавме дар сафбандии ҷангӣ аз румиён зоҳири даҳшатноктаре надошт. «Фаҳмандаи гуфторҳои торик.» Мӯсо, дар навиштае ки акнун ба он ишора шуд, мегӯяд: «Забонашро нахоҳӣ фаҳмид.» Дар нисбати яҳудиён инро дар бораи бобилиён, форсиён ё юнониён гуфтан мумкин набуд; зеро забонҳои калдонӣ ва юнонӣ дар Фаластин то дараҷае кам ё бисёр истифода мешуданд. Аммо дар бораи лотинӣ чунин набуд.»

> “When the transgressors are come to the full.’ All along, the connection between God’s people and their oppressors is kept in view. It was on account of the transgressions of his people that they were sold into captivity. And their continuance in sin brought more severe punishment. At no time were the Jews more corrupt morally, as a nation, than at the time they came under the jurisdiction of the Romans.

> «Вақте ки осиён ба камоли худ расидаанд». Дар тамоми ҷараён, робитаи миёни қавми Худо ва ситамгарони онҳо ҳамеша дар назар нигоҳ дошта мешавад. Маҳз ба сабаби гуноҳони қавми Ӯ буд, ки онҳо ба асирӣ фурӯхта шуданд. Ва давом кардани онҳо дар гуноҳ ҷазои сахттарро ба бор овард. Дар ҳеҷ замоне яҳудиён, ҳамчун як миллат, аз ҷиҳати ахлоқӣ фосидтар набуданд аз замоне ки онҳо зери ҳокимияти румиён даромаданд.

> “‘Mighty, but not by his own power.’ The success of the Romans was owing largely to the aid of their allies, and divisions among their enemies, of which they were ever ready to take advantage. Papal Rome also was mighty by means of the secular powers over which she exercised spiritual control.

> «Қудратманд, вале на ба қувваи худ». Муваффақияти румиён ба андозаи зиёд аз ёрии ҳампаймононашон ва аз ҷудоиҳо миёни душманонашон вобаста буд, ки онҳо ҳамеша омода буданд аз он истифода баранд. Рими папавӣ низ ба воситаи қудратҳои дунявие, ки бар онҳо назорати рӯҳонӣ амалӣ менамуд, қудратманд буд.

> “‘He shall destroy wonderfully.’ The Lord told the Jews by the prophet Ezekiel that he would deliver them to men who were ‘skilful to destroy;’ and the slaughter of eleven hundred thousand Jews at the destruction of Jerusalem by the Roman army, was a terrible confirmation of the prophet’s words. And Rome in its second, or papal, phase was responsible for the death of fifty millions of martyrs.

> «Ӯ ба таври аҷоиб ҳалок хоҳад кард». Худованд ба воситаи пайғамбар Ҳизқиёл ба яҳудиён гуфт, ки онҳоро ба дасти мардоне хоҳад супурд, ки «дар нобуд кардан моҳир» буданд; ва кушта шудани як миллиону сад ҳазор яҳудӣ ҳангоми харобии Ерусалим аз ҷониби лашкари Рум, тасдиқи даҳшатноки суханони пайғамбар буд. Ва Рум дар марҳилаи дуюми худ, яъне дар марҳилаи папавии худ, масъули марги панҷоҳ миллион шаҳид буд.

> “‘And through his policy also he shall cause craft to prosper in his hand.’ Rome has been distinguished above all other powers for a policy of craft, by means of which it brought the nations under its control. This is true of both pagan and papal Rome. And thus by peace it destroyed many.

> «“Ва бо тадбири худ низ макрро дар дасти худ комёб хоҳад гардонид.” Рум аз ҳамаи қудратҳои дигар бештар бо сиёсати макр фарқ мекард, ки ба воситаи он халқҳоро зери тасарруфи худ овард. Ин ҳам дар бораи Руми бутпараст ва ҳам Руми папавӣ дуруст аст. Ва ҳамин тавр, бо сулҳ бисёронро ҳалок сохт.

> “And Rome, finally, in the person of one of its governors, stood up against the Prince of princes, by giving sentence of death against Jesus Christ. ‘But he shall be broken without hand,’ an expression which identifies the destruction of this power with the smiting of the image of chapter 2.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 202–204.

> «Ва Рум, ниҳоят, дар шахси яке аз ҳокимони худ, бар зидди Сарвари сарварон бархост, бо баровардани ҳукми марг бар Исо Масеҳ. “Аммо вай бе дасти инсон шикаста хоҳад шуд”, ибораест, ки ҳалокати ин қудратро бо зарба хӯрдани ҳайкали боби 2 яксон месозад». Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 202–204.

Smith, twice in the passage, identifies that the prophetic characteristics of pagan and papal Rome are interchangeable, for they are simply the manifestation of Rome in its two phases, such as the mixture of iron and clay in Daniel chapter two, which Sister White identifies as symbols of churchcraft and statecraft. When Daniel identifies in the verses Smith is addressing–that Rome “shall prosper, and practice,” and that Rome “shall cause craft to prosper in his hand,”–Smith claims that in verse thirty-six that the “king” who “shall prosper till the indignation be accomplished,” identifies a prophetic characteristic of both pagan and papal Rome. Then he claims that none of the characteristics of Rome in verse thirty-six refer to the papal power.

Смит, ду бор дар ин порча, муайян месозад, ки хусусиятҳои нубувватии Руми бутпараст ва папавӣ қобили ивазанд, зеро онҳо танҳо зуҳури Рум дар ду марҳалаи он мебошанд, монанди омехтаи оҳан ва гил дар боби дуюми Дониёл, ки хоҳар Уайт онҳоро рамзҳои ҳунари калисоӣ ва ҳунари давлатӣ мешиносад. Вақте ки Дониёл дар оятҳое, ки Смит ба онҳо муроҷиат мекунад, муайян месозад, ки Рум «комёб хоҳад шуд ва амал хоҳад кард» ва ки Рум «ҳилагариро дар дасти худ комёб хоҳад гардонид», Смит иддао мекунад, ки дар ояти сию шашум «подшоҳе», ки «то ба анҷом расидани хашм комёб хоҳад шуд», як хусусияти нубувватии ҳам Руми бутпараст ва ҳам Руми папавиро муайян месозад. Сипас ӯ иддао мекунад, ки ҳеҷ яке аз хусусиятҳои Рум дар ояти сию шашум ба қудрати папавӣ ишора намекунад.

We have referred to Smith in supporting the identification of Rome being the robbers who establish the vision, and one of the four prophetic characteristics in verse fourteen is that Rome exalts themselves.

Мо барои дастгирии шиносоии Рум ҳамчун ғоратгароне, ки рӯъёро барпо месозанд, ба Смит ишора кардем, ва яке аз чаҳор хусусияти нубувватӣ дар ояти чордаҳ ин аст, ки Рум худро боло мебардорад.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> Ва дар он замонҳо бисёре бар зидди подшоҳи ҷануб бархезанд; ҳамчунин золимони қавми ту худро боло хоҳанд бардошт, то рӯъёро барқарор намоянд; лекин онҳо фурӯ хоҳанд афтод. Дониёл 11:14.

Smith claims that the specifications of the king in verse thirty-six do not align with the papal power, though he earlier defended that it was Rome in verse fourteen that exalts itself. Yet the king in verse thirty-six “shall exalt himself.” That very same king in verse thirty-six would “speak marvelous things against the God of gods.” In Daniel the papal power “shall speak great words against the Most High,” and in the book of Revelation the papal power blasphemes against the Most High.

Смит даъво мекунад, ки тавсифоти подшоҳ дар ояти сию шашум бо қудрати папагӣ мувофиқат намекунад, гарчанде ки ӯ пештар ҳимоя карда буд, ки дар ояти чордаҳум маҳз Рум аст, ки худро боло мебардорад. Аммо подшоҳ дар ояти сию шашум «худро боло хоҳад бардошт». Ҳамон подшоҳ дар ояти сию шашум «бар зидди Худои худоён суханони аҷоиб хоҳад гуфт». Дар китоби Дониёл қудрати папагӣ «бар зидди Ҳаққи Таоло суханони бузург хоҳад гуфт», ва дар китоби Ваҳй қудрати папагӣ бар зидди Ҳаққи Таоло куфр мегӯяд.

> And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. And he opened his mouth in blasphemy against God, to blaspheme his name, and his tabernacle, and them that dwell in heaven. Revelation 13:5, 6.

> Ва ба ӯ даҳоне дода шуд, ки суханони бузург ва куфрҳо мегуфт; ва ба ӯ қудрат дода шуд, ки чиҳилу ду моҳ идома диҳад. Ва ӯ даҳони худро барои куфр гуфтан бар зидди Худо кушод, то ба номи Ӯ, ва хаймаи Ӯ, ва сокинони осмон куфр гӯяд. Ваҳй 13:5, 6.

Every prophetic specification of the papal power is identified in verse thirty-six.

Ҳар як хусусияти нубувватие, ки ба қудрати папагӣ тааллуқ дорад, дар ояти сию шаш муайян карда шудааст.

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> Ва подшоҳ мувофиқи иродаи худ амал хоҳад кард; ва ӯ худро боло хоҳад бурд, ва худро аз ҳар худое бузургтар хоҳад шумурд, ва бар зидди Худои худоён суханони ҳайратангез хоҳад гуфт, ва то ба анҷом расидани ғазаб комёб хоҳад шуд; зеро он чи муайян шудааст, ба амал хоҳад омад. Дониёл 11:36.

Human commentators are many times unreliable, but many Adventist commentators give witness to the obvious truth that it was verse thirty-six which the apostle Paul was paraphrasing from 2 Thessalonians, when he addressed the man of sin.

Шарҳдиҳандагони инсонӣ бисёр вақт боэътимод нестанд, вале бисёре аз шарҳдиҳандагони Адвентист ба ҳақиқати ошкоро шаҳодат медиҳанд, ки маҳз ояти сию шашум буд, ки ҳавворӣ Павлус ҳангоми сухан рондан дар бораи марди гуноҳ аз 2 Thessalonians ба таври мазмунӣ баён мекард.

> Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God. 2 Thessalonians 2:2, 3.

> Бигзор ҳеҷ кас шуморо ба ҳеҷ ваҷҳ фиреб надиҳад; зеро он рӯз нахоҳад омад, магар он ки аввал иртидоде ба амал ояд, ва он инсони гуноҳ зоҳир гардад, яъне писари ҳалокат; ки ба ҳар он чи Худо хонда мешавад ё мавриди парастиш аст, мухолифат менамояд ва худро аз он болотар мебардорад; ба тавре ки ӯ ҳамчун Худо дар маъбади Худо менишинад ва худро нишон медиҳад, ки гӯё ӯ Худост. 2 Таслӯникиён 2:2, 3.

Verse thirty-six states that “he shall exalt himself, and magnify himself above every god,” and Paul says “that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped.” Clearly Smith had no prophetic authority to claim that the king of verse thirty-six was different from the king under discussion in the verses leading to verse thirty-six. Grammatically he had no justification for making his flawed application, and his claim that he did so because verse thirty-six possesses no characteristics of the papal power was a wresting of the Scripture in an attempt to establish a private interpretation.

Ояти сиюму мегӯяд, ки «ӯ худро баланд хоҳад бардошт ва худро аз ҳар худое бузургтар хоҳад гардонид», ва Павлус мегӯяд: «он одами гуноҳ ошкор гардад, писари ҳалокат; ки муқобилат мекунад ва худро аз ҳар он чи Худо хонда мешавад ё парастиш меёбад, болотар мебардорад». Равшан аст, ки Смит ҳеҷ салоҳияти нубувватӣ надошт, то иддао кунад, ки подшоҳи ояти сиюму шаш аз подшоҳе, ки дар оятҳои то ояти сиюму шаш мавриди баҳс аст, фарқ дорад. Аз лиҳози дастурӣ ӯ ҳеҷ асосе надошт, ки ин татбиқи носаҳеҳи худро ба амал оварад, ва иддаои ӯ, ки ин корро ба он сабаб кардааст, ки ояти сиюму шаш ҳеҷ хусусияте аз қудрати папавӣ надорад, таҳрифи Навиштаҷот буд дар кӯшиши барпо намудани тафсири хусусӣ.

> We have also a more sure word of prophecy; whereunto ye do well that ye take heed, as unto a light that shineth in a dark place, until the day dawn, and the day star arise in your hearts: Knowing this first, that no prophecy of the scripture is of any private interpretation. For the prophecy came not in old time by the will of man: but holy men of God spake as they were moved by the Holy Ghost. 2 Peter 1:19–21.

> Мо ҳамчунин каломи нубувватро, ки боз ҳам устувортар аст, дорем; ва шумо некӯ мекунед, агар ба он аҳаммият диҳед, ҳамчун ба чароғе, ки дар ҷои торик медурахшад, то даме ки рӯз бишкофад ва ситораи саҳар дар дилҳои шумо тулӯъ намояд; ва пеш аз ҳама инро бидонед, ки ҳеҷ як нубуввати Навиштаҳо тафсири шахсии касе нест. Зеро нубувват дар замонҳои қадим бо иродаи инсон наомадааст; балки одамони муқаддаси Худо сухан гуфтанд, дар ҳоле ки аз Рӯҳулқудс барангехта мешуданд. 2 Петрус 1:19–21.

Through the years of Laodicean Adventism there have been many Adventist theologians, pastors and authors who have addressed whether they think Smith’s application is correct or incorrect. An Australian pastor, Louis Were, who is long deceased, spent the majority of his ministry in opposing Smith’s false prophetic model. The reason for his opposition was not simply that Smith ultimately identified the king that comes to his end in verse forty-five as Turkey, but Smith’s platform also produced an incorrect application of Armageddon. In the 1980’s or thereabout an Adventist author penned a book titled, Adventists and Armageddon, Have we Misunderstood Prophecy? The author’s name is Donald Mansell, and the book is still available.

Дар тӯли солҳои адвентизми Лоадикия, бисёр илоҳиётшиносон, рӯҳониён ва муаллифони адвентистӣ ба масъалаи он пардохтаанд, ки оё ба назари онҳо татбиқи Смит дуруст аст ё нодуруст. Як рӯҳонии австралиягӣ, Луис Вер, ки кайҳо вафот кардааст, қисми асосии хизмати худро ба муқобили намунаи бардурӯғи пешгӯёнаи Смит сарф намуд. Сабаби мухолифати ӯ танҳо ин набуд, ки Смит дар ниҳоят подшоҳеро, ки дар ояти чилу панҷум ба анҷоми худ мерасад, Туркия муайян кард, балки низоми таълимии Смит ҳамчунин ба татбиқи нодурусти Армагеддон оварда мерасонд. Дар солҳои 1980-ум ё дар ҳамон атроф, як муаллифи адвентистӣ китобе бо унвони «Adventists and Armageddon, Have we Misunderstood Prophecy?» навишт. Номи муаллиф Доналд Мэнсел аст, ва ин китоб то ҳол дастрас мебошад.

Mansell tracks the history leading up to World War One and World War Two showing that when both those wars were seen to be approaching the Adventist evangelists began to employ Smith’s false application of Turkey marching to literal Jerusalem as a sign of Armageddon and the end of the world. He demonstrates by church membership roles that as each of the wars approached many souls were brought into the membership of the Adventist church, based upon the evangelist’s prophetic emphasis drawn from Smith’s flawed view of Armageddon.

Манселл таърихро то арафаи Ҷанги Якуми Ҷаҳонӣ ва Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ пайгирӣ намуда, нишон медиҳад, ки вақте дида мешуд, ки ҳар дуи он ҷангҳо наздик мешаванд, башоратдиҳандагони адвентистӣ ба корбурди татбиқи бардурӯғи Смит шурӯъ карданд, ки тибқи он Туркия ҳамчун аломати Армагеддон ва анҷоми ҷаҳон ба Ерусалими воқеӣ раҳсипор мегардад. Ӯ бо истинод ба феҳристҳои узвияти калисо собит месозад, ки бо наздик шудани ҳар яке аз он ҷангҳо, бар асоси таъкиди нубувватие, ки аз дидгоҳи нуқсондори Смит дар бораи Армагеддон бармеомад, ҷони бисёре ба узвияти калисои адвентистӣ оварда шуданд.

When either war ended, and the flawed predictions were not fulfilled, the church lost more members than they had gained from the prophetic model that was constructed by Smith.

Ҳангоме ки ҳар яке аз ҷангҳо ба поён расид ва пешгӯиҳои нуқсондор иҷро нагардиданд, калисо нисбат ба он чи ки аз намунаи нубувватие, ки Смит сохта буд, ба даст оварда буд, аъзои бештарро аз даст дод.

Through Smith’s rejection of the foundational message of the Millerites, and his willingness to promote his private interpretation of verse thirty-six to forty-five of Daniel, Smith’s logic produced a prophetic model based upon current events.

Тавассути радди Смит аз паёми бунёдии миллериён ва омодагии ӯ барои тарғиби тафсири хусусии худ аз оятҳои сию шаш то чилу панҷи китоби Дониёл, мантиқи Смит намунаи пешгӯйиро ба вуҷуд овард, ки бар рӯйдодҳои ҷорӣ асос ёфта буд.

In the argument between Smith and James White over the king who comes to his end in the last verse of Daniel eleven, James White presented a logic that succinctly represented Smith’s sandy prophetic foundation. White taught that “prophecy produces history, but history does not produce prophecy.”

Дар баҳси миёни Смит ва Ҷеймс Уайт оид ба подшоҳе, ки дар ояти охирини боби ёздаҳуми Дониёл ба анҷоми худ мерасад, Ҷеймс Уайт мантиқеро пешниҳод намуд, ки асоси сусту регини пешгӯйии Смитро ба таври мухтасар ифода мекард. Уайт таълим медод, ки «пешгӯйӣ таърихро ба вуҷуд меоварад, аммо таърих пешгӯйиро ба вуҷуд намеоварад».

The evangelists of Adventism that worked before both wars employed the developing history to present Smith’s flawed prophetic model of Armageddon, and their work, which seemed so blessed leading up to the wars, produced a net loss when the prophetic model was demonstrated to be based upon a private interpretation.

Воизони адвентизм, ки пеш аз ҳар ду ҷанг фаъолият мекарданд, таърихи дар ҳоли рушдро ба кор мебурданд, то намунаи нодурусти нубувватии Смитро дар бораи Армагеддон пешниҳод намоянд; ва кори онҳо, ки дар остонаи ҷангҳо чунон пурбаракат менمود, дар ниҳоят ба зиёни холис анҷомид, вақте ки исбот гардид, ки он намунаи нубувватӣ бар тафсири шахсӣ асос ёфтааст.

> Beware of false prophets, which come to you in sheep’s clothing, but inwardly they are ravening wolves. Ye shall know them by their fruits. Do men gather grapes of thorns, or figs of thistles? Even so every good tree bringeth forth good fruit; but a corrupt tree bringeth forth evil fruit. A good tree cannot bring forth evil fruit, neither can a corrupt tree bring forth good fruit. Every tree that bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. Wherefore by their fruits ye shall know them. Matthew 7:15–20.

> Аз анбиёи козиб ҳушьёр бошед, ки ба наздатон дар либоси гӯсфандон меоянд, аммо дар ботин гургҳои даррандаанд. Шумо онҳоро аз рӯи самараҳояшон хоҳед шинохт. Оё мардум аз хор ангур мечинанд, ё аз хасак анҷир? Ҳамчунин ҳар дарахти нек самари нек меоварад; аммо дарахти бад самари бад меоварад. Дарахти нек наметавонад самари бад оварад, ва дарахти бад низ наметавонад самари нек оварад. Ҳар дарахте ки самари нек намеоварад, бурида шуда, ба оташ андохта мешавад. Пас, онҳоро аз рӯи самараҳояшон хоҳед шинохт. Матто 7:15–20.

Smith’s willingness to promote a private prophetic model of the king in verse thirty-six bore the fruit of also creating an incorrect application of the sixth plague and Armageddon.

Омодагии Смит барои пешбурди як намунаи хусусии пешгӯёна дар бораи подшоҳ дар ояти сию шашум ба он натиҷа расонд, ки ҳамчунин татбиқи нодурусти вабои шашум ва Армагеддонро ба вуҷуд овард.

> And the sixth angel poured out his vial upon the great river Euphrates; and the water thereof was dried up, that the way of the kings of the east might be prepared. And I saw three unclean spirits like frogs come out of the mouth of the dragon, and out of the mouth of the beast, and out of the mouth of the false prophet. For they are the spirits of devils, working miracles, which go forth unto the kings of the earth and of the whole world, to gather them to the battle of that great day of God Almighty. Behold, I come as a thief. Blessed is he that watcheth, and keepeth his garments, lest he walk naked, and they see his shame. And he gathered them together into a place called in the Hebrew tongue Armageddon. Revelation 16:12–16.

> Ва фариштаи шашум косаи худро бар дарёи бузурги Фурот рехт; ва оби он хушк шуд, то роҳи подшоҳони шарқ омода гардад. Ва дидам, ки аз даҳони аждаҳо, ва аз даҳони ҳайвон, ва аз даҳони набии дурӯғин се рӯҳи нопок, монанди қурбоққаҳо, берун омаданд. Зеро онҳо арвоҳи девҳо мебошанд, ки мӯъҷизаҳо ба амал меоваранд, ва назди подшоҳони замин ва тамоми ҷаҳон мераванд, то онҳоро барои ҷанги он рӯзи бузурги Худои Қодири Мутлақ ҷамъ оваранд. Инак, Ман мисли дузд меоям. Хушо касе ки бедор мемонад ва либосҳои худро нигоҳ медорад, мабодо бараҳна роҳ равад ва расвоии ӯро бубинанд. Ва онҳоро дар ҷойе ҷамъ овард, ки ба забони ибронӣ Армагеддон ном дорад. Ваҳй 16:12–16.

As we have previously pointed out, the sixth plague comes after the close of human probation, so the warning contained to keep your garments, must refer to a testing issue that occurs before Michael stands up and human probation closes and the first plague begins. The sixth plague identifies the activities of the dragon, the beast and the false prophet, who are the threefold union that comes together at the soon-coming Sunday law. That threefold union is Modern Rome, and the symbol that identifies and establishes the threefold union of Modern Rome, are the “robbers of thy people,” who “exalt themselves to establish the vision” and “fall.”

Чунон ки мо қаблан ишора карда будем, балои шашум баъд аз анҷоми муҳлати имтиҳони инсон меояд; бинобар ин, ҳушдоре, ки дар он гуфта мешавад либосҳои худро нигоҳ доред, бояд ба масъалаи озмоишие ишора кунад, ки пеш аз бархостани Микоил, анҷом ёфтани муҳлати имтиҳони инсон ва оғози балои аввал рух медиҳад. Балои шашум фаъолияти аждаҳо, ҳайвон ва пайғамбари козибро муайян месозад, ки онҳо ҳамон иттиҳоди сегонаанд, ки ҳангоми қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда ба ҳам мепайванданд. Он иттиҳоди сегона Руми муосир аст, ва рамзе, ки иттиҳоди сегонаи Руми муосирро муайян ва барқарор мекунад, «ғоратгарони қавми ту» мебошанд, ки «худро боло мебардоранд, то рӯъёро барпо созанд» ва «меафтанд».

The warning of the sixth plague, when understood, allows a soul to keep his garments, but if it is rejected it leaves a soul naked, which is one of the five attributes of a Laodicean. The symbol that establishes that warning is the robbers of thy people, who exalt themselves and ultimately fall. Solomon said if God’s people do not have that vision, they perish.

Ҳушдори вабои шашум, вақте ки дуруст дарк карда мешавад, ба ҷон имкон медиҳад, ки либосҳои худро нигоҳ дорад; аммо агар он рад карда шавад, ҷонро урён боқӣ мегузорад, ки ин яке аз панҷ хусусияти Лоудикиён аст. Рамзе, ки он ҳушдорро барқарор месозад, ғоратгарони қавми туст, ки худро боло мебардоранд ва дар ниҳоят суқут мекунанд. Сулаймон гуфт, агар қавми Худо он рӯъёро надошта бошанд, онҳо ҳалок мешаванд.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> Дар ҷое ки рӯъё нест, қавм ҳалок мегардад; аммо касе ки шариатро нигоҳ медорад, хушо ба ҳоли ӯ. Масалҳо 29:18.

The Hebrew word “perish” means “to make naked”, and John recorded, “Blessed is he that watcheth, and keepeth his garments, lest he walk naked, and they see his shame.” Smith was wrong on the King of the North, and that false prophetic foundation allowed him to develop a prophetic application that, if accepted, produces nakedness, which is a symbol of the Laodiceans, who are spewed out of the mouth of the Lord.

Калимаи ибрии «ҳалок шудан» маънои «урён кардан»-ро дорад, ва Юҳанно навиштааст: «Хушо касе ки бедор мемонад ва либосҳои худро нигоҳ медорад, мабодо урён роҳ равад, ва онҳо расвоии ӯро бубинанд». Смит дар бораи Подшоҳи Шимол иштибоҳ кард, ва он пояи козиби нубувватӣ ба ӯ имкон дод, ки татбиқи нубувватие инкишоф диҳад, ки агар пазируфта шавад, урёнӣ ба бор меоварад, ки ин рамзи Лӯдикеён аст, ки аз даҳони Худованд берун андохта мешаванд.

Smith had no problem arguing his new false identification of the King of the North against the prophetess’ husband James White. Adventist historians, and Sister White, address their famous disagreement. Ellen White rebuked both her husband and Smith for allowing their difference of opinion on who was represented by the king of the north in Daniel eleven, to be put into the public domain. In the very first Adventist publication after the Great Disappointment of 1844, James White wrote:

Смит барои баҳс кардани таъйини нави бардурӯғи худ оид ба Подшоҳи Шимол бар зидди Ҷеймс Уайт, шавҳари пайғамбарзан, ҳеҷ мушкиле надошт. Таърихнигорони адвентистӣ ва хоҳар Уайт ба ихтилофи машҳури онҳо мепардозанд. Эллен Уайт ҳам шавҳараш ва ҳам Смитро барои он сарзаниш кард, ки иҷозат доданд ихтилофи назари онҳо дар бораи он ки подшоҳи шимол дар Дониёл ёздаҳ кӣ намояндагӣ мешуд, ба арсаи омма барояд. Дар нахустин нашрияи адвентистӣ баъд аз Ноумедии Бузурги соли 1844, Ҷеймс Уайт навишт:

> “That Jesus rose up, and shut the door, and came to the Ancient of days, to receive his kingdom, at the 7th month, 1844, I fully believe. See Luke 13:25; Matthew 25:10; Daniel 7:13,14. But the standing up of Michael, Daniel 12:1, appears to be another event, for another purpose. His rising up in 1844, was to shut the door, and come to his Father, to receive his kingdom, and power to reign; but Michael’s standing up, is to manifest his kingly power, which he already has, in the destruction of the wicked, and in the deliverance of his people. Michael is to stand up at the time that the last power in chapter 11, comes to his end, and none to help him. This power is the last that treads down the true church of God: and as the true church is still trodden down, and cast out by all christendom, it follows that the last oppressive power has not ‘come to his end;’ and Michael has not stood up. This last power that treads down the saints is brought to view in Revelation 13:11-18. His number is 666.” James White, A Word to the Little Flock, 8.

> «Ин ки Исо бархоста, дарро баст ва назди Қадимулайём омад, то подшоҳии Худро дар моҳи 7-уми соли 1844 қабул намояд, ман ба таври комил бовар дорам. Нигоҳ кунед: Луқо 13:25; Матто 25:10; Дониёл 7:13,14. Аммо бархостани Микоил, Дониёл 12:1, зоҳиран воқеаи дигарест, барои мақсади дигар. Бархостани Ӯ дар соли 1844 барои он буд, ки дарро бибандад ва назди Падари Худ биёяд, то подшоҳии Худ ва қудрати ҳукмронӣ карданро қабул намояд; аммо бархостани Микоил барои он аст, ки қудрати подшоҳонаи Худро, ки аллакай дорад, дар ҳалокати шарирон ва дар раҳоии қавми Худ зоҳир созад. Микоил бояд дар он вақт бархезад, ки қувваи охирини боби 11 ба анҷоми худ расад ва ёваре барои ӯ набошад. Ин қувва охирин қувваест, ки калисои ҳақиқии Худоро поймол мекунад; ва чун калисои ҳақиқӣ ҳанӯз ҳам аз ҷониби тамоми олами масеҳият поймол мешавад ва берун андохта мешавад, аз ин бармеояд, ки қувваи охирини ситамгар ҳанӯз «ба анҷоми худ нарасидааст;» ва Микоил ҳанӯз барнахостааст. Ин қувваи охирин, ки муқаддасонро поймол мекунад, дар Ваҳй 13:11-18 нишон дода шудааст. Шумораи ӯ 666 аст». James White, A Word to the Little Flock, 8.

When Smith introduced his so-called “new light” on the subject of “the last power in Daniel chapter eleven,” James White saw Smith’s application, not as new light, but as an attack upon the foundations. The controversy of Rome as the king of the north in Daniel eleven that took place between Uriah Smith and James White possesses specific attributes, that as students of prophecy, we are to bring together with the other controversies of Adventist history concerning the symbol of Rome.

Ҳангоме ки Смит ба истилоҳ «нури нав»-и худро оид ба мавзӯи «қудрати охирин дар боби ёздаҳуми Дониёл» пешниҳод кард, Ҷеймс Уайт татбиқи Смитро на ҳамчун нури нав, балки ҳамчун ҳамлае бар пояҳо дид. Баҳси Рум ҳамчун подшоҳи шимол дар Дониёли ёздаҳ, ки миёни Урия Смит ва Ҷеймс Уайт ба вуқӯъ пайваст, дорои хусусиятҳои мушаххасест, ки мо, ҳамчун омӯзандагони нубувват, бояд онҳоро бо дигар баҳсҳои таърихи адвентистӣ вобаста ба рамзи Рум ба ҳам оварем.

One of those attributes is the introduction of a private interpretation. Another attribute is that the application of the private interpretation requires a wresting of simple grammar, for Smith not only disregarded that every prophetic attribute in verse thirty-six addresses Rome, but he disregarded that the grammatical structure demands that the king of verse thirty-six must be the same king as represented in the previous passage.

Яке аз он хусусиятҳо ворид кардани тафсири хусусист. Хусусияти дигар он аст, ки татбиқи ин тафсири хусусӣ таҳриф кардани дастури соддаи наҳвиро талаб мекунад, зеро Смит на танҳо он ҳақиқатро нодида гирифт, ки ҳар як хусусияти нубувватӣ дар ояти сию шашум ба Рум муроҷиат мекунад, балки инчунин нодида гирифт, ки сохтори наҳвӣ талаб мекунад, ки подшоҳи ояти сию шашум бояд ҳамон подшоҳе бошад, ки дар порчаи пешина тасвир шудааст.

Another is that the private interpretation was a rejection of foundational truths. Another is that it represents a rejection of the authority of the Spirit of Prophecy. Another characteristic is that the first flawed idea concerning Rome will lead to a prophetic model that disallows a person from keeping his garments as they approach the close of human probation. Another was the willingness to promote his private interpretation publicly. Another is that the private interpretation is invariably identified as new light. All of these attributes are represented within the current discussion of the “robbers of thy people.”

Дигаре он аст, ки тафсири хусусӣ рад кардани ҳақоиқи бунёдӣ буд. Дигаре он аст, ки он рад кардани ҳокимияти Рӯҳи Нубувватро ифода мекунад. Хусусияти дигар он аст, ки андешаи аввалини носаҳеҳ дар бораи Рум ба намунаи нубувватӣ хоҳад бурд, ки ба шахс иҷозат намедиҳад ҳангоми наздик шудан ба анҷоми муҳлати имтиҳони инсонӣ либосҳои худро нигоҳ дорад. Дигаре омодагӣ барои таблиғи оммавии тафсири хусусии ӯ буд. Дигаре он аст, ки тафсири хусусӣ бетағйир ҳамчун нури нав муаррифӣ мешавад. Ҳамаи ин вижагиҳо дар баҳси кунунӣ оид ба «ғоратгарони қавми ту» таҷассум ёфтаанд.

When the last controversy of Rome, which was typified by the first controversy of Rome identifying the “robbers of thy people,” is brought together with the prophetic line of Uriah Smith’s and James White’s controversy we will see that one class will be building their prophetic model upon a private interpretation, which rejects foundational truth.

Ҳангоме ки баҳси охирини Рум, ки ба воситаи баҳси аввалини Рум, ки «ғоратгарони қавми туро» муайян мекунад, рамзӣ шуда буд, бо хатти нубувватии баҳси Урия Смит ва Ҷеймс Уайт ба ҳам оварда шавад, мо хоҳем дид, ки як гурӯҳ намунаи нубувватии худро бар тафсири хусусӣ бино хоҳад кард, ки ҳақиқати асосиро рад менамояд.

The rejection of the foundational truths automatically represents a rejection of the authority of the Spirit of Prophecy, which so soundly defends those foundational truths. That class will also be willing to present their view publicly, regardless of any concerns that may be raised about the impact the teaching might have upon God’s people around the globe.

Рад кардани ҳақоиқи бунёдӣ ба таври худкор рад кардани нуфузи Рӯҳи Нубувватро ифода мекунад, ки он ҳамин ҳақоиқи бунёдиро ба таври қотеъона ҳимоят менамояд. Он гурӯҳ ҳамчунин омода хоҳад буд, ки назари худро ошкоро пешкаш намояд, новобаста аз ҳар гуна нигарониҳое, ки мумкин аст дар бораи таъсире, ки ин таълим метавонад бар қавми Худо дар саросари ҷаҳон дошта бошад, баён карда шаванд.

Immediately after 1844, in the first generation of Adventism, another controversy about Rome was introduced. That controversy continued to be agitated, until the false view was accepted in the third generation of Adventism. We will consider the controversy of the “daily” as the fourth of six lines we are now considering in the model of line upon line.

Дарҳол баъд аз соли 1844, дар насли аввали адвентизм, баҳси дигаре дар бораи Рум ба миён оварда шуд. Он баҳс пайваста доман зада мешуд, то он ки назари бардурӯғ дар насли сеюми адвентизм пазируфта гардид. Мо баҳси «ҳамешагӣ»-ро ҳамчун чорумини шаш хатте, ки ҳоло дар намунаи хат бар хат баррасӣ мекунем, мавриди назар қарор хоҳем дод.

But before we take up the fourth line of the controversies of Rome, it needs to be remembered that in the previous article, when we were addressing verse ten of Daniel chapter eleven, we stated “Verse ten also directly connects the “seven times” of Leviticus twenty-six to the hidden history, but that line of truth is outside what we are here setting forth.”

Аммо пеш аз он ки мо хати чоруми баҳсҳои Румро баррасӣ кунем, бояд ба ёд оварда шавад, ки дар мақолаи қаблӣ, ҳангоме ки мо ояти даҳуми боби ёздаҳуми Дониёлро шарҳ медодем, чунин баён карда будем: «Ояти даҳ низ “ҳафт замон”-и Ибодат 26-ро бевосита ба таърихи ниҳонӣ мепайвандад, аммо он хати ҳақиқат берун аз он чизест, ки мо дар ин ҷо баён менамоем».

Uriah Smith was the leader in rejecting the seven times in 1863. He had rejected the increase of knowledge upon that subject that was presented in the articles on the subject, penned by Hiram Edson and published in the Review in 1856. The implications of Smith being associated with a movement that presented the seven times, but who thereafter rejected an increase of knowledge upon that very subject is also outside of the subject of the characteristics of Smith’s introduction of what he claimed was new light on the subject of the king of the north, but when we conclude our overview of the line of the Adventist controversies of Rome, we will return to both the significance of verse ten of chapter eleven of Daniel, and also what is represented by Smith’s rejection of the Laodicean message that arrived in 1856 with the increase of knowledge on the seven times.

Урия Смит соли 1863 пешвои рад кардани «ҳафт замон» буд. Ӯ афзоиши донишро дар бораи он мавзӯъ, ки дар мақолаҳои марбут ба ин масъала, навиштаи Ҳирам Эдсон ва соли 1856 дар Review нашргардида, пешниҳод шуда буд, рад карда буд. Натиҷаҳои он ки Смит бо ҳаракате алоқаманд буд, ки «ҳафт замон»-ро пешниҳод кард, вале баъдан афзоиши донишро маҳз дар бораи ҳамон мавзӯъ рад намуд, низ берун аз доираи мавзӯи хусусиятҳои он чизест, ки Смит ҳамчун нури нав дар бораи мавзӯи подшоҳи шимолӣ даъво мекард; аммо вақте ки мо баррасии худро оид ба хатти баҳсҳои адвентистӣ дар бораи Рум ба анҷом мерасонем, ҳам ба аҳамияти ояти даҳуми боби ёздаҳуми Дониёл бармегардем, ва ҳам ба он чи аз ҷониби рад кардани паёми Лаодикия аз ҷониби Смит, ки соли 1856 ҳамроҳ бо афзоиши дониш дар бораи «ҳафт замон» расида буд, ифода мегардад.

> “Our faith in reference to the messages of the first, second, and third angels was correct. The great waymarks we have passed are immovable. Although the hosts of hell may try to tear them from their foundation, and triumph in the thought that they have succeeded, yet they do not succeed. These pillars of truth stand firm as the eternal hills, unmoved by all the efforts of men combined with those of Satan and his host. We can learn much, and should be constantly searching the Scriptures to see if these things are so.” Evangelism, 223.

> «Имони мо нисбат ба паёмҳои фариштаи якум, дуюм ва сеюм дуруст буд. Нишонаҳои бузурги роҳе, ки мо аз онҳо гузаштаем, беҷунбишанд. Гарчанде ки лашкарҳои дӯзах кӯшиш кунанд, ки онҳоро аз таҳкурсии онҳо канда гиранд ва бо андешаи он ки муваффақ шудаанд, ғалаба намоянд, бо вуҷуди ин муваффақ намешаванд. Ин сутунҳои ҳақиқат чун теппаҳои абадӣ устувор меистанд, ва аз ҳамаи кӯшишҳои якҷояи одамон бо кӯшишҳои Шайтон ва лашкари ӯ бетағйир мемонанд. Мо метавонем бисёр чизҳоро биомӯзем, ва бояд ҳамеша Навиштаҳоро ҷустуҷӯ намоем, то бубинем, ки оё ин чизҳо чунинанд». Evangelism, 223.

> “The great waymarks of truth, showing us our bearings in prophetic history, are to be carefully guarded, lest they be torn down, and replaced with theories that would bring confusion rather than genuine light.” Selected Messages, book 2, 101, 102.

> «Нишонаҳои бузурги ҳақиқат, ки самти моро дар таърихи нубувват нишон медиҳанд, бояд бо эҳтиёти комил ҳифз карда шаванд, мабодо онҳо вайрон карда шуда, ба ҷойи онҳо назарияҳое оварда шаванд, ки ба ҷойи нури ҳақиқӣ ошуфтагӣ биёранд». Selected Messages, book 2, 101, 102.

> “At this time many efforts will be made to unsettle our faith in the sanctuary question; but we must not waver. Not a pin is to be moved from the foundations of our faith. Truth is still truth. Those who become uncertain will drift into erroneous theories, and will finally find themselves infidel in regard to the past evidence we have had of what is truth. The old waymarks must be preserved, that we lose not our bearings.” Manuscript Releases, volume 1, 55

> «Дар ин вақт кӯшишҳои бисёр ба харҷ дода хоҳанд шуд, то имони моро нисбат ба масъалаи муқаддасгоҳ мутазалзил созанд; аммо мо набояд дудила шавем. Аз бунёдҳои имони мо набояд ҳатто як мехча ҷунбонда шавад. Ҳақиқат ҳамоно ҳақиқат аст. Онҳое ки ба шак меафтанд, ба сӯи назарияҳои гумроҳкунанда саргардон хоҳанд шуд, ва ниҳоят худро нисбат ба далелҳои пешинае ки мо дар бораи он чӣ ҳақиқат аст доштем, беимон хоҳанд ёфт. Нишонаҳои кӯҳнаи роҳ бояд ҳифз карда шаванд, то мо самти худро гум накунем». Manuscript Releases, volume 1, 55

Back to Articles