Article

# Китоби Дониёл — Яксаду бисту як

Кушодани нишонаҳои рӯзҳои охир: дарки ишораҳои Масеҳ ба дарахтони навшукӯфтаи баҳор

Author

Jeff Pippenger

Published

March 7, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Масеҳ қавми Худро ба дарахтони навшукӯфтаи баҳор ишора кард, то онҳо «аломатҳо» ва маънои «аломатҳо»-и рӯзҳои охирро дарк намоянд.

> «Масеҳ ба қавми Худ амр фармуда буд, ки аломатҳои омадани Ӯро мушоҳида кунанд ва ҳангоме ки нишонаҳои Подшоҳи ояндаи худро бинанд, шод гарданд. Ӯ гуфт: “Вақте ки ин чизҳо ба амал омадан оғоз кунанд, он гоҳ ба боло назар кунед ва сарҳои худро баланд бардоред, зеро ки наҷоти шумо наздик мешавад.” Ӯ пайравони Худро ба дарахтони шукуфтаистодаи баҳор ишора намуда, гуфт: “Вақте ки онҳо акнун навда мебароранд, шумо худатон мебинед ва медонед, ки тобистон аллакай наздик аст. Ҳамин тавр, шумо низ, вақте ки ин чизҳоро ба амал омада бинед, бидонед, ки Малакути Худо наздик аст.” Луқо 21:28, 30, 31.» Муборизаи Бузург, 308.

«Аломатҳо»-и айёми охир бо «аломатҳо»-е намунавор пешакӣ тасвир шуда буданд, ки ҳаракати фариштаи аввалро эълон намуда, ба он оғоз бахшиданд. Он «аломатҳо» такони осмонҳоро дар бар мегирифтанд, аммо Юил муайян месозад, ки «аломатҳо»-и айёми охир — он айёме ки гуноҳи Исроил ҷуста хоҳад шуду ёфт нахоҳад гашт, вақте ки кӯҳи муқаддаси Худо то абад муқаддас хоҳад буд, зеро дигар ҳеҷ бегонае ҳаргиз аз миёни ӯ нахоҳад гузашт, — яъне такон хӯрдани қудратҳои осмонҳо, ҳамчунин такон хӯрдани қудратҳои заминро низ дар бар хоҳанд гирифт. Хоҳари Уайт фарқи миёни такон хӯрдани қудратҳои осмонҳо ва қудратҳои заминро муайян месозад.

> «16 декабри соли 1848, Худованд ба ман манзарае аз такон хӯрдани қувваҳои осмонро нишон дод. Дидам, ки вақте Худованд ҳангоми додани аломатҳои дар Матто, Марқус ва Луқо сабтшуда “осмон” гуфт, Ӯ осмонро дар назар дошт; ва вақте “замин” гуфт, Ӯ заминро дар назар дошт. Қувваҳои осмон офтоб, моҳ ва ситорагон мебошанд. Онҳо дар осмон ҳукмронӣ мекунанд. Қувваҳои замин онҳоянд, ки бар замин ҳукмронӣ мекунанд. Қувваҳои осмон бо овози Худо ба ларза хоҳанд омад. Он гоҳ офтоб, моҳ ва ситорагон аз ҷойҳои худ ҷунбонда хоҳанд шуд. Онҳо аз байн нахоҳанд рафт, балки бо овози Худо ба ларза хоҳанд омад.

> «Абрҳои торик ва гарон баромада, ба ҳамдигар бархӯрданд. Фазо ҷудо шуда, ба ақиб печид; пас мо тавонистем аз тариқи он фазои кушода дар Ориён ба боло назар кунем, ки аз он ҷо овози Худо меомад. Шаҳри Муқаддас аз тариқи он фазои кушода поён хоҳад омад. Ман дидам, ки қувваҳои замин ҳоло ба ларза оварда мешаванд ва воқеаҳо ба тартиб ба амал меоянд. Ҷанг, ва овозаҳои ҷанг, шамшер, гуруснагӣ ва вабо аввал қувваҳои заминро ба ларза меоранд, сипас овози Худо офтоб, моҳ ва ситорагон, ва ҳамчунин ин заминро ба ларза хоҳад овард. Ман дидам, ки ба ларза омадани қувваҳо дар Аврупо, чунон ки баъзеҳо таълим медиҳанд, ба ларза омадани қувваҳои осмон нест, балки он ба ларза омадани миллатҳои хашмгин аст». Early Writings, 41.

Ларзиши осмонҳо дар Матто, Марқус ва Луқо рамзи ларзиши қудратҳое мебошанд, ки бар осмонҳо ҳукмронӣ мекунанд, чунон ки ин қудратҳо ба воситаи офтоб, моҳ ва ситорагон ифода ёфтаанд. Ҳамаи ин қудратҳои осмонӣ ба ларза омаданд ва «аломатҳо»-ро падид оварданд, ки ҳаракати фариштаи аввалро оғоз бахшида, эълон намуданд. Он қудратҳои осмонӣ дар айёми ҳаракати фариштаи сеюм боз ба ларза хоҳанд омад. Аммо дар ҳаракати фариштаи сеюм қудратҳои замин низ ба ларза хоҳанд омад. Қудратҳои замин ҳамон қудратҳое мебошанд, ки бар замин ҳукмронӣ мекунанд. Дар 11 сентябри соли 2001 қудратҳои замин, на осмон, ба ларза омаданд.

> «Оё акнун ин сухане паҳн мешавад, ки ман гуфтаам Ню-Йорк бояд бо мавҷи азими об рӯфта шавад? Инро ман ҳеҷ гоҳ нагуфтаам. Ман гуфтаам, вақте ба биноҳои бузурге, ки дар он ҷо қабат бар қабат қомат меафрозанд, менигаристам: “Чӣ манзараҳои даҳшатноке ба вуқуъ хоҳанд омад, ҳангоме ки Худованд бархезад, то заминро ба сахтӣ ба ларза оварад! Он гоҳ суханони Ваҳй 18:1–3 ба иҷро хоҳанд расид.” Тамоми боби ҳаждаҳуми китоби Ваҳй огоҳиест аз он чи бар замин хоҳад омад. Аммо ман махсусан дар бораи он чи бар Ню-Йорк хоҳад омад, нуре надорам, ҷуз ин ки медонам рӯзе биноҳои бузурги он ҷо бо гардишу вожгардонии қудрати Худо сарнагун хоҳанд шуд. Аз рӯи нуре ки ба ман дода шудааст, ман медонам, ки ҳалокат дар ҷаҳон аст. Як калом аз ҷониби Худованд, як ламси қудрати азими Ӯ, ва ин сохтмонҳои азим фурӯ хоҳанд рехт. Манзараҳое ба вуқуъ хоҳанд омад, ки даҳшатнокии онҳоро мо тасаввур карда наметавонем». Review and Herald, July 5, 1906.

Дар таърихи миллериён яке аз аломатҳое, ки Луқо сабт кардааст, «изтироби халқҳо» буд. Халқҳо қудратҳоеро ифода мекунанд, ки бар замин ҳукмронӣ менамоянд, ва 11 сентябри соли 2001, ҳангоме ки войи сеюм ба таърихи нубувват ворид шуд, ҳар як халқ бар рӯи замин ба ларза омад. Он ларзиши заминӣ дар Луқо бисту як ифода шудааст, аммо на бо ибораи китобии ба ларза омадани қудратҳои замин. Он бо ибораи «изтироби халқҳо» ифода шудааст, чунон ки бар халқҳои ҷаҳон воқеъ гардид, вақте ки биноҳои бузурги Ню-Йорк фурӯ оварда шуданд. «Изтироби халқҳо» дар Луқо ҳамон ба ларза омадани қудратҳои замин аст, ва он дар таърихи миллериён ба анҷом расид.

> «Ман дидам, ки қудратҳои замин ҳоло ба ларза оварда мешаванд ва воқеаҳо ба тартиб ба амал меоянд. Ҷанг, ва овозаҳои ҷанг, шамшер, қаҳтӣ ва вабо аввал қудратҳои заминро ба ларза меоранд; сипас овози Худо офтоб, моҳ ва ситорагон, ва ҳамчунин ин заминро ба ларза хоҳад овард. Ман дидам, ки ба ларза омадани қудратҳо дар Аврупо, чунон ки баъзеҳо таълим медиҳанд, ба ларза омадани қудратҳои осмон нест, балки ба ларза омадани халқҳои хашмгин аст». Early Writings, 41.

«ҷунбиши қудратҳои халқҳои хашмгин» ҳамон ҷунбиши «қудратҳои замин» аст, чунон ки дар таърихи аввали адвентизм тавассути ҷунбиши «қудратҳо дар Аврупо» нишон дода шудааст. Урайя Смит муайян кард, ки дар соли 1838 чӣ чиз қудратҳоро дар Аврупо ба ҷунбиш меовард.

> «Ҳамон тавре ки давраи нубувватии ин карнаи [6-ум] бо таслими ихтиёрии қудрат ба дасти туркон аз ҷониби императори масеҳии Шарқ оғоз ёфт, ҳамин тавр мо метавонем ба таври одилона хулоса барорем, ки анҷоми он низ бо таслими ихтиёрии он қудрат аз ҷониби султони турк боз ба дасти масеҳиён нишон дода мешуд. Соли 1838 Туркия ба ҷанг бо Миср кашида шуд. Мисриён наздик буданд, ки қудрати турконро сарнагун созанд. Барои пешгирӣ аз ин, чор қудрати бузурги Аврупо — Англия, Русия, Австрия ва Пруссия — барои нигоҳ доштани ҳукумати турк дахолат карданд. Туркия дахолати онҳоро пазируфт. Дар Лондон конфронсе баргузор гардид, ки дар он ултиматуме таҳия шуд, то ба Муҳаммадалӣ, пошои Миср, пешниҳод гардад. Равшан аст, ки вақте ин ултиматум ба дасти Муҳаммадалӣ супурда мешуд, сарнавишти Империяи Усмонӣ амалан ба дасти қудратҳои масеҳии Аврупо вогузор мегардид. Ин ултиматум дар рӯзи 11-уми августи соли 1840 ба дасти Муҳаммадалӣ супурда шуд! ва дар ҳамон рӯз худи султон ба сафирони чор қудрат ёддоште ирсол намуда, пурсид, ки агар Муҳаммадалӣ аз қабули шартҳое, ки онҳо пешниҳод карда буданд, сарпечӣ кунад, чӣ бояд кард. Посух ин буд, ки ӯ набояд аз ҳеҷ эҳтимоле, ки метавонад пеш ояд, нигарон шавад; зеро онҳо барои он тадбир андешида буданд. Давраи нубувватӣ ба анҷом расид, ва дар ҳамон рӯз идораи умури муҳаммадиён ба дасти масеҳиён гузашт, чунон ки идораи умури масеҳиён 391 солу 15 рӯз пештар ба дасти муҳаммадиён гузашта буд. Ҳамин тавр, войи дуюм ба анҷом расид, ва карнаи шашум аз садо бозмонд». Uriah Smith, Synopsis of Present Truth, 218.

Исломи войи дуюм аз авҷи қудрати худ гузашта буд, ки мувофиқи каломи Худо бояд се саду наваду як солу понздаҳ рӯз давом мекард. Бо вуҷуди ин, дар солҳои 1830-ум Миср мекӯшид дар Миср хилофатро аз нав барқарор кунад, то ҷиҳоди дуюми бузурги таърихи мусулмононро идома диҳад. Имкони сар задани ҷангҳои бештари исломӣ қудратҳои Аврупоро водор мекард, ки аз тарс ба ларза оянд. Дар тӯли даҳсолаҳо буҳрони аз нав афрӯхта шудани ҷангҳои Ислом аз ҷониби таърихнигорон ва гузоришгарони он солҳо «Масъалаи Шарқ» номида мешуд. Ҷангҳои фарзандони шарқ дар тӯли асрҳо бар зидди миллатҳои Аврупо бурда мешуданд, ки дини худро аз калисои Рум гирифта буданд. Дар соли 1838, «тангии халқҳо», ки Масеҳ ба он ишора карда буд, такони миллатҳои ба хашм омадаро ифода менамуд, ки аз ҷангҳое ба вуҷуд омада буд, ки Ислом бар зидди империяи собиқи Рум барангехта буд.

> «Бо [раҳо кардани] чор фариштаеро, ки дар дарёи бузурги Фурот баста шудаанд, ман чунин мефаҳмам, ки Худо акнун мехост иҷозат диҳад, то он чор миллати асосӣ, ки империяи Усмонӣ аз онҳо таркиб ёфта буд, ва то он вақт беҳуда кӯшида буданд Империяи Шарқиро дар Қустантиния мутеъ созанд ва дар фатҳи Аврупо фақат пешрафти андаке карда буданд, акнун Қустантинияро тасарруф намоянд ва сеяки Аврупоро зер карда, мутеъ созанд; ва ҳамин воқеа тақрибан дар миёнаи асри понздаҳум ба амал омад». Works of William Miller, Volume 2, 121.

Танги халқҳо дар ривояте, ки дар Луқо омадааст, «бо ҳайрату саргардонӣ буд; баҳр ва мавҷҳо ғурриш мекарданд», ва бо он ки «дилҳои одамон аз тарс ва аз интизори он чи бар замин меояд, беҳол мешуданд». Саргардонии Масъалаи Шарқӣ то худи асри бистум қудратҳои заминро пайваста ба изтироб меовард, ва рамзи он тангӣ «дилҳои одамон аз тарс беҳол шудан» ва «ғурриши баҳр ва мавҷҳо» буд.

> «Ин мӯҳр задани бандагони Худо ҳамон чизест, ки ба Ҳизқиёл дар рӯъё нишон дода шуда буд. Юҳанно низ шоҳиди ин ваҳйи бас ҳайратовар гардида буд. Ӯ дарё ва мавҷҳои онро, ки ғулғула мекарданд, ва дилҳои одамонро, ки аз тарс беҳол мешуданд, дид. Ӯ заминро дид, ки ба ҷунбиш омадааст, ва кӯҳҳоро, ки ба миёни баҳр андохта мешаванд (ки ин ба маънои айнан воқеъ мегардад), ва обҳои онро, ки ғулғула ва ошуфтаанд, ва кӯҳҳоро, ки аз туғёни он меларзанд. Ба ӯ вабоҳо, бемориҳои сироятӣ, қаҳтӣ ва марг нишон дода шуданд, ки рисолати даҳшатноки худро анҷом медиҳанд». Testimonies to Ministers, 445.

Вақте ки ба Юҳанно муҳргузории яксаду чиҳилу чор ҳазор нишон дода шуд, ӯ изтироби халқҳоро дид, чунон ки бо баҳрҳо ва мавҷҳои хурӯшон ифода ёфтааст, ва дилҳои одамон аз тарс суст мегардиданд; ва ин ҳамон муҳргузорӣ буд, ки ба Ҳизқиёл дар боби нӯҳум нишон дода шуда буд. Ба Ҳизқиёл унсурҳои дохилии муҳргузорӣ нишон дода шуданд, ва ба Юҳанно унсурҳои зоҳирии вобаста ба муҳргузорӣ нишон дода шуданд. Юҳанно дид, ки ба хашм омадани халқҳо бо муҳргузории яксаду чиҳилу чор ҳазор алоқаманд аст, ва ба хашм омадани халқҳо ҳамчунин ҳамон изтироби халқҳои Луқо мебошад, ки аз нигоҳи таърихӣ ҳамчун Масъалаи Шарқӣ шинохта шудааст. Ба Юҳанно нишон дода шуд, ки Ислом дар Войи сеюм аломати зоҳирии муҳргузории яксаду чиҳилу чор ҳазор аст.

> «Замони ҳозира барои ҳамаи зиндагон айёми таваҷҷуҳи аз ҳад зиёд аст. Ҳокимон ва арбобони давлат, одамоне, ки мансабҳои боварӣ ва ҳокимиятро ишғол мекунанд, мардону занони андешаманд аз ҳамаи табақаҳо, диққати худро ба рӯйдодҳое, ки дар атрофи мо ба вуқӯъ меоянд, равона сохтаанд. Онҳо муносибатҳои пуртанишу нооромеро, ки миёни миллатҳо вуҷуд доранд, мушоҳида мекунанд. Онҳо шиддатеро мебинанд, ки ҳар унсури заминиро фаро мегирад, ва дарк мекунанд, ки чизе бузург ва ҳалкунанда дар остонаи рӯй додан аст — ки ҷаҳон дар лаби як буҳрони азим қарор дорад.

> «Фариштагон ҳоло бодҳои низоъро нигоҳ медоранд, то ки онҳо навазанд, то даме ки ҷаҳон аз ҳалокати наздикшавандаи худ огоҳ карда шавад; вале тӯфоне гирд меояд, ки омода аст бар замин фурӯ резад; ва ҳангоме ки Худо ба фариштагони Худ амр хоҳад дод, ки бодҳоро раҳо кунанд, чунин манзараи низоъ ба вуқӯъ хоҳад пайваст, ки ҳеҷ қаламе онро тасвир карда наметавонад.

> «Китоби Муқаддас, ва танҳо Китоби Муқаддас, дар бораи ин чизҳо назари дуруст медиҳад. Дар он манзараҳои бузурги ниҳоии таърихи ҷаҳони мо ошкор гардидаанд, воқеаҳое ки аллакай сояҳои худро пешакӣ меафкананд, ва садои наздикшавии онҳо заминро ба ларза меоварад ва дилҳои одамонро аз тарс беҳол месозад». Education, 179, 180.

Дар боби бисту якуми Луқо Исо он «аломатҳо»-ро муайян намуд, ки ҳаракати миллериро оғоз бахшиданд, ва ҳамаи он «аломатҳо», мувофиқи гуфтаи Хоҳар Уайт, иҷро шуданд. Заминларзаи Лиссабон, рӯзи торикӣ, фурӯ рехтани ситорагон ва изтироби халқҳо, ки такон хӯрдани қудратҳои заминро ифода мекард ва ин ба воситаи Ислом дар тарсе, ки аз Масъалаи Шарқӣ ба вуҷуд омад, иҷро гардид, ҳамаашон иҷро шудаанд. «Аломатҳо»-и миллерӣ ҳамчунин омадани Писари Одамро бо абр дар бар мегиранд, ки он мувофиқи тартиби дурусте, ки Масеҳ «аломатҳо»-ро баён намуда буд, иҷро гардид; зеро пас аз он ки изтироби халқҳо бо боздоштани бартарии усмонӣ дар соли 1840 ба поён расид, Масеҳ 22 октябри соли 1844 ба Қудси Ақдас омад, ва ҳангоме ки Ӯ омад, бо абрҳо омад.

> «“Ва инак, касе мисли Писари Одам бо абрҳои осмон меомад ва назди Қадимулайём расид, ва Ӯро ба ҳузури Ӯ оварданд. Ва ба Ӯ салтанат ва ҷалол ва подшоҳӣ дода шуд, то ки ҳамаи қавмҳо, миллатҳо ва забонҳо ба Ӯ хизмат кунанд; салтанати Ӯ салтанати ҷовидонист, ки нест нахоҳад шуд.” Дониёл 7:13, 14. Омадани Масеҳ, ки дар ин ҷо тасвир шудааст, омадани дуюми Ӯ ба замин нест. Ӯ назди Қадимулайём дар осмон меояд, то салтанат ва ҷалол ва подшоҳиро қабул намояд, ки инҳо дар анҷоми кори Ӯ ҳамчун Шафеъ ба Ӯ дода хоҳанд шуд. Маҳз ҳамин омадан, на омадани дуюми Ӯ ба замин, дар нубувват пешгӯӣ шуда буд, ки дар поёни 2300 рӯз, дар соли 1844, ба вуқӯъ хоҳад пайваст. Ҳамроҳ бо фариштагони осмонӣ, Саркоҳини бузурги мо ба Қудси аъзам дохил мешавад ва дар он ҷо дар ҳузури Худо зоҳир мегардад, то ба охирин аъмоли хизмати миёнравии Худ ба нафъи инсон машғул шавад,—то кори доварии тафтишотиро анҷом диҳад ва барои ҳамаи онҳое ки сазовори баҳрабардорӣ аз манфиатҳои он дониста мешаванд, кафорат ба амал оварад». Муборизаи Бузург, 479.

«Аломатҳо»-е, ки бо таърихи миллеритҳо вобаста буданд, «аломатҳо»-еро, ки бо таърихи яксаду чилу чаҳор ҳазор вобастаанд, намунавӣ пешнамоӣ мекарданд. Вақте ки Масеҳ ба ривояти таърихӣ бо масал шоҳиди дуюмро фароҳам овард, Ӯ шогирдони Худро ба «дарахтони навшукуфтаи баҳор» ишора намуд. Ӯ онҳоро огоҳ кард, ки ҳангоме ки дарахтон ба шукуфтан оғоз мекунанд, шумо медонед, ки ба охири ҷаҳон наздик шудаед, ва он насл, ки шоҳиди дарахтони навшукуфтаи баҳор мегардад, зинда хоҳад монд, то осмонҳо ва заминро бинад, ки дар оташҳои омадани дуюми Ӯ аз миён мегузаранд.

> Вақте ки онҳо акнун навда мезананд, шумо худатон мебинед ва медонед, ки тобистон акнун наздик аст. Ҳамчунин шумо низ, вақте ки бинед, ки ин чизҳо воқеъ мешаванд, бидонед, ки Малакути Худо наздик аст. Ба ростӣ ба шумо мегӯям: ин насл аз миён нахоҳад рафт, то даме ки ҳамаи ин ба иҷро расад. Осмон ва замин аз миён хоҳанд рафт, аммо суханони Ман ҳаргиз аз миён нахоҳанд рафт. Луқо 21:30–33.

Пас савол ин мешавад: «Дарахтон пас кай ба навда задан оғоз карданд?» Борони охирон дар 11-уми сентябри соли 2001 ба пошидан оғоз кард, ки мувофиқи Ишаъё «он рӯз»-и «боди сахт»-и Худост «дар рӯзи боди шарқӣ».

> Ба андоза, ҳангоме ки Ӯ онро бармеангезонад, ту бо он муҳокима хоҳӣ кард; Ӯ боди сахти Худро дар рӯзи боди шарқӣ нигоҳ медорад. Пас, ба ин васила гуноҳи Яъқуб пок карда хоҳад шуд; ва ҳамаи самари ин он аст, ки гуноҳи ӯ бардошта шавад: ҳангоме ки ӯ ҳамаи сангҳои қурбонгоҳро мисли сангҳои оҳак, ки кӯфта пора-пора шудаанд, месозад, бешаҳо ва бутҳо дигар барпо нахоҳанд монд. Аммо шаҳри истеҳкомдор вайрон хоҳад шуд, ва маскан тарк карда шуда, мисли биёбон боқӣ хоҳад монд: он ҷо гӯсола хоҳад чарид, ва он ҷо хоҳад хобид, ва шохаҳои онро хоҳад хӯрд. Вақте ки навдаҳои он хушк шаванд, онҳо шикаста хоҳанд шуд: занон меоянд ва онҳоро дар оташ меандозанд; зеро ин қавме бефаҳманд: бинобар ин, Он ки онҳоро офаридааст, ба онҳо раҳм нахоҳад кард, ва Он ки онҳоро шакл додааст, ба онҳо илтифот нахоҳад намуд. Ва дар он рӯз чунин хоҳад шуд, ки Худованд аз маҷрои дарё то сели Миср хоҳад кӯфт, ва шумо як ба як ҷамъ оварда хоҳед шуд, эй фарзандони Исроил. Ва дар он рӯз чунин хоҳад шуд, ки карнайи бузург навохта хоҳад шуд, ва онҳое хоҳанд омад, ки дар замини Ашшур наздик ба ҳалокат буданд, ва рондашудагон дар замини Миср, ва Худовандро бар кӯҳи муқаддас дар Ерусалим ибодат хоҳанд кард. Ишаъё 27:8–13.

Борони охирин аз 11 сентябри соли 2001 ба резидан оғоз кард (ба андоза дода шуд), ва баҳс дар бораи паёми борони охирин ва паёми қалбакии сулҳу амният оғоз ёфт. Таърихи он баҳс ҳамон ҷоест, ки ноинсофии Яъқуб бардошта мешавад (пок карда мешавад, яъне кафорат мешавад). Таърихи он баҳс, ки ҳамон баҳси Ҳабаққуқ аст, давраи муҳргузории яксаду чилу чор ҳазор мебошад, ки бо қай кардани Адвентисти рӯзи ҳафтуми Лоадикия аз даҳони Худованд ба анҷом мерасад, зеро он, ҳамчун «шаҳри истеҳкомёфта», вайрону беодам хоҳад шуд, зеро ба шаҳри қавме табдил ёфта буд, ки ҳеҷ фаҳме надоранд ва ҳеҷ раҳм ё илтифот намеёбанд. Дар он вақт «овози дуюм»-и Ваҳй боби ҳаждаҳ карнаи бузургеро хоҳад навохт, ки ҳамон карнаи ҳафтум ва войи сеюм аст, ва рамаи дигари Худо омада, дар «Ерусалим» ибодат хоҳад кард, ки он ба ҳаракати калисои ғолиб табдил ёфта хоҳад буд.

11-уми сентябри соли 2001 нишон медиҳад, ки насли охирини таърихи замин фаро расидааст, ва танҳо онҳое, ки дарахтони навшукуфтаи баҳорро мешиносанд, боронеро, ки сабаби навда бастани дарахтон мегардад, қабул хоҳанд кард. Танҳо онҳое, ки эътироф мекунанд, ки Исломи войи сеюм ҳамон чизест, ки фаро расидани борони дерин ва муҳр задани яксаду чиҳилу чор ҳазор нафарро нишон медиҳад, дар миёни он гурӯҳ хоҳанд буд.

> «Танҳо онҳое ки мувофиқи нуре ки доранд зиндагӣ мекунанд, нури бештарро қабул хоҳанд кард. Агар мо ҳар рӯз дар зоҳир намудани фазилатҳои фаъоли масеҳӣ пеш наравем, зуҳуроти Рӯҳулқудсро дар борони охир намешиносем. Шояд он бар дилҳои атрофи мо фурӯ резад, вале мо онро на дарк хоҳем кард ва на қабул.» Testimonies to Ministers, 507.

> «Мо набояд мунтазири борони охирин шавем. Он бар ҳамаи касоне меояд, ки шабнам ва боронҳои файзеро, ки бар мо мерезанд, дарк намуда, онҳоро қабул мекунанд. Вақте ки мо пораҳои нурро ҷамъ меоварем, вақте ки раҳматҳои яқини Худоро, ки дӯст медорад мо ба Ӯ таваккал кунем, қадр менамоем, он гоҳ ҳар ваъда иҷро хоҳад шуд. “Зеро, чунон ки замин навдаи худро мебарорад, ва чунон ки боғ чизҳои дар он кошташударо мерӯёнад, ҳамчунин Худованд Худо адолат ва ҳамдро пеши ҳамаи халқҳо мерӯёнад” (Ишаъё 61:11). Тамоми замин бояд аз ҷалоли Худо пур шавад». The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

Мо омӯзишро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> «Агар касоне, ки метавонанд дар——ёрӣ расонанд, ба ҳисси вазифаи худ бедор карда нашаванд, онҳо кори Худоро ҳангоми шунида шудани нидои баландии фариштаи сеюм нахоҳанд шинохт. Вақте ки нур барои равшан кардани замин берун меравад, ба ҷойи он ки барои ёрии Худованд бархезанд, онҳо хоҳанд хост кори Ӯро маҳдуд созанд, то ба ақидаҳои танги худ мувофиқ гардонанд. Ба шумо мегӯям, ки Худованд дар ин кори охирин ба тарзе амал хоҳад кард, ки бисёр берун аз тартиби маъмулии чизҳо хоҳад буд, ва ба гунае ки бар хилофи ҳар гуна нақшарезии инсонӣ хоҳад буд. Дар миёни мо касоне хоҳанд буд, ки ҳамеша мехоҳанд кори Худоро идора кунанд, ҳатто амр диҳанд, ки ҳангоми пеш рафтани кор таҳти роҳнамоии он фариштае, ки дар паёме, ки бояд ба ҷаҳон дода шавад, ба фариштаи сеюм ҳамроҳ мешавад, кадом ҳаракатҳо бояд анҷом дода шаванд. Худо роҳҳо ва воситаҳоеро ба кор хоҳад бурд, ки аз онҳо дида хоҳад шуд, ки Ӯ лаҷомро ба дасти Худ гирифтааст. Кормандон аз василаҳои содае, ки Ӯ барои ба амал овардан ва ба камол расонидани кори адолати Худ истифода хоҳад кард, дар ҳайрат хоҳанд монд». Testimonies to Ministers, 300.

Back to Articles