Article

# Ҳаштуми аз ҳафт аст — Рақами дуюм

Подшоҳиҳои пешгӯии Китоби Муқаддас

Author

Jeff Pippenger

Published

September 15, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Дар мақолаи пешина мо муайян намудем, ки миллериён наметавонистанд Румро ҷуз Руми бутпараст ва папавӣ бубинанд, ҳарчанд фарқиятҳои миёни он ду қудратро баррасӣ мекарданд. Барои миллериён фарқиятҳои миёни Руми бутпараст ва папавӣ онҳоро ба шинохтани он намерасонид, ки Руми папавӣ подшоҳии панҷуме буд, ки пас аз подшоҳии чоруми Руми бутпараст меомад. Пас аз ноумедии соли 1844, хоҳар Вайт се қудрати Ваҳйи бобҳои дувоздаҳ ва сездаҳро муайян намуд: аждаҳо дар боби дувоздаҳ, сипас папавият ҳамчун ҳайвони ваҳшӣ, ки аз баҳр дар боби сездаҳ баромад, ва баъд аз он Иёлоти Муттаҳида ҳамчун ҳайвони ваҳшӣ, ки аз замин берун омад. Пас аз он ки таҳкурсӣ гузошта шуд, Худованд нурро бар иттиҳоди сегонаи аждаҳо, ҳайвони ваҳшӣ ва пайғамбари козиб ошкор сохт, ки дар боби шонздаҳуми Ваҳй ҷаҳонро ба Армагеддон мебарад.

> Хати пешгӯйие, ки ин рамзҳо дар он ёфт мешаванд, аз Ваҳй 12 оғоз меёбад, аз аждаҳое ки кӯшид Масеҳро ҳангоми таваллуди Ӯ нобуд созад. Гуфта мешавад, ки аждаҳо Шайтон аст (Ваҳй 12:9); маҳз ӯ буд, ки Ҳиродусро ба қатли Наҷотдиҳанда барангехт. Аммо василаи асосии Шайтон дар ҷанг бурдан бар зидди Масеҳ ва қавми Ӯ дар давоми асрҳои аввали аҳди масеҳӣ Империяи Рум буд, ки дар он бутпарастӣ дини ҳукмрон ба шумор мерафт. Пас, дар ҳоле ки аждаҳо, пеш аз ҳама, Шайтонро ифода мекунад, он, ба маънои дуюмдараҷа, рамзи Руми бутпараст низ мебошад.

> Дар боби 13 (оятҳои 1–10) ҳайвони дигаре тасвир шудааст, ки «монанди паланг» буд ва аждаҳо ба вай «қудрати худ, ва тахти худ, ва ихтиёри бузург» дод. Ин рамз, чунон ки аксари протестантҳо бовар доштаанд, папаро ифода мекунад, ки вориси қудрат, тахт ва ихтиёре гардид, ки замоне империяи қадимаи Рум дар ихтиёр дошт. Дар бораи он ҳайвони палангмонанд гуфта шудааст: «Ба вай даҳоне дода шуд, ки суханони бузург ва куфрҳо мегуфт…. Ва даҳони худро барои куфр бар зидди Худо кушод, то ба номи Ӯ, ва хаймаи Ӯ, ва сокинони осмон куфр гӯяд. Ва ба вай дода шуд, ки бо муқаддасон ҷанг кунад ва бар онҳо ғолиб ояд; ва ба вай бар ҳамаи қабилаҳо, ва забонҳо, ва миллатҳо қудрат дода шуд.» Ин нубувват, ки қариб комилан бо тавсифи шохи хурди Дониёл 7 яксон аст, бешак ба папагӣ ишора мекунад.

> «Ба ӯ қудрат дода шуд, ки чилу ду моҳ идома диҳад». Ва пайғамбар мегӯяд: «Ман яке аз сарҳояшро дидам, ки гӯё то ба марг захмдор шуда бошад». Ва боз: «Ҳар кӣ ба асирӣ мебарад, худ ба асирӣ хоҳад рафт; ҳар кӣ бо шамшер мекушад, бояд бо шамшер кушта шавад». Чилу ду моҳ ҳамон «вақт ва вақтҳо ва нисфи вақт», яъне се солу ним, ё 1260 рӯз, аз Дониёл 7 мебошад — он замоне, ки дар он қудрати папагӣ мебоист қавми Худоро фишор диҳад. Ин давра, чунон ки дар бобҳои пешин зикр шудааст, бо бартарии папагӣ, соли 538 милодӣ, оғоз ёфт ва дар соли 1798 ба анҷом расид. Дар он вақт папа аз ҷониби лашкари Фаронса асир гирифта шуд, қудрати папагӣ захми марговари худро гирифт, ва ин пешгӯйӣ ба амал омад: «Ҳар кӣ ба асирӣ мебарад, худ ба асирӣ хоҳад рафт».

> «Дар ин ҷо рамзи дигаре ворид карда мешавад. Паёмбар мегӯяд: “Ва ҳайвони дигареро дидам, ки аз замин бармеомад; ва ӯ ду шох дошт, мисли барра”. Ояти 11. Ҳам намуди зоҳирии ин ҳайвон ва ҳам тарзи бархостани он нишон медиҳанд, ки миллате, ки он намояндагӣ мекунад, аз онҳое ки дар зери рамзҳои пешин нишон дода шудаанд, фарқ дорад. Подшоҳанишинҳои бузурге, ки бар ҷаҳон ҳукмронӣ кардаанд, ба пайғамбар Дониёл ҳамчун ҳайвоноти дарранда нишон дода шуданд, ки бармехостанд, ҳангоме ки “чор бодҳои осмон бар баҳри бузург бархӯрд мекарданд”. Дониёл 7:2. Дар Ваҳй 17 фаришта шарҳ дод, ки обҳо намояндаи “қавмҳо, ва анбӯҳҳо, ва миллатҳо, ва забонҳо” мебошанд. Ваҳй 17:15. Бодҳо рамзи низоъанд. Чор бодҳои осмон, ки бар баҳри бузург бархӯрд мекарданд, саҳнаҳои даҳшатноки истило ва инқилобро ифода мекунанд, ки ба воситаи онҳо подшоҳанишинҳо ба қудрат расидаанд.»

> «Аммо ҳайвони дорои шохҳои баррамонанд дида шуд, ки “аз замин берун меомад”. Ба ҷойи он ки барои барқарор кардани худ қудратҳои дигарро сарнагун созад, миллате, ки ба ин васила тасвир ёфтааст, бояд дар сарзамине, ки пештар ишғол нашуда буд, падид ояд ва тадриҷан ва осоишта рушд кунад. Пас, он наметавонад дар миёни миллатҳои сернуфус ва дар талоши Ҷаҳони Қадим — он баҳри пурошӯби “қавмҳо, ва анбӯҳҳо, ва миллатҳо, ва забонҳо” — ба вуҷуд омада бошад. Онро бояд дар Қитъаи Ғарбӣ ҷустуҷӯ кард.»

> «Кадом қавми Дунёи Нав дар соли 1798 ба қудрат боло мерафт, ба қувват ва бузургӣ ваъда медод ва диққати ҷаҳонро ба худ ҷалб менамуд? Татбиқи ин рамз ҳеҷ ҷойи суол намемонад. Як қавм, ва танҳо як қавм, ба нишонаҳои ин нубувват мувофиқат мекунад; он бидуни ҳеҷ иштибоҳ ба Иёлоти Муттаҳидаи Амрико ишора мекунад. Боз ва боз андеша, қариб айни суханони дақиқи нависандаи муқаддас, аз ҷониби суханвар ва муаррих, ҳангоми тасвири зуҳур ва рушди ин қавм, ноогоҳона ба кор бурда шудааст. Ва ҳайвон дида шуд, ки «аз замин боло меомад»; ва, мувофиқи гуфтаи тарҷумонҳо, калимае, ки дар ин ҷо ба «боло омадан» тарҷума шудааст, ба маънои аслии худ «рушд кардан ё чун набот рӯидан»-ро ифода мекунад. Ва, чунон ки дидем, ин қавм бояд дар сарзамине ба вуҷуд меомад, ки пештар ишғол нашуда буд. Як нависандаи маъруф, ҳангоми тасвири боло омадани Иёлоти Муттаҳида, аз «асрори падид омадани он аз хало» сухан мегӯяд ва мегӯяд: «Мо чун донае хомӯш ба империя рӯидем».—G. A. Townsend, The New World Compared With the Old, page 462. Як маҷаллаи аврупоӣ дар соли 1850 аз Иёлоти Муттаҳида ҳамчун империяи аҷибе ёд кард, ки «зуҳур мекард» ва «дар миёни хомӯшии замин ҳар рӯз ба қудрат ва ифтихори худ меафзуд».—The Dublin Nation. Эдвард Эверетт, дар як нутқ оид ба ҳоҷиёни бунёдгузори ин қавм, гуфт: «Оё онҳо дар ҷустуҷӯи маконе хилват буданд, ки ба сабаби гумномии худ безарар ва аз ҷиҳати дурияш амн бошад, то калисои хурди Лейден аз озодии виҷдон баҳраманд гардад? Инак, минтақаҳои азимеро бубинед, ки бар фарози онҳо, дар фатҳи осоишта, ... онҳо парчамҳои салибро барафрохтаанд!»—Speech delivered at Plymouth, Massachusetts, Dec. 22, 1824, page 11.»

> «“Ва ӯ ду шох дошт, монанди барра.” Шохҳои монанди барра ба ҷавонӣ, бегуноҳӣ ва ҳалимӣ ишора мекунанд ва ба таври муносиб хусусияти Иёлоти Муттаҳидаро намояндагӣ менамоянд, ҳангоме ки он ба пайғамбар ҳамчун “баромада истода” дар соли 1798 нишон дода шуд. Дар миёни муҳоҷирони масеҳие, ки нахуст ба Амрико гурехта, аз зулми подшоҳӣ ва тоқатнопазирии рӯҳониён паноҳгоҳ меҷустанд, бисёре буданд, ки тасмим гирифтанд ҳукуматеро бар пояи фарохи озодии шаҳрвандӣ ва динӣ барпо созанд. Андешаҳои онҳо дар Эъломияи Истиқлолият ҷой гирифт, ки он ҳақиқати бузургро баён мекунад, ки “ҳамаи одамон баробар офарида шудаанд” ва бо ҳуқуқи ҷудонопазири “ҳаёт, озодӣ ва талош барои хушбахтӣ” бархӯрдор гардонида шудаанд. Ва Конститутсия ба мардум ҳуқуқи худидоракуниро кафолат медиҳад ва муқаррар мекунад, ки намояндагони бо раъйи мардум интихобшуда қонунҳоро қабул ва иҷро намоянд. Озодии эътиқоди динӣ низ ато гардид, ба ҳар кас иҷозат дода шуд, ки Худоро мувофиқи амри виҷдони худ ибодат кунад. Ҷумҳурихоҳӣ ва протестантизм ба усулҳои бунёдии миллат табдил ёфтанд. Ин усулҳо сирри қудрат ва шукуфоии он мебошанд. Ситамдидагон ва поймолшудагони саросари ҷаҳони масеҳият бо таваҷҷуҳ ва умед ба ин сарзамин рӯ оварданд. Миллионҳо кас соҳилҳои онро ҷустуҷӯ карданд, ва Иёлоти Муттаҳида ба ҷойгоҳе дар миёни пуриқтидортарин миллатҳои рӯйи замин бархост.»

> «Аммо он ваҳшие, ки шохҳои мисли барра дошт, «мисли аждаҳо сухан мегуфт. Ва тамоми қудрати ваҳшии аввалро пеши ӯ ба амал меоварад, ва замин ва сокинони онро водор мекунад, ки ба ваҳшии аввал саҷда кунанд, ки захми ҳалокатбори ӯ шифо ёфта буд; … ва ба сокинони замин мегӯяд, ки барои он ваҳшие, ки аз шамшер захм хӯрда буд ва зинда монд, сурате бисозанд». Ваҳй 13:11–14». Муборизаи Бузург, 438–441.

Ин порча муайян месозад, ки бобҳои дувоздаҳум ва сездаҳум аждаҳо, ҳайвони ваҳшӣ ва пайғамбари козибро муаррифӣ мекунанд — он се қудрате, ки дар Ваҳйи шонздаҳ ҷаҳонро ба сӯи Армагеддон мебаранд. Ҳар яке аз он се қудрат бобҳои махсуси худро дорад, ки ҳамон таърихи айнии нубувватиро фаро мегиранд. Шаш ояти охири Дониёл ёздаҳ бо ин суханон оғоз меёбанд: «Ва дар вақти охир», ки он соли 1798 буд. Сипас он шаш оят ҳаракатҳои ниҳоии папарост то он замон муайян мекунанд, ки дар ояти яки Дониёл дувоздаҳ Микоил бармехезад ва муҳлати имтиҳони инсон ба поён мерасад ва ҳафт балои охиринро фаро меорад. Дар ояти чилу чоруми боби ёздаҳум паёми соат, ки папаростро ба хашм меоварад ва ҳаммоми хунеро оғоз мекунад, ки андаке пеш аз баста шудани муҳлати имтиҳон ба вуқӯъ меояд, ҳамчун «хабарҳо аз шарқ ва аз шимол» муаррифӣ шудааст.

Паёми шарқ ва шимол паёми охирини огоҳкунанда мебошад, зеро он андаке пеш аз бархостани Микоил эълон карда мешавад. Ин ҳамон паёми фариштаи сеюм аст, ки дар ҷараёни фурӯрезиши Рӯҳулқудс мавъиза мешавад. Дониёл ин паёмро ҳамчун дуҷиҳата тасвир кардааст. Паёми «шимол», ки папияро ба ғазаб меоварад, паёмест, ки «подшоҳи шимол»-ро ҳамчун қудрати папӣ муайян мекунад, ва паёми «шарқ» паёми фарзандони шарқ аст, ки Ислом мебошад. Албатта, он ҳамчунин маъноҳои муҳими дигари худро низ дорад, аммо шарқ рамзи Ислом аст ва зиддимасеҳ қалбакии Подшоҳи ҳақиқии Шимол мебошад. Паёми фариштаи сеюм, ки аз гирифтани аломати подшоҳи шимол (аломати ҳайвон) ҳушдор медиҳад, ҳамчунин огоҳ месозад, ки Ислом дар ҳамон нуқта зарба хоҳад зад, ки косаи шарорат барои Иёлоти Муттаҳида пур гардад; ва Иёлоти Муттаҳида косаи шарорати худро ҳангоми қонуни якшанбе пур мекунад.

Ваҳй боби сенздаҳ, аз ояти ёздаҳ ва баъд аз он, ҳамон як таърихи нубувватиро муайян мекунад, ва он низ аз замони охир, дар соли 1798, оғоз меёбад.

> «Кадом қавми Дунёи Нав буд, ки дар соли 1798 ба қудрат бармехост, ваъдаи нерӯ ва бузургӣ медод ва диққати ҷаҳонро ба худ ҷалб мекард? Татбиқи ин рамз ҳеҷ ҷойи суолро боқӣ намемонад. Як қавм, ва танҳо як қавм, ба нишонаҳои ин нубувват мувофиқат мекунад; он ба таври бечунучаро ба Иёлоти Муттаҳидаи Амрико ишора менамояд». «Муборизаи Бузург», 440.

Ҳамон таърихи нубувватӣ дар Ваҳй боби сездаҳ, оятҳои ёздаҳ то ҳаждаҳ, фаро гирифта шудааст, чунон ки дар Дониёл боби ёздаҳ, оятҳои чиҳил то чиҳилу панҷ фаро гирифта шудааст. Чунон ки дар оятҳои Дониёл, достони нақши Иёлоти Муттаҳида бо анҷоми муҳлати имтиёз ба поён мерасад, вақте ки Иёлоти Муттаҳида ҷаҳонро маҷбур месозад, ки нишони ваҳширо бипазирад. Сипас, чунон ки дар Дониёл ёздаҳ, паёми ин соат дар боби чордаҳ пешниҳод карда мешавад. Ин дар ҳар ду порча айни як сохтор аст, ба истиснои он ки оятҳои Дониёл фаъолияти папаро тавсиф мекунанд ва Ваҳй сездаҳ нақши Иёлоти Муттаҳидаро муайян месозад. Бо ин ду хат мо меёбем, ки боби ҳабдаҳи Ваҳй ҳамон таърихро фаро мегирад, вале нақши аждаҳоро, ки ба сурати даҳ подшоҳ муаррифӣ шудааст ва онҳо Созмони Милали Муттаҳид мебошанд, таъкид менамояд. Ин се боб, ки сатр бар сатр баррасӣ шудаанд, нақши аждаҳо, ваҳшӣ ва пайғамбари козибро муайян месозанд, ки дар боби шонздаҳ ҷаҳонро ба сӯи Ҳармиҷидӯн мебаранд; бинобар ин, муҳим аст, ки Юҳанно ба мо хабар медиҳад, ки ҳангоме ки боби ҳабдаҳ оғоз меёбад, яке аз фариштагоне, ки ҳафт балои охиринро рехта буд, меояд, то ба Юҳанно дар бораи доварии фоҳишаи Рум хабар диҳад.

> Ва яке аз он ҳафт фариштае ки ҳафт косаро доштанд, омада, бо ман сухан ронда, ба ман гуфт: «Ба ин ҷо биё; ман ба ту доварии он фоҳишаи бузургро, ки бар обҳои бисёр нишастааст, нишон хоҳам дод; ки бо вай подшоҳони замин зино кардаанд, ва сокинони замин аз майи зинокории вай маст гардидаанд». Ваҳй 17:1, 2.

Барои миллеритҳо сухан дар бораи Руми бутпараст ва Руми папавӣ мерафт, аммо дар охир сухан дар бораи иттиҳоди сегона аст. Чунонки вай дар бобҳои дувоздаҳ ва сездаҳ он се қудратро ба таври рӯшан муайян мекунад, ҳамон тавр зани боби ҳабдаҳро низ ба таври равшан ҳамчун папавият муайян месозад.

> «Он зан [Бобил] дар Ваҳйи 17 чунин тасвир шудааст: “дар либоси арғувонӣ ва қирмизӣ ороста шуда, бо тилло ва сангҳои гаронбаҳо ва марворид зинат ёфта, дар дасташ ҷоми тиллоине дошт, ки пур аз зиштиҳо ва нопокӣ буд: …ва бар пешониаш номе навишта шуда буд: ‘Сирр, Бобили Бузург, модари фоҳишаҳо.’” Паёмбар мегӯяд: “Ман он занро дидам, ки аз хуни муқаддасон ва аз хуни шаҳидони Исо маст буд.” Ҳамчунин дар бораи Бобил эълон шудааст, ки ӯ “он шаҳри бузург аст, ки бар подшоҳони замин салтанат меронад.” Ваҳйи 17:4–6, 18. Он қудрате, ки дар тӯли қарнҳои бисёр бар подшоҳони олами масеҳият ҳукмронии мустабидона дошт, Рум аст». Баҳси Бузург, 382.

Пас, таърихи нубувватие, ки дар боби ҳабдаҳум тасвир шудааст, аз кадом вақт оғоз меёбад?

> Пас маро дар рӯҳ ба биёбон бурд; ва занеро дидам, ки бар ҳайвони сурхи оташгун нишаста буд, пур аз номҳои куфр, ва ҳафт сару даҳ шох дошт. Ва он зан либоси арғувонӣ ва сурх дар бар дошт, ва бо тилло ва сангҳои гаронбаҳо ва марворид ороста шуда буд, ва дар дасташ ҷоми тиллое дошт, ки пур аз нафратангезиҳо ва нопокии зинои вай буд. Ва бар пешониаш номе навишта шуда буд: СИРР, БОБИЛИ БУЗУРГ, МОДАРИ ФОҲИШАҲО ВА НАФРАТАНГЕЗИҲОИ ЗАМИН. Ва дидам, ки он зан аз хуни муқаддасон ва аз хуни шаҳидони Исо маст буд; ва чун ӯро дидам, ба ҳайрати азим дармондам. Ваҳй 17:3–6.

Барои он ки Юҳанно занро бубинад, ӯ ба таври нубувватӣ ба биёбон бурда мешавад, ки худи Юҳанно онро дар боби дувоздаҳум аллакай, дар иртибот бо ду шоҳид, ҳамчун як ҳазору дусаду шаст соли ҳукмронии папагӣ муайян кардааст.

> Ва зан ба биёбон гурехт, ки дар он ҷо барои вай аз ҷониби Худо маконе омода шуда буд, то ки ӯро дар он ҷо ҳазору дусаду шаст рӯз таъом диҳанд.... Ва ба зан ду боли уқоби бузург дода шуд, то ки вай ба биёбон, ба макони худ, парвоз кунад, ки дар он ҷо вай аз рӯи мор барои як замон, ва замонҳо, ва ним замон ғизо дода мешавад. Ваҳй 12:6, 14.

Юҳанно ба таври нубувватӣ ба давраи биёбон интиқол дода шуд, аммо ояти сеюм ва минбаъда дақиқ муайян мекунад, ки дар куҷои ҳазору дусаду шаст сол Юҳанно бурда шуда буд, зеро он зан аллакай аз хуни таъқибот маст гардида буд ва аллакай «модари фоҳишаҳо» шуда буд. Юҳанно ба анҷоми давраи биёбон бурда шуд, зеро он зан аллакай аз хуни таъқибот нӯшида буд ва калисоҳои протестантӣ аллакай ба оғӯши вай бармегаштанд ва духтарони вай мегардиданд, зеро вай дар он давраи вақт ҳамчун «модари фоҳишаҳо» шинохта шуда буд. Вай аллакай духтарон дошт. Шаҳодати Юҳанно дар боби ҳабдаҳум аз соли 1798 оғоз меёбад, ҳамон тавре ки ҳамон таърихи нубувватӣ, ки ҳайвонро дар Дониёл ёздаҳ ва пайғамбари козибро дар Ваҳй сездаҳ муаррифӣ мекард, низ аз ҳамон ҷо оғоз меёфт.

Чунон ки дар мавриди ду хатти дигари набавӣ низ ҳаст, вақте ки боби ҳабдаҳум ба анҷом мерасад, боби ҳаждаҳум сипас паёми соатро муайян месозад. Се хатти набавӣ, яке барои ҳар яке аз иттиҳоди сегона. Ҳамаи онҳо бар ҳамон як сохтори таърихӣ тасвир шудаанд, ки аз соли 1798 оғоз ёфта, то поёни муҳлати имтиёз идома меёбад, ва ҳар се паёми ниҳоии ҳушдорро таъкид менамоянд.

«Ҷадвалҳои Ҳабаққуқ» мавзӯи Ваҳйи ҳабдаҳро бо тафсилоти хеле бештар баррасӣ мекунад, бинобар ин ҳоло ман ба муаммое мегузарам, ки дар он бобе ифода ёфтааст, ки ҳашт подшоҳии нубуввати Китоби Муқаддасро баён менамояд.

> Ва ин аст он ақле ки ҳикмат дорад. Ҳафт сар — ҳафт кӯҳанд, ки зан бар онҳо нишастааст. Ва ҳафт подшоҳ ҳастанд: панҷто афтодаанд, ва яке ҳаст, ва дигаре ҳанӯз наомадааст; ва чун биёяд, бояд муддати кӯтоҳе бимонад. Ва ҳайвоне ки буд, ва нест, худи ӯ ҳаштум аст, ва аз ҷумлаи он ҳафт аст, ва ба ҳалокат меравад. Ваҳй 17:9–11.

Дониёл ба Набукаднесар гуфт: «Ту ин сари тилло ҳастӣ».

> Ва дар ҳар ҷое ки фарзандони одамон сокинанд, ҳайвоноти саҳро ва мурғони осмонро Ӯ ба дасти ту супурдааст, ва туро бар ҳамаи онҳо ҳоким гардонидааст. Ту он сари тилло ҳастӣ. Дониёл 2:38.

Дониёл низ ба Набукаднесар гуфт: «Ту, эй подшоҳ, подшоҳи подшоҳон ҳастӣ».

> Ту, эй подшоҳ, подшоҳи подшоҳон ҳастӣ; зеро Худои осмон ба ту подшоҳӣ, қудрат, тавоноӣ ва ҷалол додааст. Дониёл 2:37.

Набукаднесар «сар» буд, ва ӯ подшоҳ буд, ва ӯ подшоҳи подшоҳон буд, зеро вай нахустини он салтанатҳоро, ки дар он ҳайкал муаррифӣ шудаанд, намояндагӣ мекард. Набукаднесар он подшоҳе буд, ки бо тилло муаррифӣ мешуд, ва салтанатҳои дигар ва подшоҳони дигар бо филиззоти дигари он ҳайкал муаррифӣ мегардиданд, аммо Набукаднесар аввалин буд ва бинобар ин подшоҳи подшоҳон буд. Сатҳи дигари ин маъно, ки мо ҳоло ба он намепардозем, ин аст, ки салтанати Бобил он салтанатро намояндагӣ мекунад, ки мекӯшад Масеҳро, ки Подшоҳи ҳақиқии подшоҳон аст, тақаллубкорона нусхабардорӣ кунад.

Дар оғози шаҳодати Ишаъё дар бораи нубувватҳои ду ҳазору панҷсаду бистсола (ҳафт замони Левиён бисту шаш), Ишаъё подшоҳонро ҳамчун сарҳо муайян мекунад.

> Зеро сари Сурия Димишқ аст, ва сари Димишқ Разин; ва дар муддати шасту панҷ сол Эфроим шикаста хоҳад шуд, то ки дигар қавме набошад. Ва сари Эфроим Сомария аст, ва сари Сомария писари Рамалё аст. Агар имон наоваред, яқинан барқарор нахоҳед шуд. Ишаъё 7:7, 8.

Ишаъё фақат нуқтаи оғози ду давраи дую ҳазору панҷсаду бистсоларо бар зидди подшоҳии шимолии Сомария ва подшоҳии ҷанубии Яҳудо баён мекунад, ва ҳангоми ин кор ӯ ду шоҳидро низ меоварад, ки шаҳри пойтахти як халқ сари он аст, ва подшоҳ сари шаҳри пойтахт мебошад. «Сар» — подшоҳ ва подшоҳист. Дар Ваҳй ҳамон хатти нубувват, чунон ки дар Дониёл аст, идома дода мешавад.

Бинобар ин, вақте ки Юҳанно ба соли 1798 бурда мешавад ва он муаммое ба ӯ пешкаш мегардад, ки муайян месозад ҳафт «сар» вуҷуд дорад, ин нишон медиҳад, ки ҳафт подшоҳӣ ҳастанд. Сипас ба ӯ гуфта мешавад, ки панҷтои ин сарҳо ё подшоҳиҳо суқут кардаанд. Дар соли 1798 подшоҳии панҷуми нубуввати Китоби Муқаддас тоза суқут карда буд, зеро он захми марговаре гирифта буд, ки оқибат шифо меёфт.

Юҳанно, ки дар таърихи замони интиҳо дар соли 1798 қарор дорад, ҳамчунин гуфта мешавад, ки яке аз сарҳо «ҳаст». Подшоҳии шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас дар соли 1798 оғоз ёфт; пас, вақте ки Юҳанно ба таври пешгӯёна ба соли 1798 мунтақал карда шуд, подшоҳие, ки он вақт буд, Иёлоти Муттаҳида мебошад, ва ба ӯ боз маълум карда шуд, ки подшоҳии ҳафтум ҳанӯз нисбат ба соли 1798 дар оянда буд, зеро он ҳанӯз наомада буд. Подшоҳии ҳафтум, ки ҳанӯз нисбат ба соли 1798 дар оянда буд, Созмони Милали Муттаҳид аст, ки бо даҳ подшоҳ муаррифӣ шудааст ва мавзӯи Ваҳй боби ҳабдаҳум мебошад. Аммо ҳамчунин ҳаштумина ҳам ҳаст, ки аз ҳафт аст. Рум ҳамеша ҳамчун ҳаштумина бармехезад ва аз ҳафт аст.

Дар бораи мундариҷаи боби ҳабдаҳум бисёр чизҳо гуфтан мумкин аст, аммо мо фақат ҳашт подшоҳии нубуввати Китоби Муқаддасро, ки дар боби ҳабдаҳум тасвир шудаанд, муайян мекунем, то бубинем, ки фаҳмиши миллерӣ дар бораи чор подшоҳӣ бо ҳашт подшоҳии Ваҳй боби ҳабдаҳум чӣ гуна мутобиқат мекунад.

Мо инро дар мақолаи навбатӣ баррасӣ хоҳем кард.

Back to Articles