Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number Seventeen

Таърихи Пинҳонии Ояти Чил — Рақами Ҳабдаҳ

The Second Woe - Part Four

Войи дуюм — Қисми чорум

Author

Jeff Pippenger

Published

June 25, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

## 627, 632 and 637

627, 632 ва 637

The “key” that opens the bottomless pit is the battle of Nineveh, fulfilled in 627, five years before Mohammed died in 632. Five years later in 637, the Muslim forces captured the capital of Persia, one of the two great superpowers that engaged in the battle of Nineveh. This event dramatically shifted the balance of power in the Middle East. The battle of Nineveh in 627 sapped the strength of the Persian Empire and ten years later the Persian Empire ended.

«Калид»-е, ки чоҳи бепоёнро мекушояд, ҷанги Нинво аст, ки дар соли 627, панҷ сол пеш аз он ки Муҳаммад дар соли 632 вафот кард, ба амал омад. Панҷ сол баъд, дар соли 637, нерӯҳои мусулмон пойтахти Форсро, ки яке аз ду абарқудрати бузурге буд, ки дар ҷанги Нинво ширкат доштанд, тасарруф карданд. Ин воқеа тавозуни қудратро дар Ховари Миёна ба таври чашмгир дигаргун сохт. Ҷанги Нинво дар соли 627 қуввати Империяи Форсро заиф кард, ва даҳ сол баъд Империяи Форс аз байн рафт.

## Humiliation—782

Фурӯтанӣ—782

One hundred and fifty years after Mohammed’s death in 632, in the Abbasid Campaign of 782, the Abbasid army (reportedly around 95,000 men) launched a massive invasion into Byzantine territory in Asia Minor (modern Turkey). They advanced all the way to Chrysopolis, directly across the Bosporus Strait from Constantinople—coming very close to the Byzantine capital. The Byzantines, under Empress Irene, suffered a serious defeat. As a result, the Byzantines were forced to sign a humiliating three-year truce, agreeing to pay a large annual tribute (around 70,000–90,000 gold dinars) and hand over silk garments and hostages. This campaign was one of the largest and most successful Abbasid incursions into Byzantine lands during the 8th century. It showcased the growing power of the Abbasid Caliphate and the continuing decline of the Byzantine Empire.

Пас аз яксаду панҷоҳ соли вафоти Муҳаммад дар соли 632, дар юриши Аббосиён дар соли 782, лашкари Аббосиён (ба гуфтаи манобеъ, тақрибан 95 000 нафар) ҳуҷуми азимеро ба сарзамини Бизантия дар Осиёи Сағир (Туркияи имрӯза) оғоз кард. Онҳо то худи Хрисополис, дар рӯ ба рӯи Константинопол аз он сӯи гулӯгоҳи Босфор, пеш рафтанд ва ба пойтахти Бизантия бисёр наздик шуданд. Бизантиён таҳти ҳукмронии малика Ирина ба шикасти сахте дучор гардиданд. Дар натиҷа, Бизантиён маҷбур шуданд, ки оташбаси хоркунандаи сесоларо имзо кунанд ва розӣ шаванд, ки боҷи солонаи бузурге (тақрибан 70 000–90 000 динори тилло) бипардозанд ва либосҳои абрешимӣ ва гаравгононро таслим намоянд. Ин юриш яке аз бузургтарин ва муваффақтарин ҳамлаҳои Аббосиён ба сарзаминҳои Бизантия дар тӯли асри VIII буд. Он қудрати рӯ ба афзоиши Хилофати Аббосиён ва таназзули идомадори Империяи Бизантияро ба намоиш гузошт.

## Five months

Панҷ моҳ

In Revelation chapter nine the “five months” that equates to one hundred and fifty years is mentioned twice; once in verse five and again in verse ten.

Дар боби нӯҳи Ваҳй «панҷ моҳ», ки ба яксаду панҷоҳ сол баробар аст, ду бор зикр шудааст: як бор дар ояти панҷум ва боз дар ояти даҳум.

> And to them it was given that they should not kill them, but that they should be tormented five months: and their torment was as the torment of a scorpion, when he striketh a man. And in those days shall men seek death, and shall not find it; and shall desire to die, and death shall flee from them. And the shapes of the locusts were like unto horses prepared unto battle; and on their heads were as it were crowns like gold, and their faces were as the faces of men. And they had hair as the hair of women, and their teeth were as the teeth of lions. And they had breastplates, as it were breastplates of iron; and the sound of their wings was as the sound of chariots of many horses running to battle. And they had tails like unto scorpions, and there were stings in their tails: and their power was to hurt men five months. Revelation 9:5–10.

> Ва ба онҳо дода шуд, ки онҳоро накушанд, балки панҷ моҳ азоб диҳанд; ва азоби онҳо мисли азоби каждум аст, вақте ки одамеро мезанад. Ва дар он рӯзҳо одамон маргро хоҳанд ҷуст, вале онро нахоҳанд ёфт; ва орзуи мурдан хоҳанд кард, вале марг аз онҳо хоҳад гурехт. Ва сурати малахҳо монанди аспоне буд, ки барои ҷанг омода шудаанд; ва бар сарҳояшон чизе монанди тоҷҳое буд, ки ба тилло мемонд, ва рӯйҳояшон мисли рӯйҳои одамон буд. Ва мӯй доштанд, мисли мӯйи занон, ва дандонҳояшон мисли дандонҳои шерон буд. Ва ҷавшанҳо доштанд, гӯё ҷавшанҳои оҳанин; ва овози болҳояшон мисли овози аробаҳои ҷангӣ бо аспони бисёре буд, ки ба ҷанг медаванд. Ва думҳое монанди каждумҳо доштанд, ва дар думҳояшон нешҳо буд; ва қудрати онҳо дар он буд, ки панҷ моҳ ба одамон зарар расонанд. Ваҳй 9:5–10.

There are two distinct prophetic periods of one hundred and fifty years in Revelation nine’s fifth trumpet. The first is from the death of Mohammed in 632 unto the humiliation of the Empress Irene of Eastern Rome in 782. Chapter nine identifies the rise of Islam in a very detailed fashion. From the uniting of the tribes in 606, to the battle of Nineveh in 627, to Mohammed’s death in 632, then to the defeat of Persia in 637, the rise and fall of Islam is carefully traced in God’s prophetic Word. Islam of Arabia is the power in the first one-hundred-and-fifty-year prophecy of torment. The unification of the tribes by Mohammed in 606; then the “key” battle of Nineveh in 627, followed by Mohammed’s prediction of the demise of both Persia and Rome around 628, then on to his death in 632. These dates represent a specific sequence of events in the line of Islam.

Дар карнаи панҷуми боби нӯҳуми Ваҳй ду давраи ҷудогонаи нубувватӣ, ҳар яке аз яксаду панҷоҳ сол, мавҷуд аст. Давраи аввал аз вафоти Муҳаммад дар соли 632 то таҳқир шудани императрица Иринаи Руми Шарқӣ дар соли 782 идома меёбад. Боби нӯҳум бархостани Исломро ба таври бисёр муфассал муайян мекунад. Аз муттаҳид шудани қабилаҳо дар соли 606, то ҷанги Нинве дар соли 627, то вафоти Муҳаммад дар соли 632, ва сипас то шикасти Форс дар соли 637, бархостан ва фурӯравии Ислом дар Каломи нубувватии Худо бо диққат пайгирӣ шудааст. Исломи Арабистон қудратест, ки дар аввалин нубуввати яксаду панҷоҳсолаи азоб зоҳир мегардад. Муттаҳид сохтани қабилаҳо аз ҷониби Муҳаммад дар соли 606; сипас ҷанги «калидӣ»-и Нинве дар соли 627, ки баъд аз он пешгӯии Муҳаммад дар бораи заволи ҳам Форс ва ҳам Рум тақрибан дар соли 628 меояд, ва баъд то вафоти ӯ дар соли 632. Ин санаҳо пайдарпайии мушаххаси рӯйдодҳоро дар хатти Ислом намояндагӣ мекунанд.

One hundred and fifty years after Mohammed died in 632, the power-base of Islam changed from Arabia to Turkey, as it drove Eastern Rome all the way back to Constantinople. The first woe represented the Islam of Arabia, and the second woe represented the Islam of Turkey. Within the first woe, both one-hundred-and-fifty-year time prophecies identify the distinction between Islam of Arabia and Islam of Turkey, just as is represented in the distinction of the same truth between the first and second woe.

Пас аз якуним сад сол аз даргузашти Муҳаммад дар соли 632, пойгоҳи қудрати Ислом аз Арабистон ба Туркия интиқол ёфт, зеро он Руми Шарқиро то худи Қустантиния ба ақиб ронд. Войи аввал Исломи Арабистонро ифода мекард, ва войи дуюм Исломи Туркияро ифода мекард. Дар дохили войи аввал, ҳар ду пешгӯии замонии якунимсадсола тафовути миёни Исломи Арабистон ва Исломи Туркияро муайян месозанд, ҳамон тавре ки ин ҳақиқат дар тафовути миёни войи аввал ва дуюм низ ифода шудааст.

The first one hundred and fifty years began with the demise of Persia and ended with Rome being stuck within the walls of Constantinople. The second period of one hundred and fifty years began with Osman’s (also called Ottman) victory at Nicomedia. The Ottoman victory at Nicomedia refers to the Siege of Nicomedia (modern-day İzmit, Turkey), which took place from 1333 to 1337 when Sultan Orhan Gazi (son of Osman I, the founder of the Ottoman Beylik), laid siege to the important Byzantine city of Nicomedia. The city held out for several years, but eventually surrendered in 1337 due to starvation and lack of supplies. The Byzantine garrison was allowed to leave for Constantinople. Nicomedia was one of the last major Byzantine strongholds in Asia Minor (Anatolia). Its fall effectively ended Byzantine control in most of western Anatolia. This victory allowed the Ottomans to consolidate their power in Bithynia and expand further toward the Bosporus Strait. It was a major stepping stone toward the eventual Ottoman conquest of Constantinople (which happened over a century later in 1453). The siege is often seen as one of the key early victories that transformed the small Ottoman beylik into a rising regional power.

Саду панҷоҳи соли нахустин бо заволи Форс оғоз ёфта, бо дар деворҳои Константинопол дармондани Рум ба поён расид. Давраи дуюми саду панҷоҳсола бо пирӯзии Усмон (ки Ӯтмон низ хонда мешавад) дар Никомидия оғоз ёфт. Пирӯзии усмонӣ дар Никомидия ба муҳосираи Никомидия (Измити имрӯза, Туркия) ишора мекунад, ки аз соли 1333 то 1337 рух дод, вақте ки Султон Орхон Ғозӣ (писари Усмони I, бунёнгузори бейлики усмонӣ) шаҳри муҳими византии Никомидияро ба муҳосира гирифт. Шаҳр чанд сол муқовимат кард, вале дар ниҳоят дар соли 1337 бар асари гуруснагӣ ва камбуди озуқа таслим шуд. Ба гарнизони византӣ иҷозат дода шуд, ки ба Константинопол хориҷ шавад. Никомидия яке аз охирин қалъаҳои бузурги византӣ дар Осиёи Сағир (Анатолия) буд. Суқути он амалан ба ҳокимияти Византия бар бештари Анатолияи ғарбӣ хотима дод. Ин пирӯзӣ ба усмониён имкон дод, ки қудрати худро дар Битиния таҳким бахшида, минбаъд ба сӯи тангаи Босфор густариш ёбанд. Он қадами муҳимме ба сӯи фатҳи ниҳоии Константинопол аз ҷониби усмониён буд (ки беш аз як аср баъд, дар соли 1453, рух дод). Ин муҳосира аксаран ҳамчун яке аз пирӯзиҳои калидии ибтидоӣ дониста мешавад, ки бейлики хурди усмониро ба қудрати рӯ ба болоравии минтақавӣ табдил дод.

When the second one-hundred-and-fifty-year period within the first trumpet concluded on July 27, 1449 the last Constantine sought permission from the Islamic sultan to ascend to the throne of Eastern Rome, thus suffering the same humiliation that the Empress Irene suffered at the end of the first one hundred and fifty years of Revelation nine’s two “five-month” periods. The humiliation of ‘the Empress Irene’ and also of ‘Constantine the last’ typified the later humiliation of the Ottomans, when at the conclusion of the time prophecy of the second woe they sought protection from the four great European powers from the threat of Egypt.

Вақте ки давраи дувуми яксаду панҷоҳсола дар дохили карнаи якум 27 июли соли 1449 ба анҷом расид, охирин Константин барои ба тахти Руми Шарқӣ нишастан аз султони исломӣ иҷозат хост; ба ин тарз ӯ ҳамон таҳқиреро аз сар гузаронид, ки Императрица Ирина дар поёни аввалин яксаду панҷоҳ соли ду давраи «панҷмоҳа»-и боби нӯҳуми Ваҳй аз сар гузаронида буд. Таҳқири «Императрица Ирина» ва ҳамчунин «Константини охирин» намунаи пешакии таҳқири баъдии усмониён буд, вақте ки онҳо, ҳангоми анҷоми пешгӯии замонии войи дувум, аз чор қудрати бузурги Аврупо бар зидди хатари Миср ҳимоят ҷустуҷӯ карданд.

## The Pantheon

Пантеон

The pioneers correctly understood and taught that the phrase “the place of his sanctuary was cast down” in Daniel eight and verse eleven was fulfilled by Constantine.

Пешвоён дуруст фаҳмида буданд ва таълим медоданд, ки ибораи «макони қудси Ӯ сарнагун карда шуд» дар Дониёл, боби ҳаштум, ояти ёздаҳум, ба воситаи Константин ба амал омад.

> Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down.

> Бале, ӯ худро ҳатто то баробари Сардори лашкар бузург намуд, ва аз ҷониби ӯ қурбонии доимӣ бардошта шуд, ва макони муқаддасгоҳи ӯ фурӯ рехта шуд.

The “sanctuary” here identified was the Pantheon temple in the city of Rome and the “place of” that temple was Rome. Rome was “cast down” by Constantine when he chose to move the capital of his empire to Constantinople in the year 330. Verse eleven connects with Revelation thirteen and verse two is identifying the same events.

«Мақдасгоҳе», ки дар ин ҷо муайян шудааст, маъбади Пантеон дар шаҳри Рум буд ва «ҷои» он маъбад Рум буд. Рум аз ҷониби Константин «ба зер андохта шуд», вақте ки ӯ дар соли 330 қарор дод пойтахти империяи худро ба Константинопол кӯчонад. Ояти ёздаҳум бо Ваҳй боби сездаҳум иртибот дорад ва ояти дуюм ҳамон воқеаҳоро муайян мекунад.

> And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority.

> Ва он ҳайвоне ки ман дидам, монанди паланг буд, ва пойҳояш чун пойҳои хирс, ва даҳонаш мисли даҳони шер; ва аждаҳо қудрати худро, ва тахти худро, ва ҳокимияти бузурге ба ӯ дод.

The dragon was pagan Rome, and pagan Rome gave its “seat” of authority over to the Roman church in 330, when it moved the capital to the east, thus leaving a power vacuum which the papal church happily took advantage of. When we start the line of eastern Rome from the year 330 unto 1453, we find that at the start of the prophecy of eastern Rome, the city of Rome is humiliated by Constantine’s rejection of Rome. That humiliation was repeated with the Empress Irene in 782, at the conclusion of the first one hundred and fifty years of torment. Both those humiliations were repeated by Constantine the last.

Аждаҳо Руми бутпараст буд, ва Руми бутпараст дар соли 330 «тахти» ҳокимияти худро ба калисои Рум супорид, вақте ки пойтахтро ба шарқ кӯчонд; ба ин тариқ холигии қудрате боқӣ монд, ки калисои папӣ бо майлу ризо аз он баҳра бардошт. Вақте ки мо хатти Руми шарқиро аз соли 330 то 1453 оғоз мекунем, мебинем, ки дар оғози пешгӯии Руми шарқӣ, шаҳри Рум бо рад кардани Рум аз ҷониби Константин хор карда мешавад. Он хорӣ бо Императрица Ирина дар соли 782, дар анҷоми якумин саду панҷоҳ соли азоб, такрор гардид. Ҳар дуи он хорсозиҳо аз ҷониби Константини охирин такрор карда шуданд.

## Peculiar Rise and Falls

Хестагии Хос ва Суқутҳо

The fifth and sixth trumpets of Revelation nine provide the details of the fall of eastern Rome, while also chronicling the rise and fall of Islam. Inspiration informs us to study the “rise and fall” of the kingdoms in the books of Daniel and Revelation. Those kingdoms possess their own distinct characteristics associated with their peculiar “rise and falls.” The fall of Judah was brought about by three attacks upon Jerusalem. The Hebrews were carried into Babylon and would return under three decrees, which would initiate the 2,300 years that led to the three angels arriving into history from 1798 unto 1844. Babylon fell in one night. Rome disintegrated, and within its disintegration two aspects of Rome were set forth under the location of either western or eastern Rome. The rise and fall of the Ptolemaic empire and the Seleucid empire in the first third of Daniel eleven typifies the rise and fall of papal Rome. That testimony is simply the conclusion of the story of Alexander and Greece’s dissolution. Unlike Rome, Greece divided into four parts that ultimately became two. Rome divided into east and west, and thereafter western Rome was divided prophetically into three, representing Rome’s threefold government. For eastern Rome, Constantine divided his kingdom unto his three sons. Clearly western and eastern Rome are parallel lines representing the Roman church and the Roman state. With that twofold division is a further threefold division. Greece was four into two, Babylon was one night, Judah was three attacks. With Islam, their “rise” is portrayed as a “release” and their “fall” is a “restraint.”

Карнаи панҷум ва шашуми Ваҳй боби нӯҳ ҷузъиёти суқути Руми шарқиро баён мекунанд ва ҳамчунин бархостан ва суқути Исломро низ сабт менамоянд. Илҳом ба мо хабар медиҳад, ки «бархостан ва суқут»-и подшоҳиҳоро дар китобҳои Дониёл ва Ваҳй мавриди омӯзиш қарор диҳем. Он подшоҳиҳо хусусиятҳои вижаи худро доранд, ки бо «бархостанҳо ва суқутҳо»-и хоси онҳо вобастаанд. Суқути Яҳудо тавассути се ҳамла бар Ерусалим ба амал омад. Ибриён ба Бобил бурда шуданд ва тибқи се фармон бозмегаштанд, ки он фармонҳо 2,300 солро оғоз мекарданд, ки ба таърих ворид шудани се фаришта аз соли 1798 то 1844-ро дар пай дошт. Бобил дар як шаб суқут кард. Рум аз ҳам пошид, ва дар доираи ҳамин пошхӯрии он ду ҷанбаи Рум таҳти ҷойгоҳи ё Руми ғарбӣ ё Руми шарқӣ ба миён гузошта шуданд. Бархостан ва суқути империяи Птолемей ва империяи Селевкиён дар сеяки аввали Дониёл боби ёздаҳум намунаи бархостан ва суқути Руми папистӣ мебошад. Он шаҳодат танҳо хулосаи достони Искандар ва парокандашавии Юнон аст. Бар хилофи Рум, Юнон ба чор қисм тақсим шуд, ки дар ниҳоят ба ду қисм табдил ёфт. Рум ба шарқ ва ғарб тақсим шуд, ва баъд аз он Руми ғарбӣ ба таври набавӣ ба се қисм ҷудо гардид, ки ҳукумати сегонаи Румро намояндагӣ мекунад. Дар мавриди Руми шарқӣ, Константин подшоҳии худро миёни се писараш тақсим кард. Равшан аст, ки Руми ғарбӣ ва Руми шарқӣ хатҳои мувозӣ мебошанд, ки калисои Рум ва давлати Румро намояндагӣ мекунанд. Бо он тақсимоти дугона, боз як тақсимоти сегонаи дигар низ вуҷуд дорад. Юнон аз чор ба ду буд, Бобил як шаб буд, Яҳудо се ҳамла буд. Дар мавриди Ислом, «бархостани» онҳо ҳамчун «раҳо шудан» тасвир ёфтааст ва «суқути» онҳо «маҳдуд шудан» аст.

Their rise began with Mohammed and they were restrained on August 11, 1840. They were released and immediately restrained at 9/11. They were recently released on October 7, 2023 and have since been restrained in Gaza. Islam will be released again to mark the setting up of the image of the beast. The line of Islamic prophetic history that is represented in chapters nine through eleven in the book of Revelation, identifies the prophetic history of Islam of the third woe. ‘The prophetic history of Islam of the third woe’ is also represented by the seventh and also the third angel. The third angel arrived on October 22, 1844 when the seventh angel began to sound. The third angel and the third woe arrived into prophetic history at 9/11. From 9/11 unto the Sunday law the prophetic history of the first and second woes has been and still is, repeating.

Авҷи онон бо Муҳаммад оғоз ёфт ва 11 августи соли 1840 маҳдуд карда шуданд. Онҳо озод карда шуданд ва дар 9/11 фавран боз маҳдуд гардонида шуданд. Ба наздикӣ, 7 октябри соли 2023, онҳо озод карда шуданд ва аз он вақт инҷониб дар Ғазза маҳдуд шудаанд. Ислом боз озод хоҳад шуд, то барпо гардидани сурати ҳайвонро нишонгузорӣ намояд. Хати таърихи нубувватии ислом, ки дар бобҳои нӯҳум то ёздаҳуми китоби Ваҳй тасвир шудааст, таърихи нубувватии Исломи войи сеюмро муайян мекунад. «Таърихи нубувватии Исломи войи сеюм» ҳамчунин бо фариштаи ҳафтум ва низ бо фариштаи сеюм намояндагӣ мешавад. Фариштаи сеюм 22 октябри соли 1844, ҳангоме ки фариштаи ҳафтум ба навохтан оғоз кард, фаро расид. Фариштаи сеюм ва войи сеюм дар 9/11 ба дохили таърихи нубувватӣ ворид шуданд. Аз 9/11 то қонуни якшанбе, таърихи нубувватии войи якум ва дуюм такрор шуда истодааст ва ҳанӯз ҳам такрор мешавад.

The “key” of the battle of Nineveh, draws two powers, Rome and Persia into direct and inseparable connection with Islam. Nineveh identifies more clearly than any other passage of Scripture the progressive demise of both western and eastern Rome.

«Калид»-и ҷанги Нинве ду қудрат, Рум ва Форсро, ба робитаи мустақим ва ҷудонашаванда бо Ислом мекашад. Нинве беш аз ҳар порчаи дигари Навиштаҷот заволи тадриҷии ҳам Руми ғарбӣ ва ҳам Руми шарқиро ба таври равшан муайян мекунад.

Herod is a symbol of the dragon; he was representing Rome. The dragon at the end of the world is the United Nations. At the Sunday law the sixth kingdom falls, the seventh begins, but they give their kingdom to the eighth kingdom at their own birthday party. The seventh kingdom has just been born, and it immediately agrees to give its kingdom to the whore of Babylon for one hour, as typified by Herod promising up to half his kingdom to Salome.

Ҳиродус рамзи аждаҳост; ӯ намояндаи Рум буд. Аждаҳо дар охири ҷаҳон Созмони Милали Муттаҳид аст. Ҳангоми қонуни якшанбе подшоҳии шашум суқут мекунад, подшоҳии ҳафтум оғоз меёбад, аммо онҳо подшоҳии худро дар ҷашни зодрӯзи худ ба подшоҳии ҳаштум медиҳанд. Подшоҳии ҳафтум тоза таваллуд шудааст ва он фавран розӣ мешавад, ки подшоҳии худро ба фоҳишаи Бобил барои як соат бидиҳад, чунонки инро ваъдаи Ҳиродус ба Саломия, ки то нисфи подшоҳии худро ба ӯ медиҳад, пешнамоиш мекард.

Right where the United States falls, the United Nations is born and the threefold union is implemented. Herod is the dragon, and Herodias is the papacy, and the United States is Salome. Herod was in an unlawful marriage alliance, for he was married to his brother’s wife, and at the prophetic level he was in an incestuous relationship with Salome, for it is clear that he was lusting after her as she danced. The dragon has relations with both the mother and daughter. This is important to see when you determine that western and eastern Rome represents church craft and statecraft respectively. Rome, the fourth kingdom of Bible prophecy, placed the papacy on the throne prophetically, and in so doing it typified the United States who will once again place the papacy on the throne.

Дар ҳамон ҷое ки Иёлоти Муттаҳида суқут мекунад, Созмони Милали Муттаҳид ба вуҷуд меояд ва иттиҳоди сегона амалӣ мегардад. Ҳиродус аждаҳост, ва Ҳиродия папост, ва Иёлоти Муттаҳида Саломея аст. Ҳиродус дар паймони ғайриқонунии издивоҷӣ қарор дошт, зеро ӯ бо зани бародараш издивоҷ карда буд, ва дар сатҳи нубувватӣ ӯ дар муносибати маҳрамона бо Саломея қарор дошт, зеро равшан аст, ки ҳангоми рақси ӯ нисбат ба вай шаҳват дошт. Аждаҳо ҳам бо модар ва ҳам бо духтар робита дорад. Инро дидан муҳим аст, вақте ки шумо муайян мекунед, ки Руми ғарбӣ ва шарқӣ мутаносибан ҳунари калисоӣ ва ҳунари давлатдориро намояндагӣ мекунанд. Рум, салтанати чоруми нубуввати Китоби Муқаддас, аз нигоҳи нубувватӣ папаро бар тахт шинонд, ва бо ин амал Иёлоти Муттаҳидаро намунавор сохт, ки боз папаро бар тахт хоҳад нишонд.

The progressive demise of western Rome from 330 unto 476 represents the progressive demise of the United States from 1798 unto the Sunday law. The year “330” and the year “1798” are both prophetic waymarks called “the time appointed” or the “time of the end” in the book of Daniel. 330 marks the beginnings of western and eastern Rome. The ending of both is the humiliation of the Roman leader, just as Constantine humiliated the city of Rome at the beginning. 476 was the end of a prophetic period that marks how the prestigious political structure of Rome disintegrated under three steps. A period that began with the city being rejected in 330 was followed by the humiliation of their entire political structure—their glorious republic, which had been the primary bragging point for ancient Rome, was taken apart, and ultimately reached 476, when there would never be a ruler over Rome that was from an actual Roman bloodline. Two lines of Rome beginning in the year 330, and the passage where those two lines are set forth, also includes two prophetic lines of five months. The line of western Rome begins and ends with progressive humiliation. The line of eastern Rome begins and ends with progressive humiliation in 1449, as Constantine the last asked permission to reign.

Аз соли 330 то 476 тадриҷан завол ёфтани Руми Ғарбӣ намояндагии тадриҷан завол ёфтани Иёлоти Муттаҳида аз соли 1798 то қонуни якшанбе мебошад. Соли «330» ва соли «1798» ҳар ду нишонаҳои роҳи нубувватӣ мебошанд, ки дар китоби Дониёл «вақти муайяншуда» ё «вақти охир» номида мешаванд. Соли 330 оғози Руми Ғарбӣ ва Шарқиро нишон медиҳад. Поёни ҳар дуи онҳо таҳқир шудани роҳбари Рум аст, ҳамон тавре ки Константин дар оғоз шаҳри Румро таҳқир кард. Соли 476 анҷоми як давраи нубувватӣ буд, ки нишон медиҳад сохтори бонуфузи сиёсии Рум дар се қадам чӣ гуна фурӯ пошид. Даврае, ки бо рад шудани шаҳр дар соли 330 оғоз ёфт, пас аз он бо таҳқир шудани тамоми сохтори сиёсии онҳо идома ёфт — ҷумҳурии пурҷалоли онҳо, ки мояи асосии фахри Руми қадим буд, барҳам дода шуд, ва ниҳоят ба соли 476 расид, вақте ки дигар ҳеҷ ҳокиме бар Рум нахоҳад буд, ки аз насаби воқеан румӣ бошад. Ду хатти Рум, ки аз соли 330 оғоз меёбанд, ва порчае ки дар он ин ду хатт муқаррар карда мешаванд, ҳамчунин ду хатти нубувватии панҷмоҳаро низ дар бар мегиранд. Хатти Руми Ғарбӣ бо таҳқири тадриҷӣ оғоз мешавад ва бо таҳқири тадриҷӣ анҷом меёбад. Хатти Руми Шарқӣ низ бо таҳқири тадриҷӣ оғоз мешавад ва бо таҳқири тадриҷӣ дар соли 1449 ба анҷом мерасад, вақте ки Константини охирин барои подшоҳӣ кардан иҷозат пурсид.

One of the five month periods leads to the end of Arabic Islam as the focus of prophecy and the beginning of Turkish Islam in 782. On that date Empress Irene is humiliated, in alignment with the humiliation of Constantine the last at the end of the second five-month prophecy. Two five-month prophecies within one narrative of fifteen verses. One portrays a history of the Islam of Arabia the other Islam of Turkey. Both conclude with the humiliation of eastern Rome. The conclusion of one of the prophecies was fulfilled by a woman being humiliated and the other by a man. Line upon line they identify a humiliation of the church and the state of eastern Rome. Both humiliations are brought about by Islam of the first woe. The humiliation of Constantine the last in 1449, begins a four-year period that ends in 1453, with the walls of Constantinople coming down. 1449 represents a humiliation and 1453 the walls come down and a kingdom ends.

Яке аз дурузаи панҷмоҳа ба поёни Исломи арабӣ ҳамчун меҳвари нубувват ва ба оғози Исломи туркӣ дар соли 782 меоварад. Дар он сана, малика Ирина хор мегардад, мутобиқ ба хории Константини Охирин дар анҷоми нубуввати дуввуми панҷмоҳа. Ду нубуввати панҷмоҳа дар дохили як ривояти понздаҳоятӣ. Яке таърихи Исломи Арабистонро тасвир мекунад, дигаре Исломи Туркияро. Ҳар ду бо хории Руми шарқӣ ба анҷом мерасанд. Хулосаи яке аз ин нубувватҳо бо хории як зан иҷро гардид ва дигаре бо хории як мард. Сатр бар сатр онҳо хории калисо ва давлатдории Руми шарқиро муайян мекунанд. Ҳар ду хориро Исломи войи аввал ба вуҷуд меоварад. Хории Константини Охирин дар соли 1449 як давраи чаҳорсоларо оғоз мекунад, ки дар соли 1453, бо фурӯ рехтани деворҳои Константинопол, ба анҷом мерасад. Соли 1449 хорӣро ифода мекунад ва дар соли 1453 деворҳо фурӯ меоянд ва як подшоҳӣ ба поён мерасад.

## Death of Mohammed

Марги Муҳаммад

One of the two five-month periods begins with the death of Mohammed, who is identified as the “king that was over them” in verse eleven.

Яке аз ду давраи панҷмоҳа бо марги Муҳаммад оғоз меёбад, ки дар ояти ёздаҳум ҳамчун «подшоҳе, ки бар онҳо буд» муайян шудааст.

> And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon.

> Ва бар сари худ подшоҳе доштанд, ки фариштаи вартаи беҳад аст; номи ӯ ба забони ибронӣ Абаддӯн аст, аммо ба забони юнонӣ номи ӯ Аполлиӯн мебошад.

The king over them was Mohammed, for he is identified in verse one, so he is not some other Islamic figure; he is Mohammed the king, and a king is a kingdom and Islam is the kingdom of Mohammed.

Подшоҳи онҳо Муҳаммад буд, зеро ӯ дар ояти якум муайян карда шудааст; бинобар ин, ӯ шахсияти дигари исломӣ нест; ӯ Муҳаммад-подшоҳ аст, ва подшоҳ салтанат аст, ва Ислом салтанати Муҳаммад аст.

> And the fifth angel sounded, and I saw a star fall from heaven unto the earth: and to him was given the key of the bottomless pit. And he opened the bottomless pit; and there arose a smoke out of the pit, as the smoke of a great furnace; and the sun and the air were darkened by reason of the smoke of the pit. And there came out of the smoke locusts upon the earth: and unto them was given power, as the scorpions of the earth have power. Revelation 9:1–3.

> Ва фариштаи панҷум карнай навохт, ва ман ситораеро дидам, ки аз осмон ба замин фурӯ афтод; ва ба ӯ калиди чоҳи беҳадаб дода шуд. Ва ӯ чоҳи беҳадабро кушод; ва аз чоҳ дуде баромад, мисли дуди кӯраи бузурге; ва офтобу ҳаво аз дуди чоҳ торик гардид. Ва аз дуд бар замин малахҳо берун омаданд; ва ба онҳо қудрат дода шуд, чунон ки каждумони замин қудрат доранд. Ваҳй 9:1–3.

The repetition of the first and second woes within the third woe parallels the repetition of the first and second angels within the third angel. Mohammed, the king was given the key to open the bottomless pit and 9/11 identifies when the third angel is empowered. Christ as the mighty angel then descended as the first strike of Balaam arrived in prophetic history. Then the bottomless pit opened and Islam became a subject of world history again. Christ then led His people back to the old paths of Jeremiah and the message of the third woe and third angel began to be sounded. In 2015, Trump announced his intent to run for president, thus stirring up the globalist dragon powers and the bottomless pit then released the atheism that ultimately killed Trump in the streets of Sodom and Egypt. At the Sunday law the beast that is the eighth that is of the seven will ascend out of the bottomless pit. The beginning of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand and the ending identifies the rise of a bottomless pit power.

Такрори войҳои якум ва дуюм дар дохили войи сеюм ба такрори фариштагони якум ва дуюм дар дохили фариштаи сеюм мувофиқат мекунад. Ба Муҳаммад, подшоҳ, калид дода шуд, то чоҳи беқаърро бикшояд, ва 9/11 муайян месозад, ки кай фариштаи сеюм қудратманд мегардад. Пас Масеҳ, ҳамчун фариштаи пурқудрат, ҳангоми он ки зарбаи аввали Билъом ба таърихи нубувватӣ ворид шуд, нозил гардид. Сипас чоҳи беқаър кушода шуд ва Ислом боз ба мавзӯи таърихи ҷаҳон табдил ёфт. Пас Масеҳ қавми Худро боз ба роҳҳои қадимаи Ирмиё роҳнамоӣ кард ва паёми войи сеюм ва фариштаи сеюм ба садо додан оғоз намуд. Дар соли 2015, Трамп нияти худро барои номзад шудан ба мақоми президент эълон кард ва ба ин васила қудратҳои аждаҳои глобалистиро ба ҳаракат овард, ва он гоҳ чоҳи беқаър бехудоиро раҳо кард, ки дар ниҳоят Трампро дар кӯчаҳои Садӯм ва Миср кушт. Ҳангоми қонуни якшанбе он ҳайвоне, ки ҳаштум аст ва аз ҳафт аст, аз чоҳи беқаър боло хоҳад омад. Оғози замони муҳргузории яксаду чилу чор ҳазор ва анҷоми он бархостани қудрате аз чоҳи беқаърро муайян мекунад.

> The beast that thou sawest was, and is not; and shall ascend out of the bottomless pit, and go into perdition: and they that dwell on the earth shall wonder, whose names were not written in the book of life from the foundation of the world, when they behold the beast that was, and is not, and yet is. Revelation 17:8.

> Он ҳайвоне, ки ту дидӣ, буд, ва нест; ва аз вартаи беҳад боло хоҳад омад, ва ба ҳалокат хоҳад рафт; ва сокинони замин, ки номҳошон аз бунёди ҷаҳон дар дафтари ҳаёт навишта нашудааст, дар ҳайрат хоҳанд афтод, ҳангоме ки он ҳайвонеро бинанд, ки буд, ва нест, ва ҳол он ки ҳаст. Ваҳй 17:8.

Islam is the key that opened the bottomless pit on 9/11 and that opens the bottomless pit at the Sunday law. In the midst of the sealing time, the dragon-beast of globalism also came out of the bottomless pit.

Ислом он калидест, ки дар 11 сентябр вартаи беҳадро кушод ва дар вақти қонуни якшанбе низ вартаи беҳадро мекушояд. Дар миёни замони мӯҳргузорӣ, аждаҳо-ваҳшии глобализм низ аз вартаи беҳад берун омад.

> And when they shall have finished their testimony, the beast that ascendeth out of the bottomless pit shall make war against them, and shall overcome them, and kill them. Revelation 11:7.

> Ва ҳангоме ки шаҳодати худро ба анҷом расонанд, он ҳайвоне ки аз чоҳи беҳад мебарояд, бо онҳо ҷанг хоҳад кард, ва бар онҳо ғолиб хоҳад омад, ва онҳоро хоҳад кушт. Ваҳй 11:7.

The key that opens all three waymarks of a power from the bottomless pit was given to Mohammed, the king of the kingdom of Islam. The battle of Nineveh in 627 represented a battle between two powers that depleted the power of both combatants that allowed Islam to rapidly rise into power. The key was turned on 9/11 and Islam’s rise began, though it was restrained shortly thereafter. The battle of Nineveh was typified at 9/11, for Islam’s rise there began as the mighty angel descended to lighten the earth with His glory, and the star, which means messenger, also fell from heaven. The battle of Nineveh is also typified at the end, when the Sunday law arrives and the second period of the Dark Ages begins as the smoke of the Islamic religion blots out the sun.

Калиде, ки ҳар се аломати роҳи як қудратро аз вартаи беҳад мекушояд, ба Муҳаммад, подшоҳи мулки Ислом, дода шуд. Ҷанги Нинево дар соли 627 ҷангеро миёни ду қудрат ифода мекард, ки нерӯи ҳар ду тарафро фарсуда сохт ва ба Ислом имкон дод, ки ба зудӣ ба қудрат бархезад. Калид дар 9/11 гардонида шуд ва болоравии Ислом оғоз ёфт, ҳарчанд андаке баъд аз он боздошта гардид. Ҷанги Нинево дар 9/11 ба таври намунавӣ такрор ёфт, зеро дар он ҷо болоравии Ислом замоне оғоз шуд, ки фариштаи пуриқтидор нозил гардид, то заминро бо ҷалоли Худ равшан созад, ва ситорае низ, ки маънояш расул аст, аз осмон афтод. Ҷанги Нинево ҳамчунин дар анҷом ба таври намунавӣ такрор меёбад, вақте ки қонуни якшанбе фаро мерасад ва давраи дувуми асрҳои торик оғоз мешавад, ҳангоме ки дуди дини ислом офтобро тира месозад.

## Exeter

Эксетер

The Sunday law is typified when the message of the midnight cry arrived at the Exeter camp meeting. Then the final movements of the setting up of the image of the beast begins. The formation, or the setting up of the image began at 9/11, but at the ending of the period, the period of the proclamation of the midnight cry is also a fractal of the entire period of the image’s formation that began at 9/11. The beginning represents the ending. The first woe typifies the third woe, just as the first angel typifies the third angel. The battle of Nineveh at the ending of the sealing time, identifies the battle of Nineveh at the beginning. The battle of Nineveh at the Sunday law, is the ending of the sealing time that began at 9/11, but it is also the ending of the period of the proclamation of the midnight cry. The battle of Nineveh is therefore typified at the beginning of the midnight cry proclamation, that identifies the final steps in the formation of the image of the beast in the United States, and at the Sunday law the beginning of the formation of the image of the beast in the world begins. Nineveh is the key that aligns the various lines that find their perfect fulfillment in the hidden history of verse forty.

Қонуни якшанбе дар он вақт ба таври рамзӣ ифода меёбад, ки паёми нидои нисфи шаб ба маҷлиси урдугоҳии Эксетер расид. Он гоҳ ҳаракатҳои ниҳоии барпо шудани ҳайкали ваҳшӣ оғоз меёбанд. Ташаккул, ё барпо шудани ҳайкал аз 9/11 оғоз ёфт, аммо дар анҷоми он давра, давраи эълони нидои нисфи шаб ҳамчунин як фрактали тамоми давраи ташаккули ҳайкал аст, ки аз 9/11 оғоз ёфта буд. Оғоз анҷомро намояндагӣ мекунад. Войи якум войи сеюмро рамзӣ ифода мекунад, ҳамон тавре ки фариштаи якум фариштаи сеюмро рамзӣ ифода мекунад. Ҷанги Нинве дар анҷоми вақти мӯҳргузорӣ, ҷанги Нинверо дар оғоз муайян месозад. Ҷанги Нинве дар қонуни якшанбе, анҷоми вақти мӯҳргузорист, ки аз 9/11 оғоз ёфт, аммо он ҳамчунин анҷоми давраи эълони нидои нисфи шаб аст. Аз ин рӯ, ҷанги Нинве дар оғози эълони нидои нисфи шаб ба таври рамзӣ ифода мешавад, ки қадамҳои ниҳоиро дар ташаккули ҳайкали ваҳшӣ дар Иёлоти Муттаҳида муайян месозад; ва дар қонуни якшанбе оғози ташаккули ҳайкали ваҳшӣ дар ҷаҳон оғоз меёбад. Нинве калидест, ки хатҳои гуногунро ҳамоҳанг месозад, хатҳое ки иҷрои комили худро дар таърихи пинҳонии ояти чиҳил меёбанд.

We will proceed further in the next article.

Мо дар мақолаи навбатӣ боз ҳам пеш хоҳем рафт.

Back to Articles