Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Three

Китоби Дониёл — Рақами яксаду шасту се

Unveiling Prophecy: Exploring Chapter Eleven of Daniel

Ошкор сохтани нубувват: баррасии боби ёздаҳуми Дониёл

Author

Jeff Pippenger

Published

March 28, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We will now begin to proceed through chapter eleven of Daniel.

Мо ҳоло ба баррасии боби ёздаҳуми китоби Дониёл оғоз хоҳем кард.

> Also I in the first year of Darius the Mede, even I, stood to confirm and to strengthen him. And now will I show thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. And a mighty king shall stand up, that shall rule with great dominion, and do according to his will. And when he shall stand up, his kingdom shall be broken, and shall be divided toward the four winds of heaven; and not to his posterity, nor according to his dominion which he ruled: for his kingdom shall be plucked up, even for others beside those. Daniel 11:1–4.

> Ва ман низ дар соли аввали Дориюши модаӣ бархостам, то ӯро тақвият диҳам ва устувор гардонам. Ва акнун ростиро ба ту нишон хоҳам дод. Инак, ҳанӯз се подшоҳ дар Форс бархоҳанд хост; ва чаҳорумин аз ҳамаи онҳо бисёр сарватмандтар хоҳад буд; ва ӯ бо қуввати худ, ба василаи сарватҳои худ, ҳамаро бар зидди мамлакати Юнон хоҳад барангехт. Ва подшоҳи пуриқтидоре бархоҳад хост, ки бо салтанати бузург ҳукмронӣ хоҳад кард ва мувофиқи иродаи худ амал хоҳад намуд. Ва ҳангоме ки ӯ бархезад, салтанаташ шикаста хоҳад шуд ва ба сӯи чор боди осмон тақсим хоҳад гардид; вале на ба насли ӯ, ва на мувофиқи он ҳукмронӣ, ки ӯ ҳукмронӣ мекард; зеро салтанати ӯ решакан карда хоҳад шуд ва ба дигарон, ғайр аз онҳо, хоҳад расид. Дониёл 11:1–4.

Gabriel begins by informing Daniel that he also worked with Darius in his first year, which is the year Darius’ nephew, his general, took Babylon and slew Belshazzar. Daniel is receiving this vision in the third year of Cyrus, according to the first verse of chapter ten, so Gabriel is marking both Darius and Cyrus as the symbols representing the “time of the end.” Belshazzar and Babylon were taken by the Medo-Persian Empire in the year 538 BC.

Ҷаброил суханашро аз он оғоз мекунад, ки ба Дониёл хабар медиҳад, ки ӯ низ дар соли аввали подшоҳии Дорёш бо вай амал мекард, яъне ҳамон соле ки ҷияни Дорёш, сарлашкари ӯ, Бобилро забт намуда, Балшасарро кушт. Мувофиқи ояти аввали боби даҳум, Дониёл ин рӯъёро дар соли сеюми подшоҳии Куруш қабул мекунад; бинобар ин, Ҷаброил ҳам Дорёш ва ҳам Курушро ҳамчун рамзҳое муайян месозад, ки «замони охир»-ро намояндагӣ мекунанд. Балшасар ва Бобилро Империяи Модию Форс дар соли 538 то милод тасарруф кард.

> “Cyrus besieged Babylon, which he took by stratagem in 538 BC, and with the death of Belshazzar, whom the Persians killed, the kingdom of Babylon ceased to exist.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.

> «Куруш Бобилро муҳосира кард; онро соли 538 то милод бо ҳила гирифт, ва бо марги Балшасар, ки порсиён ӯро куштанд, подшоҳии Бобил аз вуҷуд бозмонд». Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.

In the year 538 BC, Daniel recorded chapter nine.

Дар соли 538 то милод, Дониёл боби нӯҳумро сабт кард.

> “The vision recorded in the preceding chapter [chapter eight] was given in the third year of Belshazzar, BC 538. In the same year, which was also the first of Darius, the events narrated in this chapter [chapter nine] occurred.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.

> «Рӯъёе, ки дар боби пешин [боби ҳаштум] сабт шудааст, дар соли сеюми подшоҳии Белшазар, соли 538 то милод, дода шуд. Дар ҳамон сол, ки ҳамзамон соли аввали Дориюш низ буд, воқеаҳое, ки дар ин боб [боби нӯҳум] нақл шудаанд, ба вуқӯъ пайвастанд». Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.

The first year of Darius, which was the third and last year of Belshazzar, in 538 BC, the Lord punished the land of the Chaldeans, and made it desolate.

Соли якуми Дорёш, ки соли сеюм ва охирини Балшасар буд, дар соли 538 то милод, Худованд замини калдониёнро ҷазо дод ва онро вайрона гардонид.

> And this whole land shall be a desolation, and an astonishment; and these nations shall serve the king of Babylon seventy years. And it shall come to pass, when seventy years are accomplished, that I will punish the king of Babylon, and that nation, saith the Lord, for their iniquity, and the land of the Chaldeans, and will make it perpetual desolations. Jeremiah 25:11, 12.

> Ва тамоми ин замин вайрона ва мояи ҳайрат хоҳад шуд; ва ин халқҳо ҳафтод сол ба подшоҳи Бобил хизмат хоҳанд кард. Ва чунин хоҳад шуд, ки ҳангоме ҳафтод сол ба анҷом расад, Ман подшоҳи Бобилро ва он халқро, мегӯяд Худованд, барои шарорати онҳо ва замини калдониёнро ҷазо хоҳам дод, ва онро ба харобаҳои абадӣ табдил хоҳам дод. Ирмиё 25:11, 12.

In verse ten, the Lord employs the word “after,” as He leads into the punishment of Babylon. “After” Babylon is made desolate, the Lord would perform his good work for God’s people.

Дар ояти даҳум Худованд, ҳангоми ворид шудан ба ҷазои Бобил, калимаи «баъд»-ро ба кор мебарад. «Баъд» аз он ки Бобил вайрону хароб карда шавад, Худованд амали неки Худро барои қавми Худ ба ҷо хоҳад овард.

> For thus saith the Lord, That after seventy years be accomplished at Babylon I will visit you, and perform my good word toward you, in causing you to return to this place. Jeremiah 25:10.

> Зеро чунин мегӯяд Худованд: «Вақте ки ҳафтод сол дар Бобил ба анҷом расад, Ман шуморо тафаққуд хоҳам кард ва каломи неки Худро нисбати шумо ба иҷро хоҳам расонид, то шуморо ба ин макон бозгардонам». Ирмиё 25:10.

The captivity of seventy years began in 606 BC.

Асии ҳафтодсола дар соли 606 пеш аз милод оғоз ёфт.

> “Commencing the seventy years BC 606, Daniel understood that they were now drawing to their termination.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.

> «Аз соли 606 то милод оғоз ёфта, Дониёл дарк кард, ки он ҳафтод сол акнун ба анҷоми худ наздик мешаванд». Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.

The seventy-year captivity began in 606 BC, and ended in 536 BC, which was two years after the death of Belshazzar and the desolation of Babylon in 538 BC. It was the third year of Cyrus. Gabriel places the prophecy of the Hiddekel River in the third year of Cyrus, and begins the narrative of chapter eleven, by referencing the first year of Darius, and in doing so he is identifying two specific years. 538 BC and 536 BC were both appointed times, 538 BC was the appointed time for the prophecy of seventy years to conclude, and 536 BC was the appointed prophetic time when “after” 538 BC, the Lord would perform His good work for His people.

Асирии ҳафтодсола дар соли 606 то милод оғоз ёфт ва дар соли 536 то милод ба поён расид, ки он ду сол пас аз марги Белшасар ва вайронии Бобил дар соли 538 то милод буд. Ин соли сеюми Куруш буд. Ҷабраил пешгӯии дарёи Ҳиддақилро дар соли сеюми Куруш ҷой медиҳад ва ривояти боби ёздаҳумро бо ишора ба соли якуми Дориюш оғоз мекунад, ва бо ин амал ӯ ду соли муайяни хосро мушаххас месозад. Солҳои 538 то милод ва 536 то милод ҳар ду вақтҳои таъйиншуда буданд: соли 538 то милод вақти таъйиншуда барои ба анҷом расидани пешгӯии ҳафтод сол буд, ва соли 536 то милод вақти пешгӯёнаи таъйиншудае буд, ки «баъд аз» соли 538 то милод, Худованд кори неки Худро барои қавми Худ ба ҷо меовард.

538 BC and 536 BC, are both appointed times, and they are represented by two historical figures, one was the first king of Media and the second the first king of Persia. The end of the seventy years of literal Israel being captive in literal Babylon, represented the twelve hundred and sixty years that spiritual Israel was captive in spiritual Babylon, from the year 538 AD to 1798. 1798 was an “appointed time”, and then the period that is prophetically identified as the “time of the end,” began. 538 BC, and 536 BC which are represented as an “appointed time”, also mark the beginning of a period represented as “the time of the end”.

Солҳои 538 то милод ва 536 то милод ҳар ду замонҳои таъйиншуда мебошанд, ва онҳоро ду шахсияти таърихӣ намояндагӣ мекунанд: яке нахустин подшоҳи Модия буд ва дувумӣ нахустин подшоҳи Форс. Поёни ҳафтод соли асорати Исроили ҳақиқӣ дар Бобили ҳақиқӣ намояндаи як ҳазору дусаду шаст соли асорати Исроили рӯҳонӣ дар Бобили рӯҳонӣ буд, аз соли 538 милодӣ то 1798. Соли 1798 «замони таъйиншуда» буд, ва сипас он даврае оғоз ёфт, ки ба таври нубувватӣ ҳамчун «замони охир» муайян шудааст. Солҳои 538 то милод ва 536 то милод, ки ҳамчун «замони таъйиншуда» муаррифӣ шудаанд, инчунин оғози давраеро нишон медиҳанд, ки ҳамчун «замони охир» тасвир гардидааст.

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> «Калисои Худо бар рӯи замин дар ин давраи тӯлонии таъқиботи бераҳмона ҳамон қадар ба яқин дар асирӣ буд, ки фарзандони Исроил дар давраи ғурбат дар Бобил дар асорат нигоҳ дошта мешуданд». Prophets and Kings, 714.

All prophecy is addressing more specifically the last days, than the days in which they were first fulfilled, so 538 BC, and king Darius, along with 536 BC, and king Cyrus, represent the “time of the end” in 1989, and the two kings typify President Reagan and President Bush the first. 538 BC and 536 BC represent a waymark that is fulfilled with both dates understood to represent the one waymark. The waymark of the “time of the end,” consists of two symbols, and sometimes as with Reagan and Bush the first, both symbols are fulfilled in the same year. But that is the exception to the rule, for the waymark of the “time of the end” in the time of Moses was the birth of both Aaron and Moses, which was separated by three years. In the history of Christ, it was the birth of John the Baptist and Christ that was separated by six months.

Ҳамаи пешгӯӣҳо бештар ба рӯзҳои охир муроҷиат мекунанд, на ба рӯзҳое ки бори аввал дар онҳо ба амал омада буданд; бинобар ин, соли 538 то милод ва подшоҳ Дориё, ҳамроҳ бо соли 536 то милод ва подшоҳ Куруш, «вақти интиҳо»-ро дар соли 1989 ифода мекунанд, ва он ду подшоҳ ба таври типологӣ Президент Рейган ва Президент Буши аввалро намояндагӣ менамоянд. Соли 538 то милод ва соли 536 то милод як аломати роҳро ифода мекунанд, ки иҷрои он дар ҳоле сурат мегирад, ки ҳар ду сана ҳамчун намояндаи ҳамон як аломати роҳ фаҳмида мешаванд. Аломати роҳи «вақти интиҳо» аз ду рамз иборат аст, ва баъзан, чунон ки дар мавриди Рейган ва Буши аввал, ҳар ду рамз дар ҳамон як сол иҷро мешаванд. Аммо ин истисно аз қоида аст, зеро аломати роҳи «вақти интиҳо» дар замони Мусо таваллуди ҳар ду — Ҳорун ва Мусо — буд, ки миёни онҳо се сол фосила вуҷуд дошт. Дар таърихи Масеҳ, ин таваллуди Яҳёи Таъмиддиҳанда ва Масеҳ буд, ки аз ҳам шаш моҳ ҷудо буданд.

With the “time of the end,” in the history of the antichrist it was 1798 and 1799. The French Revolution is a subject of prophecy, and it began in 1789, and lasted ten years ending in 1799, at its appointed time, just as 1798 was an appointed time. Together they identify the deadly wound given to the beast, and also the woman that rode upon and reigned over the beast. Darius was the king that defeated his enemy by sending his army in through the “wall”, and he represents Reagan, who defeated his enemy by bringing down the wall of the “iron curtain.” Cyrus represents Bush the first, for Cyrus is known as Cyrus the Great, and George Bush the first is Bush the greater, and Bush the last is Bush the lesser.

Бо «вақти охир» дар таърихи зиддимасеҳ солҳои 1798 ва 1799 буд. Инқилоби Фаронса мавзӯи нубувват аст, ва он дар соли 1789 оғоз ёфта, даҳ сол давом кард ва дар соли 1799, дар вақти таъиншудаи худ, ба поён расид, ҳамон тавре ки 1798 низ вақти таъиншуда буд. Якҷоя онҳо захми ҳалокатбореро, ки ба ваҳшӣ дода шуд, ва ҳамчунин он занеро, ки бар ваҳшӣ савор шуда бар он ҳукмронӣ мекард, муайян менамоянд. Дорёш он подшоҳе буд, ки душмани худро бо даровардани лашкари худ аз миёни «девор» мағлуб кард, ва ӯ намояндаи Рейган аст, ки душмани худро бо фурӯ рехтани девори «пардаи оҳанин» мағлуб намуд. Куруш намояндаи Буши аввал аст, зеро Куруш бо номи Куруши Кабир шинохта мешавад, ва Ҷорҷ Буши аввал Буши бузургтар аст, ва Буши охир Буши хурдтар.

Because these two kings and the two dates they represent are actually one symbol. One marks the seventy years that Babylon would rule. That seventy-year period reached its appointed time in 538 BC and is represented by Darius. The completion of the captivity of seventy years reached its appointed time in 536 BC and is represented by Cyrus. Together they represent the “time of the end,” when prophetic light is to be unsealed. In 1798 the first angel of Revelation fourteen arrived at the “time of the end,” and Sister White says that angel “was no less a personage than Jesus Christ.”

Зеро ин ду подшоҳ ва он ду санае, ки онҳо намояндагӣ мекунанд, дар асл як рамз мебошанд. Яке ҳафтод солеро нишон медиҳад, ки Бобил ҳукмронӣ мекард. Он давраи ҳафтодсола дар соли 538 то милод ба вақти муқарраршудаи худ расид ва бо Дорё намояндагӣ мешавад. Ба анҷом расидани асорати ҳафтодсола дар соли 536 то милод ба вақти муқарраршудаи худ расид ва бо Куруш намояндагӣ мешавад. Онҳо якҷоя «замони охир»-ро намояндагӣ мекунанд, вақте ки нури нубувват бояд аз мӯҳр кушода шавад. Дар соли 1798 фариштаи аввали Ваҳйи чордаҳум ба «замони охир» расид, ва Хоҳар Уайт мегӯяд, ки он фаришта «ҷуз Шахсияте камтар аз Исои Масеҳ набуд».

In the third year of Cyrus, Michael, the prince of God’s people, and the archangel to the angels, descended to engage with Cyrus and confirm the light that would lead Cyrus to pronounce the first of three decrees that would allow God’s people to return to Jerusalem, and rebuild the city, the sanctuary, and the streets and walls. That work typified the work of the first and second angels’, which began at the “time of the end” in 1798.

Дар соли сеюми Куруш, Микоил, амири қавми Худо ва сарфаришта бар фариштагон, фуруд омад, то бо Куруш муомила намояд ва нуреро, ки Курушро ба эълони нахустини се фармон раҳнамун мешуд, устувор гардонад; он фармонҳо ба қавми Худо иҷозат медоданд, ки ба Ерусалим бозгарданд ва шаҳр, муқаддасгоҳ, кӯчаҳо ва деворҳоро аз нав бино кунанд. Он кор намунае аз кори фариштаи якум ва дуюм буд, ки дар «вақти охир» соли 1798 оғоз ёфт.

The descent of Michael at the time of the end in the days of Darius and Cyrus, represented the arrival of the first angel in 1798, and together they mark the arrival of the same angel, at the “time of the end,” in 1989. 1989 began the period of the “time of the end,” and it was also an appointed time. An appointed time identifies the termination of a prophetic period of time. The rebellion of 1863, at the first “Kadesh” for modern spiritual Israel, was the beginning of a period of one hundred and twenty-six years that terminated at “the time appointed” in 1989. One hundred and twenty-six is a tithe, or a tenth, of twelve hundred and sixty, and at the end of twelve hundred and sixty years in 1798, the movement of the first angel arrived into history. At the end of one hundred and twenty-six years, in 1989, the movement of the third angel arrived into history.

Фуруд омадани Микоил дар замони охир, дар айёми Дорё ва Куруш, омадани фариштаи аввалро дар соли 1798 муаррифӣ мекард, ва ҳар ду якҷоя омадани ҳамон фариштаро дар «замони охир» дар соли 1989 нишон медиҳанд. Соли 1989 оғози давраи «замони охир» буд, ва ҳамчунин замони муқарраршуда низ буд. Замони муқарраршуда поёни як давраи замонии нубувватиро муайян мекунад. Исёни соли 1863, дар нахустин «Қодиш» барои Исроили рӯҳонии муосир, оғози як давраи яксаду бисту шашсола буд, ки дар «замони муқарраршуда» дар соли 1989 ба поён расид. Яксаду бисту шаш ҳиссаи ушр, ё даҳяки, як ҳазору дусаду шаст аст, ва дар поёни як ҳазору дусаду шаст сол дар соли 1798, ҳаракати фариштаи аввал ба саҳнаи таърих ворид гардид. Дар поёни яксаду бисту шаш сол, дар соли 1989, ҳаракати фариштаи сеюм ба саҳнаи таърих ворид гардид.

In verse one of Daniel chapter eleven, Gabriel is careful and precise in his identification that the history represented begins with Cyrus, at the time of the end in 1989. Cyrus the Great there represents Bush the greater, who would be followed by three kings, and then a fourth king which would be far richer than they all. Thus, the fourth rich king, that stirs up all of Grecia, is the sixth president since 1989.

Дар ояти якуми боби ёздаҳуми Дониёл, Ҷабраил дар таъйини худ бодиққат ва дақиқ аст, ки таърихи дар он ҷо тасвиршуда аз Қӯруш, дар замони охир дар соли 1989, оғоз меёбад. Қӯруши Бузург дар он ҷо Буши бузургтарро намояндагӣ мекунад, ки баъд аз ӯ се подшоҳ меоянд, ва сипас подшоҳи чоруме, ки аз ҳамаи онҳо бисёр бойтар хоҳад буд. Пас, подшоҳи чоруми бой, ки тамоми Юнонро ба шӯр меоварад, шашумин президент аз соли 1989 ба ин сӯ мебошад.

In the events of chapter ten, Daniel is represented as mourning, and in his experience of mourning he is changed unto the image of Christ, as he beholds the vision. The twenty-one-day period of mourning, represents a period of death that concludes with a resurrection. In chapter ten, Michael has come down out of heaven, and in Jude seven, when He descends, He resurrects Moses. In Revelation chapter eleven Moses (and Elijah) have been slain, and are dead in the street for three and a half symbolic days. Then Moses, (along with Elijah) are resurrected by “a great voice”.

Дар воқеаҳои боби даҳум, Дониёл ҳамчун мотамдор тасвир шудааст, ва дар таҷрибаи мотами худ, ҳангоми дидани рӯъё, ӯ ба сурати Масеҳ табдил меёбад. Давраи бисту якрӯзаи мотам давраи маргеро ифода мекунад, ки бо эҳё анҷом меёбад. Дар боби даҳум, Микоил аз осмон фуруд омадааст, ва дар Яҳудо 7, вақте ки Ӯ фуруд меояд, Мусоро эҳё мекунад. Дар боби ёздаҳуми Ваҳй, Мусо (ва Илёс) кушта шудаанд ва сеюним рӯзи рамзӣ дар кӯча мурда хобидаанд. Сипас Мусо, (ҳамроҳ бо Илёс) бо «овози бузург» эҳё карда мешаванд.

> And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. Revelation 11:11, 12.

> Ва баъд аз сею ним рӯз Рӯҳи ҳаёт аз ҷониби Худо ба онҳо дохил шуд, ва онҳо бар поҳои худ истоданд; ва тарси азиме бар касоне афтод, ки онҳоро медиданд. Ва овози бузурге аз осмон шуниданд, ки ба онҳо мегуфт: «Ба ин ҷо боло оед». Ва онҳо дар абре ба осмон сууд карданд; ва душманонашон онҳоро диданд. Ваҳй 11:11, 12.

The “great voice” that resurrects is the voice of the archangel, and the archangel is Michael.

«Овози бузург»-е, ки эҳё мекунад, овози фариштаи муқарраб аст, ва фариштаи муқарраб Микоил аст.

> For the Lord himself shall descend from heaven with a shout, with the voice of the archangel, and with the trump of God: and the dead in Christ shall rise first. 1 Thessalonians 4:16.

> Зеро худи Худованд бо нидое, бо овози фариштаи муқаддами малоика ва бо карнаи Худо аз осмон нузул хоҳад кард; ва мурдагон дар Масеҳ аввал эҳё хоҳанд шуд. 1 Таслӯникиён 4:16.

The history where Moses and Elijah are murdered and resurrected is the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That history began on September 11, 2001 with the “first voice” of the angel of Revelation eighteen, which Sister White identifies as arriving when the great buildings of New York City were thrown down. The “second voice” of Revelation chapter eighteen, is sounded at the soon coming Sunday law, when God’s other flock is called out of Babylon. It is that history, the history of the sealing, where Daniel is represented as being changed into the image of Christ by beholding the “marah” vision, which is the feminine expression of the “mareh” vision. It is the “causative” vision, that “causes” the image beheld to be reproduced in those who behold it.

Таърихе ки дар он Мусо ва Илёс кушта шуда, боз эҳё мегарданд, ҳамон таърихи муҳр задани яксаду чилу чор ҳазор аст. Он таърих аз 11 сентябри соли 2001 бо «овози аввал»-и фариштаи Ваҳйи боби ҳаждаҳум оғоз ёфт, ки хоҳар Уайт онро ҳамчун замоне муайян мекунад, ки биноҳои бузурги шаҳри Ню-Йорк фурӯ рехтанд. «Овози дуюм»-и Ваҳйи боби ҳаждаҳум дар қонуни якшанбеи наздикшаванда садо медиҳад, вақте ки рамаи дигари Худо аз Бобил даъват карда мешавад, то берун ояд. Маҳз дар он таърих, яъне дар таърихи муҳргузорӣ, Дониёл ҳамчун касе муаррифӣ мешавад, ки бо тамошо кардани рӯъёи «marah», ки шакли муаннаси рӯъёи «mareh» аст, ба сурати Масеҳ табдил меёбад. Ин ҳамон рӯъёи «causative» аст, ки симои дидашударо «боис мегардад», то дар онҳое ки онро тамошо мекунанд, аз нав падид ояд.

That history of the sealing, and of the transformation of Daniel in chapter ten, includes the descent of Michael when He resurrects and transforms those represented by Moses, Elijah and Daniel. He accomplishes the resurrection with the “great voice” of the archangel, thus providing a third “voice,” in the middle of the first and last voices, which are both the same, for they are both the voice of Revelation chapter eighteen. The middle voice, is where rebellion is represented, for when Michael resurrected Moses, he did not argue with Satan, though Satan, the author of rebellion, was there to protest.

Он таърихи муҳргузорӣ ва дигаргуншавии Дониёл дар боби даҳум, фуруд омадани Микоилро дар бар мегирад, вақте ки Ӯ онҳоеро, ки бо Мусо, Илёс ва Дониёл намояндагӣ шудаанд, эҳё мекунад ва дигаргун месозад. Ӯ эҳёро бо «овози бузург»-и фариштаи муқаддам ба анҷом мерасонад ва ба ин васила «овози» сеюмро фароҳам меоварад, дар миёни овози аввал ва охирин, ки ҳар ду яканд, зеро ҳар ду овози боби ҳаждаҳуми Ваҳй мебошанд. Овози миёна ҳамон ҷое аст, ки исён намояндагӣ мешавад, зеро вақте ки Микоил Мусоро эҳё кард, Ӯ бо Шайтон баҳс накард, гарчанде ки Шайтон, муаллифи исён, он ҷо ҳозир буд, то эътироз намояд.

> Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 7.

> Аммо Микоил, фариштаи муқаддаси бузург, ҳангоме ки бо иблис баҳс мекард ва дар бораи ҷасади Мусо мунозира менамуд, ҷуръат накард, ки бар зидди ӯ иттиҳоми таҳқиромез оварад, балки гуфт: «Худованд туро мазаммат намояд». Яҳудо 7.

The beginning of the sealing time that began on September 11, 2001, and ends at the soon coming Sunday law, is marked with the signature of “Truth,” for in the middle of that period, in July of 2023, the great voice of the archangel began the work of resurrecting the dead in Christ, who choose to hear His middle voice. Note that 2023 comes twenty-two years after 2001, and twenty-two is a tenth of two hundred and twenty, which is the symbol of the link between Divinity and humanity, and is also a symbol of restoration.

Оғози замони мӯҳргузорӣ, ки аз 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфта, бо қонуни якшанбеи наздикшаванда ба анҷом мерасад, бо имзои «Ҳақиқат» мушаххас шудааст; зеро дар миёнаи он давра, дар моҳи июли соли 2023, овози бузурги фариштафармондеҳ кори эҳё кардани мурдагонро дар Масеҳ, ки интихоб мекунанд овози миёнаи Ӯро бишнаванд, оғоз намуд. Аҳамият диҳед, ки соли 2023 бисту ду сол пас аз соли 2001 меояд, ва бисту ду даҳяки дусаду бист аст, ки рамзи пайванди байни Илоҳият ва инсоният мебошад, ва ҳамчунин рамзи барқарорсозист.

In July 2023, the mighty angel that is no less a personage than Jesus Christ, and who is the Truth, who is also Michael, and who is the Alpha and Omega descending with a message in His hand. The little book in His hand is the portion of Daniel that was sealed up until the last days.

Дар моҳи июли соли 2023, фариштаи қудратманде, ки ҷуз худи Исои Масеҳ шахсияте дигар нест, ва ки Ӯ Ҳақ аст, ки ҳамчунин Микоил мебошад, ва ки Алфа ва Омега аст, бо паёме дар дасти Худ нозил мешавад. Китобчаи хурде, ки дар дасти Ӯст, ҳамон қисми китоби Дониёл аст, ки то айёми охир мӯҳр зада шуда буд.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.

> «Дар Ваҳй ҳамаи китобҳои Китоби Муқаддас ба ҳам мерасанд ва анҷом меёбанд. Дар ин ҷо такмили китоби Дониёл аст. Яке нубувват аст; дигаре ваҳй. Китобе, ки муҳр зада шуда буд, Ваҳй нест, балки он қисми нубуввати Дониёл аст, ки ба рӯзҳои охир дахл дорад. Фаришта амр фармуд: “Лекин ту, эй Дониёл, ин суханонро ниҳон дор, ва китобро то вақти охир муҳр кун.” Дониёл 12:4». Аъмоли Ҳаввориён, 585.

The portion of the prophecy of Daniel that relates to the last days, is chapter eleven. It is the last six verses of chapter eleven, but more specifically it is the histories found within the chapter that are repeated in those last six verses.

Бахше аз пешгӯии Дониёл, ки ба рӯзҳои охир тааллуқ дорад, боби ёздаҳум аст. Он шаш ояти охирини боби ёздаҳум мебошад, аммо дақиқтар гӯем, он таърихҳое мебошанд, ки дар дохили ин боб омадаанд ва дар он шаш ояти охир такрор шудаанд.

> “We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> «Мо вақтро барои аз даст додан надорем. Замонҳои пурошӯб дар пеши рӯи моянд. Ҷаҳон бо рӯҳи ҷанг ба ҳаракат омадааст. Ба зудӣ он манзараҳои мусибате, ки дар нубувватҳо гуфта шудаанд, ба вуқӯъ хоҳанд пайваст. Нубуввати боби ёздаҳуми Дониёл қариб ба иҷрои комили худ расидааст. Бисёре аз таърихе, ки дар иҷрои ин нубувват ба амал омадааст, такрор хоҳад шуд». Manuscript Releases, number 13, 394.

Verse sixteen, of Daniel chapter eleven, illustrates a history that is repeated in verse forty-one, for in the verse the king of the north stands in the glorious land. The history of verse sixteen identifies when the Roman general Pompey brought Judah and Jerusalem into captivity.

Ояти шонздаҳуми боби ёздаҳуми Дониёл таърихеро тасвир мекунад, ки дар ояти чиҳилу якум такрор мешавад, зеро дар он оят подшоҳи шимол дар замини ҷалол меистад. Таърихи ояти шонздаҳум муайян мекунад, ки кай сарлашкари румӣ Помпей Яҳудо ва Ерусалимро ба асорат овард.

> But he that cometh against him shall do according to his own will, and none shall stand before him: and he shall stand in the glorious land, which by his hand shall be consumed. Daniel 11:16.

> Аммо касе ки бар зидди ӯ меояд, мувофиқи иродаи худ амал хоҳад кард, ва ҳеҷ кас пеши ӯ истода нахоҳад тавонист; ва ӯ дар замини ҷалол хоҳад истод, ки он ба дасти ӯ нобуд хоҳад шуд. Дониёл 11:16.

I intend to use this verse as an anchor for our consideration of the verses which precede the verse, so I will put this understanding in place first. We intend to show that the history that follows the breakup of Alexander the Great’s kingdom in verses three and four, begins in 1989 and then identifies the current Ukrainian War, the victory of Putin over the forces of the West, and Putin’s subsequent defeat, which leads into verse sixteen.

Ман ният дорам, ки ин оятро ҳамчун такягоҳ барои баррасии оятҳое, ки пеш аз ин оят меоянд, истифода барам; бинобар ин, нахуст ин фаҳмишро муқаррар месозам. Мо ният дорем нишон диҳем, ки таърихе, ки пас аз пароканда шудани подшоҳии Искандари Мақдунӣ дар оятҳои сеюм ва чорум меояд, аз соли 1989 оғоз меёбад ва сипас ҷанги кунунии Украина, пирӯзии Путин бар қувваҳои Ғарб ва шикасти баъдии худи Путинро муайян мекунад, ки ба ояти шонздаҳум мебарад.

> “Although Egypt could not stand before Antiochus, the king of the north, Antiochus could not stand before the Romans, who now came against him. No kingdoms were longer able to resist this rising power. Syria was conquered, and added to the Roman empire, when Pompey, BC 65, deprived Antiochus Asiaticus of his possessions, and reduced Syria to a Roman province.

> «Ҳарчанд Миср натавонист дар муқобили Антиохус, подшоҳи шимол, истодагӣ кунад, Антиохус низ натавонист дар муқобили румиён, ки акнун бар зидди ӯ меомаданд, истодагӣ намояд. Дигар ҳеҷ подшоҳӣ қодир набуд, ки ба ин қудрати рӯ ба афзоиш муқовимат кунад. Сурия фатҳ карда шуд ва ба империяи Рум ҳамроҳ гардид, вақте ки Помпей, дар соли 65 то м., Антиохуси Осиёиро аз мулкҳояш маҳрум сохт ва Сурияро ба як вилояти Рум табдил дод.»

> “The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 161, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.

> «Ҳамон қудрат ҳамчунин мебоист дар Замини Муқаддас барпо гардад ва онро фурӯ барад. Рум дар соли 161 то милод тавассути паймон бо халқи Худо, яҳудиён, пайваст гардид, ва аз ҳамон сана дар тақвими нубувватӣ ҷойгоҳи намоёнро ишғол мекунад. Аммо он бар Яҳудо то соли 63 то милод, яъне на бо забти воқеӣ, соҳибихтиёрӣ ба даст наовард; ва он гоҳ ба тарзи зерин.»

> “On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea. Their cause came before Pompey, who soon perceived the injustice of the claims of Aristobulus, but wished to defer decision in the matter till after his long-desired expedition into Arabia, promising then to return, and settle their affairs as should seem just and proper. Aristobulus, fathoming Pompey’s real sentiments, hastened back to Judea, armed his subjects, and prepared for a vigorous defense, determined, at all hazards, to keep the crown, which he foresaw would be adjudicated to another. Pompey closely followed the fugitive. As he approached Jerusalem, Aristobulus, beginning to repent of his course, came out to meet him, and endeavored to accommodate matters by promising entire submission and large sums of money. Pompey, accepting this offer, sent Gabinius, at the head of a detachment of soldiers, to receive the money. But when that lieutenant-general arrived at Jerusalem, he found the gates shut against him, and was told from the top of the walls that the city would not stand to the agreement.

> «Ҳангоми бозгашти Помпей аз юриши худ бар зидди Митридат, подшоҳи Понт, ду рақиб — Гирканус ва Аристобулус — барои тоҷи Яҳудо мубориза мебурданд. Даъвои онҳо ба назди Помпей оварда шуд, ва ӯ ба зудӣ беадолатии иддаоҳои Аристобулусро дарк намуд, вале мехост ҳаллу фасли ин қазияро то баъд аз юриши деринтизораш ба Арабистон ба таъхир андозад, ваъда дода, ки он гоҳ боз хоҳад гашт ва корҳои онҳоро ончунон ки одилона ва муносиб намояд, ҳал хоҳад кард. Аристобулус, чун эҳсосоти воқеии Помпейро дарёфт, ба шитоб ба Яҳудо бозгашт, тобеонашро мусаллаҳ сохт ва барои дифои сахт омодагӣ гирифт, қасд намуда буд, ки ба ҳар хатаре ҳам бошад, тоҷеро, ки пешбинӣ мекард ба дигаре вогузор хоҳад шуд, нигоҳ дорад. Помпей аз ақиби фирорӣ наздикона пайгирӣ кард. Чун ба Уршалим наздик шуд, Аристобулус, ки аз рафтори худ ба тавба омадан оғоз карда буд, ба пешвози ӯ баромад ва кӯшиш намуд, ки бо ваъдаи итоати комил ва маблағҳои бузурги пулӣ корҳоро ба созиш орад. Помпей, ин пешниҳодро пазируфта, Ғабинийро дар сари як даста сарбозон фиристод, то он маблағро қабул кунад. Аммо вақте ки он ноиби фармондеҳи кулл ба Уршалим расид, дарёфт, ки дарвозаҳо бар рӯи ӯ баста шудаанд, ва аз болои деворҳо ба ӯ гуфта шуд, ки шаҳр ба он созиш пойбанд нахоҳад монд.»

> “Pompey, not to be deceived in this way with impunity, put Aristobulus, whom he had retained with him, in irons, and immediately marched against Jerusalem with his whole army. The partisans of Aristobulus were for defending the place; those of Hyrcanus, for opening the gates. The latter being in the majority, and prevailing, Pompey was given free entrance into the city. Whereupon the adherents of Aristobulus retired to the mountain of the temple, as fully determined to defend that place as Pompey was to reduce it. At the end of three months a breach was made in the wall sufficient for an assault, and the place was carried at the point of the sword. In the terrible slaughter that ensued, twelve thousand persons were slain. It was an affecting sight, observes the historian, to see the priests, engaged at the time in divine service, with calm hand and steady purpose pursue their accustomed work, apparently unconscious of the wild tumult, though all around them their friends were given to the slaughter, and though often their own blood mingled with that of their sacrifices.

> «Помпей, то ки ба ин тарз беҷазо фирефта нашавад, Аристобулусро, ки ӯро назди худ нигоҳ дошта буд, ба занҷир баст ва дарҳол бо тамоми лашкараш ба муқобили Ерусалим ҳаракат кард. Тарафдорони Аристобулус ҷонибдори дифоъ аз он ҷой буданд; тарафдорони Ҳирқанус — ҷонибдори боз кардани дарвозаҳо. Азбаски гурӯҳи охирин дар аксарият буданд ва дастболо гардиданд, ба Помпей вуруди озодона ба шаҳр дода шуд. Пас аз он, пайравони Аристобулус ба кӯҳи маъбад ақиб нишастанд, бо азми комил бар он ки он ҷойро ҳимоя кунанд, ҳамон гуна ки Помпей бар тасхири он қасд дошт. Дар анҷоми се моҳ, дар девор рахнае барои ҳамла кофӣ кушода шуд, ва он ҷой бо дами шамшер гирифта шуд. Дар қатли даҳшатноке, ки баъд аз он рӯй дод, дувоздаҳ ҳазор нафар кушта шуданд. Манзараи ҳузнангезе буд, — қайд мекунад муаррих, — ки коҳинонро дидан, ки дар он вақт ба хизмати илоҳӣ машғул буданд, бо дасти ором ва нияти устувор кори маъмулии худро идома медоданд, гӯё аз ошӯби ваҳшиёнае, ки дар гирду атрофашон ҷараён дошт, бехабар бошанд, ҳарчанд дар ҳама сӯ дӯстонашон ба қатл супурда мешуданд, ва ҳарчанд бисёр вақт хуни худи онҳо бо хуни қурбониҳояшон омехта мегашт.»

> “Having put an end to the war, Pompey demolished the walls of Jerusalem, transferred several cities from the jurisdiction of Judea to that of Syria, and imposed tribute on the Jews. Thus for the first time was Jerusalem placed by conquest in the hands of that power which was to hold the “glorious land” in its iron grasp till it had utterly consumed it.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259, 260.

> «Пас аз ба анҷом расондани ҷанг, Помпей деворҳои Ерусалимро вайрон кард, чандин шаҳрро аз тобеияти Яҳудо ба тобеияти Сурия гузаронд ва бар яҳудиён хироҷ бор кард. Ҳамин тавр, бори аввал Ерусалим ба василаи фатҳ ба дасти он қудрате супурда шуд, ки мебоист «замини ҷалол»-ро дар чанголи оҳанини худ нигоҳ дорад, то он даме ки онро комилан фурӯ барад». Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259, 260.

We will continue this study in our next article.

Мо ин омӯзишро дар мақолаи навбатии худ идома хоҳем дод.

> “The fact that there is no controversy or agitation among God’s people should not be regarded as conclusive evidence that they are holding fast to sound doctrine. There is reason to fear that they may not be clearly discriminating between truth and error. When no new questions are started by investigation of the Scriptures, when no difference of opinion arises which will set men to searching the Bible for themselves to make sure that they have the truth, there will be many now, as in ancient times, who will hold to tradition and worship they know not what.

> Он ки дар миёни қавми Худо ҳеҷ ихтилоф ё изтиробе вуҷуд надорад, набояд чун далели қатъӣ шумурда шавад, ки онҳо ба таълимоти саҳеҳ маҳкам мечаспанд. Сабабе барои тарсидан ҳаст, ки мабодо онҳо миёни ҳақиқат ва гумроҳӣ ба таври равшан фарқ нагузоранд. Вақте ки бо таҳқиқи Навиштаҳо ҳеҷ масъалаи наве ба миён оварда намешавад, вақте ки ҳеҷ гуногунандешие пеш намеояд, ки мардумро водор созад Китоби Муқаддасро барои худ ҷустуҷӯ кунанд, то мутмаин шаванд, ки ҳақиқатро доранд, он гоҳ бисёре аз мардум ҳоло низ, мисли замонҳои қадим, ба суннат мечаспанд ва чизеро ибодат мекунанд, ки намедонанд чист.

> “I have been shown that many who profess to have a knowledge of present truth know not what they believe. They do not understand the evidences of their faith. They have no just appreciation of the work for the present time. When the time of trial shall come, there are men now preaching to others who will find, upon examining the positions they hold, that there are many things for which they can give no satisfactory reason. Until thus tested they knew not their great ignorance. And there are many in the church who take it for granted that they understand what they believe; but, until controversy arises, they do not know their own weakness. When separated from those of like faith and compelled to stand singly and alone to explain their belief, they will be surprised to see how confused are their ideas of what they had accepted as truth. Certain it is that there has been among us a departure from the living God and a turning to men, putting human in place of divine wisdom.

> Ба ман нишон дода шуд, ки бисёре аз онҳое ки эътироф мекунанд, ки ҳақиқати ҳозираро мешиносанд, намедонанд, ки ба чӣ имон доранд. Онҳо далелҳои имони худро намефаҳманд. Онҳо аҳамияти дурусти кори замони ҳозираро дарк намекунанд. Вақте ки вақти озмоиш фаро расад, мардоне ҳастанд, ки ҳоло ба дигарон мавъиза мекунанд, вале ҳангоми баррасии мавқеъҳое ки нигоҳ медоранд, хоҳанд ёфт, ки чизҳои бисёре ҳастанд, ки барои онҳо ҳеҷ далели қонеъкунанда дода наметавонанд. То он даме ки ба чунин озмоиш дучор нашуда буданд, аз нодонии бузурги худ огоҳ набуданд. Ва дар калисо низ бисёр касоне ҳастанд, ки чунин мепиндоранд, ки медонанд ба чӣ имон доранд; аммо то вақте ки баҳс барнахезад, сустии худро намешиносанд. Вақте ки аз онҳое ки ҳамэътиқоди онҳо ҳастанд ҷудо карда шаванд ва маҷбур гарданд, ки танҳо ва якка истода, эътиқоди худро шарҳ диҳанд, ҳайрон хоҳанд шуд, ки андешаҳои онҳо дар бораи он чӣ ҳамчун ҳақиқат пазируфта буданд, то чӣ андоза печида аст. Яқин аст, ки дар миёни мо аз Худои зинда рӯйгардонӣ ва ба сӯи одамон рӯ овардан вуҷуд доштааст, ба тавре ки ҳикмати инсониро ба ҷойи ҳикмати илоҳӣ гузоштаанд.

> “God will arouse His people; if other means fail, heresies will come in among them, which will sift them, separating the chaff from the wheat. The Lord calls upon all who believe His word to awake out of sleep. Precious light has come, appropriate for this time. It is Bible truth, showing the perils that are right upon us. This light should lead us to a diligent study of the Scriptures and a most critical examination of the positions which we hold. God would have all the bearings and positions of truth thoroughly and perseveringly searched, with prayer and fasting. Believers are not to rest in suppositions and ill-defined ideas of what constitutes truth. Their faith must be firmly founded upon the word of God so that when the testing time shall come and they are brought before councils to answer for their faith they may be able to give a reason for the hope that is in them, with meekness and fear.

> «Худо қавми Худро бедор хоҳад сохт; агар воситаҳои дигар натиҷа надиҳанд, дар миёни онҳо бидъатҳо дохил хоҳанд шуд, ки онҳоро аз ғалбер хоҳанд гузаронд ва коҳро аз гандум ҷудо хоҳанд кард. Худованд ҳамаи касонеро, ки ба каломи Ӯ имон доранд, фаро мехонад, ки аз хоб бедор шаванд. Нури гаронбаҳое омадааст, ки барои ҳамин замон муносиб аст. Ин ҳақиқати Китоби Муқаддас аст, ки хатарҳоеро нишон медиҳад, ки акнун бар сари мо қарор доранд. Ин нур бояд моро ба омӯзиши ҷиддии Навиштаҳо ва ба баррасии бисёр дақиқи мавқеъҳое, ки мо нигоҳ медорем, раҳнамун созад. Худо мехоҳад, ки ҳамаи ҷанбаҳо ва мавқеъҳои ҳақиқат бо дуо ва рӯза ба таври комил ва пойдорона таҳқиқ карда шаванд. Имоноварон набояд бар тахминҳо ва тасаввуроти норавшани он чи ҳақиқатро ташкил медиҳад, ором гиранд. Имони онҳо бояд бар каломи Худо устуворона бунёд ёбад, то вақте ки замони озмоиш фаро расад ва онҳо барои ҷавоб додан аз имони худ ба ҳузури шӯроҳо оварда шаванд, тавонанд бо фурӯтанӣ ва тарс барои умеде, ки дар онҳо ҳаст, далел оваранд.

> “Agitate, agitate, agitate. The subjects which we present to the world must be to us a living reality. It is important that in defending the doctrines which we consider fundamental articles of faith we should never allow ourselves to employ arguments that are not wholly sound. These may avail to silence an opposer, but they do not honor the truth. We should present sound arguments, that will not only silence our opponents, but will bear the closest and most searching scrutiny. With those who have educated themselves as debaters there is great danger that they will not handle the word of God with fairness. In meeting an opponent it should be our earnest effort to present subjects in such a manner as to awaken conviction in his mind, instead of seeking merely to give confidence to the believer.

> «Таҳрик кунед, таҳрик кунед, таҳрик кунед. Мавзӯъҳое, ки мо ба ҷаҳон пешкаш мекунем, бояд барои мо воқеияти зинда бошанд. Муҳим аст, ки ҳангоми ҳимояи таълимоте, ки мо онҳоро рукнҳои асосии имон мешуморем, ҳаргиз ба худ иҷозат надиҳем, ки далелҳоеро ба кор барем, ки комилан саҳеҳ нестанд. Чунин далелҳо метавонанд барои хомӯш кардани мухолиф короянд, аммо онҳо ҳақиқатро иззат намедиҳанд. Мо бояд далелҳои саҳеҳ пешкаш кунем, ки на танҳо мухолифони моро хомӯш созанд, балки ба дақиқтарин ва амиқтарин санҷиш низ тоб оваранд. Дар бораи онҳое ки худро ҳамчун мунозирагар тарбия кардаанд, хатари бузурге вуҷуд дорад, ки онҳо бо каломи Худо бо инсоф муносибат нахоҳанд кард. Ҳангоми рӯ ба рӯ шудан бо мухолиф, кӯшиши ҷиддии мо бояд ин бошад, ки мавзӯъҳоро ба гунае пешниҳод намоем, ки дар зеҳни ӯ эътиқод бедор гардад, на ин ки фақат ба имондор эътимод бахшем.»

> “Whatever may be man’s intellectual advancement, let him not for a moment think that there is no need of thorough and continuous searching of the Scriptures for greater light. As a people we are called individually to be students of prophecy. We must watch with earnestness that we may discern any ray of light which God shall present to us. We are to catch the first gleamings of truth; and through prayerful study clearer light may be obtained, which can be brought before others.

> «Ҳар қадар пешрафти зеҳнии инсон бошад ҳам, набояд ӯ ҳатто барои як лаҳза гумон кунад, ки ба ҷустуҷӯи амиқ ва пайвастаи Навиштаҳо барои нури бештар ниёзе нест. Мо, ҳамчун қавм, даъват ёфтаем, ки ҳар яке алоҳида шогирди нубувват бошем. Мо бояд бо ҷиддият бедор бошем, то ҳар шуълаи нуре, ки Худо ба мо пешкаш хоҳад кард, дарк намоем. Мо бояд нахустин дурахшишҳои ҳақиқатро дарёбем; ва тавассути омӯзиши бо дуо ҳамроҳшуда, нури равшантаре ба даст овардан мумкин аст, ки онро метавон ба пеши дигарон овард.

> “When God’s people are at ease and satisfied with their present enlightenment, we may be sure that He will not favor them. It is His will that they should be ever moving forward to receive the increased and ever-increasing light which is shining for them. The present attitude of the church is not pleasing to God. There has come in a self-confidence that has led them to feel no necessity for more truth and greater light. We are living at a time when Satan is at work on the right hand and on the left, before and behind us; and yet as a people we are asleep. God wills that a voice shall be heard arousing His people to action.” Testimonies, volume 5, 707, 708.

> «Вақте ки халқи Худо осуда ва аз маърифати ҳозираи худ қонеъ аст, мо метавонем мутмаин бошем, ки Ӯ онҳоро маъқул нахоҳад шумурд. Иродаи Ӯ ин аст, ки онҳо пайваста пеш раванд, то нури афзоянда ва ҳамеша бештаршавандаро, ки барояшон медурахшад, қабул намоянд. Вазъияти кунунии калисо ба Худо хуш намеояд. Худбоварие ворид шудааст, ки онҳоро ба он овардааст, ки ба ҳақиқати бештар ва нури бузургтар ҳеҷ эҳтиёҷе эҳсос накунанд. Мо дар замоне зиндагӣ мекунем, ки Шайтон аз дасти росту аз дасти чап, пеши рӯ ва пушти сари мо амал мекунад; ва ҳол он ки мо ҳамчун халқ дар хобем. Иродаи Худо ин аст, ки овозе шунида шавад, ки халқи Ӯро барои амал бедор созад». Testimonies, volume 5, 707, 708.

Back to Articles