Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number Seven

Таърихи Пинҳони Ояти Чил — Рақами Ҳафт

Eleven and Twenty-Two

Ёздаҳ ва Бисту Ду

Author

Jeff Pippenger

Published

April 4, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

Daniel chapter eleven verse sixteen and verse twenty-two both align with the soon coming Sunday law. Verse ten’s fulfillment in 1989 led to the Ukrainian War in 2014, as represented by the battle of Raphia’s fulfillment of verse eleven in 217 BC. Verse eleven unto verse sixteen is also verse eleven unto verse twenty-two; so, the hidden history of verse forty, as represented in verses eleven through sixteen is also represented as the history of verse eleven unto twenty-two. The hidden history of verse forty is represented by eleven through twenty-two.

Дониёл боби ёздаҳум, ояти шонздаҳ ва ояти бисту ду, ҳар ду бо қонуни якшанбеи ба наздикӣ оянда мувофиқат мекунанд. Иҷро шудани ояти даҳум дар соли 1989 ба ҷанги Украина дар соли 2014 оварда расонд, чунонки инро анҷомёбии ҷанги Рафия ҳамчун иҷрои ояти ёздаҳум дар соли 217 то милод намояндагӣ мекунад. Ояти ёздаҳум то ояти шонздаҳум ҳамчунин ҳамон ояти ёздаҳум то ояти бисту ду аст; бинобар ин, таърихи ниҳонии ояти чиҳилум, ки дар оятҳои ёздаҳ то шонздаҳ намояндагӣ шудааст, инчунин ҳамчун таърихи ояти ёздаҳум то бисту ду низ намояндагӣ мешавад. Таърихи ниҳонии ояти чиҳилум ба воситаи оятҳои ёздаҳ то бисту ду намояндагӣ мешавад.

## Chapters Eleven through Twenty-two

Бобҳои ёздаҳ то бисту ду

That hidden history is also represented in chapters eleven through twenty-two of Genesis, Matthew, Revelation and The Desire of Ages. Those four witnesses of chapters “eleven through twenty-two” align with the hidden history, for the hidden history is verses eleven through twenty-two in Daniel eleven. The center of the four witnesses always identify the sign of the covenant, beginning with the covenant of death represented by Nimrod in chapter eleven in Genesis and ending with the whore of Rome in chapter seventeen of Revelation.

Он таърихи ниҳонӣ ҳамчунин дар бобҳои ёздаҳум то бисту дуюми Ҳастӣ, Матто, Ваҳй ва «Орзуи асрҳо» муаррифӣ шудааст. Ин чор шоҳиди бобҳои «ёздаҳум то бисту дуюм» бо таърихи ниҳонӣ мувофиқат мекунанд, зеро таърихи ниҳонӣ оятҳои ёздаҳум то бисту дуюми Дониёл ёздаҳ аст. Маркази ин чор шоҳид ҳамеша аломати аҳдро муайян мекунад, аз аҳди мамот, ки дар боби ёздаҳуми Ҳастӣ аз ҷониби Нимруд муаррифӣ шудааст, оғоз ёфта, бо фоҳишаи Рум дар боби ҳафдаҳуми Ваҳй анҷом меёбад.

## Seventeen

Ҳабдаҳ

With the exception of Matthew, the four witnesses identify chapter seventeen as the midpoint of the period they illustrate. The number seventeen is also found three times in the three two hundred and fifty-year prophecies that began at 457 BC, 64 and 1776. Two of those lines, (the first and the last) identify a midpoint when the first line of 457 BC ended in 207 BC and the last line of 1776 ends in 2026. 207 BC was between the battles of Raphia and Panium, and 2026 is the midterm of the final president of the United States.

Ба истиснои Матто, чор шоҳид боби ҳабдаҳро ҳамчун нуқтаи миёнаи даврае, ки онҳо тасвир мекунанд, муайян менамоянд. Шумораи ҳабдаҳ ҳамчунин се маротиба дар се пешгӯии дусаду панҷоҳсолае ёфт мешавад, ки дар солҳои 457 то милод, 64 ва 1776 оғоз ёфтаанд. Дутои он хатҳо, (якум ва охирин), нуқтаи миёнаро муайян менамоянд, вақте ки хатти якуми соли 457 то милод дар соли 207 то милод ба анҷом расид ва хатти охирини соли 1776 дар соли 2026 ба анҷом мерасад. Соли 207 то милод миёни ҷангҳои Рафия ва Паниюм буд, ва соли 2026 давраи миёнаи охирин президенти Иёлоти Муттаҳида мебошад.

Within the three two-hundred and fifty year lines, Ptolemy reigned for seventeen years. There are seventeen years between 313 and 330 in Nero’s line and there was seventeen years between the battles of Raphia in 217 BC and the battle of Panium in 200 BC. Three of the four witnesses of chapters eleven unto twenty-two mark their exact midpoint as chapters seventeen. Therefore, the hidden history of verse forty is represented in verses eleven through twenty-two of the same chapter, and the four witnesses of chapters eleven through twenty-two align with those very same verses. The fulfillment of each of the three 250-year prophecies align with the very same history. The midpoint is emphasized as a waymark, and it is especially identified as the symbol of the covenant and seal of God’s people.

Дар дохили се хатти дусаду панҷоҳсола, Птоломей ҳабдаҳ сол подшоҳӣ кард. Байни солҳои 313 ва 330 дар хатти Нерон ҳабдаҳ сол вуҷуд дорад, ва байни ҷанги Рафия дар соли 217 то м. ва ҷанги Паниум дар соли 200 то м. низ ҳабдаҳ сол буд. Се нафар аз чор шоҳиди бобҳои ёздаҳ то бисту ду нуқтаи миёнаи дақиқи худро ҳамчун боби ҳабдаҳум нишон медиҳанд. Бинобар ин, таърихи пинҳонии ояти чиҳилум дар оятҳои ёздаҳ то бисту дуи ҳамон боб ифода ёфтааст, ва чор шоҳиди бобҳои ёздаҳ то бисту ду бо ҳамон оятҳо мутобиқат мекунанд. Иҷрои ҳар яке аз се нубуввати дусаду панҷоҳсола бо ҳамон як таърих мутобиқ меояд. Нуқтаи миёна ҳамчун аломати роҳ таъкид шудааст, ва он ба таври махсус ҳамчун рамзи аҳд ва мӯҳри қавми Худо муайян карда мешавад.

## Daniel Twelve

Дониёл дувоздаҳум

Verses seven, eleven and twelve of Daniel chapter twelve identify the final period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Verse seven identifies December 31, 2023, verse twelve identifies July 18, 2020. The scattering of verse seven that ended on December 31, 2023, which had begun on July 18, 2020 was represented in the alpha and omega of the three verses of prophetic time located in Daniel twelve. The middle verse of 1,290 years identifies the history of 1989 to the soon coming Sunday law as 30, and then 1,260 to the close of human probation. Thirty years representing the age of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand and 1260 years typifying the symbolic forty-two months of Revelation thirteen.

Оятҳои ҳафтум, ёздаҳум ва дувоздаҳуми боби дувоздаҳуми Дониёл давраи ниҳоии мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазорро муайян мекунанд. Ояти ҳафтум 31 декабри соли 2023-ро муайян мекунад, ояти дувоздаҳум бошад 18 июли соли 2020-ро муайян менамояд. Парокандагии ояти ҳафтум, ки 31 декабри соли 2023 ба анҷом расид ва 18 июли соли 2020 оғоз ёфта буд, дар алфа ва омегаи се ояти вақти набавӣ, ки дар Дониёл 12 ҷойгиранд, намояндагӣ шудааст. Ояти миёнаи 1,290 сол таърихи аз соли 1989 то қонуни наздики якшанберо ҳамчун 30 муайян мекунад, ва баъд 1,260 то анҷоми муҳлати озмоиши инсониро. Сӣ соле, ки синни коҳинии яксаду чилу чор ҳазорро ифода мекунанд, ва 1260 сол, ки чиҳилу ду моҳи рамзии Ваҳй 13-ро намунавӣ месозанд.

The dual prophecy of 30 followed by twelve hundred and sixty years is a symbol of Abraham and Paul's dual covenant prophecy of 400 and 430 years. The midpoint of the three verses of time in Daniel twelve represents the rebellion of the thirteenth letter, while also emphasizing the covenant and sealing of the one hundred and forty-four thousand. The three verses also align with the hidden history, and add another witness of the emphasis of the midpoint being a symbol of the covenant.

Пешгӯии дугонаи 30, ки пас аз он як ҳазору дусаду шаст сол меояд, рамзи пешгӯии дугонаи аҳди Иброҳим ва Павлус дар бораи 400 ва 430 сол аст. Нуқтаи миёнаи се ояти замон дар Дониёл 12 исёни ҳарфи сездаҳумро ифода мекунад, дар айни замон аҳд ва мӯҳр задани яксаду чилу чаҳор ҳазорро низ таъкид менамояд. Ин се оят ҳамчунин бо таърихи пинҳон мутобиқат доранд ва боз як шоҳиди дигар бар он таъкид меафзоянд, ки нуқтаи миёна рамзи аҳд мебошад.

## Spring and Fall

Баҳор ва Тирамоҳ

With all these lines we must include the three witnesses of the spring and fall feasts located in Leviticus twenty-three aligned and combined with the Pentecostal season in the history of the cross. There the chapter is twenty-three, which is a symbol of Christ's work of atonement. The chapter is made up of forty-four verses, symbolically representing October 22, 1844. October 22 represents 22 days in October, beginning with the first day and ending on the twenty-second day, thus bearing the credentials of the Hebrew alphabet. October being the tenth month, when multiplied by the twenty-second day equals 220.

Бо ҳамаи ин хатҳо мо бояд се шоҳиди идҳои баҳорӣ ва тирамоҳиро, ки дар Ибодат 23 ҷой гирифтаанд, дар мувофиқат ва якҷоя бо мавсими Пантикост дар таърихи салиб дохил намоем. Дар он ҷо боб бисту сеюм аст, ки рамзи кори кафорати Масеҳ мебошад. Ин боб аз чиҳилу чор оят иборат аст, ки ба таври рамзӣ 22 октябри соли 1844-ро ифода мекунад. 22 октябр 22 рӯзро дар моҳи октябр намояндагӣ мекунад, ки аз рӯзи якум оғоз ёфта, дар рӯзи бисту дуюм анҷом меёбад, ва ба ин тартиб нишонаҳои алифбои ибриро дар бар дорад. Октябр, ки моҳи даҳум аст, ҳангоме ки ба рӯзи бисту дуюм зарб карда шавад, ба 220 баробар мешавад.

In the Hebrew calendar the tenth day of the seventh month was the Day of Atonement, and ten times seven is seventy, a symbol of probationary time. The twenty-three hundred years ended in 1844 when the third angel arrived, as typified by the third decree that initiated the period. There was seventy weeks determined as probationary time then allotted to ancient literal Israel at the beginning of the 2,300 days, and at the ending of those days the probationary period for modern spiritual Israel was represented by the tenth day of the seventh month, which equates to seventy. October 22, 1844 typifies the soon coming Sunday law, and it is there that the symbolic seventy years of probationary time ends for Seventh-day Adventism, as it did for the Jews when Stephen was stoned.

Дар тақвими ибронӣ рӯзи даҳуми моҳи ҳафтум Рӯзи Каффорат буд, ва даҳ маротиба ҳафт ҳафтод аст, ки рамзи замони муҳлат аст. Ду ҳазору сесад сол дар соли 1844, вақте ки фариштаи сеюм омад, ба анҷом расид, чунон ки инро фармони сеюм, ки он давраро оғоз бахшид, пешакӣ намунавор нишон медод. Дар оғози 2,300 рӯз ҳафтод ҳафта ҳамчун замони муҳлат муқаррар гардида буд, ки он вақт ба Исроили қадимаи воқеӣ ихтисос дода шуда буд; ва дар анҷоми он рӯзҳо давраи муҳлати Исроили муосири рӯҳонӣ бо рӯзи даҳуми моҳи ҳафтум ифода ёфта буд, ки ба ҳафтод баробар меояд. 22 октябри соли 1844 қонуни якшанбеи ба зудӣ ояндаро намунавор нишон медиҳад, ва маҳз дар он ҷо ҳафтод соли рамзии замони муҳлат барои адвентизми рӯзи ҳафтум ба анҷом мерасад, ҳамон тавре ки барои яҳудиён ҳангоми сангсор шудани Истефанус ба анҷом расид.

1844 represents a period when two angels arrived, the second at the first disappointment and the third at the great disappointment. “44” represents a twofold message as represented by verse forty-four of Daniel eleven’s tidings out of the east and the north. Leviticus twenty-three consists of forty-four verses that divide the sacred feasts into spring and fall. Those forty-four verses represent a twofold message. The two seasons are represented by twenty-two verses each, so both the spring and fall feasts represent the Hebrew calendar’s twenty-two letters. When those two witnesses of twenty-two verses are brought together along with the Pentecostal season they produce a framework of three steps.

1844 давраеро ифода мекунад, ки дар он ду фаришта омаданд: дуюмӣ ҳангоми ноумедии аввал ва саввумӣ ҳангоми ноумедии бузург. «44» паёми дугонаеро ифода мекунад, чунон ки дар ояти чилу чоруми Дониёл ёздаҳ, дар бораи хабарҳо аз шарқ ва шимол, нишон дода шудааст. Левизод бисту се аз чилу чор оят иборат аст, ки идҳои муқаддасро ба баҳорӣ ва тирамоҳӣ ҷудо мекунанд. Он чилу чор оят паёми дугонаеро ифода мекунанд. Ду фасл ҳар яке бо бисту ду оят ифода шудаанд, бинобар ин ҳам идҳои баҳорӣ ва ҳам тирамоҳӣ бисту ду ҳарфи тақвими ибриро ифода мекунанд. Вақте ки он ду шоҳиди бисту ду оятӣ якҷо оварда мешаванд, ҳамроҳ бо мавсими Пантикост, онҳо чаҳорчӯбаи се қадамро ба вуҷуд меоранд.

The first step is a waymark made up of three parts followed by five days, as is the last of the three waymarks. The middle waymark is the thirty days of face-to-face instruction by Christ with those who are being anointed as priests for service in the church triumphant. Leviticus twenty-three aligns with the hidden history of verse forty.

Қадами аввал нишонаест, ки аз се қисм таркиб ёфта, пас аз он панҷ рӯз меояд, ҳамон тавре ки нишонаи охирини он се нишона низ чунин аст. Нишонаи миёна сӣ рӯзи таълими рӯ ба рӯ аз ҷониби Масеҳ бо онҳое мебошад, ки барои хизмат дар калисои зафарманд ҳамчун коҳинон тадҳин карда мешаванд. Ибодат 23 бо таърихи пинҳонии ояти 40 мутобиқат дорад.

## Midpoints

Нуқтаҳои миёна

The midpoint of the chapter eleven through chapter twenty-two line of Genesis is chapter seventeen, where the second step of the three-step covenant of Abraham and the sign of circumcision was instituted. The dead-center of all the verses located in chapter eleven unto twenty-two is Genesis 17:22:

Маркази хатти бобҳои ёздаҳ то бисту дуи китоби Ҳастӣ боби ҳафтдаҳ аст, ки дар он қадами дуюми аҳди сесатҳии Иброҳим ва нишонаи хатна муқаррар карда шуд. Маркази дақиқи ҳамаи оятҳое, ки аз боби ёздаҳ то бисту ду ҷой гирифтаанд, Ҳастӣ 17:22 мебошад:

> But my covenant will I establish with Isaac, which Sarah shall bear unto thee at this set time in the next year. And he left off talking with him, and God went up from Abraham. Genesis 17:22.

> Лекин аҳди Худро бо Исҳоқ барпо хоҳам кард, ки Соро дар ҳамин вақти муқарраршудаи соли оянда барои ту хоҳад зоид. Ва Ӯ аз гуфтугӯ бо вай бозистод, ва Худо аз назди Иброҳим боло рафт. Ҳастӣ 17:22.

God began speaking to Abraham in verse one and he ended his conversation in verse twenty-two, so the entire dialogue of the covenant of circumcision was placed within the prophetic context of the twenty-two letters of the Hebrew alphabet, while the theme of the twenty-two verses was the rite of circumcision, that was to be accomplished on the eighth day. The center or midpoint of the Genesis passage is God’s covenant relationship with the one hundred and forty-four thousand as represented by Abraham’s covenant of circumcision. The midpoint of Genesis’ line of chapters eleven unto twenty-two is chapter seventeen, and the absolute midpoint of the chapter is verse twenty-two where God ceases His conversation of the covenant with Abraham, thus placing the midpoint in the context of the Hebrew alphabet of twenty-two letters. The midpoint of those twenty-two verses, is of course, verse eleven.

Худо дар ояти якум бо Иброҳим ба сухан оғоз кард ва дар ояти бисту дуюм гуфтугӯи Худро ба анҷом расонд; бинобар ин, тамоми муколамаи аҳди хатна дар дохили заминаи нубувватии бисту ду ҳарфи алифбои ибронӣ ҷой дода шуд, дар ҳоле ки мавзӯи бисту ду оят маросими хатна буд, ки мебоист дар рӯзи ҳаштум анҷом дода шавад. Марказ ё нуқтаи миёнаи ин порчаи Ҳастӣ муносибати аҳдии Худо бо яксаду чилу чор ҳазор аст, чунон ки онро аҳди хатнаи Иброҳим намояндагӣ мекунад. Нуқтаи миёнаи қатори бобҳои ёздаҳ то бисту дуи китоби Ҳастӣ боби ҳабдаҳум аст, ва нуқтаи мутлақан миёнаи ин боб ояти бисту дуюм мебошад, ки дар он Худо гуфтугӯи аҳдро бо Иброҳим қатъ мекунад; ба ин тартиб, нуқтаи миёна дар заминаи алифбои ибронӣ, ки аз бисту ду ҳарф иборат аст, қарор дода мешавад. Ва нуқтаи миёнаи он бисту ду оят, албатта, ояти ёздаҳум аст.

> And ye shall circumcise the flesh of your foreskin; and it shall be a token of the covenant betwixt me and you. Genesis 17:11.

> Ва шумо гӯшти ғилофаи худро хатна хоҳед кард; ва он нишонаи аҳд миёни Ман ва шумо хоҳад буд. Ҳастӣ 17:11.

The midpoints of the four passages of chapters eleven through twenty-two in the Bible involve three verses to complete the thought of the midpoint.

Нуқтаҳои миёнаи чор порча аз бобҳои ёздаҳ то бисту дуи Китоби Муқаддас барои анҷом ёфтани андешаи нуқтаи миёна се оятро дар бар мегиранд.

> This is my covenant, which ye shall keep, between me and you and thy seed after thee; Every man child among you shall be circumcised. And ye shall circumcise the flesh of your foreskin; and it shall be a token of the covenant betwixt me and you. And he that is eight days old shall be circumcised among you, every man child in your generations, he that is born in the house, or bought with money of any stranger, which is not of thy seed. Genesis 17:10–12.

> Ин аст аҳди Ман, ки онро дар миёни Ман ва шумо ва насли ту баъд аз ту нигоҳ хоҳед дошт: ҳар тифли нарина дар миёни шумо хатна карда шавад. Ва шумо гӯшти ғилофаки худро хатна хоҳед кард; ва ин нишонаи аҳд дар миёни Ман ва шумо хоҳад буд. Ва ҳар кӯдаки наринаи ҳаштрӯзаро дар миёни шумо, дар тамоми наслҳои шумо, хатна кунанд: ҳам он ки дар хона таваллуд шудааст, ва ҳам он ки бо нуқра аз ҳар бегонае харида шудааст, ки аз насли ту нест. Ҳастӣ 17:10–12.

A token is a sign, which represents an ensign. The passage is about the ensign who are the one hundred and forty-four thousand. The man child were to be circumcised at eight days old, just as the covenant of Noah was with the eight souls in the ark, thus employing the number eight to tie the Noachian covenant together with the Abrahamic covenant. They are to be Philadelphians, for the are to be circumcised which Paul identifies as the symbol of the crucifixion of the flesh. When the flesh is crucified Christ’s Divinity is within, and that combination is the ensign; for as Sister White states, “When Christ character is perfectly reproduced in His children, He will return for them.”

Нишона аломатест, ки парчамро ифода мекунад. Ин гузориш дар бораи он парчам аст, ки ҳамон яксаду чилу чор ҳазор мебошанд. Кӯдаки писар бояд дар рӯзи ҳаштум хатна карда мешуд, ҳамон тавре ки аҳди Нӯҳ бо ҳашт ҷон дар киштӣ буд; ба ин тарз, рақами ҳашт ба кор бурда мешавад, то аҳди Нӯҳиро бо аҳди Иброҳим пайванд диҳад. Онҳо бояд филаделфиён бошанд, зеро бояд хатна шаванд, ки Павлус онро ҳамчун рамзи маслуб шудани ҷисм муайян мекунад. Вақте ки ҷисм маслуб мегардад, Илоҳияти Масеҳ дар дарун аст, ва ҳамин таркиб он парчам аст; зеро, чунон ки Сестра Уайт мегӯяд: «Вақте ки хислати Масеҳ дар фарзандони Ӯ ба таври комил таҷассум ёбад, Ӯ барои онҳо боз хоҳад гашт.»

> “Human nature is depraved, and is justly condemned by a holy God. But provision is made for the repenting sinner, so that by faith in the atonement of the only begotten Son of God, he may receive forgiveness of sin, find justification, receive adoption into the heavenly family, and become an inheritor of the kingdom of God. Transformation of character is wrought through the operation of the Holy Spirit, which works upon the human agent, implanting in him, according to his desire and consent to have it done, a new nature. The image of God is restored to the soul, and day by day he is strengthened and renewed by grace, and is enabled more and more perfectly to reflect the character of Christ in righteousness and true holiness.

> «Табиати инсон фосид аст ва ба адолат аз ҷониби Худои муқаддас маҳкум гардидааст. Аммо барои гуноҳкори тавбакунанда тадбире муҳайё шудааст, то ки ба воситаи имон ба каффораи Писари ягонаи таваллудшудаи Худо ӯ омурзиши гуноҳҳоро дарёбад, сафедшавӣ пайдо кунад, ба хонадони осмонӣ фарзандхондӣ шавад ва вориси Малакути Худо гардад. Тағйирёбии хислат ба воситаи амали Рӯҳулқудс ба амал меояд, ки бар инсони амалкунанда таъсир намуда, мувофиқи хоҳиш ва ризоияти ӯ ба он ки ин кор анҷом ёбад, дар вай табиати нав мешинонад. Сурати Худо дар ҷон барқарор мегардад, ва ӯ рӯз ба рӯз ба воситаи файз қувват ёфта ва нав мегардад, ва қобил мегардад, ки ҳарчи бештар ба таври комилтар хислати Масеҳро дар адолат ва муқаддасии ҳақиқӣ инъикос намояд.»

> “The oil so much needed by those who are represented as foolish virgins, is not something to be put on the outside. They need to bring the truth into the sanctuary of the soul, that it may cleanse, refine, and sanctify. It is not theory that they need; it is the sacred teachings of the Bible, which are not uncertain, disconnected doctrines, but are living truths, that involve eternal interests that center in Christ. In him is the complete system of divine truth. The salvation of the soul, through faith in Christ, is the ground and pillar of the truth. Those who exercise true faith in Christ make it manifest by holiness of character, by obedience to the law of God. They realize that the truth as it is in Jesus reaches heaven, and compasses eternity. They understand that the Christian’s character should represent the character of Christ, and be full of grace and truth. To them is imparted the oil of grace, which sustains a never-failing light. The Holy Spirit in the heart of the believer, makes him complete in Christ. It is not a decided evidence that a man or a woman is a Christian because he manifests deep emotion when under exciting circumstances. He who is Christlike has a deep, determined, persevering element in his soul, and yet has a sense of his own weakness, and is not deceived and misled by the Devil, and made to trust in himself. He has a knowledge of the word of God, and knows that he is safe only as he places his hand in the hand of Jesus Christ, and keeps firm hold upon him.

> «Равғане, ки ба онҳое, ки ҳамчун бокираҳои нодон тасвир шудаанд, бисёр зарур аст, чизе нест, ки бар рӯйи зоҳир гузошта шавад. Ба онҳо лозим аст, ки ҳақиқатро ба муқаддасгоҳи ҷон ворид созанд, то он пок намояд, соф гардонад ва муқаддас созад. Он чизе ки ба онҳо лозим аст, назария нест; балки таълимоти муқаддаси Китоби Муқаддас аст, ки таълимоти номуайяну пароканда нестанд, балки ҳақиқатҳои зиндаанд, ки манфиатҳои абадиро дар бар мегиранд ва дар Масеҳ марказ меёбанд. Дар Ӯ низоми комили ҳақиқати илоҳӣ мавҷуд аст. Наҷоти ҷон, ба воситаи имон ба Масеҳ, асос ва сутуни ҳақиқат аст. Онҳое ки имони ҳақиқиро ба Масеҳ ба кор мебаранд, онро бо муқаддасии хислат ва бо итоат ба шариати Худо ошкор месозанд. Онҳо дарк мекунанд, ки ҳақиқат, чунон ки он дар Исо ҳаст, то осмон мерасад ва абадиятро фаро мегирад. Онҳо мефаҳманд, ки хислати масеҳӣ бояд хислати Масеҳро инъикос намояд ва пур аз файз ва ростӣ бошад. Ба онҳо равғани файз ато карда мешавад, ки нуре ҳаргиз хомӯшнашавандаро нигоҳ медорад. Рӯҳулқудс дар дили имондор ӯро дар Масеҳ комил мегардонад. Ин далели қатъӣ нест, ки мард ё зан масеҳӣ аст, танҳо аз он сабаб ки ӯ ҳангоми шароити ҳаяҷоновар эҳсосоти амиқ зоҳир мекунад. Он касе ки ба Масеҳ монанд аст, дар ҷони худ унсури амиқ, устувор ва пойдор дорад, ва дар айни ҳол ҳисси заъфи хешро низ дорад, ва аз ҷониби Иблис фирефта ва гумроҳ намегардад ва водор намешавад, ки ба худ таваккал кунад. Ӯ аз каломи Худо дониш дорад ва медонад, ки танҳо дар ҳамон сурат дар амон аст, ки дасти худро дар дасти Исои Масеҳ бигузорад ва Ӯро маҳкам нигоҳ дорад.»

> “Character is revealed by a crisis. When the earnest voice proclaimed at midnight, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ the sleeping virgins roused from their slumbers, and it was seen who had made preparation for the event. Both parties were taken unawares, but one was prepared for the emergency, and the other was found without preparation. Character is revealed by circumstances. Emergencies bring out the true metal of character. Some sudden and unlooked-for calamity, bereavement, or crisis, some unexpected sickness or anguish, something that brings the soul face to face with death, will bring out the true inwardness of the character. It will be made manifest whether or not there is any real faith in the promises of the word of God. It will be made manifest whether or not the soul is sustained by grace, whether there is oil in the vessel with the lamp.

> «Хислат дар вақти буҳрон ошкор мегардад. Вақте ки овози ҷиддӣ дар нисфи шаб эълон кард: “Инак, домод меояд; барои пешвоз гирифтани ӯ берун оед”, бокирагони хуфта аз хоби худ бедор шуданд, ва маълум гардид, ки кист, ки барои ин воқеа тайёрӣ дидааст. Ҳар ду гурӯҳ ногаҳон ба ҳайрат афтоданд, вале яке барои он ҳолати фавқулода омода буд, ва дигаре бе тайёрӣ ёфт шуд. Хислат бо шароит ошкор мегардад. Ҳолатҳои фавқулода ҷавҳари ҳақиқии хислатро ба зоҳир меоранд. Ягон мусибати ногаҳонӣ ва ғайричашмдошт, мотам ё буҳрон, ягон бемории ногаҳонӣ ё азобе, чизе, ки ҷонро рӯ ба рӯи марг меоварад, ботини ҳақиқии хислатро ошкор хоҳад кард. Маълум хоҳад шуд, ки оё ба ваъдаҳои каломи Худо имони ҳақиқӣ ҳаст ё не. Маълум хоҳад шуд, ки оё ҷонро файз дастгирӣ мекунад, оё дар зарф бо чароғ равған ҳаст ё не.»

> “Testing times come to all. How do we conduct ourselves under the test and proving of God? Do our lamps go out? or do we still keep them burning? Are we prepared for every emergency by our connection with Him who is full of grace and truth? The five wise virgins could not impart their character to the five foolish virgins. Character must be formed by us as individuals. It cannot be transferred to another, even if the possessor were willing to make the sacrifice. There is much we can do for each other while mercy still lingers. We can represent the character of Christ. We can give faithful warnings to the erring. We can reprove, rebuke, with all long-suffering and doctrine, bringing the doctrines of Holy Writ home to the heart. We can give heartfelt sympathy. We can pray with and for one another. By living a circumspect life, by maintaining a holy conversation, we may give an example of what a Christian should be; but no person can give to another his own mold of character. Let us duly consider the fact that we are to be saved, not as companies, but as individuals. We shall be judged according to the character we have formed. It is perilous to neglect to prepare the soul for eternity, and to put off making our peace with God until upon a dying bed. It is by the daily transactions of life, by the spirit we manifest, that we determine our eternal destiny. He who is faithful in that which is least, is faithful also in much. If we have made Christ our pattern, if we have walked and worked as he has given us an example in his own life, we shall be able to meet the solemn surprises that will come upon us in our experience, and say from our heart, ‘Not my will, but thine, be done.’

> «Замонҳои озмоиш барои ҳама фаро мерасанд. Мо дар зери озмоиш ва имтиҳони Худо худро чӣ гуна нигоҳ медорем? Оё чароғҳои мо хомӯш мешаванд? ё ҳанӯз онҳоро фурӯзон нигоҳ медорем? Оё ба воситаи пайвандамон бо Ӯ, ки пур аз файз ва ростист, барои ҳар як ҳолати изтирорӣ омода ҳастем? Панҷ бокираи доно натавонистанд хислати худро ба панҷ бокираи нодон диҳанд. Хислат бояд аз ҷониби мо ҳамчун шахсони ҷудогона ташаккул дода шавад. Онро ба дигаре интиқол додан мумкин нест, ҳатто агар соҳиби он барои чунин қурбонӣ омода бошад. Ҳанӯз то вақте ки марҳамат дареғ намедорад, мо метавонем барои якдигар бисёр корҳо анҷом диҳем. Мо метавонем хислати Масеҳро таҷассум намоем. Мо метавонем ба гумроҳшудагон ҳушдорҳои содиқона диҳем. Мо метавонем бо тамоми пурсабрӣ ва таълим сарзаниш намоем, мазаммат кунем ва таълимоти Навиштаҳои Муқаддасро ба қалб наздик созем. Мо метавонем ҳамдардии самимӣ зоҳир намоем. Мо метавонем бо якдигар ва барои якдигар дуо кунем. Бо зистани ҳаёти эҳтиёткорона, бо нигоҳ доштани гуфтори муқаддас, метавонем намунае диҳем, ки масеҳӣ чӣ гуна бояд бошад; аммо ҳеҷ кас наметавонад қолаби хислати худро ба дигаре диҳад. Биёед ба таври ҷиддӣ ин ҳақиқатро ба назар гирем, ки мо бояд на ҳамчун гурӯҳҳо, балки ҳамчун шахсони ҷудогона наҷот ёбем. Мо мувофиқи хислате, ки ташаккул додаем, доварӣ хоҳем шуд. Бепарвоӣ нисбат ба омода кардани ҷон барои абадият ва ба таъхир андохтани оштӣ бо Худо то бистари марг хатарнок аст. Маҳз тавассути муомилоти ҳаррӯзаи ҳаёт ва тавассути рӯҳе, ки зоҳир мекунем, мо сарнавишти абадии худро муайян месозем. Касе ки дар кори хурд содиқ аст, дар кори бузург низ содиқ аст. Агар мо Масеҳро намунаи худ гардонда бошем, агар чунон рафтор ва меҳнат карда бошем, ки Ӯ дар зиндагии Худ ба мо намуна додааст, мо хоҳем тавонист бо он ногаҳониҳои пурҷалол, ки дар таҷрибаи мо бар мо хоҳанд омад, рӯ ба рӯ шавем ва аз самими дил бигӯем: “На иродаи ман, балки иродаи Ту ба амал ояд.”»

> “It is in probationary time, the time in which we are living, that we should calmly contemplate the terms of salvation, and live according to the conditions laid down in the word of God. We should educate and train ourselves, hour by hour and day by day, by careful discipline, to perform every duty. We should become acquainted with God and with Jesus Christ whom he has sent. In every trial it is our privilege to draw upon him who has said, ‘Let him take hold of my strength, that he may make peace with me; and he shall make peace with me.’ The Lord says he is more willing to give us the Holy Spirit than parents are to give bread to their children. Then let us have the oil of grace in our vessels with our lamps, that we may not be found among those who are represented as foolish virgins, who were not prepared to go forth to meet the bridegroom.” Review and Herald, September 17, 1895.

> «Дар замони озмоиш, замоне ки мо дар он зиндагӣ мекунем, лозим аст, ки мо шартҳои наҷотро бо оромӣ мавриди тааммул қарор диҳем ва мувофиқи шароитҳое зиндагӣ намоем, ки дар Каломи Худо муайян гардидаанд. Мо бояд худро соат ба соат ва рӯз ба рӯз, ба воситаи интизоми бодиққат, тарбия ва таълим диҳем, то ҳар як вазифаро ба ҷо оварем. Мо бояд бо Худо ва бо Исои Масеҳ, ки Ӯ фиристодааст, ошно гардем. Дар ҳар озмоиш имтиёзи мост, ки ба Ӯ муроҷиат намоем, ки гуфтааст: “Бигзор ӯ ба қуввати Ман даст ёзад, то бо Ман сулҳ кунад; ва бо Ман сулҳ хоҳад кард.” Худованд мегӯяд, ки Ӯ барои додани Рӯҳулқудс ба мо аз волидайн дида бештар омода аст, ҳамчунон ки онҳо ба фарзандони худ нон медиҳанд. Пас, бигзор равғани файзро дар зарфҳои худ ҳамроҳ бо чароғҳоямон дошта бошем, то дар миёни онҳое ёфт нашавем, ки ҳамчун бокирагони нодон тасвир шудаанд, ки барои берун рафтан ба пешвози домод омода набуданд». Review and Herald, September 17, 1895.

The ensign of the one hundred and forty-four thousand who were typified by Abraham’s circumcision and the eight souls upon the ark, are the wise virgins in the parable who perfectly reflect the character of Christ in the soon coming crisis. It is only fitting that Sister White closed out the passage by citing Isaiah, for it is a passage that directly refers to the sealing time of the one hundred and forty-four thousand.

Парчами яксаду чилу чор ҳазор, ки онҳоро хатнаи Иброҳим ва ҳашт ҷон бар киштӣ рамзан нишон медоданд, ҳамон бокирагони доно дар масал ҳастанд, ки дар буҳрони наздикоянда хислати Масеҳро ба таври комил инъикос менамоянд. Комилан муносиб аст, ки Хоҳар Уайт ин порчаро бо иқтибос аз Ишаъё анҷом дод, зеро ин порча мустақиман ба вақти муҳргузории яксаду чилу чор ҳазор ишора мекунад.

> In that day sing ye unto her, A vineyard of red wine. I the Lord do keep it; I will water it every moment: lest any hurt it, I will keep it night and day. Fury is not in me: who would set the briers and thorns against me in battle? I would go through them, I would burn them together. Or let him take hold of my strength, that he may make peace with me; and he shall make peace with me. He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him? In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Yet the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will shew them no favour. Isaiah 27:2–11.

> Дар он рӯз барои вай бисароед: «Токзори шароби сурх». Ман, Худованд, онро нигоҳбонӣ мекунам; ҳар лаҳза онро об медиҳам; мабодо касе ба он зиёне расонад, шабу рӯз онро посбонӣ хоҳам кард. Хашм дар Ман нест; кист, ки хору хасҳоро дар ҷанг бар зидди Ман барпо кунад? Ман бар онҳо хоҳам гузашт, онҳоро якҷо хоҳам сӯзонд. Ё бигзор ба қуввати Ман паноҳ барад, то бо Ман сулҳ кунад; ва бо Ман сулҳ хоҳад кард. Ӯ боис хоҳад шуд, ки онҳое ки аз Яъқуб меоянд, реша давонанд; Исроил хоҳад шукуфт ва навда хоҳад зад, ва рӯйи ҷаҳонро аз мева пур хоҳад кард. Оё Ӯ вайро чунин задааст, чунон ки занандагони вайро зада буд? Ё вай чунин кушта шудааст, чунон ки кушташудагони ба дасти вай кушташуда кушта шудаанд? Бо андоза, ҳангоме ки онро меронад, Ту бо он муҳокима хоҳӣ кард; Ӯ боди шадиди Худро дар рӯзи боди шарқӣ бозмедорад. Бинобар ин, бо ҳамин гуноҳи Яъқуб пок хоҳад шуд; ва тамоми самари дур кардани гуноҳи вай ин аст: ҳангоме ки ҳамаи сангҳои қурбонгоҳро мисли сангҳои оҳак, ки шикаста-пора шудаанд, мегардонад, ашерҳо ва бутҳо дигар барпо нахоҳанд монд. Аммо шаҳри ҳисордор вайрон хоҳад шуд, ва манзил тарк карда шуда, мисли биёбон гузошта хоҳад шуд; дар он ҷо гӯсола хоҳад чарид, ва дар он ҷо хоҳад хобид, ва шохаҳои онро хоҳад хӯрд. Вақте ки шохаҳояш хушк шаванд, онҳо бурида хоҳанд шуд; занон меоянд ва онҳоро оташ мезананд; зеро ин қавмест бефаҳм; бинобар ин, Оне ки онҳоро офарид, бар онҳо раҳм нахоҳад кард, ва Оне ки онҳоро ба вуҷуд овард, ба онҳо лутфе нишон нахоҳад дод. Ишаъё 27:2–11.

The “day of the east wind,” when the iniquity of Jacob is being purged, and the other class of “people of no understanding” are being gathered and burned is the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. In that period, he who desires to make peace with Christ can do so, but the final movements are rapid ones.

«Рӯзи боди шарқӣ», ҳангоме ки шарорати Яъқуб пок карда мешавад ва синфи дигари «қавме бе фаҳм» ҷамъ оварда шуда сӯзонда мешаванд, замони муҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор аст. Дар он давра, ҳар кӣ мехоҳад бо Масеҳ сулҳ кунад, метавонад чунин кунад, аммо ҳаракатҳои ниҳоӣ босуръатанд.

The priests were to be thirty years old when they began to serve, and the one-hundred and forty-four thousand are Peter’s kingdom of priests who renew the covenant with God in the last days.

Коҳинон бояд ҳангоми оғоз кардани хизмати худ сӣсола мебуданд, ва саду чилу чаҳор ҳазор салтанати коҳинони Петрус мебошанд, ки дар рӯзҳои охир аҳдро бо Худо таҷдид мекунанд.

> Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 1:5.

> Шумо низ, ҳамчун сангҳои зинда, ба хонаи рӯҳонӣ, ба коҳиноти муқаддас бино карда мешавед, то ки қурбониҳои рӯҳониро, ки ба василаи Исои Масеҳ назди Худо мақбуланд, тақдим намоед. 1 Peter 1:5.

The priests were prepared to serve over an eight-day anointing service; thus, the number eight is a symbol of the anointed priesthood that are within the ark.

Коҳинон омода карда мешуданд, то дар ҷараёни маросими ҳаштрӯзаи тадҳин хизмат намоянд; бинобар ин, рақами ҳашт рамзи коҳиноти тадҳиншудаест, ки дар даруни сандуқ қарор доранд.

## Aaron’s Rod

Асои Ҳорун

The anointed priesthood of the one hundred and forty-four thousand are represented within the ark of the covenant as Aaron’s rod that budded. When Aaron’s rod budded it provided a distinction between Aaron and the other rods of the tribes of Israel which did not bud. In the Scriptures it is rain that produces the budding of the plants.

Коҳиноти тадҳиншудаи саду чилу чаҳор ҳазор дар дохили сандуқи аҳд бо асои Ҳорун, ки навда баровард, муаррифӣ шудааст. Вақте ки асои Ҳорун навда баровард, он миёни Ҳорун ва дигар асоҳои қабилаҳои Исроил, ки навда набароварданд, фарқе ба вуҷуд овард. Дар Навиштаҳо борон аст, ки сабзидан ва навда баровардани гиёҳонро ба вуҷуд меоварад.

All the prophets address the latter days, so Aaron’s rod of priesthood, represents the anointing of the one hundred and forty-four thousand in a situation that aligns with Elijah at Carmel and the Millerites in 1844. It addresses the point when there is a clear distinction between the true and false messages of the latter rain. That distinction is made by Joel when he identifies the “new wine” being cut off from one class. The class who has the new wine cut off from their mouths are Isaiah’s drunkards of Ephraim. They are also those who accused the disciples of being drunk at Pentecost and they are the rebels of 1888, who followed their fathers, who were the rebels of 1863. All those lines of prophecy align with the line which Sister White identifies as occurring when the world realizes Adventism has known about the fireballs of Nashville for roughly one hundred and twenty-five years and has said nothing.

Ҳамаи анбиё ба рӯзҳои охир муроҷиат мекунанд; бинобар ин, асои коҳинотии Ҳорун рамзи тадҳини яксаду чилу чор ҳазор аст, дар вазъияте, ки бо Илёс дар Кармил ва бо миллериён дар соли 1844 мутобиқат дорад. Он ба он нуқта ишора мекунад, ки дар он фарқияти равшан миёни паёмҳои ҳақиқӣ ва дурӯғини борони охир ба вуҷуд меояд. Ин фарқиятро Юил муқаррар месозад, вақте ки ӯ «шароби нав»-ро ҳамчун чизе муайян мекунад, ки аз як табақа бурида мешавад. Он табақае, ки шароби нав аз даҳони онҳо бурида мешавад, ҳамон мастони Эфроими Ишаъё мебошанд. Онҳо ҳамчунин ҳамон касонеанд, ки шогирдонро дар Пантикост ба мастӣ муттаҳам карданд; ва онҳо исёнгарони соли 1888 мебошанд, ки аз падарони худ пайравӣ карданд, падароне ки исёнгарони соли 1863 буданд. Ҳамаи он хатҳои нубувват бо он хатте мувофиқат мекунанд, ки хоҳар Уайт онро ҳамчун воқеае муайян мекунад, ки ҳангоми он ҷаҳон дарк хоҳад кард, ки адвентизм тақрибан яксаду бисту панҷ сол боз дар бораи гулӯлаҳои оташини Нэшвилл медонистааст ва ҳеҷ чиз нагуфтааст.

## 8, Eighty and 81

8, Ҳаштод ва 81

The number thirty and the number eight are symbols of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand who are the ensign of the latter days which represents the combination of Divinity and humanity. The number eight is a tithe of the number eighty, which is the number of the eighty valiant priests who with the high priest withstood king Uzziah, who attempted to offer incense in the holy place. Eighty-one represents Divinity combined with humanity in the context of the priesthood of the church triumphant. The history of Uzziah’s rebellion connects that priesthood of eighty-one in the very crisis that aligns with the rebellion of Ptolemy just after the battle of Raphia. All the prophets identify the latter days, so the priesthood of Divinity combined with humanity, which is the priesthood of the church triumphant made up of eighty human priests and one Divine High Priest are identified in the history that began in 2014 when the Ukrainian War was initiated.

Рақами сӣ ва рақами ҳашт рамзҳои коҳиноти саду чиҳилу чор ҳазор мебошанд, ки парчами айёми охир буда, иттиҳоди Илоҳият ва инсониятро ифода мекунад. Рақами ҳашт ушри рақами ҳаштод аст, ки он рақами ҳаштод коҳини далер мебошад, ки бо саркоҳин ба подшоҳ Ӯззиё муқовимат карданд, вақте ки ӯ кӯшиш намуд дар макони муқаддас бухур оварад. Ҳаштоду як Илоҳиятро, ки бо инсоният дар заминаи коҳиноти калисои зафарёб муттаҳид шудааст, ифода мекунад. Таърихи исёни Ӯззиё он коҳиноти ҳаштоду якро ба худи ҳамон бӯҳроне мепайвандад, ки бо исёни Птолемей андаке пас аз ҷанги Рафия мутобиқ меояд. Ҳамаи пайғамбарон айёми охирро муайян мекунанд; бинобар ин коҳиноти Илоҳият, ки бо инсоният муттаҳид аст, яъне коҳиноти калисои зафарёб, ки аз ҳаштод коҳини инсонӣ ва як Саркоҳини Илоҳӣ иборат аст, дар таърихе муайян гардидааст, ки дар соли 2014, ҳангоми оғоз ёфтани Ҷанги Украина, оғоз шуд.

The middle chapter of Genesis’ twelve-chapter line is chapter seventeen. The middle verse of the twelve-chapter line is verse twenty-two. Verse twenty-two marks a distinct end of a conversation between God and Abraham that began in verse one, thus identifying verse twenty-two as the end of a prophetic line which bears the signature of the Hebrew alphabet’s twenty-two letters. The middle verse of the line of twenty-two verses is verse eleven, which in turn is the middle of three verses that identify the ensign of the one hundred and forty-four thousand. Verse eleven is therefore the middle of three distinct verses, and verse eleven conveys the primary truth of not only the twenty-two verses, but also of the three verses it is within, thus identifying verse eleven and twenty-two as a beginning and ending of the primary thought. Thus, verse eleven through twenty-two in chapter seventeen is the primary theme of chapters eleven through twenty-two.

Боби миёнаи силсилаи дувоздаҳбобии Ҳастӣ боби ҳабдаҳум аст. Ояти миёнаи ин силсилаи дувоздаҳбобӣ ояти бисту дуюм аст. Ояти бисту дуюм анҷоми равшани гуфтугӯеро миёни Худо ва Иброҳим, ки аз ояти якум оғоз ёфтааст, нишон медиҳад; бинобар ин, ояти бисту дуюм ҳамчун анҷоми як силсилаи нубувватӣ муайян мегардад, ки мӯҳри бисту ду ҳарфи алифбои ибриро бар худ дорад. Ояти миёнаи ин силсилаи бисту дуоятӣ ояти ёздаҳум аст, ки дар навбати худ миёнаи се оятест, ки нишони яксаду чилу чаҳор ҳазорро муайян мекунанд. Пас, ояти ёздаҳум миёнаи се ояти ҷудогона аст, ва ояти ёздаҳум ҳақиқати асосиро на танҳо аз бисту ду оят, балки аз он се ояте низ, ки дар миёни онҳо қарор дорад, баён мекунад; бинобар ин, оятҳои ёздаҳум ва бисту дуюм ҳамчун оғоз ва анҷоми андешаи асосӣ муайян мегарданд. Пас, оятҳои ёздаҳум то бисту дуюм дар боби ҳабдаҳум мавзӯи асосии бобҳои ёздаҳум то бисту дуюм мебошанд.

The middle of chapters eleven unto twenty-two in the book of Matthew is chapter sixteen.

Миёнаи бобҳои ёздаҳум то бисту дуюми китоби Матто боби шонздаҳум аст.

> Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. Matthew 16:20.

> Он гоҳ Ӯ ба шогирдони Худ амр фармуд, ки ба ҳеҷ кас нагӯянд, ки Ӯ Исо Масеҳ аст. Матто 16:20.

As with Genesis’ midpoint, verse twenty marks the end of a specific conversation that began in verse thirteen when Christ and the disciples arrived at Caesarea Philippi.

Чунон ки дар миёнаи китоби Ҳастӣ аст, ояти бистум анҷоми як гуфтугӯи муайянро нишон медиҳад, ки дар ояти сездаҳум оғоз ёфт, вақте ки Масеҳ ва шогирдон ба Қайсарияи Филиппӣ расиданд.

> When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi, he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. Matthew 16:13–20.

> Вақте ки Исо ба ҳудуди Қайсарияи Филиппӣ омад, аз шогирдони Худ пурсид ва гуфт: «Одамон Маро, ки Писари Одам ҳастам, кӣ мегӯянд?» Ва онҳо гуфтанд: «Баъзеҳо мегӯянд, ки Ту Яҳёи Таъмиддиҳанда ҳастӣ; баъзеҳо — Ильёс; ва дигарон — Ирмиё ё яке аз анбиё». Ӯ ба онҳо гуфт: «Лекин шумо Маро кӣ мегӯед?» Шимъӯни Петрус дар ҷавоб гуфт: «Ту Масеҳ, Писари Худои зинда ҳастӣ». Ва Исо дар ҷавоби ӯ гуфт: «Хушо ту, эй Шимъӯн Бар-Юно, зеро инро ба ту ҷисм ва хун ошкор накардааст, балки Падари Ман, ки дар осмон аст. Ва Ман низ ба ту мегӯям: ту Петрус ҳастӣ, ва бар ин сахра Ман калисои Худро бино хоҳам кард; ва дарвозаҳои дӯзах бар он ғолиб нахоҳанд омад. Ва калидҳои Малакути Осмонро ба ту хоҳам дод; ва ҳар он чи бар замин бибандӣ, дар осмон баста хоҳад шуд; ва ҳар он чи бар замин бикшоӣ, дар осмон кушода хоҳад шуд». Он гоҳ ба шогирдони Худ таъкид кард, ки ба ҳеҷ кас нагӯянд, ки Ӯ Исо Масеҳ аст. Матто 16:13–20.

## Raphia and Panium

Рафия ва Панюм

Not only does Matthew’s middle passage represent a distinct conversation and subject, but just as the covenant symbolism of Genesis’ testimony aligns with the battle of Raphia, Matthew’s conversation takes place in Caesarea Philippi, which is Panium. Panium of verse fifteen of Daniel eleven is the midpoint in Matthew’s twelve-chapter line and Raphia of verse eleven of Daniel eleven, is the midpoint of Genesis’ twelve-chapter line.

На танҳо он ки бахши миёнаи Матто як гуфтугӯ ва мавзӯи ҷудогонаеро ифода мекунад, балки ҳамон тавре ки рамзшиносии аҳди шаҳодати Ҳастӣ бо ҷанги Рафия мутобиқат дорад, гуфтугӯи Матто дар Қайсарияи Филиппӣ, яъне Паниюм, ба вуқӯъ меояд. Паниюми ояти понздаҳуми боби ёздаҳуми Дониёл нуқтаи миёнаи хати дувоздаҳбобии Матто аст, ва Рафияи ояти ёздаҳуми боби ёздаҳуми Дониёл нуқтаи миёнаи хати дувоздаҳбобии Ҳастӣ мебошад.

The 250 years that began in 457 BC concluded at 207 BC, the midpoint between Raphia of verse eleven and Panium of verse fifteen, which is where the sign of Abraham’s circumcision and Peter’s confession of the Messiah converge. In the book of Matthew’s line, Peter is testifying to his recognition of Christ, the Son of God at His baptism.

250 соле, ки аз соли 457 то милод оғоз ёфт, дар соли 207 то милод ба анҷом расид, ки нуқтаи миёна миёни Рофиёи ояти ёздаҳум ва Пониуми ояти понздаҳум аст; маҳз дар он ҷо аломати хатнаи Иброҳим ва эътирофи Петрус дар бораи Масеҳ ба ҳам мерасанд. Дар хати китоби Матто, Петрус ба шинохти худ аз Масеҳ, Писари Худо, ҳангоми таъмиди Ӯ шаҳодат медиҳад.

Simon means “one who hears” and Barjona means “son of the dove.” Simon was one who heard the message of Christ baptism, when the Holy Spirit descended in the form of a dove. Christ’s baptism typified August 11, 1840, when the mighty angel of Revelation ten descended. The same angel descended on 9/11. Peter represents those who recognize 9/11 as the testing message of the generation of the one hundred and forty-four thousand.

Шимъӯн маънои «касе ки мешунавад»-ро дорад, ва Барҷуна маънои «писари кабӯтар»-ро. Шимъӯн касе буд, ки паёми таъмиди Масеҳро шунид, вақте ки Рӯҳулқудс ба сурати кабӯтар нозил шуд. Таъмиди Масеҳ намунаи пешакии 11 августи соли 1840 буд, вақте ки фариштаи қавии Ваҳйи даҳум нозил шуд. Ҳамон фаришта дар 9/11 низ нозил шуд. Петрус намояндаи онҳост, ки 9/11-ро ҳамчун паёми имтиҳонии насли яксаду чилу чор ҳазор мешиносанд.

Peter represents those who employ the methodology of line upon line. He is the “son” of the dove, so as a son he symbolically represents the last generation. Peter is a symbol of the last generation, and with the symbolic numbering of his name he represents the one hundred and forty-four thousand. Peter represents the final generation who hear the message of the empowerment when Christ appears in the prophetic line. Peter recognized the message associated with Christ’s baptism, and thus Peter could identify Jesus as the anointed one, which is Messiah in the Hebrew and Christ in the Greek. Peter represents those who understand that the angel of Revelation eighteen who descended at 9/11, had also descended on August 11, 1840. Peter represents those who understand 9/11 as a waymark that is only established by the testimony of two or three lines.

Петрус он касонеро намояндагӣ мекунад, ки усули «сатр бар сатр»-ро ба кор мебаранд. Ӯ «писари» кабӯтар аст; бинобар ин, ҳамчун писар, ӯ ба таври рамзӣ насли охиринро намояндагӣ мекунад. Петрус рамзи насли охирин аст, ва бо шуморагузории рамзии номи худ ӯ яксаду чилу чор ҳазорро намояндагӣ мекунад. Петрус насли ниҳоиро намояндагӣ мекунад, ки ҳангоми зоҳир шудани Масеҳ дар хати нубувватӣ паёми қувватбахширо мешунаванд. Петрус паёми вобаста ба таъмиди Масеҳро шинохт, ва аз ин рӯ Петрус метавонист Исоро ҳамчун Масеҳшуда шиносад, ки дар ибронӣ Масиҳ ва дар юнонӣ Христос аст. Петрус он касонеро намояндагӣ мекунад, ки мефаҳманд, ки фариштаи Ваҳй 18, ки дар 9/11 нозил шуд, ҳамчунин дар 11 августи 1840 низ нозил шуда буд. Петрус он касонеро намояндагӣ мекунад, ки 9/11-ро ҳамчун аломати роҳ мефаҳманд, ки танҳо бо шаҳодати ду ё се хат барқарор карда мешавад.

Peter’s confession is that 9/11 identifies the arrival of the third woe, which is the testing message for the final generation. That confession is where the name changes. Abraham is at Raphia and Peter is at Panium, just before the cross. Between Panium and the cross Peter is going to visit the Mount of Transfiguration. It is at Panium where Simon is changed unto Peter when he gave his confession of the testing message for his generation. For the one hundred and forty-four thousand that testing message is Islam of the third woe which arrived in prophetic history at 9/11.

Эътирофи Петрус ин аст, ки 11 сентябр фарорасии войи сеюмро муайян мекунад, ки он паёми имтиҳон барои насли охирин мебошад. Ҳамон эътироф ҷое аст, ки ном тағйир меёбад. Иброҳим дар Рафия аст ва Петрус дар Паниюм, андак пеш аз салиб. Байни Паниюм ва салиб, Петрус ба дидани Кӯҳи Таҷаллӣ хоҳад рафт. Маҳз дар Паниюм аст, ки Шимъӯн ба Петрус табдил меёбад, вақте ки ӯ эътирофи худро дар бораи паёми имтиҳон барои насли худ баён кард. Барои яксаду чиҳилу чор ҳазор, он паёми имтиҳон Исломи войи сеюм аст, ки дар таърихи нубувватӣ дар 11 сентябр фаро расид.

The beginning of the testing of Adventism began at 9/11, and at the end of the testing of Adventism the message of Islam of the third woe identifies when and where Simon’s name is changed. The message Peter understands at the end, which was typified by the message of 9/11 at the beginning, is the corrected message of the fireballs of Nashville. There the feast of trumpets arrives in conjunction with the ascension of the ensign and the closed door of the Day of Atonement.

Оғози имтиҳони адвентизм аз 9/11 оғоз ёфт, ва дар анҷоми имтиҳони адвентизм паёми Ислом аз войи сеюм муайян месозад, ки кай ва куҷо номи Шимъӯн тағйир дода мешавад. Паёме, ки Петрус дар анҷом дарк мекунад, ва он дар оғоз ба воситаи паёми 9/11 намунавӣ нишон дода шуда буд, ҳамон паёми ислоҳшудаи тӯбҳои оташи Нашвилл аст. Дар он ҷо иди карнайҳо ҳамзамон бо суъуди парчам ва дари баста шудани Рӯзи Каффорат фаро мерасад.

We will continue these things in the next article.

Мо ин мавзуъҳоро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

Back to Articles