Article

# Китоби Юил ва Калисои адвентистони рӯзи ҳафтуми Лоодикия — Рақами нуздаҳ

Рақами нуздаҳ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 25, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

Шери қабилаи Яҳудо номест барои Исо, ки кори Масеҳро дар муҳр намудан ва сипас бозкушоии Каломи нубувватии Худ таъкид мекунад. Дар боби панҷуми Ваҳй, Шери қабилаи Яҳудо, ки ҳамчунин Решаи Довуд аст, ғолиб омад, то китобро бикшояд. «Реша»-и Довуд Йисой буд, ва решаи Йисой Форас буд, ва решаи ӯ Яҳудо буд, ва решаи ӯ Яъқуб буд, ва решаи ӯ Исҳоқ буд, ва решаи ӯ Иброҳим буд. Решаи Довуд ё Йисой, вақте ки дар иртибот бо Шери қабилаи Яҳудо зикр мешавад, бар усулҳои оғоз ва анҷом, яъне Алфа ва Омега, таъкид менамояд. Ҳангоме ки Ваҳйи Исои Масеҳ дар боби якуми Ваҳй бозкушоӣ мешавад, сифати аслии хислати Ӯ ин аст, ки Ӯ Алфа ва Омега мебошад. Он чи Ӯ ҳаст, ҳамон усулест, ки барои боз кардани нубувватҳое ба кор бурда мешавад, ки Шери қабилаи Яҳудо онҳоро муҳр кардааст, вақте ки Ӯ муайян мекунад, ки вақти он расидааст.

Кушода шудани Каломи нубувватии Худо ҷузъе аз кори наҷоти Худост, зеро Ӯ қудрати Каломи Худро ба кор мебарад, то мувофиқи иродаи Худ бедориҳои рӯҳониро ба вуҷуд оварад. Хоҳар Уайт мегӯяд, ки вақте китобҳои Дониёл ва Ваҳй беҳтар дарк карда шаванд, дар миёни мо бедории бузурге дида хоҳад шуд. Маҳз нури Каломи нубувватии Худост, ки мувофиқи иродаи Ӯ бедорӣ ва ислоҳотро ба вуҷуд меоварад.

Хоҳар Уайт, ба рӯзҳои охир назар афканда, ба як ислоҳоти бузурге ишора мекунад, ки дар миёни қавми Худо дар айёми охир ба амал меояд. Бедориҳо ва ислоҳотҳои таърихи муқаддас ҳамагӣ аз Каломи Худо ба вуҷуд омада буданд, ва ҳар яке аз он давраҳои муқаддас ба он бедорӣ ва ислоҳоти бузурги охирин ишора мекард, ки андак пеш аз қонуни якшанбе оғоз меёбад. Он бедориҳо бар асари кушода шудани Каломи Худо ба вуҷуд меоянд. Ҳафт раъд мӯҳр зада шуда буданд, ҳамон тавре ки китоби Дониёл дар боби дувоздаҳум мӯҳр зада шуда буд.

Вақте ки мо хусусиятҳои нубувватии давраи парокандагиро, ки бо рамзи 1260 алоқаманд аст, татбиқ менамоем, мебинем, ки дар Ваҳйи боби ёздаҳум, Мусо ва Илёс сею ним рӯз дар кӯча хобида, мурдаанд. То ояти ҳаждаҳум вақти ғазаби Худо фаро расидааст. Мусо ва Илёс қавми Худоро дар айёми пеш аз ба поён расидани муҳлати имтиҳони инсон ифода мекунанд. Онҳо ба муддати 1260 рӯзи рамзӣ дар кӯчаҳои Садӯм ва Миср, он ҷое ки Исо маслуб карда шуд, пароканда мегарданд.

Мӯсо ва Илёс қувват ёфтанд, то шаҳодати худро аз ояти сеюм то ояти ҳафтум, ки дар он ҷо дар кӯча кушта мешаванд, баён намоянд. Юҳанно дар ояти дуюм чен кардани маъбадро ба анҷом расонд; сипас Мӯсо ва Илёс қувват ёфтанд, то шаҳодати худро, дар либоси палос пӯшида, баён намоянд. Паёми Илёс ва Мӯсо дар соли 1844 ба адвентизми миллерии филаделфиявӣ дода шуд, ва то соли 1863 овозҳои онҳо зери расму русум ва анъанаҳое, ки аз насл ба насл интиқол меёбанд, дафн гардиданд. Онҳо барои сеюним сол қувват ёфтанд, то шаҳодати худро, дар «палос» пӯшида, баён намоянд, ки рамзи торикии рӯ ба афзоиш аз соли 1863 ба баъд мебошад.

Ҳангоме ки мо таърифи Хоҳар Уайтро, ки ҳафт раъдро ҳамчун намояндагии воқеаҳои фариштаи якум ва дуюм муаррифӣ мекунад, ба таври «сатр бар сатр» татбиқ менамоем, мо таърихеро месозем, ки бо фариштае оғоз меёбад, ки бо паёме нузул мекунад; аммо, ба таври «сатр бар сатр», он фаришта ҳам фариштаи якум аст ва ҳам фариштаи дуюм. Яке пои худро бар хушкӣ ва як пои худро бар баҳр дар 11 августи соли 1840 гузошт, ва дигаре дар вақти ноумедии 19 апрели соли 1844 расид.

Нишонаи навбатӣ дар ҳар як таърихи мувозӣ дасти Худост, ки бо лавҳаҳои Ҳабаққуқ иртибот дорад. Бо фариштаи аввал, ҷадвали соли 1843 таҳия гардид, аммо дар баъзе аз рақамҳо иштибоҳе вуҷуд дошт. Бо фариштаи дуюм, дасти Худо нишонаи роҳии лавҳаҳои Ҳабаққуқ аст; он замоне таҷассум ёфт, ки Ӯ дасти Худро аз он иштибоҳ бардошт. Вақте ки Ӯ дасти Худро бардошт, паём тадриҷан рушд кард, то ба авҷи худ дар ҷамъомади урдугоҳии Эксетер расид, андаке пеш аз ноумедии 22 октябри соли 1844.

Ду хатти мазкур паёмеро дар миқёси ҷаҳон муайян мекунанд, зеро фариштае ки меояд, як пояшро бар хушкӣ ва як пояшро бар баҳр мениҳад, ва илҳом ба мо хабар медиҳад, ки ин намояндаи паёме ҷаҳонӣ аст. Он фаришта ҳамчунин оғози вақти таъхирро дар масали даҳ бокира муайян мекунад. Дар ин нахустин аломати роҳ мо ҳамчунин дасти Худоро мебинем, ки дурӯғеро ба вуҷуд меоварад. 19 апрели соли 1844, аз лиҳози набавӣ чунин менамуд, ки гӯё рӯъё дурӯғ гуфта бошад, аммо онҳое ки сабр доштанд, интизор шуданд, ва ҳарчанд рӯъё таъхир кард, дурӯғ нагуфт. Аммо вақте хатте ки мо месозем оғоз меёбад, дурӯғи ноумедии аввал ҳамчун сифати аломати роҳии аввал қайд карда мешавад.

Пас аломати дасти Худо ва ҷадвалҳои Ҳабаққуқ нишон медиҳад, ки Худо иштибоҳеро мепӯшонад ва сипас дасти Худро аз он иштибоҳ мебардорад. Дар таърихи миллерӣ, он иштибоҳ аз ҷониби Худо дар моҳи майи соли 1842, ҳангоме ки ҷадвал чоп шуд, иҷозат дода шуд, ва он иштибоҳ баъдан ҳангоми ба поён расидани соли 1843 зоҳир гардид; аммо баъд аз чанде буд, ки Худованд дасти Худро аз он иштибоҳ дар рақамҳо бардошт. Он иштибоҳ аз моҳи майи соли 1842 то муддате баъд аз ноумедии аввал боқӣ монд. Барои фариштаи аввал, дасти Худо ва ҷадвалҳои Ҳабаққуқ дар моҳи майи соли 1842 аломатгузорӣ шудааст, аммо бардоштани дасти Ӯ дар таърихи фариштаи дуюм андаке баъд аз ноумедии аввал рух дод.

Ин роҳи аломати «даст»-ро ҳамчун як давраи нубувватӣ муайян мекунад. Даврае, ки бо пӯшонидани иштибоҳ ба василаи дасти Ӯ оғоз меёбад, ва сипас бо бардошта шудани дасти Ӯ аз он иштибоҳ анҷом меёбад. Ин давраи пӯшонидан ва ошкор кардани дасти Ӯ намунае аз кори Шери қабилаи Яҳудо аст, вақте ки Ӯ нури нубувватиро муҳр мекунад ва сипас мӯҳри онро мекушояд. Ӯ ҳақиқатро пӯшонд, ва баъдан ҳамон ҳақиқатро ошкор сохт — дар нури дигаре, ки ба нури аслӣ мухолифат намекард. Ӯ ин корро кард, то эҳё ва ислоҳоти Нидои Нимашаби Миллеритиро ба вуҷуд оварад.

Замони таъхир, ки бо омадани фаришта оғоз ёфт, вақте ба поён расид, ки дасти Ӯ бардошта шуд; ба ин васила нури нубувватӣ кушода гардид, ки «ҳаракати моҳи ҳафтум»-ро оғоз бахшид ва ба паёми Нидои Нимашаб дар маҷлиси урдугоҳии Эксетер расонд, ки дар он ҷо ин паём ба мавҷи азиме табдил ёфт, то ба дари баста дар ноумедии бузург. Зуҳури қудрати Худо тавассути кушода шудани Каломи Ӯ бедории рӯ ба афзоиш ва ислоҳоти рӯзафзунро ба вуҷуд овард.

Дар соли 1863 ба ҷунбиши миллеритии Лаодикия манъ карда шуд, ки аз Урдун убур намояд, ва онҳо ба биёбон вогузор карда шуданд, зеро Ильёс ва Мусоро сангсор карданд. Паёми Уилям Миллер паёми Ильёс буд, ва паёми асосгузоронаи Миллер «ҳафт вақт»-и Мусо буд. Рад кардани «ҳафт вақт» ба маънои куштани Мусо буд, ва рад кардани ҳақиқати асосие, ки Миллер баён намуда буд, ба маънои куштани Ильёс буд. Дар соли 1863 расул ва паём дар кӯча кушта шуданд, ва аз ҳамон лаҳза ба баъд ягона роҳи ёфтани онҳо ин буд, ки қабрҳои онҳоро дар роҳҳои қадимаи Ирмиё ҷустуҷӯ кунанд. Онҳо дар кӯча мурда буданд — яъне то он даме ки эҳё карда шаванд. Онҳо ҳангоме эҳё карда мешаванд, ки «рӯйдодҳои ояндаи ҳафт раъд», ки «ба тартиби худ ошкор хоҳанд шуд», такрор гарданд — дар таърихи яксаду чилу чор ҳазор.

Ҳангоме ки таърихи фариштаи аввал бар болои таърихи фариштаи дуюм гузошта мешавад, сохтори нубувватӣ нуқтаи истиноде ба вуҷуд меоварад, то дасти Масеҳ пайравӣ карда шавад, ки он нур бар роҳи Нидои Нисфишаб аст. Нури аслии Нидои Нисфишаб роҳро мунаввар месозад, ва ин нури «бозуи рости пурҷалоли Ӯ» аст, ки роҳро ба боло дар он роҳнамоӣ мекунад.

> «Ба назарам чунин менамуд, ки маро нур иҳота кардааст ва ман аз замин ҳар чи бештар баландтару баландтар мешавам. Ман баргаштам, то қавми адвентро дар ҷаҳон биҷӯям, вале онҳоро наёфтам, вақте ки овозе ба ман гуфт: “Боз нигоҳ кун, ва андаке болотар нигоҳ кун”. Бо шунидани ин, чашмонамро боло бардоштам ва роҳи росту тангеро дидам, ки хеле баланд бар болои ҷаҳон бардошта шуда буд. Бар ин роҳ қавми адвент ба сӯи шаҳр сафар мекарданд, ки дар канори дури ин роҳ қарор дошт. Дар пушти сарҳои онҳо, дар оғози роҳ, нури дурахшоне гузошта шуда буд, ки фаришта ба ман гуфт он «нидо дар нисфи шаб» аст. Ин нур дар тамоми роҳ метофт ва барои пойҳои онҳо равшанӣ медод, то ки онҳо пешпо нахӯранд.

> «Агар онҳо чашмонашонро бар Исо, ки андаке пеши рӯяшон буд ва онҳоро сӯи шаҳр роҳбарӣ мекард, устувор нигоҳ медоштанд, онҳо дар амон буданд. Аммо дере нагузашта баъзеҳо хаста шуданд ва гуфтанд, ки шаҳр бисёр дур аст ва онҳо умед доштанд, ки пештар ба он дохил мешуданд. Он гоҳ Исо онҳоро бо боло бардоштани дасти ҷалолманди рости Худ рӯҳбаланд мекард, ва аз дасти Ӯ нуре мебаромад, ки бар гурӯҳи адвентӣ мавҷ мезад, ва онҳо нидо мекарданд: “Аллилуё!” Дигарон бепарвоёна нуреро, ки пушти сарашон буд, инкор карданд ва гуфтанд, ки онҳоро то ин ҳадд Худо роҳнамоӣ накардааст. Нуре, ки пушти сарашон буд, хомӯш шуд ва пойҳои онҳо дар торикии комил монданд, ва онҳо пешпо хӯрданд ва нишонаро ва Исоро аз назар гум карданд, ва аз роҳ ба поён, ба ҷаҳони тираи шарири зери он, афтоданд». Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

Ҳангоме ки Масеҳ бозуи пурҷалоли Худро боло мебардорад, Ӯ «дасти» Худро ҳамчун рамзи кори роҳбарӣ намудани қавми Худ истифода мебарад. Вақте ки мо омадани фариштаи дуюмро бо фариштаи аввал, ки 11 августи соли 1840 нозил шуд, якҷо мекунем, мебинем, ки ҳар ду фаришта дар дасти худ паёме доштанд.

> Ба ман нишон дода шуд, ки тамоми осмон ба коре, ки бар замин ҷараён дошт, чӣ гуна таваҷҷуҳ зоҳир мекард. Исо фариштаи қудратманде ро фиристод, то фуруд ояд ва сокинони заминро огоҳ намояд, ки худро барои зуҳури дуюми Ӯ омода созанд. Ҳангоме ки он фаришта ҳузури Исоро дар осмон тарк мекард, нуре бисёр дурахшон ва пурҷалол пеши ӯ мерафт. Ба ман гуфта шуд, ки рисолати ӯ ин буд, ки заминро бо ҷалоли худ равшан созад ва инсонро аз ғазаби ояндаи Худо огоҳ намояд. …

> «Фариштаи пурқуввати дигаре таъйин шуд, то ба замин нозил гардад. Исо дар дасти ӯ навиштае гузошт, ва чун ӯ ба замин омад, нидо кард: “Бобил суқут кард, суқут кард.” Сипас дидам, ки он ноумедшудагон боз чашмони худро сӯи осмон бардоштанд ва бо имон ва умед зоҳир шудани Худованди худро интизор буданд. Аммо бисёре гӯё дар ҳолати карахтӣ боқӣ монда буданд, мисли он ки дар хоб бошанд; вале ман метавонистам дар чеҳраҳояшон нишонаи андӯҳи амиқро бубинам. Он ноумедшудагон аз Навиштаҳо диданд, ки онҳо дар замони таъхир қарор доранд, ва бояд бо сабр мунтазири иҷро шудани рӯъё бошанд. Ҳамон далелҳое, ки онҳоро водор карда буд дар соли 1843 мунтазири Худованди худ бошанд, онҳоро ба ин низ бурд, ки Ӯро дар соли 1844 интизор шаванд. Аммо ман дидам, ки аксарият он қувваеро надоштанд, ки имони онҳоро дар соли 1843 нишон мекард. Ноумедии онҳо имонашонро суст карда буд». Early Writings, 246, 247.

Ҳар ду фаришта яке аз се фариштаанд, ки дар якҷоягӣ як рамзро ташкил медиҳанд; бинобар ин, онҳо аз лиҳози паёме, ки намояндагӣ мекунанд, бо ҳам мувофиқанд, ҳарчанд ҳар яке паёми хоси худро намояндагӣ менамояд. Ҳар ду фаришта дар дасти худ «навиштае» доранд, ки рамзи озмоиш аст. «Фариштаи якум ва дуюм бояд ба таври мувозӣ» бо фариштаи сеюм амал намоянд.

> «Худо паёмҳои Ваҳй 14-ро ҷойгоҳи онҳо дар хатти нубувват додааст, ва кори онҳо набояд то анҷоми таърихи ин замин қатъ гардад. Паёмҳои фариштаи якум ва дуюм ҳанӯз ҳам ҳақиқат барои ин замонанд, ва бояд дар баробари ин паёме ки баъд меояд, пеш раванд. Фариштаи сеюм огоҳии худро бо овози баланд эълон мекунад. “Баъд аз ин чизҳо,” гуфт Юҳанно, “дидам, ки фариштаи дигаре аз осмон нозил мешуд, ки қудрати азиме дошт, ва замин аз ҷалоли ӯ мунаввар гардид.” Дар ин мунавваршавӣ, нури ҳар се паём бо ҳам якҷо шудааст.» The 1888 Materials, 803, 804.

Хоҳар Уайт фариштаи сеюмро ҳамчун фариштаи Ваҳйи ҳаждаҳ муайян мекунад ва нишон медиҳад, ки фариштаҳои якум ва дуюм бояд дар баробари таърихи нубувватие ҷараён гиранд, ки онро фариштаи сеюми Ваҳйи ҳаждаҳ ифода мекунад. Пас, ӯ фуруд омадани фариштаи аввалро дар 11 августи соли 1840 бо 9/11 мувофиқ мегардонад ва муайян месозад, ки фариштаи Ваҳйи ҳаждаҳ «фариштаи сеюм» аст. Фариштаи сеюм охирин аз он се фаришта аст ва намунаи он дар фариштаи аввал пешниҳод шудааст; аз ҳамин сабаб Хоҳар Уайт ба мо хабар медиҳад, ки рисолати фариштаи аввал бо рисолати фариштаи Ваҳйи ҳаждаҳ яксон буд, зеро рисолати ҳар ду фаришта ин буд, ки «заминро бо ҷалоли худ мунаввар созанд».

«ҳафт раъд» таҷассумгари тафсили рӯйдодҳо дар дохили таърихи фариштаи якум ва дуюм мебошанд, ки дар таърихи фариштаи сеюм такрор хоҳанд шуд. Илҳом роҳнамоӣ кардааст, ки вақте ин таърихҳоро «сатр бар сатр» мутобиқ месозем, фуруд омадани фариштаи якум дар соли 1840 бо фуруд омадани Ӯ дар 9/11 мутобиқат мекунад. Он паёми имтиҳонӣеро муайян мекунад, ки бояд бо ду шоҳид хӯрда шавад, ва ноумедиро бо аввалин waymark мутобиқ месозад.

«Ҳафт раъд» он давраи нубувватиро ифода мекунанд, ки бо як ноумедӣ оғоз ёфта, бо ноумедии бузургтаре анҷом меёбад.

Ҳангоме ки хати пешгӯёнаи нузули фариштаи аввал бо омадани фариштаи дувум ҳамоҳанг карда мешавад, он «сохтори ҳақиқат»-ро ба вуҷуд меоварад. Ҳақиқат ҳамчун се қадам таъриф мешавад, ки дар он қадами аввал ва охир яксонанд ва қадами миёна исёнро ифода мекунад. Ҳамоҳанг сохтани ду фариштаи аввал бо ин тарҳ, сохтореро, ки аз фариштаи аввал ва дувум таркиб ёфтааст, ба вуҷуд меоварад, ки фариштаи сеюми Ваҳй боби ҳаждаҳро тасвир мекунад; ва фариштаи сеюми Ваҳй боби ҳаждаҳ маҷмӯае аз ҳар ду — фариштаи аввал ва дувум — мебошад.

Фариштаи сеюми Ваҳй боби ҳаждаҳ аз ду овоз иборат аст. Овози аввал замоне иҷро шуд, ки биноҳои Ню-Йорк дар 11-уми сентябр фурӯ рехтанд, ва овози дуюми ояти чорум қонуни якшанбе мебошад. Дар дохили даврае, ки аз 11-уми сентябр то қонуни якшанбе идома меёбад, фариштаи сеюми Ваҳй боби ҳаждаҳ омезише аз фариштаи якум ва дуюмро ифода мекунад. Азбаски ин воқеият аст, истифода бурдани таърихи он ду фаришта ба тарзи «сатр бар сатр» барои намояндагӣ кардани таърихи фариштаи сеюми Ваҳй боби ҳаждаҳ, яъне мувофиқ гардонидани фариштаи якум ва дуюм бо фариштаи якум ва дуюм аст.

Ду фаришта ба ноумедии аввал меоянд, ва ҳар ду фаришта аз ҷиҳати нубувватӣ бо ҳам алоқаманданд, ва ҳар ду паёми имтиҳонкунандае доранд, ки дар дасти фаришта аст. Нишонаи роҳе, ки баъдан дар ин хат муаррифӣ мешавад, ҷадвалҳои Ҳабаққуқ аст, ки бевосита бо дасти Худо вобаста мебошад. Дар хати фариштаи аввал, ҷадвали 1843 дар моҳи майи соли 1842 таҳия мегардад, ва дар хати фариштаи дуввум, ҳеҷ ҷадвале вуҷуд надошт. Ҷадвал бо расидани фариштаи дуввум ба поён расида буд. Нишонаи роҳи ҷадвали Ҳабаққуқ дар хати фариштаи дуввум дур кардани дасти Худо аз як иштибоҳ дар рақамҳои ҷадвали 1843 мебошад.

Дасти Ӯ иштибоҳеро дар роҳи нишондиҳандаи фариштаи аввал пӯшонид, ва дасти Ӯ маҳз дар ҳамон роҳи нишондиҳанда, дар хатти фариштаи дуюм, бардошта шуд. Пас, роҳи нишондиҳандаи ҷадвалҳои Ҳабаққуқ дар хатҳои мувозии фариштаи аввал ва дуюм ду қадамро ифода мекунад. Дар қадами аввал дасти Ӯ иштибоҳеро мепӯшонад, ва дар анҷоми давраи роҳи нишондиҳандаи ҷадвалҳои Ҳабаққуқ, Ӯ дасти Худро бармедорад. Замони таъхир бо омадани фариштаи дуюм оғоз ёфт, ва замони таъхир ба таври тадриҷӣ, аз бардоштани дасти Ӯ сар карда, ба анҷом мерасад. Роҳи нишондиҳандаи ҷадвалҳои Ҳабаққуқ як давраи вақтро ифода мекунад, ки дар ибтидо бо дасти Масеҳ ва дар анҷом низ бо дасти Ӯ нишонгузорӣ шудааст.

Ду даст дар ноумедии аввал нишон дода шудаанд, ва ҳар ду паёми озмоишӣ доранд, ки бояд гирифта ва хӯрда шавад. Сипас давраи вақти нубувватӣ, ки ҳақиқатҳоии бунёдиро муаррифӣ мекунад, оғоз мегардад, ки бо дасти Худо пӯшонида шуда, ва бо дасти Ӯ ошкор карда мешавад. Нишонаи навбатӣ маҷлиси хаймагии Экзетер аст, ки дар он нидои нисфи шаб касонеро, ки мехостанд дасти Масеҳро то ба Қудси Қудсҳо пайравӣ кунанд, ҷудо ва пок месозад.

Вақте ки Масеҳ ба Ҷои Қудсиҳо дохил шуд, Ӯ дасти Худро ба осмон бардошта, қасам ёд кард, ки дигар вақт нахоҳад буд. Ӯ тоза «ҳафт раъд»-ро, ки таърихи ду фариштаи аввалро ифода менамоянд ва дар таърихи фариштаи сеюм такрор мешаванд, мӯҳр зада буд. Ӯ «ҳафт раъд»-ро ҳамон тавр мӯҳр зад, ки нубувватҳои Дониёлро дар боби дувоздаҳум мӯҳр зада буд. Дар боби дувоздаҳуми Дониёл, дар оғози нахустини се давраи рамзии вақт, Масеҳ ҳар ду дасти Худро ба осмон бардошта, эълон мекунад, ки ҳангоме ки парокандагии қавми Худо ба анҷом расад, онҳое ки «мардони аҷоиб» мегарданд, пок карда шуда, ҳамчун ҳадия боло бардошта хоҳанд шуд. Сохтори фариштаи якум ва дуюм, ки мо айни ҳол онро мавриди баррасӣ қарор медиҳем, ба таври рамзӣ дасти Худоро дар ҳар қадам ошкор менамояд.

Вақте ки Ӯ ҳақиқатро мепӯшонад, ноумедӣ ба вуҷуд меояд; ва ҳангоме ки Ӯ дасти Худро дур мекунад, нур падид меояд, ва он нур нури паёми Нидои Нимашаб аст. Ноумедии аввал то Ноумедии Бузург имзои алфа ва омегаро дорад ва дар дохили сохтори ҳақиқат баён гардидааст. Ибтидо анҷомро намояндагӣ мекунад, ва нишонаи роҳе, ки миёни ду ноумедӣ ҷойгир аст, таъсири мӯҳр задан ва кушода шудани лавҳаҳои Ҳабаққуқро тасвир мекунад, ки ин кушода шудани роҳҳои қадимаи Ирмиёст, ва бунёдеро намояндагӣ мекунад, ки маъбад бар он пеш аз қонуни якшанбе барпо мегардад, ҳангоме ки маъбади ба анҷомрасида болотар аз ҳамаи кӯҳҳо бардошта мешавад. Нишонаи роҳии миёна дар каломи ҳақиқат исёнро намояндагӣ мекунад, ва дар таърихе, ки бо ҷудоии ниҳоии гандум ва коҳ намояндагӣ шудааст, исёни бокирагони аблаҳро зоҳир месозад.

Шӯре, ки ба воситаи нишонаи роҳ дар ҷадвалҳои Ҳабаққуқ муаррифӣ шудааст, ҳамчун амри пешраванда нишон дода мешавад, зеро он на як нишонаи ягонаи роҳ, балки як давраест бо оғози муайян ва анҷоми муайян, чунон ки бо дасти Худо ифода ёфтааст. Дасти Худо дар ноумедии аввал ду бор зикр мешавад, зеро ду фаришта ҳастанд, ки ҳар ду дар дастҳои худ паём доранд. Нишонаи навбатии роҳи шӯриш оғоз ва анҷоми дастӣ дорад, бинобар ин он низ дар хусусиятҳои нубувватии худ ду дастро дар бар мегирад. Нишонаи сеюми ноумедии бузургтар Масеҳро нишон медиҳад, ки дасти Худро боло мебардорад ва ба осмон қасам мехӯрад, ҳамон дар айни порчае ки ҳафт раъд мӯҳр карда мешаванд, чунон ки дар боби дувоздаҳуми Дониёл низ чунин аст. Маҳз дар ҳамон нуқтае ки фаришта анҷоми сохтори нубувватии он ду фариштаи аввалро, ки ҳоло баррасӣ мекунем, нишон медиҳад, Ӯ татбиқи вақти нубувватиро ба анҷом мерасонад ва Худро дар як порчаи мувозӣ дар китоби Дониёл қарор медиҳад, ки дар он ҷо Ӯ на як дасти Худ, балки ҳар ду дасти Худро боло мебардорад.

Дар боби дувоздаҳуми Дониёл се давраи нубувватӣ ҳастанд, ки дар рӯзҳои охир кушода мешаванд, зеро ҳамин аст он чӣ бар сари қавми Худо дар рӯзҳои охир меояд. Аввалин чизе, ки дар рӯъёи ниҳоии пуршиддати Дониёл зикр шудааст, ин буд, ки Дониёл, ки намояндаи боқимондаи қавми Худост, ҳам он чиз ва ҳам рӯъёро мефаҳмид. Охирин чизе, ки Дониёл сабт мекунад, ин аст, ки чӣ гуна афзоиши дониш аз ҷониби Шери қабилаи Яҳудо ба кор бурда шуд, то эҳёи ниҳоӣ ва ислоҳоти ниҳоиро дар миёни қавми Худо, ки ҳамчун касоне шинохта мешаванд, ки мефаҳманд, ба вуҷуд оварад. Ӯ мӯҳр задани қавми Худро тавассути кушодани «ҳафт раъд»-и Ваҳй дар иртибот бо кушодани «се давра»-и Дониёл 12 ба анҷом мерасонад.

Вақте ки Исо муайян месозад, ки дар анҷоми сеюним рӯзи нубувватии пароканда сохтани қудрати қавми Худо ҳамаи «аҷоибот» ба анҷом хоҳанд расид, Ӯ моҳи июли соли 2023-ро нишон медиҳад, вақте ки сеюним рӯзи марг дар кӯчаҳои Ваҳй боби ёздаҳ ба анҷом расид. Акнун аҷоибот пеш аз қонуни якшанбе ба анҷом мерасиданд. Ӯ моҳи июли соли 2023-ро бо боло бардоштани на як, балки ҳар ду даст нишонгузорӣ намуд. Бо ин амал Ӯ анҷоми вақти таъхирро нишон медод, чунон ки ҳангоми бардоштани дасти Худ аз иштибоҳ дар таърихи миллерӣ карда буд. Ноумедии аввал 18 июли соли 2020 рух дод, чунон ки бо ноумедии аввали миллериён намунасозӣ шудааст, ва вақти таъхир оғоз ёфт ва идома кард, то даме ки Ӯ бори дуввум дасти Худро дароз кард, то бақияи қавми Худро дар моҳи июли соли 2023 ҷамъ оварад.

Ноумедии аввал бо он муаррифӣ мешавад, ки дасти Худо иштибоҳеро мепӯшонад; иштибоҳе ки барои миллеритҳо дар он буд, ки соли 1843-ро муайян карданд, ба ҷойи 22 октябри 1844. Он ноумедӣ дар ояти дувоздаҳи боби дувоздаҳум муаррифӣ шудааст. Ноумедии аввал бо он муаррифӣ мешавад, ки дасти Ӯ иштибоҳро мепӯшонад, ва он ба воситаи миллеритҳое, ки ба ноумедии аввал расиданд, тимсол ёфта буд. Калимаи дар ояти дувоздаҳум омада «мерасад» аст. Хушо касе ки мунтазир мешавад ва ба 1335 «мерасад»; хушо касе ки ба ноумедии 19 апрели 1844 «мерасад». Калимае ки ҳамчун «мерасад» тарҷума шудааст, маънои «даст расондан»-ро дорад. Миллеритҳо ноумедии аввалини худро вақте таҷриба карданд, ки соли 1843 ба соли 1844 даст расонд. Ояти дувоздаҳи Дониёл дувоздаҳ ноумедии аввалини ҳам 19 апрели 1844-ро муайян мекунад, вале мустақимтар ноумедии аввалини 18 июли 2020-ро.

Аввалин давраи нубувватӣ ва охирин давраи нубувватӣ аз миёни он се даврае, ки дар вақти интиҳо, ҳангоме ки дониш афзун мегардад ва ҷудоии ниҳоии гандум ва алафҳои бегона ба анҷом мерасад, кушода мешаванд, ва ба ин васила кушода шудани нури нубувватиро, ки яксаду чилу чор ҳазорро мӯҳр мезанад, муайян месозанд, ҳамон як давраи нубувватӣ мебошанд.

Давраи аввали ояти ҳафтум анҷоми парокандагии сеюним рӯзи Ваҳй боби ёздаҳ дар моҳи июли соли 2023 аст, ва давраи дар ояти дувоздаҳум ибтидои ҳамон парокандагӣ дар 18 июли соли 2020 мебошад. Алфа ва Омега таърихи ҳафт раъдро дар Дониёл боби дувоздаҳ ҳамчун таърихе муайян карда буд, ки аз ноумедии 18 июли соли 2020 оғоз ёфта, сеюним рӯзи рамзӣ баъдтар, дар моҳи июли соли 2023, ба анҷом мерасад. Ҳамчунон муҳим он аст, ки вақте Алфа ва Омега ибтидо ва анҷоми вақти охирини таъхирро муайян кард, Ӯ на як, балки ҳар ду дасти Худро ба сӯи осмон боло бардошт ва ба Он Ки то абадулобод зинда аст, қасам хӯрд.

Писари Худо, ки Писари инсон аст, бо Падар қасам мехӯрад, маҳз дар ҳамон ҷое ки авҷи достони қавми аҳди Худо оғоз ёфт, вақте ки Масеҳ нахуст Абромро бо ваъдае даъват кард, ва сипас он ваъдаро бо қасам тасдиқ намуд. Кафшҳоятро аз по бикаш, зеро ту бар замини муқаддас ҳастӣ!

Ҳарфи миёнаи се давраи нубувватӣ чизе камтар аз иҷрои омегавии нубуввати вақти аҳди Абром ва Павлус дар бораи 430 сол нест, чунонки он дар 1290 соли ояти ёздаҳум муаррифӣ шудааст. Ин оят, вақте бо фаҳмиши миллерӣ баррасӣ мегардад, давраи сисолаи омодагиро барои папагӣ муайян намуд, ва сипас 1260 соли таъқиби папавиро, ки аз паси он меояд. 430 соли Абром бандагӣ ва раҳоиро дар як халқи мушаххас ифода мекунад, дар иртибот бо он ки сӣ соли аввал ворид шудани Худовандро ба аҳд бо Абром намояндагӣ менамояд. Омодагии сисолаи коҳинон соли 1989, дар вақти охир, оғоз ёфт, ва ин сӣ сол бо қонуни якшанбе ба анҷом мерасад, вақте ки оят муайян мекунад, ки макруҳаи харобкунанда барпо хоҳад шуд, ва он гоҳ халқи Худоро барои 1260 соли рамзӣ таъқиб хоҳад кард, ки бо 42 моҳи рамзии Юҳанно дар Ваҳй боби сездаҳ мутобиқат дорад.

Ҳаракати ислоҳотии яксаду чилу чор ҳазор дар соли 1989 оғоз ёфт, ҳангоме ки Худованд кори Худро барои омода сохтани як коҳинонӣ ҷиҳати хизмат дар вақти бӯҳрони нисфи шаб, ки аз қонуни якшанбе оғоз меёбад, шурӯъ намуд. Алфа ва Омега бар обҳои Ҳиддакел истода, ҳар ду дасти Худро сӯи осмон боло бардошт ва қасам хӯрд, ки вақте парокандагии аз 18 июли соли 2020 то июли соли 2023 ба анҷом расад, корҳои аҷоибе, ки бо кори Масеҳ дар пайвастани Илоҳияти Ӯ бо инсоният алоқаманданд, ба анҷом хоҳанд расид.

Ин ҳамон эълони боби даҳум аст, дар қатори ҳафт раъд, зеро Ӯ на танҳо дар он ҷо татбиқи нубувватии вақтро ба анҷом расонд, балки ҳамчунин муайян намуд, ки дар айёми садо додани карнаи ҳафтум сирри Худо ба анҷом хоҳад расид. Порчаи мувозӣ дар Дониёл дувоздаҳ муайян месозад, ки ҳангоме ки парокандагӣ дар моҳи июли соли 2023 ба поён расид, ба анҷом расидани мӯҳргузории қавми Худо низ ба анҷом расид, чунон ки бо садо додани карнаи ҳафтум ифода ёфтааст, ки дар ҳар ду порчаи мувозӣ бо боло бурдани дасти Худ аз ҷониби Масеҳ ва қасам хӯрдани Ӯ ҳамзамон воқеъ гардид.

Аввалин давраи нубувватӣ ва охирин давраи нубувватии паёми сегонаи Дониёл боби дувоздаҳ дорои нишонаи алфа ва омега мебошанд. Давраи аввал дар ояти ҳафт анҷоми ҳамон давраеро муайян мекунад, ки ояти дувоздаҳ оғози онро нишон медиҳад. Дар миёни оятҳои ҳафт ва дувоздаҳ, таърихи замони поён аз соли 1989 то анҷоми муҳлати имтиёз тасвир шудааст. Дар миёни давраи алфаи ояти ҳафт ва таърихи омегаи ояти дувоздаҳ, исёни ниҳоии инсоният аз қонуни якшанбе то бархостани Микоил тасвир шудааст, ва он дар ҳамон бобе тасвир шудааст, ки дар он Микоил бармехезад.

Исёни давраи миёна, пеш аз ҳама, таърихи берунии исён аст, аммо сӣ соли аввали он таърихи дохилии омодасозии коҳинонест, ки дар рӯ ба рӯйии мустақим бо қувваҳои берунӣ қарор доранд, қувваҳое, ки дар давраи минбаъдаи 1260 намояндагӣ шудаанд.

Давраи миёна исёни ҳарфи сездаҳуми алифбои ибриро ифода мекунад, ва он бо ботинӣ якҷо мегардад, зеро ҷанги ниҳоии муборизаи бузургро бар сайёраи замин, дар ҳоле ки муҳлати имтиёз ҳанӯз давом дорад, тасвир менамояд. Иттиҳоди беруниву ботинии он ҳамчунин паёми рӯъёи охирини Дониёл аст, ки бо дарёи Ҳиддакал ва се бобе, ки онҳо низ мӯҳри Алфа ва Омегаро бар худ доранд ва бар сохтори ҳақиқат бино ёфтаанд, ифода шудааст. Боби аввал ва охир ба мӯҳргузории қавми Худо муроҷиат мекунанд, ки онҳо ҳамчун ситорагоне тасвир шудаанд, ки то абад медурахшанд. Боби миёнаи исён ҳамон таърихеро муайян мекунад, ки дар ояти ёздаҳум бо 1290 сол тасвир шудааст, ва он ояти миёна дар айни ҳамон сохтор мебошад.

Ҳангоме ки Масеҳ дар сохтори нубувватӣ дасти Худро ба кор мебарад, он ҳақоиқи бисёреро ифода мекунад, вале ҳамчунин роҳиеро ифода менамояд, ки Ӯ қавми Худро бар он роҳнамоӣ мекунад. Ваҳйи Исои Масеҳ аз моҳи июли соли 2023 ба кушода шудан оғоз кард. Ин кушода шудан кушода шудани ҳафт раъд ва паёми Дониёлро низ дар бар мегирад, чунон ки дар боби дувоздаҳум ифода ёфтааст. Ин кушода шудан дар дохили таърихи ниҳонии ояти чилум ба амал меояд, ки дар соли 1989 оғоз ёфта, дар қонуни якшанбе ба анҷом мерасад. Дар он таърих қавми Худо муҳр карда хоҳанд шуд, ва онҳо бо рехта шудани Рӯҳулқудс муҳр карда мешаванд. Рехтани ниҳоии Рӯҳулқудс дар боби ҳаштуми Ваҳй муайян карда шудааст, ки дар он ҷо он ҳамчун муҳри ҳафтум, ва бинобар ин муҳри охирин, ифода шудааст. Шери сибти Яҳудо дар боби панҷум ғолиб омад, то китоберо, ки бо ҳафт муҳр муҳр зада шуда буд, бикшояд.

Мӯҳри шашум саволеро, ки дар охири боби шашум бардошта шудааст, матраҳ намуд: кӣ тавонад дар даврае истодагӣ кунад, ки дигар барои гуноҳ шафоат вуҷуд надорад.

> Зеро рӯзи бузурги ғазаби Ӯ фаро расидааст; ва кист, ки тавонад устувор бимонад? Ваҳй 6:17.

Боби навбатӣ, ё метавон гуфт ояти навбатӣ, мӯҳргузории саду чилу чор ҳазор ва анбӯҳи бузургеро муаррифӣ мекунад, ки дар айёми буҳрони қонуни якшанбе ба Малакути Худо гирд оварда мешаванд. Саду чилу чор ҳазор ҷавоби саволи мӯҳри шашум мебошанд. Пас аз он ки онҳо дар боби ҳафтум тасвир мешаванд, боби ҳаштум бардошта шудани мӯҳри ҳафтум ва ниҳоиро муайян месозад.

> Ва ҳангоме ки мӯҳри ҳафтумро кушод, дар осмон тақрибан ним соат хомӯшӣ ба амал омад. Ва ман он ҳафт фариштаеро дидам, ки пеши Худо меистоданд; ва ба онҳо ҳафт карнай дода шуд. Ва фариштаи дигаре омада, назди қурбонгоҳ истод, дар ҳоле ки маҷмаре аз тилло дошт; ва ба ӯ бухури бисёр дода шуд, то онро бо дуоҳои ҳамаи муқаддасон бар қурбонгоҳи тиллоӣ, ки пеши тахт буд, тақдим намояд. Ва дуди бухур, ки бо дуоҳои муқаддасон буд, аз дасти фаришта ба ҳузури Худо боло рафт.

> Ва фаришта манқалро гирифт, ва онро аз оташи қурбонгоҳ пур кард, ва онро бар замин андохт; ва овозҳо, ва раъдҳо, ва барқҳо, ва заминларзае падид омад. Ваҳй 8:1–5.

«Оташ», ки дар боби шашуми Ишаъё ба сурати «ангишт» тасвир шудааст ва хоҳар Уайт онро ҳамчун рамзи поксозӣ муайян мекунад, аз қурбонгоҳ гирифта шуда, ба замин андохта мешавад. «Оташ»-и осмон дар Пантикост ба сурати забонҳои «оташ» зоҳир гардид. «Оташ» ҳамон чизест, ки Пайки Аҳд барои пок сохтани писарони Левӣ аз он истифода мебарад.

> «Он ки белаш дар дасти Ӯст, ва хирмани Худро покиза хоҳад кард, ва гандуми Худро дар анбор ҷамъ хоҳад овард». Матто 3:12. Ин яке аз замонҳои поксозӣ буд. Ба воситаи суханони ростӣ, коҳ аз гандум ҷудо мешуд. Азбаски бисёре аз ҳад худписанд ва худодилона-росткор буданд, то мазамматро қабул кунанд, ва аз ҳад ҷаҳонпараст буданд, то зиндагии фурӯтаниро бипазиранд, онҳо аз Исо рӯй гардониданд. Бисёриҳо ҳанӯз ҳам ҳамин корро мекунанд. Имрӯз низ ҷонҳо озмуда мешаванд, чунон ки он шогирдон дар куништгоҳи Кафарнаҳум озмуда шуданд. Вақте ки ҳақиқат ба дил расонда мешавад, онҳо мебинанд, ки зиндагии онҳо бо иродаи Худо мувофиқ нест. Онҳо зарурати дигаргунии комилро дар худ мебинанд; аммо намехоҳанд ин кори фидокоронаи инкор кардани худро бар дӯш гиранд. Бинобар ин, ҳангоме ки гуноҳҳояшон ошкор мешавад, ба ғазаб меоянд. Онҳо ранҷида, дур мешаванд, ҳамон тавре ки шогирдон Исоро тарк карданд ва нолишкунон гуфтанд: «Ин сухани сахт аст; кӣ метавонад онро бишнавад?» «Орзуи асрҳо», 392.

Оташ он чизе буд, ки бар қурбонии Илёс фуруд омад, чунон ки бар қурбонии Ҷидъӯн назди фаришта низ фуруд омада буд. «Оташ»-и поксозӣ Каломи Худост, зеро муқаддас гардидан ҳамон тақдис ёфтан ба воситаи Каломи Ӯст. «Оташ»-е, ки ҳангоми бардошта шудани мӯҳри ҳафтум ба замин андохта мешавад, ба қудратмандсозии паёми нубувватӣ ишора мекунад, ки дар айёмҳои охир кушода мешавад, ҳангоми садо додани карнаи ҳафтум, дар ҷараёни анҷоми ниҳоӣ ва комили воқеаҳое, ки бо ҳафт раъд ифода гардидаанд ва бо се давраи нубувватии Дониёл боби дувоздаҳ, ки то айёмҳои охир мӯҳр зада шуда буданд, тасдиқ ёфтаанд.

Ваҳйи Исои Масеҳ, ки андаке пеш аз анҷоми фурсати имтиҳони инсонӣ кушода мешавад, — кушода шудани ҳафт раъд, бардошта шудани мӯҳри ҳафтум, кушода шудани боби дувоздаҳуми Дониёл ва кушода шудани таърихи пинҳони ояти чиҳилуми боби ёздаҳуми Дониёлро дар бар мегирад; ҳамон таърихе ки дар он фаришта аз Марди либоси катонӣ пурсид, ки анҷоми ин аҷоибот чӣ хоҳад буд.

Он Марде, ки дар катон буд, ҷавоб дода, гуфт: — Вақте ки шумо ба анҷоми замони таъхир дар моҳи июли соли 2023 мерасед, шумо ба таърихи мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазор расидаед.

Ӯ инчунин гуфт, ки — дар поёни сеюним рӯзи рамзии Ваҳй боби ёздаҳ, паёми нубувватие аз китоби Дониёл кушода хоҳад шуд, чунон ки инро замони поён дар соли 1798 рамзӣ нишон медиҳад. Ҳақиқате, ки он гоҳ, дар поёни сеюним рӯзи рамзӣ, кушода хоҳад шуд, маҳз дар ҳамон нуҳ ояти китоби Дониёл ҷойгир аст, ки мӯҳр шудан ва кушода шудани китоби Дониёлро муайян ва таъриф мекунад.

Мо ин масъалаҳоро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> «Ҳангоме ки Масеҳ ба ин замин омад, суннатҳое, ки аз насл ба насл мерос монда буданд, ва тафсири инсонӣ аз Навиштаҳо, ҳақиқатро, чунон ки он дар Исо ҳаст, аз мардум пинҳон доштанд. Ҳақиқат зери тӯдаи анъанаҳо дафн шуда буд. Маънои рӯҳонии китобҳои муқаддас аз даст рафта буд; зеро одамон дар беимонии худ дари ганҷи осмониро баста буданд. Торикӣ заминро фаро гирифта буд, ва зулмати ғализ қавмҳоро. Ҳақиқат аз осмон ба замин менигарист; аммо дар ҳеҷ ҷо асари муҳри илоҳӣ намоён набуд. Тирагие мисли кафани марг бар рӯи замин густурда шуда буд.

> «Аммо Шери қабилаи Яҳудо ғолиб омад. Ӯ муҳреро, ки китоби таълими илоҳиро баста буд, кушод. Ба ҷаҳон иҷозат дода шуд, ки ба ҳақиқати пок, бетағйир ва омехтанашуда назар афканад. Худи ҳақиқат фуруд омад, то торикиро ақиб ронад ва ба иштибоҳ муқобилат намояд. Муаллиме аз осмон фиристода шуд бо нуре, ки бояд ҳар инсонеро, ки ба ҷаҳон меояд, равшан созад. Мардон ва заноне буданд, ки бо иштиёқи зиёд дар ҷустуҷӯи дониш, каломи яқини нубувват, буданд, ва ҳангоме ки он омад, он мисли нуре буд, ки дар ҷои торик медурахшад». Spalding Magan, 58.

> «Китобдонҳо ва фарисиён даъво мекарданд, ки Навиштаҳоро шарҳ медиҳанд, аммо онҳоро мутобиқи ақидаҳо ва анъанаҳои худ шарҳ медоданд. Одатҳо ва қоидаҳои онҳо торафт бештар сахтгирона мегардиданд. Аз ҷиҳати маънои рӯҳонии худ, Каломи муқаддас барои мардум мисли китоби мӯҳршудае гардид, ки барои фаҳмиши онҳо баста буд». Signs of the Times, May 17, 1905.

Back to Articles