Article

# Китоби Юил ва Калисои Лаодикиягии Адвентистҳои Рӯзи Ҳафтум — Рақами шонздаҳ

Шонздаҳум

Author

Jeff Pippenger

Published

December 22, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

Пешопеш аз он ки ба мавзӯи асосӣ пардозам, барои ин қадар сухан узр мехоҳам. Ман мехоҳам баъзе хатҳои нубувватиро дар ҷойи худ қарор диҳам, ки порчаҳои муҳими мантиқанде мебошанд, ки ҳангоми баррасии бевоситаи китоби Юил ба кор хоҳам бурд. Пештар зикр карда будам, ки вожаи ибронӣ, ки дар китоби Юил ба «бурида шудан» тарҷума шудааст, решаи худро дар усули қурбонии тасдиқ намудани аҳд дар рӯзгори Иброҳим меёбад.

> Эй мастон, бедор шавед ва гиря кунед; ва эй ҳамаи майнӯшон, нола кунед, ба сабаби шароби нав; зеро он аз даҳони шумо бурида шудааст. Юил 1:5.

Калимаи ибрии «cut off» — H3772 аст, ва он решаи ибтидоиест, ки маънояш «буридан (дур, поён ё ҷудо кардан); ба маънои маҷозӣ нобуд кардан ё маҳв сохтан; махсусан аҳд бастан (яъне иттиҳод ё паймоне барқарор кардан, ки аслан бо буридани гӯшт ва гузаштан аз миёни порчаҳо анҷом меёфт)» мебошад.

Ман дарк мекунам, ки таърифи Стронг барои «бурида шудан» онро, аз лиҳози дастурӣ, «решаи ибтидоӣ» меномад. Бо ин гуфта, бурише, ки бо аҳд ва Иброҳим алоқаманд аст, нишон медиҳад, ки нури аҳд ба ин калима пайваста аст, ва он нур дар решаи таърихии ибтидоии он ба зуҳур оварда шудааст. «Буридан» аз нигоҳи таърихи аҳд рамзи нубувватист, ки бар решаҳои ибтидоии он асос ёфтааст, ва ҳамчунин аз ҷиҳати дастурӣ ҳамчун решаи ибтидоӣ муайян шудааст.

Эълоне ки дар ояти панҷум оварда шудааст, на танҳо муайян месозад, ки онҳо паёми борони охиринро, ки бо «шароби нав» рамзгузорӣ шудааст, надоранд, балки ҳамчунин нишон медиҳад, ки онҳо маҳз «дар ҳамон вақт ва дар ҳамон ҷо» ҳамчун қавми аҳди Худо рад шудаанд, қавме аҳдбаста, ки «решаҳои ибтидоии» худро то Иброҳим пайгирӣ мекунанд.

Насле, ки зиёда аз чил сол дар биёбон мурд, решаҳои аслии худро ба Иброҳим — яъне падари халқҳои бисёр — мерасонд. Насле, ки бо Еҳушаъ ба Замини Мавъуд дохил шуд, решаҳои аслии худро ба Иброҳим мерасонд. Яҳудиёне, ки Масеҳро маслуб карданд, решаҳои аслии худро ба Иброҳим мерасонданд. Протестантҳое, ки аз Асрҳои Торик берун омаданд ва баъдан дар соли 1844 ҳамчун қавми аҳдии баргузидаи Худо санҷида шуда, канор гузошта шуданд, решаҳои аслии худро ба Иброҳим мерасонданд. Ҳаракати Миллерии Филаделфия, ки 22 октябри соли 1844 ба Қудси Ақдос ворид шуд, решаҳои аслии худро ба Иброҳим мерасонд. Ҳаракати Миллерии Лоудикия, ки дар соли 1863 Ирехӯро аз нав бино кард, решаҳои аслии худро ба Иброҳим мерасонд. Калисои Лоудикиягии Адвентистони рӯзи ҳафтум, ки дар қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда аз даҳони Худованд қай карда мешавад, решаҳои аслии худро ба Иброҳим мерасонад. Ҳамаи он наслҳо масали токзорро иҷро кардаанд ё хоҳанд кард.

Мастон дар Ёил бедор мешаванд ва дармеёбанд, ки ҳамчун қавми Худо рад шудаанд ва паёми борони охирро надоранд. Пас баръакси он ҳақ мегардад. Онҳое ки Ёил онҳоро ҳамчун пӯшандагони «тоҷҳои ҷалол» муаррифӣ мекунад, баъд ба аҳд медароянд, мӯҳр мегарданд ва ҳамчун қурбонӣ боло бардошта мешаванд. Нахустин аҳди тасдиқшуда миёни Худо ва қавме баргузида бо ҳамон «буридан» оғоз ёфт, ки дар қурбонии ниҳоии қавми Худо намояндагӣ мешавад, ва он аз қонуни якшанбе оғоз меёбад. Ин буридан ҷудо кардани гандум аз хасу хошок аст. Хасу хошок рад шуда, ба оташ андохта мешавад, ва гандум ҳамчун ҳадяи гандуми навбари Пантикостӣ баста мешавад, ки баъдан боло бардошта мегардад, «мисли солҳои пешин».

Чор ҷой одатан нишон дода мешаванд, ки аҳди Иброҳимро намояндагӣ мекунанд. Дар Ҳастӣ дувоздаҳ Иброҳим «даъват» мешавад ва ба ӯ ваъда дода мешавад, ки ӯро ба халқи бузург мубаддал гардонад. Ин қисми аҳд нест, балки даъвати як ваъда аст. Дар он лаҳза номи ӯ Абром аст, зеро яке аз рамзҳои муносибати аҳдӣ тағйир ёфтани ном мебошад. Номи Абром дар сеюмин аз чор марҳилаи аҳд тағйир дода мешавад.

> Зеро ҳангоме ки Худо ба Иброҳим ваъда дод, азбаски ҳеҷ бузургтар аз Худро наёфт, ки ба он қасам хӯрад, ба Худ қасам хӯрд, ва гуфт: «Албатта туро баракат хоҳам дод, ва туро бисёр хоҳам афзуд». Ва ҳамин тавр, пас аз он ки ӯ бо сабр таҳаммул кард, ваъдаро соҳиб шуд. Зеро одамон ба шахси бузургтар қасам мехӯранд, ва қасам барои тасдиқ назди онҳо поёни ҳар гуна баҳс аст. Бинобар ин, Худо, ки хост ба ворисони ваъда бетағйирии қасди Худро боз ҳам фаровонтар нишон диҳад, онро бо қасам тасдиқ намуд, то ки ба воситаи ду чизи бетағйир, ки дар онҳо барои Худо дурӯғ гуфтан ғайриимкон аст, мо, ки барои паноҳ ёфтан гурехтаем, то ба умеде ки пеши мо гузошта шудааст, маҳкам бичаспем, тасаллои қавӣ дошта бошем. Ин умедро мо чун лангари ҷон дорем, ҳам устувор ва ҳам пойдор, ва он ба он чӣ даруни парда аст, дохил мешавад; ба он ҷо Пешрав барои мо дохил шудааст, яъне Исо, ки то абад саркоҳин гардидааст бар тибқи рутбаи Малкисодиқ. Ибриён 6:13–20.

Даъват ваъдаи Худо ба Абром буд, ва Ӯ бо «қасам»-е, ки аз паси он омад, шоҳиди дуюмро фароҳам овард. «Қасам»-е, ки баъд аз он омад, сегона буд. Пас аз даъвати як ваъда, ки қадами аввал буд, қадамҳои дуюм, сеюм ва чорум аҳди воқеии сегона мебошанд, ки Худо бо қавми баргузида бастааст. Дар Ҳастӣ 15 Худо аҳдро ба таври расмӣ «мебурад» (барқарор мекунад) тавассути маросими пуршиддате, ки дар он танҳо Худо аз миёни ҳайвоноти дунимшуда мегузарад ва беқайду шарт заминро ба насли Иброҳим ваъда медиҳад. Замини Мавъуд ҳамчун замине миёни ду дарё муаррифӣ шудааст: дарёи Миср ва дарёи Фурот. Қадами аввали аҳди сегона ишораи мустақимро ба рамзгароии нубувватии ду дарё, ва ба ҳар он чи ба он рамз вобаста аст, дар бар мегирад. Вақте ки илҳом ба дарёҳои Ӯлой ва Ҳиддакал ҳамчун воқеаҳое ишора мекунад, ки ҳоло дар раванди иҷрошавӣ қарор доранд, он ду дарё дар пешгӯии Абром намунасозӣ шуда буданд. Манзара миёни ду дарёи Абром қарор дорад, ки вақте бо ду дарёи Дониёл якҷо оварда мешаванд, чор дарёро ташкил медиҳанд, зеро овози Масеҳ овози обҳои бисёр аст.

> Дар ҳамон рӯз Худованд бо Абром аҳд баст ва гуфт: «Ба насли ту ин заминро додаам, аз дарёи Миср то дарёи бузург, яъне дарёи Фурот: қавми Қайниён, ва Қаниззиён, ва Қадмӯниён, Ва Ҳиттиён, ва Париззиён, ва Рафоиён, Ва Амӯриён, ва Канъониён, ва Ҷирҷошиён, ва Ябӯсиён». Ҳастӣ 15:18–21.

Замине, ки ба Ибром ваъда дода шуда буд, тамоми ҷаҳон буд, ки онро дар рӯзҳои охир даҳ подшоҳ муаррифӣ мекунанд, дар ҳоле ки дар рӯзҳои аввали аҳд он ҳамчун даҳ қабила, на подшоҳон, зикр гардида буд. Он яксаду чиҳилу чор ҳазор нафар бо тамоми ҷаҳон дар низоъ хоҳанд буд. Пас аз он ҷаҳон дар ҷараёни озмоиши татбиқи ибодати якшанбе аз ҷониби ҳукумати ягонаи ҷаҳонӣ, таҳти роҳнамоии фоҳишаи арғувонӣ аз Ваҳйи боби ҳабдаҳ, ки бар даҳ подшоҳи замин салтанат меронад, даргир хоҳад шуд. Дар мисоли Ибром рамзи иттиҳоди калисо ва давлат дар ҳайкали ваҳшӣ бо дарёи Миср, ки рамзи давлатдорӣ аст, ва дарёи Бобил, ки рамзи калисодорӣ аст, муаррифӣ шудааст.

> Баъд аз ин сухани Худованд ба Абром дар рӯъё омада, гуфт,

> Натарс, эй Абром: Ман сипари ту ҳастам ва мукофоти бағоят бузурги ту.

> Ва Абром гуфт: «Эй Парвардигор Худо, ба ман чӣ хоҳӣ дод, дар ҳоле ки ман бефарзанд меравам, ва мудири хонаи ман ҳамин Элиъозари Димишқист?» Ва Абром гуфт: «Инак, ба ман насл надодаӣ; ва ҳоло касе ки дар хонаи ман таваллуд шудааст, вориси ман аст». Ва инак, каломи Худованд бар ӯ нозил шуда, гуфт:

> Ин вориси ту нахоҳад буд; балки он касе ки аз сулби худат берун хоҳад омад, вориси ту хоҳад буд. Ва ӯро ба берун баровард ва гуфт: «Акнун ба осмон назар кун ва ситорагонро бишумор, агар тавонӣ онҳоро шуморӣ». Ва ба ӯ гуфт: «Насли ту чунин хоҳад буд».

> Ва ӯ ба Худованд имон овард; ва Ӯ инро барои ӯ адолат ҳисоб кард. Ва ба ӯ гуфт,

> Ман Худованде ҳастам, ки туро аз Ур-и Калдониён берун овардам, то ин заминро ба ту диҳам, то онро ба мерос соҳиб шавӣ.

> Ва ӯ гуфт: «Эй Парвардигор Худо, аз куҷо донам, ки онро мерос хоҳам гирифт?» Ва Ӯ ба вай гуфт,

> Бароям як модасовии сесола, ва як бузи модаи сесола, ва як қӯчқори сесола, ва як фохта, ва як кабӯтари ҷавон бигир.

> Ва ҳамаи онҳоро назди худ гирифт, ва аз миён пора-пора кард, ва ҳар порчаро муқобили дигараш гузошт; аммо парандагонро пора накард. Ва ҳангоме ки мурғони шикорӣ бар лошаҳо фуруд омаданд, Абром онҳоро ронд. Ва ҳангоме ки офтоб ғуруб мекард, хоби амиқе бар Абром афтод; ва инак, ваҳшати зулмоти азиме бар ӯ фурӯ омад. Ва Ӯ ба Абром гуфт,

> Ба яқин бидон, ки насли ту дар замине, ки аз они онҳо нест, ғариб хоҳад буд, ва онҳоро хизмат хоҳад кард; ва онҳо эшонро чорсад сол азият хоҳанд дод. Ва ҳамчунин он қавмеро, ки ба онҳо хизмат хоҳанд кард, Ман доварӣ хоҳам намуд; ва баъд аз он бо дороии бузург берун хоҳанд омад.

> Ва ту ба назди падарони худ дар осоиш хоҳӣ рафт; дар пирии некӯ дафн хоҳӣ шуд.

> Лекин дар насли чаҳорум онҳо боз ба ин ҷо хоҳанд омад, зеро ки гуноҳи амӯриён ҳанӯз ба камол нарасидааст.

> Ва чунин воқеъ шуд: ҳангоме ки офтоб ғуруб кард ва торикӣ фаро расид, инак, танӯри дудкунанда ва машъали фурӯзон аз миёни он пораҳо гузашт. Ҳастӣ 15:1–17.

Ҳамоне ки Мӯсо ва банӣ-Исроилро шабона дар сутуни оташ ва рӯзона дар абр ҳидоят мекард, миёни он пораҳои «буридашуда» ҳамчун танӯри дудкунанда ва чароғи фурӯзон гузашт.

> Ва Худованд рӯзона пешопеши онҳо дар сутуни абре мерафт, то роҳро ба онҳо нишон диҳад; ва шабона дар сутуни оташе, то ба онҳо рӯшноӣ бахшад, то шабу рӯз равона шаванд. Ӯ сутуни абрро рӯзона ва сутуни оташро шабона аз пеши қавм дур накард. Хуруҷ 13:21, 22.

Чароғи фурӯзон ва кӯраи дудкунанда намунаи сутуни абр ё оташ буданд ва унсури нубувватии қадами аввалро, аз се қадаме ки бо онҳо Худо аҳдро бо Абром барқарор намуд, ифода мекунанд. Боб бо суханони «Натарс» оғоз меёбад, зеро паёми фариштаи аввал ин аст: аз Худо битарсед; ва онҳое ки, мисли Абром, аз Худо метарсанд, лозим нахоҳанд дошт, ки аз Худо тарсанд. Ду навъи тарс вуҷуд дорад, зеро ду синфи мардум вуҷуд доранд.

Баъдтар дар порчаи аҳд Ибром ба Худо имон овард, ва ин барои ӯ адолат шумурда шуд. Се фаришта ба кори Рӯҳулқудс мувофиқат мекунанд, чунон ки Юҳанно баён мекунад, ки Рӯҳулқудс аз се чиз айбдор месозад: гуноҳ, адолат ва доварӣ. Ин хусусиятҳо бо се фаришта мутобиқат доранд; бинобар ин, баъд аз он ки тарси Худо дар порчаи аҳд баён мегардад, пас қадами дуюми адолат муайян карда мешавад, ва баъд аз он эълони доварӣ меояд, ки он кори сеюми Рӯҳулқудс ва паёми фариштаи сеюм аст. Қадами якуми аҳд навъан паёми фариштаи аввалро таҷассум мекард, ки ҳамеша фрактали ҳар се паём аст. Се қадами раванди аҳд се фариштаи Ваҳйи чордаҳро намояндагӣ мекунанд.

Пас аз он ки Абром одил шумурда мешавад, ки ин фариштаи дуюмро нишон медиҳад, ӯ қурбонӣ омода месозад, зеро қурбонӣ маҳз пеш аз қадами сеюми доварӣ омода карда мешавад. Он қурбонӣ қурбонии левизодагони Малокии боби сеюмро ифода мекунад, ки ҳамчун байрақ барафрохта мешавад. Ҳамон тавре ки се давраи чиҳилсолаи ҳаёти Мӯсо паёмҳои се фариштаро ифода мекунанд, чиҳил соли аввали ҳаёти Мӯсо ҳар се қадами паёми се фариштаро дар бар мегирад.

Ҷое ки шаҳодати Мусо оғоз меёбад, аз он аст, ки падару модари ӯ аз Худо тарсиданд (қадами аввал), ва баъдан озмоиши зоҳирӣ фаро расид. Қадами дуюм озмоиши зоҳириро дар бар мегирад, чунонки дар боби якуми Дониёл буд, вақте ки Дониёл нахуст аз Худо тарсид ва аз хӯрдани ғизои Бобил сарпечӣ кард, ва сипас бар асоси намуди ҷисмонии худ озмуда шуд. Сипас барои Дониёл, ин озмоиши сеюм буд, ки се сол баъд аз ҷониби подшоҳ Набукаднесар ба амал омад, рамзе аз подшоҳи шимол ва қонуни якшанбе, ки худ паёми фариштаи сеюм аст.

Волидайни Мусо аз Худо метарсиданд, ӯро дар сандуқе ба рӯи об гузоштанд, ва духтари фиръавн роҳнамоӣ ёфт, то он аҳволро бубинад, ва сипас ба нафъи наҷоти кӯдак ҳукм баровард. Оғози ҳаёти Мусо тасвири аҳде буд, ки Худо бо инсоният баст; ва баъдан Худо ба воситаи Мусо низ бо қавме баргузида, ки аз миёни инсоният интихоб шуда буд, аҳд баст. Аҳди Нӯҳ бо инсоният рамзи анбӯҳи бузург аст, ва аҳди Мусо бо қавми баргузида ҳамон яксаду чиҳилу чор ҳазор мебошад. Қурбоние, ки Абром мебоист барои тасдиқи аҳд пешкаш кунад, нишони аҳди Нӯҳро бар худ дошт, ҳамчунон ки Мусо низ, ки садсолаҳо баъд пешгӯии Абромро ба иҷро расонд, онро дошт.

Қурбонӣ аз панҷ навъ ҳайвон иборат буд: як модагови сесола, як бузинаи сесола, як қӯчқори сесола, як кафтар ва як ҷӯҷаи кабӯтар. Паррандагон бутун монда шуданд, ва модагов, қӯчқор ва бузина ба ду ним «бурида» шуданд. Қурбонӣ барафрохтани байрақро дар айёми охир ҳамчун имтиҳони намоён барои инсоният рамзӣ мекунад. Нишони намоён барои духтари фиръавн тифли Мусо дар киштӣ буд. Киштӣ бо ҳашт ҷон дар киштӣ рамзӣ шудааст. Шумораи «ҳашт» ҳамчун яке аз хусусиятҳои нубувватии байрақи яксаду чилу чаҳор ҳазор муқаррар мегардад. Вақте ки шумо панҷ қурбонии ҳайвониро ба назар мегиред ва серо ба ду ним ҷудо мекунед, он гоҳ қурбонии шумо аз ҳашт қисмат иборат мешавад, чунон ки дар Нӯҳ рамзӣ гардидааст, ва сипас дар қурбонии Ибром тасдиқ шудааст.

Он панҷ ҳайвон, вақте ки мувофиқи дастури Худо пора-пора карда шуданд, адади «ҳашт»-ро ифода мекунанд, ва ба ҳамин васила онҳо он ҷонҳоро дар охири ҷаҳон намояндагӣ менамоянд, ки онҳоро он «ҳашт» ҷон бар киштӣ намунавор пешакӣ нишон дода буданд. Нишонаи хатна, ки қадами дуюм дар аҳди сегонаи Ибром мебошад, бояд дар рӯзи «ҳаштум» баъд аз таваллуд ба ҷо оварда мешуд, ва ин расм бо таъмид иваз карда шуд, ки он эҳёи Масеҳро, ки дар рӯзи «ҳаштум» воқеъ гардид, намунавор ифода мекунад. Адади «ҳашт» хусусияти устувор ва муқарраршудаи аҳдҳои ҳам Нуҳ ва ҳам Мусо мебошад, ва онҳо яксаду чилу чаҳор ҳазор нафарро намунавор ифода мекунанд, ки ҳамчун қурбонии парчамӣ боло бардошта хоҳанд шуд, ва ки он «ҳаштум» мебошанд, ки аз миёни ҳафт аст.

Он панҷ ҳайвон панҷ бокираи доноеро ифода мекунанд, ки онҳоро «ҳашт»-и дар киштӣ буда рамзӣ менамояд; онҳо бе дидани марг аз ҷаҳони кӯҳна ба ҷаҳони нав хоҳанд гузашт.

Қурбонии Абром қурбонии пок буд, зеро ҳамаи ҳайвоноте ки дар он қурбонӣ буданд, ҳайвоноти пок буданд, ва онҳо якҷоя ҳайвоноти асосиеро муаррифӣ мекунанд, ки барои қурбониҳои сӯхтании тамом истифода мешуданд. Паёми фариштаи аввал амрро дар бораи парастиши Офаридгор дар бар мегирад, ва ҳайвоноти асосии қурбонии хизмати муқаддасгоҳ, ки мебоист ҳангоми иҷро шудани пешгӯии Абром дар замони Мусо муқаррар карда мешуданд, ҳамчун қурбониҳои парастиш пеш гузошта шудаанд, ва ҳамзамон даъвати фариштаи аввалро ба парастиши Офаридгор низ ба таври намунавӣ ифода мекунанд.

Ояти ҳаждаҳум ба таври рӯшан мегӯяд: «Дар он рӯз Худованд бо Абром аҳд баст». Ин оғози нахустини се марҳилаест, ки се фариштаи Ваҳйи чордаҳро намунавор нишон медиҳанд. Марҳилаи аҳд дар Ҳастӣ понздаҳ паёми фариштаи аввалини Ваҳйи чордаҳро ифода мекунад, ки аз паи он фариштаи дуюм меояд, ки ба василаи марҳилаи дуюми аҳди Абром, ки дар Ҳастӣ ҳабдаҳ ёфт мешавад, намунавор нишон дода шудааст.

Дар қадами дуюм, номи Абром ба Иброҳим иваз карда мешавад. Абром маънои «падар болобардошта шудааст»-ро дорад, ва Иброҳим маънои «падари халқҳои бисёр»-ро. Дар даъвати Абром, ваъдаи табдил ёфтан ба халқи бузург дода шуда буд, вале ин ваъда то замоне ки номи Абром иваз карда нашуд, тасдиқ нагардид. Пас аз он ӯ аввалин падари қавми баргузидаи аҳд гардид. Қадами баъдӣ паёми фариштаи сеюмро рамзвор нишон медод, зеро Иброҳим дар бораи қурбон кардани Исҳоқ озмуда мешавад, ки он салибро рамзвор нишон медод, ва салиб 22 октябри соли 1844-ро рамзвор нишон медод, ва он якшанбеи қонунро рамзвор нишон медиҳад, ки ҳамон паёми фариштаи сеюм аст. Он қадами сеюми аҳд дар бисту дуюми октябри соли 1844 иҷро гардид, ва он дар Ҳастӣ боби бисту дуюм баён шудааст.

Дар қадами дуюм, ки паёми фариштаи дуюм аст, он ҷо ки номи Абром тағйир дода мешавад, расми хатна ҳамчун «аломати» қавми аҳд ва муносибати онҳо бо Худо муқаррар мегардад. Маҳз дар таърихи паёми фариштаи дуюм аст, ки қавми Худо мӯҳр карда мешаванд. Онҳо дар паёми фариштаи сеюм, ки бо қонуни якшанбе ифода меёбад, ҳамчун нишонае боло бардошта мешаванд, вале онҳо дар даврае мӯҳр карда мешаванд, ки андаке пеш аз қонуни якшанбе аст, ки дар таърихи миллерӣ ин ба замоне рост меояд, ки андаке пеш аз баста шудани дар 22 октябри соли 1844 мебошад.

Ҳамин тавр, дар бораи се фармоне, ки аз Бобил содир шуданд ва пешгӯии 2300-соларо оғоз намуданд, низ ҳамин ҳақиқат дуруст аст; ин пешгӯӣ бо омадани фариштаи сеюм дар 22 октябри соли 1844 ба анҷом расид. Маъбад дар ҷараёни таърихи фармони дуюм ба итмом расид — пас аз фармони якум, вале пеш аз фармони сеюм. Таҳкурсӣ дар замони фармони якум гузошта шуд, ва бинои маъбад дар ҷараёни таърихи фармони дуюм ба анҷом расид. Фармони сеюм дар соли 457 то милод 2300 солро оғоз кард, дар ҳоле ки худи ҳамон фармон соҳибихтиёрии миллиро ба яҳудиён бозгардонд. Дар waymark-и сеюм подшоҳӣ барпо карда мешавад, чунон ки инро барқарор шудани соҳибихтиёрии миллӣ дар фармони сеюм ва барафрохта шудани калисои ғолиб ҳамчун парчам дар қонуни якшанбе ифода мекунад.

Фармони сеюм омадани фариштаи сеюмро ба никоҳ дар 22 октябри соли 1844 ба таври намунавӣ ифода мекард. Арӯс худро пеш аз никоҳ омода месозад, на дар вақти никоҳ. Мӯҳргузории саду чилу чор ҳазор андаке пеш аз қонуни якшанбе, дар он давраи замоне анҷом меёбад, ки аз лиҳози нубувватӣ ҳамчун имтиҳони сурати ҳайвон муаррифӣ шудааст. Ба мо маълум гардонида шудааст, ки имтиҳони сурати ҳайвон ҳамон имтиҳонест, ки мо бояд онро пеш аз баста шудани муҳлати имтиёз паси сар кунем.

> «Худованд ба ман равшан нишон додааст, ки сурати ҳайвон пеш аз баста шудани муҳлати имтиёз ташаккул хоҳад ёфт; зеро он барои халқи Худо озмоиши бузург хоҳад буд, ки ба воситаи он сарнавишти абадии онҳо ҳал хоҳад шуд. Мавқеи шумо чунон омехтаи бесару сомонии носозгориҳост, ки фақат андаке фирефта хоҳанд шуд. »

> «Дар Ваҳйи 13 ин мавзӯъ ба таври равшан пешниҳод шудааст; [Ваҳй 13:11–17, иқтибос оварда шудааст].»

> «Ин озмоишест, ки халқи Худо бояд пеш аз мӯҳр шуданашон дошта бошанд. Ҳамаи онҳое ки садоқати худро ба Худо бо риоя кардани шариати Ӯ ва бо сарпечӣ аз қабул кардани шанбеи қалбакӣ исбот карданд, зери парчами Худованд Худои Яҳува қарор хоҳанд гирифт ва мӯҳри Худои зиндаро хоҳанд гирифт. Онҳое ки ҳақиқати осмонӣ-аслро рад намуда, шанбеи якшанберо қабул мекунанд, нишони ҳайвонро хоҳанд гирифт». Manuscript Releases, volume 15, 15.

Дар 22 октябри соли 1844 дар баста шуд, ки он намунаи дари басташуда дар вақти қонуни якшанбе буд. Хоҳар Уайт изҳор медорад, ки озмоиши сурати ҳайвон ҳамон озмоишест, ки мо бояд онро «пеш аз» баста шудани замони имтиёз гузаронем, ва ҳамчунин ӯ мегӯяд, ки ҳамин озмоиш ҷое аст, ки сарнавишти абадии мо дар он ҳал мегардад. Пеш аз қонуни якшанбе, арӯс худро омода месозад, ва ин доштани либоси дурусти тӯйро талаб мекунад — либосе ки бояд бо оташҳои поккунандаи Паёмбари Аҳд покиза гардад. Мӯҳр пеш аз тӯй гузошта мешавад, ва баъд тӯй дар вақти қонуни якшанбе ба амал меояд.

Хоҳар Уайт муайян мекунад, ки муҳр бастан ин устувор шудан дар ҳақиқат ҳам аз ҷиҳати зеҳнӣ ва ҳам аз ҷиҳати рӯҳонӣ мебошад. Ӯ ҳамчунин муайян мекунад, ки «вақте» қавми Худо муҳр зада мешаванд, «он гоҳ» такони довариҳои Худо фаро хоҳад расид. Ин такон ҳамон довариҳост, ки аз заминларзаи Ваҳй боби ёздаҳ оғоз меёбанд, ки он қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида мебошад.

Маъбади миллерӣ бо Фарёди Нисфи Шаб ба итмом расид, ки ин муайян месозад, ки мӯҳр пеш аз нишонаи сеюми доварӣ гузошта мешавад. Дар аҳди Иброҳим қадами сеюми доварӣ Исҳоқ бар кӯҳи Мӯриё буд, ки на танҳо Масеҳро бар салиб рамзӣ нишон медод, балки ҳамчунин қурбонии левизодагонро дар Малокӣ се.

> Ва Ӯ чун гудозанда ва поккунандаи нуқра хоҳад нишаст; ва Ӯ писарони Левиро пок хоҳад кард ва онҳоро мисли тилло ва нуқра соф хоҳад гардонид, то ки онҳо барои Худованд қурбоние дар адолат тақдим намоянд. Он гоҳ қурбонии Яҳудо ва Уршалим назди Худованд мақбул хоҳад буд, мисли айёми қадим ва мисли солҳои пешин.

> Ва Ман барои доварӣ ба назди шумо хоҳам омад; ва Ман бар зидди ҷодугарон, ва бар зидди зинокорон, ва бар зидди қасамхӯрони дурӯғин, ва бар зидди онҳое ки муздурро дар муздаш, бевазанро ва ятимро ситам мекунанд, ва ғарибро аз ҳаққи ӯ маҳрум месозанд, ва аз Ман наметарсанд, шоҳиди зуд хоҳам буд, мегӯяд Худованди лашкарҳо. Малокӣ 3:3–5.

Пас аз раванди поксозӣ, қурбонӣ «он гоҳ» мисли рӯзҳои қадим хоҳад буд, ва қурбонӣ дар ҷараёни амали ниҳоии доварӣ омода мегардад, зеро маҳз дар ҳамон вақт левизодагоне, ки пок ва ҳамчун қурбонӣ омода шудаанд, бо бокирагони аҳмақ, ки Масеҳ бояд бар зидди онҳо «шоҳиди зуд» бошад, муқоиса карда мешаванд. «Шоҳиди зуд» ҳамон «Шоҳиди амин ба калисои Лӯдикия» аст, ки Шабноро мисли тӯб ба саҳрои дур меандозад ва Лӯдикиёнро бо қайи снарядмонанд аз даҳони Худ берун мепартояд. Ҷудо шудани гандум ва коҳ зуд хоҳад буд, зеро ҳаракатҳои ниҳоӣ босуръат мебошанд. Он фиристодаи зуд ҳамон Касест, ки ногаҳон ба маъбади Худ дар Малокӣ боби сеюм меояд.

Бардошта шудани қурбонӣ дар Малокӣ «мисли рӯзҳои қадим» — ин бардоштани парчами яксаду чилу чор ҳазор аст; ин бардоштани қурбонии ду нони ҷунбонидашавандаи Пантикост буд; ин бардоштани море бар рӯи сутун дар биёбон буд; ин бардоштани Масеҳ бар салиб буд, ва ин бардоштани Шадрак, Мешак ва Абеднего дар кӯраи оташин ҳамроҳи Масеҳ буд, дар ҳоле ки тамоми ҷаҳон ба ҳайрат омада, дар тааҷҷуб менигарист; ин нашри ҷадвали соли 1843 ва мақсади пешбинишуда барои ҷадвали соли 1850 буд.

Дар қадами дуюми аҳди Иброҳим ойини хатна муқаррар ва ҳатмӣ гардонида шуд, ва ба ин васила аломати аҳд гардид. Иброҳим, бар хилофи Мусо, дарҳол Исҳоқро хатна кард; бинобар ин, ҳангоме ки ӯ дар қадами сеюм вайро ҳамчун қурбонӣ боло бардошт, Исҳоқ намояндаи он аломат мебуд. Он аломат баъдтар бо таъмид иваз карда шуд, ки ин ҳар ду якҷо ду шоҳидро бар аломати салиб фароҳам меоранд.

> «Мӯҳри Худои зинда, ки бар пешониҳои қавми Ӯ гузошта мешавад, чист? Он аломате аст, ки фариштагон мехонанд, аммо на чашмони инсон; зеро фариштаи ҳалоккунанда бояд ин нишони фидияро бинад. Ақли хирадманд аломати салиби Ҷалҷолоро дар писарон ва духтарони ба фарзандхондии Худованд қабулшуда дидааст. Гуноҳи вайрон кардани шариати Худо бардошта шудааст. Онҳо либоси тӯй бар тан доранд ва ба ҳамаи аҳкоми Худо итоаткор ва вафодоранд». Manuscript Release, number 21, 51.

Дар қадами аввали аҳд дар Ҳастӣ понздаҳ, як пешгӯии замонӣ дар бораи 400 соли бандагӣ муайян карда мешавад, ва Павлус ҳамин давраро ҳамчун 430 сол муайян менамояд. Ҳисобкунии Павлус аз даъват дар Хуруҷ дувоздаҳ оғоз меёбад, зеро ӯ вақти мусофирату иқомати муваққатии Абромро низ дар бар мегирад. Агар бо диққати наздик баррасӣ шавад, чорсад сол дар муносибат ба сӣ сол як рамзест, ки Павлус пеш мегузорад, ва чорсад соле, ки Абром пеш мегузорад, рамзи дигарест. Пас, давраи чорсадсола чиро намояндагӣ мекунад, ва давраи чорсаду сисола чиро намояндагӣ мекунад, ва сӣ сол чиро намояндагӣ мекунад?

Олимон ба дурустӣ нишон додаанд, ки чорсаду сӣ солро метавон ба ду давраи дусаду понздаҳсола тақсим кард: давраи нахустин аз асорату ғуломӣ озод буд, давраи дувум — ғуломӣ.

Иброҳим дар синни 75-солагӣ ба Канъон дохил шуд, ва Исҳоқ замоне таваллуд ёфт, ки Иброҳим 100-сола буд (25 сол баъдтар). Яъқуб ҳангоме таваллуд ёфт, ки Исҳоқ 60-сола буд, ва Яъқуб дар синни 130-солагӣ ба Миср дохил шуд. Ин ҷамъан 215 сол дар Канъон ва 215 сол дар Мисрро ташкил медиҳад, ки дар маҷмӯъ 430 сол мешавад. Барои донишҷӯи нубувват ин аз ду рамзи аҳд ду шаҳодат фароҳам меоварад, барои Павлус, ҳамон тавре ки бо Абром номи ӯ иваз карда шуд. Павлус 430-ро муайян мекунад ва Абром 400-ро. Иҷрои «сатр бар сатр»-и ду пешгӯии замонии ба ҳам вобаста бо давраи аҳди аввал алоқаманд аст, ки ба таъсиси қавми баргузидаи Худо оварда расонд.

Вақте ки Масеҳ ба таърих ворид шуд, то аҳдро бо бисёри касон барои як ҳафта тасдиқ намояд, он ҳафта ду нубуввати ба ҳам марбутро ифода мекард. Нубуввати чорсаду сисолаи Павлус, чунон ки дар мавриди ҳафтаи Масеҳ аст, метавонад ба ду қисми баробар тақсим шавад: 215 сол дар Канъон, ки аз паси он 215 соли дигар дар Миср меояд; ин тимсоли шаҳодати Масеҳ дар шахси Худ барои 1260 рӯз аст, ки аз паси он 1260 рӯзи шаҳодати Масеҳ дар шахси шогирдони Ӯ меояд. Он 2520 рӯзе, ки Масеҳ аҳдро тасдиқ кард, ҳамчунин ҳафт замонро ифода мекунад, ки онҳо «низои аҳди Ӯ» мебошанд.

Аз соли 723 пеш аз милод то соли 1798 — 2520 сол аст, ва ин солҳо ба ду давраи 1260-сола тақсим мешаванд, ки бутпарастиро тасвир мекунанд, ки муқаддасгоҳ ва лашкарро 1260 сол поймол менамояд, ва пас аз он папагариро, ки муқаддасгоҳ ва лашкарро 1260 соли дигар поймол менамояд. Миёнаи ҳафтаи Масеҳ салиб буд, ва миёнаи ҳафта (538) 1260 соли шаҳодати бутпарастиро ба вуҷуд меоварад, ки пас аз он 1260 соли шаҳодати бутпарастӣ аз ҷониби шогирди папавии бутпарастӣ меояд. Вақте ки подшоҳии файзи Масеҳ дар салиб қувват ёфт, он соли 538-ро, вақте ки подшоҳии зиддимасеҳ қувват гирифт, ба таври намунавӣ ифода мекард. Дар салиб, Исроили ҷисмонӣ канор гузошта шуд ва Исроили рӯҳонӣ оғоз ёфт. Дар соли 538, бутпарастии ҷисмонӣ канор гузошта шуд, ва бутпарастии рӯҳонӣ оғоз ёфт.

Пайғамбарии Ибром дар бораи чорсад сол, ҳамчунин чорсаду сӣ сол аст. Ин ҳамон як пайғамбарист, аммо ба воситаи ду рамзи аҳд баён шудааст. Он ду пешгӯии ба ҳам вобастаи замонӣ ғуломӣ ва раҳоии қавми Худоро муайян мекарданд, ки дар оғози таърихи аҳдии Исроили қадим ба амал меомаданд. Дар поёни таърихи аҳдии Исроили қадим, як пешгӯии замонӣ бо пешгӯии дигар, дар муносибати як рӯз ба як сол, мувофиқат мекунад; ба ин васила ду пешгӯии замонӣ муайян мегарданд, ки ғуломӣ ва раҳоиро таъкид менамоянд.

Дар миёнаи таърихи оғози ва анҷоми Исроили қадим, мо Дониёлро дар асорати Бобил меёбем. Аз ҳамон таърихи аҳд, ки бандагӣ ва ваъдаи озодиро муайян мекунад, он пешгӯие баён мегардад, ки таърихи аҳди Исроили қадимро бо таърихи аҳди Исроили муосир ба ҳам мепайвандад. Дар китоби Дониёл ду пешгӯии замонӣ муайян шудаанд. «Қасам»-и «ҳафт вақт»-и Мӯсо аз Ибодот бисту шаш дар Дониёл 9/11 муайян мегардад, ҳамчунин саволи ояти сездаҳуми Дониёл ҳашт, ки ба ҷавоби ояти чордаҳум меоварад, ва он пешгӯии 2300 солро муайян мекунад. «Қасам», ки агар шикаста шавад, дар Дониёл нӯҳ ёздаҳ «лаънати Мӯсо» аст, ҳангоми иҷро шуданаш дар соли 677 то м. бар зидди подшоҳии ҷанубӣ, 22 октябри соли 1844 ба анҷом расид, ҳамон тавре ки 2300 сол низ ба анҷом расид. Ҳар ду парокандагии 2520 дар саволи ояти сездаҳум ҷойгир шудаанд, ва ҷавоби ояти чордаҳум 2300 аст.

Чунон ки бо Мусо — алфои таърихи аҳди Исроили қадим — ва чунон ки бо Масеҳ — омегаи таърихи аҳди Исроили қадим — буд, таърихи ибтидоии алфои Исроили муосир низ ду пешгӯии замонии ба ҳам пайвастро дар бар мегирифт. Яке асорат ва бандагиро ифода мекард ва дигаре раҳоиро. Тақсим шудани 430 сол ба ду давраи баробар дар таърихи алфоии Исроили қадим, ки намунаи пешакии он тақсимоти нубувватие буд, ки дар он ҳафтае такрор шуд, ки Масеҳ аҳдро тасдиқ намуд, ва он давраи ба ҳам пайвастаи доварӣ барои шикастани аҳд, ки ба ду давраи баробар ҷудо гардида буд, ду шоҳидро пеш мегузорад, ки таърихи алфоии Исроили муосир низ лангари нубувватии монанд медошт. 2520 сол ва 2300 сол, ки ҳамзамон ба анҷом мерасанд, шоҳиди сеюми ду пешгӯии замонии ба ҳам пайвастро фароҳам меоранд, ки дорои пешгӯие мебошанд, ки дар миёна ба таври баробар тақсим шудааст.

Се шоҳид нафсеро водор месозанд, ки интизор бошад: вақте ки Худованд дар таърихи омегаи Исроили муосир бо яксаду чилу чор ҳазор аҳд мебандад, ду пешгӯии ба ҳам вобастаи вақти нубувватӣ ва як давраи марбуте вуҷуд хоҳад дошт, ки ба ду қисми баробар тақсим шудааст; аммо чунин буда наметавонад, зеро вақте ки Худованд бо Исроили муосир аҳд баст, Ӯ дасти Худро ба осмон боло бардошт ва эълон кард, ки дигар вақт нахоҳад буд.

Аҳди саду чилу чаҳор ҳазор ба воситаи ду нони мавҷдодашудаи қурбонии гандуми навбариин ҳосил муаррифӣ мешавад. Сохтори нубувватии се шоҳид, ки аз паси он шоҳидии дугонае меояд, ки аз тафовути вақти нубувватӣ маҳрум аст, дар қурбонии Ибром дида мешавад: як модагови сесола (ки баробар ду тақсим карда шуда буд), як бузмода (ки баробар ду тақсим карда шуда буд), ва як қӯчқор (ки баробар ду тақсим карда шуда буд), ва пас аз онҳо як кафтар ва як чӯҷаи кабӯтар.

Се қурбонии аввал ҳар яке бо рамзшиносии худ се солро дар бар доштанд, ва ин нишон медод, ки онҳо се қурбониеро ифода мекунанд, ки дорои замони нубувватӣ буданд. На танҳо он се қурбонӣ ҳама дорои замони нубувватӣ буданд, балки ҳар яке аз онҳо замони нубувватие дошт, ки ба таври баробар ба ду давра тақсим шуда буд. Туртулкабӯтар ва кабӯтари ҷавон синну соле ба онҳо вобаста надоштанд; онҳо фақат бояд ҷавон мебуданд, зеро онҳо насли охирини аҳдиёнро ифода мекунанд, ки бо ду парранда, ё ду рама, намояндагӣ мешавад.

Ду рама рамзи изди бузург ва яксаду чилу чор ҳазор мебошанд, вале он ду парранда маънои дуюмдараҷа доранд. Кабӯтар яке аз қурбониҳо барои муқаддасгоҳ аст, ва ҳангоме ки шумо муайянкунии кабӯтарро ҳамчун қурбонӣ меҷӯед, бештар аз ҳама он ба навъе аз фохта ишора мекунад; ҳол он ки кабӯтар дар қурбонии Абром паррандаеро муайян месозад, ки он қадар ҷавон аст, ки ҳанӯз пар надорад, ё бадтар аз он, паррандаест, ки парҳояш канда шудаанд. Дар ин сатҳи нубувватӣ, он ду парранда гандум ва мастакҳо мебошанд.

Дар айёми охир парчам чун мурғе сӯи осмонҳо бардошта хоҳад шуд, ва ин дар ҳамон вақти айне ба вуқӯъ хоҳад пайваст, ки ду мурғи нопок бадиро бардошта, ӯро бар тахти вай дар Шинъор хоҳанд нишонд.

> Пас он фариштае, ки бо ман сухан мегуфт, берун омад ва ба ман гуфт: «Акнун чашмони худро боло бардор ва бубин, ин чист, ки берун меравад». Ва ман гуфтам: «Ин чист?» Ва ӯ гуфт: «Ин эфаест, ки берун меравад». Ва боз гуфт: «Ин намуди онҳост дар тамоми замин». Ва инак, як санги сурб бардошта шуд; ва ин занест, ки дар миёни эфа нишастааст.

> Ва ӯ гуфт: «Ин — шарорат аст». Ва онро ба миёни эфа андохт; ва санги сурбро бар даҳони он андохт.

> Ва чашмони худро боло бардоштам ва назар кардам, ва инак, ду зан берун омаданд, ва бод дар болҳои онҳо буд; зеро ки онҳо болҳое мисли болҳои лаклак доштанд; ва онҳо эфаҳро миёни замин ва осмон боло бардоштанд. Ва ман ба фариштае ки бо ман сухан мегуфт, гуфтам: «Инҳо эфаҳро ба куҷо мебаранд?» Ва ӯ ба ман гуфт: «То барои он дар замини Шинар хонае бино кунанд; ва он барқарор хоҳад шуд, ва дар он ҷо бар пояи худ гузошта хоҳад шуд». Закарё 5:5–11.

Папство, ки ҳамчун «шарорат» тасвир шудааст, ё ба сухани Павлус ҳамчун «он шарир», захми марговари худро дар соли 1798 гирифт, ҳангоме ки як талант сурб бар сабаде, ки ӯ дар он нишастааст, гузошта шуд. Баъд аз он, спиритизм ва протестантизми муртад ӯро боло хоҳанд бардошт ва барои ӯ дар Шинар хонае хоҳанд сохт, ҳамон вақт, ки Худо сохтани хонаро, ки Он мехоҳад ҳамчун ливо боло бардорад, ба анҷом расондааст. Дар Закариё ливои қалбакӣ ҳамчун зани шарорат тасвир шудааст, ва ливо ҳамчун кабӯтарон ифода ёфтааст. Он гоҳ ҷаҳон миёни Рум, ки қафаси ҳар мурғи нопок ва нафратовар аст, ва ё кабӯтар, ки рамзи аҳди Худо бо инсоният мебошад, интихоб хоҳад кард.

> Ва ӯ бо овози баланд ва пурқувват нидо карда, гуфт: «Бобили бузург афтод, афтод, ва манзили девҳо, ва паноҳгоҳи ҳар рӯҳи палид, ва қафаси ҳар мурғи нопок ва нафратангез гардидааст». Ваҳй 18:2.

Масеҳ дар иртибот бо марг ва эҳёи Худ гуфта буд: «ин маъбадро вайрон кунед, ва Ман онро дар се рӯз барпо хоҳам кард». Он се рӯз давраи нубувватиро ифода мекунад, ки дар он маъбаде бардошта мешавад, чунон ки дар мавриди Мӯсо, Масеҳ ва Миллеритҳо чунин буд. Талаби се-сола барои қурбонии Абром аз гӯсола, бузи мода ва қӯчқор ифода мекунад, ки дар ҳар яке аз се таърихи аҳде, ки мо ҳоло баррасӣ мекунем, маъбаде бино мегардид. Маъбади ниҳоии аҳди яксаду чилу чор ҳазор — байрақест, ки бояд ҳамчун тоҷе ба сӯи осмон барафрохта шавад. Ба ин сабаб, гӯсола, бузи мода ва қӯчқор ҳайвоноти заминӣ мебошанд, ва ҳамин фарқиятро бо мурғоне, ки дар осмон парвоз мекунанд, ба вуҷуд меоранд. Маъбади аҳде, ки дар рӯзҳои охир бино мегардад, он вақт аст, ки Ерусалим аз ҳамаи теппаҳо ва кӯҳҳо боло бардошта мешавад.

Ҳарчанд ман ҳанӯз ҳар як ҷузъи қадами аввали аҳди Ибромро аз миёни се қадам муайян накардаам, то ба ҳол ҳар як ҷузъе ки мо баррасӣ кардаем, ҳамтое дар оғоз ва анҷоми Исроили қадимаи аслӣ ва дар оғози Исроили замонавӣ дорад. Мо се қадами фариштагони Ваҳйи чордаҳро дар қадами аввали аҳди Ибром нишон додем. Фрактали се фаришта, ки дар қадами аввали аҳди Ибром ҷой дорад, ҳангоме ки қадами дуюм ва сеюми аҳди Ибромро баррасӣ мекунем, боз ҳам равшантар тасдиқ хоҳад ёфт.

«Ҳашт» қурбонии Абром на танҳо он қурбониҳоро ифода мекунанд, ки баъдтар қисми маросимҳои қудсгоҳи Мусо мегардиданд, балки онҳо нақши вақти нубувватиро дар достони қавми аҳди Худо муайян ва тасдиқ мекунанд. Онҳо оғоз ва анҷомҳои Исроилро ҳамчун қавми баргузидаи Худо, хоҳ ба маънои зоҳирӣ ва хоҳ рӯҳонӣ, тасдиқ мекунанд.

430 соли Павлус як давраи нубувватист, ки мантиқан аз 400 соли Абром ҷудо карда намешавад. Вақте ки онҳо бар болои якдигар гузошта мешаванд, онҳо як давраи сисоларо ба вуҷуд меоранд, ки пас аз он чорсад сол меояд. Дар ҳамин ҷо мо дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> «Пешгӯиҳое, ки дар Аҳди Қадим сабт шудаанд, каломи Худованд барои рӯзҳои охир мебошанд, ва онҳо ҳамон қадар ҳатман ба иҷро хоҳанд расид, ки мо вайронии Сан-Франсискоро дидаем». Нома 154, 26 майи соли 1906.

Back to Articles