Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Forty-Four

Китоби Юил ва Калисои Лодикиёии Адвентистони Рӯзи Ҳафтуми — Рақами Чилу Чор

Number Forty-Four

Рақами чилу чор

Author

Jeff Pippenger

Published

February 10, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

In 1844, the doctrine of the seventh-day Sabbath was unsealed and then emphasized to Sister White when she looked into the ark of the covenant. She also recorded that in the last days the doctrine of the incarnation possessed the same heavenly emphasis. The seventh-day Sabbath, represents the special light from the ark when the antitypical Day of Atonement began, and the seventh-year Sabbath represents the special light from the ark when the antitypical Day of Atonement reaches its conclusion.

Дар соли 1844 таълимоти Шанбеи рӯзи ҳафтум кушода шуд ва сипас ба Хоҳар Уайт ҳангоми он ки ӯ ба сандуқи аҳд назар андохт, таъкид гардид. Ӯ ҳамчунин сабт кардааст, ки дар рӯзҳои охир таълимоти таҷассум низ ҳамон гуна таъкиди осмонӣ дошт. Шанбеи рӯзи ҳафтум нури махсусеро аз сандуқ ифода мекунад, вақте ки Рӯзи каффораи намунавии муқобил оғоз ёфт, ва Шанбеи соли ҳафтум нури махсусеро аз сандуқ ифода мекунад, вақте ки Рӯзи каффораи намунавии муқобил ба анҷоми худ мерасад.

The doctrine of the incarnation is typified in the last holy convocation of Leviticus twenty-three; it is the omega to the seventh-day Sabbath, which is the first holy convocation at the beginning of Leviticus twenty-three. That first Sabbath represents God’s creative power and the last Sabbath represents His recreative power. That first Sabbath is represented by the number “23” and the last by the number “252.”

Таълими таҷассуд дар охирин ҷамъомади муқаддаси Ибодот 23 намунавор нишон дода шудааст; он барои рӯзи шанбеи рӯзи ҳафтум, ки аввалин ҷамъомади муқаддас дар аввали Ибодот 23 аст, омега мебошад. Он шанбеи аввал қудрати офаринандаи Худоро ифода мекунад ва шанбеи охирин қудрати бозофаринандаи Ӯро ифода менамояд. Он шанбеи аввал бо адади «23» ва охирин бо адади «252» нишон дода шудааст.

Those two symbols are the bookends of Leviticus twenty-three and they are also the bookends for the Millerite history. 1798 was the fulfillment of the 2,520 years against the northern kingdom of Israel and the 2,300 years was fulfilled October 22, 1844. When Sister White was led into the sanctuary and gazed upon the Ten Commandments, she was typifying God’s latter-day people who follow Christ into the Most Holy Place when He is finishing His work of at-one-ment. The temple test is the test of following the Lamb whithersoever He goeth.

Он ду рамз сутунҳои анҷомии Левизод бисту се мебошанд, ва онҳо ҳамчунин сутунҳои анҷомии таърихи миллеритӣ низ ҳастанд. Соли 1798 иҷрои 2,520 сол бар зидди подшоҳии шимолии Исроил буд, ва 2,300 сол 22 октябри соли 1844 ба иҷро расид. Вақте ки хоҳар Уайт ба муқаддасгоҳ ҳидоят карда шуд ва ба Даҳ Аҳком назар афканд, ӯ намунаи қавми охирзамонии Худоро пешкаш менамуд, ки Масеҳро ба Қудси Акдос пайравӣ мекунанд, ҳангоме ки Ӯ кори оштӣ бахшидани Худро ба анҷом мерасонад. Имтиҳони маъбад имтиҳони пайравӣ кардан ба Барра аст, ба ҳар ҷое ки Ӯ меравад.

> These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.

> Инҳоянд касоне ки бо занон наҷис нашудаанд; зеро ки онҳо бокирагонанд. Инҳоянд касоне ки ба ҳар ҷо ки Барра меравад, аз паси Ӯ мераванд. Инҳо аз миёни одамон харида шудаанд, то ки навбариҳо барои Худо ва барои Барра бошанд. Ваҳй 14:4.

Sister White, as a prophet was illustrating the faithful at the beginning who entered the Most Holy Place by faith, and in so doing she was providing an example of the faithful at the end who enter by faith into the Most Holy Place and then gaze into the ark. What they see illuminated there is the doctrine of the incarnation, the finishing of the at-one-ment. They see the two covering cherubs representing the two Sabbaths of creation and re-creation. They see the 252 on one side of the ark and the 23 on the other and recognize that in agreement with creation and re-creation; 23 represents the marriage of Divinity with humanity, and they see 252 as the symbol of a human’s transformation into a human that is combined with Divinity.

Хоҳар Уайт, чун як набӣ, мӯъминони вафодори ибтидоро тасвир мекард, ки бо имон ба Қудси муқаддастарин дохил шуданд; ва бо ин кор вай намунае фароҳам меовард барои мӯъминони вафодори охирзамон, ки бо имон ба Қудси муқаддастарин дохил мешаванд ва сипас ба сандуқ менигаранд. Он чизе ки онҳо дар он ҷо ба нури равшаншуда мебинанд, таълимоти таҷассум аст, анҷомёбии якшавӣ. Онҳо ду карруби сояафканро мебинанд, ки ду Шанбеи офариниш ва бозофаринишро намояндагӣ мекунанд. Онҳо 252-ро дар як ҷониби сандуқ ва 23-ро дар ҷониби дигар мебинанд ва дарк мекунанд, ки мувофиқи офариниш ва бозофариниш, 23 издивоҷи Илоҳият бо инсониятро ифода мекунад, ва 252-ро ҳамчун рамзи табдилёбии инсон ба инсоне мебинанд, ки бо Илоҳият якҷо шудааст.

The mercy seat was not to be removed, so for Sister White to look inside was a special revelation, and prophetically the illustration is more for the latter days, than the days in which she lived. By beholding we are changed. The temple test is Christ leading His virgin people into His temple, step by step. Prophetic truths represent the steps along the path that is lightened by the message of the Midnight Cry.

Курсии раҳмат набояд бардошта мешуд; бинобар ин, барои он ки Хоҳар Уайт ба даруни он нигоҳ кунад, ин як ваҳйи махсус буд, ва аз ҷиҳати нубувватӣ ин тасвир бештар ба рӯзҳои охир тааллуқ дорад, на ба рӯзҳое ки ӯ дар онҳо зиндагӣ мекард. Бо дидан мо дигаргун мешавем. Имтиҳони маъбад ин аст, ки Масеҳ қавми бокираи Худро қадам ба қадам ба маъбади Худ роҳбарӣ мекунад. Ҳақиқатҳои нубувватӣ қадамҳои роҳиеро ифода мекунанд, ки бо паёми Нидои Нимашаб равшан гардонида шудааст.

The Millerite temple of forty-six years is a step.

Маъбади Миллеритӣ, ки чиҳилу шаш сол бино шуда буд, як қадам аст.

The human temple of “23,” (male and female, He created them) is a step.

Маъбади инсонии «23» («мард ва зан, онҳоро офарид») як қадам аст.

Christ raising His temple in three days is a step.

Бардоштани маъбади Худ аз ҷониби Масеҳ дар се рӯз як қадам аст.

The storehouse is the temple of Malachi.

Анборхона маъбади Малокӣ аст.

Nehemiah cleansed the storehouse from the profanation of Tobiah.

Неҳемё анборхонаро аз палидии Тӯбиё пок сохт.

That temple was where the high priest Hilkiah discovered the writings of Moses during the revival of king Josiah.

Он маъбад ҳамон ҷое буд, ки саркоҳин Ҳилқиё дар рӯзҳои эҳёи подшоҳ Йӯшиё навиштаҳои Мусоро пайдо кард.

The temple Nehemiah cleansed from profanation is the same temple Christ twice cleansed from it’s “sacrilegious profanation” as Sister White states.

Маъбаде, ки Наҳемё онро аз таҳқири муқаддасот пок кард, ҳамон маъбадест, ки Масеҳ, чунон ки хоҳар Уайт мегӯяд, ду бор онро аз «таҳқири куфромези» он пок намуд.

The casket of Miller’s dream was a step.

Сандуқи хоби Миллер як зина буд.

Once Christ has led His faithful in the Most Holy Place, He leads them, as represented by Sister White to the ark, raises the mercy seat and allows them to look inside. When they look inside they see both the doctrine of the incarnation and the seventh-day Sabbath is invested with a soft halo. Line upon line those who recognize the doctrines that are “invested with a soft radiance” align with Sister White entering the Most Holy Place by faith and looking into the ark.

Пас аз он ки Масеҳ содиқони Худро ба Қудс-ул-ақдос раҳнамун шуд, Ӯ онҳоро, чунон ки хоҳар Уайт ба сӯи сандуқ тасвир кардааст, ба назди сандуқ мебарад, тахти раҳматро баланд мекунад ва иҷозат медиҳад, ки онҳо ба даруни он назар афкананд. Ҳангоме ки онҳо ба даруни он менигаранд, мебинанд, ки ҳам таълимоти таҷассум ва ҳам шанбеи рӯзи ҳафтум бо ҳалое нарм фаро гирифта шудаанд. Қоида бар қоида, касоне ки таълимотеро, ки «бо нуре мулоим печонида шудаанд», мешиносанд, бо хоҳар Уайт ҳамоҳанг мешаванд, дар ҳоле ки бо имон ба Қудс-ул-ақдос ворид мегарданд ва ба даруни сандуқ менигаранд.

The ancient prophets spoke more specifically for the latter days than the days in which they lived. When those ancient prophets themselves become part of the testimony, they represent God’s people in the latter days, and God’s people in the latter days are the one hundred and forty-four thousand. Sister White is perhaps the most important ancient prophet, for all her illustrations represent the alpha history of the omega history of the one hundred and forty-four thousand. All the prophets illustrate the remnant, but Sister White also represents a beginning history that is fulfilled in the ending history—to the very letter.

Паёмбарони қадим бештар ба таври мушаххас барои рӯзҳои охир сухан гуфтаанд, на барои рӯзҳое ки худ дар онҳо зиндагӣ мекарданд. Вақте ки худи он паёмбарони қадим ҷузъи шаҳодат мегарданд, онҳо қавми Худоро дар рӯзҳои охир намояндагӣ мекунанд, ва қавми Худо дар рӯзҳои охир ҳамон яксаду чилу чор ҳазор мебошанд. Хоҳар Уайт шояд муҳимтарин паёмбари қадим бошад, зеро ҳамаи тасвирҳои ӯ таърихи алфаи таърихи омегаи яксаду чилу чор ҳазорро намояндагӣ мекунанд. Ҳамаи паёмбарон бақияро тасвир менамоянд, аммо Хоҳар Уайт ҳамчунин як таърихи ибтидоиро намояндагӣ мекунад, ки дар таърихи анҷом ёбанда—то ба ҳарфи охирин—ба иҷро мерасад.

In the alpha foundational history, Sister White in vision, is taken into the Most Holy Place of the heavenly sanctuary. Once there, the mercy seat upon the ark of the covenant, a seat that was not to be removed, was raised so that Sister White could gaze inside where she saw the Ten Commandments.

Дар таърихи бунёдии алфа, хоҳар Уайт, дар рӯъё, ба Қудси аъзам дар муқаддасгоҳи осмонӣ бурда мешавад. Чун ба он ҷо расид, курсии раҳмат бар сандуқи аҳд, курсе ки набояд бардошта мешуд, боло бардошта шуд, то хоҳар Уайт ба даруни он назар афканад, ки дар он ҷо Даҳ Аҳкомро дид.

> “In the holiest I saw an ark; on the top and sides of it was purest gold. On each end of the ark was a lovely cherub, with its wings spread out over it. Their faces were turned toward each other, and they looked downward. Between the angels was a golden censer. Above the ark, where the angels stood, was an exceeding bright glory, that appeared like a throne where God dwelt. Jesus stood by the ark, and as the saints’ prayers came up to Him, the incense in the censer would smoke, and He would offer up their prayers with the smoke of the incense to His Father. In the ark was the golden pot of manna, Aaron’s rod that budded, and the tables of stone which folded together like a book. Jesus opened them, and I saw the Ten Commandments written on them with the finger of God. On one table were four, and on the other six. The four on the first table shone brighter than the other six. But the fourth, the Sabbath commandment, shone above them all; for the Sabbath was set apart to be kept in honor of God’s holy name. The holy Sabbath looked glorious—a halo of glory was all around it. I saw that the Sabbath commandment was not nailed to the cross. If it was, the other nine commandments were; and we are at liberty to break them all, as well as to break the fourth. I saw that God had not changed the Sabbath, for He never changes. But the pope had changed it from the seventh to the first day of the week; for he was to change times and laws.” Early Writings, 32.

> «Дар муқаддастарин ҷой ман сандуқеро дидам; бар рӯй ва паҳлӯҳои он тиллои софтарин буд. Дар ҳар ду нӯги сандуқ як карруби зебо буд, ки болҳояшро бар он густурда буд. Чеҳраҳояшон сӯйи якдигар нигаронида шуда буд, ва онҳо ба поён менигаристанд. Миёни фариштагон як манқали тиллоӣ буд. Болои сандуқ, он ҷо ки фариштагон меистоданд, ҷалоли бисёр дурахшоне буд, ки монанди тахте менамуд, ки Худо дар он сокин буд. Исо назди сандуқ меистод, ва чун дуоҳои муқаддасон назди Ӯ боло мерафтанд, бухур дар манқал дуд мекард, ва Ӯ дуоҳои онҳоро бо дуди бухур ба назди Падари Худ пешкаш менамуд. Дар сандуқ кӯзаи тиллоии манно, асои Ҳорун, ки навда бароварда буд, ва лавҳаҳои сангине буданд, ки мисли китоб ба ҳам печида мешуданд. Исо онҳоро кушод, ва ман Даҳ Аҳкомро дидам, ки бо ангушти Худо бар онҳо навишта шуда буданд. Бар як лавҳа чорто буд, ва бар дигараш шашто. Он чор аҳкоме, ки бар лавҳаи аввал буданд, аз шаштои дигар дурахшонтар медурахшиданд. Вале аҳкоми чорум, аҳкоми шанбе, аз ҳамаи онҳо бештар медурахшид; зеро шанбе ҷудо карда шуда буд, то ба эҳтироми номи муқаддаси Худо риоя карда шавад. Шанбеи муқаддас пурҷалол менамуд — ҳалқае аз ҷалол гирдогирди он буд. Ман дидам, ки аҳкоми шанбе бар салиб мехкӯб нашудааст. Агар чунин мебуд, он нӯҳ аҳкоми дигар низ мехкӯб шуда буданд; ва мо озод мебудем, ки ҳамаи онҳоро бишканем, чунон ки аҳкоми чорумро бишканем. Ман дидам, ки Худо шанберо тағйир надодааст, зеро Ӯ ҳаргиз тағйир намеёбад. Аммо поп онро аз рӯзи ҳафтуми ҳафта ба рӯзи аввали ҳафта тағйир додааст; зеро ӯ мебоист вақтҳо ва қонунҳоро тағйир диҳад». Early Writings, 32.

The doctrine of the seventh-day Sabbath was the alpha doctrine of the foundational history of the Millerite movement that began as the Philadelphian Millerite movement, then transformed unto the Laodicean Millerite movement in 1856, and then unto the Laodicean Seventh-day Adventist Church in 1863. Sister White also identifies the omega doctrine in the history of the latter days, when the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand transforms into the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. The alpha and omega lights are represented by the doctrine of the seventh-day Sabbath and the doctrine of the incarnation.

Ақидаи шанбеи рӯзи ҳафтум ақидаи алфа дар таърихи бунёдии ҳаракати Миллерӣ буд, ки ҳамчун ҳаракати Филаделфиягии Миллерӣ оғоз ёфт, сипас дар соли 1856 ба ҳаракати Лаодикиягии Миллерӣ табдил ёфт, ва баъдан дар соли 1863 ба Калисои Адвентистони Рӯзи Ҳафтумии Лаодикиягӣ табдил гардид. Хоҳар Уайт инчунин ақидаи омегаро дар таърихи рӯзҳои охир муайян менамояд, вақте ки ҳаракати Лаодикиягии яксаду чилу чор ҳазор ба ҳаракати Филаделфиягии яксаду чилу чор ҳазор табдил меёбад. Нурҳои алфа ва омега бо ақидаи шанбеи рӯзи ҳафтум ва ақидаи таҷассум ифода меёбанд.

> “Those who commune with God walk in the light of the Sun of Righteousness. They do not dishonor their Redeemer by corrupting their way before God. Heavenly light shines upon them. As they near the close of this earth’s history, their knowledge of Christ, and of the prophecies relating to him, greatly increases. They are of infinite worth in God’s sight; for they are in unity with his Son. To them the word of God is of surpassing beauty and loveliness. They see its importance. Truth is unfolded to them. The doctrine of the incarnation is invested with a soft radiance. They see that the Scripture is the key that unlocks all mysteries and solves all difficulties. Those who have been unwilling to receive the light and walk in the light will be unable to understand the mystery of godliness, but those who have not hesitated to take up the cross and follow Jesus, will see light in God’s light.” The Southern Watchman, April 4, 1905.

> «Онҳое ки бо Худо муошират доранд, дар нури Офтоби Адолат роҳ мераванд. Онҳо Наҷотдиҳандаи худро бо вайрон сохтани роҳи худ пеши Худо беҳурмат намесозанд. Нури осмонӣ бар онҳо метобад. Ҳангоме ки онҳо ба анҷоми таърихи ин замин наздик мешаванд, дониши онҳо дар бораи Масеҳ ва дар бораи пешгӯиҳои марбут ба Ӯ хеле меафзояд. Онҳо дар назари Худо арзиши беинтиҳо доранд; зеро бо Писари Ӯ дар ягонагӣ ҳастанд. Барои онҳо каломи Худо пур аз зебоӣ ва дилрабоии бемисл аст. Онҳо аҳамияти онро мебинанд. Ҳақиқат бар онҳо ошкор мегардад. Таълимоти таҷассум бо партави мулоим фаро гирифта мешавад. Онҳо мебинанд, ки Навиштаҳо калидест, ки ҳамаи асрорҳоро мекушояд ва ҳамаи душвориҳоро ҳал мекунад. Онҳое ки намехостанд нурро бипазиранд ва дар нур роҳ раванд, наметавонанд сирри худотарсиро дарк кунанд; аммо онҳое ки дар бардоштани салиб ва пайравӣ кардани Исо тардид накардаанд, нурро дар нури Худо хоҳанд дид». The Southern Watchman, April 4, 1905.

The “doctrine of the incarnation” is also called the “mystery of godliness.”

«таълимоти таҷассум» ҳамчунин «сирри тақво» номида мешавад.

> And without controversy great is the mystery of godliness: God was manifest in the flesh, justified in the Spirit, seen of angels, preached unto the Gentiles, believed on in the world, received up into glory. 1 Timothy 3:16.

> Ва, ба ҳеҷ баҳсе, сирри худотарсӣ бузург аст: Худо дар ҷисм зоҳир гардид, дар Рӯҳ сафед карда шуд, ба фариштагон намоён шуд, дар миёни халқҳо мавъиза карда шуд, дар ҷаҳон ба Ӯ имон оварда шуд, ба ҷалол боло бурда шуд. 1 Тимотиюс 3:16.

The “mystery” is hidden until the final generation, when the faithful see that the doctrine of the incarnation is the omega of the seventh-day Sabbath.

«Асрор» то замони насли охирин пинҳон аст, вақте ки вафодорон мебинанд, ки таълимоти таҷассум омегаи шанбеи рӯзи ҳафтум аст.

> Even the mystery which hath been hid from ages and from generations, but now is made manifest to his saints: To whom God would make known what is the riches of the glory of this mystery among the Gentiles; which is Christ in you, the hope of glory. Colossians 1:26, 27.

> Ҳамон сирре, ки аз асрҳо ва аз наслҳо пинҳон дошта шуда буд, вале ҳоло ба муқаддасони Ӯ ошкор гардидааст; ба онҳо Худо хост маълум созад, ки сарвати ҷалоли ин сир дар миёни халқҳо чист; ва он ин аст: Масеҳ дар шумо, умеди ҷалол. Қӯлассиён 1:26, 27.

It is fitting that it is Colossians 1:26 that speaks of a “mystery” that “hath been hid,” but that mystery is “made manifest” in the latter days. Prophetic light is made manifest when prophecy is unsealed, as represented in Daniel twelve where at the end of 1,260 days, at the time of the end a prophecy is unsealed. The prophecy that has been hid for generations is unsealed, and the prophecy is the truth which when unsealed is the “glory” that is made known unto the Gentiles at the Sunday law. That mystery is Christ in you the hope of glory, which is accomplished in the days of the sounding of the seventh trumpet.

Мувофиқ аст, ки айнан Қӯлассиён 1:26 дар бораи «сирре» сухан мегӯяд, ки «пинҳон дошта шуда буд», вале он сир дар рӯзҳои охир «ошкор гардонида мешавад». Нури набавӣ ҳангоме ошкор мегардад, ки нубувват кушода шавад, чунон ки дар Дониёл 12 тасвир ёфтааст, ки дар поёни 1,260 рӯз, дар вақти охир, як нубувват кушода мешавад. Он нубуввате, ки барои наслҳо пинҳон монда буд, кушода мешавад, ва он нубувват ҳамон ҳақиқат аст, ки ҳангоме кушода шавад, «ҷалол» аст, ки ба халқҳо дар замони қонуни якшанбе маълум гардонида мешавад. Он сир Масеҳ дар шумост, умеди ҷалол, ки дар айёми садо додани карнаи ҳафтум ба анҷом мерасад.

> But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

> Аммо дар айёми садои фариштаи ҳафтум, ҳангоме ки ӯ ба навохтан оғоз кунад, сирри Худо ба анҷом хоҳад расид, чунон ки Ӯ ба бандагони Худ — анбиё — эълон намудааст. Ваҳй 10:7.

It is only fitting that the voice of the seventh angel began to sound on the tenth day of the seventh month as represented in Revelation 10:7. The seventh angel is also represented as the third woe, and the first two woes were Islam, thus providing two witnesses that the third woe is Islam. The mystery of God is finished when the trumpet of Islam is blowing.

Ба таври комилан муносиб аст, ки овози фариштаи ҳафтум, чунон ки дар Ваҳй 10:7 нишон дода шудааст, дар рӯзи даҳуми моҳи ҳафтум ба садо даромаданро оғоз намуд. Фариштаи ҳафтум ҳамчунин ҳамчун войи сеюм тасвир шудааст, ва ду войи аввал Ислом буданд; бинобар ин, ду шоҳид фароҳам меоянд, ки войи сеюм Ислом аст. Асрори Худо ҳангоме ба анҷом мерасад, ки карнаи Ислом навохта мешавад.

In the history of the seventh trumpet the doctrine of the incarnation, which is the mystery of Christ in you, or the combination of Divinity with humanity, as represented by Christ when He took upon Himself human flesh; the candidates to be among the one hundred and forty-four thousand will be tested as to whether they have the necessary oil and faith to enter into the Most Holy Place. If they hesitate darkness falls upon them, if they follow the Lamb withersoever He goeth, they will be led to look into the ark. In the ark they will find the doctrines of the seventh-day Sabbath and the doctrine of the incarnation.

Дар таърихи карнаи ҳафтум, таълимоти таҷассум, ки сирри Масеҳ дар шумост, ё иттиҳоди илоҳият бо инсоният аст, чунон ки онро Масеҳ ҳангоме ки бар Худ ҷисми инсонӣ гирифт, намояндагӣ намуд; онҳое ки довталабанд аз ҷумлаи саду чилу чор ҳазор бошанд, озмуда хоҳанд шуд, ки оё равған ва имони заруриро доранд, то ба Қудси Қудсҳо дохил шаванд. Агар онҳо дудила шаванд, торикӣ бар онҳо фурӯ хоҳад афтод; агар Барраро ба ҳар куҷо ки Ӯ меравад пайравӣ кунанд, роҳнамоӣ хоҳанд шуд, то ба сандуқ назар афкананд. Дар сандуқ онҳо таълимоти шанбеи рӯзи ҳафтум ва таълимоти таҷассумро хоҳанд ёфт.

As significant as these two doctrines are, what I am focusing on is not the alpha and omega lights, but that the prophetess illustrated God’s people entering into the heavenly sanctuary and looking into the ark of the covenant. There must be a point in the history of the one hundred and forty-four thousand, during the latter days, where the one hundred and forty-four thousand are taken into the Most Holy Place to gaze upon the opened ark.

Ҳарчанд ин ду таълимот то ин дараҷа аҳамиятнок бошанд ҳам, он чи ман бар он тамаркуз менамоям, на нурҳои алфа ва омега, балки он аст, ки набия зан қавми Худоро дар ҳоли ворид шудан ба муқаддасгоҳи осмонӣ ва нигаристан ба сандуқи аҳд тасвир кардааст. Бояд дар таърихи яксаду чилу чаҳор ҳазор, дар айёми охир, нуқтае вуҷуд дошта бошад, ки дар он яксаду чилу чаҳор ҳазор ба Қудси Ақдас бурда мешаванд, то ба сандуқи кушодашуда назар афкананд.

If you possess the faith to believe the prophets illustrate God’s people in the latter days, along with the faith that Sister White was as much inspired, in every way, as every other prophet in the Bible—then the application I just set forth must be accepted as true. The one hundred and forty-four thousand must follow Christ, by faith into the Most Holy Place, as Sister White says the faithful did on October 22, 1844. There were then two classes manifested, those who refused to enter in by faith, and those who entered in.

Агар шумо имоне доред, ки бовар кунед анбиё қавми Худоро дар айёми охир тасвир мекунанд, ва ҳамчунин имоне доред, ки Хоҳар Уайт дар ҳар ҷиҳат, ба ҳамон андозае ки ҳар паёмбари дигари Китоби Муқаддас илҳомёфта буд, илҳомёфта буд, — пас татбиқе, ки ман ҳозир баён кардам, бояд ҳамчун ҳақ қабул карда шавад. Саду чилу чор ҳазор бояд бо имон Масеҳро то ба Қудси муқаддастарин пайравӣ кунанд, чунон ки Хоҳар Уайт мегӯяд, ки аминҳо дар 22 октябри соли 1844 чунин карданд. Он вақт ду табақа зоҳир шуданд: онҳое ки рад карданд, ки бо имон дохил шаванд, ва онҳое ки дохил шуданд.

> “I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus. Their opposition to the message that foretold His coming placed them where they could not readily receive the strongest evidence that He was the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still farther, to reject and crucify Christ. In doing this they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, which would have taught them the way into the heavenly sanctuary. The rendering of the veil of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by His own blood, to shed upon His disciples the benefits of His atonement. But the Jews were left in total darkness. They lost all the light which they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. The heavenly sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the change. Therefore they could not be benefited by the mediation of Christ in the holy place.

> «Ба ман боз ба эълони омадани нахустини Масеҳ ишора карда шуд. Юҳанно дар рӯҳ ва қудрати Илёс фиристода шуд, то роҳи Исоро муҳайё созад. Онҳое ки шаҳодати Юҳанноро рад карданд, аз таълимоти Исо баҳрае набурданд. Муқовимати онҳо ба паёме ки омадани Ӯро пешгӯӣ мекард, онҳоро дар ҷое қарор дод, ки наметавонистанд ба осонӣ қавитарин далелро, ки Ӯ Масеҳ буд, қабул намоянд. Шайтон касонеро, ки паёми Юҳанноро рад карданд, ба пеш мебурд, то боз ҳам дуртар рафта, Масеҳро рад намуда, маслуб созанд. Бо ин кор онҳо худро дар ҷое қарор доданд, ки натавонистанд баракати рӯзи Пантикостро қабул кунанд, ки он ба онҳо роҳи даромадан ба муқаддасгоҳи осмониро меомӯзонд. Даридани пардаи маъбад нишон дод, ки қурбониҳо ва ойинҳои яҳудӣ дигар қабул нахоҳанд шуд. Қурбонии бузург тақдим гардида буд ва қабул шуда буд, ва Рӯҳулқудс, ки дар рӯзи Пантикост нозил шуд, афкори шогирдонро аз муқаддасгоҳи заминӣ ба муқаддасгоҳи осмонӣ равона кард, ки Исо бо хуни Худ ба он ҷо даромада буд, то бар шогирдони Худ манфиатҳои кафорати Худро фурӯ резад. Аммо яҳудиён дар торикии комил боқӣ монданд. Онҳо тамоми нуре ки метавонистанд дар бораи нақшаи наҷот дошта бошанд, аз даст доданд ва ҳанӯз ҳам ба қурбониҳо ва ҳадияҳои бефоидаи худ таваккал мекарданд. Муқаддасгоҳи осмонӣ ҷойи муқаддасгоҳи заминиро гирифта буд, вале онҳо аз ин тағйир ҳеҷ огоҳӣ надоштанд. Бинобар ин, онҳо наметавонистанд аз миёнравии Масеҳ дар ҷои муқаддас баҳра баранд.»

> “Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 259–261.

> «Бисёре бо даҳшат ба роҳи яҳудиён дар рад кардан ва маслуб сохтани Масеҳ менигаранд; ва ҳангоме ки таърихи бадрафтории шармовари Ӯро мехонанд, чунин меандешанд, ки Ӯро дӯст медоранд ва на чун Петрус Ӯро инкор мекарданд ва на чун яҳудиён Ӯро маслуб месохтанд. Аммо Худое ки дилҳои ҳамаро мехонад, он муҳаббатеро, ки онҳо даъво доштанд нисбат ба Исо эҳсос мекунанд, ба озмоиш овардааст. Тамоми осмон бо амиқтарин таваҷҷуҳ пазироии паёми фариштаи аввалро мушоҳида мекард. Аммо бисёре ки худро дӯстдори Исо меномиданд ва ҳангоми хондани достони салиб ашк мерехтанд, хабари хуши омадани Ӯро масхара карданд. Ба ҷойи он ки паёмро бо шодмонӣ қабул кунанд, онро фиреб эълон намуданд. Онҳо касонеро, ки зоҳиршавии Ӯро дӯст медоштанд, бад медиданд ва онҳоро аз калисоҳо берун карданд. Онҳое ки паёми аввалро рад карданд, аз дувумин паём баҳрае гирифта натавонистанд; ҳамчунин аз нидои нисфишабӣ низ баҳраманд нагардиданд, ки бояд онҳоро омода месохт, то бо имон ҳамроҳи Исо ба Қудси Қудсҳои муқаддасгоҳи осмонӣ дохил шаванд. Ва бо рад кардани он ду паёми пешин, онҳо фаҳмиши худро чунон тира гардонидаанд, ки дар паёми фариштаи сеюм, ки роҳи даромадан ба Қудси Қудсро нишон медиҳад, ҳеҷ нуре дида наметавонанд. Ман дидам, ки чунон ки яҳудиён Исоро маслуб карданд, калисоҳои номӣ низ ин паёмҳоро маслуб кардаанд; бинобар ин онҳо ҳеҷ донише аз роҳи даромадан ба Қудси Қудс надоранд, ва наметавонанд аз шафоати Исо дар он ҷо баҳра гиранд. Монанди яҳудиёне ки қурбониҳои беҳудаи худро меоварданд, онҳо низ дуоҳои беҳудаи худро ба он ҳуҷрае пешкаш мекунанд, ки Исо онро тарк кардааст; ва Шайтон, ки аз ин фиреб хушнуд аст, симои динӣ ба худ мегирад ва ақли ин масеҳиёни ба забон эътирофкунандаро сӯи худ мебарад ва бо қуввати худ, бо аломатҳои худ ва мӯъҷизаҳои дурӯғини худ амал мекунад, то онҳоро дар доми худ маҳкам созад». Early Writings, 259–261.

Sister White identifies the progressive testing process of John the Baptist and Christ’s history that ended with the Jews being in total darkness in order to illustrate the same history in the time of the Millerites, which is the alpha history of Sister White; the ancient prophetess of the latter days. The life-or-death test in the beginning was over entering into the Most Holy Place or refusing to do so. To refuse to do so produced the same darkness upon the rebels of Millerite history that had come upon the rebellious Jews in the history of Christ.

Хоҳар Вайт раванди пешравандаи имтиҳони таърихи Яҳёи Таъмиддиҳанда ва Масеҳро, ки бо дар зулмоти комил мондани яҳудиён анҷом ёфт, муайян мекунад, то ҳамон таърихро дар замони миллериён, ки таърихи алфаи Хоҳар Вайт аст, яъне пайғамбарзани қадимии айёми охир, нишон диҳад. Имтиҳони ҳаёт ё марг дар ибтидо бар сари ворид шудан ба Қудси Ақдос ё саркашӣ аз ин кор буд. Саркашӣ аз ин кор ҳамон зулмотро бар исёнгарони таърихи миллерӣ овард, ки бар яҳудиёни осии таърихи Масеҳ омада буд.

Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing; so, when Sister White was taken into the Most Holy Place and gazed upon the open ark, in connection with the test of October 22, 1844, it identifies that the one hundred and forty-four thousand will be tested upon following the Lamb into the Most Holy Place or going into perfect eternal darkness. This fact is premised upon a faith that understands the ancient prophets are illustrating God’s latter-day people when they themselves become part of the recorded testimony. Sister White illustrates both classes.

Исо ҳамеша анҷоми чизеро бо оғози он тасвир мекунад; бинобар ин, вақте ки хоҳар Уайт ба Қудс-ул-Ақдос бурда шуд ва ба сандуқи кушода назар афканд, дар иртибот бо имтиҳони 22 октябри соли 1844, ин муайян месозад, ки он яксаду чилу чор ҳазор нафар дар мавриди пайравӣ кардан аз Барра ба Қудс-ул-Ақдос ё ворид шудан ба торикии комили абадӣ озмуда хоҳанд шуд. Ин ҳақиқат бар эътиқоде асос ёфтааст, ки дарк мекунад пайғамбарони қадим, ҳангоме ки худи онҳо ҷузъи шаҳодати сабтшуда мегарданд, қавми охирзамонии Худоро тасвир менамоянд. Хоҳар Уайт ҳар ду гурӯҳро тасвир мекунад.

> “While in this state of despondency I had a dream that made a deep impression upon my mind. I dreamed of seeing a temple, to which many persons were flocking. Only those who took refuge in that temple would be saved when time should close. All who remained outside would be forever lost. The multitudes without who were going about their various ways, derided and ridiculed those who were entering the temple, and told them that this plan of safety was a cunning deception, that in fact there was no danger whatever to avoid. They even laid hold of some to prevent them from hastening within the walls.

> «Ҳангоме ки дар ин ҳолати навмедӣ қарор доштам, хобе дидам, ки бар зеҳни ман таъсири амиқе гузошт. Дар хоб дидам, ки маъбадеро мебинам, ки сӯи он одамони бисёре мешитофтанд. Танҳо онҳое ки дар он маъбад паноҳ меёфтанд, ҳангоми ба поён расидани вақт наҷот меёфтанд. Ҳамаи онҳое ки берун мемонданд, абадан ҳалок мешуданд. Анбӯҳи мардум дар берун, ки ба корҳои гуногуни худ машғул буданд, онҳоеро, ки ба маъбад медаромаданд, истеҳзо ва тамасхур мекарданд ва ба онҳо мегуфтанд, ки ин нақшаи наҷот фиреби маккоронаест ва дар асл ҳеҷ хатаре вуҷуд надорад, ки аз он бояд канора ҷуст. Ҳатто баъзеро дошта медоштанд, то аз шитофтанашон ба дохили деворҳо ҷилавгирӣ кунанд.

> “Fearing to be ridiculed, I thought best to wait until the multitude dispersed, or until I could enter unobserved by them. But the numbers increased instead of diminishing, and fearful of being too late, I hastily left my home and pressed through the crowd. In my anxiety to reach the temple I did not notice or care for the throng that surrounded me. On entering the building, I saw that the vast temple was supported by one immense pillar, and to this was tied a lamb all mangled and bleeding. We who were present seemed to know that this lamb had been torn and bruised on our account. All who entered the temple must come before it and confess their sins.

> «Аз он метарсидам, ки масхараам кунанд, ва аз ин рӯ беҳтар донистам, ки то пароканда шудани издиҳом интизор шавам, ё то он даме ки битавонам бидуни он ки онҳо маро пай баранд, ворид гардам. Аммо ба ҷои он ки шумора кам шавад, афзун мешуд; ва аз тарси он ки дер нашавад, ман шитобкорона хонаамро тарк карда, аз миёни издиҳом роҳ кушодам. Дар изтироби худ барои расидан ба маъбад, на издиҳоме, ки маро иҳота карда буд, пай бурдам ва на ба он аҳаммият додам. Ҳангоме ки ба бино даромадам, дидам, ки он маъбади азимро як сутуни бузург нигаҳ медорад, ва ба он баррае баста шуда буд, ки сахт маҷрӯҳу хунолуд буд. Ба назар мерасид, ки мо, ҳозирон, медонистем, ки ин барра ба хотири мо дарида ва кӯфта шудааст. Ҳар касе ки ба маъбад медаромад, бояд назди он меомад ва гуноҳҳои худро эътироф мекард.»

> “Just before the lamb were elevated seats, upon which sat a company looking very happy. The light of heaven seemed to shine upon their faces, and they praised God and sang songs of glad thanksgiving that seemed like the music of the angels. These were they who had come before the lamb, confessed their sins, received pardon, and were now waiting in glad expectation of some joyful event.

> «Андәке пеши Баррагоҳ курсиҳои баланддоштае буд, ки бар онҳо гурӯҳе менишастанд, бисёр хушҳол менамуданд. Нури осмонӣ гӯё бар чеҳраҳои онҳо медурахшид, ва онҳо Худоро ҳамд мегуфтанду сурудҳои шодонаи шукргузорӣ мехонданд, ки гӯё мисли мусиқии фариштагон буданд. Инҳо ҳамон касоне буданд, ки пеш аз Баррагоҳ омада, гуноҳҳои худро эътироф карда, бахшоиш ёфта буданд ва акнун бо интизори шодмононаи рӯйдоди пурфараҳе мунтазир буданд.»

> “Even after I had entered the building, a fear came over me, and a sense of shame that I must humble myself before these people. But I seemed compelled to move forward, and was slowly making my way around the pillar in order to face the lamb, when a trumpet sounded, the temple shook, shouts of triumph arose from the assembled saints, an awful brightness illuminated the building, then all was intense darkness. The happy people had all disappeared with the brightness, and I was left alone in the silent horror of night. I awoke in agony of mind and could hardly convince myself that I had been dreaming. It seemed to me that my doom was fixed, that the Spirit of the Lord had left me, never to return.

> «Ҳатто баъд аз он ки ман ба он бино даромадам, тарсе бар ман ғолиб омад, ва ҳисси нанг, ки ман бояд худро дар назди ин одамон фурӯтан созам. Аммо чунин менамуд, ки ман маҷбур будам пеш равам, ва оҳиста-оҳиста роҳи худро гирди сутун тай мекардам, то ба барра рӯ ба рӯ шавам, ки ногаҳон карнай садо дод, маъбад ба ларза даромад, нидоҳои зафар аз муқаддасони ҷамъомада баланд шуд, дурахшиши даҳшатангезе биноро мунаввар сохт, сипас ҳама чиз ба зулмати шадид фурӯ рафт. Ҳамаи он мардуми хушбахт бо он дурахшиш нопадид шуданд, ва ман танҳо дар даҳшати хомӯши шаб боқӣ мондам. Ман бо азоби ҷон бедор шудам ва базӯр метавонистам худро бовар кунонам, ки хоб дида будаам. Ба назарам чунин менамуд, ки ҳалокати ман муқаррар шудааст, ки Рӯҳи Худованд маро тарк кардааст ва ҳаргиз боз нахоҳад гашт.»

> “Soon after this I had another dream. I seemed to be sitting in abject despair with my face in my hands, reflecting like this: If Jesus were upon earth, I would go to Him, throw myself at His feet, and tell Him all my sufferings. He would not turn away from me, He would have mercy upon me, and I would love and serve Him always. Just then the door opened, and a person of beautiful form and countenance entered. He looked upon me pitifully and said: ‘Do you wish to see Jesus? He is here, and you can see Him if you desire it. Take everything you possess and follow me.’

> «Чанде пас аз ин ман боз хобе дидам. Ба назарам чунин менамуд, ки дар ноумедии тамом нишаста, рӯямро дар миёни дастонам гирифта, чунин меандешидам: Агар Исо бар замин мебуд, ман назди Ӯ мерафтам, худро ба пойҳои Ӯ меандохтам ва тамоми ранҷҳои худро ба Ӯ баён мекардам. Ӯ аз ман рӯй намегардонд, бар ман раҳм мекард, ва ман ҳамеша Ӯро дӯст медоштаму ба Ӯ хизмат менамудам. Ҳамин дам дар кушода шуд, ва шахсе бо сурату симои зебо ворид гардид. Ӯ бо дилсӯзӣ ба ман нигариста, гуфт: “Оё мехоҳӣ Исоро бубинӣ? Ӯ дар ин ҷост, ва агар хоҳиш дошта бошӣ, метавонӣ Ӯро бубинӣ. Ҳар он чиро, ки дорӣ, бигир ва аз паси ман биё.”»

> “I heard this with unspeakable joy, and gladly gathered up all my little possessions, every treasured trinket, and followed my guide. He led me to a steep and apparently frail stairway. As I commenced to ascend the steps, he cautioned me to keep my eyes fixed upward, lest I should grow dizzy and fall. Many others who were climbing the steep ascent fell before gaining the top.

> Ман ин суханонро бо шодии баённопазир шунидам ва бо мамнуният ҳамаи дороии андак, ҳар як чизи резаи гаронбаҳои худро гирд оварда, аз паи роҳнамои худ рафтам. Ӯ маро назди зинапояи нишеб ва ба назар сусте бурд. Вақте ба боло баромадан аз зинаҳо оғоз кардам, ӯ маро ҳушдор дод, ки чашмонамро ба боло устувор нигоҳ дорам, мабодо сарам чарх зада, афтам. Бисёре аз дигарон, ки аз ин баромади нишеб боло мерафтанд, пеш аз он ки ба қулла бирасанд, афтоданд.

> “Finally we reached the last step, and stood before a door. Here my guide directed me to leave all the things that I had brought with me. I cheerfully laid them down; he then opened the door and bade me enter. In a moment I stood before Jesus. There was no mistaking that beautiful countenance. That expression of benevolence and majesty could belong to no other. As His gaze rested upon me, I knew at once that He was acquainted with every circumstance of my life and all my inner thoughts and feelings.

> «Ниҳоят мо ба қадами охирин расидем ва назди даре истодем. Дар ин ҷо роҳнамои ман ба ман дастур дод, ки ҳамаи чизҳоеро, ки бо худ оварда будам, тарк намоям. Ман онҳоро бо дилхушӣ ба замин гузоштам; пас ӯ дарро кушод ва ба ман фармуд, ки дохил шавам. Дар як лаҳза ман дар ҳузури Исо истода будам. Ҳеҷ имконе барои иштибоҳ гирифтан дар он симои зебо вуҷуд надошт. Он ифодаи хайрхоҳӣ ва ҷалолат наметавонист ба ҳеҷ каси дигар тааллуқ дошта бошад. Чун нигоҳи Ӯ бар ман қарор гирифт, ман дарҳол донистам, ки Ӯ аз ҳар як ҳолати зиндагии ман ва аз тамоми андешаҳо ва эҳсосоти ботинии ман огоҳ аст.

> “I tried to shield myself from His gaze, feeling unable to endure His searching eyes, but He drew near with a smile, and, laying His hand upon my head, said: ‘Fear not.’ The sound of His sweet voice thrilled my heart with a happiness it had never before experienced. I was too joyful to utter a word, but, overcome with emotion, sank prostrate at His feet. While I was lying helpless there, scenes of beauty and glory passed before me, and I seemed to have reached the safety and peace of heaven. At length my strength returned, and I arose. The loving eyes of Jesus were still upon me, and His smile filled my soul with gladness. His presence filled me with a holy reverence and an inexpressible love.

> «Ман кӯшидам, ки худро аз нигоҳи Ӯ паноҳ диҳам, зеро эҳсос мекардам, ки чашмони тафтишкунандаи Ӯро тоқат карда наметавонам; аммо Ӯ бо табассуме наздик омад ва, даст бар сари ман ниҳода, гуфт: “Натарс.” Овози ширини Ӯ дили маро бо шодмоние ба ларза овард, ки пеш аз он ҳеҷ гоҳ онро таҷриба накарда буд. Ман аз ҳад зиёд шод будам, ки битавонам сухане ба забон оварам, аммо, аз эҳсосот мағлуб шуда, ба поёни пойҳои Ӯ саҷдавор афтодам. Ҳангоме ки нотавон он ҷо мехобидам, манзараҳои зебоӣ ва ҷалол аз пеши назарам мегузаштанд, ва ба ман чунин менамуд, ки ба амният ва осоиштаи осмон расидаам. Ниҳоят қувватам бозгашт, ва ман бархостам. Чашмони пурмуҳаббати Исо ҳанӯз бар ман буданд, ва табассуми Ӯ ҷонамро аз хурсандӣ пур месохт. Ҳузури Ӯ маро аз эҳтироми муқаддас ва муҳаббате тасвирнопазир лабрез мекард.»

> “My guide now opened the door, and we both passed out. He bade me take up again all the things I had left without. This done, he handed me a green cord coiled up closely. This he directed me to place next my heart, and when I wished to see Jesus, take it from my bosom and stretch it to the utmost. He cautioned me not to let it remain coiled for any length of time, lest it should become knotted and difficult to straighten. I placed the cord near my heart and joyfully descended the narrow stairs, praising the Lord and telling all whom I met where they could find Jesus. This dream gave me hope. The green cord represented faith to my mind, and the beauty and simplicity of trusting in God began to dawn upon my soul.” Testimonies, volume 1, 27–29.

> «Роҳнамои ман акнун дарро кушод, ва ҳар дуи мо берун гузаштем. Ӯ ба ман гуфт, ки ҳамаи чизҳоеро, ки дар берун гузошта будам, боз бардорам. Пас аз он ки ин анҷом ёфт, вай ба ман ресмони сабзеро, ки сахт печонда шуда буд, дод. Ӯ ба ман дастур дод, ки онро назди дилам нигоҳ дорам, ва ҳар гоҳ мехоҳам Исоро бинам, онро аз синаам бароварда, то ҳадди имкон дароз кунам. Ӯ маро огоҳ кард, ки нагузорам он барои муддати дароз печонда бимонад, мабодо гиреҳ хӯрад ва рост карданаш душвор гардад. Ман ресмонро назди дилам гузоштам ва бо шодӣ аз зинаҳои танг поён фаромадам, Худовандро ҳамду сано гуфта, ва ба ҳар кӣ во мехӯрдам, мегуфтам, ки Исоро аз куҷо метавонанд ёфт. Ин хоб ба ман умед бахшид. Дар андешаи ман, ресмони сабз рамзи имон буд, ва зебоӣ ва соддагии таваккал ба Худо бар ҷони ман ба тадриҷ равшан шуд». Testimonies, volume 1, 27–29.

From the end of the Exeter camp meeting on August 17 unto October 22 in 1844 was sixty-six days. Those sixty-six days represent the period of the proclamation of the Midnight Cry, and in the context of the parable of the ten virgins those that then proclaimed the message represent those who had oil, and those who did not then proclaim the message had no oil.

Аз анҷоми ҷамъомади хайма дар Экзетер, аз 17 августи соли 1844 то 22 октябри ҳамон сол, шасту шаш рӯз буд. Ин шасту шаш рӯз давраи эълони Нидои Нимашабро ифода мекунад, ва дар заминаи масали даҳ бокира, онҳое ки он вақт ин паёмро эълон мекарданд, намояндаи онҳое мебошанд, ки равған доштанд; ва онҳое ки он вақт ин паёмро эълон намекарданд, равған надоштанд.

In the parable, the marriage took place at the beginning of the tarrying time. The legal marriage took place and then everyone went home and waited until the groom’s father decided if it was acceptable to consummate the marriage. Infidelity between the first marriage and the second ceremony at midnight was considered adultery. The tarrying time was based upon the father of the groom waiting to see what happened to the bride over a period of time. Was she pregnant?

Дар масал, никоҳ дар аввали вақти таъхир ба амал омад. Никоҳи қонунӣ баргузор шуд ва сипас ҳама ба хонаҳои худ рафтанд ва мунтазир монданд, то падари домод қарор диҳад, ки оё иҷозат аст никоҳ ба таври комил амалӣ гардад. Хиёнат дар фосилаи байни никоҳи аввал ва маросими дуюм дар нисфи шаб зино ҳисобида мешуд. Вақти таъхир ба он асос меёфт, ки падари домод дар тӯли муддате интизор мешуд, то бубинад, ки бо арӯс чӣ рӯй медиҳад. Оё ӯ ҳомиладор буд?

When the father decided all was well, the midnight procession began, and it began at night to avoid the oppressive heat in the daytime of Palestine. For this reason, the bride’s attendants, the virgins of the parable, were required to have their own lantern and supply of oil waiting for the midnight cry announcing that the procession to the marriage was under way, for it was to take place at night. At Exeter the midnight cry arrived and you either had enough oil ready for the procession or you didn’t.

Вақте ки падар қарор дод, ки ҳама чиз омода аст, роҳпаймоии нимашаб оғоз ёфт; ва он шабона оғоз мегардид, то аз гармии сангини рӯзонаи Фаластин канорагирӣ шавад. Аз ин сабаб, аз хизматгорзанони арӯс, яъне аз бокирагони масал, талаб мешуд, ки ҳар яке чароғ ва захираи равғани худро омода дошта бошанд ва мунтазири нидои нимашаб бошанд, ки эълон мекард: роҳпаймоӣ ба сӯи тӯй оғоз шудааст; зеро он бояд шабона баргузор мегардид. Дар Эксетер нидои нимашаб расид, ва ё ту барои ин роҳпаймоӣ равғани кофӣ омода доштӣ, ё надоштӣ.

When they left Exeter with the message they were illustrating a people who were sealed. Some had enough oil to make into the marriage on October 22, 1844, and some didn’t. Those sixty-six-days represent a period of time when God’s people are sealed unto the closed door of the Sunday law. If they had the proper amount of oil they entered by faith into the Most Holy Place. Sister White illustrated God’s people entering into the Most Holy Place in the latter days, and in her alpha history it was a life-or-death test that was involved with entering into the Most Holy Place by faith. In the latter days the one hundred and forty-four thousand will be tested as to whether they will enter into the Most Holy Place by faith. It is once again a life-or-death test.

Вақте ки онҳо бо ин паём аз Эксетер баромаданд, онҳо қавмеро нишон медоданд, ки мӯҳр шуда буданд. Баъзеҳо равғани кофӣ доштанд, то 22 октябри соли 1844 ба маросими никоҳ дароянд, ва баъзеҳо надоштанд. Он шасту шаш рӯз як давраи вақтро ифода мекунанд, ки дар он қавми Худо то дари баста шудани қонуни рӯзи якшанбе мӯҳр карда мешаванд. Агар онҳо миқдори дурусти равғанро медоштанд, онҳо ба воситаи имон ба Қудси Ақдос дохил мешуданд. Хоҳар Уайт ворид шудани қавми Худоро ба Қудси Ақдос дар айёми охир нишон додааст, ва дар таърихи алфои ӯ озмоиши маргу зиндагӣ дар робита бо ба воситаи имон ворид шудан ба Қудси Ақдос вуҷуд дошт. Дар айёми охир он яксаду чилу чор ҳазор озмуда хоҳанд шуд, ки оё онҳо ба воситаи имон ба Қудси Ақдос дохил мешаванд ё не. Ин боз як озмоиши маргу зиндагӣ аст.

We will continue these things in the next article.

Мо ин мавзӯъҳоро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “In the cleansing of the temple, Jesus was announcing His mission as the Messiah, and entering upon His work. That temple, erected for the abode of the divine Presence, was designed to be an object lesson for Israel and for the world. From eternal ages it was God’s purpose that every created being, from the bright and holy seraph to man, should be a temple for the indwelling of the Creator. Because of sin, humanity ceased to be a temple for God. Darkened and defiled by evil, the heart of man no longer revealed the glory of the Divine One. But by the incarnation of the Son of God, the purpose of Heaven is fulfilled. God dwells in humanity, and through saving grace the heart of man becomes again His temple. God designed that the temple at Jerusalem should be a continual witness to the high destiny open to every soul. But the Jews had not understood the significance of the building they regarded with so much pride. They did not yield themselves as holy temples for the Divine Spirit. The courts of the temple at Jerusalem, filled with the tumult of unholy traffic, represented all too truly the temple of the heart, defiled by the presence of sensual passion and unholy thoughts.

> «Ҳангоми поксозии маъбад, Исо рисолати Худро ҳамчун Масеҳ эълон мекард ва ба иҷрои кори Худ оғоз менамуд. Он маъбад, ки барои маскани Ҳузури илоҳӣ бино шуда буд, пешбинӣ гардида буд, то барои Исроил ва барои ҷаҳон дарси айён гардад. Аз азал мақсади Худо чунин буд, ки ҳар мавҷуди офаридашуда, аз серафими дурахшон ва муқаддас то инсон, маъбаде барои сокин шудани Офаридгор бошад. Ба сабаби гуноҳ, инсоният дигар маъбад барои Худо набуд. Дили инсон, ки аз шарорат тира ва палид гардида буд, дигар ҷалоли Зоти Илоҳиро ошкор намесохт. Аммо ба воситаи таҷассуди Писари Худо, мақсади Осмон ба анҷом мерасад. Худо дар инсоният сокин мешавад, ва ба воситаи файзи наҷотбахш дили инсон боз маъбади Ӯ мегардад. Худо ирода карда буд, ки маъбад дар Ерусалим шоҳидии доимӣ бошад ба он сарнавишти волое, ки барои ҳар ҷон дастрас аст. Аммо яҳудиён аҳамияти он биноро, ки ба он бо чунин ифтихор менигаристанд, дарк накарда буданд. Онҳо худро ҳамчун маъбадҳои муқаддас барои Рӯҳи Илоҳӣ таслим накарда буданд. Саҳнҳои маъбади Ерусалим, ки аз ғавғои муомилоти нопок пур буданд, бисёр ҳақиқатан маъбади дилро таҷассум мекарданд, ки аз ҳузури ҳавасҳои шаҳвонӣ ва андешаҳои нопок палид гардидааст.»

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

> «Ҳангоми пок сохтани маъбад аз харидорон ва фурӯшандагони ин ҷаҳон, Исо рисолати Худро эълон намуд, то дилро аз наҷосати гуноҳ пок созад,—аз хоҳишҳои заминӣ, шаҳватҳои худхоҳона ва одатҳои бад, ки ҷонро фасод мекунанд. Иқтибос аз Малокӣ 3:1–3». Орзуи асрҳо, 161.

> “The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).

> Пайғамбар мегӯяд: «Ман фариштаи дигареро дидам, ки аз осмон нозил мешуд, ва қудрати азиме дошт; ва замин аз ҷалоли ӯ равшан гардид. Ва ӯ бо овози пурзӯр ва баланд нидо карда, гуфт: Бобили бузург афтод, афтод, ва маскани девҳо гардидааст» (Ваҳй 18:1, 2). Ин ҳамон паём аст, ки аз ҷониби фариштаи дуюм дода шуда буд. Бобил афтодааст, «зеро ки вай ҳамаи халқҳоро аз шароби ғазаби зинокории худ нӯшонидааст» (Ваҳй 14:8). Он шароб чист? — Таълимоти козиби вай. Вай ба ҷаҳон ба ҷойи шанбеи аҳкоми чорум шанбеи козиб додааст, ва он дурӯғеро такрор кардааст, ки Шайтон нахустин бор ба Ҳавво дар Адан гуфт, — ҷовидонагии табиии ҷон. Хатоҳои ҳамҷинси бисёреро вай дур ва фарох паҳн кардааст, «ва аҳкоми одамонро ҳамчун таълимот таълим медиҳад» (Матто 15:9).

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

> «Ҳангоме ки Исо хизмати оммавии Худро оғоз намуд, Ӯ Маъбадро аз таҳқири куфромези он пок сохт. Аз ҷумлаи охирин амалҳои хизмати Ӯ поксозии дуввуми Маъбад буд. Ҳамин тавр, дар кори охирин барои огоҳонии ҷаҳон, ба калисоҳо ду даъвати ҷудогона дода мешавад. Хабари фариштаи дуввум чунин аст: “Бобил афтод, афтод, он шаҳри бузург, зеро ки вай ҳамаи халқҳоро аз майи ғазаби зинои худ нӯшонид” (Ваҳй 14:8). Ва дар нидои баланди хабари фариштаи сеюм овозе аз осмон шунида мешавад, ки мегӯяд: “Аз вай берун оед, эй қавми Ман, то ки дар гуноҳҳои вай шарик нашавед ва аз балоҳои вай насиб наёбед. Зеро ки гуноҳҳои вай то ба осмон расидаанд, ва Худо шароратҳои вайро ба ёд овардааст” (Ваҳй 18:4, 5).» Selected Messages, book 2, 118.

Back to Articles