Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Four

Китоби Дониёл — Яксаду Шасту Чорум

The Prophetic Significance of Daniel 11: Unveiling the Historical and Future Implications

Аҳамияти пешгӯёнаи Дониёл 11: ошкор сохтани паёмадҳои таърихӣ ва ояндаӣ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 28, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In verse sixteen of Daniel eleven, the conquering of Judah and Jerusalem by Pompey in 63 BC is set forth. It represents the soon coming Sunday law in the United States in fulfillment of verse forty-one of the same chapter. The history associated with the verse identifies a civil war that is taking place when the city is captured, thus identifying the repetition of the US Civil War that is now taking place in the United States. Whether shots have been fired or not, two classes are now in a struggle for the control of the United States. When Pompey conquered Jerusalem, it identified that Jerusalem would remain under Roman authority until it was destroyed in the year 70 AD. Thus, it typified the soon coming Sunday law which marks the end of the sixth kingdom of Bible prophecy.

Дар ояти шонздаҳуми Дониёл ёздаҳ, тасарруфи Яҳудо ва Ерусалим аз ҷониби Помпей дар соли 63 то милод баён шудааст. Он қонуни якшанберо, ки ба зудӣ дар Иёлоти Муттаҳида хоҳад омад, дар иҷрои ояти чилу якуми ҳамин боб намояндагӣ мекунад. Таърихи вобаста ба ин оят ҷанги шаҳрвандиро муайян месозад, ки ҳангоми тасарруфи шаҳр ҷараён дорад; ба ин васила такрори Ҷанги шаҳрвандии Иёлоти Муттаҳида, ки ҳоло дар Иёлоти Муттаҳида рӯй медиҳад, мушаххас мегардад. Новобаста аз он ки тир кушода шудааст ё не, акнун ду табақа барои назорати Иёлоти Муттаҳида дар мубориза қарор доранд. Вақте ки Помпей Ерусалимро тасарруф кард, ин нишон дод, ки Ерусалим то замони вайрон шуданаш дар соли 70 пас аз милод зери ҳокимияти Рум боқӣ хоҳад монд. Бинобар ин, он қонуни якшанберо, ки ба зудӣ хоҳад омад ва поёни подшоҳии шашуми нубуввати Китоби Муқаддасро нишон медиҳад, ба таври намунавӣ пешакӣ ифода мекард.

Pompey is the first of four Roman powers that are identified in the passage. Marc Antony, who was a Roman, is also identified, but of the four powers that are represented as Roman leaders, Antony represents Roman leadership that has rebelled and formed an alliance with Egypt against Rome. Pompey, Julius Caesar, Augustus Caesar and Tiberius Caesar are the four Romans that are prophetically employed to represent the four generations of the earth beast’s Republican horn.

Помпей нахустини чор қудрати Рум аст, ки дар ин порча муайян шудаанд. Марк Антоний, ки румӣ буд, низ муайян шудааст, аммо аз миёни он чор қудрате, ки ҳамчун роҳбарони Рум тасвир шудаанд, Антоний намояндаи роҳбарияти румиест, ки исён карда, бар зидди Рум бо Миср иттиҳод бастааст. Помпей, Юлий Қайсар, Августус Қайсар ва Тиберий Қайсар он чор румӣ мебошанд, ки ба таври нубувватӣ барои намояндагӣ кардани чор насли шохи ҷумҳуриявии ҳайвони замин ба кор гирифта шудаанд.

Pompey, representing the rebellion of the US Civil War in the generation of 1863, also illustrates the last generation and the current “civil war” that is now under way. Julius Caesar represents the second generation, when the United States was firmly established as the premier nation among nations, but was assassinated in 1913, when the sovereignty of the financial system was given unto the globalist banking system, and the work for a one world government began. Caesar Augustus represents the glory years of the first two world wars, when in spite of the bloodshed, the United States became the envy of the world. Then in the last generation Tiberius Caesar, known for his drunkenness and the crucifixion of Christ, represents the period that essentially began with the election of John F. Kennedy, the first Catholic president, thus identifying the generation that would bow to Rome.

Помпей, ки исёни Ҷанги шаҳрвандии Иёлоти Муттаҳидаи Амрикоро дар насли соли 1863 намояндагӣ мекунад, ҳамчунин насли охирин ва «ҷанги шаҳрвандии» кунуниро, ки ҳоло оғоз ёфтааст, ба тасвир меорад. Юлий Қайсар насли дуюмро намояндагӣ мекунад, он замоне ки Иёлоти Муттаҳида ҳамчун миллати пешсаф дар миёни миллатҳо устуворона барқарор шуда буд, аммо дар соли 1913 ба қатл расонида шуд, вақте ки соҳибихтиёрии низоми молиявӣ ба низоми бонкии ҷаҳонигаро дода шуд ва кори таъсиси ҳукумати ягонаи ҷаҳонӣ оғоз гардид. Қайсари Август солҳои ҷалоли ду ҷанги ҷаҳонии аввалро намояндагӣ мекунад, вақте ки бо вуҷуди хунрезӣ, Иёлоти Муттаҳида ҳасади ҷаҳон гардид. Сипас, дар насли охирин, Тиберий Қайсар, ки бо майнӯшии худ ва маслуб шудани Масеҳ маъруф аст, он давраро намояндагӣ мекунад, ки аслан бо интихоб шудани Ҷон Ф. Кеннедӣ, нахустин президенти католикӣ, оғоз ёфт ва ба ин васила он наслеро муайян месозад, ки ба Рум саҷда хоҳад бурд.

These prophetic issues connected with Pompey are important, but we are currently focusing on the prophetic history that precedes Pompey and verse sixteen, a history that begins in the first two verses of the chapter identifying 1989, as the time of the end, and then pointing out the rich sixth President since Reagan, who stirs up the globalists, as Trump has most certainly accomplished.

Ин масъалаҳои нубувватие, ки ба Помпей вобастаанд, муҳим мебошанд, вале мо дар айни ҳол бар таърихи нубувватие тамаркуз дорем, ки пеш аз Помпей ва ояти шонздаҳум меояд, таърихе ки дар ду ояти аввали боб оғоз ёфта, соли 1989-ро ҳамчун замони интиҳо муайян месозад, ва сипас ба шашумин Президенти сарватманд баъд аз Рейган ишора мекунад, ки ҷаҳонигароёнро ба ҳаракат меорад, чунон ки Трамп ба яқин анҷом додааст.

Trump is typified by the fourth ruler following Cyrus, named Xerxes, the rich Persian king, who is also known as Ahasuerus in the story of Esther. In the verses, the next king to follow Xerxes is Alexander the Great in verse three. Historically there were eight rulers between Xerxes and Alexander the Great. From Trump, to the one world government represented by Alexander the Great, ten kings are represented; Trump being the first and Alexander being the last.

Трамп ба воситаи ҳокими чоруме, ки пас аз Куруш меояд, яъне Хашоёршоҳ — подшоҳи сарватманди Форс, ки дар достони Эстер ҳамчунин бо номи Аҳашверӯш шинохта мешавад, рамзӣ тасвир шудааст. Дар оятҳо, подшоҳи навбатие, ки пас аз Хашоёршоҳ меояд, Искандари Мақдунӣ аст дар ояти сеюм. Аз нигоҳи таърихӣ, миёни Хашоёршоҳ ва Искандари Мақдунӣ ҳашт ҳоким вуҷуд дошт. Аз Трамп то он ҳукумати ягонаи ҷаҳонӣ, ки бо Искандари Мақдунӣ ифода шудааст, даҳ подшоҳ намояндагӣ мешаванд; Трамп аввалин буда, Искандар охирин аст.

The prophetic lines identify that all the kings of the earth will commit fornication with the papacy at the end of the world, and those kings are represented as “ten kings”. Ahab, who was the head of a tenfold kingdom, and who was married to Jezebel represents the fact that even though all ten kings commit fornication with the papacy, there is one primary king that is the first to do so. The first time the papacy was given the throne of the earth the primary king was Clovis, king of the Franks (France) in 496 AD. This agrees with the papacy giving France the title of firstborn of the Catholic church, and eldest daughter of the Catholic church.

Хатҳои нубувватӣ нишон медиҳанд, ки дар охири ҷаҳон ҳамаи подшоҳони замин бо папагарӣ зино хоҳанд кард, ва ин подшоҳон ҳамчун «даҳ подшоҳ» тасвир шудаанд. Аҳъоб, ки сари як подшоҳии даҳқисмата буд ва бо Изобал издивоҷ карда буд, ин ҳақиқатро ифода мекунад, ки гарчанде ҳамаи даҳ подшоҳ бо папагарӣ зино мекунанд, як подшоҳи асосӣ ҳаст, ки нахустин касест, ки чунин мекунад. Бори аввале ки тахти замин ба папагарӣ дода шуд, подшоҳи асосӣ Кловис, подшоҳи франкҳо (Фаронса) дар соли 496 милодӣ буд. Ин бо он мувофиқ аст, ки папагарӣ ба Фаронса унвони нахустзодаи калисои католикӣ ва духтари бузургтари калисои католикиро додааст.

The prophetic work accomplished by France in placing Rome on the throne of the civilized world, typifies the prophetic work of the United States. The Sunday law of Bible prophecy begins in the United States, and then every nation on earth follows that example. Line after prophetic line, identify that the premier king of the ten kings, that first and foremost commits fornication with the man of sin in the last days, is the United States. Though no kings are represented between Xerxes the first rich king and Alexander the Great the last king in verses two and three, history identifies ten kings. The number ten represents a test, and it also represents a confederacy.

Кори пайғамбаронае, ки Фаронса бо ба тахт нишонидани Рум бар ҷаҳони мутамаддин анҷом дод, кори пайғамбаронаи Иёлоти Муттаҳидаро намунавор ифода мекунад. Қонуни якшанбе дар пешгӯии Китоби Муқаддас аз Иёлоти Муттаҳида оғоз меёбад, ва сипас ҳар миллате бар рӯи замин аз он намуна пайравӣ мекунад. Хат пас аз хати пайғамбарона муайян месозад, ки подшоҳи сарвари он даҳ подшоҳ, ҳамон касе ки пеш аз ҳама дар рӯзҳои охир бо марди гуноҳ зино мекунад, Иёлоти Муттаҳида аст. Гарчанде ки дар оятҳои ду ва се миёни Артаксеркс — нахустин подшоҳи сарватманд — ва Искандари Кабир — охирин подшоҳ — ҳеҷ подшоҳе нишон дода нашудааст, таърих даҳ подшоҳро муайян месозад. Шумораи даҳ озмоишро ифода мекунад, ва ҳамчунин иттиҳодро низ ифода менамояд.

The test that the world is confronted with is the setting up of a worldwide system, represented as the image of the beast. That test begins in the United States at the soon coming Sunday law and ends when every nation on the globe follows that example. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning, so even though no kings are listed between the rich king and Alexander in verses two and three, history identifies a testing process which begins with the richest president, who was rich from his business endeavors not because he produced wealth by participating in a corrupted political system.

Санҷише, ки ҷаҳон бо он рӯ ба рӯ мегардад, барпо намудани низоми умумиҷаҳонист, ки ҳамчун сурати ҳайвон муаррифӣ шудааст. Ин санҷиш дар Иёлоти Муттаҳида аз қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда оғоз меёбад ва ҳангоме ба анҷом мерасад, ки ҳар миллате бар рӯйи замин ба он намуна пайравӣ кунад. Исо ҳамеша анҷоми чизеро бо ибтидои он тасвир менамояд; бинобар ин, гарчанде ки дар оятҳои ду ва се миёни подшоҳи сарватманд ва Искандар ҳеҷ подшоҳе зикр нашудааст, таърих раванди санҷишеро муайян месозад, ки бо сарватмандтарин президент оғоз меёбад, ки ӯ аз фаъолияти тиҷоратии худ сарватманд гардида буд, на аз он сабаб ки бо иштирок дар низоми фосиди сиёсӣ сарват ба даст оварда бошад.

The name America is derived from the Latin version of the name “Amerigo,” which comes from the Italian explorer Amerigo Vespucci, who was an explorer and navigator who made several voyages to the New World in the late 15th and early 16th centuries. Overall, Vespucci’s explorations were made possible through the financial backing, capital investments, of sponsors and patrons who saw potential opportunities for profit, expansion, and prestige in the exploration of the New World. The name “America” is a symbol of the endeavor to produce profits.

Номи Амрико аз шакли лотинии номи «Amerigo» гирифта шудааст, ки он аз номи сайёҳи итолиёвӣ Amerigo Vespucci бармеояд; ӯ кашшоф ва дарёнаварде буд, ки дар охири асри XV ва оғози асри XVI ба Ҷаҳони Нав чандин сафар анҷом дод. Дар маҷмӯъ, сафарҳои кашфиётии Vespucci ба шарофати пуштибонии молиявӣ ва сармоягузориҳои ҳомиён ва сарпарастоне имконпазир гардиданд, ки дар кашфи Ҷаҳони Нав имкониятҳои эҳтимолии фоида, густариш ва обрӯро медиданд. Номи «America» рамзи талош барои ба даст овардани фоида аст.

Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning, and the beginning of the ten kings that represent the bridge from the two-horned kingdom of Medo-Persia to the one world government represented by Alexander the Great, begins with the rich king, who is president of the kingdom typified by France and Ahab, who will also become the head represented by Alexander the Great, when the entire world is confronted with the economics associated with the power of the United States, as it forces the entire world to bow to the Catholic church, if they wish to be able to buy and sell.

Исо ҳамеша анҷоми ҳар чизро бо ибтидои он тасвир мекунад, ва ибтидои он даҳ подшоҳе, ки пулеро аз миёни салтанати дӯшохаи Модо-Форс ба ҳукумати ягонаи ҷаҳонӣ, ки онро Искандари Мақдунӣ намояндагӣ мекунад, муаррифӣ менамоянд, аз подшоҳи сарватманд оғоз меёбад, ки ӯ раиси он салтанатест, ки онро Фаронса ва Аҳъоб тимсол месозанд, ва ӯ ҳамчунин он саре хоҳад шуд, ки бо Искандари Мақдунӣ намояндагӣ шудааст, вақте ки тамоми ҷаҳон бо иқтисодиёте, ки ба қудрати Иёлоти Муттаҳида вобаста аст, рӯ ба рӯ гардад, дар ҳоле ки он тамоми ҷаҳонро маҷбур месозад, ки агар мехоҳанд тавонанд бихаранд ва бифурӯшанд, ба калисои католикӣ саҷда оваранд.

The seventh kingdom in Revelation chapter seventeen, is the ten kings, and one of the ten king’s prophetic characteristics, is that they only continue a “short space,” before they agree to give their seventh kingdom unto the whore of Babylon, that only holds together for “one hour”. The prophetic reason they accept that agreement is because they are drunk with the wine of Babylon. Historically Alexander the Great only ruled for a short space, for his life ended as quickly as his kingdom was established, for he drank himself to death, thus symbolizing the short space and drunkenness of the ten kings of the United Nations. As soon as Alexander the Great stood up he was broken, and his kingdom was given to the four winds, identifying the following struggle to re-establish his former kingdom.

Подшоҳии ҳафтум дар боби ҳабдаҳуми Ваҳй — он даҳ подшоҳ аст, ва яке аз хусусиятҳои нубувватии он даҳ подшоҳ ин аст, ки онҳо танҳо «муддати кӯтоҳе» давом мекунанд, пеш аз он ки мувофиқат намоянд подшоҳии ҳафтуми худро ба фоҳишаи Бобил бисупоранд, ки он худ фақат барои «як соат» барҷо мемонад. Сабаби нубувватии пазируфтани он мувофиқат аз ҷониби онҳо ин аст, ки онҳо аз шароби Бобил маст шудаанд. Аз нигоҳи таърихӣ, Искандари Мақдунӣ низ танҳо муддати кӯтоҳе ҳукмронӣ кард, зеро ҳаёти ӯ ҳамон қадар зуд ба поён расид, ки подшоҳии ӯ барпо гардида буд; зеро ӯ аз майнӯшӣ худро ба ҳалокат расонд, ва ба ин васила муддати кӯтоҳ ва мастии он даҳ подшоҳи Созмони Милали Муттаҳидро рамзӣ менамояд. Ҳамин ки Искандари Мақдунӣ бархост, ӯ шикаста шуд, ва подшоҳии ӯ ба чор бод дода шуд, ки муборизаи баъдиро барои аз нав барқарор намудани подшоҳии пешинаи ӯ муайян месозад.

> Also I in the first year of Darius the Mede, even I, stood to confirm and to strengthen him. And now will I show thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. And a mighty king shall stand up, that shall rule with great dominion, and do according to his will. And when he shall stand up, his kingdom shall be broken, and shall be divided toward the four winds of heaven; and not to his posterity, nor according to his dominion which he ruled: for his kingdom shall be plucked up, even for others beside those. Daniel 11:1–4.

> Ва ман низ дар соли якуми Дориюши Модй бархостам, то ӯро устувор гардонам ва тақвият бахшам. Ва алҳол ростиро ба ту нишон хоҳам дод. Инак, ҳанӯз се подшоҳ дар Форс бархоҳанд хост; ва чаҳорум аз ҳамаи онҳо бисёр сарватмандтар хоҳад буд; ва ӯ бо қуввати худ ба василаи сарвати хеш ҳамаро бар зидди подшоҳии Юнон хоҳад барангехт. Ва подшоҳи тавоное бархоҳад хост, ки бо салтанати бузург ҳукмронӣ хоҳад кард ва мувофиқи иродаи худ амал хоҳад намуд. Ва ҳангоме ки ӯ бархезад, подшоҳии ӯ шикаста хоҳад шуд ва ба сӯи чор бодҳои осмон тақсим хоҳад гашт; ва на ба насли ӯ, ва на мувофиқи он салтанате ки ҳукмронӣ мекард: зеро подшоҳии ӯ решакан карда хоҳад шуд, ва ба дигарон хоҳад расид, ғайр аз онон. Дониёл 11:1–4.

Alexander’s kingdom fell apart as quickly as it came together, for it represents the last days, in which prophecy is identified as happening rapidly.

Подшоҳии Искандар ҳамон қадар зуд пароканда шуд, ки ҳамон қадар зуд ба вуҷуд омада буд, зеро он айёми охирро ифода мекунад, ки дар онҳо нубувват ҳамчун рӯйдоде, ки ба сурати босуръат ба амал меояд, муайян гардидааст.

> “The agencies of evil are combining their forces and consolidating. They are strengthening for the last great crisis. Great changes are soon to take place in our world, and the final movements will be rapid ones.” Testimonies, volume 9, 11.

> «Қувваҳои шарорат неруҳои худро муттаҳид ва мустаҳкам месозанд. Онҳо худро барои охирин буҳрони бузург қавӣ мегардонанд. Ба наздикӣ дар ҷаҳони мо тағйироти азим ба вуқӯъ хоҳад пайваст, ва ҳаракатҳои ниҳоӣ тезу босуръат хоҳанд буд». Testimonies, volume 9, 11.

The third woe of Islam is established upon the prophetic characteristics of the first and second woes. In the first woe there was a period which began with the arrival of Mohammed and continued until the next period, which is identified as “five months” or one hundred and fifty years, in which Islam would “hurt” the armies of Rome. The end of the one-hundred and fifty year time prophecy simultaneously marks the beginning of the three hundred and ninety-one year and fifteen-day prophecy, in which Islam of the second Woe, would then “kill” the armies of Rome.

Войи сеюми Ислом бар хусусиятҳои набувватии войи якум ва дуюм устувор гардидааст. Дар войи якум даврае вуҷуд дошт, ки бо зуҳури Муҳаммад оғоз ёфт ва то давраи баъдӣ идома кард, даврае ки ҳамчун «панҷ моҳ» ё саду панҷоҳ сол муайян шудааст, ки дар он Ислом лашкарҳои Румро «озор» хоҳад дод. Поёни ин пешгӯии замонии саду панҷоҳсола ҳамзамон оғози пешгӯии сесаду наваду як солу понздаҳрӯзаро нишон медиҳад, ки дар он Исломи войи дуюм он гоҳ лашкарҳои Румро «мекушт».

September 11, 2001 marked the arrival of the period represented by Mohammed of the first woe, which includes October 7, 2023 as marking the beginning of the period when Islam would “hurt” the “armies of Rome” in the ancient literal “Glorious Land” which is a proxy for the United States, and since October 7, 2023 the attacks by Islam against the army of Rome, is approaching two hundred at the writing of this article on February 17, 2024.

11 сентябри соли 2001 оғози давраеро нишон дод, ки бо Муҳаммад аз войи якум муаррифӣ мешавад; ин давра 7 октябри соли 2023-ро низ дар бар мегирад, ки оғози он давраро нишон медиҳад, ки дар он Ислом мебоист ба «лашкарҳои Рум» дар «Замини Ҷалол»‑и қадимии айнӣ, ки рамзе барои Иёлоти Муттаҳида мебошад, «осеб расонад»; ва аз 7 октябри соли 2023 то замони навиштани ин мақола, яъне 17 феврали соли 2024, ҳамлаҳои Ислом бар лашкари Рум ба қарибӣ ба дусад мерасад.

At the soon-coming Sunday law the United States is “killed” as the sixth kingdom of Bible prophecy, which parallels the three hundred and ninety-one years and fifteen days of Islamic attacks that killed the former armies of Rome, as the warfare of their third great jihad intensifies. When Michael stands up, human probation closes, and the four winds are fully released during the seven last plagues.

Ҳангоми ба зудӣ фаро расидани қонуни якшанбе, Иёлоти Муттаҳида ҳамчун подшоҳии шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас «кушта мешавад», ки ин ба сесаду наваду як солу понздаҳ рӯзи ҳамлаҳои исломӣ, ки лашкарҳои пешини Румро ба ҳалокат расониданд, мувофиқат мекунад, дар ҳоле ки ҷанги ҷиҳоди сеюми бузурги онҳо шиддат мегирад. Вақте ки Микоил бармехезад, мӯҳлати имтиёни инсонӣ ба анҷом мерасад, ва чор бод дар ҷараёни ҳафт балои охирин ба таври комил раҳо карда мешаванд.

> “I saw that the anger of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead were separate and distinct, one following the other, also that Michael had not stood up, and that the time of trouble, such as never was, had not yet commenced. The nations are now getting angry, but when our High Priest has finished His work in the sanctuary, He will stand up, put on the garments of vengeance, and then the seven last plagues will be poured out.

> «Ман дидам, ки ғазаби халқҳо, хашми Худо ва вақти доварӣ кардани мурдагон ҷудогона ва аз ҳам фарқкунанда буданд, яке паси дигаре фаро мерасид; ҳамчунин, ки Микоил ҳанӯз барнахоста буд, ва он вақти тангӣ, ки монандаш ҳаргиз набудааст, ҳанӯз оғоз наёфта буд. Ҳоло халқҳо ба хашм меоянд, аммо ҳангоме ки Саркоҳини мо кори Худро дар муқаддасгоҳ ба анҷом расонад, Ӯ бармехезад, либосҳои интиқомро ба бар мекунад, ва он гоҳ ҳафт балои охирин фурӯ рехта хоҳад шуд.

> “I saw that the four angels would hold the four winds until Jesus’ work was done in the sanctuary, and then will come the seven last plagues.” Early Writings, 36.

> «Ман дидам, ки чор фаришта чор бодро нигоҳ хоҳанд дошт, то даме ки кори Исо дар муқаддасгоҳ ба анҷом расад, ва баъд ҳафт вабои охирин хоҳад омад». Навиштаҳои аввал, 36.

The “four winds” are represented as “an angry horse, seeking to break loose and bring death and destruction in its path,” by Sister White and they are fully released when probation closes. They were portrayed as being released in the second woe as “four angels”, not four winds.

«Чор шамол» аз ҷониби Хоҳар Уайт ҳамчун «аспи хашмгин, ки мекӯшад худро раҳо карда, дар роҳи худ марг ва ҳалокат оварад» тасвир шудаанд, ва онҳо ҳангоми басташавии замони имтиёз комилан сар дода мешаванд. Онҳо дар войи дуюм ҳамчун «чор фаришта» тасвир шудаанд, на чор шамол.

> Saying to the sixth angel which had the trumpet, Loose the four angels which are bound in the great river Euphrates. And the four angels were loosed, which were prepared for an hour, and a day, and a month, and a year, for to slay the third part of men. Revelation 9:14, 15.

> Ба фариштаи шашум, ки карнай дошт, гуфт: «Он чор фариштаро, ки назди дарёи бузурги Фурот баста шудаанд, озод кун». Ва он чор фаришта, ки барои соате, рӯзе, моҳе ва соле муҳайё шуда буданд, озод карда шуданд, то сеяки одамонро бикушанд. Ваҳй 9:14, 15.

The “four winds”, or the “four angels”, are both symbols of Islam as determined by the context where the symbol is employed. When Alexander the Great stood up, his kingdom, which represents the seventh kingdom, that is one third of the threefold kingdom of the dragon, the beast and the false prophet; “when he shall stand up, his kingdom shall be broken, and shall be divided toward the four winds of heaven.” When human probation closes the four winds, or the four angels are released, and they break his kingdom, for his kingdom “shall be broken.” Those ten kings and their partners, the globalist merchants, will then stand afar off and lament and cry.

«Чор бод», ё «чор фаришта», ҳар ду рамзи ислом мебошанд, чунонки аз матне ки рамз дар он ба кор рафтааст муайян мегардад. Вақте ки Искандари Мақдунӣ бархост, салтанати ӯ, ки салтанати ҳафтумро ифода мекунад, яъне як саввуми салтанати сегонаи аждаҳо, ҳайвон ва пайғамбари козибро, «ва ҳангоме ки бархезад, салтанаташ шикаста хоҳад шуд ва ба сӯи чор бодҳои осмон тақсим хоҳад гашт». Вақте ки муҳлати озмоиши инсон ба анҷом мерасад, чор бод, ё чор фаришта, раҳо карда мешаванд, ва онҳо салтанати ӯро мешикананд, зеро салтанати ӯ «шикаста хоҳад шуд». Он даҳ подшоҳ ва шарикони онҳо, тоҷирони ҷаҳонигаро, он гоҳ аз дур истода, нола хоҳанд кард ва фарёд хоҳанд зад.

> For, lo, the kings were assembled, they passed by together. They saw it, and so they marvelled; they were troubled, and hasted away. Fear took hold upon them there, and pain, as of a woman in travail. Thou breakest the ships of Tarshish with an east wind. Psalms 48:4–7.

> Зеро инак, подшоҳон ҷамъ шуданд, якҷоя гузаштанд. Онро диданд ва ба ҳайрат афтоданд; ошуфта шуданд ва шитобон гурехтанд. Дар он ҷо тарс онҳоро фаро гирифт, ва дард, мисли зани дардманд дар зоиш. Ту киштиҳои Таршишро бо боди шарқӣ мешиканӣ. Забур 48:4–7.

The economic structure of the ten kings is broken by the “east wind” of Islam.

Сохтори иқтисодии даҳ подшоҳро «боди шарқӣ»-и Ислом мешиканад.

> Thy rowers have brought thee into great waters: the east wind hath broken thee in the midst of the seas. Thy riches, and thy fairs, thy merchandise, thy mariners, and thy pilots, thy calkers, and the occupiers of thy merchandise, and all thy men of war, that are in thee, and in all thy company which is in the midst of thee, shall fall into the midst of the seas in the day of thy ruin. Ezekiel 27: 26, 27.

> Қайиқронҳои ту туро ба обҳои азим дароварданд; боди шарқӣ туро дар миёни баҳрҳо шикаст. Сарватҳоят, ва бозорҳоят, колоят, маллоҳонат ва роҳбаладонат, қирмолгаронат, ва ҳамаи тоҷирони колоят, ва ҳамаи мардони ҷангии ту, ки дар ту ҳастанд, ва тамоми ҷамоати ту, ки дар миёни туст, дар рӯзи ҳалокати ту ба миёни баҳрҳо фурӯ хоҳанд афтод. Ҳизқиёл 27: 26, 27.

The “east wind” of Islam breaks the ten kings’ kingdom in “the day of their ruin,” as represented by Alexander the Great’s kingdom being “broken” and given to the four winds. Much of the history that has taken place in the eleventh of Daniel will be repeated as chapter eleven reaches its final fulfillment. Determining where to rightly divide those histories is the prophetic work of those who are called to be students of prophecy. The last six verses of Daniel eleven conclude at the close of human probation, when Michael stands up. When Alexander the Great’s kingdom is divided to the four winds, it represents the close of probation, and identifies that the following prophetic history from verse five onward is to be considered as a new prophetic line.

«Шамоли шарқӣ»-и ислом подшоҳии даҳ подшоҳро дар «рӯзи ҳалокати онҳо» мешиканад, чунон ки инро он ҳолат намояндагӣ мекунад, ки подшоҳии Искандари Макдунӣ «шикаста» шуда, ба чор бод дода шуд. Қисми зиёди таърихе, ки дар боби ёздаҳуми Дониёл рӯй додааст, ҳангоми расидани боби ёздаҳ ба иҷрошавии ниҳоии худ такрор хоҳад шуд. Муайян сохтани он ки ин таърихҳоро дар куҷо бояд дуруст ҷудо кард, кори нубувватист барои онҳое ки даъват шудаанд шогирдони нубувват бошанд. Шаш ояти охирини Дониёли ёздаҳум дар поёни муҳлати имтиҳони инсон, ҳангоме ки Микоил бармехезад, ба анҷом мерасанд. Вақте ки подшоҳии Искандари Макдунӣ ба чор бод тақсим мешавад, он поёни муҳлати имтиҳонро ифода мекунад ва муайян месозад, ки таърихи нубувватии баъдӣ аз ояти панҷум ба баъд бояд ҳамчун як хатти нави нубувватӣ баррасӣ гардад.

Verse five unto verse sixteen identifies the history of 538 unto the soon coming Sunday law. Verses five through nine, represent the history of the twelve hundred and sixty years of papal rule that began in the year 538 and concluded at the time of the end in 1798. Verse ten identifies the history that typifies verse forty, when the papacy swept away the Soviet Union at the time of the end in 1989. Verses eleven and twelve identify the current proxy war in the Ukraine, which Putin and Russia are going to win, but the aftermath of Putin’s victory will parallel “the battle of Nineveh,” and “the fall of Chosroes,” which was the “key that opened the bottomless pit” which released Islam in the history of the first woe.

Ояти панҷ то ояти шонздаҳ таърихро аз соли 538 то қонуни якшанбеи ба зудӣ ояндаро муайян мекунад. Оятҳои панҷ то нӯҳ таърихи ҳазору дусаду шаст соли ҳукмронии папаро ифода мекунанд, ки дар соли 538 оғоз ёфта, дар вақти интиҳо дар соли 1798 ба анҷом расид. Ояти даҳ таърихеро муайян мекунад, ки ояти чилро намунавӣ пешгӯӣ менамояд, ҳангоме ки папагӣ Иттиҳоди Шӯравиро дар вақти интиҳо, дар соли 1989, рӯфта бурд. Оятҳои ёздаҳ ва дувоздаҳ ҷанги феълии ниёбатиро дар Украина муайян мекунанд, ки Путин ва Русия дар он ғолиб хоҳанд шуд, аммо паёмади пирӯзии Путин ба «ҷанги Нинве» ва «суқути Хусрав», ки «калиде буд, ки чоҳи беҳадро кушод» ва Исломро дар таърихи войи аввал раҳо кард, мувофиқат хоҳад кард.

In the aftermath of Putin’s short-lived triumph, the United States, in verses thirteen to fifteen, will win the proxy war, that is the conclusion of the proxy war that had been engaged in from World War Two. The passage identifies three battles, the first battle concluded in 1989, in fulfillment of verses ten and forty, the second being the current war in the Ukraine, represents verses eleven and twelve, and the third proxy war, representing the final victory of the United States, is represented in verse thirteen through fifteen.

Пас аз пирӯзии кӯтоҳмуддати Путин, Иёлоти Муттаҳида, дар оятҳои сездаҳ то понздаҳ, дар ҷанги ниёбатӣ ғолиб хоҳад шуд; яъне ин анҷоми ҷанги ниёбатиест, ки аз замони Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ ҷараён дошт. Ин порча се ҷангро муайян мекунад: ҷанги аввал дар соли 1989, дар иҷрои оятҳои даҳ ва чиҳил, ба анҷом расид; ҷанги дувум, ки ҷанги кунунӣ дар Украина аст, намояндаи оятҳои ёздаҳ ва дувоздаҳ мебошад; ва ҷанги сеюми ниёбатӣ, ки пирӯзии ниҳоии Иёлоти Муттаҳидаро ифода мекунад, дар оятҳои сездаҳ то понздаҳ нишон дода шудааст.

What needs to be recognized with these four periods represented from verse five to verse fifteen, is that the last two periods, which represent the current war in the Ukraine, and then the retaliation of the United States, occur in the time of the sealing. Verse sixteen identifies the soon coming Sunday law in the United States. Verses five through ten represent the history of 538 through to both the time of the end in 1798, and then on to the time of the end in 1989. The two battles of the final proxy war, represented in verses eleven to fifteen, are therefore fulfilled in the period where Ezekiel chapter twelve identifies that the effect of every vision is fulfilled.

Он чи бояд дар бораи ин чор давра, ки аз ояти панҷ то ояти понздаҳ тасвир шудаанд, дарк карда шавад, ин аст, ки ду давраи охирин, ки ҷанги кунунии Украина ва сипас ҷавобгарии муқобилаи Иёлоти Муттаҳидаро намояндагӣ мекунанд, дар замони мӯҳргузорӣ ба амал меоянд. Ояти шонздаҳ қонуни якшанбеи ба зудӣ ояндаро дар Иёлоти Муттаҳида муайян мекунад. Оятҳои панҷ то даҳ таърихи аз соли 538 то ҳам замони поён дар соли 1798, ва сипас то замони поён дар соли 1989-ро намояндагӣ мекунанд. Бинобар ин, ду ҷанги ҷанги ниҳоии ниёбатӣ, ки дар оятҳои ёздаҳ то понздаҳ тасвир шудаанд, дар он давра ба иҷро мерасанд, ки дар он Ҳизқиёл боби дувоздаҳ муайян мекунад, ки таъсири ҳар рӯъё ба иҷро мерасад.

Those visions were represented to Ezekiel as “wheels within wheels”, which Sister White identifies as the “complicated interplay of human events.” The history of the war in the Ukraine, Putin’s victory, and then his demise, followed by the victory of the United States, is one of the most complex revelations of line upon line in God’s Word.

Он рӯъёҳо ба Ҳизқиёл ҳамчун «чархҳо андаруни чархҳо» нишон дода шуданд, ки хоҳар Уайт онҳоро ҳамчун «ҳамкории мураккаби рӯйдодҳои инсонӣ» муайян мекунад. Таърихи ҷанг дар Украина, пирӯзии Путин ва сипас суқути ӯ, ки баъдан бо пирӯзии Иёлоти Муттаҳида пайравӣ мешавад, яке аз мураккабтарин ваҳйҳои «сатр бар сатр» дар Каломи Худост.

Commenting upon Ezekiel’s “wheels within wheels,” Sister White says that when Ezekiel first saw those wheels it appeared as confusion, but Ezekiel ultimately recognized perfect order in the wheels, which are the “complicated interplay of human events”. In order to rightly divide the history represented in verses eleven to fifteen, the relationship between the Catholic church and Nazi Germany must be understood, for the Nazi leaders in the Ukraine are the proxies for that relationship.

Дар шарҳи «чархҳо дар даруни чархҳо»-и Ҳизқиёл, хоҳар Уайт мегӯяд, ки вақте Ҳизқиёл бори аввал он чархҳоро дид, он ба назараш чун ошуфтагӣ менамуд, вале дар ниҳоят Ҳизқиёл тартиби комилро дар он чархҳо, ки «ҳамкории печидаи рӯйдодҳои инсонӣ» мебошанд, дарк кард. Барои он ки таърихи дар оятҳои ёздаҳ то понздаҳ тасвиршударо дуруст тафсир кунем, бояд муносибати байни калисои католикӣ ва Олмони фашистӣ фаҳмида шавад, зеро роҳбарони фашистӣ дар Украина намояндагони он муносибат мебошанд.

It is also necessary to understand the role of the apparition of the so-called virgin Mary at Fatima, Portugal in 1918, including the three secrets that the so-called virgin Mary left with the three children from that history. The premise of those three messages, which describe a struggle between the Catholic church and atheistic Russia, and the Second World War, is part of the Fatima message that is represented in the war in the Ukraine.

Ҳамчунин зарур аст, ки нақши зуҳури ба истилоҳ бокира Марямро дар Фотимаи Португалия дар соли 1918, аз ҷумла се асроре, ки ба истилоҳ бокира Марям ба се кӯдак аз он воқеа боқӣ гузошт, дарк намоем. Муқаддимаи он се паём, ки муборизаи байни калисои католикӣ ва Русияйи бехудоро, инчунин Ҷанги Дуюми Ҷаҳонро тавсиф мекунад, ҷузъе аз паёми Фотима аст, ки дар ҷанг дар Украина таҷассум ёфтааст.

The French Revolution, and its prophetic relationship to the Catholic church, and ultimately Napoleon Bonaparte, who represents Putin, is also one of the “wheels” that are represented in the war in the Ukraine. The French Revolution’s prophetic relationship to the United States is also represented in the history, for just as Putin is represented by Napoleon as France was going down, the former actor Ronald Reagan, as the head of the armies of Catholicism in the battle of 1989, typifies the former actor Zelenskyy as Ukraine is going down. In the wheels that intersect and connect in these verses, the final straw for the Democrat politicians in the United States, that have been and are promoting Zelenskyy, will be exposed by Putin when he prevails.

Инқилоби Фаронса ва иртиботи пешгӯёнаи он бо калисои католикӣ, ва дар ниҳоят бо Наполеон Бонапарт, ки намояндаи Путин мебошад, инчунин яке аз «чархҳо»-ест, ки дар ҷанг дар Украина тасвир шудааст. Иртиботи пешгӯёнаи Инқилоби Фаронса бо Иёлоти Муттаҳида низ дар таърих инъикос ёфтааст; зеро ҳамон тавре ки Путин тавассути Наполеон намояндагӣ мешавад, дар ҳоле ки Фаронса ба суқут мерафт, ҳунарпешаи собиқ Роналд Рейган, ҳамчун сарвари лашкарҳои католикизм дар ҷанги соли 1989, ҳунарпешаи собиқ Зеленскийро тимсол мекунад, дар ҳоле ки Украина ба суқут меравад. Дар он чархҳое, ки дар ин оятҳо бо ҳам бурида мешаванд ва ба ҳам мепайванданд, қатраи охирини сабр барои сиёсатмадорони Ҳизби демократ дар Иёлоти Муттаҳида, ки Зеленскийро таблиғ мекарданд ва мекунанд, аз ҷониби Путин, ҳангоме ки ӯ пирӯз мегардад, фош хоҳад шуд.

We will continue this study in the next article.

Мо ин таҳқиқро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

> “Upon the banks of the river Chebar, Ezekiel beheld a whirlwind seeming to come from the north, ‘a great cloud, and a fire infolding itself, and a brightness was about it, and out of the midst thereof as the color of amber.’ A number of wheels, intersecting one another, were moved by four living beings. High above all these ‘was the likeness of a throne, as the appearance of a sapphire stone: and upon the likeness of the throne was the likeness as the appearance of a man above upon it.’ ‘And there appeared in the cherubims the form of a man’s hand under their wings.’ Ezekiel 1:4, 26; 10:8. The wheels were so complicated in arrangement that at first sight they appeared to be in confusion; but they moved in perfect harmony. Heavenly beings, sustained and guided by the hand beneath the wings of the cherubim, were impelling these wheels; above them, upon the sapphire throne, was the Eternal One; and round about the throne a rainbow, the emblem of divine mercy.

> «Дар соҳилҳои дарёи Кебор, Ҳизқиёл тундбодеро дид, ки гӯё аз шимол меомад, “абри бузурге ва оташе, ки дар худ мепечид, ва гирди он дурахшише буд, ва аз миёни он чизе чун ранги каҳрабо.” Як қатор чархҳо, ки ба якдигар дохил мешуданд, аз ҷониби чор мавҷуди зинда ба ҳаракат оварда мешуданд. Баландтар аз ҳамаи инҳо “шабоҳати тахте буд, мисли намуди санги ёқути кабуд; ва бар болои шабоҳати тахт шабоҳате буд, мисли намуди одаме бар болои он.” “Ва дар каррубиён шакли дасти одам зери болҳояшон намоён буд.” Ҳизқиёл 1:4, 26; 10:8. Тартиби чархҳо чунон мураккаб буд, ки дар назари аввал гӯё дар нооромӣ буданд; аммо онҳо бо ҳамоҳангии комил ҳаракат мекарданд. Мавҷудоти осмонӣ, ки аз ҷониби дасте зери болҳои каррубиён нигоҳдорӣ ва роҳнамоӣ мешуданд, ин чархҳоро ба ҳаракат медароварданд; ва болотар аз онҳо, бар тахти ёқути кабуд, Зоти Азалӣ буд; ва гирдогирди тахт камонқавс буд, ки рамзи марҳамати илоҳӣ аст.»

> “As the wheel like complications were under the guidance of the hand beneath the wings of the cherubim, so the complicated play of human events is under divine control. Amidst the strife and tumult of nations, He that sitteth above the cherubim still guides the affairs of the earth.

> «Чунон ки мураккабиҳое, ки монанди чархҳо буданд, таҳти роҳнамоии дасте дар зери болҳои каррубиён қарор доштанд, ҳамон тавр ҷараёни печидаи воқеаҳои инсонӣ низ таҳти идораи илоҳӣ аст. Дар миёни низоъ ва ғавғои халқҳо, Ӯ, ки бар каррубиён нишастааст, ҳанӯз ҳам корҳои заминро роҳнамоӣ мекунад.

> “The history of nations that one after another have occupied their allotted time and place, unconsciously witnessing to the truth of which they themselves knew not the meaning, speaks to us. To every nation and to every individual of today God has assigned a place in His great plan. Today men and nations are being measured by the plummet in the hand of Him who makes no mistake. All are by their own choice deciding their destiny, and God is overruling all for the accomplishment of His purposes.

> «Таърихи халқҳо, ки яке паси дигаре замон ва макони барояшон муқарраршударо ишғол намудаанд ва ноогоҳона бар он ҳақиқате шаҳодат додаанд, ки худ маънои онро намедонистанд, бо мо сухан мегӯяд. Ба ҳар як миллат ва ба ҳар як фарди имрӯза Худо дар нақшаи бузурги Худ ҷойгоҳе таъйин кардааст. Имрӯз одамон ва миллатҳо бо шоқули дар дасти Ӯ, ки ҳаргиз хато намекунад, санҷида мешаванд. Ҳама бо интихоби худ тақдири хешро муайян мекунанд, ва Худо бар ҳама чиз ҳукмронӣ менамояд, то мақсадҳои Худро ба иҷро расонад.»

> “The history which the great I AM has marked out in His word, uniting link after link in the prophetic chain, from eternity in the past to eternity in the future, tells us where we are today in the procession of the ages, and what may be expected in the time to come. All that prophecy has foretold as coming to pass, until the present time, has been traced on the pages of history, and we may be assured that all which is yet to come will be fulfilled in its order.” Education, 178.

> «Таърихе, ки Ӯ, ЯҲОВАИ БУЗУРГ, дар Каломи Худ муайян кардааст, ҳалқа пас аз ҳалқаро дар занҷири нубувват ба ҳам пайваста, аз азалияти гузашта то азалияти оянда, ба мо мегӯяд, ки имрӯз мо дар ҷараёни асрҳо дар куҷо қарор дорем ва дар замони оянда чиро метавон интизор шуд. Ҳар он чи нубувват то замони ҳозира пешгӯӣ карда буд, дар саҳифаҳои таърих сабт гардидааст, ва мо метавонем мутмаин бошем, ки ҳар он чи ҳанӯз дар пеш аст, мувофиқи тартиби худ ба амал хоҳад омад». Education, 178.

Back to Articles