Article

# Китоби Юил ва Калисои Лаодикиягии Адвентистони рӯзи ҳафтуми — Шумораи ҳаждаҳ

Рақами Ҳаждаҳ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 25, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

Мо аҳди Абромро баррасӣ мекунем, ва ҳанӯз ба он унсури пешгӯии Абром, ки бо оятҳои аввали китоби Юил иртиботи мустақим дорад, напардохтаем. Пешгӯии Абром дар бораи 400 соли бандагӣ, ҳамроҳ бо 430 соли Павлус, сохтори пешгӯёнаеро ба вуҷуд меорад, ки бо 1290 соли Дониёл 12:11 мутобиқат мекунад. Пешгӯии 1290-солаи ояти ёздаҳум давраи пешгӯёнаи омегаи хатти 430-солаи Абром ва Павлус мебошад. Ин ҳақиқат яке аз унсурҳои он чизест, ки дар рӯзҳои охир кушода мешавад ва доноёнро аз бадкорон ҷудо месозад.

Вобаста ба пешгӯии омегавии 430 сол рамзи «чаҳор насл» низ буд, ки давраи вақти имтиҳонӣ барои он миллатеро муайян мекард, ки қавми баргузидаи Худоро дар бандагӣ нигоҳ медошт. Барои Мусо он Миср буд; барои яксаду чилу чор ҳазор нафар, ки суруди Мусоро месароянд, он таърихи Иёлоти Муттаҳида аз соли 1798 то қонуни якшанбе мебошад. Иёлоти Муттаҳида, ки дар Ваҳй боби сездаҳ ҳамчун «ваҳшии замин» тасвир шудааст, ҳамчун барра оғоз мекунад ва анҷомаш ба сухан гуфтан чун аждаҳо мерасад. Юсуф, ки рамзи Барра аст, он давраи осоиштагии нисбии Мисрро намояндагӣ мекунад, то вақте ки фиръавни наве бархост ва бандагӣ оғоз ёфт. Пас, миллате ки дар насли чорум доварӣ мешавад, ва он барои Мусо Миср буд, Иёлоти Муттаҳида аст. Бақия дар қонуни якшанбе доварӣ мешавад, чунон ки инро балоҳое, ки барои ибриён бо хун бар сутунҳои дари хонаҳояшон ба авҷ расид ва баъдтар барои миллати Миср дар Баҳри Сурх, намунавор нишон медиҳанд. Юсуф ва Мусо фиръавни нек ва фиръавни бадро намояндагӣ мекунанд, ки барои Иёлоти Муттаҳида аввал барра ва сипас аждаҳо мебошад.

Пешгӯии Ибром дар бораи доварӣ дар насли чаҳорум ин воқеиятро низ дар бар мегирифт, ки анҷоми муҳлати имтиҳон тадриҷӣ аст; зеро дар иҷрои пешгӯии Ибром тавассути Мусо на танҳо муҳлати имтиҳон барои Миср ба поён расид, балки ҳанӯз барои амӯриён вақт боқӣ монд, то ҷоми замони имтиҳонии худро пур кунанд,—баъд аз он ки Миср ҷоми худро пур карда буд. Баҳри Сурх барои Миср ҳамон қонуни якшанбе барои Иёлоти Муттаҳида буд, ва сипас «ҳар кишвари дигари рӯйи замин» «ба намунаи» Иёлоти Муттаҳида «пайравӣ хоҳад кард», чунон ки инро амӯриён пас аз анҷоми муҳлати имтиҳони Миср муаррифӣ мекунанд.

Амӯриён яке аз даҳ қабилаанд, ки ҷаҳонро аз дарёи Миср то дарёи Бобил, дар аҳди Абром, муайян месозанд; бинобар ин, амӯриён миллатҳои ҷаҳонро намояндагӣ мекунанд, ки муҳлати имтиҳони ҷудогонаи худро ҳамчун миллатҳо пас аз қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида ба поён мерасонанд. Амӯриён рамзи китобии онанд, ки доварӣ бар ҷаҳон баста мешавад, ва ин дар насли сеюм ва чорум воқеъ мегардад. Баҳри Сурх рамзи баста шудани муҳлати имтиҳон барои Иёлоти Муттаҳида аст, ва амӯриён миллатҳоро намояндагӣ мекунанд, ки тадриҷан муҳлати имтиҳони худро мебанданд, то он даме ки муҳлати имтиҳони башарият пурра баста шавад. Аз ин рӯ, амӯриён рамзи давраи буҳрони қонуни якшанбе аз Баҳри Сурх то раҳоии боди шарқӣ мебошанд, ҳангоме ки роҳи раҳоӣ барои қавми Худо кушода мешавад.

Аммо пешгӯии Абром на танҳо ба насли чаҳорум аз лиҳози Иёлоти Муттаҳида ҳамчун Миср ва ҷаҳон ҳамчун Амӯриён ишора мекунад, балки муҳимтар аз он, насли қавми Худоро, ки аз Баҳри Сурх мегузаранд, ҳамчун «насли чаҳорум» ҷой медиҳад. Вақте ки мо он чиро, ки метавонем, аз фаҳмиши «чор насл» дар қадами аввали Абром аз се қадам берун кашем, қадамҳои дуюм ва сеюми аҳди Иброҳимро баррасӣ хоҳем кард. Қадами дуюм боби ҳабдаҳум аст, ва қадами сеюм, албатта,— боби бисту дуюм.

Дар боби дувоздаҳуми Дониёл се давраи нубувватӣ муайян шудаанд, ва ҳамаи онҳо замони нубувватиро ифода мекунанд, ки дар соли 1844 ба поён расид. Он се давра дар айёми охир кушода мешаванд, ва он се давра афзоиши донишеро ифода мекунанд, ки бар сари қавми Худо дар айёми охир меояд. Масеҳ, ҳамчун Он Марди либоси катонӣ дар ояти ҳафт, нахустини он се давраи нубувватиро баён мекунад, ва бо ин амал Худро бо фариштаи Ваҳй боби даҳум ҳамоҳанг месозад, ки на бар об, балки бар замин ва баҳр меистад.

> Ва он фариштае ки дидам бар баҳр ва бар замин истода буд, дасти худро сӯи осмон бардошт, ва ба Ӯ, ки то абад зистааст, ки осмон ва он чиро ки дар он аст, ва замин ва он чиро ки дар он аст, ва баҳр ва он чиро ки дар он аст, офаридааст, қасам ёд кард, ки дигар вақт нахоҳад буд. Ваҳй 10:5, 6.

Дар ояти ҳафтуми боби дувоздаҳум марди либоси катонӣ низ ба Ӯ, ки то абад зинда аст, қасам мехӯрад.

> Ва шунидам он марди катонпӯшро, ки бар болои обҳои дарё буд, вақте ки дасти рости худ ва дасти чапи худро сӯи осмон бардошт, ва ба Он ки то абад зинда аст, қасам хӯрд, ки ин барои як замон, ва замонҳо, ва нисфи замон хоҳад буд; ва ҳангоме ки пароканда сохтани қудрати қавми муқаддасро ба анҷом расонад, ҳамаи ин чизҳо ба итмом хоҳанд расид. Дониёл 12:7.

Ба мо аз тариқи илҳом маълум гардонида шудааст, ки ҳамон хатти нубуввате, ки дар китоби Дониёл ҷойгир аст, дар китоби Ваҳй идома меёбад, ва фаҳмиши Миллеритӣ ин аст, ки ин ду тавсиф порчаҳои мутавозии Масеҳ мебошанд. Масеҳ ҳамчун Фариштае, ки китоби хурдро дар даст дорад, дар китоби Ваҳй анҷоми татбиқи вақти нубувватиро дар соли 1844 муайян месозад, ва Масеҳ ҳамчун Марде, ки либоси катонӣ дар бар дорад, дар китоби Дониёл муайян месозад, ки вақте қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида фаро расад, ҳамаи аҷоиби рӯъёи охирини Дониёл ба анҷом хоҳанд расид. Дар дохили он таърихи муқаддасе, ки пеш аз қонуни якшанбе воқеъ мешавад ва ба он мунтаҳӣ мегардад, қавми Худо бояд барои муддате, ки бо рамзи 1260 ифода шудааст, пароканда гардонида мешуданд. Давраи парокандагие, ки пеш аз қонуни якшанбе меояд, дар боби ёздаҳуми китоби Ваҳй баён шудааст, ки дар он Мӯсо ва Илёс кушта мешаванд ва барои се рӯзу ним дар кӯча мурда мехобанд, ки ин рамзи 1260 мебошад.

Дар ояти ҳафтум, марди либоси катонӣ муайян мекунад, ки ҳангоме ки пароканда шудани қудрати қавми муқаддас пас аз сеюним рӯзи худ ба анҷом расад, «аҷоибе», ки бар сари қавми Худо дар айёми охир меоянд, ба поён хоҳанд расид. Мо мақолаи гузаштагонаро бо шарҳи хоҳар Уайт бар боби сеюми Закарьё ба анҷом расондем. Ҷумлаи аввал чунин мегуфт: «Рӯъёи Закарьё дар бораи Еҳушаъ ва Фаришта бо қувваи хос ба таҷрибаи қавми Худо дар манзараҳои хотимавии рӯзи бузурги кафорат татбиқ мегардад.» Дар ин боб ва дар шарҳи илҳомбахши хоҳар Уайт бар ин боб, саду чиҳилу чаҳор ҳазор ҳамон «мардони мӯҷиби ҳайрат» мебошанд. «Аҷоиб»-и рӯъёи охирини Дониёл, ки тавассути қонуни рӯзи якшанбе ба анҷом мерасанд, ҳамон «аҷоиб»-е мебошанд, ки бо мӯҳргузории қавми Худо алоқаманданд.

Боби дувоздаҳуми Дониёл нуреро фароҳам меоварад, ки саду чиҳилу чаҳор ҳазорро дар рӯзҳои охир мӯҳр мезанад. Он нур бо се давраи пешгӯёна ифода шудааст, ки ҳамаи онҳо дар таърихи миллеритӣ муайян гардида ва ҳамчун ҳақиқат барқарор шуда буданд. Ин се давра дар се оят пешниҳод шудаанд ва се сутунанд, ки сохтори ҳақиқатро барпо медоранд. Сохтори ҳақиқат бо раванде сеқадамӣ барпо дошта мешавад. Он раванди сеқадамӣ дар дохили порчаи иборат аз нӯҳ оят (4–12), ба воситаи он се ояте ифода шудааст, ки замони пешгӯёнаро пешниҳод мекунанд. Ин се давраи пешгӯёна, вақте аз нуқтаи назари фаҳмиши бунёдии миллеритӣ баррасӣ мешаванд, се давраи рамзиро ба вуҷуд меоранд, ки мутобиқи фаҳмиши миллеритӣ муайян гардидаанд, аммо унсури вақтро татбиқ намекунанд.

Се давра дар худи ҳамон порчаи Навиштаҷот ҷой гирифтаанд, ки «раванди муҳр шудан ва сипас кушода шудани нубувват»-ро муайян мекунад, ва он ҳамчунин тавсифи классикии библиявии як раванди сегонаи имтиҳонро дар бар мегирад. Он нӯҳ ояте, ки бо амри ба Дониёл додашуда барои муҳр кардани китоби худ оғоз меёбанд, ҳамон оятҳое ҳастанд, ки дар онҳо ин се давра баён шудаанд; ва дар он нӯҳ оят раванди поксозие, ки ҳангоми кушода шудани ҳақиқат анҷом меёбад, бо ибораи «поксохта, сафед гардонида ва озмуда» ифода шудааст. Ин се давра дар он се оят ҳамон афзоиши донишанд, ки дар вақти охир, дар айёми охирин, воқеъ мешавад ва раванди ниҳоии имтиҳон ва муҳргузории қавми аҳди Худоро ифода менамояд. Ҳамон таърихест, ки дар он «аҷоиб»-и рамзие, ки дар айёми охирин бар сари қавми Худо меоянд, баён шудаанд. Лутфан ин порчаро бори дигар бихонед.

Се давра, ки дар се оят дар он порчаи иборат аз нӯҳ оят омадаанд, авҷи китоби Дониёлро ифода мекунанд, ва авҷе, ки дар он ҷо тасвир шудааст, авҷи хатти ботинии нубувват аст; ин достони он аст, ки чӣ гуна санге бидуни дастҳо аз кӯҳе «бурида» мешавад, ки ин ҳамон достони бақияи содиқ аст. Он хатти ботинӣ дар бобҳои даҳум ва дувоздаҳум ифода ёфтааст, ва авҷи хатти берунии нубувват дар оятҳои хотимавии боби ёздаҳум ва чанд ояти аввали Дониёл дувоздаҳум ҷой дорад.

Он се давра ҳамчунин авҷи рӯъёҳои шаҳодати ҳар ду — дарёи Улай ва дарёи Ҳиддиқал — мебошанд, ва он се оят як давраи нубувватиро дар бар мегиранд, ки иҷрои авҷгирифтаи нубуввати замонии аҳдро ифода мекунад, ки Ибром ва Павлусро ҳар дуро ҳамчун шоҳид пеш меорад. Исо, ҳамчун Он Марди либоси катонӣ, дар ояти ҳафт бар рӯи об қадам мезанад. Дар ояти ёздаҳ ду овоз, ки ҳамчунин овози Масеҳ мебошанд, Ибром ва Павлус ба шаҳодат истодаанд. Дар ояти дувоздаҳ таърихи муҳр задани қавми Худо намояндагӣ шудааст, зеро саду чилу чор ҳазор бокира мебошанд, ва бокираҳо масали даҳ бокираро таҷриба мекунанд, ва баракат дар ояти дувоздаҳ бар онҳост, ки мунтазиранд. Онҳое ки дар масал мунтазиранд ва ки «муборак» мебошанд, ҳамонҳоянд, ки ҷомаро мегиранд, ки ба онҳо иҷозат медиҳад, то ба ақди никоҳ дароянд, ҳангоме ки дар баста мешавад.

Дар ояти ҳафтум Исо бар рӯи об роҳ меравад, ки ин тарсро ба вуҷуд меоварад, аммо Петрус тасмим мегирад, ки имон оварад, ва оғоз мекунад роҳ рафтан ва Худоро ҷалол додан; вале Петрус бисёр вақт рамзи ҳар ду синф аст, ва ҷалол боз ба тарс табдил меёбад, зеро соати доварии ӯ фаро расида буд. Давраи аввале, ки дар ояти ҳафтум ҷойгир аст, паёми фариштаи аввалро намояндагӣ мекунад. Исо бар рӯи обҳост, ки рамзи тарс ва фариштаи аввал аст. Сипас Исо давраеро муайян мекунад, ки дар он Ӯ қавми Худро пеш аз доварии қонуни якшанбе ҷалол хоҳад дод. Ҳар се унсури се фаришта дар дохили ояти ҳафтум ҳастанд, зеро ояти ҳафтум нахустини се оятест, ки се фариштаро намояндагӣ мекунанд.

Ояти ёздаҳум бо шаҳодати омегавии худ нисбат ба овозҳои алфавии Абром ва Павлус як «дуқабатшавӣ»-ро фароҳам меоварад. Овозҳои «дуқабатшуда»-и онҳо ба ҳам мепайванданд, то нубуввати замони аҳдро баён намоянд, ва ояти ёздаҳум ин нубувватро ҳамчун омега ба иҷро мерасонад, бо муайян сохтани давраи нубувватие, ки бо суқути Бобил дар соли 1798 анҷом меёбад, ва ба ин васила суқути Бобилро ҳангоми бархостани Микоил дар айёми охир тимсол месозад. Дар ояти ёздаҳум мо дуқабатшавии анбиё ва давраеро дорем, ки ду суқути Бобилро намояндагӣ мекунад; бинобар ин он хабари фариштаи дуюмро намояндагӣ менамояд, ки эълон кард: «Бобил суқут кард, суқут кард».

Ояти ҳафтум паёми фариштаи аввал аст, ва ояти ёздаҳум паёми фариштаи дуюм аст, ва ояти дувоздаҳум, ки Дониёл 12*12 ё Дониёл 144 мебошад, дар бораи тафриқа миёни доноён ва аблаҳон аст, ки он дар ҷараёни доварӣ анҷом меёбад ва бо зуҳури хислат дар буҳрони доварӣ ба анҷом мерасад. Ояти дувоздаҳум паёми фариштаи сеюм аст, ки нишон медиҳад ҷаҳон чӣ гуна ба ду синф ҷудо мешавад, ва ҳамтои тасвири зоҳирии ин ҷудоии айнан ҳамон, ки ба фариштаи сеюм тааллуқ дорад, ҷудоии ботинии фариштаи сеюм аст, ки дар ояти дувоздаҳум муаррифӣ шудааст. Оятҳои ҳафтум, ёздаҳум ва дувоздаҳум паёми се фаришта мебошанд, ва ин оятҳо он нур мебошанд, ки дар айёми охир кушода мешавад. Кушода шудани ин се оят дар айёми охир бо Ваҳй боби даҳум мутобиқат дорад.

Масеҳ ҳамчун фариштаи қавӣ, ҳамчунин ҳамчун Шери қабилаи Яҳудо дар боби даҳум, чун «шер» нидо кард, ва ғарриши Ӯ ҳафт раъдро ба вуҷуд овард, ки онҳо мӯҳр зада шуданд, чунон ки боби даҳуми Дониёл низ чунин буд. Инҳо порчаҳои мутанозир мебошанд. Ба ин сабаб, он се давра дар боби дувоздаҳум, инчунин ҳамон ҳафт раъди Ваҳйи боби даҳум мебошанд.

«Ҳафт раъд» танҳо як таъбири дигари Масеҳ ҳамчун Алфа ва Омега мебошанд, зеро рамзшиносии асосии «ҳафт раъд» ин аст, ки он «тасвири пайдарпайи воқеаҳо»-еро ифода мекунад, ки аз соли 1798 то 1844 ба вуқӯъ пайвастаанд ва дар «воқеаҳои оянда» такрор мешаванд, ки «ба тартиби худ ошкор хоҳанд шуд» дар таърихи саду чилу чаҳор ҳазор. Пас, «ҳафт раъд» рамзи Алфа ва Омега мебошанд; ки Ӯ ҳамчунин ибтидо ва интиҳо; аввалин ва охирин, таҳкурсӣ ва маъбад; санги кунҷ ва санги тоҷгузор — ҳафт раъд аст.

Нури се давраи рамзӣ дар Дониёл боби дувоздаҳ бояд бо нури ҳафт раъд мутобиқ бошад, зеро онҳо ҳамон як хатти айнии набувватӣ мебошанд. Дар давраи аввал Масеҳ ҳар ду дасти Худро ба осмон мебардорад, ҳамчунон ки дар Ваҳй боби даҳ бо як даст мекунад. Дар Ваҳй боби даҳ дасти Ӯ рамзи анҷоми татбиқи вақти набувватӣ мегардад ва гузаришро аз давраҳои вақти набувватӣ ба танҳо давраҳои набувватӣ нишон медиҳад. Он гузариши қоидаи асосии набувватӣ, ки аз ҷониби миллериён ба кор бурда мешуд, ба василаи гузариши бузург аз ҳарфӣ ба рӯҳонӣ дар замони Масеҳ тимсол шуда буд.

Ҳавворӣ Павлус бархост, то қоидаи бузурги нубувватиро, ки бо хати нубувватии қавми баргузида алоқаманд аст, барқарор намояд. Дар худи оғози Исроили рӯҳонӣ қоидаи бузурги нубувватие барқарор карда мешавад, ки худи аҳдро аз нав таъриф мекунад. Аз он пас, фарзанди Иброҳим будан ин буд, ки инсон ба воситаи имон фарзанди Иброҳим бошад, на аз рӯи хун. Ин принсипи нубувватӣ пеш аз ҳама тавассути қалами Павлус муқаррар карда шуд, ки дар ин ҷиҳат Масеҳро дар боби даҳуми Ваҳй тимсол мекард ва татбиқи нубувватии вақтро дар соли 1844 тағйир дода, ба поён расонд.

Аҳд бо инсоният тавассути камони абрӣ ифода меёбад, ва киштии Нӯҳ як давраи вақтро таҷассум мекунад — пеш ва баъд аз тӯфон, вақте ки ҳанӯз қавми баргузидаи ба таври равшан муайяншуда вуҷуд надошт. Даъвати Иброҳим тағйироти бузург ва муҳимро дар муносибати нубувватии Худо бо инсоният ифода мекард. Аҳде, ки бо Иброҳим баста шуд, як гардиши бузургро дар ҷараёни таърихи аҳд ифода менамуд, ва бо ин он гузариши бузургро аз зоҳирӣ ба рӯҳонӣ дар айёми Павлус, ва аз татбиқи замонӣ ба бе татбиқи замонӣ дар соли 1844 намунавӣ месохт.

Аввалин тағйир дар аҳди Худо бо инсоният боғи Адан буд, ва тағйири ошкоршуда маҳдудиятҳое буд бар дарахти ҳаёт, ва он ҳамчунин боиси тағйири либос гардид — аз нури рӯҳонӣ ба пӯсти воқеии барра. Тағйири навбатии бузург дар таърихи аҳд тӯфон аст, ки Нӯҳ онро намояндагӣ мекунад, ҳамчунон ки Одам дар аввалин тағйири бузурги аҳд намояндагӣ мекард. Сипас гузариш ба қавми баргузида бо Абром, ки ба Мусо расонд, ва ӯ усулҳои нубувватиро муаррифӣ мекунад, ки як рӯз намояндаи як сол аст. Он усул то соли 1844 эътибор дорад, вақте ки боз як тағйири бузурги аҳд ба вуқӯъ омад. Дар давраҳои азими таърихи аҳд ҳамеша як тағйири бузург дар яке аз усулҳои Каломи нубувватии Худо вуҷуд дорад. Он тағйир дар давраи таърихи яксаду чилу чор ҳазор ин аст, ки Алфа Омега Ҳақиқат аст. Алфа ва Омега он усулест, ки поён ҳамеша бо ибтидо дар Каломи Худо тасвир карда мешавад. Ба он усули Алфа ва Омега сохтори сегонаи калимаи ибронии «ҳақиқат» пайваст аст.

Гузариши бузурги нубувватӣ дар ҷараёни таърихи бақия бевосита дар ҳар як аз таърихҳои асосии аҳд намояндагӣ мешавад, ва ҳамчунин дар дигар хатҳои ҳақиқат. «Калид»-е ки бар Илиқим дар Ишаъё 22:22 ниҳода мешавад, ҳамон калидест, ки ба Петрус дар Панюм дар Матто боби шонздаҳум дода шуд. Он калид ба калисои Филоделфия дода мешавад, ва маҳз Вилям Миллер буд, ки ба ӯ он калид дода шуд, ки ба воситаи он тавонист бо асли як рӯз баробар ба як сол пайванд ёбад, аслеро, ки Мусо дар ҷараёни таърихи худ сабт намуда буд, ва он таърих намунаи таърихи миллеритҳо буд. Пайванди Миллер бо нубуввати Мусо бо пайванди Павлус бо нубуввати Абром намояндагӣ шуда буд. Ва чаро Миллер набояд бо Мусо пайванд меёфт, дар сурате ки наҷоти Мусо дар киштӣ бо наҷоти Нӯҳ дар киштӣ пайванд ёфта буд, то ҳар ду аҳдро бо ҳам бипайвандад. Гузаришҳои татбиқи нубувватӣ, ки аз Адан оғоз меёбанд, муайян месозанд, ки ваҳйи бузурги нури нубувватӣ дар таърихи қавми аҳди ниҳоӣ — яксаду чилу чор ҳазор — шинохта мешавад. Ман бар он назарам, ки он гузариши бузурги нубувватӣ бо ҳафт раъд намояндагӣ мешавад, ки бевосита бо се давраи боби дувоздаҳуми Дониёл пайваст ҳастанд, ва инҳо танҳо ҳангоме шинохта мешаванд, ки усулҳои алфа ва омега бар татбиқи хат бар хат ба кор бурда шаванд, татбиқе ки бар сохтори сесатҳии ҳақиқат устувор аст.

Дар оятҳое, ки бевосита пеш аз эълони он ки «дигар вақт нест» омадаанд, Масеҳ ҳафт раъдро муаррифӣ намуд, ки онҳо низ, ҳамон тавре ки ҳақоиқи Дониёл дувоздаҳ, мӯҳр зада шуда буданд. Мазмуни марди либоси катонӣ, ки дар боби дувоздаҳ ҳар ду дасти худро боло мебардорад, кушода шудани китоби Дониёл аст; ва мазмуни Масеҳ — Шери дар Ваҳй даҳ — мӯҳр зада шудани ҳафт раъд аст. Хоҳар Уайт мӯҳр задани ҳафт раъдро бо мӯҳр зада шудани китоби Дониёл ҳамоҳанг месозад.

> «Пас аз он ки ин ҳафт раъд овозҳои худро бароварданд, ба Юҳанно, чунон ки ба Дониёл дар бораи китоби хурд, чунин дастур дода мешавад: “Он чиро, ки ҳафт раъд гуфтанд, мӯҳр кун.” Инҳо ба рӯйдодҳои оянда дахл доранд, ки ба тартиби худ ошкор хоҳанд шуд». The Seventh-day Adventist Bible Commentary, ҷилди 7, 971.

Ҳафт раъд ба воситаи Ваҳйи даҳум, Рӯҳи Нубувват ва таърихи миллерчиён аз соли 1840 то 1844 муайян карда мешаванд, ки он дар таърихи саду чилу чор ҳазор такрор мегардад. Дар ҳамон порча инчунин гуфта шудааст: «Нури махсусе, ки ба Юҳанно дода шуд ва дар ҳафт раъд баён гардид, тасвири ҳодисаҳое буд, ки зери паёмҳои фариштаи якум ва дуюм ба вуқӯъ меомаданд. Барои мардум донистани ин чизҳо беҳтар набуд, зеро имони онҳо ҳатман бояд озмуда мешуд. Дар тартиби Худо ҳақоиқи бисёр аҷоиб ва пешрафта эълон карда мешуданд». Миллерчиён намефаҳмиданд, ки бояд бо ду ноумедӣ рӯ ба рӯ шаванд, зеро ҳамин норасоии фаҳмиши онҳо барои озмудани онҳо тарҳрезӣ шуда буд. Миллерчиён ҳеҷ «ҳақоиқи пешрафта»-ро гумон намекарданд, яъне онҳо ҳеҷ «тағйироти бузурги нубувватӣ»-ро дар таърихи аҳд интизор набуданд.

Ҳарчанд «барои» халқи «миллеритӣ» «донистани ин чизҳо беҳтарин набуд», он яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор бо ҳамон таърих озмуда мешаванд, аммо на ба воситаи нофаҳмии бегуноҳонаи таърих, балки барои нафаҳмидани таърихе ки аз шумо талаб мешавад онро бидонед. Ин ҳамон озмоиш аст, фақат ба таври баръакс. Юҳанно дар Ваҳй боби даҳ, пеш аз ҳама яксаду чиҳилу чаҳор ҳазорро намояндагӣ мекунад ва танҳо дар марҳилаи дуюм, ҳаракати миллеритии фариштагони якум ва дуюмро. Ин вақте шинохта мешавад, ки шумо мебинед Юҳанно пешакӣ дар бораи хӯрдани китобчаи хурд огоҳ карда мешавад, ки он аввал ширин ва сипас талх хоҳад буд. Барои миллеритҳо беҳтарин набуд, ки маънои он чӣ буд бидонанд, аммо Юҳанно халқеро намояндагӣ мекунад, ки пешакӣ медонанд, ҳангоме ки миллеритҳо китобчаи хурдро хӯрданд, чӣ воқеъ мегардад.

> Ва ман назди фаришта рафта, ба ӯ гуфтам: «Он китобчаи хурдро ба ман бидеҳ». Ва ӯ ба ман гуфт: «Онро бигир ва бихӯр; ва он шиками туро талх хоҳад кард, аммо дар даҳонат мисли асал ширин хоҳад буд». Ва ман он китобчаи хурдро аз дасти фаришта гирифта, онро хӯрдам; ва он дар даҳони ман мисли асал ширин буд; ва ҳамин ки онро хӯрдам, шиками ман талх гардид. Ваҳй 10:9, 10.

Ба Юҳанно пешакӣ дар бораи таҷрибаи талху ширини солҳои 1840 то 1844, яъне таърихе, ки дар боби даҳум тасвир шудааст, гуфта мешавад. Он таҷрибае, ки дар оятҳои нӯҳум ва даҳум бисёр равшан нишон дода шудааст, ҳамчунин дар оятҳои дуюм то чоруми бебаҳс муайян карда мешавад.

> Ва ӯ дар дасташ китоби кӯчаке кушода дошт; ва пои рости худро бар баҳр, ва пои чапи худро бар замин ниҳод, Ва бо овози баланд нидо кард, чунон ки шер наъра мезанад; ва ҳангоме ки нидо кард, ҳафт раъд овозҳои худро баён намуданд. Ва ҳангоме ки ҳафт раъд овозҳои худро баён намуданд, ман мехостам бинависам; ва овозе аз осмон шунидам, ки ба ман мегуфт: «Он чизҳоеро, ки ҳафт раъд баён намуданд, мӯҳр намо, ва онҳоро манавис». Ваҳй 10:2–4.

«Ҳафт раъд» «баёни рӯйдодҳо»-ро ифода мекунад, ки зери фариштагони якум ва дуюм ба вуқӯъ мепайвастанд, ва ҳамчунин «рӯйдодҳои ояндаро, ки ба тартиби худ ошкор хоҳанд шуд». «Ҳафт раъд» ҳақиқатеро ифода мекунад, ки таърихи миллеритҳо дар таърихи яксаду чилу чор ҳазор такрор мешавад, ва ҳақиқатҳое ки дар вақти охир аз соли 1798 ва баъд аз он муҳркушоӣ шуданд, муҳркушоии ҳақиқатро дар айёми охири қавми Худо ифода менамоянд. Исо дар Ваҳй боби даҳум, бо Исо дар Дониёл боби дувоздаҳум мутобиқат дорад. Дар ҳар ду порча, мӯҳр кардан ва муҳркушоии ҳақиқати озмоишӣ дар айёми охир баён шудааст.

Баъзеҳо мумкин аст баҳс кунанд, ки Исо дар ояти ҳафт сухан мегӯяд, аммо Ҷабраил дар оятҳои ёздаҳ ва дувоздаҳ ба Дониёл сухан мегӯяд; лекин ҳамчунин метавон онро чунин фаҳмид, ки Исо дар ҳар се порча сухан мегӯяд. Дар ҳар ду ҷониби ин масъала, овозе ки ба воситаи Дониёл сухан мегӯяд, овози Масеҳ аст, ва се давраи нубувватӣ дар боби дувоздаҳ каломи Масеҳ мебошанд, ва Ӯ ин се давраро дар сохтори ҳақиқат баён менамояд. Ҳар се давра мӯҳр зада шудаанд, ва онҳоро як рамзи сегона месозанд.

Ояти ҳафтум ба анҷом ёфтани аҷоибот ишора мекунад ва кори ниҳоии Масеҳро дар Қудси Қудсҳо муайян месозад, ҳангоме ки Ӯ гуноҳҳои саду чилу чаҳор ҳазорро маҳв менамояд ва онҳоро муҳр мезанад. Ояти якум «аҷоибот»-ро муайян мекунад, ва охирини ин се оят низ «аҷоибот»-ро ҳамчун онҳое муайян мекунад, ки барои интизор шудан ва аз сар гузаронидани ноумедии аввал муборак мебошанд. Давраи миёна исёни инсониятро дар ҷараёни бӯҳрони қонуни якшанбе муайян мекунад, ва ҳамчунин давраеро муайян месозад, ки ба қонуни якшанбе мебарад, ҳамчун давраи омодагӣ барои саду чилу чаҳор ҳазор. Ҳамаи ин оятҳо бевосита муайян мекунанд, ки «бар сари» қавми Дониёл «дар айёми охир» чӣ хоҳад омад. Ҳар се оят дар бораи мавзӯи поксозии саду чилу чаҳор ҳазор сухан мегӯянд. Давраи аввал бо давраи сеюм мувофиқат мекунад, ва давраи миёна исёни тамоми ҷаҳонро ифода мекунад, дар ҳоле ки онҳо ба сӯи Ҳармиҷидӯн пеш мераванд.

Агар он се давра ҳамон ҳафт раъд бошанд, пас он се оят бояд «воқеаҳои ояндаро, ки [ошкор] хоҳанд шуд ба тартиби худ» муайян созанд, ва он «воқеаҳои оянда» бо «баёни воқеаҳое, ки дар замони фариштаи якум ва дуюм ба амал омаданд» аз соли 1840 то 1844 мувофиқат хоҳанд кард. Якчанд ҳақиқатҳо ҳастанд, ки ин ҳаракат онҳоро пазируфтааст ва онҳо аз фаҳмиши пешоҳангон ба таври равшан фарқ мекунанд, вале ҳамаи он ҳақиқатҳо бо фаҳмиши пешоҳангон мувофиқат доранд. Аз давраи Миллериён то имрӯз як тағйироти бузурги нубувватӣ ба амал омадааст. Қоидаи як рӯз баробари як сол намунаи классикии он аст, аммо дигарҳо низ ҳастанд. Намунаи як тағйироти бузурги нубувватӣ дар иртибот бо ҳафт раъд нишон дода мешавад.

Баъд аз он ки дар ояти охирини боби даҳум ба Юҳанно гуфта шуд, ки ӯ бояд боз нубувват кунад ва ба ин васила таъкид гардид, ки таърихи боби даҳ ҳам ҳаракати Миллериён ва ҳам яксаду чилу чор ҳазорро намояндагӣ мекард, ба ӯ асое дода шуд, то маъбадро чен кунад, аммо ба ӯ гуфта шуд, ки саҳни ҳавлиро вогузорад.

> Ва ба ман найе дода шуд, монанди асо; ва фаришта истода, мегуфт: Бархез ва маъбади Худо, ва қурбонгоҳ, ва онҳоеро, ки дар он саҷда мекунанд, чен намо. Аммо саҳни берунии маъбадро канор бигузор ва онро чен макун; зеро он ба халқҳо дода шудааст; ва онҳо шаҳри муқаддасро чиҳилу ду моҳ поймол хоҳанд кард. Ваҳй 11:1, 2.

Ҳангоми чен кардани маъбад дар давраи баъд аз соли 1844, ба Юҳанно гуфта мешавад, ки ғайрияҳудиёнро, ки ҳамчун саҳни берунӣ тасвир шудаанд, канор гузорад. Ин тасвир дар соли 1844 нишон медод, ки Худо нав арӯси аҳди наверо баргузида буд, ва он гоҳ миёни арӯси Ӯ ва саҳни берунӣ фарқ гузошта шуд. Хоҳар Уайт ба равшанӣ баён мекунад, ки саҳни берунӣ намояндаи ғайрияҳудиён аст ва маъбад — қавми баргузидаи Худост; танҳо боби «Саҳни берунӣ»-ро дар китоби «Орзуи асрҳо» бихонед.

Юҳанно миллерчиёнро тасвир мекунад, ки дар соли 1844 тоза халқи баргузидаи Худо гардида буданд. Байни миллерчиён, ки тоза паёми талху ширинро аз сар гузаронида буданд, ва боқии ҷаҳони эътирофкунандаи масеҳӣ, ки ҳамчун ғайрияҳудиён тасвир шудааст, тафовуте гузошта шуд.

Аз соли 1840 то ноумедии аввал таҳкурсӣ гузошта шуд, ва маъбад дар вақти эълони Нидои Нимашаб ба анҷом расид. Сипас ноумедии бузург фаро расид, ва ба Юҳанно гуфта мешавад, ки бархезад ва чен кунад, аммо ғайрияҳудиёнро вогузорад. Юҳанно кушодашавии довариро тасвир мекунад, ва аз ҳамин сабаб илҳом ченкунии Юҳанноро дар ин оятҳо ҳамчун рамзи доварии тафтишотӣ татбиқ менамояд. Он чиро, ки мо ҳоло дар бораи Юҳанно ҳамчун рамзи чен кардан баён кардем, бо фаҳмиши маъмулии адвентистӣ мувофиқ аст, аммо дар ин ҳаракат дар фаҳмиши ин рамз тағйироти бузурге ба вуҷуд омад.

Мутобиқи фаҳмиши миллеритӣ, мо ба ин дарёфт расидем, ки дар доираи таърихи миллеритҳо, ки аз ҷониби Юҳанно дар боби даҳум тасвир шудааст, ҳамчунин пешгӯии як ҳаракати мувозӣ вуҷуд дошт, ки ба яксаду чилу чор ҳазор табдил меёфт. Мо дарк кардем, ки агар андозаҳои таърихи миллеритиро бигиред ва замони халқҳоро канор гузоред, метавонед ҳамон маъбадеро, ки Юҳанно чен мекард, бубинед.

Мо омадем бубинем, ки як пешгӯии замонии 2520-сола дар соли 1798 ва дигаре дар соли 1844 ба анҷом мерасад, ва ба ин васила давраи чиҳилу шашсоларо ошкор месозад, ки Масеҳ дар он маъбади миллериро бино кард. Юҳанно саҳни беруниро ҳамчун халқҳои ғайрияҳудӣ муайян намуд, ва як «замонҳои ғайрияҳудиён»-и пешгӯёна вуҷуд дорад.

> Ва онҳо ба дами шамшер хоҳанд афтод, ва ба асорат ба ҳамаи халқҳо бурда хоҳанд шуд; ва Уршалим аз ҷониби халқҳои ғайрияҳудӣ поймол хоҳад гардид, то даме ки замонҳои халқҳои ғайрияҳудӣ ба анҷом расанд. Луқо 21:24.

«Замонҳо»-и халқҳо ба шакли ҷамъ омадааст ва ду давраеро ифода мекунад, ки дар онҳо ҳам Исроили айнӣ ва ҳам Исроили рӯҳонӣ поймол карда шуданд. Охирини ин ду поймолшавӣ — бутпарастӣ, ки пас аз он папагарӣ омад — дар соли 1798 ба анҷом расид. Бар хилофи ҳар он чи мумкин аст иддао шавад, «замонҳои халқҳо» дар соли 1798, бо омадани фариштаи аввал, ба поён расиданд. Юҳанно бояд аз соли 1798 ба чен кардан оғоз менамуд, ва на пеш аз он. Ӯ дар таърихи соли 1844 ҷой дода шуд; пас, канор гузоштани он даврае ки дар соли 1798 анҷом ёфт, маънои канор гузоштани саҳнро дошт, ва бо ин амал шумо чилу шаш солеро ошкор месозед, ки дар онҳо маъбади миллерӣ аз ҷониби Пайғомбари Аҳд барафрохта шуд. Аз ин татбиқ бисёр ҳақиқатҳое, ки бо он вобастаанд, бармеоянд, аммо ман фақат инро ҳамчун намунае аз нуре истифода мебарам, ки аз фаҳмиши пешқадамон фарқ мекунад, вале он нурест, ки ба ҳақиқатҳои аслӣ мухолифат намекунад, аммо дигар вақтро татбиқ намесозад.

Ҳамин ҳақиқати мушаххас пеш аз 11 сентябр шинохта шуда буд, аммо дар ҳақиқат пас аз 11 сентябр амиқан устувор гардид. Ҳақиқати он ки Юҳанно маъбадро чен мекунад, аз ҳафт раъд ҷудо карда намешавад, зеро ин айнан ҳамон порча аст. Дар бораи татбиқи ҳафт раъд ҳақиқате вуҷуд дорад, ки то даврае мӯҳр шуда буд, ки дар он «аҷоибот»-и боби дувоздаҳуми Дониёл ба анҷом мерасад. Татбиқи «ҳафт раъд», ки пас аз июли соли 2023 кушода шуд, комилан мувофиқат мекунад, ё бигзор бигӯям, ки он се ояти Дониёли дувоздаҳро ба таври амиқ такмил медиҳад.

Хоҳар Уайт барои тавсифи муносибати китобҳои Дониёл ва Ваҳй калимаи complement-ро ба кор мебарад, на калимаи compliment-ро. Complement, ки маънояш «ба камол расонидан» аст, ҳамон чизест, ки ин ду китоби нубувватӣ барои якдигар анҷом медиҳанд. Ҳафт раъд, ҳангоме ки дар боби дувоздаҳуми Дониёл пас аз июли соли 2023 мӯҳрашон кушода мешавад, паёми дар он ҷойдоштаро ба камол мерасонанд. Он чизе ки ҳафт раъдро мекушояд, принсипи алфа ва омега дар пайвастагӣ бо сохтори ҳақиқат аст.

«Замонҳо»-и халқҳо дар соли 1798 ба анҷом расид ва ду давраи 1260-соларо ифода мекунад, ки дар онҳо нахуст бутпарастӣ ва сипас папият муқаддасгоҳ ва лашкарро поймол карданд. Ҳангоме ки маъбадро чен мекунем, бояд саҳнро канор гузорем, ва саҳн то соли 1798 тӯл мекашад, вале баъд аз соли 1844 дигар вақт нест. Имрӯз 1260 сол танҳо як давраи вақтро ифода мекунад, ки фарқияти байни маъбад ва саҳнро муайян месозад. Аз ҳамин сабаб, аз 18 июли соли 2020 то моҳи июли соли 2023 поймол кардан анҷом ёфт. Имрӯз чен кардани маъбад, дар иртибот бо ҳафт раъд, ки таҷзияи рӯйдодҳоеро ифода мекунанд, ки зери паёмҳои фариштаи якум ва дуюм ба вуқӯъ пайвастанд, ҳамон корест, ки ба Юҳанно вогузор шудааст. «Кори бузурги мо» он аст, ки паёмҳои се фариштаро «муттаҳид» созем, ва ба ин васила кори нубувватиро муайян намоем, ки дар таърихи аҳди пешин анҷом дода нашуда буд ва ҳатто ҳоло низ хеле кам анҷом дода мешавад. Вақте ки мо саҳнро, ки замонҳои халқҳоро ифода мекунад, канор мегузорем, мо 1260 соли таъқиби папиро, ки дар замони интиҳо дар соли 1798 ба анҷом расид, канор мегузорем.

Маъбаде, ки дар таърихи миллерӣ дар давоми чилу шаш сол бино карда шуд, маъбадеро муайян мекунад, ки аз моҳи июли соли 2023 то андак пеш аз қонуни якшанбе бино мегардад. Он таърих давраи ҳафт раъд — «ҳодисаҳои оянда» — аст, ки «дар тартиби худ» на шояд, балки ҳатман, «ошкор хоҳанд шуд».

Вақте ки мо таърихи фариштаи аввалро бо таърихи фариштаи дуюм якҷо менамоем, мебинем, ки таърих бо ноумедии алфа оғоз ёфта, бо ноумедии омега анҷом меёбад. Вақте ки мо нишонаҳои нубувватиро дар таърихи фариштаи аввал аз соли 1840 то 19 апрели соли 1844 бо нишонаҳои фариштаи дуюм, ки дар ҳамон вақт омад ва то расидани фариштаи сеюм дар 22 октябри соли 1844 идома ёфт, мутобиқ месозем, — мо ду давраро дар ихтиёр дорем, ки ҳар ду ҳам бо омадани як фаришта оғоз меёбанд ва ҳам бо омадани як фаришта анҷом меёбанд. Таърихи аз фариштаи аввал то дуюм таърихи аз фариштаи дуюм то сеюмро нишон медиҳад.

Шаҳодати нубувватӣ бар он ки ин татбиқ дуруст аст, дар алфа ва омегаи ин татбиқ пайдо мешавад. Ду хати мувозӣ, ки якҷо татбиқ шудаанд, ва ибтидо ва интиҳои ҳар ду хат, фаро расидани як фариштаро муайян месозанд. Сипас, вақте ки онҳо хат бар хат якҷо ба як хат муттаҳид мешаванд, ибтидо ноумедии аввалро нишон медиҳад ва интиҳо ноумедии бузургро нишон медиҳад. Далели дигар дар усулҳои алфа ва омега пайдо мешавад, ки интиҳоро аз ибтидо бузургтар муайян мекунад. Ноумедии алфа, ки бо ноумедии бузурги омега анҷом меёбад, унсури хурдтар ва бузургтари алфа ва омегаро муайян мекунад.

Вақте ки мо аз 19 апрели соли 1844 оғоз мекунем (омадани фариштаи дуюм, ки ба омадани фариштаи сеюм дар 22 октябри соли 1844 мебарад); ва пас инчунин хати дуюмро аз 11 августи соли 1840 оғоз мекунем, ки дар 19 апрели соли 1844 ба поён мерасад, меёбем, ки ноумедии 19 апрели соли 1844 ҳам алфа ва ҳам омегаи хати нубувватист, ки аз якҷо кардани хати нубувватии фариштаи якум ва дуюм ба вуҷуд меояд.

Дар охири он давра, шумо фариштаи сеюмро мебинед, ки ҳамроҳи фариштаи дуюм меояд, ва ба ин васила 9/11-ро, инчунин ду овози фариштаи қавии боби ҳаждаҳуми Ваҳйро намунавор нишон медиҳад. Он ду овоз ҳам паёми фариштаи дуюм ва ҳам паёми фариштаи сеюм мебошанд, ва он ду фаришта 22 октябри соли 1844 ба ҳам расиданд, ва боз ҳамдигарро мулоқот мекунанд, вақте ки он ду таърих сатр бар сатр бо ҳам оварда мешаванд. Вақте ки онҳо ба ин тарз бо ҳам оварда мешаванд, таърихи аз ноумедии аввал то ноумедии бузургро ифода мекунанд, ва аломати роҳ дар миёни он таърих, дар замони миллеритҳо, ҷамъомади хаймавии Эксетер буд, ки дар он ду табақаи ибодаткунандагон зоҳир гардиданд, ки исёни бокирагони аблаҳро дар масал намояндагӣ мекарданд ва аломати миёнаро ҳамчун исён муайян месохтанд.

Ҳафт раъд таърихи паёмҳои фариштаи якум ва дуюмро, ки бо ҳам «сатр бар сатр» пайваста шудаанд, ифода мекунанд; ва ин, баъдан, дар таърихи саду чилу чаҳор ҳазор, як давраро аз ноумедии аввал то ноумедии бузург муайян месозад. Фаҳмиши он чи ин таърих ба таври нубувватӣ ифода мекунад, ба таври комилан мувофиқ бо паёме ҳамоҳанг аст, ки дар Дониёл боби дувоздаҳум ҳамчун мӯҳрзада то вақти охир тасвир шудааст.

Мо ин таҳқиқро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод, аммо ман он қисми охирини рӯъёи Дониёлро, ки фақат ба тасвири Дониёл дар бораи қавми Худо дар айёмҳои охир дахл дорад, боқӣ мегузорам. Дар доираи қоидаи зикри нахустин диққат диҳед, ки дар ояти якум Дониёл дар ҷумлаи онҳое қарор дорад, ки рӯъёро мефаҳманд. Нахустин чизе, ки дар ин рӯъё зикр мешавад, тасвири Дониёл ҳамчун яке аз хирадмандоне аст, ки мефаҳманд; ва нӯҳ ояти охирин ҳамагӣ дар бораи хирадмандоне мебошанд, ки дар рӯзи бисту дуюм мефаҳманд.

> Дар соли сеюми Куруш, подшоҳи Форс, ба Дониёл, ки номаш Белтешатсар хонда мешуд, чизе ошкор карда шуд; ва он чиз рост буд, вале вақти муайяншуда дароз буд; ва ӯ он чизро фаҳмид, ва маънои рӯъёро дарк кард.

> Дар он рӯзҳо ман, Дониёл, се ҳафтаи пурра мотамдор будам. Нони лазизе нахӯрдам, гӯшт ва шароб ба даҳонам надаромад, ва умуман худро равған накардам, то он ки се ҳафтаи комил ба анҷом расид. Ва дар рӯзи бисту чоруми моҳи якум, ҳангоме ки ман дар канори дарёи бузург, яъне Ҳиддакал, будам; он гоҳ чашмони худро боло бардоштам ва нигаристам, ва инак

> марде муайяне, ки либоси катон дар бар дошт ва миёнаш бо тиллои ноби Ӯфоз баста шуда буд; баданаш низ мисли забарҷад буд, ва рӯяш чун намуди барқ, ва чашмонаш мисли чароғҳои оташ, ва бозуҳояш ва пойҳояш ба ранг мисли биринҷи сайқалёфта, ва овози суханонаш мисли овози анбӯҳи мардум.

> Ва ман, Дониёл, танҳо ин рӯъёро дидам; зеро мардоне ки бо ман буданд, рӯъёро надиданд; аммо ларзиши азиме бар онҳо афтод, ба тавре ки гурехтанд, то худро пинҳон кунанд. Пас ман танҳо мондам, ва ин рӯъёи азимро дидам, ва дар ман ҳеҷ қуввате намонд; зеро ҳусни ман дар ман ба фасод табдил ёфт, ва ман ҳеҷ қувватеро нигоҳ надоштам.

> Вале овози суханони ӯро шунидам; ва чун овози суханони ӯро шунидам, ба хоби гароне бар рӯям афтодам, ва рӯям сӯи замин буд. Ва инак, дасте ба ман расид, ки маро бар зонуҳоям ва бар кафи дастонам бардошт. Ва ӯ ба ман гуфт,

> Эй Дониёл, эй марди бағоят маҳбуб, каломеро, ки ба ту мегӯям, бифаҳм, ва рост бархез; зеро акнун ман назди ту фиристода шудаам.

> Ва ҳангоме ки ӯ ин суханро ба ман гуфт, ман ларзон бархостам. Он гоҳ ӯ ба ман гуфт,

> Натарс, эй Дониёл; зеро аз рӯзи аввал, ки дилатро бар он ниҳодӣ, то бифаҳмӣ ва пеши Худои худ худро фурӯтан созӣ, суханонат шунида шуданд, ва ман ба сабаби суханонат омадаам. Аммо мири подшоҳии Форс бисту як рӯз ба ман муқовимат кард; вале инак, Микоил, яке аз мирони сарвар, ба ёрии ман омад; ва ман он ҷо назди подшоҳони Форс мондам.

> Алҳол омадаам, то ба ту фаҳмонам, ки дар рӯзҳои охир ба қавми ту чӣ воқеъ хоҳад шуд; зеро ки рӯъё ҳанӯз барои рӯзҳои бисёр аст.

> Ва чун ин суханонро ба ман гуфт, рӯямро ба замин ниҳодам ва гунг шудам. Ва инак, касе монанди шабоҳати писарони одам ба лабонам даст расонид; он гоҳ даҳонамро кушода, сухан гуфтам ва ба он ки пеши ман меистод, гуфтам,

> Эй оғои ман, ба сабаби ин рӯъё дардҳоям бар ман бозгаштанд, ва ман ҳеҷ қуввате дар худ нигоҳ надоштаам. Зеро чӣ гуна бандаи ин оғои ман метавонад бо ин оғои ман сухан гӯяд?

> зеро ки дар ҳаққи ман, дарҳол дар ман ҳеҷ қуввате боқӣ намонд, ва ҳатто нафасе низ дар ман намонд. Пас боз касе, ки ба шабоҳати одам буд, омад ва ба ман даст расонд, ва маро қувват бахшид, Ва гуфт,

> Эй марди бисёр маҳбуб, натарс; осоиш бар ту бод; қавӣ бош, оре, қавӣ бош. Ва ҳангоме ки ӯ ба ман сухан гуфт, ман қувват гирифтам ва гуфтам: Бигзор оғоям сухан гӯяд, зеро ту маро қувват бахшидӣ. …

> Вале ту, эй Дониёл, ин суханонро пинҳон дор ва китобро то замони охир мӯҳр намо; бисёрон ба ҳар сӯ давутоғ хоҳанд кард, ва дониш афзун хоҳад шуд.

> Пас ман, Дониёл, нигаристам, ва инак, ду нафари дигар истода буданд: яке дар ин тарафи соҳили дарё, ва дигаре дар он тарафи соҳили дарё. Ва яке ба он марди либоси катонӣ дар бардошта, ки бар рӯи обҳои дарё буд, гуфт: «То анҷоми ин аҷоиб чӣ қадар вақт хоҳад буд?»

> Ва ман он мардеро, ки либоси катонӣ дар бар дошт ва бар обҳои дарё буд, шунидам, ҳангоме ки дасти рости худ ва дасти чапи худро сӯи осмон бардошт ва ба Номе ки то абад зинда аст, қасам ёд кард, ки ин барои як замон, ду замон ва ниме аз замон хоҳад буд; ва ҳангоме ки пароканда сохтани қудрати қавми муқаддасро ба анҷом расонад, ҳамаи ин чизҳо ба анҷом хоҳанд расид.

> Ва ман шунидам, вале нафаҳмидам; пас гуфтам: «Эй Худованди ман, анҷоми ин чизҳо чӣ хоҳад буд?»

> Ва ӯ гуфт: «Ба роҳи худ бирав, эй Дониёл; зеро ин суханон то вақти интиҳо баста ва мӯҳр шудаанд. Бисёре пок хоҳанд шуд, ва сафед гардонда хоҳанд шуд, ва озмуда хоҳанд шуд; аммо шарирон шарорат хоҳанд кард; ва ҳеҷ яке аз шарирон нахоҳад фаҳмид; аммо доноён хоҳанд фаҳмид.»

> Ва аз вақте ки қурбонии доимӣ бардошта шавад ва макрӯҳи вайронӣ барпо гардад, як ҳазору дусаду навад рӯз хоҳад буд.

> Хушо он касест, ки интизорӣ мекашад ва ба ҳазору сесаду сию панҷ рӯз мерасад.

> Вале ту ту ба роҳи худ бирав то ба интиҳо; зеро ту ором хоҳӣ гирифт, ва дар қуръаи худ дар охири айём бархоҳӣ хест. Дониёл 10:1–18; 12:4–13.

Back to Articles