Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Twenty

Китоби Дониёл — Рақами Яксаду Бист

Unveiling the Prophetic Signs: Understanding the Fulfillment of Biblical Prophecies

Кушодани нишонаҳои нубувватӣ: дарки амалишавии пешгӯйиҳои Китоби Муқаддас

Author

Jeff Pippenger

Published

March 6, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The fulfillment of the signs represented by the sun, moon, and stars have been amply addressed by the historians, the pioneers of Adventism and through the writings of Sister White. Some of the signs Jesus addressed are not as familiar as others. Few recognize that the “distress of nations” upon the “earth,” had a specific fulfillment. They are not clear about what the symbol of the shaking of the “powers of heaven,” as opposed to the shaking the powers of earth represent. And few Laodicean Adventist understand that the “coming” of “the Son of man coming in a cloud” was fulfilled in Millerite history.

Иҷрои аломатҳое, ки аз ҷониби офтоб, моҳ ва ситорагон ифода шудаанд, аз ҷониби муаррихон, пешқадамони адвентизм ва тавассути навиштаҳои Хоҳар Уайт ба таври фаровон баррасӣ шудаанд. Баъзе аз аломатҳое, ки Исо ба онҳо ишора кард, ба андозаи дигарон маъруф нестанд. Кам касон эътироф мекунанд, ки «изтироби халқҳо» бар «замин» иҷроиши мушаххасе дошт. Онҳо ба таври равшан дарк намекунанд, ки рамзи такон хӯрдани «қувваҳои осмон» чӣ маъно дорад, дар муқобили такон хӯрдане ки қувваҳои заминро ифода мекунад. Ва андаке аз адвентистони Лоодикия дарк мекунанд, ки «омадани» «Писари одам, ки дар абре меояд» дар таърихи миллеритӣ иҷро шудааст.

> “The exact day and hour of Christ’s coming have not been revealed. The Saviour told his disciples that he himself could not make known the hour of his second appearing. But he mentioned certain events by which they might know when his coming was near. ‘There shall be signs,’ he said, ‘in the sun, and in the moon, and in the stars.’ ‘The sun shall be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars of heaven shall fall.’ Upon the earth, he said, there shall be ‘distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth.’

> «Рӯзи дақиқ ва соати омадани Масеҳ ошкор карда нашудааст. Наҷотдиҳанда ба шогирдони Худ гуфт, ки Ӯ Худаш низ соати зуҳури дуюми Худро маълум карда наметавонад. Аммо Ӯ баъзе воқеаҳоро зикр намуд, ки ба воситаи онҳо онҳо метавонистанд бидонанд, ки омадани Ӯ наздик аст. “Аломатҳое хоҳанд буд”, гуфт Ӯ, “дар офтоб, ва дар моҳ, ва дар ситорагон”. “Офтоб торик хоҳад шуд, ва моҳ равшании худро нахоҳад дод, ва ситорагони осмон фурӯ хоҳанд афтод”. Бар замин, гуфт Ӯ, “тангии халқҳо, бо ҳайрату саргардонӣ; баҳр ва мавҷҳо ғавғо хоҳанд кард; дилҳои одамон аз тарс ва аз интизори он чизҳое ки бар замин меоянд, беҳол хоҳанд шуд.”»

> “‘And they shall see the Son of man coming in the clouds of heaven with power and great glory. And he shall send his angels with a great sound of a trumpet, and they shall gather together his elect from the four winds, from one end of heaven to the other.’

> «Ва Писари Одамро хоҳанд дид, ки бар абрҳои осмон бо қудрат ва ҷалоли бузург меояд. Ва Ӯ фариштагони Худро бо садои баланди карнай хоҳад фиристод, ва онҳо баргузидагони Ӯро аз чор бод, аз як канори осмон то канори дигари он, ҷамъ хоҳанд овард.»

> “The signs in the sun, moon, and stars have been fulfilled. Since that time earthquakes, tempests, tidal waves, pestilence, and famine have multiplied. The most awful destructions, by fire and flood, are following one another in quick succession. The terrible disasters that are taking place from week to week speak to us in earnest tones of warning, declaring that the end is near, that something great and decisive will soon of necessity take place.

> «Нишонаҳо дар офтоб, моҳ ва ситорагон ба амал омадаанд. Аз ҳамон вақт инҷониб заминларзаҳо, тӯфонҳо, мавҷҳои азими баҳр, вабо ва қаҳтӣ афзун гардидаанд. Харобиҳои даҳшатноктарин, аз оташ ва обхезӣ, пайи ҳам бо суръати зиёд рӯй медиҳанд. Фоҷиаҳои мудҳише, ки ҳафта ба ҳафта ба амал меоянд, бо оҳангҳои ҷиддии ҳушдор ба мо сухан мегӯянд ва эълон менамоянд, ки интиҳо наздик аст ва ба зудӣ, ба зарурат, воқеаи бузург ва ҳалкунандае ба амал хоҳад омад.»

> “Probationary time will not continue much longer. Now God is withdrawing his restraining hand from the earth. Long has he been speaking to men and women through the agency of his Holy Spirit; but they have not heeded the call. Now he is speaking to his people, and to the world, by his judgments. The time of these judgments is a time of mercy for those who have not yet had opportunity to learn what is truth. Tenderly will the Lord look upon them. His heart of mercy is touched; his hand is still stretched out to save. Large numbers will be admitted to the fold of safety who in these last days will hear the truth for the first time.” Review and Herald, November 22, 1906.

> «Вақти имтиҳон дигар бисёр тӯл нахоҳад кашид. Ҳоло Худо дасти боздорандаи Худро аз замин пас мегирад. Муддати дароз Ӯ ба мардон ва занон ба василаи Рӯҳи Муқаддаси Худ сухан гуфтааст; аммо онҳо ба ин даъват гӯш надоданд. Акнун Ӯ ба қавми Худ ва ба ҷаҳон ба воситаи довариҳои Худ сухан мегӯяд. Замони ин довариҳо барои онҳое, ки то ҳол фурсате наёфтаанд, то биомӯзанд, ки ростӣ чист, замони раҳмат аст. Худованд бо меҳрубонӣ ба онҳо назар хоҳад кард. Дили пур аз раҳмати Ӯ ба эҳсос меояд; дасти Ӯ ҳанӯз барои наҷот додан дароз аст. Шумораи зиёде ба рамаи амният пазируфта хоҳанд шуд, ки дар ин рӯзҳои охир бори аввал ростиро хоҳанд шунид». Review and Herald, November 22, 1906.

The Millerite history is repeated to the very letter in the last days. The “signs” that marked the arrival and history of the first angel, typify “signs” that mark the arrival and history of the third angel. All the sacred reformatory movements parallel the movement of the third angel in the last days.

Таърихи миллериён дар рӯзҳои охир то ба ҳарфи охирин такрор мешавад. «Аломатҳое», ки омадан ва таърихи фариштаи аввалро муайян карда буданд, «аломатҳоеро» таҷассум мекунанд, ки омадан ва таърихи фариштаи сеюмро муайян месозанд. Ҳамаи ҳаракатҳои муқаддаси ислоҳотӣ бо ҳаракати фариштаи сеюм дар рӯзҳои охир ба таври мувозӣ ҷараён мегиранд.

> “The work of God in the earth presents, from age to age, a striking similarity in every great reformation or religious movement. The principles of God’s dealing with men are ever the same. The important movements of the present have their parallel in those of the past, and the experience of the church in former ages has lessons of great value for our own time.” The Great Controversy, 343.

> «Кори Худо дар рӯи замин, аз аср ба аср, дар ҳар як ислоҳоти бузург ё ҳаракати динӣ, монандии шигифтангезеро ошкор месозад. Усулҳои муносибати Худо бо одамон ҳамеша яксонанд. Ҳаракатҳои муҳими замони ҳозира дар ҳаракатҳои гузашта ҳамтои худро доранд, ва таҷрибаи калисо дар асрҳои пешин барои замони мо дарсҳои бисёр арзишманд дорад». «Ҷанги Бузург», 343.

The history represented by the mighty angel of Revelation eighteen, is the third angel, and the history represented by the third angel runs parallel to the history of the first and second angels of Millerite history.

Таърихе, ки фариштаи пурқудрати Ваҳй боби ҳаждаҳ онро ифода мекунад, ҳамон фариштаи сеюм аст; ва таърихе, ки фариштаи сеюм онро ифода мекунад, ба таври мувозӣ бо таърихи фариштагони якум ва дуюми таърихи миллерӣ ҷараён меёбад.

> “God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 803, 804.

> «Худо паёмҳои Ваҳйи 14-ро ҷои онҳо дар силсилаи нубувват додааст, ва кори онҳо то поёни таърихи ин замин набояд қатъ гардад. Паёмҳои фариштаи якум ва дуюм ҳанӯз ҳам барои ин замон ҳақиқат мебошанд ва бояд бо ин паёме, ки баъд аз онҳо меояд, ҳамзамон пеш раванд. Фариштаи сеюм огоҳии худро бо овози баланд эълон мекунад. “Баъд аз ин чизҳо,” гуфт Юҳанно, “дидам, ки фариштаи дигаре аз осмон нозил мешуд, ки қудрати азим дошт, ва замин аз ҷалоли ӯ мунаввар гардид.” Дар ин мунавваршавӣ нури ҳар се паём ба ҳам омехта шудааст». The 1888 Materials, 803, 804.

The work of the first and second angels, which is paralleled by the work of the third angel, is also illustrated in the parable of the ten virgins.

Кори фариштаи якум ва дуюм, ки бо кори фариштаи сеюм ҳамоҳанг аст, ҳамчунин дар масали даҳ бокира низ тасвир ёфтааст.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> «Манро бисёр вақт ба масали даҳ бокира ишора мекунанд, ки панҷ нафари онҳо доно буданд ва панҷ нафар нодон. Ин масал то ба ҳарфи охир иҷро шудааст ва хоҳад шуд, зеро он ба ҳамин замон татбиқи махсус дорад ва, мисли паёми фариштаи сеюм, иҷро шудааст ва то анҷоми замон ҳақиқати ҳозира боқӣ хоҳад монд». Review and Herald, August 19, 1890.

The history represented in Revelation chapter ten of the Book of revelation is represented as the seven thunders, and the seven thunders represent the events which took place during the history of the Millerites, which was the history of the first and second angels’ messages. The seven thunders also represent “future events” that occur in the last days, and they are fulfilled in the same “order” as they were in the history of the Millerites.

Таърихе, ки дар боби даҳуми китоби Ваҳй тасвир шудааст, ҳамчун ҳафт раъд нишон дода мешавад, ва ҳафт раъд воқеаҳоро ифода мекунанд, ки дар ҷараёни таърихи миллериён ба амал омаданд, ки он таърихи паёмҳои фариштаи якум ва дуюм буд. Ҳафт раъд ҳамчунин «рӯйдодҳои оянда»-ро ифода мекунанд, ки дар рӯзҳои охир ба вуқӯъ меоянд, ва онҳо дар ҳамон «тартиб»-е иҷро мешаванд, ки дар таърихи миллериён буданд.

> “The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages. …

> «Нури махсусе, ки ба Юҳанно дода шуд ва дар ҳафт раъд баён гардид, тасвири воқеаҳое буд, ки зери паёмҳои фариштаи якум ва дуюм ба вуқӯъ мепайвастанд. …»

> “After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> «Пас аз он ки ин ҳафт раъд овозҳои худро баён карданд, ба Юҳанно амре меояд, чунон ки ба Дониёл дар бораи китоби кӯчак омада буд: “Он чизҳоеро, ки ҳафт раъд баён карданд, мӯҳр намо”. Инҳо ба воқеаҳои оянда тааллуқ доранд, ки дар навбати худ ошкор хоҳанд шуд». The Seventh-day Adventist Bible Commentary, ҷилди 7, 971.

All the reform movements parallel one another, and they are to be brought together “line upon line,” in order to illustrate the final reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand. The parable of the ten virgins illustrates the internal experience of God’s people in the Millerite movement and the movement of the one hundred and forty-four thousand.

Ҳамаи ҳаракатҳои ислоҳотӣ бо ҳам мувозӣ мебошанд, ва онҳо бояд «қатор бар қатор» ба ҳам оварда шаванд, то ки ҳаракати ниҳоии ислоҳотии саду чиҳилу чор ҳазорро равшан созанд. Масали даҳ бокира таҷрибаи ботинии қавми Худоро дар ҳаракати Миллерӣ ва дар ҳаракати саду чиҳилу чор ҳазор нишон медиҳад.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> «Масали даҳ духтари бокираи Матто 25 низ таҷрибаи халқи Адвентистро тасвир мекунад». «Муборизаи Бузург», 393.

The work and message of both the Millerites and the one hundred and forty-four thousand is represented by the three angels of Revelation fourteen.

Кор ва паёми ҳам миллерчиён ва ҳам яксаду чилу чор ҳазор бо се фариштаи Ваҳйи бобии чордаҳум ифода шудааст.

> “I have had precious opportunities to obtain an experience. I have had an experience in the first, second, and third angels’ messages. The angels are represented as flying in the midst of heaven, proclaiming to the world a message of warning, and having a direct bearing upon the people living in the last days of this earth’s history. No one hears the voice of these angels, for they are a symbol to represent the people of God who are working in harmony with the universe of heaven. Men and women, enlightened by the Spirit of God, and sanctified through the truth, proclaim the three messages in their order.” Life Sketches, 429.

> «Ман фурсатҳои гаронбаҳое барои ба даст овардани таҷриба доштаам. Ман дар паёмҳои фариштаи якум, дуюм ва сеюм таҷриба доштаам. Фариштагон ба тавре тасвир шудаанд, ки дар миёни осмон парвоз мекунанд, ба ҷаҳон паёми огоҳиро эълон менамоянд ва ба мардумоне, ки дар рӯзҳои охири таърихи ин замин зиндагӣ мекунанд, бевосита тааллуқ доранд. Ҳеҷ кас овози ин фариштагонро намешунавад, зеро онҳо рамзе мебошанд, ки халқи Худоро, ки дар ҳамоҳангӣ бо коиноти осмонӣ фаъолият мекунанд, намояндагӣ мекунанд. Мардон ва занон, ки аз ҷониби Рӯҳи Худо мунаввар гардидаанд ва ба воситаи ростӣ тақдис ёфтаанд, ин се паёмро ба тартиби онҳо эълон менамоянд». Life Sketches, 429.

The prophetic events represented in Revelation chapter ten, are represented by the seven thunders. Those events mark where the divine is joined with the human. The “signs” that were identified by Christ in Matthew chapter twenty-four, Mark thirteen and Luke twenty-one represent the “signs” that ushered in the Millerite movement and represent a parallel testimony to the movement of the one hundred and forty-four thousand. The one hundred and forty-four thousand do not taste of death as represented by Enoch and Elijah. September 11, 2001, the “sign” that Christ identified as marking the arrival of the final generation of earth’s history, is identified in Luke chapter twenty-one. To be among that group that has been represented by Enoch and Elijah, who are called the one hundred and forty-four thousand requires that the “sign” and all that it represents is recognized.

Воқеаҳои нубувватие, ки дар боби даҳуми Ваҳй ифода ёфтаанд, ба воситаи ҳафт раъд ифода шудаанд. Он воқеаҳо он ҷое را нишон медиҳанд, ки илоҳӣ бо инсонӣ пайваст мешавад. «Нишонаҳо»-е, ки Масеҳ дар боби бисту чоруми Матто, сездаҳуми Марқӯс ва бисту якуми Луқо муайян кардааст, ҳамон «нишонаҳо»-еро ифода менамоянд, ки ҳаракати Миллериро оғоз бахшиданд ва шаҳодати мувозие барои ҳаракати саду чилу чаҳор ҳазор мебошанд. Саду чилу чаҳор ҳазор маргро намечашанд, чунон ки Ҳанӯх ва Илёс ифода менамоянд. 11 сентябри соли 2001, «нишона»-е ки Масеҳ онро ҳамчун аломати расидани насли охирини таърихи замин муайян кардааст, дар боби бисту якуми Луқо муайян шудааст. Барои дар миёни он гурӯҳе будан, ки ба воситаи Ҳанӯх ва Илёс ифода ёфтааст ва саду чилу чаҳор ҳазор номида мешавад, лозим аст, ки «нишона» ва ҳар он чи онро ифода менамояд, шинохта шавад.

After Jesus led His disciples down through the history of the “signs” which ushered in the Millerite movement He then repeated and enlarged His historical testimony, by including a parable that represented the same history.

Баъд аз он ки Исо шогирдони Худро аз тариқи таърихи «аломатҳо», ки оғози ҳаракати миллериро ба миён оварданд, раҳнамунӣ кард, Ӯ сипас шаҳодати таърихии Худро такрор намуда, онро тавсеа дод, бо дохил кардани як масале, ки ҳамон таърихро ифода мекард.

> And he spake to them a parable; Behold the fig tree, and all the trees; When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand. Verily I say unto you, This generation shall not pass away, till all be fulfilled. Heaven and earth shall pass away: but my words shall not pass away. Luke 21:29–33.

> Ва ба онҳо масале гуфт: «Ба дарахти анҷир ва ҳамаи дарахтон нигоҳ кунед; ҳангоме ки онҳо акнун навда мезананд, худатон дида медонед, ки тобистон наздик аст. Ҳамчунин шумо низ, вақте ин чизҳоро рӯйдода мебинед, бидонед, ки Малакути Худо наздик аст. Ба ростӣ ба шумо мегӯям: ин насл аз миён нахоҳад рафт, то даме ки ҳама чиз ба амал ояд. Осмон ва замин аз миён хоҳанд рафт, аммо суханони Ман ҳаргиз аз миён нахоҳанд рафт». Луқо 21:29–33.

Jesus begins the parable by identifying a distinction between “the fig tree,” in the singular, and “all the trees.” The “fig tree,” is the covenant people, who in the last days is Laodicean Adventism, who profess to be the remnant people of God. The other “trees” were the Gentiles.

Исои Масеҳ масалро бо нишон додани фарқе миёни «дарахти анҷир» ба шакли танҳо ва «ҳамаи дарахтон» оғоз мекунад. «Дарахти анҷир» қавми аҳд аст, ки дар айёми охир Адвентизми Лоадикия мебошад, ки даъво дорад қавми бақияи Худо бошад. Дарахтони дигар ғайрияҳудиён буданд.

> “Mark the cursing of the fig tree, representing the Jewish nation, covered with leaves of profession, but no fruit to be found thereon. The curse is pronounced upon the fig tree, which represents the moral, thinking, living agent, cursed of God, living as were the Jews for forty years after this event, yet dead. Mark, the other trees, representing the Gentiles, were not covered. They were leafless, making no pretension to having a knowledge of God. Their time of fruit-leaving was not yet.” Special Testimonies for Ministers and Workers, number 7, 59–61.

> «Ба дарахти анҷир, ки миллати яҳудиро намояндагӣ мекунад, назар андозед: он бо баргҳои эътирофи зоҳирӣ пӯшида буд, вале дар он ҳеҷ мева ёфт намешуд. Лаънат бар дарахти анҷир эълон карда мешавад, ки он намояндаи мавҷуди ахлоқӣ, андешаманд ва зинда аст, ки аз ҷониби Худо лаънат шудааст ва, чунон ки яҳудиён пас аз ин воқеа чиҳил сол зиндагӣ карданд, зиндагӣ мекард, вале мурда буд. Ба дарахтони дигар низ назар андозед, ки халқҳои ғайрияҳудиро намояндагӣ мекунанд; онҳо пӯшида набуданд. Онҳо бебарг буданд ва ҳеҷ даъвое надоштанд, ки гӯё дониши Худоро доранд. Вақти мева овардани онҳо ҳанӯз нарасида буд». Special Testimonies for Ministers and Workers, number 7, 59–61.

Laodicean Adventism in the last days is cursed, for though it professes to be the remnant people of God, its profession is fruitless. Jesus is making two interconnected, but different points in the passage. He is identifying the distinction between the professed people of God and the Gentiles, who do not profess to uphold the law of God, or possess the Spirit of Prophecy which are the characteristics of the remnant of the last days, which Laodicean Adventism professes to uphold. The leaves in the last days represent the claimed profession to be the remnant identified by John in the book of Revelation.

Адвентизми Лоудиқия дар рӯзҳои охир зери лаънат аст, зеро, гарчанде ки худро қавми бақияи Худо эътироф мекунад, ин эътирофи он бе самар аст. Исо дар ин порча ду нуктаи ба ҳам алоқаманд, вале гуногунро баён мекунад. Ӯ фарқиятро миёни қавми эътирофшудаи Худо ва ғайрияҳудиён муайян месозад, ки онҳо на даъвои нигоҳ доштани шариати Худоро доранд ва на Рӯҳи Нубувватро доро мебошанд, ки инҳо нишонаҳои бақияи рӯзҳои охир мебошанд, ва Адвентизми Лоудиқия даъво мекунад, ки онҳоро ҳифз менамояд. Баргҳо дар рӯзҳои охир рамзи эътирофи даъвошудаи бақия будан мебошанд, он бақияе ки Юҳанно дар китоби Ваҳй муайян кардааст.

> “The Gentile world was represented by the leafless, fruitless fig trees. The Gentiles were destitute, as were the Jews, of godliness, but they had not claimed to be in favor with God. They made no boast of exalted spirituality. They were blind in every sense to the ways and works of God, With them the time for figs was not yet. They were still looking forward to a day which would bring them light and hope.” Signs of the Times, February 15, 1899.

> Ҷаҳони ғайрияҳудиён бо дарахтони анҷири бебарг ва бесамар намояндагӣ карда мешуд. Ғайрияҳудиён, чунон ки яҳудиён низ, аз худотарсӣ маҳрум буданд, вале онҳо даъво намекарданд, ки дар назари Худо мақбуланд. Онҳо аз рӯҳонияти воло ҳеҷ фахре намекарданд. Онҳо аз ҳар ҷиҳат нисбат ба роҳҳо ва аъмоли Худо кӯр буданд. Барои онҳо ҳанӯз вақти анҷир нарасида буд. Онҳо ҳанӯз ба рӯзе менигаристанд, ки барои онҳо нур ва умед меовард.» Signs of the Times, February 15, 1899.

The distinction between the fig tree and the other trees was given one other distinction by Christ. The time for the trees to bud out for the figs, was different than the time for the Gentiles trees to bud out. In the last days “two distinct calls are given to the churches,” and the first voice from the angel of Revelation chapter eighteen, identifies the time when the budding-out for the one hundred and forty-four thousand was to occur. The “second voice” of Revelation eighteen, represents when the other trees were to bud out.

Фарқ миёни дарахти анҷир ва дигар дарахтон аз ҷониби Масеҳ бо як фарқияти дигар низ муайян карда шуд. Замоне ки дарахтон, яъне барои анҷирҳо, шукуфтанро оғоз мекарданд, аз замоне ки дарахтони халқҳои ғайрияҳудӣ шукуфтанро оғоз мекарданд, фарқ дошт. Дар рӯзҳои охир «ду даъвати ҷудогона ба калисоҳо дода мешаванд», ва овози нахустин аз фариштаи Ваҳй, боби ҳаждаҳум, замонеро муайян мекунад, ки шукуфтани яксаду чилу чаҳор ҳазор бояд дар он ба вуқӯъ меомад. «Овози дуввум»-и Ваҳйи ҳаждаҳум намояндаи он аст, ки кай дигар дарахтон бояд шукуфтанро оғоз мекарданд.

In Christ’s day the Jews were the fig tree, the Gentiles were the other trees. In Millerite history the Protestants were the fig tree, and the Millerites were the other trees. In the last days, Laodicean Adventism is the fruitless fig tree which is removed from Jerusalem (the vineyard), and the one hundred and forty-four thousand are the fig trees that bears fruit. God’s other children who are still in Babylon are represented as the Gentiles.

Дар айёми Масеҳ яҳудиён дарахти анҷир буданд, ғайрияҳудиён бошанд дигар дарахтон. Дар таърихи миллеритӣ протестантҳо дарахти анҷир буданд, ва миллеритҳо дигар дарахтон. Дар рӯзҳои охир, адвентизми лаодикиягӣ ҳамон дарахти анҷири бемева аст, ки аз Ерусалим (токзор) гирифта мешавад, ва яксаду чилу чор ҳазор дарахтони анҷире мебошанд, ки мева меоранд. Дигар фарзандони Худо, ки ҳанӯз дар Бобил ҳастанд, ҳамчун ғайрияҳудиён муаррифӣ шудаанд.

A “gentile,” by definition is a “stranger.” The gentile trees are dormant (dead), bearing no buds or fruit at the time the fig tree buds out and comes to life. A dormant tree is a dry tree, and when the Gentiles are called to come out of Babylon, by the second voice of Revelation chapter eighteen, they will then choose to keep the seventh-day Sabbath and enter into covenant with the Lord.

«Ғайрияҳудӣ», мувофиқи таъриф, «бегона» аст. Дарахтони ғайрияҳудиён дар ҳоли хобидаанд (мурдаанд) ва дар он замоне ки дарахти анҷир навда мекунад ва зинда мегардад, ҳеҷ навда ё мевае намеоваранд. Дарахти хобида дарахти хушк аст, ва ҳангоме ки ғайрияҳудиён бо овози дуввуми Ваҳй боби ҳаждаҳум даъват мешаванд, то аз Бобил берун оянд, он гоҳ интихоб хоҳанд кард, ки Шанбеи рӯзи ҳафтумро риоя намоянд ва ба аҳд бо Худованд дохил шаванд.

> Neither let the son of the stranger, that hath joined himself to the Lord, speak, saying, The Lord hath utterly separated me from his people: neither let the eunuch say, Behold, I am a dry tree. For thus saith the Lord unto the eunuchs that keep my sabbaths, and choose the things that please me, and take hold of my covenant; Even unto them will I give in mine house and within my walls a place and a name better than of sons and of daughters: I will give them an everlasting name, that shall not be cut off. Also the sons of the stranger, that join themselves to the Lord, to serve him, and to love the name of the Lord, to be his servants, every one that keepeth the sabbath from polluting it, and taketh hold of my covenant; Even them will I bring to my holy mountain, and make them joyful in my house of prayer: their burnt offerings and their sacrifices shall be accepted upon mine altar; for mine house shall be called an house of prayer for all people. Isaiah 56:3–7.

> Ва набояд писари аҷнабӣ, ки худро ба Худованд пайвастааст, сухан ронда, бигӯяд: «Худованд маро ба куллӣ аз қавми Худ ҷудо кардааст»; ва хоҷасаро низ набояд бигӯяд: «Инак, ман дарахти хушкидае ҳастам». Зеро Худованд ба хоҷасароҳое, ки шанбеҳои Маро нигоҳ медоранд, ва он чиро, ки ба Ман писанд аст, интихоб мекунанд, ва ба аҳди Ман мечаспанд, чунин мегӯяд: «Ба онҳо низ дар хонаи Худ ва андаруни деворҳои Худ ҷой ва номе хоҳам дод, ки аз писарон ва духтарон беҳтар аст; ба онҳо номи ҷовидонӣ хоҳам дод, ки ҳаргиз нобуд нахоҳад шуд. Ва ҳамчунин писарони аҷнабӣ, ки худро ба Худованд мепайванданд, то Ӯро хизмат намоянд, ва исми Худовандро дӯст доранд, ва бандагони Ӯ бошанд, ҳар яке ки шанберо аз палид сохтани он нигоҳ медорад ва ба аҳди Ман мечаспад, онҳоро низ ба кӯҳи муқаддаси Худ хоҳам овард, ва дар хонаи ибодати Худ шод хоҳам гардонид; қурбониҳои сӯхтанӣ ва забҳҳои онҳо бар қурбонгоҳи Ман мақбул хоҳад шуд; зеро хонаи Ман хонаи ибодат барои ҳамаи қавмҳо номида хоҳад шуд». Ишаъё 56:3–7.

A stranger is a “gentile,” and the “second voice” calls them to come out of Babylon, and they are brought to God’s holy mountain, it will then be His “holy” mountain, for the wheat and tares will have been separated by the testing process represented in the history of the “first voice”. When they come to the mountain of the Lord in the last days, the Gentiles will no longer be strangers, or dry trees.

Ғариб — «ғайрияҳудӣ» аст, ва «овози дуюм» онҳоро даъват мекунад, ки аз Бобил берун оянд, ва онҳо ба кӯҳи муқаддаси Худо оварда мешаванд; он гоҳ он кӯҳи «муқаддаси» Ӯ хоҳад буд, зеро гандум ва хасу хошок ба воситаи раванди озмоише, ки дар таърихи «овози аввал» ифода ёфтааст, аз ҳам ҷудо карда шудаанд. Вақте ки онҳо дар айёми охир ба кӯҳи Худованд меоянд, ғайрияҳудиён дигар на ғариб хоҳанд буд ва на дарахтони хушк.

> The sun and the moon shall be darkened, and the stars shall withdraw their shining. The Lord also shall roar out of Zion, and utter his voice from Jerusalem; and the heavens and the earth shall shake: but the Lord will be the hope of his people, and the strength of the children of Israel. So shall ye know that I am the Lord your God dwelling in Zion, my holy mountain: then shall Jerusalem be holy, and there shall no strangers pass through her any more. Joel 3:15–17.

> Офтоб ва моҳ торик хоҳанд шуд, ва ситорагон дурахши худро бозмедоранд. Ва Худованд низ аз Сион нидо хоҳад кард, ва овози Худро аз Уршалим хоҳад баровард; ва осмонҳо ва замин хоҳад ларзид; лекин Худованд умеди қавми Худ ва қуввати фарзандони Исроил хоҳад буд. Пас хоҳед донист, ки Ман Худованд Худои шумо ҳастам, ки дар Сион, кӯҳи муқаддаси Ман, сокин ҳастам; он гоҳ Уршалим муқаддас хоҳад буд, ва дигар ҳеҷ бегонае аз миёни вай нахоҳад гузашт. Юил 3:15–17.

The ushering in of the history where the “second voice” calls God’s other flock out of Babylon has “signs” that were typified by the signs of the Millerite movement. In Matthew chapter twenty-four, Mark chapter thirteen and Luke chapter twenty-one Christ’s testimony that we are considering is set forth. In each of those three witnesses one of the “signs” identified is that the powers of heaven shall be shaken, but in Joel’s representation of the “signs” which identify when Jerusalem shall be “holy”, both “the heavens and the earth shall shake.”

Оғози он таърихе, ки дар он «овози дуюм» гӯсфандони дигари Худоро аз Бобил берун мехонад, дорои «аломатҳо»ест, ки ба воситаи аломатҳои ҳаракати Миллерӣ ба таври намунавӣ пешакӣ нишон дода шуда буданд. Дар боби бисту чоруми Матто, боби сездаҳуми Марқӯс ва боби бисту якуми Луқо шаҳодати Масеҳ, ки мо онро баррасӣ мекунем, баён гардидааст. Дар ҳар яке аз он се шоҳид яке аз «аломатҳои» муайяншуда ин аст, ки қувваҳои осмон ба ларза хоҳанд омад, аммо дар баёни Юил дар бораи «аломатҳое», ки замони «муқаддас» гардидани Ерусалимро муайян мекунанд, ҳам «осмонҳо» ва ҳам «замин» ба ларза хоҳанд омад.

Joel is identifying the perfect fulfillment of the predicted “signs” that occur when Jerusalem is holy. That time is when the Lord has removed the sins from the one hundred and forty-four thousand, and the church of Laodicea has transitioned to the movement of Philadelphia. It is then that the sixth movement (Philadelphia), becomes the eighth movement (Philadelphia), that is of the seven churches. It is then that the Church Militant becomes the Church Triumphant. The Church Militant is a label for God’s church that is composed of the wheat and the tares. The Church Triumphant is God’s holy mountain that is “holy,” and “no strangers pass through her anymore.”

Юил иҷрошавии комили «аломатҳо»-и пешгӯишударо, ки ҳангоми муқаддас будани Ерусалим ба вуқӯъ меоянд, муайян месозад. Он замонест, ки Худованд гуноҳҳоро аз яксаду чиҳилу чор ҳазор дур кардааст, ва калисои Лӯдикия ба ҳаракати Филаделфия гузаштааст. Он гоҳ ҳаракати шашум (Филаделфия) ба ҳаракати ҳаштум (Филаделфия), ки аз ҳафт калисо мебошад, табдил меёбад. Он гоҳ Калисои Муҷоҳид ба Калисои Зафарманд табдил меёбад. Калисои Муҷоҳид унвоне барои калисои Худост, ки аз гандум ва коҳдон иборат аст. Калисои Зафарманд кӯҳи муқаддаси Худост, ки «муқаддас» аст, ва «дигар ҳеҷ бегонае аз миёни вай нахоҳад гузашт».

The ushering in of the ensign that is lifted up, which is the Church Triumphant, which is the “eighth that is of the seven”, which is when Jerusalem is “holy”, is accompanied by “signs.” In order for Jesus to provide the point of reference for His people to recognize the life or death “sign,” that identifies the sealing of the one hundred and forty-four thousand, He employed trees and the natural cycle of a tree’s life to teach the all-important lesson.

Пешбарӣ гардидани парчами барафрошташуда, ки Калисои Ғолиб аст, ки «ҳаштуме, ки аз ҳафт аст», ки ҳамон замонест, ки Ерусалим «муқаддас» аст, бо «аломатҳо» ҳамроҳ мебошад. То Исо барои қавми Худ нуқтаи истинодеро фароҳам оварад, то «аломати» ҳаёт ё маргро, ки мӯҳр зада шудани яксаду чиҳилу чаҳор ҳазорро муайян мекунад, бишносанд, Ӯ дарахтон ва давраи табиии ҳаёти дарахтро ба кор бурд, то ин дарси бисёр муҳимро таълим диҳад.

> “Christ had bidden His people watch for the signs of His advent and rejoice as they should behold the tokens of their coming King. ‘When these things begin to come to pass,’ He said, ‘then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh.’ He pointed His followers to the budding trees of spring, and said: ‘When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand.’ Luke 21:28, 30, 31.” The Great Controversy, 308.

> «Масеҳ ба қавми Худ амр фармуда буд, ки нишонаҳои омадани Ӯро пос доранд ва ҳангоме ки аломатҳои Подшоҳи ояндаи худро бинанд, шодӣ намоянд. Ӯ гуфта буд: “Вақте ки ин чизҳо ба оғоз оянд, пас ба боло нигоҳ кунед ва сарҳои худро баланд бардоред; зеро наҷоти шумо наздик мешавад.” Ӯ ба пайравони Худ дарахтони шукуфтаи баҳорро нишон дода, гуфт: “Вақте ки онҳо акнун навда бароранд, шумо худ аз худ мебинед ва мефаҳмед, ки тобистон аллакай наздик аст. Ҳамчунин шумо низ, вақте ки ин чизҳоро ба вуқӯъ омада бинед, бидонед, ки Малакути Худо наздик аст.” Луқо 21:28, 30, 31.» Муборизаи Бузург, 308.

When the trees of Spring begin to bud out, Summer is near.

Ҳангоме ки дарахтони баҳор ба ғунча задан оғоз мекунанд, тобистон наздик аст.

> The harvest is past, the summer is ended, and we are not saved. Jeremiah 8:20.

> Дарав гузаштааст, тобистон ба анҷом расидааст, ва мо наҷот наёфтаем. Ирмиё 8:20.

The budding trees identify that it is Spring, and we then know Summer is near, and it is in the Summer when the harvest is gathered.

Дарахтони шукуфта нишон медиҳанд, ки баҳор аст, ва он гоҳ мо медонем, ки тобистон наздик аст; ва маҳз дар тобистон ҳосил ҷамъоварӣ мешавад.

> The enemy that sowed them is the devil; the harvest is the end of the world; and the reapers are the angels. Matthew 13:39.

> Душмане, ки онҳоро коштааст, иблис аст; дарав анҷоми ҷаҳон аст; ва даравгарон фариштагонанд. Матто 13:39.

The harvest is at the end of the world. When the trees begin to bud out, you are required to know that the end of the world is imminent.

Ҳосилғундорӣ дар анҷоми ҷаҳон аст. Ҳангоме ки дарахтон ба навда задан оғоз мекунанд, шумо вазифадоред бидонед, ки анҷоми ҷаҳон наздик аст.

> “One saying of the Saviour must not be made to destroy another. Though no man knoweth the day nor the hour of His coming, we are instructed and required to know when it is near. We are further taught that to disregard His warning, and refuse or neglect to know when His advent is near, will be as fatal for us as it was for those who lived in the days of Noah not to know when the flood was coming.” The Great Controversy, 371.

> «Набояд чунин кард, ки як гуфтаи Наҷотдиҳанда дигареро бекор созад. Ҳарчанд ҳеҷ кас рӯз ва соати омадани Ӯро намедонад, ба мо таълим дода шудааст ва аз мо талаб карда мешавад, ки бидонем кай он наздик аст. Илова бар ин, ба мо омӯзонида мешавад, ки нодида гирифтани ҳушдори Ӯ ва саркашӣ ё бепарвоӣ нисбат ба донистани он ки кай зуҳури Ӯ наздик аст, барои мо ҳамон қадар ҳалокатовар хоҳад буд, чунон ки барои онҳое ки дар рӯзҳои Нӯҳ зиндагӣ мекарданд, надонистани он ки кай тӯфон меомад, ҳалокатовар буд». Ихтилофи Бузург, 371.

We will continue our study of Luke chapter twenty-one in the next article.

Мо тадқиқоти худро оид ба боби бисту якуми Инҷили Луқо дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

> “I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

> «Ман дидам, ки қудратҳои замин ҳоло ба ларза оварда мешаванд ва воқеаҳо пай дар пай меоянд. Ҷанг ва овозаҳои ҷанг, шамшер, қаҳтӣ ва вабо нахуст қудратҳои заминро ба ларза меоранд; сипас овози Худо офтоб, моҳ ва ситорагон, ва ин заминро низ ба ларза хоҳад овард. Ман дидам, ки ларзиши қудратҳо дар Аврупо, чунон ки баъзеҳо таълим медиҳанд, ларзиши қудратҳои осмон нест, балки он ларзиши халқҳои хашмгин аст». Early Writings, 41.

Back to Articles