Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Eight

Китоби Дониёл — яксаду шасту ҳашт

Unveiling Prophetic Truth: The Second Battle of the proxy wars and the Sealing of the 144,000

Кушодани Ҳақиқати Нубувватӣ: Ҷанги Дуюми ҷангҳои ниёбатӣ ва Мӯҳргузории 144,000

Author

Jeff Pippenger

Published

March 30, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are now addressing the second battle of the proxy wars, as illustrated in Daniel chapter eleven, verses eleven and twelve. The second battle in those verses identify the war in the Ukraine, between the atheistic power of Russia, and the nation of Ukraine. In the verses, Putin is victorious, as was Ptolemy IV, but after his victory he will be lifted up in his own heart, and his narcissistic self-exaltation will become the means of his Waterloo. The historical representation of this current history is only beneficial to those who understand what the current history represents spiritually.

Ҳоло мо ба ҷанги дуюми ҷангҳои василавӣ рӯ меоварем, чунон ки дар Дониёл боби ёздаҳум, оятҳои ёздаҳ ва дувоздаҳ тасвир шудааст. Ҷанги дуюм дар он оятҳо ҷангро дар Украина муайян мекунад, миёни қудрати бехудои Русия ва кишвари Украина. Дар он оятҳо, Путин пирӯз мегардад, ҳамон тавре ки Птоломейи IV пирӯз шуда буд, аммо пас аз пирӯзии худ ӯ дар дили худ боло хоҳад шуд, ва худбузургдории носисистии ӯ василаи Ватерлоои ӯ хоҳад гардид. Намояндагии таърихии ин таърихи ҷорӣ танҳо барои онҳое судманд аст, ки мефаҳманд ин таърихи ҷорӣ аз лиҳози рӯҳонӣ чиро намояндагӣ мекунад.

In verse one, of chapter ten, Daniel, who represents God’s last day people, is identified as understanding both the “vision” and the “thing”. The vision and the thing are repeatedly represented together, but distinct from one another as one line of truth. They are the Ulai and Hiddekel Rivers. They are the “mareh” and “chazon” visions. They are the prophecy of the twenty-five hundred and twenty years in connection with the prophecy of the twenty-three hundred years. They are the internal and external testimony of God’s people. The Lord does not repeat things that are unimportant. The rule of first mention identifies that because the first thing we are told of Daniel, in his final vision, is that he represents God’s last-day people who understand both the “chazon,” and the “mareh”. Therefore the vision and thing are vital to see, if the prophetic history of verses eleven and twelve are to be correctly understood.

Дар ояти аввали боби даҳум, Дониёл, ки намояндаи халқи Худо дар рӯзҳои охир аст, ҳамчун шахсе муаррифӣ мешавад, ки ҳам «рӯъё»-ро ва ҳам «амр»-ро мефаҳмад. Рӯъё ва амр пайваста якҷоя, вале аз якдигар ҷудо, ҳамчун як хати ҳақиқат нишон дода мешаванд. Онҳо дарёҳои Ӯлой ва Ҳиддақал мебошанд. Онҳо рӯъёҳои «mareh» ва «chazon» мебошанд. Онҳо пешгӯии ду ҳазору панҷсаду бист сол дар иртибот бо пешгӯии ду ҳазору сесад сол мебошанд. Онҳо шаҳодати дохилӣ ва берунии халқи Худо мебошанд. Худованд чизҳои беаҳамиятро такрор намекунад. Қоидаи нахустин зикр муайян месозад, ки азбаски аввалин чизе, ки дар бораи Дониёл дар рӯъёи ниҳоии ӯ ба мо гуфта мешавад, ин аст, ки ӯ намояндаи халқи Худо дар рӯзҳои охир мебошад, ки ҳам «chazon»-ро ва ҳам «mareh»-ро мефаҳманд. Бинобар ин, агар таърихи нубувватии оятҳои ёздаҳ ва дувоздаҳ дуруст фаҳмида шавад, дидани рӯъё ва амр аҳаммияти ҳаётӣ дорад.

Daniel represents the one hundred and forty-four thousand in Revelation chapter eleven, who have perfectly repeated the parable of the ten virgins, that was fulfilled in the history of the Millerites. They, as with the Millerites, suffered a first disappointment, that in Revelation chapter eleven is represented as being slain by the atheistic “woke” beast from the bottomless pit, and who then lie dead in the street of the great city of Egypt and Sodom, where also Christ was crucified. Their death produced “rejoicing” for the followers of the dragon, but it produced mourning in Daniel.

Дониёл яксаду чилу чор ҳазорро дар Ваҳй боби ёздаҳ намояндагӣ мекунад, ки масали даҳ бокираро, ки дар таърихи миллериён ба амал омада буд, ба таври комил такрор намудаанд. Онҳо, мисли миллериён, ноумедии аввалро аз сар гузарониданд, ки дар Ваҳй боби ёздаҳ ҳамчун аз ҷониби ҳайвони атеистии «воук» аз чоҳи беҳад кушта шудан тасвир шудааст; ва он гоҳ дар кӯчаи шаҳри бузурги Миср ва Садӯм, ки дар он ҷо Масеҳ низ маслуб гардида буд, мурда мехобанд. Марги онҳо барои пайравони аждаҳо «шодӣ» ба вуҷуд овард, аммо дар Дониёл мотамро ба вуҷуд овард.

The history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand was also represented by the resurrection of Lazarus, whose resurrection was identified as the sealing act of Christ’s work, and who, as a symbol of those whom Christ seals, led the triumphal entry into Jerusalem, which typified the movement of the Midnight Cry in the Millerite history, and also in the history of the one hundred and forty-four thousand. The resurrection of Lazarus occurred while his sisters, Mary and Martha were in mourning, as was Daniel during the twenty-one days in chapter ten. In chapter ten, Daniel’s mourning ends with the descent of Michael, the very personage whose “voice” brought Lazarus and Moses back to life. The resurrection of the two witnesses in Revelation chapter eleven is represented by Daniel being transformed by the causative vision of the “marah.”

Таърихи муҳр задани яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор ҳамчунин бо эҳёи Лаъзор тасвир гардидааст; эҳёе, ки ҳамчун амали муҳргузории кори Масеҳ муайян шудааст. Ва ӯ, ҳамчун рамзи онҳое ки Масеҳ онҳоро муҳр мезанад, воридшавии зафармандонаро ба Ерусалим пешбарӣ намуд, ки он ҳаракати Нидои Нисфишабро дар таърихи миллеритӣ, ва ҳамчунин дар таърихи яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор, намунасозӣ мекард. Эҳёи Лаъзор дар ҳоле рух дод, ки хоҳаронаш, Марям ва Марто, дар мотам буданд, чунон ки Дониёл низ дар давоми бисту як рӯз дар боби даҳум дар мотам буд. Дар боби даҳум, мотами Дониёл бо фуруд омадани Микоил ба анҷом мерасад, ҳамон Шахсияте ки «овоз»-и Ӯ Лаъзор ва Мӯсоро дубора ба ҳаёт овард. Эҳёи ду шоҳид дар Ваҳй, боби ёздаҳум, бо он тасвир шудааст, ки Дониёл ба воситаи рӯъёи сабабовари «marah» дигаргун карда мешавад.

In chapter ten, Daniel is representing the sealing of the one hundred and forty-four thousand that is also represented in chapter eleven of Revelation. In the chapter, Gabriel plainly states that he had come to Daniel to make Daniel understand what should befall God’s last-day people. The message of what will befall God’s people in the last days, is prophetically set within the context of a message that is confirmed by the methodology of laying prophetic line upon prophetic line. Within that application the rule of first mention demonstrates that the correct understanding will only be seen by those who see both the internal and external truths within the lines that are brought together. They are those who understand the “vision” and the “thing”.

Дар боби даҳум, Дониёл намояндагии муҳр зада шудани яксаду чилу чаҳор ҳазорро мекунад, ки он ҳамчунин дар боби ёздаҳуми Ваҳй намояндагӣ шудааст. Дар ин боб Ҷабраил ошкоро мегӯяд, ки ӯ назди Дониёл омадааст, то Дониёлро бифаҳмонад, ки бар сари қавми Худо дар рӯзҳои охир чӣ хоҳад омад. Паёме дар бораи он чи бар сари қавми Худо дар рӯзҳои охир хоҳад омад, ба таври нубувватӣ дар чорчӯби паёме ҷой дода шудааст, ки бо методологияи гузоштани хати нубувват бар хати нубувват тасдиқ мегардад. Дар доираи он татбиқ, қоидаи аввалин зикр нишон медиҳад, ки фаҳмиши дурустро танҳо онҳое хоҳанд дид, ки ҳам ҳақоиқи дохилӣ ва ҳам беруниро дар дохили хатҳое, ки бо ҳам оварда мешаванд, мебинанд. Онҳо касонеанд, ки «рӯъё» ва «чиз»-ро мефаҳманд.

The one hundred and forty-four thousand will understand the prophetic message, but they will also experience the message, for the message and the experience cannot be separated. It is the message that sanctifies, for the message is God’s Word, and Christ is the Word of God, and the Word of God is Truth. His message is confirmed as the Truth, because it is represented through the principles of prophetic application that are nothing more or less than the principles of who and what He is. He is Palmoni, the Wonderful Numberer, the Numberer of Secrets. He is the Wonderful Linguist, the beginning and the ending, the first and the last, the Alpha and Omega. It is these elements of who He is, that define the prophetic rules which establish the message of prophecy, and produce the experience of prophecy.

Яксаду чилу чор ҳазор паёми нубувватиро дарк хоҳанд кард, аммо он паёмро ҳамчунин таҷриба хоҳанд намуд, зеро паём ва таҷрибаро аз якдигар ҷудо кардан мумкин нест. Ин ҳамон паём аст, ки тақдис мекунад, зеро паём Каломи Худост, ва Масеҳ Каломи Худост, ва Каломи Худо Ҳақиқат аст. Паёми Ӯ ҳамчун Ҳақиқат тасдиқ мегардад, зеро он ба воситаи усулҳои татбиқи нубувватӣ ифода мешавад, ки на бештар ва на камтар аз усулҳои он аст, ки Ӯ кист ва чӣ ҳаст. Ӯ Палмонӣ аст, Шуморандаи Аҷиб, Шуморандаи Асрор. Ӯ Забоншиноси Аҷиб аст, ибтидо ва интиҳо, аввалин ва охирин, Алфа ва Омега. Маҳз ҳамин унсурҳои он ки Ӯ кист, қоидаҳои нубувватиро муайян месозанд, ки паёми нубувватро барқарор менамоянд ва таҷрибаи нубувватро ба вуҷуд меоваранд.

Before the Ulai and Hiddekel, two great rivers of Shinar, reach the Persian Gulf they form a marshy area near their confluence called the Shatt al-Arab, but they do not merge into a single river. The Shatt al-Arab is a river delta formed by the convergence of the Euphrates and Tigris rivers, as well as several smaller rivers and streams. However, even within the delta region, the Euphrates and Tigris maintain their separate identities and flow into the Persian Gulf as distinct rivers. The internal and external messages of prophecy maintain their distinct relationship, but as they reach their conclusion (in the last days), they produce a delta with several contributing rivers and streams. Jesus illustrates the spiritual with the natural, and in the last days the effect of every vision forms a delta flood land, though the two great rivers maintain their distinct roles.

Пеш аз он ки Ӯлой ва Ҳиддикел — ду дарёи бузурги Шинар — ба Халиҷи Форс бирасанд, онҳо дар наздикии ҷои ба ҳам омадани худ минтақаи ботлоқзореро ба вуҷуд меоранд, ки Шатт ал-Араб ном дорад, аммо онҳо ба як дарёи ягона якҷо намешаванд. Шатт ал-Араб делтаи дарёист, ки аз ҳамгироии дарёҳои Фурот ва Даҷла, инчунин чанд дарё ва ҷӯйбори хурдтари дигар, ба вуҷуд омадааст. Аммо ҳатто дар дохили минтақаи делта низ Фурот ва Даҷла ҳувияти ҷудогонаи худро нигоҳ медоранд ва ҳамчун дарёҳои мустақил ба Халиҷи Форс ҷорӣ мешаванд. Паёмҳои дохилӣ ва хориҷии нубувват робитаи фарқкунандаи худро нигоҳ медоранд, аммо ҳангоме ки онҳо ба анҷоми худ мерасанд (дар айёми охир), делтаеро ба вуҷуд меоранд, ки чандин дарё ва ҷӯйбор ба он саҳм мегузоранд. Исо маънавиро ба воситаи табиӣ тасвир мекунад, ва дар айёми охир таъсири ҳар рӯъё замини селобии делтаеро ба вуҷуд меоварад, ҳарчанд он ду дарёи бузург нақшҳои фарқкунандаи худро нигоҳ медоранд.

The period of twenty-one days of mourning aligns with the time the two witnesses are dead in the street, and that period of time begins with the first disappointment, and the tarrying time. That period of time occurs within the larger period of time, where the sealing of the one hundred and forty-four thousand is accomplished. The sealing did not begin at the time of the end in 1989, it began when Christ, as the third angel, descended on September 11, 2001. He brought His people to their second visit at Kadesh, and this time the few who are ready will go into the promised land. The experience of God’s people from the time of the end in 1989 up until September 11, 2001, did not seal them. The sealing began when Christ descended and sounded the first note of the seventh trumpet of the third woe.

Давраи бисту як рӯзи мотам бо замоне мувофиқат мекунад, ки дар он ду шоҳид дар кӯча мурдаанд, ва он давраи вақт бо ноумедии аввал ва замони таваққуф оғоз меёбад. Он давраи вақт дар дохили давраи бузургтари вақт воқеъ мегардад, ки дар он муҳр задани саду чилу чор ҳазор ба анҷом расонда мешавад. Муҳр задан дар замони охир дар соли 1989 оғоз наёфт; он замоне оғоз ёфт, ки Масеҳ, ҳамчун фариштаи сеюм, дар 11 сентябри соли 2001 нозил шуд. Ӯ қавми Худро ба сафари дуюмашон ба Қодеш овард, ва ин бор он андаконе ки омодаанд, ба замини ваъдашуда дохил хоҳанд шуд. Таҷрибаи қавми Худо аз замони охир дар соли 1989 то 11 сентябри соли 2001 онҳоро муҳр назад. Муҳр задан замоне оғоз ёфт, ки Масеҳ нозил шуд ва нотаи аввали карнаи ҳафтуми войи сеюмро садо дод.

The sounding of the seventh trumpet is where the mystery of God is finished, and that mystery represents the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which takes place during the sounding of that trumpet. That trumpet hits three notes, for it is Truth. The first note was September 11, 2001, the second note was October 7, 2023, and the third of the three notes is at the soon coming Sunday law. Those three notes, are the three steps that always exist in truth. Daniel’s three touches in chapter ten connected his experience to the period of history that is represented by the three notes of the seventh trumpet.

Садо додани карнаи ҳафтум ҳамон ҷое аст, ки сирри Худо ба анҷом мерасад, ва он сирр мӯҳр задани яксаду чиҳилу чаҳор ҳазорро ифода мекунад, ки дар ҷараёни садо додани ҳамон карнай ба амал меояд. Он карнай се нота мезанад, зеро он Ҳақиқат аст. Нотаи аввал 11 сентябри соли 2001 буд, нотаи дуюм 7 октябри соли 2023 буд, ва саввумини он се нота дар қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда аст. Он се нота ҳамон се қадам мебошанд, ки ҳамеша дар ҳақиқат вуҷуд доранд. Се ламси Дониёл дар боби даҳ таҷрибаи ӯро ба давраи таърихе пайваст, ки бо се нотаи карнаи ҳафтум ифода шудааст.

The prophetic message that produces the effect of being transformed into the image of Christ, which Daniel illustrates in chapter ten, is the message of what befalls God’s people in the last days, but not the last days in a general sense. It is the message that God’s people understand and experience during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand.

Паёми нубувватие, ки асари ба сурати Масеҳ табдил ёфтанро ба вуҷуд меоварад, ва онро Дониёл дар боби даҳум тасвир мекунад, ҳамон паём дар бораи он чизест, ки бар сари қавми Худо дар рӯзҳои охир меояд; аммо на рӯзҳои охир ба маънои умумӣ. Ин паёмест, ки қавми Худо онро дар замони муҳргузории яксаду чиҳилу чор ҳазор мефаҳманд ва аз сар мегузаронанд.

As Gabriel begins to present the prophetic history represented in chapter eleven, he presents specific lines of prophecy. The first two verses begin with Cyrus (as Bush the first), at the time of the end in 1989, and go forward until the history of Donald Trump as the forty fifth president (the sixth), and there the prophetic history ceases, until the history of the United Nations (Alexander the Great), as the seventh kingdom is addressed in verses three and four. The message of Donald Trump as the rich sixth president that stirs up the globalists, is therefore a truth that is fulfilled in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. It is therefore, present truth.

Ҳангоме ки Ҷабраил ба баёни таърихи нубувватие, ки дар боби ёздаҳум тасвир шудааст, оғоз менамояд, ӯ хатҳои мушаххаси нубувватро пеш мегузорад. Ду ояти аввал бо Куруш (ҳамчун Буши аввал), дар вақти интиҳо дар соли 1989, оғоз ёфта, то ба таърихи Доналд Трамп ҳамчун президенти чилу панҷум (шашум) пеш меравад, ва дар он ҷо таърихи нубувватӣ қатъ мегардад, то замоне ки таърихи Созмони Милали Муттаҳид (Искандари Мақдунӣ), ҳамчун подшоҳии ҳафтум, дар оятҳои сеюм ва чорум мавриди баррасӣ қарор мегирад. Пас, паёми Доналд Трамп ҳамчун президенти сарватманди шашум, ки глобалистҳоро ба ҳаракат меоварад, ҳақиқатест, ки дар замони мӯҳргузории саду чилу чор ҳазор ба иҷро мерасад. Бинобар ин, он ҳақиқати ҳозира аст.

In verses five through nine, the history of the papacy being established upon the throne, in 538 through to the deadly wound and the time of the end in 1798, is set forth. It is of course essential and important truth for it upholds and confirms verse forty, but it provides no specific prophetic narrative that occurs in the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Verse ten, like verses five through nine, confirms the validity of verse forty, but does not address the prophetic history that is fulfilled during the sealing time. It does however, mark 1989, and therefore establishes by omission a silent period from 1989, unto the Sunday law in verse forty-one.

Дар оятҳои панҷум то нӯҳум, таърихи бар тахт барқарор шудани папагӣ аз соли 538 то захми марговар ва то вақти охир дар соли 1798 баён шудааст. Ин, албатта, ҳақиқати зарурӣ ва муҳим аст, зеро ояти чиҳилумро устувор мегардонад ва тасдиқ мекунад, аммо ҳеҷ ривояти мушаххаси нубувватиро, ки дар давраи мӯҳргузории саду чиҳилу чаҳор ҳазор рӯй медиҳад, пешниҳод намекунад. Ояти даҳум, монанди оятҳои панҷум то нӯҳум, дурустии ояти чиҳилумро тасдиқ мекунад, аммо ба таърихи нубувватие, ки дар замони мӯҳргузорӣ ба иҷро мерасад, намепардозад. Бо вуҷуди ин, он соли 1989-ро нишон медиҳад ва бинобар ин, бо роҳи ҳазф, давраи хомӯше аз соли 1989 то қонуни якшанбе дар ояти чилу якумро муқаррар месозад.

Verses eleven through fifteen identify history that is fulfilled in the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Those verses fit within the hidden history between verses two and three, and between 1989 in verse forty unto the Sunday law in verse forty-one. Those verses are very much present truth, and must be recognized as such if we are to reap the intended benefits of understanding the verses.

Оятҳои ёздаҳ то понздаҳ таърихеро муайян мекунанд, ки дар давраи мӯҳргузории саду чиҳилу чаҳор ҳазор ба иҷро мерасад. Он оятҳо дар доираи таърихи пинҳонӣ миёни оятҳои ду ва се, ва миёни соли 1989 дар ояти чил то қонуни якшанбе дар ояти чилу як ҷой мегиранд. Он оятҳо ба таври комил ҳақиқати ҳозира мебошанд, ва агар мо бихоҳем аз дарки ин оятҳо манфиатҳои пешбинишударо ба даст оварем, бояд онҳоро ҳамин гуна бишносем.

The intended benefits are two-fold, for it represents the understanding of the prophetic history represented therein, and also the experience that is produced by the understanding of the truths of that message. The understanding of the message, a final increase of knowledge, which is being fulfilled in the period of the sealing, is what sanctifies those who are to be among the one hundred and forty-four thousand. For this reason, it is important to consider the verses from the perspective of internal and external.

Манфиатҳои пешбинишуда дугонаанд, зеро он фаҳмиши таърихи нубувватиро, ки дар он ҷо ба тасвир оварда шудааст, ифода менамояд, ва ҳамчунин он таҷрибаро, ки аз фаҳмидани ҳақоиқи он паём ба вуҷуд меояд. Фаҳмиши он паём — афзоиши ниҳоии дониш, ки дар давраи мӯҳргузорӣ ба иҷро мерасад, — ҳамон чизест, ки онҳоеро, ки бояд дар миёни яксаду чиҳилу чор ҳазор бошанд, тақдис мекунад. Бинобар ин, муҳим аст, ки оятҳо аз нуқтаи назари дохилӣ ва зоҳирӣ баррасӣ карда шаванд.

The “seven times” of Leviticus twenty-six is absolutely part of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, for Daniel’s two prayers, represented in chapter two and nine, represent a twofold prayer to understand the prophetic history represented by the image of the beast, and also to receive the experience that is produced by those who fulfill the Leviticus twenty-six prayer of forgiveness of their sins and the sins of their fathers. The external prayer identifies the image of the beast, and the internal prayer produces the image of Christ.

«Ҳафт вақт»-и Ибодатнома боби бисту шаш ба таври мутлақ қисми замони мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазор аст, зеро ду дуои Дониёл, ки дар бобҳои ду ва нӯҳ муаррифӣ шудаанд, дуои дучандаеро барои фаҳмидани таърихи нубувватӣ, ки тавассути сурати ҳайвони ваҳшӣ муаррифӣ мегардад, намояндагӣ мекунанд, ва ҳамчунин барои қабул кардани он таҷрибае, ки аз ҷониби касоне ба вуҷуд меояд, ки дуои Ибодатнома боби бисту шашро оид ба омурзиши гуноҳҳои худ ва гуноҳҳои падарони худ ба ҷо меоранд. Дуои зоҳирӣ сурати ҳайвони ваҳширо муайян мекунад, ва дуои ботинӣ сурати Масеҳро ба вуҷуд меоварад.

Understanding the history represented in the various passages in Daniel eleven, that specifically address history that is fulfilled within the sealing time, is represented by Daniel’s prayer in chapter two. He and the three worthies sought to understand the secret message of Nebuchadnezzar’s dream of the image of the metals. When the correct understanding of the prophetic history represented in Nebuchadnezzar’s hidden dream is recognized, the understanding identifies to those who understand, that they are without hope, unless they personally accomplish the experience of complete repentance represented by Daniel’s prayer in chapter nine.

Фаҳмидани таърихе, ки дар порчаҳои гуногуни Дониёл ёздаҳум ифода ёфтааст ва махсусан ба таърихе дахл дорад, ки дар замони муҳр шудан ба амал меояд, дар дуои Дониёл дар боби дуюм таҷассум ёфтааст. Ӯ ва он се марди баргузида кӯшиданд, то паёми пинҳонии хоби Набукаднесарро дар бораи ҳайкали аз филизоти гуногун фаҳманд. Ҳангоме ки фаҳмиши дурусти таърихи нубувватие, ки дар хоби пинҳонии Набукаднесар ифода ёфтааст, дарк карда мешавад, ҳамин фаҳмиш ба онҳое ки мефаҳманд нишон медиҳад, ки онҳо бе умеданд, магар ин ки шахсан он таҷрибаи тавбаи комилеро, ки бо дуои Дониёл дар боби нӯҳум ифода ёфтааст, ба анҷом расонанд.

To separate the experience represented by Daniel in chapter ten, from the prophetic narrative of end time events in chapter eleven, is to fail as a student of prophecy. In Daniel chapter eleven, verses eleven and twelve, the war of the borderline, the Battle of Raphia and the victory of the southern king, represents the second of the three proxy wars which are marked in God’s prophetic Word. The key that brings this revelation of truth into view is the Wonderful Linguist’s use of the king of the north overflowing and passing over, up to the fortress (the neck), in verse ten. He provided two other verses that address the overflowing and passing over, and in so doing He brings together the prophetic narrative of events and the experience the understanding of those events is to produce.

Таҷрибаеро, ки дар боби даҳуми Дониёл намояндагӣ шудааст, аз ривояти нубувватии рӯйдодҳои замони охир дар боби ёздаҳум ҷудо кардан, ҳамчун шогирди нубувват ноком шудан аст. Дар Дониёл боби ёздаҳум, оятҳои ёздаҳ ва дувоздаҳ, ҷанги сарҳад, Ҷанги Рофия ва ғалабаи подшоҳи ҷануб, дуввумини се ҷанги ниёбатиро намояндагӣ мекунад, ки дар Каломи нубувватии Худо нишонгузорӣ шудаанд. Калиде, ки ин ваҳйи ҳақиқатро ба назар меорад, истифодаи Забоншиноси Аҷоиб аз ибораи он аст, ки подшоҳи шимол ҷорӣ шуда, гузашта меравад, то ба қалъа (гардан), дар ояти даҳ. Ӯ ду ояти дигар низ фароҳам овард, ки ба ҷорӣ шудан ва гузашта рафтан мепардозанд, ва бо ин кор Ӯ ривояти нубувватии рӯйдодҳо ва таҷрибаеро, ки фаҳмиши он рӯйдодҳо бояд ба вуҷуд оварад, бо ҳам мепайвандад.

> But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress. And the king of the south shall be moved with choler, and shall come forth and fight with him, even with the king of the north: and he shall set forth a great multitude; but the multitude shall be given into his hand. And when he hath taken away the multitude, his heart shall be lifted up; and he shall cast down many ten thousands: but he shall not be strengthened by it. Daniel 11:10–12.

> Аммо писаронаш ба шӯр хоҳанд омад ва анбӯҳи қувваҳои азимро ҷамъ хоҳанд кард; ва яке албатта хоҳад омад, лабрез шуда хоҳад гузашт; пас боз хоҳад гашт ва ба шӯр хоҳад омад, ҳатто то ба қалъаи ӯ. Ва подшоҳи ҷануб ба ғазаб хоҳад омад, ва берун шуда, бо ӯ, яъне бо подшоҳи шимол, хоҳад ҷангид; ва ӯ анбӯҳи азимеро ба майдон хоҳад овард; аммо он анбӯҳ ба дасти ӯ таслим хоҳад шуд. Ва ҳангоме ки он анбӯҳро бардошта бошад, дилаш мағрур хоҳад шуд; ва даҳҳо ҳазорро сарнагун хоҳад кард; вале аз ин қувват нахоҳад ёфт. Дониёл 11:10–12.

In 2014, Putin began a war in the Ukraine, and in order to recognize this truth as represented in verse eleven of chapter eleven, a student of prophecy must first be able to see that verse ten represents a history that illustrates the second part of verse forty of Daniel chapter eleven. When they recognize that, they then see that what verse ten adds to verse forty, is that when the Soviet Union was swept away in 1989, that the king of the north only went up to his fortress (the “neck”). But a student of prophecy would not know what that indicated, until he saw Isaiah chapter eight verse eight. Then he would have the prophetic authority to identify that all three verses are tied together by an expression that is only employed three times in the Bible.

Соли 2014 Путин дар Украина ҷанг оғоз намуд, ва барои он ки ин ҳақиқатро, чунонки дар ояти ёздаҳи боби ёздаҳ тасвир шудааст, эътироф намояд, донишҷӯи нубувват бояд нахуст битавонад бубинад, ки ояти даҳ таърихеро намояндагӣ мекунад, ки қисми дуюми ояти чиҳили боби ёздаҳи Дониёлро ба тасвир меорад. Вақте ки онҳо инро дарк мекунанд, он гоҳ мебинанд, ки он чи ояти даҳ ба ояти чиҳил меафзояд, ин аст, ки вақте Иттиҳоди Шӯравӣ дар соли 1989 рӯфта шуд, подшоҳи шимол танҳо то қалъаи худ («гардан») боло рафт. Аммо донишҷӯи нубувват намедонист, ки ин ба чӣ ишора мекунад, то даме ки Ишаъё боби ҳашт ояти ҳаштро медид. Он гоҳ ӯ салоҳияти нубувватӣ медошт, то муайян намояд, ки ҳар се оят бо ифодае ба ҳам пайвастаанд, ки дар тамоми Китоби Муқаддас танҳо се бор ба кор рафтааст.

The student would then need a second witness that the three times the expression “overflow and pass over” occur in the Bible, is a purposeful repetition. The second witness to this fact is established because all three verses (witnesses), identify a king of the north attacking a southern king. Together the three witnesses, that are confirmed as the same symbolic history by two types of internal witnesses, lead the student of prophecy to then lay all three verses upon each other, in a line upon line fashion. That application expands the content of the verses, which portray the battle between a king of the north and the king of the south.

Пас толибилм мебоист шоҳиди дуюме дошта бошад, ки се бор дар Китоби Муқаддас омадани ибораи «туғён карда, убур хоҳад кард» такрори қасдмандона аст. Шоҳиди дуюми ин воқеият аз он муқаррар мегардад, ки ҳар се оят (шоҳид), шоҳи шимолро дар ҳоли ҳамла ба шоҳи ҷануб мушаххас менамоянд. Ин се шоҳид, ки ба воситаи ду навъи шоҳидони дохилӣ ҳамчун як таърихи рамзии ягона тасдиқ мешаванд, донишҷӯи нубувватро бар он роҳнамоӣ мекунанд, ки баъдан ҳар се оятро ба тарзи «сатр бар сатр» бар якдигар бинаҳад. Ин татбиқ муҳтавои оятҳоро густариш медиҳад, ки набард миёни шоҳи шимол ва шоҳи ҷанубро ба тасвир мекашанд.

Isaiah chapter seven, verses eight and nine, provide the key to solving the riddle of what the “fortress” in verse ten represents, for the Hebrew word for “fortress” is also the “fortress” that the king of the south entered into in verse seven of chapter eleven. “Fortress” is also translated as “strength” in the expression “sanctuary of strength” in verse thirty-one of Daniel eleven. Thus, the two verses (seven and thirty-one), provide two witnesses that the “fortress” is the capital of a kingdom or a king. With that fact established upon two witnesses (both in chapter eleven), then what Isaiah identifies in his cryptic passage in chapter seven, verses eight and nine, when he establishes with two internal witnesses that the fortress is the capital of a kingdom, or the king of the kingdom, establishes that prior to 1989, the Soviet Union, the capital of which was Russia, with its capital city of Moscow, had a head that was Mikal Gorbachev. It is not an accident that the visual characteristic of Gorbachev was his forehead.

Оятҳои ҳаштум ва нӯҳуми боби ҳафтуми Ишаъё калиди ҳал кардани муаммои он аст, ки «қалъа» дар ояти даҳум чиро ифода мекунад, зеро калимаи ибронӣ барои «қалъа» ҳамон «қалъа»-ест, ки подшоҳи ҷануб дар ояти ҳафтуми боби ёздаҳум ба он дохил шуд. «Қалъа» инчунин дар ибораи «мақдиси қувват» дар ояти сию якуми Дониёл 11 ҳамчун «қувват» тарҷума шудааст. Пас, ин ду оят (ҳафтум ва сию якум) ду шоҳид медиҳанд, ки «қалъа» пойтахти як салтанат ё подшоҳ аст. Бо барқарор шудани ин ҳақиқат бар асоси ду шоҳид (ҳар ду дар боби ёздаҳум), пас он чи Ишаъё дар гузаргоҳи рамзомези худ дар боби ҳафтум, оятҳои ҳаштум ва нӯҳум, муайян мекунад, ҳангоме ки бо ду шоҳиди дохилӣ собит месозад, ки қалъа пойтахти як салтанат, ё подшоҳи он салтанат аст, инро собит мекунад, ки пеш аз соли 1989 Иттиҳоди Шӯравӣ, ки пойгоҳи он Русия буд, бо шаҳри пойтахташ Москва, сардоре дошт, ки Михайл Горбачёв буд. Ин тасодуфӣ нест, ки хусусияти зоҳирии Горбачёв пешонии ӯ буд.

Line upon line, the conclusion of this application emphasizes its importance when it states, “If ye will not believe, surely ye shall not be established.” Jesus said, “O fools, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken.” [See Luke 24:25] Ezra wrote, “And they rose early in the morning, and went forth into the wilderness of Tekoa: and as they went forth, Jehoshaphat stood and said, Hear me, O Judah, and ye inhabitants of Jerusalem; Believe in the Lord your God, so shall ye be established; believe his prophets, so shall ye prosper.” [See 2 Chronicles 20:20] Seven times in the book of Revelation the command is given to hear. “He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches.”

Хат бар хат, хулосаи ин татбиқ аҳамияти онро таъкид мекунад, он ҷо ки мегӯяд: «Агар имон наоваред, яқинан барқарор нахоҳед шуд». Исо гуфт: «Эй нодонон ва кунддилон дар имон овардан ба ҳар он чи анбиё гуфтаанд». [Ниг. Луқо 24:25] Узро навишт: «Ва онҳо субҳи барвақт бархоста, ба биёбони Тақуа берун рафтанд; ва ҳангоме ки онҳо берун мерафтанд, Еҳӯшофот истода, гуфт: Маро бишнавед, эй Яҳудо ва сокинони Ерусалим; ба Худованд Худои худ имон оваред, то барқарор шавед; ба анбиёи Ӯ имон оваред, то комёб гардед». [Ниг. 2 Вақоеънома 20:20] Дар китоби Ваҳй ҳафт бор амр дода мешавад, ки бишнаванд. «Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд».

To be established, is to be among the wise virgins, for fools are slow of heart to believe the prophets. The wise believe what God has spoken through His prophets, and they are established and prosper, for they hear what the Spirit saith to the churches. The identification of Russia, and the war it began in 2014 against the Ukraine, is what establishes those who are the wise students of prophecy in the period when Christ unseals that very truth.

Барқарор гардидан, яъне дар миёни бокирагони доно будан аст, зеро ҷоҳилон дар дил сустанд, то ба анбиё имон оваранд. Доноён ба он чи Худо ба воситаи анбиёи Худ сухан гуфтааст, имон меоваранд, ва онҳо барқарор мегарданду комёб мешаванд, зеро ба он чи Рӯҳ ба калисоҳо мегӯяд, гӯш медиҳанд. Шинохтани Русия ва ҷанге ки вай дар соли 2014 бар зидди Украина оғоз кард, ҳамон чизест, ки касонеро, ки дар даврае ки Масеҳ маҳз ҳамон ҳақиқатро мекушояд, шогирдони донои нубувват мебошанд, барқарор месозад.

That truth arrived in history in 2014, which is after 2001, and therefore is located within the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The next year, 2015, the richest president, who is the sixth president from the time of the end in 1989, began to stir up the globalists. Verse ten identifies the history of 1989, but it also establishes Russia as the “fortress,” and in the next two verses, Russia would begin the second battle of the proxy wars, and Putin will win that battle. The truth of the verses is unsealed when the history it represents is fulfilled.

Он ҳақиқат дар таърих соли 2014 зоҳир гардид, ки пас аз соли 2001 аст, ва бинобар ин дар дохили вақти муҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор ҷойгир мебошад. Соли баъдӣ, 2015, сарватмандтарин президент, ки шашумин президент аз замони охир дар соли 1989 мебошад, ба барангехтани ҷаҳонигароён оғоз кард. Ояти даҳ таърихи соли 1989-ро муайян мекунад, аммо ҳамчунин Русияро ҳамчун «қалъа» барқарор месозад, ва дар ду ояти баъдӣ Русия ҷанги дуюми ҷангҳои ниёбатиро оғоз хоҳад кард, ва Путин он ҷангро пирӯз хоҳад шуд. Ҳақиқати ин оятҳо вақте аз муҳр кушода мешавад, ки таърихе, ки онро намояндагӣ мекунад, ба анҷом расад.

> “Daniel is standing in his lot and in his place. The prophecies of Daniel and of John are to be understood. They interpret each other. They give to the world truths which everyone should understand. These prophecies are to be witness in the world. By their fulfilment in these last days, they will explain themselves.” The Kress Collection, 105.

> «Дониёл дар ҳиссаи худ ва дар ҷойи худ истодааст. Нубувватҳои Дониёл ва Юҳанно бояд фаҳмида шаванд. Онҳо якдигарро тафсир мекунанд. Онҳо ба ҷаҳон ҳақиқатҳоеро медиҳанд, ки ҳар кас бояд онҳоро бифаҳмад. Ин нубувватҳо бояд дар ҷаҳон шоҳид бошанд. Бо иҷрои худ дар ин рӯзҳои охир, онҳо худро шарҳ хоҳанд дод». The Kress Collection, 105.

The prophecy of verses eleven and twelve, are unsealed through their historical fulfillment in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, but “line upon line,” there is another important fact connected with these verses. In order for the student of prophecy to bring the three passages of the “overflowing, and passing over” together, the student must also bring the prophecy of the sixty-five years into the prophetic line. The sixty-five year prophecy marks the beginning of the two twenty-five hundred and twenty year prophecies, and it identifies that they begin forty-six years apart from one another. In identifying the sixty-five years in the beginning, it also identifies that Alpha and Omega would produce sixty-five years at the ending.

Пешгӯии оятҳои ёздаҳум ва дувоздаҳум тавассути иҷрои таърихии худ дар замони муҳргузории яксаду чилу чор ҳазор кушода мегардад; вале, «сатр бар сатр», боз як воқеияти муҳиме ҳаст, ки бо ин оятҳо вобаста аст. Барои он ки донишҷӯи пешгӯӣ се порчаи марбут ба «фаро гирифта, ва гузаштан»-ро бо ҳам муттаҳид созад, ӯ бояд ҳамчунин пешгӯии шасту панҷ солро ба хатти пешгӯӣ ворид намояд. Пешгӯии шасту панҷсола оғози ду пешгӯии дую ҳазору панҷсаду бистсоларо муайян мекунад ва нишон медиҳад, ки онҳо бо фосилаи чилу шаш сол нисбат ба якдигар оғоз меёбанд. Бо муайян сохтани шасту панҷ сол дар ибтидо, он ҳамчунин муайян месозад, ки Алфа ва Омега дар анҷом шасту панҷ солро ба вуҷуд меоварданд.

The sixty-five years at both the beginning and ending, each possess the signature of three waymarks. The first was 742 BC, then nineteen years later 723 BC, then forty-six years later 677 BC. Those three waymarks are represented at the end with 1798, 1844, and 1863. The period of forty-six years in the beginning (Alpha), represent the trampling down of the temple and host, and the forty-six years at the ending (Omega), represent the restoration of the sanctuary and host, when the Messenger of the Covenant (who is also Alpha and Omega), would suddenly enter into the temple He had raised up in the forty-six years from 1798 to 1844.

Шасту панҷ соли ҳам дар оғоз ва ҳам дар анҷом, ҳар яке тамғаи се нишонаҳои роҳро дар худ доранд. Нахуст 742 то м., сипас нуздаҳ сол баъд 723 то м., ва баъд аз чиҳилу шаш сол 677 то м. буд. Ин се нишонаи роҳ дар анҷом бо 1798, 1844 ва 1863 муаррифӣ шудаанд. Давраи чиҳилу шашсола дар оғоз (Алфа) поймол гардидани маъбад ва лашкарро ифода мекунад, ва чиҳилу шаш сол дар анҷом (Омега) барқароршавии қудсгоҳ ва лашкарро ифода менамояд, ҳангоме ки Фиристодаи Аҳд (ки ҳамчунин Алфа ва Омега аст) ногаҳон ба маъбаде, ки Ӯ дар тӯли чиҳилу шаш соли аз 1798 то 1844 барафрохта буд, ворид мегардид.

The forty-six years that are preceded by nineteen years in the time when Isaiah set forth the prophecy in the year 742 BC, represent forty-six years at their conclusion, that are then followed by nineteen years in a chiastic pattern. The nineteen years from 1844 to 1863 provide an illustration of Christ’s intentions for the one hundred and forty-four thousand that was left unfulfilled due to the rebellion that occurred in that history. The work that is required of a student of prophecy to rightly divide the word of truth concerning verses ten through twelve of Daniel chapter eleven, not only establishes (if you believe) that Russia would initiate a war in the Ukraine in 2014, but that the war would be initiated in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. As important as the prophetic history represented in the verses is, the history where the truth of that very history is unsealed, is also represented by the history of the nineteen years from 1844 to 1863.

Чилу шаш соле, ки пеш аз онҳо нуздаҳ сол дар замоне меоянд, ки Ишаъё нубувватро дар соли 742 то милод баён кард, дар анҷоми худ чилу шаш солро ифода мекунанд, ки баъд аз онҳо нуздаҳ сол дар қолаби хиастикӣ меоянд. Нуздаҳ соли аз 1844 то 1863 намунае аз ниятҳои Масеҳро барои саду чилу чор ҳазор пешниҳод мекунанд, ки ба сабаби исёне, ки дар он таърих рух дод, иҷронашуда монд. Коре, ки аз донишҷӯи нубувват талаб карда мешавад, то каломи ростиро дар бораи оятҳои даҳ то дувоздаҳи боби ёздаҳуми Дониёл ба дурустӣ тақсим намояд, на танҳо муқаррар месозад (агар бовар кунед), ки Русия дар соли 2014 дар Украина ҷангро оғоз хоҳад кард, балки ҳамчунин он ки ҷанг дар замони муҳргузории саду чилу чор ҳазор оғоз карда хоҳад шуд. Ҳарчанд таърихи нубувватие, ки дар ин оятҳо ифода ёфтааст, муҳим аст, ҳамон қадар таърихе, ки дар он ҳақиқати худи ҳамон таърих мӯҳркушоӣ мегардад, низ бо таърихи нуздаҳ соли аз 1844 то 1863 ифода шудааст.

1844 identifies the arrival of the third angel, and it typifies the arrival of the third angel on September 11, 2001. 1863 represents the rebellion symbolized by the rebuilding of Jericho. The waymark of 1863 also typifies the obedience of the one hundred and forty-four thousand who are used to “bring down the walls of Jericho”, at the soon coming Sunday law. In the verses we are considering, verse sixteen represents the Sunday law in the United States. Verse eleven marks from 2014 to Putin’s ultimate victory. The verses identify the beginning of the second proxy war that is followed by the third proxy war, as represented in verses thirteen to fifteen.

Соли 1844 омадани фариштаи сеюмро муайян мекунад ва он омадани фариштаи сеюмро дар 11 сентябри соли 2001 ба намуна меорад. Соли 1863 исёнеро ифода мекунад, ки бо аз нав бино шудани Ериҳӯ рамзгузорӣ шудааст. Нишонаи роҳи соли 1863 ҳамчунин итоати яксаду чилу чор ҳазорро ба намуна меорад, ки онҳо барои «фурӯ овардани деворҳои Ериҳӯ» дар қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда ба кор бурда мешаванд. Дар оятҳое, ки мо баррасӣ мекунем, ояти шонздаҳ қонуни якшанберо дар Иёлоти Муттаҳида намояндагӣ мекунад. Ояти ёздаҳ аз соли 2014 то пирӯзии ниҳоии Путинро нишонгузорӣ мекунад. Ин оятҳо оғози ҷанги дуюми ниёбатиро муайян мекунанд, ки пас аз он ҷанги сеюми ниёбатӣ меояд, чунон ки дар оятҳои сездаҳ то понздаҳ ифода шудааст.

Bringing verse two together with verses eleven and twelve, we identify the Ukrainian war beginning in 2014, which was then followed by the US Presidential campaign of 2015, and the subsequent election of the richest president in 2016. Verse twelve is followed by the retaliation of the last president before the Sunday law, in the third proxy war. The second proxy war, which is the battle of the borderline, began just before the election of the sixth and richest president.

Бо як ҷо овардани ояти дуюм бо оятҳои ёздаҳум ва дувоздаҳум, мо ҷанги Украинагиро, ки дар соли 2014 оғоз ёфт, муайян мекунем; пас аз он маъракаи интихоботии президентии ИМА дар соли 2015, ва баъдан интихоб шудани сарватмандтарин президент дар соли 2016 омад. Аз паси ояти дувоздаҳум интиқоми охирин президент пеш аз қонуни якшанбе, дар ҷанги сеюми ниёбатӣ, меояд. Ҷанги дуюми ниёбатӣ, ки ҷанги сарҳад аст, андаке пеш аз интихоб шудани президенти шашум ва сарватмандтарин оғоз ёфт.

In the history of 1844 to 1863, the two sticks of Ezekiel were to be joined. Their joining represented the combination of divinity and humanity, which is the work of sealing the one hundred and forty-four thousand. In 1844 the third angel arrived and unsealed the light associated with the heavenly sanctuary, the law of God, the Sabbath, and the third angel. In 1849 the Lord stretched forth His hand a second time to gather the scattered flock that had suffered a scattering at the great disappointment. In 1850 He led His people to prepare Habakkuk’s second chart, to graphically illustrate the message His people were to proclaim as He led them to “bring down the walls of Jericho”. That chart included the “seven times” as did the “old chart”.

Дар таърихи солҳои 1844 то 1863, ду чӯби Ҳизқиёл бояд ба ҳам пайваста мешуданд. Пайвастани онҳо муттаҳидшавии илоҳият ва инсониятро ифода мекард, ки он кори муҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор аст. Дар соли 1844 фариштаи сеюм омад ва нуреро, ки ба маъбади осмонӣ, шариати Худо, шанбе ва фариштаи сеюм вобаста буд, боз кард. Дар соли 1849 Худованд бори дуюм дасти Худро дароз кард, то рамаи парокандаро, ки дар ноумедии бузург парокандагӣ дида буд, ҷамъ оварад. Дар соли 1850 Ӯ қавми Худро роҳнамоӣ кард, то ҷадвали дуюми Ҳабаққуқро омода созанд, то паёмеро, ки қавми Ӯ бояд эълон мекарданд, ба таври равшан тасвир намоянд, дар ҳоле ки Ӯ онҳоро роҳнамоӣ мекард, то «деворҳои Ериҳӯро фурӯ резонанд». Он ҷадвал «ҳафт замон»-ро дар бар мегирифт, чунон ки «ҷадвали кӯҳна» низ дар бар мегирифт.

In 1856, He unsealed the light that was to seal His people in advance of the “Battle of Jericho”. That light was an increase of the first light that Alpha and Omega had revealed to William Miller. It was the light of the “seven times,” as repeatedly represented in the ancient Battle of Jericho. The light that was to seal His people, was also the Laodicean message that was to awaken them, and transition them back again to the experience of Philadelphia. That last light was an increase of the first light, but His people neglected the light and by default chose to wander in the wilderness of Laodicea. 1844, 1849, 1850, 1856 and 1863 represent five waymarks that are represented in the history of September 11, 2001 unto the soon coming Sunday law.

Дар соли 1856 Ӯ он нуреро, ки мебоист қавми Ӯро пеш аз «Ҷанги Ериҳӯ» мӯҳр кунад, боз намуд. Он нур афзоиши нури аввале буд, ки Алфа ва Омега ба Вилям Миллер ошкор карда буданд. Он нури «ҳафт замон» буд, чунон ки дар Ҷанги қадимаи Ериҳӯ борҳо ифода ёфтааст. Нуре, ки мебоист қавми Ӯро мӯҳр кунад, ҳамчунин паёми Лодикия буд, ки мебоист онҳоро бедор намуда, боз ба таҷрибаи Филаделфия гузаронад. Он нури охирин афзоиши нури аввал буд, аммо қавми Ӯ ин нурро беэътиноӣ карданд ва ба таври худкор саргардониро дар биёбони Лодикия интихоб намуданд. Солҳои 1844, 1849, 1850, 1856 ва 1863 панҷ аломати роҳро ифода мекунанд, ки дар таърихи 11 сентябри 2001 то қонуни якшанбеи наздикомада намояндагӣ шудаанд.

We will continue this study in the next article.

Мо ин таҳқиқотро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> Now Jericho was straitly shut up because of the children of Israel: none went out, and none came in. And the Lord said unto Joshua, See, I have given into thine hand Jericho, and the king thereof, and the mighty men of valour. And ye shall compass the city, all ye men of war, and go round about the city once. Thus shalt thou do six days. And seven priests shall bear before the ark seven trumpets of rams’ horns: and the seventh day ye shall compass the city seven times, and the priests shall blow with the trumpets. And it shall come to pass, that when they make a long blast with the ram’s horn, and when ye hear the sound of the trumpet, all the people shall shout with a great shout; and the wall of the city shall fall down flat, and the people shall ascend up every man straight before him. And Joshua the son of Nun called the priests, and said unto them, Take up the ark of the covenant, and let seven priests bear seven trumpets of rams’ horns before the ark of the Lord. And he said unto the people, Pass on, and compass the city, and let him that is armed pass on before the ark of the Lord. And it came to pass, when Joshua had spoken unto the people, that the seven priests bearing the seven trumpets of rams’ horns passed on before the Lord, and blew with the trumpets: and the ark of the covenant of the Lord followed them. And the armed men went before the priests that blew with the trumpets, and the rereward came after the ark, the priests going on, and blowing with the trumpets. And Joshua had commanded the people, saying, Ye shall not shout, nor make any noise with your voice, neither shall any word proceed out of your mouth, until the day I bid you shout; then shall ye shout.

> Ва Ериҳӯ ба сабаби банӣ‑Исроил сахт баста шуда буд: ҳеҷ кас берун намерафт, ва ҳеҷ кас дохил намешуд. Ва Худованд ба Еҳушаъ гуфт: «Инак, Ман Ериҳӯ ва подшоҳи онро ва мардони далери ҷангии онро ба дасти ту супурдаам. Ва шумо, ҳамаи мардони ҷангӣ, гирди шаҳрро давр занед ва як бор атрофи шаҳр бигардед. Чунин шаш рӯз бикун. Ва ҳафт коҳин пеши сандуқ ҳафт карнаи аз шохи қӯчқорро бардоранд; ва дар рӯзи ҳафтум гирди шаҳр ҳафт бор бигардед, ва коҳинон бо карнаҳо бинавозанд. Ва чунин хоҳад шуд, ки вақте бо шохи қӯчқор овози дароз бикашанд, ва чун шумо садои карнаро бишнавед, тамоми қавм бо нидои азиме нидо бароранд; ва девори шаҳр якбора фурӯ хоҳад рехт, ва қавм ҳар яке рост аз пеши худ боло хоҳад рафт». Ва Еҳушаъ ибни Нун коҳинонро даъват карда, ба онҳо гуфт: «Сандуқи аҳдро бардоред, ва бигзор ҳафт коҳин пеши сандуқи Худованд ҳафт карнаи аз шохи қӯчқорро бардоранд». Ва ба қавм гуфт: «Пеш равед ва гирди шаҳрро давр занед, ва мусаллаҳон пеши сандуқи Худованд бигзаранд». Ва чунин шуд, ки вақте Еҳушаъ ба қавм сухан гуфт, он ҳафт коҳин, ки ҳафт карнаи аз шохи қӯчқорро мебардоштанд, пеши Худованд гузаштанд ва бо карнаҳо менавохтанд; ва сандуқи аҳди Худованд аз паси онҳо мерафт. Ва мардони мусаллаҳ пеши коҳиноне, ки бо карнаҳо менавохтанд, мерафтанд, ва ақибгоҳ аз паси сандуқ мерафт; коҳинон рафта, бо карнаҳо менавохтанд. Ва Еҳушаъ ба қавм амр карда буд, гуфта: «Нидо набароред, ва овози худро нашунавонед, ва ҳеҷ сухане аз даҳони шумо берун наояд, то рӯзе ки ба шумо бигӯям: “Нидо бароред”; он гоҳ нидо бароред».

> So the ark of the Lord compassed the city, going about it once: and they came into the camp, and lodged in the camp. And Joshua rose early in the morning, and the priests took up the ark of the Lord. And seven priests bearing seven trumpets of rams’ horns before the ark of the Lord went on continually, and blew with the trumpets: and the armed men went before them; but the rereward came after the ark of the Lord, the priests going on, and blowing with the trumpets. And the second day they compassed the city once, and returned into the camp: so they did six days. And it came to pass on the seventh day, that they rose early about the dawning of the day, and compassed the city after the same manner seven times: only on that day they compassed the city seven times. And it came to pass at the seventh time, when the priests blew with the trumpets, Joshua said unto the people, Shout; for the Lord hath given you the city.

> Пас сандуқи Худованд шаҳрро як бор давр зад; ва онҳо ба урдугоҳ омаданд ва дар урдугоҳ шабро гузарониданд. Ва Еҳушаъ саҳарии барвақт бархост, ва коҳинон сандуқи Худовандро бардоштанд. Ва ҳафт коҳин, ки ҳафт карнаи шохи қӯчқорро пеши сандуқи Худованд мебурданд, пайваста пеш мерафтанд ва ба карнаҳо менавохтанд; ва мардони мусаллаҳ пешопеши онҳо мерафтанд; аммо ақибгоҳ аз паси сандуқи Худованд меомад, дар ҳоле ки коҳинон мерафтанд ва ба карнаҳо менавохтанд. Ва дар рӯзи дуюм шаҳрро як бор давр заданд ва ба урдугоҳ баргаштанд: онҳо шаш рӯз чунин карданд. Ва дар рӯзи ҳафтум чунин воқеъ шуд, ки онҳо қариби дамидани субҳ барвақт бархостанд ва шаҳрро ба ҳамон тарз ҳафт бор давр заданд; фақат дар он рӯз шаҳрро ҳафт бор давр заданд. Ва чунин воқеъ шуд, ки дар бори ҳафтум, вақте ки коҳинон ба карнаҳо навохтанд, Еҳушаъ ба қавм гуфт: «Нидо бароред; зеро Худованд шаҳрро ба шумо додааст».

> And the city shall be accursed, even it, and all that are therein, to the Lord: only Rahab the harlot shall live, she and all that are with her in the house, because she hid the messengers that we sent. And ye, in any wise keep yourselves from the accursed thing, lest ye make yourselves accursed, when ye take of the accursed thing, and make the camp of Israel a curse, and trouble it. But all the silver, and gold, and vessels of brass and iron, are consecrated unto the Lord: they shall come into the treasury of the Lord. So the people shouted when the priests blew with the trumpets: and it came to pass, when the people heard the sound of the trumpet, and the people shouted with a great shout, that the wall fell down flat, so that the people went up into the city, every man straight before him, and they took the city.

> Ва шаҳр, он ва ҳар он чи дар он аст, барои Худованд маҳкум ба ҳалокат хоҳад буд; фақат Раҳоб, фоҳиша, зинда хоҳад монд, ӯ ва ҳамаи онҳое ки бо вай дар хона ҳастанд, зеро ӯ қосидонеро, ки мо фиристода будем, пинҳон кард. Ва шумо, ба ҳар сурат, худро аз он чи маҳкум ба ҳалокат аст, нигоҳ доред, мабодо, вақте аз он чи маҳкум ба ҳалокат аст бигиред, худатон маҳкум ба ҳалокат гардед ва урдугоҳи Исроилро гирифтори лаънат сохта, онро ба мусибат андозед. Аммо тамоми нуқра ва тилло ва зарфҳои мис ва оҳан барои Худованд тақдис шудаанд; онҳо бояд ба хазинаи Худованд ворид шаванд. Пас, қавм нидо бароварданд, ҳангоме ки коҳинон карнайҳоро навохтанд; ва чунин воқеъ шуд, ки чун қавм овози карнайро шуниданд ва қавм бо нидои бузург нидо бароварданд, девор фурӯ рехт, ба тавре ки қавм ба шаҳр баромаданд, ҳар яке рост ба пеши худ, ва шаҳрро гирифтанд.

> And they utterly destroyed all that was in the city, both man and woman, young and old, and ox, and sheep, and ass, with the edge of the sword. But Joshua had said unto the two men that had spied out the country, Go into the harlot’s house, and bring out thence the woman, and all that she hath, as ye sware unto her. And the young men that were spies went in, and brought out Rahab, and her father, and her mother, and her brethren, and all that she had; and they brought out all her kindred, and left them without the camp of Israel. And they burnt the city with fire, and all that was therein: only the silver, and the gold, and the vessels of brass and of iron, they put into the treasury of the house of the Lord. And Joshua saved Rahab the harlot alive, and her father’s household, and all that she had; and she dwelleth in Israel even unto this day; because she hid the messengers, which Joshua sent to spy out Jericho. And Joshua adjured them at that time, saying, Cursed be the man before the Lord, that riseth up and buildeth this city Jericho: he shall lay the foundation thereof in his firstborn, and in his youngest son shall he set up the gates of it. So the Lord was with Joshua; and his fame was noised throughout all the country. Joshua 6:1–27.

> Ва ҳар он чиро, ки дар шаҳр буд, тамоман ба ҳалокат расонданд: ҳам мард ва ҳам зан, ҳам ҷавон ва ҳам пир, ва гов ва гӯсфанд ва харро бо дами шамшер. Аммо Еҳушаъ ба он ду марде, ки заминро ҷосусӣ карда буданд, гуфта буд: «Ба хонаи фоҳиша дароед ва он занро ва ҳар он чиро, ки аз они ӯст, аз он ҷо берун оваред, чунон ки ба ӯ қасам хӯрдаед». Ва он ҷавонмардоне, ки ҷосус буданд, даромада, Роҳоб ва падари ӯ ва модари ӯ ва бародаронаш ва ҳар он чиро, ки аз они ӯ буд, берун оварданд; ва тамоми хешовандонашро берун оварда, онҳоро берун аз урдугоҳи Исроил ҷой доданд. Ва шаҳрро бо оташ сӯзонданд, ва ҳар он чиро, ки дар он буд; фақат нуқра ва тилло ва зарфҳои мисин ва оҳанинро ба ганҷинаи хонаи Худованд гузоштанд. Ва Еҳушаъ Роҳоб, он фоҳишаро, зинда нигоҳ дошт, ва аҳли хонаи падарашро ва ҳар он чиро, ки аз они ӯ буд; ва ӯ то имрӯз дар миёни Исроил сокин аст, зеро ки фиристодагонеро, ки Еҳушаъ барои ҷосусӣ кардани Ериҳӯ фиристода буд, пинҳон карда буд. Ва Еҳушаъ дар он вақт онҳоро қасам дода, гуфт: «Лаънатӣ бод пеши Худованд он марде, ки бархоста, ин шаҳри Ериҳӯро аз нав бино кунад: бар нахустзодаи худ таҳкурсии онро хоҳад гузошт, ва бар писари хурдии худ дарвозаҳои онро барпо хоҳад кард». Пас Худованд бо Еҳушаъ буд; ва овозаи ӯ дар тамоми он сарзамин паҳн шуд. Еҳушаъ 6:1–27.

Back to Articles