Article

# Ояндаи Амрико ва 18 июли соли 2020 — Шумораи шаш

Нишона

Author

Jeff Pippenger

Published

September 23, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

> Ва баъд аз се рӯз ва ним рӯҳи ҳаёт аз ҷониби Худо ба онҳо даромад, ва онҳо бар пойҳои худ истоданд; ва тарси азиме бар онҳое афтод, ки онҳоро медиданд. Ва онҳо овози бузургеро аз осмон шуниданд, ки ба онҳо мегуфт: «Ба ин ҷо боло оед». Ва онҳо дар абре ба осмон сууд карданд; ва душманонашон онҳоро диданд. Ваҳй 11:11, 12.

Пас аз он ки дар кӯча поймол карда шуданд, Илёс ва Мусо Тасаллидиҳандаро қабул мекунанд ва он гоҳ бар поҳои худ меистанд. Устухонҳои водии Ҳизқиёл нахуст овозеро мешунаванд ва сипас ба ларзиш меоянд, аммо онҳо ҳанӯз бе нафас буданд.

> Пас ман, чунон ки амр шуда будам, нубувват кардам; ва ҳангоме ки нубувват мекардам, овозе баромад, ва инак, ларзише падид омад, ва устухонҳо ба ҳам омаданд, ҳар устухон ба устухони худ. Ва чун нигаристам, инак, пайҳо ва гӯшт бар онҳо пайдо шуданд, ва пӯст аз боло онҳоро пӯшонид; аммо дар онҳо нафасе набуд. Ҳизқиёл 37:7, 8.

Вақте ки баданҳо аз нав барқарор карда мешаванд, онҳо паёми чор бодро мешунаванд.

> Пас ба ман гуфт: «Ба бод нубувват намо, нубувват намо, эй писари одам, ва ба бод бигӯ: Ҳамин тавр Худованд Худо мегӯяд: Эй нафас, аз чор бод биё ва бар ин кушташудагон бибар, то зинда шаванд». Пас, чунон ки Ӯ ба ман амр фармуда буд, нубувват намудам, ва нафас ба онҳо даромад, ва онҳо зинда шуданд, ва бар пойҳои худ истоданд, лашкари бисёр азиме. Ҳизқиёл 37:9, 10.

Ҳамаи анбиё охири ҷаҳонро муайян менамоянд, бинобар ин, ин порча аз Ҳизқиёл барои онҳое, ки мехоҳанд аз паёми ду набии Ваҳй боби ёздаҳ канораҷӯӣ кунанд, як муаммо ба вуҷуд меоварад. Албатта, барои онҳое ки мехоҳанд ин паёмро рад намоянд, осонтарин дурӯғе, ки метавонанд ба худ бигӯянд, ин аст, ки Ваҳй боби ёздаҳ фақат як таърихест, ки Инқилоби Фаронсаеро намояндагӣ мекунад, ва он ҳеҷ татбиқе ба охири ҷаҳон надорад. Аммо агар шумо ин пешфарзро бипазиред, ки ҳатто Ваҳй боби ёздаҳ низ охири ҷаҳонро муайян мекунад, пас бояд ин ҳақиқатро мувофиқ созед, ки лашкари азими охири ҷаҳон, ки паёми фариштаи сеюмро дар нидои баланд пешкаш мекунад, пеш аз он ки ҳамчун лашкари Худо бархезад, ҳамчун мурда ва эҳёшуда муаррифӣ шудааст.

> Баъд ӯ ба ман гуфт: «Эй фарзанди одам, ин устухонҳо тамоми хонадони Исроил мебошанд; инак, онҳо мегӯянд: “Устухонҳои мо хушк шудаанд, ва умеди мо барбод рафтааст; мо аз барои қисматҳои худ бурида шудаем.” Пас нубувват намо ва ба онҳо бигӯ: “Худованд Худо чунин мегӯяд: Инак, эй қавми Ман, Ман қабрҳои шуморо хоҳам кушод, ва шуморо аз қабрҳоятон берун хоҳам овард, ва шуморо ба замини Исроил хоҳам овард. Ва шумо хоҳед донист, ки Ман Худованд ҳастам, ҳангоме ки қабрҳои шуморо мекушоям, эй қавми Ман, ва шуморо аз қабрҳоятон берун меоварам, ва Рӯҳи Худро дар шумо хоҳам ниҳод, ва шумо зинда хоҳед шуд, ва шуморо дар замини худатон қарор хоҳам дод; он гоҳ хоҳед донист, ки Ман, Худованд, инро гуфтаам ва ба ҷо овардаам”, мегӯяд Худованд». Ҳизқиёл 37:11–14.

Масеҳ бо абре ба осмон сууд кард, ва Ӯ бо абрҳо бозмегардад; ва абрҳо рамзи фариштагон мебошанд. Мусо ва Илёс дар абре, ки паёми фариштаи сеюмро ифода мекунад, ба осмон сууд мекунанд; он фаришта дар миёни осмон парвоз мекунад дар замони қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида. Мусо ва Илёс дар замони қонуни якшанбе, дар иртибот бо паёме аз ислом, ба осмон сууд мекунанд.

Ишаъё бисёр ҳақиқатҳоро, ки ба ин таърих алоқаманданд, муайян месозад, ва ин маҳз дар ҳамон порчаест, ки Исо барои муайян сохтани кори Худ ба он истинод намуд. Ӯ анбиё Илёс ва Алишаро ҳамчун намунаҳои он истифода бурд, ки паёми нубувватиро ҳамватанони худи онҳо напазируфтанд; ва ин дарҳол касонеро, ки аз калисо дар Носира буданд, ба ғазаб овард, ва онҳо қасди куштани Ӯро карданд.

> Рӯҳи Худованди Парвардигор бар ман аст, зеро ки Парвардигор маро тадҳин намудааст, то ба фурӯтанон муждаи нек биёварам; Ӯ маро фиристодааст, то дилшикастагонро шифо диҳам, озодиро ба асирон эълон намоям, ва кушода шудани зиндонро ба бастагони занҷир; то соли мақбули Парвардигор ва рӯзи интиқоми Худои моро эълон намоям; то ҳамаи мотамдоронро тасаллӣ диҳам; то барои мотамдорони Сион муқаррар намоям, ки ба онҳо ба ҷойи хокистар зебоӣ, ба ҷойи мотам равғани шодӣ, ва ба ҷойи рӯҳи малол либоси ситоиш бахшам; то онҳоро дарахтони адолат, ниҳоли Парвардигор номанд, то ки Ӯ ҷалол ёбад. Ва онҳо вайрониҳои қадимиро бино хоҳанд кард, харобиҳои пешинаро барқарор хоҳанд намуд, ва шаҳрҳои валангор, харобиҳои наслҳои бисёрро аз нав обод хоҳанд кард. Ва бегонагон истода рамаҳои шуморо хоҳанд чаронд, ва писарони ғариб шудгоркунандагон ва токпарварони шумо хоҳанд буд. Аммо шумо коҳинони Парвардигор номида хоҳед шуд; мардум шуморо хизматгузорони Худои мо хоҳанд гуфт; шумо сарвати халқҳоро хоҳед хӯрд, ва ба ҷалоли онҳо хоҳед болид. Ба ивази расвоии худ шумо дучанд хоҳед гирифт; ва ба ивази хиҷолат онҳо аз насиби худ шод хоҳанд шуд; бинобар ин, дар замини худ дучандро соҳиб хоҳанд шуд; шодии ҷовидонӣ насиби онҳо хоҳад буд. Зеро ки Ман, Парвардигор, доварии одилонаро дӯст медорам, ғоратро барои қурбонии сӯхтанӣ бад мебинам; ва кори онҳоро ба ростӣ роҳнамоӣ хоҳам кард, ва бо онҳо аҳди ҷовидонӣ хоҳам баст. Ва насли онҳо дар миёни халқҳо машҳур хоҳад шуд, ва зурриёти онҳо дар миёни қавмҳо; ҳамаи онҳое ки онҳоро мебинанд, эътироф хоҳанд кард, ки онҳо насле ҳастанд, ки Парвардигор баракаташон додааст. Ман дар Парвардигор бағоят шод хоҳам шуд, ҷонам дар Худои ман хурсанд хоҳад гардид; зеро ки Ӯ маро бо либосҳои наҷот пӯшонидааст, бо ҷомаи адолат маро фаро гирифтааст, мисли домоде ки худро бо зинат оро медиҳад, ва мисли арӯсе ки худро бо ҷавоҳироти худ меорояд. Зеро чунон ки замин навдаи худро мерӯёнад, ва чунон ки боғ он чиро ки дар он кошта шудааст, мерӯёнад, ҳамон тавр Худованди Парвардигор адолат ва ситоишро дар пеши ҳамаи халқҳо мерӯёнад.

> Ба хотири Сион ман хомӯш нахоҳам истод, ва ба хотири Ерусалим ором нахоҳам гирифт, то даме ки адолати он мисли равшанӣ падид ояд, ва наҷоти он мисли чароғе ки месӯзад. Ва халқҳо адолати туро хоҳанд дид, ва ҳамаи подшоҳон ҷалоли туро; ва туро бо номи наве хоҳанд хонд, ки даҳони Худованд онро ном хоҳад ниҳод. Ту низ тоҷи ҷалол дар дасти Худованд хоҳӣ буд, ва афсари подшоҳӣ дар кафи дасти Худои худ. Туро дигар «Таркшуда» нахоҳанд номид; ва замини туро дигар «Вайрона» нахоҳанд гуфт; балки туро «Ҳефзибо» хоҳанд хонд, ва замини туро «Беуло»; зеро Худованд аз ту хушнуд аст, ва замини ту ба никоҳ дода хоҳад шуд. Зеро чунон ки ҷавоне духтареро ба занӣ мегирад, ончунон писаронат туро ба никоҳ хоҳанд гирифт; ва чунон ки домод аз арӯс шодӣ мекунад, ончунон Худои ту аз ту шодӣ хоҳад кард. Ман бар ҳисорҳои ту, эй Ерусалим, посбонон гузоштаам, ки рӯзу шаб ҳеҷ гоҳ хомӯш нахоҳанд монд; эй шумо, ки Худовандро ба ёд меоваред, хомӯш набошед. Ва ба Ӯ оромӣ надиҳед, то даме ки Ӯ Ерусалимро барқарор созад ва онро дар замин мояи ситоиш гардонад. Худованд ба дасти рости Худ ва ба бозуи қудрати Худ қасам хӯрдааст: «Ба яқин, Ман дигар ғаллаи туро барои хӯроки душманонат нахоҳам дод; ва писарони бегона шароби туро, ки барои он меҳнат кашидаӣ, нахоҳанд нӯшид; балки онҳое ки онро ҷамъ овардаанд, онро хоҳанд хӯрд ва Худовандро ситоиш хоҳанд кард; ва онҳое ки онро гирд овардаанд, онро дар саҳнҳои қудси Ман хоҳанд нӯшид». Гузаред, гузаред аз дарвозаҳо; роҳи қавмро омода кунед; шоҳроҳро баланд созед, баланд созед; сангҳоро барчинед; парчамеро барои қавм барафрозед. Инак, Худованд то ақсои ҷаҳон нидо кардааст: ба духтари Сион бигӯед: «Инак, наҷоти ту меояд; инак, подоши Ӯ бо Ӯст, ва мукофоти амали Ӯ пеши рӯи Ӯст». Ва онҳоро «Қавми муқаддас», «Раҳоёфтагони Худованд» хоҳанд хонд; ва туро «Ҷустуҷӯшуда», «Шаҳре ки тарк нашудааст» хоҳанд номид. Ишаъё 61:1–62:12.

Худованд бо яксаду чилу чаҳор ҳазор, ки пештар «таркшуда» буданд, вале баъдан «шаҳре» мешаванд, ки «таркшуда нест», «аҳди ҷовидонӣ» мебандад. Онҳо «вайрон» буданд ва дар кӯча мурда мехобиданд. Ишаъё онҳоро ҳамчун «коҳинони Худованд», «хидматгузорони» Худованд, «қавми муқаддас» ва «посбонон»-и деворҳои Сион муаррифӣ мекунад.

Бар хилофи онҳое ки бар ҷасадҳои мурдаи онҳо шодӣ мекарданд, Худо он гоҳ бар онҳо «чун домод бар арӯс шодӣ мекунад» шодӣ менамояд. Арӯс он гоҳ омода сохта шудааст. Ҳамон тавре ки дар ваъда ба Филаделфия Худованд ба онҳо «номи нав» медиҳад, Ӯ номи онҳоро «Ҳефсибоҳ» ва «Беулоҳ» муайян мекунад. Ҳефсибоҳ маънои онро дорад, ки лаззати Ман дар ӯст, ва Беулоҳ маънои издивоҷ карданро дорад. Худованд бо онҳое ки аз ҷониби Илёс ва Мусо муаррифӣ шудаанд, издивоҷ мекунад.

Коре, ки ба онҳо супурда шудааст, ин аст, ки роҳи Омадани Дуюми Масеҳро бо мавъиза кардани «хушхабар»-и Масеҳ ва адолати Ӯ «то ақсои ҷаҳон» тайёр созанд. Онҳо ба воситаи Тасаллибахш дар фурӯрезиши Рӯҳ тадҳин гардидаанд ва сипас «чун парчам» «бардошта» хоҳанд шуд, чунон ки «овози бузурге аз осмон» ба «онҳо» мегӯяд: «Ба ин ҷо боло оед». Он гоҳ онҳо дар дасти Худованд мисли «тоҷи ҷалол» ва «диадемаи подшоҳӣ» хоҳанд буд. Закарё ҳамон тоҷро ҳамчун аломат муайян мекунад, ва ҳамчунин ин воқеаро дар айёми борони охир ҷой медиҳад.

> Ва Худованд Худои онҳо дар он рӯз онҳоро, мисли рамаи қавми Худ, наҷот хоҳад дод; зеро онҳо мисли сангҳои тоҷ хоҳанд буд, ки чун парчаме бар замини Ӯ барафрошта мешаванд. Зеро чӣ қадар бузург аст некии Ӯ, ва чӣ қадар бузург аст ҷамоли Ӯ! Ғалла ҷавононро шодмон хоҳад сохт, ва шароби нав духтаронро. Аз Худованд дар вақти борони охирин борон талаб кунед; пас Худованд абрҳои барқнок падид хоҳад овард, ва ба онҳо борони фаровон хоҳад дод, ба ҳар кас алафи саҳро. Закарё 9:16–10:1.

Онҳо «рамаи қавми Ӯ» хоҳанд буд, вале Худованд рамаи дуюме низ дорад, ки он вақт ҳанӯз дар Бобил аст ва Ӯ онҳоро низ даъват хоҳад кард. Кори онҳо аз нав бино карданӣ «харобаҳои» куҳан ва «вайрониҳои» наслҳои бисёр хоҳад буд. Онҳо ҳамонҳое хоҳанд буд, ки бозгашта, роҳҳои куҳанеро, ки дар дохили Адвентизм ва берун аз Адвентизм рад ва пӯшида шуда буданд, аз нав барқарор менамоянд. Онҳо ба ҳақиқатҳои бунёдии миллерӣ бармегарданд ва онҳоро дар покии худ ба Адвентизми Лоудиқия пешниҳод хоҳанд кард, ва ҳамчунин ба онҳое ки берун аз Адвентизманд, дар бораи ҳақиқатҳои «куҳан»-и вобаста ба шариати Худо, махсусан рӯзи шанбе, паём хоҳанд расонд. Ҳангоми анҷом додани ин кор онҳо таърихҳои наслҳои бисёрро барои тавзеҳи таърихи нав ба кор хоҳанд бурд. Кори онҳо дар вақти борони охир сурат хоҳад гирифт, вақте ки довариҳои Худо дар замин ҳастанд. Вақте ки Худованд бо дасти рости Худ онҳоро чун парчам боло мебардорад, тамоми ҷаҳон, ки пештар бар ҷасадҳои мурдаи онҳо, ки дар кӯча хобида буданд, шодӣ карда буд, он парчамро хоҳад дид ва карнаи огоҳкунандаи посбононро хоҳад шунид.

> Эй ҳамаи сокинони ҷаҳон, ва ҳамаи иқоматкунандагони замин, бубинед, ҳангоме ки Ӯ бар кӯҳҳо байрақе барафрозад; ва ҳангоме ки карнае бинавозад, бишнавед. Ишаъё 18:3.

Дар боби ёздаҳуми Ваҳй, вақте онҳое ки бар ҷасадҳои мурдаи онҳо шодмонӣ мекарданд, диданд, ки онҳо бархостанд, «тарси бузург бар онҳое ки онҳоро диданд, афтод».

> Он гоҳ Ашшур бо шамшер фурӯ хоҳад афтод, аммо на аз дасти марди қавӣ; ва шамшер, на аз дасти марди одӣ, ӯро хоҳад хӯрд; вале ӯ аз шамшер хоҳад гурехт, ва ҷавононаш мағлуб хоҳанд шуд. Ва аз тарс ба қалъаи худ хоҳад гузашт, ва миронаш аз байрақ ба ҳарос хоҳанд афтод, мегӯяд Худованд, ки оташи Ӯ дар Сион аст, ва кӯраи Ӯ дар Ерусалим. Ишаъё 31:8, 9.

Ҳамаи шаҳодатҳои набӣ дар китоби Ваҳй ба ҳам меоянд. Ашшурӣ подшоҳи шимолро дар Дониёл 11:40–45 намояндагӣ мекунад, ки ба анҷоми худ мерасад ва ҳеҷ касе барои ёрии ӯ нахоҳад буд. Вақте ки яксаду чилу чор ҳазор нафар, ки посбонони Худо мебошанд, карнай менавозанд, тамоми ҷаҳон хоҳад шунид ва хоҳад тарсид. Онҳое ки бо ду набӣ намояндагӣ шудаанд, аз ҷониби Тасаллидиҳанда «масҳ» хоҳанд шуд, «то башорати нек мавъиза кунанд», ки ҳамон «хабарҳо аз шарқ ва аз шимол» мебошанд, ки подшоҳи шимолро дар Дониёл 11:44 «ошуфта» месозанд, ва ин оғози таъқиботи бӯҳрони қонуни якшанберо нишон медиҳад. Дар он вақт халқҳо ба паёми аз Бобил берун омадан посух хоҳанд дод ва омада ба коҳинони Худованд, ки ҳамчунин ҳамчун «решаи Йисой» намояндагӣ шудаанд, хоҳанд пайваст; ва ҳамин тавр усули Китоби Муқаддасеро муайян мекунад, ки онҳо ба воситаи он паёми огоҳкунандагонаро ба халқҳо пешниҳод хоҳанд кард.

> Ва дар он рӯз решае аз Йисой хоҳад буд, ки ҳамчун аломате барои халқҳо барпо хоҳад истод; халқҳои ғайрияҳудӣ ба сӯи ӯ хоҳанд омад; ва оромгоҳи ӯ пурҷалол хоҳад буд. Ва дар он рӯз чунин хоҳад шуд, ки Худованд дасти Худро бори дуюм дароз хоҳад кард, то бақияи қавми Худро, ки боқӣ мондаанд, аз Ашшур, ва аз Миср, ва аз Патрус, ва аз Куш, ва аз Элом, ва аз Шинор, ва аз Ҳамот, ва аз ҷазираҳои баҳр бозпас орад. Ва Ӯ барои халқҳо аломате барпо хоҳад кард, ва рондашудагони Исроилро ҷамъ хоҳад овард, ва парокандагони Яҳудоро аз чор гӯшаи замин гирд хоҳад овард. Ишаъё 11:10–12.

Худованд қавми Худро 11-уми сентябри соли 2001 бо паёме ҷамъ овард, ки ҳамлаи Исломро ҳамчун омадани войи сеюм муайян мекард. Худованд қавми Худро боз бори дуюм, пас аз он ки онҳо дар кӯча мурда буданд, ҷамъ меоварад. Вақте ки Ӯ чунин мекунад, онҳое ки ҷамъ оварда мешаванд, ҳамчун «рондашудагони Исроил» ва «парокандагони Яҳудо» шинохта мешаванд. Онҳо 18-уми июли соли 2020 ба кӯчаҳо ронда шуданд, аммо бори дуюм ҷамъ оварда мешаванд, то он нишоне бошанд, ки рамаи дигари Худоро, ки ҳанӯз дар Бобиланд, ҷамъ меоварад. Ҷамъ омадани онҳое ки ҳанӯз дар Бобиланд, аз қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида оғоз меёбад, ки он дуюми ду овоз дар Ваҳй боби ҳаждаҳ аст.

Ҷамъомади аввал 11 сентябри соли 2001 ба амал омад, ҳангоме ки Ислом ба Иёлоти Муттаҳида зарба зад. Чун аломате, ки бояд бори дуюм ҷамъ оварда шавад, онҳо ҳамчун решаи Йисой муаррифӣ мегарданд, ки ин рамзест, ки кори Алфа ва Омегаро ифода намуда, анҷоми як чизро бо оғози як чиз нишон медиҳад. Ҷамъомади аввал бо зарбаи исломӣ бар Иёлоти Муттаҳида аломатгузорӣ шуд ва зарбаи исломӣ бар Иёлоти Муттаҳидаро ҳамчун ҷамъомади дуюм тасвир ва муайян мекунад. Вақте ки решаи Йисой ҳамчун аломате барои халқҳо барпо мешавад, «оромии» ӯ пурҷалол хоҳад буд, зеро он аломат касонеро, ки ҳанӯз дар Бобиланд, ба роҳи қадимии библиявии шанбеи рӯзи ҳафтум боз хоҳад овард, ва ба ҳамин тарз барафрохта шудани он аломатро барои халқҳо дар буҳрони қонуни якшанбе нишон хоҳад дод.

«аломат» нахуст раванди поксозиро таҷриба мекунад, ки дар боби сеюми Малокӣ, дар ду поксозии маъбад аз ҷониби Масеҳ ва, албатта, дар масали даҳ бокира дар поёни ҳаракати Миллерӣ тасвир шудааст. Раванди поксозӣ дар оғоз дар анҷом айнан, ҳарф ба ҳарф, такрор мешавад ва Ишаъё онро дар иртибот бо як ҷадвали воҳиде, ки дар китобе қайд шудааст, муаррифӣ мекунад. Исёни адвентизм ҳамон ҷадвали қалбакиест, ки соли 1863 барои рад кардан ва иваз намудани он ду ҷадвале, ки дар китоби Ҳабаққуқ, боби дуюм, қайд шудаанд, ба миён оварда шуд.

> Акнун бирав, онро пеши онҳо бар лавҳе бинавис ва дар китобе сабт намо, то ки барои замонҳои оянда, то абадулобод, боқӣ монад: зеро ин қавми саркаш, фарзандони дурӯғгӯ, фарзандоне ҳастанд, ки намехоҳанд шариати Худовандро бишнаванд; ки ба бинандагон мегӯянд: «Набинед»; ва ба анбиё: «Ба мо ростиро нубувват накунед; ба мо суханони мулоим бигӯед, фиребҳоро нубувват кунед. Аз роҳ дур шавед, аз тариқ канор равед, Қуддуси Исроилро аз пеши мо дур кунед». Бинобар ин, Қуддуси Исроил чунин мегӯяд: «Азбаски шумо ин каломро хор шумурда, ба зулм ва каҷравӣ таваккал намуда, бар он такя кардед, пас ин гуноҳ барои шумо мисли шикофи омодаи фурӯ рехтан хоҳад буд, ки дар девори баланди барҷаста падид омадааст, ва шикастани он ногаҳон, дар як лаҳза, фаро мерасад. Ва Ӯ онро чунон хоҳад шикаст, ки зарфи кулолро пора-пора мекунанд; ӯ раҳм нахоҳад кард, ба тавре ки дар миёни пораҳои он порчае ёфт нахоҳад шуд, то бо он аз оташдон оташ бардоранд ё аз ҳавз об бикашанд». Зеро Худованди Парвардигор, Қуддуси Исроил, чунин мегӯяд: «Дар бозгашт ва оромӣ наҷоти шумо хоҳад буд; қуввати шумо дар сукут ва таваккал хоҳад буд», вале шумо нахостед. Балки гуфтед: «Не, мо бар аспон хоҳем гурехт»; бинобар ин хоҳед гурехт. Ва: «Бар тезравон савор хоҳем шуд»; бинобар ин таъқибкунандагони шумо тез хоҳанд буд. Ҳазор кас аз таҳдиди як нафар хоҳад гурехт; аз таҳдиди панҷ нафар хоҳед гурехт, то он даме ки мисли сутуне бар қуллаи кӯҳ ва мисли парчаме бар теппа боқӣ монед. Ва аз ин рӯ Худованд мунтазир хоҳад монд, то бар шумо лутф намояд; ва аз ин рӯ сарафроз хоҳад шуд, то бар шумо раҳм кунад; зеро Худованд Худои доварист. Хушо ҳамаи онҳое ки мунтазири Ӯ ҳастанд. Зеро қавм дар Сион, дар Ерусалим, сокин хоҳад шуд; ту дигар нахоҳӣ гирист. Ӯ ба овози фиғони ту басо лутф хоҳад кард; ҳамин ки онро бишнавад, ба ту ҷавоб хоҳад дод. Ишаъё 30:8–19.

Соли 1863 адвентизм раванди рад кардани паёми нубувватии Вилям Миллерро, ки бар ду лавҳи муқаддаси Ҳабаққуқ ба тасвир омадааст, оғоз намуд. Исо анҷомро бо оғоз мисол меорад. Дар ин порча исёнгарони оғози адвентизм ҳамчунин намояндаи исёнгарони анҷоми адвентизм мебошанд. Дар ҳар ду ҳолат исён ба рад кардани паёми нубувватӣ ва методологияи ҳар як таърих ишора мекунад, ҳангоме ки онҳо ба «бинандагон» эълон мекунанд: «Набинед; ва ба анбиё, Ба мо суханони рост нагӯед, ба мо суханони ҳамвор гӯед, фиребҳоро нубувват кунед».

Ҳамчунин онҳо тасмим мегиранд, ки роҳро тарк намоянд, вақте эълон мекунанд: «Аз роҳ дур шавед, аз тариқ канор равед, Қуддуси Исроилро аз пеши мо дур созед». Роҳи одилон ҳамон «роҳҳои қадим» аст, ки дар китоби Ирмиё, боби шашум, оятҳои шонздаҳ ва ҳабдаҳ зикр шудааст. Исёнгарон тасмим мегиранд, ки на дар ҳақиқатҳои бунёдӣ роҳ раванд ва на ба садои карнае, ки аз ҷониби посбонони бардошташуда навохта мешавад, гӯш фаро диҳанд; инҳо ҳаракати Миллеритӣ ва ҳаракати Future for America-ро намояндагӣ мекунанд.

> Чунин мегӯяд Худованд: «Бар роҳҳо биистед, ва бингаред, ва аз роҳҳои қадим бипурсед, ки роҳи нек куҷост, ва дар он роҳ равона шавед, ва барои ҷонҳои худ оромӣ хоҳед ёфт». Аммо онҳо гуфтанд: «Мо дар он роҳ нахоҳем рафт». Ҳамчунин посбонон бар шумо таъин кардам, ки гуфтанд: «Ба садои карнай гӯш диҳед». Аммо онҳо гуфтанд: «Гӯш нахоҳем дод». Пас бишнавед, эй халқҳо, ва бидон, эй ҷамоат, он чиро, ки дар миёни онҳост. Бишнав, эй замин: инак, Ман бар ин қавм бало меоварам, яъне самари андешаҳои онҳоро, зеро ки ба суханони Ман гӯш надоданд ва шариати Маро рад карданд. Ирмиё 6:16–19.

Саркашон рад кардани роҳ рафтан дар роҳҳои қадимиро ҳамчунин ҳамчун хоҳиши онҳо «Он Қуддуси Исроилро аз пеши худ дур созанд» тасвир мекунад ва ин рад кардани паёми Нидои Нимашабро ифода менамояд, ки бар асоси Алфа ва Омега бино ёфтааст, ва анҷоми адвентизмро бо ибтидои он ба тасвир мекашад.

> «Дар оғози роҳ, дар паси онҳо, нури равшане барпо гардида буд, ки фаришта ба ман гуфт он «фарёди нисфи шаб» аст. Ин нур дар тамоми тӯли роҳ медурахшид ва ба поҳои онҳо рӯшноӣ мебахшид, то ки онҳо пеш наафтанд.

> «Агар онҳо чашмони худро ба Исо, ки андак пеши онҳо буд ва онҳоро сӯи шаҳр роҳнамоӣ мекард, устувор медоштанд, дар амон буданд. Аммо дере нагузашта баъзеҳо хаста шуданд ва гуфтанд, ки шаҳр хеле дур аст, ва онҳо умед доштанд, ки пештар ба он дохил шуда бошанд. Он гоҳ Исо онҳоро ташвиқ мекард, зеро Дасти рости пурҷалоли Худро боло мебардошт, ва аз Дасти Ӯ нуре мебаромад, ки бар фарқаи адвентӣ мавҷ мезад, ва онҳо нидо мекарданд: “Ҳалелуё!” Дигарон бошитоб нуре, ки паси онҳо буд, инкор карданд ва гуфтанд, ки на Худо онҳоро то ин андоза дур роҳнамоӣ кардааст. Нуре, ки пушти сар доштанд, хомӯш шуд ва пойҳои онҳоро дар торикии комил гузошт, ва онҳо пешпо хӯрда, нишон ва Исоро аз назар гум карданд, ва аз роҳ ба ҷаҳони тира ва шарири поён афтоданд». Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

Раванди поксозие, ки нидои Нимашаб онро таҷассум мекунад, ду синфи ибодаткунандагонро ба вуҷуд меоварад; ва боби сиюми Ишаъё камбуди равғани бокирагони аблаҳро ҳамчун нотавонӣ барои гирифтани об ё оташ муаррифӣ мекунад, ки ҳар ду рамзи Тасаллидиҳанда мебошанд, он ҷо ки Ишаъё менависад: «шикасти он ногаҳон, дар як дам, фаро мерасад. Ва ӯ онро мисли шикастани зарфи кӯзагар, ки пора-пора карда мешавад, хоҳад шикаст; ӯ раҳм нахоҳад кард, ба тавре ки дар миёни пораҳои он ҳатто як резаи сафол ёфт нахоҳад шуд, то аз оташдон оташ бигирад ё аз чоҳ об бардорад.» Доварии онҳо «ногаҳон» меояд, чунон ки дар нидо дар нимашаб тасвир шудааст, вақте ки он гоҳ дармеёбанд, ки барои ба даст овардани равған дигар хеле дер шудааст. Оташ ва об дар шаҳодати Ишаъё танҳо як муаррифии дигари равған дар масали даҳ бокира мебошанд. Равған, об ва оташ намояндаи хислатанд; онҳо ҳамчунин намояндаи паём ва ҳузури Тасаллидиҳанда мебошанд. Ҳеҷ яке аз ин рамзҳо наметавонанд ба даст оварда шаванд, вақте ки доварии даҳ бокира «ногаҳон, дар як дам, фаро мерасад.» Он гоҳ дигар хеле дер мешавад.

Ягона амният дар «бозгаштан» аст, ки ҳамон ваъдаест, ки ба Ирмиё дода шуд, ҳангоме ки ӯ намояндаи онҳое буд, ки аз ноумедии аввал ноумед гардида буданд. Агар қавми Худо ба сӯи Ӯ бозмегаштанд, Ӯ низ ба сӯи онҳо бозмегашт, аммо исёнгарон рад мекунанд, ва нуре ки роҳро мунаввар месохт, хомӯш гардид. Нур дар ибтидо Нидои Нисфи Шаб буд, ва роҳи пеш рӯ ба пеш то абадият ба воситаи бозуи пурҷалоли рости Масеҳ мунаввар карда мешуд. Масеҳ дар пеши онҳое буд, ки дар он роҳ мерафтанд, ва нуре ки аз ақиб буд, бояд ҳамон нур бошад, зеро Масеҳ анҷоми роҳро бо оғози роҳ тасвир менамояд. Нидои Нисфи Шаб ҳақиқати ҳозира буд ва ҳаст.

> «Маро бисёр вақт ба масали даҳ бокира ишора мекунанд, ки панҷ нафарашон доно буданд ва панҷ нафар нодон. Ин масал то хурдтарин ҷузъи он иҷро шудааст ва хоҳад шуд, зеро он ба ҳамин замон татбиқи махсус дорад ва, монанди паёми фариштаи сеюм, иҷро шудааст ва то поёни замон ҳақиқати ҳозира боқӣ хоҳад монд». Review and Herald, August 19, 1890.

Хоҳише, ки Қуддусро водор созанд, то аз пеши онҳо дур гардад, рад кардани на танҳо Масеҳ, балки Масеҳ ҳамчун Алфа ва Омега мебошад. Ин рад кардани паёми Нидои Нимашаб аст. Паёми Нидои Нимашаб дар оғози адвентизм ислоҳи пешгӯии нокомшуда буд.

Исёнгароне, ки «роҳҳои куҳан»-ро рад карданд, ва «миз»-и қалбакиеро, ҷудо аз одилон, ба вуҷуд оварданд, чунонки дар иҷрои Нидои Нимашаб аз ҷониби ҳаракати Миллерӣ нишон дода шудааст. Сипас «ҳазор кас» «аз маломати як кас» гурехтанд, ва ҳаракат ногаҳон аз панҷоҳ ҳазор то панҷоҳ поён рафт. Онҳо аз сабаби он «маломат», ки аз ҷониби «панҷ» бокирагони доно омад, гурехтанд; он бокирагон ба онҳо гуфтанд, ки равғане барои тақсим кардан надоранд, ва онҳо бояд рафта, барои худ равған бихаранд. Ҷудо шудани аблаҳон аз доноён бокирагони доноёнро «мисли аломате бар қуллаи кӯҳ, ва мисли парчаме бар теппа» боқӣ гузошт. Исёни бокирагони аблаҳ дар 22 октябри соли 1844 исёни соли 1863-ро ба тасвир кашид, зеро 22 октябри соли 1844 оғози он нуздаҳ сол буд, ки анҷоми «ҳафт замон»-и Ибодат 26-ро намояндагӣ мекунад. Мо дар бораи ин мавзӯъ боз чизҳои бештаре дорем, ки бигӯем, вале исён дар соли 1844 намунаи исёни соли 1863 буд ва он нуқтаеро нишон медиҳад, ки дар он мизи қалбакӣ ба вуҷуд оварда шуд.

Тарсе, ки онро бокирагони нодон эҳсос мекунанд, ҳамон тарсе аст, ки ҳангоми ба ҳаёт баргардонда шудани бокирагони хирадманд ва бар пойҳои худ истодани онҳо нишон дода шудааст. Он вақт дигар барои бозгашт аз ноумедии 18 июли соли 2020 дер шудааст, ва рӯйдоди баъдӣ суъуд ба осмон аст, ки ҳангоми қонуни якшанбе ба амал меояд. Он гоҳ заминларзаи бузурге ба вуқӯъ меояд.

> Ва дар ҳамон соат заминларзаи бузурге ба амал омад, ва даҳяки шаҳр фурӯ рехт, ва дар он заминларза аз мардум ҳафт ҳазор нафар кушта шуданд; ва боқимондагон ба ҳарос афтоданд ва Худои осмонро ҷалол доданд. Войи дуюм гузашт; ва инак, войи сеюм ба зудӣ меояд. Ваҳй 11:13, 14.

Ваҳй, боби ёздаҳум, нишон медиҳад, ки дар айёми Инқилоби Фаронса як даҳяки шаҳр фурӯ рехт, ва дар он таърих миллати Фаронса, миллате ки аз ду шохи нубувватӣ иборат буд ва ҳамчун Садӯм ва Миср муаррифӣ шудааст, сарнагун гардид. Ду шохи Фаронса намунаи ду шохи Иёлоти Муттаҳида мебошанд.

Фаронса аз лиҳози нубувват яке аз даҳ подшоҳӣ буд, ки дар Дониёл 7 Руми бутпарастро намояндагӣ мекунанд; бинобар ин, даҳяки подшоҳӣ (шаҳр) суқут кард. Дар ҳақиқат, аз миёни он даҳ шохи Дониёл 7, ки дар ниҳоят дар соли 538 папагиро бар тахти замин нишонданд, Фаронса подшоҳии асосие буд, ки папагиро барқарор намуд. Фаронса, ҳамчун яке аз даҳ қудрати Дониёл 7, нақши ҳайвони дӯшохаи заминии Ваҳй 13-ро намунавор нишон медиҳад. Иёлоти Муттаҳида дар анҷом барои папагӣ ҳамон кореро анҷом медиҳад, ки Фаронса дар оғоз анҷом дода буд. Иёлоти Муттаҳида қудрати пешсафи даҳ подшоҳест, ки Созмони Милали Муттаҳидро намояндагӣ мекунанд, ва он дар заминларзаи қонуни якшанбе суқут мекунад. Мо ин оятҳоро дар мақолаи навбатӣ ба таври муфассалтар баррасӣ хоҳем кард.

Яке аз мавзӯъҳои асосии ин мақола он аст, ки он паёмест, ки қавми Худоро ба по мехезонад, зеро Тасаллобахше, ки онҳоро ба по мехезонад, рамзи равған аст, ки на танҳо Рӯҳулқудсро ифода мекунад, балки ҳамчунин иртиботҳоеро, ки Худо ба қавми Худ мефиристад. Паёми Ваҳй боби ёздаҳ, ки Мӯсо ва Илёсро ба по мехезонад, ҳамчунин бо ваъдае, ки ба Ирмиё дода шудааст, ифода мегардад.

> Бинобар ин Худованд чунин мегӯяд: «Агар бозгардӣ, туро боз хоҳам овард, ва ту ба ҳузури Ман хоҳӣ истод; ва агар гаронбаҳоро аз пастфитрат ҷудо кунӣ, мисли даҳони Ман хоҳӣ буд; бигзор онҳо сӯи ту бозгарданд, аммо ту сӯи онҳо бознагард. Ва туро барои ин қавм девори мисини муҳкам хоҳам гардонид; ва онҳо бар зидди ту хоҳанд ҷангид, аммо бар ту ғолиб нахоҳанд омад; зеро Ман бо ту ҳастам, то туро наҷот диҳам ва халосӣ бахшам», мегӯяд Худованд. «Ва туро аз дасти шарирон раҳо хоҳам кард, ва туро аз дасти бераҳмон фидия хоҳам дод». Ирмиё 15:19–21.

Ишаъё ҳамон гуна даъватро ба амал овард, вақте гуфт: «Зеро ки чунин мегӯяд Парвардигор Худо, Қуддуси Исроил: Дар бозгашт ва оромӣ шумо наҷот хоҳед ёфт». Ишаъё илова намуд, ки он «бозгашт» ба вақти таъхири масал вобаста буд, зеро навиштааст: «Ва бинобар ин Худованд мунтазир хоҳад шуд, то ба шумо файз намояд; ва бинобар ин Ӯ баланд хоҳад шуд, то бар шумо раҳм кунад; зеро Худованд Худои доварист: хушо ҳамаи онҳое ки Ӯро интизоранд».

Имтиёзи он ки инсон, чунон ки Ирмиё онро муайян кардааст, «даҳони» Худо бошад, имтиёзи сухан гуфтан аз ҷониби Худо дар он замонест, ки Иёлоти Муттаҳида «мисли аждаҳо сухан мегӯяд». Суханоне, ки он гоҳ аз ҷониби қавми Худо гуфта хоҳанд шуд, ҳушдор бар зидди нишони ҳайвони папавист. Барои иштирок дар он ҳаракати ҷалолманд лозим аст, ки мо бозгардем.

> Агар ту баргардӣ, эй Исроил, мегӯяд Худованд, сӯи Ман баргард; ва агар макрӯҳоти худро аз пеши назари Ман дур кунӣ, он гоҳ саргардон нахоҳӣ шуд. Ва ту қасам хоҳӣ хӯрд: «Худованд зинда аст», бо ростӣ, бо инсоф ва бо адолат; ва халқҳо дар Ӯ худро муборак хоҳанд хонд, ва дар Ӯ ифтихор хоҳанд кард. Зеро Худованд ба мардони Яҳудо ва Ерусалим чунин мегӯяд: замини корамношудаи худро шудгор кунед, ва миёни хорҳо кишт накунед. Худро барои Худованд хатна кунед, ва ғилофҳои дилҳои худро дур созед, эй мардони Яҳудо ва сокинони Ерусалим; мабодо ғазаби Ман мисли оташ берун ояд ва бисӯзад, ба тавре ки касе онро хомӯш карда натавонад, ба сабаби шарорати аъмоли шумо. Дар Яҳудо эълон кунед, ва дар Ерусалим хабар диҳед; ва бигӯед: дар замин карнай навозед; нидо кунед, ҷамъ шавед, ва бигӯед: гирд оед, ва ба шаҳрҳои ҳисордор дароем. Байрақро сӯи Сион бардоред; ақиб нишинед, таъхир накунед; зеро Ман аз шимол бало ва ҳалокати азимеро меоварам. Шер аз бешаи худ берун омадааст, ва ҳалоккунандаи халқҳо дар роҳи худ аст; ӯ аз макони худ берун рафтааст, то замини туро хароб созад; ва шаҳрҳои ту вайрон хоҳанд шуд, бе сокин. Ирмиё 4:1–7.

> Аммо Рӯҳи Худованд бар Ҷидъӯн нозил шуд, ва ӯ карнай навохт; ва Абиэзер аз паси ӯ ҷамъ омад. Ва ӯ ба тамоми Манашше фиристодагон равона кард; ва он низ аз паси ӯ ҷамъ омад; ва ба Ошер, ва ба Забулун, ва ба Нафтолӣ фиристодагон фиристод; ва онҳо баромада, ба пешвози онҳо омаданд. Доварон 6:34, 35.

Back to Articles