Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-Seven

Китоби Дониёл - Саду Ҳафтоду Ҳафтум

The Sealing of the 144,000: Insights from Daniel’s Vision and Prophetic Symbolism

Мӯҳр задан ба 144,000: Дидгоҳҳо аз рӯъёи Дониёл ва рамзшиносии нубувватӣ

Author

Jeff Pippenger

Published

April 7, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Daniel was touched three times in chapter ten, the first and last time by Gabriel and the middle touch was by Christ. It was the middle touch where Daniel most keenly felt his corruption, for the middle waymark of truth represents rebellion. It was Michael who touched Daniel the second time, for He had descended at the end of twenty-one days.

Дониёл дар боби даҳ се бор ламс карда шуд: бори аввал ва охирин аз ҷониби Ҷабраил, ва ламси миёна аз ҷониби Масеҳ буд. Маҳз дар ҳамон ламси миёна Дониёл фасоди худро аз ҳама шадидтар эҳсос кард, зеро нишонгузори миёнаи ҳақиқат исёнро ифода мекунад. Микоил буд, ки Дониёлро бори дуюм ламс кард, зеро Ӯ дар поёни бисту як рӯз нузул карда буд.

At the end of three and a half symbolic days, in which the two witnesses of Revelation chapter eleven lie dead in the street, a voice resurrects the two witnesses. It is the voice of the archangel that resurrects. The descent of Michael in Daniel chapter ten, at the twenty-second day aligns with the resurrection of the two witnesses in 2023. While the two witnesses were dead in the street, Ezekiel was shown their scattered bones and asked if he thought those dead dry bones in the valley could be resurrected, and all Ezekiel would answer is, “Lord thou knowest.”

Дар поёни сею ним рӯзи рамзӣ, ки дар он ду шоҳиди Ваҳй боби ёздаҳ дар кӯча мурда хобидаанд, овозе он ду шоҳидро эҳё мекунад. Ин овози фариштаи муқарраб аст, ки эҳё мекунад. Фуруд омадани Микоил дар Дониёл боби даҳум, дар рӯзи бисту дуюм, бо эҳёи ду шоҳид дар соли 2023 мутобиқат мекунад. Ҳангоме ки ду шоҳид дар кӯча мурда буданд, ба Ҳизқиёл устухонҳои парокандаи онҳо нишон дода шуд ва аз ӯ пурсида шуд, ки оё ӯ гумон дорад он устухонҳои хушки мурда дар водӣ метавонанд эҳё шаванд; ва тамоми ҷавоби Ҳизқиёл ин буд: «Худовандо, Ту медонӣ».

Ezekiel was then told to prophesy to the bones, which he did, and when he did, they were formed together, but were still not alive. Ezekiel’s first prophecy was gathering the bones together, but it would require a second prophecy to resurrect the bones as an army. The second prophecy of Ezekiel was the prophecy of the third woe, as represented by the four winds that brought the bones to life. The first Adam was created perfect, but afterwards sinned and passed death on to all his posterity. The resurrection of Ezekiel’s dead bones parallels the creation of Adam in his perfection, for Adam was first formed, and then the Lord breathed into him the breath of life.

Сипас ба Ҳизқиёл гуфта шуд, ки ба устухонҳо нубувват кунад; ӯ чунин кард, ва ҳангоме ки кард, онҳо ба ҳам пайваста ташкил ёфтанд, вале ҳанӯз зинда набуданд. Нубуввати аввали Ҳизқиёл ҷамъ овардани устухонҳо ба ҳам буд, аммо барои эҳё кардани устухонҳо ҳамчун лашкар нубуввати дувум лозим меомад. Нубуввати дувуми Ҳизқиёл нубуввати войи сеюм буд, чунон ки бо чор боде ки устухонҳоро ба ҳаёт оварданд, ифода шудааст. Одами аввал комил офарида шуд, аммо баъдтар гуноҳ кард ва маргро ба тамоми насли худ интиқол дод. Эҳёи устухонҳои мурдаи Ҳизқиёл ба офариниши Одам дар камолоти ӯ мувозӣ аст, зеро Одам аввал шакл дода шуд, ва сипас Худованд нафаси ҳаётро ба ӯ дамид.

This is not to say that the two witnesses receive glorified bodies when they are brought back to life, for that doesn’t occur until the second coming, but their resurrection parallel’s Daniel’s vision of the causative “marah” vision, when they are changed into the image they then behold. Line upon line, the process of the sealing is very carefully laid out by the prophetic testimony.

Ин ба он маънӣ нест, ки он ду шоҳид ҳангоми ба ҳаёт баргардонида шудан ҷисмҳои пурҷалолро қабул мекунанд, зеро ин то омадани дуюм рӯй намедиҳад; балки эҳёи онҳо ба рӯъёи Дониёл дар бораи рӯъёи сабабовари «marah» мувофиқ аст, вақте ки онҳо ба ҳамон сурате табдил дода мешаванд, ки он гоҳ мушоҳида мекунанд. Сатр бар сатр, раванди мӯҳргузорӣ бо шаҳодати нубувватӣ бисёр бодиққат баён шудааст.

In Revelation chapter eleven, “after three days and an half the Spirit of life from God entered” into the two witnesses, “and they” then “stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them,” and there was then “a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them.”

Дар Ваҳй боби ёздаҳ, «баъди се рӯз ва ним Рӯҳи ҳаёт аз ҷониби Худо дохил шуд» ба он ду шоҳид, «ва онҳо» он гоҳ «бар пойҳои худ истоданд; ва тарси азиме бар онҳое афтод, ки онҳоро диданд», ва он гоҳ «овози бузурге аз осмон ба онҳо гуфт: Ба ин ҷо боло оед. Ва онҳо дар абре ба осмон сууд карданд; ва душманонашон онҳоро диданд».

First, the Spirit entered into them, then they stood upon their feet, and when they stood, fear fell upon their enemies who had previously rejoiced over their deaths. Then a voice calls them up, and their enemies witness the event. With Ezekiel, they are first identified as scattered and dead in the valley, then a prophecy is proclaimed that gathers them together, then the second prophecy causes them to stand up as a mighty army. With Daniel, he first sees the great vision that produces a separation of two classes, and he is then touched three times.

Аввал Рӯҳ ба онҳо дохил шуд; сипас онҳо бар поҳои худ истоданд; ва ҳангоме ки истоданд, тарс бар душманонашон, ки пештар бар марги онҳо шодӣ мекарданд, фурӯ афтод. Сипас овозе онҳоро ба боло мехонад, ва душманонашон ин воқеаро мебинанд. Дар назди Ҳизқиёл, онҳо нахуст ҳамчун пароканда ва мурда дар водӣ муайян карда мешаванд; баъд нубуввате эълон мешавад, ки онҳоро гирд меоварад; сипас нубуввати дуюм боис мешавад, ки онҳо ҳамчун лашкари азим бархезанд. Дар назди Дониёл, ӯ нахуст рӯъёи бузургеро мебинад, ки ҷудоии ду табақаро ба вуҷуд меоварад, ва баъд аз он ба ӯ се бор даст мерасонанд.

The first time he was touched he had no strength, he was in a deep sleep, and his face was towards the ground. Sleep represents death. Yet he heard the words spoken.

Вақте ки бори аввал ба ӯ даст расонданд, ӯ ҳеҷ қуввате надошт, дар хоби амиқ буд, ва рӯяш сӯи замин буд. Хоб рамзи марг аст. Бо вуҷуди ин, ӯ суханони гуфташударо шунид.

> Marvel not at this: for the hour is coming, in the which all that are in the graves shall hear his voice. John 5:28.

> Аз ин дар ҳайрат мабошед; зеро соате меояд, ки дар он ҳамаи онҳое ки дар қабрҳо ҳастанд, овози Ӯро хоҳанд шунид. Юҳанно 5:28.

Gabriel then brought Daniel to his hands and knees, and then commanded him to stand, which he did, though he was trembling. He then heard the words of Gabriel, but he was left dumb. Ezekiel had also seen the vision of Christ and it produced a similar sequence of events.

Пас Ҷабраил Дониёлро бар дасту зонуяш овард, ва баъд ба ӯ фармуд, ки бархезад; ва ӯ, ҳарчанд ларзон буд, бархост. Сипас суханони Ҷабраилро шунид, вале бе забон монд. Ҳизқиёл низ рӯъёи Масеҳро дида буд, ва он низ пайдарпаии монанди ҳамин воқеаҳоро ба вуҷуд овард.

> And above the firmament that was over their heads was the likeness of a throne, as the appearance of a sapphire stone: and upon the likeness of the throne was the likeness as the appearance of a man above upon it. And I saw as the colour of amber, as the appearance of fire round about within it, from the appearance of his loins even upward, and from the appearance of his loins even downward, I saw as it were the appearance of fire, and it had brightness round about. As the appearance of the bow that is in the cloud in the day of rain, so was the appearance of the brightness round about. This was the appearance of the likeness of the glory of the Lord. And when I saw it, I fell upon my face, and I heard a voice of one that spake. And he said unto me, Son of man, stand upon thy feet, and I will speak unto thee. And the spirit entered into me when he spake unto me, and set me upon my feet, that I heard him that spake unto me. Ezekiel 1:26–2:2.

> Ва болои фалаке, ки бар сари онҳо буд, шабоҳати тахте буд, мисли намуди санги ёқут; ва бар болои он шабоҳати тахт, шабоҳате буд мисли намуди одаме бар фарози он. Ва дидам, ки гӯё ранги каҳрабо буд, мисли намуди оташе гирдогирд даруни он, аз намуди камараш то боло; ва аз намуди камараш то поён дидам, ки гӯё намуди оташ буд, ва гирдогирди он дурахшише буд. Чунон ки намуди камонест, ки дар абр дар рӯзи борон аст, ҳамон гуна намуди он дурахшиши гирдогирд буд. Ин намуди шабоҳати ҷалоли Худованд буд. Ва ҳангоме ки онро дидам, бар рӯи худ афтодам, ва овози шахсеро шунидам, ки сухан мегуфт. Ва Ӯ ба ман гуфт: «Эй писари одам, бар поҳои худ биист, ва Ман бо ту сухан хоҳам гуфт». Ва ҳангоме ки Ӯ бо ман сухан мегуфт, рӯҳ ба ман даромад ва маро бар поҳоям барқарор кард, то он касро, ки бо ман сухан мегуфт, бишнавам. Ҳизқиёл 1:26–2:2.

The vision caused both Ezekiel and Daniel to be humbled into dust, where they were prostrated upon the ground. In that condition they both still heard the word of the Lord, and they were both brought to a standing condition to hear the words that were spoken to them, and when they heard the words “the Spirit entered into” them. The combination of divinity is accomplished by the reception of the Word of God that is conveyed by the Holy Spirit. The “Word” is what transmits divinity into humanity. This truth must be recognized in order to understand the seriousness and significance of the prophetic history which Gabriel provides Daniel with in chapter eleven. The prophetic history represented in chapter eleven, is the conduit by which holy oil is conveyed to the wise virgins.

Рӯъё ҳам Ҳизқиёл ва ҳам Дониёлро то ба хок фурӯтан сохт, ба гунае ки бар замин сарнагун афтоданд. Дар он ҳолат ҳар дуи онҳо ҳанӯз каломи Худовандро мешуниданд, ва ҳар ду ба ҳолати истода оварда шуданд, то суханоне, ки ба онҳо гуфта мешуд, бишнаванд; ва ҳангоме ки он суханонро шуниданд, «Рӯҳ ба» онҳо дохил шуд. Иттиҳоди илоҳӣ ба воситаи қабули Каломи Худо, ки аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас расонида мешавад, ба амал меояд. «Калом» он чизест, ки илоҳиятро ба инсоният интиқол медиҳад. Ин ҳақиқат бояд шинохта шавад, то ҷиддият ва аҳамияти таърихи нубувватиро, ки Ҷабраил дар боби ёздаҳум ба Дониёл пешкаш мекунад, фаҳмидан мумкин бошад. Таърихи нубувватие, ки дар боби ёздаҳум тасвир шудааст, маҷроест, ки тавассути он равғани муқаддас ба бокирагони доно расонида мешавад.

With Ezekiel, he is immediately instructed that he is to present a message to Laodicean Adventism, though Ezekiel is informed from the outset that Laodicean Adventism will not hear his words, for they are a rebellious house. Ezekiel’s experience is Isaiah’s experience in chapter six, and therefore upon two witnesses when God awakens Daniel from sleep, which is a symbol of death, Daniel is given a message for the rebellious house of Laodicean Adventism, but they will not hear.

Бо Ҳизқиёл ба вай фавран дастур дода мешавад, ки бояд паёмеро ба Адвентизми Лоудиқаӣ расонад, ҳарчанд Ҳизқиёл аз ибтидо огоҳ карда мешавад, ки Адвентизми Лоудиқаӣ суханони ӯро нахоҳад шунид, зеро онҳо хонадони исёнкоранд. Таҷрибаи Ҳизқиёл ҳамон таҷрибаи Ишаъё дар боби шашум аст; ва бинобар ин, бар асоси ду шоҳид, ҳангоме ки Худо Дониёлро аз хоб бедор мекунад, ки рамзи марг аст, ба Дониёл барои хонадони исёнкори Адвентизми Лоудиқаӣ паёме дода мешавад, аммо онҳо нахоҳанд шунид.

Daniel is then touched a second time, by Christ Himself, who touches Daniel’s lips, just as he had touched Isaiah’s lips with a coal from the altar. Then Daniel could speak, but he was still without strength, and still had no breath. According to Ezekiel the breath comes with the message of the “four winds”, which was Ezekiel’s second prophecy. Ezekiel’s prophecy of the four winds aligns with Daniel’s third touch, for it is then that breath comes into the bones and they stand as a mighty army. It is in Daniel’s third touch that he is strengthened.

Он гоҳ Дониёл бори дуюм ламс карда мешавад — аз ҷониби худи Масеҳ, ки лабони Дониёлро ламс мекунад, ҳамон тавре ки лабони Ишаъёро бо ангиште аз қурбонгоҳ ламс карда буд. Он гоҳ Дониёл тавонист сухан гӯяд, вале ҳанӯз беқувват буд ва ҳанӯз нафасе надошт. Мувофиқи Ҳизқиёл, нафас бо паёми «чор бод» меояд, ки он пешгӯии дуюми Ҳизқиёл буд. Пешгӯии Ҳизқиёл дар бораи чор бод бо ламси сеюми Дониёл мувофиқат мекунад, зеро маҳз он гоҳ нафас ба устухонҳо медарояд ва онҳо чун лашкари азиме барпо мешаванд. Маҳз дар ламси сеюми Дониёл аст, ки ӯ қувват меёбад.

On July 18, 2020, God’s last-day people were scattered and entered into the tarrying time of the parable. The history of the sealing was illustrated in the history of October 22, 1844, unto the rebellion of 1863. The line of history there represented overlays with September 11, 2001, unto the Sunday law, but it also overlays with the history of July 18, 2020, unto the Sunday law. This prophetic phenomenon is based upon the fact that symbols have more than one meaning, and the meaning is to be determined by the context where they are applied.

18 июли соли 2020, қавми охирзамонии Худо пароканда гардиданд ва ба вақти таъхири масал дохил шуданд. Таърихи муҳргузорӣ дар таърихи аз 22 октябри соли 1844 то исёни соли 1863 ба тасвир оварда шуда буд. Хати таърихе, ки дар он ҷо намояндагӣ шудааст, ҳам бо давраи аз 11 сентябри соли 2001 то қонуни якшанбе мутобиқат мекунад, ва ҳам бо таърихи аз 18 июли соли 2020 то қонуни якшанбе. Ин падидаи нубувватӣ бар он асос ёфтааст, ки рамзҳо беш аз як маъно доранд, ва маъно бояд аз рӯйи заминае муайян гардад, ки дар он татбиқ мешаванд.

When we consider the arrival and work of any of the three angels they are governed by the same sequence of events. They arrive at the point when the prediction associated with them is unsealed. That prediction is structured upon three steps. Its arrival, its empowerment and the closed door at its end. There are other waymarks within the history, but the three testing waymarks of the arrival of any of the three angels is the first waymark where a prophecy is unsealed. The message that is unsealed is empowered through a confirmation, and that confirmation and empowerment then tests the men and women of that history. The conclusion of the history produces a litmus test which demonstrates whether those standing at the third test are wise or foolish.

Вақте ки мо омадан ва кори ҳар яке аз се фариштаро баррасӣ мекунем, онҳо аз рӯйи ҳамон як пайдарпаии воқеаҳо идора мешаванд. Онҳо дар ҳамон нуқтае меоянд, ки пешгӯии вобаста ба онҳо муҳркушоӣ мегардад. Он пешгӯӣ бар се қадам бино шудааст: омадани он, қувватёбии он ва дари баста дар анҷоми он. Дар дохили ин таърих нишонаҳои дигари роҳ низ ҳастанд, аммо се нишонаи озмоишии роҳ дар омадани ҳар яке аз се фаришта чунинанд: нахустин нишонаи роҳ, ки дар он пешгӯие муҳркушоӣ мешавад. Паёме, ки муҳркушоӣ шудааст, ба воситаи як тасдиқ қувват меёбад, ва он тасдиқ ва он қувватбахшӣ сипас мардону занони он таърихро меозмояд. Хулосаи ин таърих як озмоиши муҳакро ба вуҷуд меорад, ки нишон медиҳад, оё онҳое ки дар озмоиши сеюм истодаанд, доноянд ё аблаҳ.

Within the history of September 11, 2001 unto the Sunday law you can identify three angels. The first arrived on September 11, 2001, the second arrived on July 18, 2020, and the third arrives at the soon coming Sunday law (the litmus test). October 22, 1844 aligns with September 11, 2001, and 1856 aligns with July 18, 2020, and 1863 aligns with the Sunday law. That being said, October 22, 1844 to 1863 also aligns with July 18, 2020, unto the Sunday law, for July 18 was the arrival of the second angel of the history of the sealing. The following history is still correctly identified as simply the waymarks of any angel.

Дар дохили таърихи 11 сентябри соли 2001 то қонуни якшанбе, шумо метавонед се фариштаро муайян кунед. Фариштаи якум 11 сентябри соли 2001 омад, дуюм 18 июли соли 2020 омад, ва сеюм дар қонуни якшанбеи наздикоянда (санҷиши муайянкунанда) меояд. 22 октябри соли 1844 ба 11 сентябри соли 2001 мутобиқат мекунад, ва 1856 ба 18 июли соли 2020 мутобиқат мекунад, ва 1863 ба қонуни якшанбе мутобиқат мекунад. Бо ин гуфта, 22 октябри соли 1844 то 1863 инчунин ба 18 июли соли 2020 то қонуни якшанбе мутобиқат мекунад, зеро 18 июл омадани фариштаи дуюми таърихи мӯҳргузорӣ буд. Таърихи зерин ҳанӯз ҳам ба дурустӣ танҳо ҳамчун нишонаҳои роҳии ҳар як фаришта муайян карда мешавад.

On July 18, 2020, there was a truth unsealed that was to test that generation. The second step in that history is when the two witnesses are resurrected. They are then tested as to whether they will accept the light then revealed, which is going on now. Then at the Sunday law (the litmus test), it will be revealed who is and who isn’t a wise virgin. When we consider the history as simply the structure of a singular angel and then lay October 22, 1844, through to the rebellion of 1863, over the history of July 18, 2020 unto the Sunday law, we find that in 1849, Sister White identified that the Lord had stretched forth His hand again to gather the remnant of His people.

18 июли соли 2020 ҳақиқате кушода шуд, ки мебоист он наслро имтиҳон намояд. Қадами дуюми он таърих ҳамон вақтест, ки ду шоҳид эҳё мешаванд. Пас онҳо озмуда мешаванд, ки оё нуре, ки дар он вақт ошкор мегардад ва ҳоло ҷараён дорад, қабул хоҳанд кард ё не. Сипас, назди қонуни якшанбе (санҷиши ҳалкунанда), ошкор хоҳад шуд, ки кӣ бокираи доно ҳаст ва кӣ нест. Вақте ки мо таърихро фақат ҳамчун сохтори як фариштаи ягона баррасӣ менамоем ва пас 22 октябри соли 1844-ро то исёни соли 1863 бар таърихи аз 18 июли соли 2020 то қонуни якшанбе татбиқ мекунем, меёбем, ки дар соли 1849 хоҳар Уайт муайян кард, ки Худованд бори дигар дасти Худро дароз кардааст, то бақияи қавми Худро ҷамъ оварад.

From October 22, 1844 to 1849, God’s people had been scattered. In 1850 they produced the second of the two tables of Habakkuk. In January of 1851 they were advertising the new chart in the Review. God’s people were scattered, and the third angel arrived with light. Then God began to gather them again, and He then provided a visual representation of the message they were to proclaim, as He had done in 1842. The light that arrived on October 22, 1844 was an increase of knowledge and it continued, under His direction to develop, and in 1856 the capstone of that light was introduced. That light was upon the “seven times,” which was the first light recognized by William Miller, and which was represented as one of the prophecies that was fulfilled on October 22, 1844.

Аз 22 октябри соли 1844 то соли 1849 қавми Худо пароканда буданд. Дар соли 1850 онҳо дуввуми он ду ҷадвали Ҳабаққуқро таҳия карданд. Дар январи соли 1851 онҳо ҷадвали навро дар Review эълон мекарданд. Қавми Худо пароканда буд, ва фариштаи сеюм бо нур расид. Сипас Худо боз ба ҷамъ овардани онҳо оғоз намуд, ва он гоҳ Ӯ барои паёме, ки бояд эълон мекарданд, як тасвири аёнӣ фароҳам овард, ҳамон тавре ки дар соли 1842 карда буд. Нуре, ки 22 октябри соли 1844 расид, афзоиши дониш буд ва он, таҳти роҳнамоии Ӯ, рушд карданро идома дод, ва дар соли 1856 санги тоҷи он нур муаррифӣ гардид. Он нур бар «ҳафт замон» буд, ки аввалин нуре буд, ки Вилям Миллер эътироф карда буд, ва ки ҳамчун яке аз пешгӯиҳое муаррифӣ мешуд, ки 22 октябри соли 1844 ба иҷро расида буд.

The light of the “seven times,” in 1856, was both the ending of the increase of knowledge given to Miller, the messenger of the first angel, but it was also the ending light of the third angel that was given on October 22, 1844. The rejection of the light in 1856, was both a rejection of the increase of knowledge that was unsealed in 1798, but also the increase of knowledge that was unsealed on October 22, 1844, and it was rejected by those who then and there transitioned from the experience of Philadelphia unto the experience of Laodicea. The rebellion of 1863, was the third, and litmus test, which was demonstrated by a counterfeit chart that removed the light of the “seven times.”

Нури «ҳафт замон», дар соли 1856, ҳам анҷоми афзоиши донише буд, ки ба Миллер, фиристодаи фариштаи аввал, дода шуда буд, аммо ҳамчунин нури хотимавии фариштаи сеюм низ буд, ки 22 октябри соли 1844 дода шуда буд. Рад кардани ин нур дар соли 1856 ҳам рад кардани афзоиши донише буд, ки дар соли 1798 муҳркушода гардида буд, ва ҳамчунин афзоиши донише буд, ки 22 октябри соли 1844 муҳркушода гардида буд; ва он аз ҷониби касоне рад карда шуд, ки ҳамон ҷо ва ҳамон вақт аз таҷрибаи Филаделфия ба таҷрибаи Лоудикия гузаштанд. Исёни соли 1863 санҷиши сеюм, яъне озмоиши литмусӣ буд, ки тавассути ҷадвали қалбакӣ, ки нури «ҳафт замон»-ро дур мекард, ошкор карда шуд.

The first disappointment of April 19, 1844, was brought upon the Philadelphian movement of the first angel by God holding His hand over a mistake in some of the figures on the 1843 pioneer chart. The first disappointment of July 18, 2020, was brought upon the Laodicean movement of the third angel by men disregarding that on October 22, 1844, Christ had lifted up His hand to heaven and swore that time should be no longer. On July 18, 2020, a message was unsealed that was to test this generation of virgins. As in 1850, the Lord in 2023, stretched out His hand a second time to gather together Ezekiel’s dead bones that had been dead in the street since July 18, 2020. By 1851, there was a new visual representation of the message that was a fulfillment of the prophecy of Habakkuk chapter two, thus identifying that after 2023, the Lord will have a new living ensign to lift up that is typified by Habakkuk’s two tables.

Ноумедии нахустини 19 апрели соли 1844 бар ҳаракати филаделфиявии фариштаи якум аз ҷониби Худо оварда шуд, зеро Ӯ дасти Худро бар як хато дар баъзе аз рақамҳои ҷадвали пешоҳангонаи соли 1843 нигаҳ дошт. Ноумедии нахустини 18 июли соли 2020 бар ҳаракати лаодикиявии фариштаи сеюм аз ҷониби одамон оварда шуд, зеро онҳо он чизро нодида гирифтанд, ки 22 октябри соли 1844 Масеҳ дасти Худро ба осмон бардошта, қасам хӯрд, ки дигар вақт нахоҳад буд. Дар 18 июли соли 2020 паёме кушода шуд, ки мебоист ин насли бокираҳоро озмоиш кунад. Чунон ки дар соли 1850 буд, Худованд дар соли 2023 дасти Худро бори дуюм дароз кард, то устухонҳои мурдаи Ҳизқиёлро, ки аз 18 июли соли 2020 инҷониб дар кӯча мурда буданд, ҷамъ оварад. То соли 1851, як тасвири нави аёнии паём ба вуҷуд омад, ки иҷрои пешгӯии боби дуюми Ҳабаққуқ буд; бинобар ин маълум мегардад, ки баъд аз соли 2023 Худованд нишоне нави зиндае хоҳад дошт, то онро барафрозад, ки он ба воситаи ду лавҳи Ҳабаққуқ намунавор нишон дода шудааст.

Habakkuk’s two tables were typified by the two tables of the Ten Commandments and also by the two wave loaves in the feast of Pentecost. The one hundred and forty-four thousand are identified as a first-fruit offering, and they are those in Malachi that represent the offering as “in days of old, as in former years.” They are lifted up as a wave offering that all the world will see.

Ду лавҳаи Ҳабаққуқ ба василаи ду лавҳаи Даҳ Аҳком ва ҳамчунин ба воситаи ду нони ҷунбонӣ дар иди Пантикост намунавор нишон дода шуда буданд. Як саду чилу чор ҳазор ҳамчун қурбонии нахустинмева шинохта мешаванд, ва онҳо ҳамон касоне мебошанд, ки дар Малоқӣ қурбониро чунин намояндагӣ мекунанд: «мисли айёми қадим, мисли солҳои пешина». Онҳо ҳамчун қурбонии ҷунбонӣ боло бардошта мешаванд, то тамоми ҷаҳон онҳоро бубинад.

The awakening of the one hundred and forty-four thousand begins with the gathering together, and that gathering is accomplished by the Word of God, for Ezekiel’s dead bones are gathered by hearing the Word of God, while they are still dead. Ezekiel represents the human instrument that proclaims the message that gathers the bones, when the Lord stretches forth His hand a second time to gather His remnant. Isaiah, Jeremiah, Daniel, John and Ezekiel all identify the human element that conveys the divine message to the dead dry bones.

Бедоршавии яксаду чилу чаҳор ҳазор бо гирд овардан оғоз меёбад, ва он гирд овардан ба воситаи Каломи Худо анҷом меёбад, зеро устухонҳои мурдаи Ҳизқиёл ҳангоми он ки ҳанӯз мурдаанд, бо шунидани Каломи Худо гирд оварда мешаванд. Ҳизқиёл воситаи инсониро ифода мекунад, ки паёмеро эълон менамояд, ки устухонҳоро гирд меоварад, дар он ҳангом ки Худованд бори дуюм дасти Худро дароз мекунад, то бақияи Худро гирд оварад. Ишаъё, Ирмиё, Дониёл, Юҳанно ва Ҳизқиёл ҳама унсури инсониеро муайян мекунанд, ки паёми илоҳиро ба устухонҳои хушки мурда мерасонад.

Once the bones are gathered the Lord reveals the increase of knowledge that is unsealed just before probation closes, and that knowledge is represented by “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.” In Ezekiel’s second prophecy, the light that is unsealed is the third woe, which is the message of the east wind that breathes life into the bones and causatively causes them to stand as a mighty army. The light that is revealed to Daniel is the light represented by the king of the north in chapter eleven. Together Ezekiel and Daniel represent “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days,” which is the tidings of the (east) wind and king of the (north).

Пас аз он ки устухонҳо ҷамъ оварда мешаванд, Худованд афзоиши донишеро, ки андаке пеш аз баста шудани муҳлати имтиҳон кушода мегардад, ошкор месозад, ва он дониш бо «ҳамон қисми пешгӯии Дониёл, ки ба рӯзҳои охир тааллуқ дорад» ифода шудааст. Дар пешгӯии дуюми Ҳизқиёл, нуре, ки кушода мегардад, войи сеюм аст, ки ҳамон паёми боди шарқӣ мебошад, ки ба устухонҳо ҳаёт медамад ва боиси он мегардад, ки онҳо ҳамчун лашкари бузург бар по биистанд. Нуре, ки ба Дониёл ошкор мегардад, ҳамон нурест, ки дар боби ёздаҳум аз ҷониби подшоҳи шимол ифода шудааст. Ҳизқиёл ва Дониёл якҷоя «ҳамон қисми пешгӯии Дониёлро, ки ба рӯзҳои охир тааллуқ дорад» намояндагӣ мекунанд, ки он башоратҳои боди (шарқӣ) ва подшоҳи (шимол) мебошад.

> But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. Daniel 11:44.

> Аммо хабарҳо аз шарқ ва аз шимол ӯро ба изтироб хоҳанд овард; бинобар ин ӯ бо ғазаби азим берун хоҳад шуд, то ки бисёронро ҳалок созад ва тамоман несту нобуд гардонад. Дониёл 11:44.

In 1856, the Lord purposed to finish His work of sealing his people, but they rebelled. The message He intended to employ to bring them out of their Laodicean condition was the “seven times” of Leviticus twenty-six. When the Lord began to gather His people in July, 2023, He presented them once again with the message of the “seven times,” and among other things, identified that on the antitypical Day of Atonement the Jubilee trumpet was to sound, which is also when the seventh trumpet was also to sound. The Jubilee trumpet is a symbol of the “seven times,” and the seventh trumpet is the third woe. When Michael descended in Daniel chapter ten. Daniel represented those who obtain the experience of those who pray the prayer of Leviticus twenty-six, and those who seek to understand the prophetic secret of Daniel chapter two.

Дар соли 1856, Худованд қасд дошт, ки кори муҳргузории қавми Худро ба анҷом расонад, аммо онҳо исён карданд. Паёме, ки Ӯ ният дошт барои берун овардани онҳо аз ҳолати лодикиёии онҳо истифода барад, «ҳафт замон»-и Ибодат Левиён боби бисту шаш буд. Вақте ки Худованд дар моҳи июли соли 2023 ба ҷамъ овардани қавми Худ шурӯъ намуд, Ӯ бори дигар паёми «ҳафт замон»-ро ба онҳо пешниҳод кард ва, аз ҷумла, муайян сохт, ки дар Рӯзи каффораи тимсолӣ карнаи Юбилей бояд садо диҳад, ки ҳамчунин замоне мебошад, ки карнаи ҳафтум низ бояд садо диҳад. Карнаи Юбилей рамзи «ҳафт замон» аст, ва карнаи ҳафтум войи сеюм мебошад. Вақте ки Микоил дар боби даҳуми Дониёл фуруд омад, Дониёл намояндаи онҳое буд, ки таҷрибаи касонеро ба даст меоранд, ки дуои Ибодат Левиён боби бисту шашро мекунанд, ва онҳое, ки мекӯшанд сирри нубувватии боби дуюми Дониёлро бифаҳманд.

Daniel represents those who have been gathered by the voice of God, and then stand upon their feet strengthened to proclaim the message of the east and the north. They proclaim that message until the soon coming Sunday law. The process of raising up that army is a very detailed subject of prophecy, and the point when Divinity begins to be combined with humanity in fulfillment with the sealing of the one hundred and forty-four thousand began in the history that is represented in verse eleven of Daniel eleven. The history represented from verse one of Daniel eleven until verse sixteen fills up the hidden history of verse forty, that is “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.”

Дониёл намояндаи онҳост, ки бо овози Худо ҷамъ оварда шудаанд, ва баъд бар пойҳои худ истода, қувват ёфтаанд, то паёми шарқ ва шимолро эълон намоянд. Онҳо он паёмро то қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда эълон мекунанд. Раванди барпо намудани он лашкар мавзӯи бисёр муфассали нубувват аст, ва он нуқтае ки Илоҳият ба ҳамроҳии инсоният шурӯъ мекунад, дар иҷрои мӯҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор, аз таърихе оғоз ёфт, ки дар ояти ёздаҳи Дониёл ёздаҳ тасвир шудааст. Таърихе, ки аз ояти якуми Дониёл ёздаҳ то ояти шонздаҳум тасвир шудааст, таърихи пинҳони ояти чиҳилро пурра месозад, яъне «он қисми нубуввати Дониёлро, ки ба рӯзҳои охир марбут аст».

As we begin to consider verses thirteen to fifteen of Daniel eleven, that was first fulfilled at the Battle of Panium in 200 BC, it is essential to understand the significance of these verses. Panium is the third of three proxy wars. The first battle concluded with victory for the papacy and its proxy army the United States in 1989. The next battle, represented by verses eleven and twelve, which was fulfilled by the Battle of Raphia, the king of the south (Russia), will defeat the king of the north and its proxy army in the Ukraine. The third battle will be as the first with the papacy (the king of the north) prevailing over Communism (the United Nations), with its proxy army (the United States). But the third proxy war which is the Battle of Panium, will also initiate World War III.

Вақте ки мо баррасии оятҳои сездаҳ то понздаҳи Дониёл ёздаҳро оғоз менамоем, ки аввалин бор дар ҷанги Паниюм дар соли 200 то милод иҷро гардид, бисёр муҳим аст, ки аҳамияти ин оятҳоро дарк кунем. Паниюм саввумини се ҷанги ниёбатӣ аст. Ҷанги аввал бо пирӯзии папагӣ ва артиши ниёбатии он, Иёлоти Муттаҳида, дар соли 1989 ба анҷом расид. Ҷанги баъдӣ, ки бо оятҳои ёздаҳ ва дувоздаҳ ифода ёфтааст ва бо ҷанги Рофия иҷро гардид, подшоҳи ҷануб (Русия) подшоҳи шимол ва артиши ниёбатии онро дар Украина мағлуб хоҳад кард. Ҷанги сеюм монанди аввалин хоҳад буд, ки дар он папагӣ (подшоҳи шимол) бар Коммунизм (Созмони Милали Муттаҳид) бо артиши ниёбатии худ (Иёлоти Муттаҳида) ғолиб хоҳад омад. Аммо ҷанги сеюми ниёбатӣ, ки ҷанги Паниюм аст, ҳамчунин Ҷанги Сеюми Ҷаҳониро оғоз хоҳад кард.

We will continue this study in the next article.

Мо ин таҳқиқотро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

> “As the wheel like complications were under the guidance of the hand beneath the wings of the cherubim, so the complicated play of human events is under divine control. Amidst the strife and tumult of nations, He that sitteth above the cherubim still guides the affairs of the earth.

> «Чунон ки мураккабиҳои монанд ба чарх зери ҳидояти дасте, ки дар таги болҳои каррубиён буд, қарор доштанд, ҳамон тавр ҷараёни печидаи воқеаҳои башарӣ низ зери назорати илоҳист. Дар миёни низоъ ва ошӯби миллатҳо, Он Касе ки бар болои каррубиён нишастааст, ҳанӯз ҳам корҳои заминро роҳнамоӣ мекунад.

> “The history of nations that one after another have occupied their allotted time and place, unconsciously witnessing to the truth of which they themselves knew not the meaning, speaks to us. To every nation and to every individual of today God has assigned a place in His great plan. Today men and nations are being measured by the plummet in the hand of Him who makes no mistake. All are by their own choice deciding their destiny, and God is overruling all for the accomplishment of His purposes.

> «Таърихи халқҳое, ки пайи ҳам замон ва ҷойи ба онҳо муайянгардидаро ишғол кардаанд, ва ноогоҳона ба ҳақиқате шаҳодат додаанд, ки худи онҳо маънии онро намедонистанд, ба мо сухан мегӯяд. Ба ҳар як халқ ва ба ҳар як фард аз аҳли имрӯза Худо дар нақшаи бузурги Худ ҷойгоҳе муқаррар кардааст. Имрӯз одамон ва халқҳо бо шоқули дар дасти Ӯ буда, ки ҳеҷ гоҳ хато намекунад, чен карда мешаванд. Ҳама бо интихоби худ тақдири хешро муайян мекунанд, ва Худо ҳамаи инро барои иҷрои мақсадҳои Худ таҳти ҳукми Худ қарор медиҳад.»

> “The history which the great I AM has marked out in His word, uniting link after link in the prophetic chain, from eternity in the past to eternity in the future, tells us where we are today in the procession of the ages, and what may be expected in the time to come. All that prophecy has foretold as coming to pass, until the present time, has been traced on the pages of history, and we may be assured that all which is yet to come will be fulfilled in its order.

> «Таърихе, ки АНАМ-и Бузург дар каломи Худ муайян кардааст, ҳалқа пас аз ҳалқаро дар занҷири нубувват ба ҳам пайваста, аз азалияти гузашта то абадияти оянда, ба мо мегӯяд, ки имрӯз дар ҷараёни асрҳо дар куҷо қарор дорем, ва дар замони оянда аз чӣ метавон интизор буд. Ҳар он чи нубувват ҳамчун воқеъшаванда пешгӯӣ кардааст, то замони ҳозира дар саҳифаҳои таърих пайгирӣ шудааст, ва мо метавонем мутмаин бошем, ки ҳар он чи ҳанӯз дар пеш аст, ба тартиби худ иҷро хоҳад шуд.

> “The final overthrow of all earthly dominions is plainly foretold in the word of truth. In the prophecy uttered when sentence from God was pronounced upon the last king of Israel is given the message:

> «Сарнагуншавии ниҳоии ҳамаи ҳукмрониҳои заминӣ дар каломи ҳақ ба равшанӣ пешгӯӣ шудааст. Дар он нубуввате, ки ҳангоми эълон шудани ҳукми Худо бар охирин подшоҳи Исроил баён гардид, чунин паём дода шудааст:

> “‘Thus saith the Lord God; Remove the diadem, and take off the crown: … exalt him that is low, and abase him that is high. I will overturn, overturn, overturn, it: and it shall be no more, until He come whose right it is; and I will give it Him.’ Ezekiel 21:26, 27.

> «Худованди Парвардигор чунин мегӯяд: “Аммомаро бардор, ва тоҷро аз сар бигир: … пастро баланд намо, ва баландро паст гардон. Ман онро вожгун, вожгун, вожгун хоҳам кард; ва он дигар нахоҳад буд, то даме ки Ӯ биёяд, ки ҳаққи он аз они Ӯст; ва онро ба Ӯ хоҳам дод.”» Ҳизқиёл 21:26, 27.

> “The crown removed from Israel passed successively to the kingdoms of Babylon, Medo-Persia, Greece, and Rome. God says, ‘It shall be no more, until He come whose right it is; and I will give it Him.’

> «Тоҷе, ки аз Исроил бардошта шуд, пайдарпай ба подшоҳиҳои Бобил, Модо-Форс, Юнон ва Рум гузашт. Худо мегӯяд: “Он дигар нахоҳад буд, то вақте ки Ӯ биёяд, ки ҳаққи он аз они Ӯст; ва Ман онро ба Ӯ хоҳам дод.”»

> “That time is at hand. Today the signs of the times declare that we are standing on the threshold of great and solemn events. Everything in our world is in agitation. Before our eyes is fulfilling the Saviour’s prophecy of the events to precede His coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars…. Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places.’ Matthew 24:6, 7.

> «Он вақт наздик аст. Имрӯз аломатҳои замон шаҳодат медиҳанд, ки мо бар остонаи воқеаҳои бузург ва пурвақор истодаем. Ҳама чиз дар ҷаҳони мо дар изтироб аст. Пеши назари мо пешгӯии Наҷотдиҳанда дар бораи воқеаҳое, ки бояд пеш аз омадани Ӯ ба вуқӯъ пайванданд, иҷро шуда истодааст: “Ва овозаҳои ҷангҳо ва хабарҳои ҷангҳоро хоҳед шунид.... Зеро қавме бар қавме ва подшоҳие бар подшоҳие бархоҳад хест; ва дар ҷойҳои гуногун қаҳтӣ, вабо ва заминларзаҳо хоҳад буд.” Матто 24:6, 7.»

> “The present is a time of overwhelming interest to all living. Rulers and statesmen, men who occupy positions of trust and authority, thinking men and women of all classes, have their attention fixed upon the events taking place about us. They are watching the strained, restless relations that exist among the nations. They observe the intensity that is taking possession of every earthly element, and they recognize that something great and decisive is about to take place—that the world is on the verge of a stupendous crisis.

> Замони ҳозира барои ҳамаи зиндагон давраи таваҷҷуҳи фарогир ва аз ҳад зиёд аст. Ҳокимон ва арбобони давлат, мардоне ки мансабҳои амонат ва қудратро ишғол мекунанд, мардон ва занони андешаманди ҳамаи табақаҳо, диққати худро ба рӯйдодҳое, ки дар атрофи мо ба амал меоянд, равона сохтаанд. Онҳо муносибатҳои пуртанишу нооромеро, ки миёни миллатҳо вуҷуд доранд, мушоҳида мекунанд. Онҳо шиддатеро мебинанд, ки тамоми унсурҳои заминиро фаро мегирад, ва дарк мекунанд, ки чизи бузург ва ҳалкунандае дар остонаи вуқӯъ аст, яъне ҷаҳон бар лаби буҳрони азим қарор дорад.

> “Angels are now restraining the winds of strife, that they may not blow until the world shall be warned of its coming doom; but a storm is gathering, ready to burst upon the earth; and when God shall bid His angels loose the winds, there will be such a scene of strife as no pen can picture.

> «Ҳоло фариштагон бодҳои низоъро бозмедоранд, то ки онҳо вазидан нагиранд, то вақте ки ҷаҳон аз ҳалокати наздикшавандаи худ огоҳ карда шавад; аммо тӯфоне ҷамъ меояд, ки омода аст бар замин бишканад; ва ҳангоме ки Худо ба фариштагони Худ фармояд, ки бодҳоро раҳо кунанд, чунин манзараи низоъе ба вуҷуд хоҳад омад, ки ҳеҷ қаламе наметавонад онро тасвир намояд.

> “The Bible, and the Bible only, gives a correct view of these things. Here are revealed the great final scenes in the history of our world, events that already are casting their shadows before, the sound of their approach causing the earth to tremble and men’s hearts to fail them for fear.

> «Китоби Муқаддас, ва танҳо Китоби Муқаддас, дар бораи ин чизҳо назари дуруст медиҳад. Дар ин ҷо манзараҳои бузурги ниҳоии таърихи ҷаҳони мо ошкор мешаванд — воқеаҳое, ки аллакай сояҳои худро пешакӣ меафкананд, ва садои наздикшавии онҳо заминро ба ларза меоварад ва дилҳои одамонро аз тарс беҳол мегардонад.

> “‘“Behold, the Lord maketh the earth empty, and maketh it waste, and turneth it upside down, and scattereth abroad the inhabitants thereof…. They have transgressed the laws, changed the ordinance, broken the everlasting covenant. Therefore hath the curse devoured the earth, and they that dwell therein are desolate…. The mirth of tabrets ceaseth, the noise of them that rejoice endeth, the joy of the harp ceaseth.’ Isaiah 24:1–18.

> «“Инак, Худованд заминро холӣ мегардонад, ва онро вайрон мекунад, ва онро зеру забар менамояд, ва сокинонашро пароканда месозад…. Онҳо аз шариатҳо таҷовуз карданд, фаризаро тағйир доданд, аҳди ҷовидонаро шикастанд. Бинобар ин лаънат заминро фурӯ бурдааст, ва сокинони он хароб шудаанд…. Шодии доираҳо қатъ мегардад, овози шодкунандагон ба поён мерасад, хурсандии барбат қатъ мегардад.” Ишаъё 24:1–18.»

> “‘“Alas for the day! for the day of the Lord is at hand, and as a destruction from the Almighty shall it come…. The seed is rotten under their clods, the garners are laid desolate, the barns are broken down; for the corn is withered. How do the beasts groan! the herds of cattle are perplexed, because they have no pasture; yea, the flocks of sheep are made desolate.’ ‘The vine is dried up, and the fig tree languisheth; the pomegranate tree, the palm tree also, and the apple tree, even all the trees of the field, are withered: because joy is withered away from the sons of men.’ Joel 1:15–18, 12.

> «“Вой бар он рӯз! Зеро ки рӯзи Худованд наздик аст, ва он ҳамчун ҳалокат аз ҷониби Қодири Мутлақ хоҳад омад…. Тухмҳо зери лӯндаҳои хоки худ пӯсидаанд, анборҳо вайрону хароб мондаанд, оғилҳо фурӯ рехтаанд; зеро ғалла хушк шудааст. Чӣ гуна ҳайвонот нола мекунанд! Рамаҳои чорво саргардонанд, зеро чарогоҳе надоранд; ҳатто галаҳои гӯсфандон низ хароб гардидаанд.» «Ток хушк шудааст, ва дарахти анҷир пажмурда гаштааст; дарахти анор, ҳамчунин дарахти хурмо ва дарахти себ, яъне ҳамаи дарахтони саҳро, хушк шудаанд; зеро шодӣ аз фарзандони одамӣ пажмурда гаштааст.» Юил 1:15–18, 12.

> “‘I am pained at my very heart; … I cannot hold my peace, because thou hast heard, O my soul, the sound of the trumpet, the alarm of war. Destruction upon destruction is cried; for the whole land is spoiled.’

> «Дилам дар даруни ман ба дард омадааст; … хомӯш истода наметавонам, зеро ту, эй ҷонам, овози карнай, бонги ҷангро шунидаӣ. Фалокат бар фалокат нидо карда мешавад; зеро тамоми замин хароб гардидааст».

> “‘I beheld the earth, and, lo, it was without form, and void; and the heavens, and they had no light. I beheld the mountains, and, lo, they trembled, and all the hills moved lightly. I beheld, and, lo, there was no man, and all the birds of the heavens were fled. I beheld, and, lo, the fruitful place was a wilderness, and all the cities thereof were broken down.’ Jeremiah 4:19, 20, 23–26.

> «Ман заминро дидам, ва инак, он беҳайъат ва холӣ буд; ва осмонҳоро, ва онҳо рӯшноӣ надоштанд. Ман кӯҳҳоро дидам, ва инак, онҳо меларзиданд, ва ҳамаи теппаҳо сабук ҷунбиш мекарданд. Ман дидам, ва инак, одаме набуд, ва ҳамаи мурғони осмон гурехта буданд. Ман дидам, ва инак, ҷои ҳосилхез биёбон гардида буд, ва ҳамаи шаҳрҳои он вайрон шуда буданд». Ирмиё 4:19, 20, 23–26.

> “‘Alas! for that day is great, so that none is like it: it is even the time of Jacob’s trouble; but he shall be saved out of it.’ Jeremiah 30:7.” Education, 178–181.

> «Оҳ! зеро он рӯз бузург аст, чунон ки мисли он ҳеҷ нест: он ҳатто вақти тангии Яъқуб аст; аммо ӯ аз он наҷот хоҳад ёфт». Ирмиё 30:7. «Тарбия», 178–181.

Back to Articles