Article

# Китоби Юил ва Калисои Лаодикиягии Адвентистони рӯзи ҳафтуми — Рақами ҳафт

Рақами ҳафт

Author

Jeff Pippenger

Published

December 9, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

Дар чанд мақолаи нахустин мо он порчаро аз «Орзуи асрҳо» дохил карда будем, ки дар он сухан дар бораи он меравад, ки Масеҳ масали токзорро ба яҳудиёни муноқишапеша пешкаш намуд. Масали суруди токзор ҳамчунин суруди Мусо ва Барра мебошад, ки яксаду чилу чор ҳазор онро месароянд; ва илҳом ба мо хабар медиҳад, ки «суруд» дар нубувват рамзи «таҷриба» аст. Яксаду чилу чор ҳазор ба ҳар куҷое ки Барра биравад, аз паи Ӯ мераванд; бинобар ин онҳо аз ҳамон таҷрибае хоҳанд гузашт, ки Масеҳ ва Мусо аз он гузаштанд. Масеҳ, ҳамчун омегаи таърихи нубувватии Исроили қадим, ва Мусо, алфаи таърихи нубувватии Исроили қадим, ҳар ду дар давраҳои мувозӣ зиндагӣ карданд, вақте ки қавми аҳди пешин канор гузошта мешуд ва қавми аҳди нав интихоб мегардид. Яксаду чилу чор ҳазор суруди Мусо ва Барраро месароянд, зеро таърихеро таҷриба мекунанд, ки дар он қавми аҳди пешин канор гузошта мешавад, дар ҳоле ки Худованд бо қавми ниҳоии аҳди Худ аҳд мебандад.

Аз лиҳози нубувватӣ, ҳангоме ки Масеҳ ин масалро баён мекард, он бо он мувофиқат дорад, ки Петрус дар Пантикост ба яҳудиёни ҷидолкунанда муроҷиат менамуд. Дар бӯҳрони ниҳоӣ, Исо ҳангоми баён кардани масал ба яҳудиёни ҷидолкунанда, намояндаи онҳост, ки суруди токзорро ба мастони Эфроим месароянд. Петрус дар Пантикост ҳамон сурудро пешкаш мекунад, танҳо ӯ онро бо лаҳни Юил месарояд. Суруди токзор суруди қавми аҳди пешин аст, ки дар ҳамон замоне ки қавми аҳди нав ба Худованд ба никоҳ дароварда мешаванд, талоқ дода мешаванд. Бокирагоне, ки ноумед шуданд ва ба замони таъхир даромаданд, мунтазири никоҳ буданд, ва иҷрои комили он ин хоҳад буд, ки онҳо мунтазири муҳр задани яксаду чилу чаҳор ҳазор ҳастанд.

Китоби Юъил бо боби аввали худ оғоз меёбад, ки чӣ гуна токзори Худо аз ҷониби майнӯшон ва нӯшандагони шароби қавӣ вайрон гардидааст, онҳое ки «шароби тоза» аз даҳонашон бурида шудааст. Ҳамин ки Исо яҳудиёнро огоҳ кард, ки подшоҳии онҳо аз онҳо гирифта шуда, ба гурӯҳе аз токбонон дода хоҳад шуд, ки меваҳои ҳақиқии токзорро ба бор хоҳанд овард, Исо равиши суханро дигар кард ва ба санги гӯшаи маъбад ишора намуд, ки як сӯ гузошта шуда буд, вале муқаррар гардида буд, ки санги тоҷи бино гардад. Оғоз дар анҷом такрор мешуд, ва ҳангоме ки ин ҳақиқат баён мегардад, он ҳамчун «аҷоиб» тасвир мешавад.

«Қоидаи зикри аввал» дар Каломи Худо ба мо мефаҳмонад, ки азбаски Юил нахуст ба вайрон шудани токзор муроҷиат мекунад, ҳамин нукта меҳвари асосии шаҳодати ӯст. Юил танҳо нест, зеро ҳар як пайғамбари бузург шаҳодати худро бо баррасии гуноҳҳо ва ҳолати гумгаштаи Исроил оғоз менамояд.

Дар Ишаъё боби бисту ҳашт «мардони истеҳзокунандае, ки» бар «Ерусалим» «ҳукм меронанд», ҳамчун «майзадагони Эфроим» ва ҳамчун «тоҷи такаббур» тасвир шудаанд. «Тоҷ» роҳбариро ифода мекунад ва «такаббур» хислати шайтонӣро ифода мекунад.

Мастон дар муқобили бақия («боқимонда») қарор дода шудаанд, ки «тоҷи» ҷалоли Худо мегарданд; зеро дар вақти борони охирин, Худованд «салтанати ҷалоли» Худро барпо мекунад, чунон ки инро барпо кардани «салтанати файз»-и Ӯ бар салиб пешакӣ рамзӣ нишон дода буд. Салтанати файз бар салиб салтанати ҷалолро дар қонуни якшанбе пешакӣ ифода мекунад.

Борони охир аз 9/11 оғоз ёфт, вақте ки мӯҳргузории саду чилу чаҳор ҳазор ва доварии зиндагон низ оғоз гардид. Дар вақти мӯҳргузорӣ рехтани Рӯҳулқудс аз 9/11 оғоз шуд, чунон ки Исо чанд қатра дамид. Он таҳкурсӣ аст, ва рехтани Рӯҳулқудс дар вақти Фарёди Нимашаб санги тоҷ мебошад. «Аҷоиб» рамзи давраи рехтани рӯҳ аз «9/11 то қонуни якшанбе» аст.

Рамзбандии мувозӣ, вале баръакси «тоҷ», ки роҳбариро ифода мекунад, дар нақли Ишаъё боби бисту ҳашт баён шудааст, он ҷо ки майзадагоне, ки бар Ерусалим ҳукм меронанд, канор гузошта мешаванд ва роҳбарии калисои Худо ба бақия дода мешавад. Ин масали токзорро тасвир мекунад. Тоҷи майзада бардошта мешавад ва сипас яксаду чилу чор ҳазор ҳамон тоҷ мегарданд, ки Малакути Масеҳро ифода мекунад. Ишаъё ҳамин ҳақиқатро дар боби бисту ду низ таълим медиҳад, вақте ки Шебно ба кишвари дуре партофта мешавад ва Элёқим ҷои ӯро мегирад. Хоҳ майзадагони Эфроим бошанд, хоҳ Шебно дар боби бисту ду, ҳар дуи онҳо рамзи онанд, ки роҳбарии қавми аҳди собиқи Худо канор гузошта мешавад.

Закариё Вуруди зафармандонаро, ки ҳамчунин Нидои нисфи шаб аст, муайян мекунад, ва оятҳои баъдӣ бо Ишаъё мувофиқат намуда, қавми Худоро ҳамчун тоҷ муайян месозанд.

> Эй духтари Сион, бағоят шод бош; эй духтари Ерусалим, нидо зан: инак, Подшоҳи ту назди ту меояд; Ӯ одил аст ва наҷот дорад; фурӯтан аст ва бар харе савор аст, бар курраи хар. Ва Ман аробаро аз Эфроим ва аспро аз Ерусалим нобуд хоҳам кард, ва камони ҷангӣ нест карда хоҳад шуд; ва Ӯ ба халқҳо сулҳро эълон хоҳад кард; ва салтанати Ӯ аз баҳр то баҳр, ва аз дарё то канорҳои замин хоҳад буд.

> Барои ту низ, ба хуни аҳди ту, Ман асирони туро аз чоҳе ки дар он об нест, берун фиристодам.

> Ба қалъаи мустаҳкам баргардед, эй асирони умед; имрӯз низ Ман эълон менамоям, ки ба ту дучанд хоҳам дод; вақте ки Яҳудоро барои Худ хам кунам, камонро бо Эфроим пур созам, ва писарони туро, эй Сион, бар зидди писарони ту, эй Юнон, барангезам, ва туро мисли шамшери марди қудратманд гардонам.

> Ва Худованд бар онҳо зоҳир хоҳад шуд, ва тири Ӯ мисли барқ берун хоҳад рафт; ва Худованд Худо карнай хоҳад дамид, ва бо гирдбодҳои ҷануб хоҳад рафт. Худованди лашкарҳо онҳоро ҳимоят хоҳад кард; ва онҳо хоҳанд хӯрд ва бо сангҳои фалахмон зер хоҳанд кард; ва хоҳанд нӯшид, ва мисли он ки аз шароб бошад, ғавғо хоҳанд кард; ва мисли косаҳо ва монанди гӯшаҳои қурбонгоҳ пур хоҳанд шуд. Ва Худованд Худои онҳо онҳоро дар он рӯз, чун рамаи қавми Худ, наҷот хоҳад дод; зеро онҳо чун сангҳои тоҷ хоҳанд буд, ки бар замини Ӯ мисли парчам баланд бардошта шудаанд. Зеро некуии Ӯ чӣ қадар бузург аст, ва ҷамоли Ӯ чӣ қадар бузург! Ғалла ҷавононро шод хоҳад гардонд, ва майи нав духтаронро. Закарё 9:9–17.

Ояти ёздаҳум (9/11) мегӯяд: «Ва низ барои ту, ба хуни аҳди ту, асирони туро аз чоҳе ки дар он об нест, берун фиристодам». Масеҳ аҳдро бо бисёрон барои як ҳафта устувор гардонид, ва он ҳафта аз таъмиди Ӯ оғоз ёфт. Дар тӯли сеюним сол Масеҳ миёни одамон роҳ мерафт, ва дар давраи анҷомбахши он сеюним сол Масеҳ пешгӯии Закарёро ба ҷо овард, ки вуруди зафармандонаи Масеҳро ба Ерусалим муайян мекард. Нидои Нисфи Шаб давраеро оғоз намуд, ки ба марг, дафн ва эҳёи Масеҳ оварда расонд. Таъмиди Масеҳ намояндаи марг, дафн ва эҳёи Ӯст, бинобар ин оғоз ва анҷоми давраи сеюнимсола яксон мебошанд.

Таъмиди Масеҳ рамзи 9/11 аст, ва 9/11 оғози давраеро нишон медиҳад, ки дар қонуни якшанбе ба анҷом мерасад. Дар 9/11 борони охирин ба пошидан оғоз кард, ва дар қонуни якшанбе он бе андоза рехта мешавад, чунон ки инро амали Масеҳ нишон медиҳад, ки Ӯ бар шогирдон пеш аз рехтани пурраи он дар Пантикост чанд қатра борон дамид.

Закарё 9:11 бо 9/11, инчунин бо Нидои Нимашаб, ки ба қонуни якшанбе мебарад, мувофиқат мекунад. Дар 9/11 паёми Лоудикия ҳамчун ҳақиқати ҳозира расид, чунон ки дар солҳои 1856 ва 1888 низ расида буд. Паёми Лоудикия ба мардуме дода мешавад, ки намедонанд мурдаанд. Онҳо дар «чоҳе» ҳастанд, ки дар он паёми борони охирин нест, зеро чоҳи онҳо об надорад. Агар Лоудикия танҳо ба кӯфтани дилҳояшон посух диҳад, Худованд онҳоро аз чоҳ берун хоҳад овард, зеро то баста шудани муҳлати имтиҳон дар қонуни якшанбе онҳо «асирони умед» мебошанд.

> Дар бораи ту низ, ба хуни аҳди ту, Ман асирони туро аз чоҳе ки дар он об нест, берун фиристодам. Ба қалъаи мустаҳкам бозгардед, эй асирони умед; имрӯз низ эълон менамоям, ки дучанд ба ту подош хоҳам дод. Закарё 9:11, 12.

9/11 паёмеро, ки дар соли 1989 расида буд, қувват бахшид. Он паём — паёми фариштаи сеюм аст, аммо дар сохтор ва истилоҳоти ҳаракати ислоҳотии миллерӣ, соли 1989 расидани фариштаи аввалро нишон дод. Паёми фариштаи аввал 11 августи соли 1840 бо иҷро шудани як пешгӯӣ дар бораи Ислом қувват гирифт, ва он нишон медиҳад, ки расидани фариштаи сеюм дар соли 1989 низ бо иҷро шудани як пешгӯӣ дар бораи Ислом қувват хоҳад гирифт.

Вақте ки пешгӯии Ислом 11 августи соли 1840 тасдиқ гардид, фариштаи Ваҳй боби даҳ нозил шуд; ба ин васила нузули фариштаи Ваҳй боби ҳаждаҳро дар 9/11 ба таври рамзӣ таҷассум намуд. Қувватёбии фариштаи аввал дар соли 1840 ва қувватёбии фариштаи дувум дар соли 1844 ҳар ду қувватёбии фариштаи сеюмро дар 9/11 ба таври рамзӣ ифода мекунанд. 18 июли соли 2020 расидани фариштаи дувум буд, чунон ки онро ноумедии аввали миллериён дар 19 апрели соли 1844 ба таври рамзӣ нишон дода буд. Таърихҳои ҳар ду қувватёбӣ — ҳам фариштаи аввал ва ҳам фариштаи дувуми таърихи миллерӣ, ва инчунин таърихи қувватёбии фариштаи сеюм дар 9/11 — барои қувватёбии паёми Нидои Нимашаб, ки дар моҳи июли соли 2023 расид, шоҳидӣ медиҳанд.

Давраи мӯҳргузорӣ аз 9/11 оғоз ёфта, бо қонуни якшанбе анҷом меёбад. Он аз он оғоз меёбад, ки Масеҳ чанд қатра аз борони охирро медамад, ва бо забонҳои оташ, ки паёмро ба ҷаҳон дар Пантикост мерасонанд, анҷом меёбад. Петрус Пантикостро ҳамчун иҷрошавии Юил муайян намуд. Азбаски воқеият чунин аст, ин собит месозад, ки дамидани Масеҳ низ иҷрошавии Юил буд, зеро мавсими Пантикост оғоз ва анҷоми муайяне дорад, ки нишон медиҳад алфа ҳамчунин омега мебошад. Дар рӯзи эҳёи Масеҳ қурбонии навбари ҷав бароварда шуд, ва панҷоҳ рӯз баъд, дар Пантикост, қурбонии навбари гандум боло бардошта шуд. 9/11 намунаи фарёди нисфишабест, ки каме пеш аз қонуни якшанбе мерасад ва ба он роҳ мебарад. Иҷрошавии комили тасвири Закарё 9:9 дар бораи Фарёди Нисфишабӣ баъд аз июли 2023 мебошад.

> Эй духтари Сион, бисёр шодмонӣ намо; эй духтари Уршалим, нидо зан: инак, Подшоҳи ту назди ту меояд: Ӯ одил аст, ва наҷот дорад; фурӯтан аст, ва бар харе савор аст, ва бар курраи хари модина. Закарьё 9:9.

Пас Закариё бо рамзофаринии Ишаъё дар бораи он ки қавми Худо тоҷ мебошанд, мувофиқат мекунад, аммо ӯ меафзояд, ки тоҷ ҳамчунин парчам аст, он ҷо ки навиштааст: «зеро онҳо мисли сангҳои тоҷ хоҳанд буд, ки ҳамчун парчаме бар замини Ӯ барафрошта шудаанд», ва Закариё боз ҳам шодиро, ки ба рамзҳои «ғалла» ва «шароби нав»-и Юъил вобаста аст, инъикос намуда, мегӯяд: «ғалла ҷавононро шодмон хоҳад сохт, ва шароби нав канизонро». Ҳангоме ки мо навиштаи бораи мастони Эфроимро дар боби бисту ҳаштум баррасӣ мекунем, таваҷҷуҳ намоед, ки ин ҳамон боби Китоби Муқаддас аст, ки «оромӣ ва тароват»-ро муайян месозад. Ин яке аз порчаҳои асосӣ дар Навиштаҳо дар бораи борони охирзамонӣ аст, бинобар ин, ин мастони Эфроим бояд ҳамон мастоне бошанд, ки Юъил дар бораи онҳо сухан мегӯяд.

> Вой бар тоҷи такаббурро, бар мастони Эфроим, ки ҷамоли пуршукӯҳи онҳо чун гули пажмурдаест, ки бар сари водиҳои серҳосили касонест, ки аз шароб мағлуб гардидаанд! Инак, Худованд як тавонову қавӣ дорад, ки мисли тӯфони жола ва боди ҳалокатовар, мисли сели обҳои зӯровари лабрез, онро бо даст бар замин хоҳад афканд. Тоҷи такаббур, яъне мастони Эфроим, зери поҳо поймол хоҳад шуд; ва он ҷамоли пуршукӯҳ, ки бар сари водии серҳосил аст, чун гули пажмурда хоҳад буд, ва мисли меваи барвақтӣ пеш аз тобистон, ки ҳар кӣ онро бубинад, ҳанӯз дар дасташ бошад, фурӯ мебарад. Дар он рӯз Худованди лашкарҳо барои бақияи қавми Худ тоҷи ҷалол ва афсари зебоӣ хоҳад буд, ва барои он касе ки бар курсии доварӣ менишинад, рӯҳи адолат, ва барои онҳое ки ҷангро то назди дарвоза бозмегардонанд, қувват. Аммо инҳо низ аз шароб гумроҳ шудаанд, ва аз арақ аз роҳ берун рафтаанд; коҳин ва набӣ аз арақ гумроҳ шудаанд, аз шароб фурӯ рафтаанд, аз арақ аз роҳ берун шудаанд; дар рӯъё гумроҳ мешаванд, дар доварӣ меланганд. Зеро ҳамаи суфраҳо аз қай ва палидӣ пур шудаанд, ба тавре ки ҳеҷ ҷойе пок нест. …

> Дар ҳайрат бимонед ва тааҷҷуб кунед; фарёд бароред ва нола кунед: онҳо мастанд, вале на аз шароб; онҳо меланганд, вале на аз арақ. Зеро Худованд бар шумо рӯҳи хоби амиқро рехтааст, ва чашмони шуморо пӯшидааст: анбиё ва сарварони шуморо, яъне бинандагонро, Ӯ пӯшонидааст. Ва тамоми рӯъё барои шумо мисли суханони китоби мӯҳршуда гардидааст, ки онро ба шахси донишманд дода, мегӯянд: «Илтимос, инро бихон». Ва ӯ мегӯяд: «Наметавонам, зеро он мӯҳр шудааст». Ва китобро ба касе ки дониш надорад, дода, мегӯянд: «Илтимос, инро бихон». Ва ӯ мегӯяд: «Ман дониш надорам».

> Аз ин рӯ Худованд гуфт: «Азбаски ин қавм бо даҳони худ ба Ман наздик мешаванд ва бо лабҳои худ Маро иззат медиҳанд, аммо дили худро аз Ман дур кардаанд, ва тарси онҳо аз Ман аз рӯи аҳкоми одамон омӯхта шудааст, бинобар ин, инак, Ман боз дар миёни ин қавм кори аҷибе ба амал хоҳам овард, яъне кори аҷиб ва шигифтоваре; зеро ҳикмати ҳокимони онҳо нобуд хоҳад шуд, ва фаҳмиши хирадмандони онҳо пинҳон хоҳад монд. Вой бар ҳоли онҳое ки маслиҳати худро аз Худованд дар умқи ниҳон пинҳон кардан мехоҳанд, ва аъмоли онҳо дар торикӣ аст, ва мегӯянд: “Кист, ки моро бинад? ва кист, ки моро бишносад?” Албатта, вожгун сохтани шумо ҳамчун гили кулол ҳисоб карда хоҳад шуд; зеро оё офарида дар бораи офарандаи худ хоҳад гуфт: “Ӯ маро наофарид”? ё чизе ки шакл дода шудааст, дар бораи шаклдиҳандаи худ хоҳад гуфт: “Ӯ фаҳмиш надошт”?» Ишаъё 28:1–8; 29:9–16.

Худованд дар миёни мастони Эфроим «кори аҷибе» ба амал хоҳад овард, ҳангоме ки ҳикмат ва фаҳми онҳоро барҳам медиҳад,—айнан ҳамон ду унсуре, ки ба дарки афзоиши дониш вобастаанд, вақте ки паёми нубувватӣ мӯҳркушода мегардад. Ҳикматмандонанд, ки мефаҳманд. Қисме аз «кори аҷиб» аз он иборат аст, ки он донишеро, ки Шери қабилаи Яҳудо мӯҳркушоӣ мекунад, аз зеҳни мастони Эфроим дур месозад. Ҷудоии ҳикматмандон ва шарирон бахше аз «кори аҷиб»-и Худованд аст. Ин аст Инҷили ҷовидонӣ. Пас аз он ки Масеҳ яҳудиёни баҳсҷӯро ба воситаи масали токзор роҳнамоӣ кард ва ба ин васила онҳоро дар дом андохт, то ҳукми худро бар худ эълон кунанд, Ӯ саволе аз Забур 118 пурсид:

> Санге ки бинокорон рад карданд, санги сари кунҷ шуд. Ин аз ҷониби Худованд аст; дар назари мо аҷиб аст. Ин ҳамон рӯзест, ки Худованд офаридааст; дар он шодӣ хоҳем кард ва хурсанд хоҳем шуд. Забур 118:22–24.

Худованд бояд бар мастони Эфроим «кори аҷибе ва мӯъҷизае» ба анҷом расонад, ва он дар бар мегирад, ки қобилияти шинохтани ҳақиқат аз онҳо гирифта шавад. «Санги сари кунҷ» дар назари онҳое ки «шароби нави» Юилро доранд, аҷиб аст.

Шаробнӯшон наметавонанд китоберо, ки мӯҳр зада шудааст, бихонанд — хоҳ роҳбарияте бошанд, ки ҳамчун «донишманд» тасвир шудааст, хоҳ оммаи мӯъминон, ки бо «бедониш» ифода гардидааст. Барои шаробнӯшон ғайриимкон аст, ки шаҳодати нубувватии Навиштаҳоро, ки ҳамчун «китоби мӯҳрзада» муаррифӣ шудааст, дуруст дарк намоянд. Шаробнӯшон ҳамчунин ду бор ҳамчун касоне муайян карда мешаванд, ки «аз роҳ берун шудаанд». Бори дигар ин дар Ишаъё бисту ҳашт — гузари барҷастаи Навиштаҳо дар бораи борони охир — сабт шудааст, ки дар он ҷо Ишаъё «оромӣ ва тароват»-ро муайян месозад, ки шаробнӯшон намехостанд онро бишнаванд. «Оромӣ ва тароват» паёмест, зеро онро метавон шунид.

Он мастӣ мастонро аз «роҳҳои қадимии» Ирмиё берун кардааст, ки ҳамон «роҳест», то дар он роҳ раванд ва борони охиринро, ки Ирмиё онро ҳамчун «оромӣ» тасвир мекунад, биёбанд. Рад кардани паёми борони охирин аз ҷониби мастони Эфроим мавзӯи мушаххаси Каломи Худост. Онҳо мастанд, зеро аз бозгашт ба таърихи бунёдӣ, ки нақшаи намунавии таърихи саду чилу чор ҳазорро фароҳам меоварад, яъне таърихи борони охиринро, сарпечӣ карданд.

«Кори аҷибе», ки бар мастони Эфроим ба анҷом мерасад, дар вақти фурӯрезиши борони охирин рӯй медиҳад. Дар давраи борони охирин паёми озмоишӣ ду гурӯҳи парастандагонро ба вуҷуд меоварад, ки онҳоро «шаробе», ки аз он менӯшанд, тасвир мекунад. Шарирон рад кардаанд, ки татбиқи пешгӯёнаи худро бар хатҳои таърихи муқаддас бино намоянд, ва онҳое ки усули «хат бар хат»-и Ишаъё бисту ҳаштро ба кор мебаранд, аз «шароби нав» баҳра мегиранд. Мастии шарирон дар нотавонии онҳо ба фаҳмидани нубувват зоҳир мегардад, ва ҳолати кӯрии онҳо аз нохоҳамӣ ба бозгашт ба роҳҳои қадимии бунёдӣ ба вуҷуд омадааст. Исо яҳудиёни баҳсҷӯро мазаммат намуда, пурсид, ки оё онҳо ҳаргиз дар бораи он санге нахондаанд, ки рад мешавад ва саркунҷи биноро мегардад.

Санге, ки сари кунҷ мешавад, ифода мекунад, ки ҳақиқати нубувватие, ки бунёд ё санги кунҷ аст, дар санги қулла такрор мегардад. Санги алфа ҳамчунин санги омега аст. Принсипи аслии нубувватӣ, ки методологияи «сатр бар сатр»-ро барқарор мекунад ва устувор нигоҳ медорад, (ки он методологияи борони охир аст), ин аст, ки оғози як чиз анҷоми ҳамон чизро тасвир мекунад. Принсипи аслии нубувватӣ дар ҳаракати миллерӣ принсипи «як рӯз ба ивази як сол» буд, ки вақте фариштаи Ваҳй 10 нузул кард, тасдиқ гардид. Принсипи аслии нубувватӣ дар ҳаракати яксаду чилу чаҳор ҳазор он аст, ки оғоз анҷомро тасвир мекунад, ки вақте фариштаи Ваҳй 18 нузул кард, тасдиқ гардид.

Каломи нубувватии Худо дар шарҳи омилҳое, ки ба борони охир алоқаманданд, бисёр муфассал аст. Яке аз он воқеиятҳо ин аст, ки мастони Эфроим қодир нестанд борони охирро бишносанд, ва ин ба воситаи яҳудиёне тимсол ёфт, ки ба Петрус пешниҳод мекарданд, ки шогирдон мастанд. Принсипи асосии ин методология ба таври мустақим ҳамчун Алфа ва Омега дар Каломи Худо борҳо баён шудааст, аммо Калом барои онҳо мӯҳр шуда буд. Методология, қоидаи асосии нубувватӣ ва паёми борони охир баъзе аз мавзӯъҳои муқаддасшуда дар як хатти таърихи нубувватӣ мебошанд, ки ҳамчун «кори аҷиб» тасвир шудааст.

> Ва боз каломи Парвардигори лашкарҳо бар ман нозил шуда, гуфт: «Парвардигори лашкарҳо чунин мегӯяд: Ман барои Сион бо ғайрати бузург рашк бурдам, ва барои вай бо ғазаби азим рашк бурдам. Парвардигор чунин мегӯяд: Ман ба Сион бозгаштаам, ва дар миёни Уршалим сокин хоҳам шуд; ва Уршалим шаҳри ростӣ хонда хоҳад шуд; ва кӯҳи Парвардигори лашкарҳо — кӯҳи муқаддас. Парвардигори лашкарҳо чунин мегӯяд: Боз пиронмардон ва пиразанон дар кӯчаҳои Уршалим сокин хоҳанд шуд, ва ҳар яке асояшро аз бисёрии пирӣ дар даст хоҳад дошт. Ва кӯчаҳои шаҳр аз писарон ва духтароне ки дар кӯчаҳои он бозӣ мекунанд, пур хоҳанд шуд.»

> Ҳамин тавр мегӯяд Парвардигори лашкарҳо: Агар ин дар назари бақияи ин қавм дар ин рӯзҳо аҷиб намояд, оё дар назари Ман низ аҷиб хоҳад буд? мегӯяд Парвардигори лашкарҳо. Ҳамин тавр мегӯяд Парвардигори лашкарҳо: Инак, Ман қавми Худро аз кишвари шарқ ва аз кишвари ғарб наҷот хоҳам дод; ва онҳоро хоҳам овард, ва онҳо дар миёни Ерусалим сокин хоҳанд шуд; ва онҳо қавми Ман хоҳанд буд, ва Ман Худои онҳо хоҳам буд, дар ростӣ ва адолат. Ҳамин тавр мегӯяд Парвардигори лашкарҳо: Дастҳои шумо қавӣ бод, эй шумо, ки дар ин рӯзҳо ин суханонро аз даҳони анбиё мешунавед, ки дар рӯзе буданд, ки таҳкурсии хонаи Парвардигори лашкарҳо гузошта шуд, то маъбад бино гардад. Зеро пеш аз ин рӯзҳо барои инсон музде набуд, ва барои ҳайвон низ музде набуд; ва барои касе ки берун мерафт ё дохил мешуд, аз боиси тангӣ осоише набуд; зеро Ман ҳамаи одамонро, ҳар яке бар зидди ёри худ, гузошта будам. Аммо акнун бо бақияи ин қавм чунон рафтор нахоҳам кард, ки дар рӯзҳои пешин, мегӯяд Парвардигори лашкарҳо. Закарё 8:1–11.

Закариё баён мекунад: «Дастҳои шумо қавӣ бошад, эй шумо, ки дар ин рӯзҳо ин суханонро аз даҳони анбиё мешунавед, ки дар рӯзе буданд, ки таҳкурсии хонаи Парвардигори лашкарҳо гузошта шуд, то ки маъбад бино гардад». Он чи қавми Худоро қувват мебахшад, паёми он таҳкурсист, ки ба санги саркунҷа табдил меёбад. Он паём ин аст, ки таърихи Миллерӣ дар таърихи саду чилу чор ҳазор такрор мегардад.

Масеҳ мепурсад: «Агар ин дар назари бақияи ин қавм дар ин айём аҷиб намояд, оё дар назари Ман низ аҷиб хоҳад буд?» Ин савол ҳамон давраи нубувватии «кори аҷоиб»-и Худоро, ки мавзӯи ҳар як набӣ аст, муайян месозад; аммо ҳамчунин он муайян мекунад, ки кай ҳаракати Лаодикиягии яксаду чилу чаҳор ҳазор ба ҳаракати Филаделфиягии яксаду чилу чаҳор ҳазор табдил меёбад. Ин ҳамон нуқтаест, ки дар он онҳо мӯҳр карда мешаванд, ва ҳамон нуқтаест, ки дар он ҳаракат аз мубориз ба зафарманд тағйир меёбад; ва низ ҳамон ҷост, ки кори пайвастани илоҳият бо инсоният дар миёни ин гурӯҳи мардум ба анҷоми ниҳоӣ мерасад, ҳангоме ки муқаддасгоҳ ба ҳақиқат пок карда мешавад. Инро метавон дар оятҳо шинохт, зеро таърихи нубувватие, ки бо «кори аҷоиб»-и Ӯ ифода шудааст, дар назари Худо ва дар назари бақия аҷиб аст; ва «чашм ба чашм» рамзи ягонагӣ мебошад. Ягонагие, ки дар ин ҷо ифода шудааст, дар бораи мӯҳр шудани қавми Худо сухан мегӯяд, ки Барраро ба ҳар куҷо ки Ӯ меравад, пайравӣ мекунанд ва ба он мартаба расидаанд, ки беҳтар медонанд бимиранд аз он ки гуноҳ кунанд ва хислати Масеҳро нодуруст муаррифӣ намоянд.

Мико таърихи бунёдии Исроили қадимро «аҷоибот» меномад.

> Мувофиқи рӯзҳои берун омадани ту аз замини Миср, ба ӯ чизҳои аҷоиб нишон хоҳам дод. Мико 7:15.

«Аъмоли аҷиб» таърихи асосист, ки «аҷиб» номида мешавад, зеро он таърихи асосӣ дар таърихи анҷом, ки бо санги тоҷ ифода мешавад, такрор мегардад. «Аъмоли аҷиб» ҳамон таърихест, ки бо санги кунҷ оғоз ёфта, бо «санги тоҷ» анҷом меёбад. «Аъмоли аҷиби» Ӯ дар таърихи Мӯсо зоҳир гардид ва дар таърихи Масеҳ такрор шуд. Мӯсо санги кунҷ буд ва Масеҳ санги тоҷ. Мӯсо аз лиҳози нубувват алфа аст ва Масеҳ омега.

> «Аз Мӯсо, ки ҳамон Алфаи таърихи Китоби Муқаддас аст, оғоз намуда, Масеҳ дар тамоми Навиштаҳо чизҳои марбут ба Худро баён кард». Орзуи асрҳо, 797.

Мусо таълим дод, ва Петрус дар Пантикост суханони Мусоро ба кор бурд, то нишон диҳад, ки Мусо намунаи Масеҳ буд.

> Лекин он чиҳоро, ки Худо пешакӣ ба забони ҳамаи анбиёи Худ хабар дода буд, ки Масеҳ азоб хоҳад кашид, ҳамон тавр ба амал овард. Пас, тавба кунед ва бозгардед, то гуноҳони шумо маҳв гарданд, ҳангоме ки аз ҳузури Худованд замонҳои тароват фаро расанд; Ва Ӯ Исои Масеҳро, ки пештар ба шумо мавъиза шуда буд, хоҳад фиристод; Ӯро осмон бояд то замонҳои барқароршавии ҳама чиз қабул намояд, ки Худо аз ибтидои олам ба забони ҳамаи анбиёи муқаддаси Худ дар бораи он сухан гуфтааст. Зеро Мусо ба падарон ростӣ гуфтааст: “Худованд Худои шумо аз миёни бародарони шумо барои шумо пайғамбаре, монанди ман, бармехезонад; дар ҳар чи ба шумо гӯяд, ӯро бишнавед. Ва чунин хоҳад шуд, ки ҳар ҷоне ки он пайғамбарро нашунавад, аз миёни қавм маҳв карда хоҳад шуд”. Ҳамчунин ҳамаи анбиё, аз Самуил сар карда ва онҳое ки пас аз ӯ омадаанд, ҳар чанд нафаре ки сухан гуфтаанд, ҳамин рӯзҳоро низ пешгӯӣ кардаанд. Аъмол 3:18–24.

Мусоро ҳамчун алфа ва Масеҳро ҳамчун омега Петрус бо шоҳидии дувуми худ дар бораи Мусо ҳангоми фурӯрезии Пантикост муқаррар намуд; ва бо ҳамин амал Петрус таъкид ва муайян месозад, ки яке аз ҷузъҳои асосии паёми борони охирин (ва низ баҳсе, ки бар зидди он барангехта шудааст) асли нубувватии «алфа ва омега» мебошад. Ин асл ҳамтои саду чилу чаҳор ҳазор ба асли соли/рӯз дар таърихи Миллерит аст. Асли «алфа ва омега» ҳамон асли «таҳкурсӣ ба санги сари кунҷ табдил меёбад» аст; он асли «Мусо ва Барра» мебошад; ва бинобар ин, бо илҳом ҳамчун яке аз оятҳо дар суруди токзор шинохта мешавад, ки он ҳамчунин суруди Мусо ва Барра аст.

Оғоз ва анҷоме, ки тавассути хатҳои гуногуни нубувватӣ ифода мегарданд, таърихеро ифода мекунанд, ки дар он Худо «аъмоли аҷоиби» Худро ба анҷом мерасонад; ва он нуре, ки аз дарк кардани он чи рамзи «аъмоли аҷоиб» ифода мекунад, берун меояд, як Лаодикиягиро ба Филаделфия табдил медиҳад ва ба ин васила ӯ санге дар маъбаде мегардад, ки бино карда мешавад, чунон ки маъбади миллерӣ дар давоми 46 сол то 22 октябри соли 1844 бино гардид, вақте ки Худованд ногаҳон ба маъбади Худ омад.

> Агар ростӣ чашида бошед, ки Худованд меҳрубон аст. Ба назди Ӯ биёед, ки Ӯ санги зинда аст, ҳарчанд аз ҷониби одамон радшуда, аммо назди Худо баргузида ва гаронбаҳо. Шумо низ, ҳамчун сангҳои зинда, бино карда мешавед барои хонаи рӯҳонӣ, коҳиноти муқаддас, то қурбониҳои рӯҳониро, ки ба воситаи Исои Масеҳ назди Худо мақбуланд, пешкаш намоед. Зеро дар Навиштаҷот низ омадааст: «Инак, Ман дар Сион санги саргӯша, баргузида ва гаронбаҳоро мениҳам; ва ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, ҳаргиз шарманда нахоҳад шуд». Пас, барои шумо, ки имон доред, Ӯ гаронбаҳост; аммо барои беитоатон, «он санге ки бинокорон рад карданд, ҳамон саргӯша гардид», ва «санги пешпо хӯрдан ва сахраи васваса», яъне барои онҳое ки аз калом пешпо мехӯранд, зеро беитоатанд; ва барои ҳамин низ таъйин шуда буданд. Аммо шумо насли баргузида, коҳиноти шоҳона, халқи муқаддас, қавми махсус ҳастед, то камолоти Ӯро эълон намоед, ки шуморо аз зулмот ба нури аҷоиби Худ хондааст; шумо, ки пештар қавм набудед, аммо ҳоло қавми Худо ҳастед; ки пештар марҳамат наёфта будед, аммо ҳоло марҳамат ёфтаед. 1 Петрус 2:3–10.

Ба нури аҷоиби Ӯ даъват шудан вақти дода шудани ин даъватро муайян месозад, зеро аломати роҳии соли 1888, ки мувофиқи илҳом бо исёни Қӯраҳ дар таърихи алфавии Мӯсо мутобиқ гардонда шудааст, ҳангоме ки ба рӯзҳои охир оварда мешавад, бо 9/11 мувофиқат мекунад, вақте ки паёми Лаодикия бо фариштаи сеюм мувофиқи илҳом мерасад. Лаодикиён дар нубувват «кӯр» мебошанд, яъне онҳо дар торикӣ ҳастанд, ва даъват ба берун омадан аз торикӣ замоне оғоз ёфт, ки паёми Лаодикия дар солҳои 1856, 1888 ва 9/11 расид. Дар 9/11 «даъват аз торикӣ» на танҳо даъвате буд барои фаҳмидани нури фариштаи Ваҳй боби ҳаждаҳ, балки ҳамчунин даъвате буд барои шунаванда ба худи ҳамон таърихе, ки дар он «аъмоли аҷоиби» Худо комилияти иҷрошавии худро хоҳанд ёфт.

Дар давоми се даҳаи гузашта борҳо нишон дода шудааст, ки таърифи нубувватии «Инҷили ҷовидонӣ» таърихест, ки дар он як ҳақиқати нубувватӣ мӯҳркушоӣ мешавад ва раванди сеқадамии озмоишро оғоз менамояд, ки дар се озмоиш ду хусусияти тафриқкунанда дорад. Ду озмоиши аввал аз рӯи табиат аз сеюм фарқ мекунанд, зеро сеюм санҷиши ҳалкунандаест, ки нишон медиҳад, оё шумо аз озмоишҳои якум ва дуюм гузаштаед ё не. Тафовути дигари Инҷили ҷовидонӣ ин аст, ки барои иштирок дар озмоиши баъдӣ, шумо бояд аз озмоиши ҷорӣ бигзаред.

Таърихи «корҳои аҷоиб» ҳамчунин таърихест, ки дар он «Инҷили ҷовидонӣ» ба авҷи худ мерасад, зеро соати доварӣ, ки аз ҷониби фариштаи аввал эълон мешавад ва ҳамчун Инҷили ҷовидонӣ шинохта мегардад, аз 9/11 оғоз ёфта, иҷрои комили худро меёбад. Доварие, ки миллериён аз он ҳушдор дода мешуданд, 22 октябри соли 1844 буд, вақте ки дари масали даҳ бокира баста шуд; бинобар ин, он қонуни якшанберо пешнамоӣ мекунад, ки ҳангоме дар масали даҳ бокира дар боз баста мешавад. 9/11 эълон мекунад, ки соати доварии иҷроиявии Худо аз қонуни якшанбе оғоз меёбад, ҳамон тавре ки миллериён эълон карданд, ки соати доварии тафтишотӣ 22 октябри соли 1844 оғоз ёфт.

Аз 9/11 то замони қонуни якшанбе давраест, ки чун «корҳои аҷоиби Худо» тасвир шудааст; ва ҳамон тавр ки санги бунёдӣ ба «сари гӯша» табдил меёбад, ва ҳамон тавр ки «мавсими Пантикост», ва ҳамон тавр ки «боби дуюми Ҳабаққуқ», ва ҳамчун «замони муҳргузории як саду чилу чаҳор ҳазор», ва ҳамчун «замони озмоиши ҳайкали ваҳшӣ», ва ҳамчун «Инҷили ҷовидонӣ», ва ҳамчун «таърихи муқаддаси соли 1840 то 1844», ва ҳамчун таърихи «боби даҳуми Ваҳй», ва ҳамчун «таърих аз таъмиди Масеҳ то марги Ӯ».

Таърихе, ки дар як фрактал тавассути таъмиди Ӯ ифода шудааст, давраи 2520 рӯзро оғоз кард, ки дар салиб ба анҷом расид. Таъмиди Масеҳ марг, дафн ва эҳёи Ӯро ифода мекард, ки ба таври воқеӣ дар анҷоми 1260 рӯз ба иҷро расид.

Вақте ки Рӯҳулқудс ҳангоми таъмиди Масеҳ фуруд омад, он фуруди фариштаи Ваҳйи ҳаждаҳумро дар 9/11 ба таври рамзӣ нишон медод. Пас аз 1260 рӯзи набавӣ, воқеаҳое, ки бо таъмид рамзгузорӣ шуда буданд, ба таври воқеӣ бар салиб иҷро шуданд. Таърих аз таъмид то салиб дорои таърихи рамзии алфа мебошад, ки дар анҷоми ин давра ба таври воқеӣ иҷро мегардад. Таърихҳои алфа ва омега фракталҳои тамоми таърихи умумӣ мебошанд. Таърих аз таъмид то салиб «аъмоли аҷоиби Худо» аст, ва он таърих ҳамчунин бо «таъмиди Масеҳ» ва низ бо «марг, дафн ва эҳёи» воқеии Ӯ ифода мешавад, ва бинобар ин инчунин бо «таъмиди Исроили қадим дар Баҳри Сурх» ва ҳам бо «таъмиди ҳашт ҷон дар давраи таърихи Нӯҳ» низ ифода мегардад. Ҳамаи ин давраҳо таърихи «аъмоли аҷоиби» Ӯро ифода мекунанд.

Вақте ки сухан дар бораи рақами 8 ҳамчун рамзи эҳё меравад, ҳамон ҳашт ҷоне, ки бар киштӣ буданд, нахустин зикри рақами ҳашт ҳамчун рамз мебошанд; ва мувофиқи қоидаи нахустин зикр, ҳамаи ҷузъиёти нубувватӣ дар ҳамон нахустин зикр ҷой доранд. Он ҳашт ҷон аз замини кӯҳна ба сӯи замини нав мегузаранд, магар на?

Он ҳашт нафар ҷонҳо аз замони борон гузаштанд, аммо ҳамаи онҳое ки паёми огоҳкунандаи боронро рад карданд, мурданд, дуруст? Он «8» ҷонҳое ки ба замини нав мераванд ва бо таърихи паёми огоҳкунандаи радшуда, дари баста, борон ва замини нав муаррифӣ шудаанд, аз як тағйири тадбиротӣ аз ҷаҳони кӯҳна ба ҷаҳони нав гузаштанд.

Тағйироти даврабандӣ, ки ҳашт ҷонеро, ки ҳамон яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор ҳастанд, мушаххас месозад, гузариш аз Лудикия ба Филаделфия мебошад; ва ин ҳамчунин гузариш аз калисои мубориз, ки аз гандум ва алафҳои бегона таркиб ёфтааст, ба калисои зафарманд аст, ки танҳо аз қурбонии гандуми навбари аввалинмева иборат мебошад, ки ҳамчун қурбонии парчам бардошта мешавад, то тамоми ҷаҳон онро бубинад, монанди дидани як киштии танҳо бар рӯи обҳои пуртӯфон. Он мардум ҳамон 8 мебошанд, ки аз 7 аст, ва таърихи убури киштӣ ва убури баҳри Сурх ҳар ду намунаҳои «аъмоли аҷоиби» Ӯ мебошанд.

Он ҷонҳо ҳамонҳоянд, ки дар иҷрои Ваҳй 11:11 эҳё карда шуданд. Онҳо қавми аҳди Худо мебошанд, ки бо падари худ Иброҳим намояндагӣ мешаванд, ва ӯ нишонаи аҳдро тавассути хатна, ки мебоист дар рӯзи ҳаштум ба амал меомад, бар дӯш дошт.

Ҳамаи ин хатҳо як давраи замонро ифода мекунанд, ва он давраи замон аз таҳкурсиҳои 9/11 оғоз ёфта, ба қонуни якшанбе анҷом меёбад. 9/11 санги таҳкурсӣ аст ва қонуни якшанбе санги сарпӯш. Дар таърихи аз нав сохтани Ерусалим дар замони Наҳемё ва Эзро, таҳкурсӣ дар ҷараёни таърихи фармони аввал ба анҷом расид ва худи маъбад хеле пеш аз фармони сеюм ба итмом расид. Дар таърихи миллеритӣ таҳкурсӣ дар моҳи майи соли 1842, вақте ки ҷадвали 1843 нашр гардид, гузошта шуд. Маъбади миллеритӣ бояд дар муддати чилу шаш сол, аз 1798 то 1844, бино мешуд. Пеш аз 22 октябри соли 1844 маъбади миллеритӣ ба анҷом расида буд, ва санги сарпӯш — Нидои Нимашаб буд. Вақте ки Нидои Нимашаб 22 октябри соли 1844 ба поён расид, алфа ва фармони сеюми 457 пеш аз милод бо ҳамтои худ дар омегаи 1844 вохӯрд. 457 пеш аз милод ҳамчун алфа барои 2300 сол ва 1844 ҳамчун омега. Ҳар ду дар як сатҳ яксонанд, зеро фармон ё фаришта ҳар ду паём мебошанд, ва ҳар ду қонуни якшанберо тимсол мекунанд, ки дар он ҷо фармоне хоҳад буд ва паёми фариштаи сеюм ба нидои баланд вусъат хоҳад ёфт.

Аз соли 457 то м. то соли 408 то м., чиҳилу нуҳ сол аз ҷониби Дониёл ҳамчун давраи замоне муайян карда шуданд, ки дар он яҳудиён сохтмонро ба анҷом мерасониданд: «кӯча аз нав бино хоҳад шуд, ва ҳисор низ, ҳатто дар айёмҳои тангӣ».

> Пас бидон ва бифаҳм, ки аз замони содир шудани фармон барои барқарор кардан ва бино намудани Ерусалим то Масеҳи Сарвар ҳафт ҳафта ва шасту ду ҳафта хоҳад буд; кӯча боз бино карда хоҳад шуд, ва ҳисор низ, ҳатто дар замонҳои пурошӯб. Дониёл 9:25.

457 то эраи мо ва 1844 алфа ва омегаи пешгӯии 2300 сол мебошанд. Ҳар дуи онҳо қонуни якшанберо тимсол мекунанд, зеро ҳамчун алфа ва омега онҳо як ҳастанд, ва ноумедии соли 1844 бо илҳом бо ноумедии салиб мутобиқ гардонида шудааст. Агар 1844 салибро тимсол кунад, ва чунин ҳам ҳаст, пас ҳамтои алфавии он (457 то эраи мо) низ чунин мекунад. Солҳои 1844 то 1863 раванди озмоиши фариштаи сеюмро ба тасвир меоранд. Он раванди озмоиш бо 49 соли байни фармони сеюм, фармони қонуни якшанбе, ва анҷом ёфтани кори кӯча ва девор, ки дар замони тангӣ ба вуқӯъ меояд, ифода шудааст.

Аз соли 457 то милод то соли 408 то милод таърихи алфои 2300 сол мебошад, ки таърихи омегавии аз 1844 то 1863-ро ба тасвир меорад. Ин ду таърих таърихи яксаду чилу чор ҳазорро пас аз он ки онҳо дар қонуни якшанбе мӯҳр зада мешаванд, то баста шудани муҳлати имтиҳони инсонӣ нишон медиҳанд. Кори яксаду чилу чор ҳазор ин аст, ки мардон ва занонро ба «роҳҳои кӯҳна» бозгардонанд, ки онро Ишаъё ҳамчун аз нав бино кардани харобаҳои қадимӣ тасвир мекунад, ва Ирмиё онро ҳамчун роҳе муайян месозад, ки ба паёми борони охир мебарад. «Девор» қонуни Худост, ки яксаду чилу чор ҳазор онро ҳамчун парчам ба тамоми ҷаҳон муаррифӣ хоҳанд кард. Ин дар замонҳои пурошӯби войи сеюми Ислом ба вуқӯъ хоҳад пайваст, зеро ин Ислом аст, ки халқҳоро ба хашм меорад. Кор ва он замонҳои пурошӯб то он даме идома меёбанд, ки Микоил бархезад.

Пас, агар шумо дида тавонед, ки аз соли 457 то м.қ. то соли 408 то м.қ. як давраи нубувватист, ки аз фармони сеюм оғоз ёфт ва намунаи як давраи нубувватиро ифода мекард, ки соли 1844 бо омадани фариштаи сеюм оғоз шуда, соли 1863 анҷом ёфт, он гоҳ метавонед бубинед, ки пайвастагии онҳо бо нубуввати 2300-сола, хоҳ ҳамчун нуқтаи оғоз ва хоҳ ҳамчун нуқтаи анҷом, онҳоро нисбат ба якдигар ҳамчун алфа ва омега муайян мекунад. Замонҳои пурошӯби Наҳемё замони пурошӯберо тасвир мекунанд, ки ба Ҷанги шаҳрвандӣ мебурд ва онро низ дар бар мегирифт. Давраи чиҳилу нӯҳсола дар таърихи алфа давраи 19-соларо дар таърихи омега ифода мекунад. Он давраи 19-сола инчунин бо 19 соли аввали нубуввати 65-солаи Ишаъё низ ифода гардида буд.

> Зеро сари Сурия Димишқ аст, ва сари Димишқ Разин аст; ва дар муддати шасту панҷ сол Эфроим шикаста хоҳад шуд, то ки дигар қавме набошад. Ишаъё 7:8.

Ишаъё ин пешгӯиро дар соли 742 то милод баён кард, ва пас аз 19 сол, дар соли 723 то милод, салтанати шимолӣ барои 2520 сол ба асирӣ бурда шуд, ки он дар соли 1798 ба анҷом расид. Он 19 сол аз соли 742 то милод то соли 723 то милод бо 19 соли аз 1844 то 1863 мутобиқат мекунад, зеро 19 соли аввал алфои ин пешгӯист ва 19 соли охир — омегаи он. Дар ин таърихи 19-сола, подшоҳи шарир Аҳоз аз ҷониби Ишаъё бо паёми борони охир, ки дар ояти ҳаштум ҳамчун паёми «ҳафт замон» ифода шудааст, рӯ ба рӯ гардид. Аҳоз ин паёмро рад кард, ҳамчунон ки адвентизми миллеритии Лаодикия онро дар соли 1863 рад намуд.

Дар он давра, саркоҳини Оҳоз ба Ашшур рафт, тарҳи маъбади бутпарастонаи онҳоро овард, ва Оҳоз амр кард, ки он дар саҳни маъбади Худо бино карда шавад. Ин хат ба ҳикояи он набии нофармон мувозӣ аст, ки набояд ба Яҳудо аз ҳамон роҳе ки омада буд, бозмегашт, аммо бозгашт ва аз ҷониби набии козиб ва дурӯғгӯ фирефта шуд; ин бозгашт ба методологияи протестантии муртадро ифода мекунад, то аз фаҳмиши миллеритии «ҳафт замон» пинҳон шаванд, дар иҷрои классикии сухани он саге, ки ба қайи худ бозмегардад.

Ин дар он вақт рӯй медод, ки ҷанги шаҳрвандӣ байни подшоҳии шимолӣ ва подшоҳии ҷанубӣ оғоз мегардид, ва ба ин васила ҷанги шаҳрвандии Иёлоти Муттаҳидаро намунавор нишон медод, вақте ки давраи 19-сола такрор шуд. Аз 742 то м.қ. 723 давраи 19-солаи аз 1844 то 1863-ро ифода мекунад, ки он давраи аз қонуни якшанбе то басташавии муҳлати файзро ифода менамояд. Таърихи аз 9/11 то қонуни якшанбе таърихи озмоиши сурати ҳайвон дар дохили Иёлоти Муттаҳида аст, ки дар озмоиши ҷаҳонии сурати ҳайвон, ки аз қонуни якшанбе оғоз меёбад, такрор мегардад. Аз ҳамин сабаб, давраҳои 19-солае, ки аз қонуни якшанбе то басташавии муҳлати файзро ифода мекунанд, ҳамчунин таърихи аз 9/11 то қонуни якшанбе, яъне таърихи «аъмоли аҷоиби» Ӯро низ ифода мекунанд.

Мо дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

> Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт: «Эй писари одам, ин чӣ мақолест, ки шумо дар замини Исроил доред ва мегӯед: “Рӯзҳо ба таъхир меафтанд, ва ҳар рӯъё ботил мегардад”? Бинобар ин ба онҳо бигӯ: Ҳамин тавр Худованди Худо мегӯяд: “Ман ин мақолро аз байн хоҳам бурд, ва дигар онро дар Исроил ҳамчун мақол ба кор нахоҳанд бурд”; балки ба онҳо бигӯ: “Рӯзҳо наздиканд, ва анҷоми ҳар рӯъё низ.” Зеро дар миёни хонадони Исроил дигар ҳеҷ рӯъёи ботил ва ҳеҷ фоли хушомадгӯёна нахоҳад буд. Зеро Ман Худованд ҳастам: сухан хоҳам гуфт, ва каломе ки Ман мегӯям, ба амал хоҳад омад; он дигар ба таъхир нахоҳад афтод; зеро дар рӯзҳои шумо, эй хонадони саркаш, Ман сухан хоҳам гуфт, ва онро ба ҷо хоҳам овард», мегӯяд Худованди Худо.

> Ва боз каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт: «Эй писари одам! Инак, аҳли хонадони Исроил мегӯянд: “Рӯъёе, ки ӯ мебинад, барои рӯзҳои бисёр баъд аст, ва ӯ дар бораи замонҳои дур нубувват мекунад”. Бинобар ин, ба онҳо бигӯ: Ҳамин тавр Худованд Худо мегӯяд: “Дигар ҳеҷ яке аз суханони Ман ба таъхир нахоҳад афтод, балки каломе ки Ман гуфтаам, ба амал хоҳад омад”, мегӯяд Худованд Худо». Ҳизқиёл 12:21–28.

Back to Articles