Article

# The Book of Daniel - Number Eighty-Seven

Китоби Дониёл — Ҳаштоду ҳафт

Unveiling the Parable of the Ten Virgins: A Profound Journey through Adventist History

Ошкор сохтани масали даҳ бокира: саёҳати амиқе дар саросари таърихи адвентистӣ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 20, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The parable of the ten virgins illustrates the experience of the Adventist people.

Масали даҳ бокира таҷрибаи халқи адвентистро нишон медиҳад.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> «Масали даҳ духтари бокираи Матто 25 ҳамчунин таҷрибаи халқи адвентистиро нишон медиҳад». «Муборизаи бузург», 393.

Millerite Adventists fulfilled the parable to the very letter.

Адвентистони миллерӣ масали мазкурро айнан ба ҳарфи он ба иҷро расониданд.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> «Манро зуд-зуд ба масали даҳ бокира ишора мекунанд, ки панҷ нафари онҳо доно буданд ва панҷ нафар нодон. Ин масал то ба ҳарфи охир иҷро шудааст ва иҷро хоҳад шуд, зеро он ба ҳамин замон татбиқи махсус дорад ва, монанди паёми фариштаи сеюм, иҷро шудааст ва то анҷоми замон ҳақиқати ҳозира боқӣ хоҳад монд». Review and Herald, August 19, 1890.

The history of the movement of the first angel represents the movement of the third angel, and the ultimate focus of the parable is whether the virgins possess the oil, which is the message of the latter rain.

Таърихи ҳаракати фариштаи аввал ҳаракати фариштаи сеюмро намояндагӣ мекунад, ва маркази ниҳоии тамсил он аст, ки оё бокирагон равғанро доранд, ки он паёми борони дерин аст.

> “There is a world lying in wickedness, in deception, and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind is carried to the future when the signal will be given, ‘Behold the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable. That oil is the righteousness of Christ. It represents character, and character is not transferable. No man can secure it for another. Each must obtain for himself a character purified from every stain of sin.” Bible Echo, May 4, 1896.

> «Ҷаҳоне ҳаст, ки дар шарорат, дар фиреб ва гумроҳӣ, дар худи сояи марг мехобад, — хуфта, хуфта. Кист, ки дарди ҷонро эҳсос мекунад, то онҳоро бедор созад? Кадом овоз метавонад ба онҳо бирасад? Андешаи ман ба оянда бурда мешавад, вақте ки ишора дода хоҳад шуд: “Инак, Домод меояд; берун оед, то Ӯро пешвоз гиред”. Аммо баъзеҳо дар ба даст овардани равған барои пур кардани чароғҳои худ таъхир хоҳанд кард, ва хеле дер хоҳанд ёфт, ки хислате, ки бо равған ифода шудааст, қобили интиқол нест. Он равған адолати Масеҳ аст. Он хислатро ифода мекунад, ва хислат қобили интиқол нест. Ҳеҷ кас наметавонад онро барои дигаре таъмин кунад. Ҳар як шахс бояд барои худ хислате ба даст оварад, ки аз ҳар доғи гуноҳ пок гардида бошад». Bible Echo, May 4, 1896.

The “oil” in the parable represents “character,” and also the “righteousness of Christ.” A sanctified character is only produced by those who eat God’s Word.

«Равған» дар масал «хислат»-ро ифода мекунад, инчунин «адолати Масеҳ»-ро. Хислати муқаддас танҳо дар онҳое ба вуҷуд меояд, ки Каломи Худоро мехӯранд.

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> Онҳоро ба ростии Худ таќдис намо: каломи Ту ростист. Юҳанно 17:17.

The “oil” is also the messages of God’s Spirit.

«Равған» ҳамчунин паёмҳои Рӯҳи Худост.

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness.” Review and Herald, July 20, 1897.

> «Вақте ки мо паёмҳоеро, ки Ӯ ба мо мефиристад, қабул намекунем, Худо беҳурмат карда мешавад. Бо ин роҳ мо он равғани тиллоиро, ки Ӯ мехост ба ҷонҳои мо резад, то ба онҳое, ки дар торикӣ ҳастанд, расонда шавад, рад мекунем». Review and Herald, July 20, 1897.

The “oil” is the messages of God’s Word that conveys the sanctifying presence of Christ’s righteousness. In the parable of the ten virgins, which is also the prophecy of Habakkuk chapter two, the message of the Midnight Cry, which is the message of Christ’s righteousness, as represented by the message of Jones and Waggoner in the rebellion of 1888.

«Равған» паёмҳои Каломи Худост, ки ҳузури муқаддаскунандаи адолати Масеҳро мерасонад. Дар масали даҳ бокира, ки ҳамчунин нубуввати боби дуюми Ҳабаққуқ аст, паёми Нидои Нимашаб, ки ҳамон паёми адолати Масеҳ мебошад, чунонки дар паёми Ҷоунз ва Ваггонер дар исёни соли 1888 таҷассум ёфтааст.

> “The Lord in His great mercy sent a most precious message to His people through Elders Waggoner and Jones. This message was to bring more prominently before the world the uplifted Saviour, the sacrifice for the sins of the whole world. It presented justification through faith in the Surety; it invited the people to receive the righteousness of Christ, which is made manifest in obedience to all the commandments of God. Many had lost sight of Jesus. They needed to have their eyes directed to His divine person, His merits, and His changeless love for the human family. All power is given into His hands, that He may dispense rich gifts unto men, imparting the priceless gift of His own righteousness to the helpless human agent. This is the message that God commanded to be given to the world. It is the third angel’s message, which is to be proclaimed with a loud voice, and attended with the outpouring of His Spirit in a large measure.” Testimonies to Ministers, 91.

> «Худованд бо марҳамати бузурги Худ ба воситаи пирон Ваггонер ва Ҷонс ба қавми Худ паёме бисёр гаронбаҳо фиристод. Ин паём мебоист Наҷотдиҳандаи болобардошташударо, ки қурбонӣ барои гуноҳҳои тамоми ҷаҳон аст, ба таври равшантар пеши назари ҷаҳон оварад. Он сафедшавиро ба воситаи имон ба Замонатдиҳанда пешниҳод мекард; он мардумро даъват менамуд, ки адолати Масеҳро бипазиранд, ки дар итоат ба ҳамаи аҳкоми Худо зоҳир мегардад. Бисёриҳо Исоро аз назар гум карда буданд. Ба онҳо лозим буд, ки чашмонашон ба Шахсияти илоҳии Ӯ, ба сазовориҳои Ӯ ва ба муҳаббати тағйирнопазири Ӯ нисбат ба хонаводаи башар равона карда шавад. Тамоми қудрат ба дасти Ӯ дода шудааст, то ки Ӯ ба одамон атоҳои фаровон бахшад ва атои бебаҳои адолати Худро ба омили оҷизи инсонӣ эҳдо намояд. Ин ҳамон паём аст, ки Худо фармон додааст ба ҷаҳон расонда шавад. Ин паёми фариштаи сеюм аст, ки бояд бо овози баланд эълон гардад ва бо рехтани Рӯҳи Ӯ ба андозаи бузург ҳамроҳ бошад». Testimonies to Ministers, 91.

The message is the message of the latter rain.

Паём — паёми борони охирзамон аст.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> «Борони охирин бояд бар қавми Худо биборад. Фариштаи пуриқтидоре бояд аз осмон нозил шавад, ва тамоми замин аз ҷалоли ӯ мунаввар гардад». Review and Herald, April 21, 1891.

When the mighty angel descended on September 11, 2001, the latter rain began to sprinkle and the history of the Millerites as represented in the parable of the ten virgins and Habakkuk chapter two began to repeat. It was then that God’s last day people ate the book that was in the angel’s hand, and in so doing were led back to Jeremiah’s old paths, and thus became the watchmen that were to sound the warning trumpet. The trumpet warning was the Laodicean message represented by Isaiah as a loud cry.

Вақте ки фариштаи қудратманд 11 сентябри соли 2001 нозил шуд, борони охирин ба пошидан оғоз кард ва таърихи миллеритҳо, чунон ки дар масали даҳ бокира ва боби дуюми Ҳабаққуқ тасвир ёфтааст, ба такрор шудан сар кард. Он вақт халқи рӯзи охирини Худо китоберо, ки дар дасти фаришта буд, хӯрданд ва бо ин амал ба роҳҳои қадимаи Ирмиё бозгардонда шуданд ва ба ин васила посбононе гардиданд, ки бояд карнаи огоҳиро навозанд. Огоҳии карнай паёми Лаодикия буд, ки Ишаъё онро ҳамчун нидои баланд тасвир кардааст.

> Cry aloud, spare not, lift up thy voice like a trumpet, and show my people their transgression, and the house of Jacob their sins. Isaiah 58:1.

> Бо овози баланд нидо кун, бознаист, овози худро мисли карнай баланд намо, ва қавми Маро аз таҷовузашон ва хонадони Яъқубро аз гуноҳҳошон огоҳ соз. Ишаъё 58:1.

The reform movement of the first and the third angels begin at a “time of the end.” At that point there is an “increase of knowledge” which will test the generation then living, but only after the knowledge is published as a formalized message. Thereafter the formalized message is “empowered”, and the empowerment is marked by the descent of an angel. The descent of the angel identifies Habakkuk’s debate and two classes begin to identify a message that is either the true or the counterfeit message of the latter rain. The faithful then become God’s watchmen who begin to blow a warning trumpet message.

Ҳаракати ислоҳоти фариштаи аввал ва сеюм дар «замони охир» оғоз меёбад. Дар он лаҳза «афзоиши дониш» ба вуҷуд меояд, ки насли дар он замон зиндабударо хоҳад озмуд, аммо танҳо баъд аз он ки ин дониш ҳамчун паёми расмиятёфта интишор гардад. Пас аз он, паёми расмиятёфта «қудратманд» мегардад, ва ин қудратмандшавӣ бо фуруд омадани як фаришта аломатгузорӣ мешавад. Фуруд омадани он фаришта мубоҳисаи Ҳабаққуқро муайян месозад, ва ду табақа ба шинохтани паёме оғоз мекунанд, ки ё паёми ҳақиқии борони дерин аст ё паёми қалбакии он. Сипас содиқон посбонони Худо мегарданд, ки ба дамидани паёми ҳушдордиҳандаи карнай оғоз менамоянд.

The true trumpet message is based upon the light represented upon Habakkuk’s two tables. It is the warning to Laodicea, and the warning that identifies the sins of God’s people. The debate escalates until the first disappointment, when the one class becomes the “assembly of mockers,” and the true watchmen are called to return to the zeal for the message they formerly manifested before the disappointment. As the watchmen returned, they recognized that they were in the “tarrying time”, and that the message that had failed, was actually going to be fulfilled, but in God’s order. That message was developed over a brief period of time (but a period of time nonetheless), and when the message arrives it is represented as the message of “the Midnight Cry”, which is simply an increase of the message that began to be empowered when the angel descended.

Паёми ҳақиқии карнай бар нуре бунёд ёфтааст, ки бар ду лавҳи Ҳабаққуқ тасвир шудааст. Он ҳушдор ба Лаодикия аст, ва ҳушдоре аст, ки гуноҳҳои қавми Худоро муайян мекунад. Баҳс то нахустин ноумедӣ шиддат мегирад, вақте ки як табақа ба «маҷлиси масхаракунандагон» табдил меёбад, ва посбонони ҳақиқӣ даъват карда мешаванд, ки ба ғайрате, ки пеш аз он ноумедӣ нисбат ба паём зоҳир мекарданд, бозгарданд. Чун посбонон бозгаштанд, онҳо дарк карданд, ки дар «замони таъхир» қарор доранд, ва он паёме, ки гӯё ноком шуда буд, дар асл иҷро хоҳад шуд, аммо тибқи тартиби Худо. Он паём дар ҷараёни як муддати кӯтоҳ инкишоф ёфт (аммо бо вуҷуди ин, он ҳамоно як давраи вақт буд), ва ҳангоме ки паём мерасад, он ҳамчун паёми «Нидои Нисфи Шаб» тасвир мешавад, ки фақат афзоиши он паём аст, ки ҳангоми фуруд омадани фаришта қувват гирифтанро оғоз карда буд.

At the arrival of the message, a separation between those who had accepted the position of watchmen at the descent of the angel, and those who refused was fully accomplished. That separation identifies the point where the seal is impressed upon the one hundred and forty-four thousand, in advance of the outpouring of the latter rain without the “measuring” that was placed upon the latter rain that began when the angel descended.

Ҳангоми расидани паём, ҷудоӣ миёни онҳое ки ҳангоми фуруд омадани фаришта мавқеи посбононро пазируфта буданд ва онҳое ки рад карданд, комилан анҷом ёфт. Он ҷудоӣ он нуқтаро муайян мекунад, ки дар он мӯҳр бар саду чилу чор ҳазор ниҳода мешавад, пеш аз фурӯрезии борони охирин, бидуни он «ченкунӣ», ки бар борони охирин гузошта шуда буд, он бороне ки ҳангоме оғоз ёфт, ки фаришта фуруд омад.

The history of the Millerites is an illustration of the latter rain during the sealing of the one hundred and forty-four thousand. In that history the debate of Habakkuk was based upon a true and a false latter rain message. Paul identifies one class as those that have a love of the truth, and the other class as those who receive strong delusion for they do not have a love of the truth, and because they have believed a “lie.”

Таърихи миллериён намунаест аз борони охир дар айёми муҳргузории саду чилу чор ҳазор. Дар он таърих, баҳси Ҳабаққуқ бар паёми ҳақиқӣ ва паёми дурӯғини борони охир асос ёфта буд. Павлус як табақаро чун онҳое муайян мекунад, ки муҳаббати ростиро доранд, ва табақаи дигарро чун онҳое, ки фиреби сахтро мепазиранд, зеро муҳаббати ростиро надоранд ва азбаски ба «дурӯғ» имон овардаанд.

The Millerite movement represents a development of truth that increases in knowledge and power from “the time of the end,” all the way through until the outpouring of the Holy Spirit at the Midnight Cry. The Millerite movement identified certain specific waymarks that are paralleled, such as a “time of the end,” a “formalizing” of the message represented by the “increase of knowledge”, an “empowerment” of the message that is marked by an angel descending, a “first disappointment” that introduces the parable of the ten virgins, an outpouring of the Holy Spirit represented as “the Midnight Cry”, and then a final “second disappointment”, where a dispensational door is “closed” and another dispensational door is “opened”.

Ҳаракати Миллеритӣ рушди ҳақиқатеро ифода мекунад, ки дар дониш ва қудрат аз «вақти охир» оғоз ёфта, то рехтани Рӯҳулқудс дар Нидои Нимашаб пайваста меафзояд. Ҳаракати Миллеритӣ баъзе аломатҳои муайяни роҳро шинохт, ки бо дигарҳо мутаносибанд, монанди «вақти охир», «расмиятёбии» паём, ки бо «афзоиши дониш» ифода меёбад, «қувватёбии» паём, ки бо фуруд омадани фаришта мушаххас мегардад, «ноумедии аввал», ки масали даҳ бокираро ворид месозад, рехтани Рӯҳулқудс, ки ҳамчун «Нидои Нимашаб» ифода шудааст, ва сипас «ноумедии дуюми» ниҳоӣ, ки дар он як дари давраи тадбиротӣ «баста» шуда, дари дигари давраи тадбиротӣ «кушода» мегардад.

> “God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 804.

> «Худо паёмҳои Ваҳй 14-ро дар силсилаи нубувват ҷойи онҳо додааст, ва кори онҳо набояд то анҷоми таърихи ин замин қатъ гардад. Паёмҳои фариштаи якум ва дуюм ҳанӯз барои ин замон ҳақиқатанд ва бояд ба таври мувозӣ бо ин паёме ки баъд меояд, ҷараён ёбанд. Фариштаи сеюм ҳушдори худро бо овози баланд эълон мекунад. “Баъд аз ин чизҳо,” гуфт Юҳанно, “ман фариштаи дигареро дидам, ки аз осмон фуруд меомад ва қудрати бузург дошт, ва замин аз ҷалоли ӯ равшан гардид.” Дар ин равшанӣ, нури ҳамаи ҳар се паём бо ҳам муттаҳид шудааст.» The 1888 Materials, 804.

The Millerite movement, which typifies the movements of the one hundred and forty-four thousand, was bound up in the prophecies of the twenty-three hundred years and the twenty-five hundred and twenty years of Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen. “The time of the end,” arrived at the conclusion of “seven times” of God’s indignation against the northern kingdom of Israel. The formalization of Miller’s message in 1831, arrived two hundred and twenty years after the production of the King James Bible.

Ҳаракати миллерӣ, ки ҳаракатҳои саду чиҳилу чаҳор ҳазорро рамзӣ таҷассум мекунад, бо пешгӯиҳои ду ҳазору сесад сол ва ду ҳазору панҷсаду бист соли Дониёл, боби ҳаштум, оятҳои сездаҳ ва чордаҳ, пайванди ногусастанӣ дошт. «Замони поён» дар анҷоми «ҳафт замон»-и ғазаби Худо бар зидди салтанати шимолии Исроил фаро расид. Тасвиби расмии паёми Миллер дар соли 1831, дусаду бист сол пас аз тарҷума ва нашри Китоби Муқаддаси Шоҳ Ҷеймс ба амал омад.

> “Mr. Miller, like those moved out by this message in other countries, first thought to fulfil his commission by writing and publishing in the public journals and in pamphlets. He first published his views in the Vermont Telegraph, a Baptist paper, printed in Brandon, Vt. This was in the year 1831.” John Loughborough, The Great Second Advent Movement, 120.

> «Ҷаноби Миллер, монанди онҳое ки дар дигар кишварҳо ба воситаи ин паём ба ҳаракат оварда шуда буданд, дар аввал чунин андеша дошт, ки рисолати худро бо навиштан ва нашр кардан дар нашрияҳои оммавӣ ва дар рисолаҳо иҷро намояд. Ӯ нахуст андешаҳои худро дар Vermont Telegraph, як рӯзномаи баптистӣ, ки дар Брэндон, Вермонт, чоп мешуд, ба табъ расонид. Ин дар соли 1831 буд». John Loughborough, The Great Second Advent Movement, 120.

The movement of the third angel’s “time of the end,” arrived in 1989, at the conclusion of one hundred and twenty-six years from the rebellion of 1863. “One hundred and twenty-six” is a symbol of the “seven times.” Both movements began with a fulfillment of the “seven times.”

Ҳаракати «охири замон»-и фариштаи сеюм соли 1989, дар анҷоми саду бисту шаш сол аз шӯриши соли 1863, фаро расид. «Саду бисту шаш» рамзи «ҳафт вақт» аст. Ҳар ду ҳаракат бо иҷро шудани «ҳафт вақт» оғоз ёфтанд.

The message of the movement of the third angel was formalized in 1996, with the production of a series of articles titled, The Time of the End, that had been published in a magazine called, Our Firm Foundation. Those articles were published two hundred and twenty years after the Declaration of Independence in 1776. The message of both movements was formalized two hundred and twenty years after a history that was directly linked to the message that arrived at the end of the two hundred and twenty years.

Паёми ҳаракати фариштаи сеюм дар соли 1996, бо таҳияи як силсила мақолаҳо таҳти унвони «Замони Охир», ки дар маҷаллае бо номи «Our Firm Foundation» нашр гардида буданд, ба шакли расмӣ дароварда шуд. Он мақолаҳо дусаду бист сол пас аз Эъломияи Истиқлолият дар соли 1776 нашр шуданд. Паёми ҳар ду ҳаракат дусаду бист сол пас аз як таърихе, ки бевосита бо паёме, ки дар анҷоми он дусаду бист сол фаро расид, иртибот дошт, ба шакли расмӣ дароварда шуд.

The number “two hundred and twenty” represents the connection (a link) between the “seven times,” of God’s indignation against the southern kingdom of Judah that began in 677 BC, and the beginning of the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen, in 457 BC. The number two hundred and twenty links the two prophecies together, and the two prophecies were presented together in the foundational verses of Adventism, which is Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen. In those verses Christ introduced himself prophetically as “that certain saint,” which is the translation from the Hebrew word “Palmoni,” which means the “Wonderful Numberer”.

Рақами «дусаду бист» робитаеро (пайвандеро) миёни «ҳафт замон» —и ғазаби Худо бар подшоҳии ҷанубии Яҳудо, ки дар соли 677 то милод оғоз ёфт, ва оғози дусаду сесад солии Дониёл боби ҳашт, ояти чордаҳ, дар соли 457 то милод ифода мекунад. Рақами дусаду бист ин ду пешгӯиро ба ҳам мепайвандад, ва ин ду пешгӯӣ якҷоя дар оятҳои бунёдии адвентизм пешкаш шудаанд, ки ҳамон Дониёл боби ҳашт, оятҳои сездаҳ ва чордаҳ аст. Дар он оятҳо Масеҳ худро ба таври пешгӯёна ҳамчун «он муқаддаси муайян» муаррифӣ намуд, ки тарҷумаи калимаи ибрии «Палмонӣ» мебошад, ва маънояш «Шуморкунандаи Аҷоиб» аст.

The Wonderful Numberer introduces the two visions that represent the two lines of prophecy, in the very two verses, that Sister White identifies as the central pillar of Adventism. The starting point is joined by the symbolic link of two hundred and twenty years to when they are fulfilled in 1844. Habakkuk chapter two concludes with verse twenty, thus marking the number “two hundred and twenty” with a different expression by the Wonderful Numberer, for the verse identifies a primary characteristic of the antitypical Day of Atonement that began at that date.

Ҳисобгари Аҷоиб ду рӯъёро, ки ду хати пешгӯиро ифода мекунанд, маҳз дар ҳамон ду ояте муаррифӣ менамояд, ки Хоҳар Уайт онҳоро сутуни марказии Адвентизм мешиносад. Нуқтаи оғоз бо пайванди рамзии дусаду бист сол ба замоне пайваст мешавад, ки онҳо дар соли 1844 иҷро мегарданд. Боби дуюми Ҳабаққуқ бо ояти бистум ба поён мерасад ва ба ин васила шумораи «дусаду бист»-ро бо баёни дигаре аз ҷониби Ҳисобгари Аҷоиб нишон медиҳад, зеро он оят як хусусияти асосии Рӯзи Каффорати нусхаи муқобилро, ки дар ҳамон сана оғоз ёфт, муайян месозад.

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> Вале Худованд дар маъбади муқаддаси Худ аст; бигзор тамоми замин дар ҳузури Ӯ хомӯшӣ ихтиёр кунад. Ҳабаққуқ 2:20.

The two prophetic periods that represent the central pillar of Adventism, which were introduced directly by the Wonderful Numberer are linked together by two hundred and twenty years, and Jesus (the Wonderful Numberer), who always identifies the end of a thing with the beginning of a thing, marked their ending in October 22, 1844, with the number two hundred and twenty.

Ду давраи нубувватӣ, ки сутуни марказии Адвентизмро ифода мекунанд ва бевосита аз ҷониби Шуморандаи Аҷоиб муаррифӣ гардидаанд, бо дусаду бист сол ба ҳам пайвастаанд; ва Исо (Шуморандаи Аҷоиб), ки ҳамеша анҷоми чизеро бо оғози он мушаххас месозад, анҷоми онҳоро дар 22 октябри соли 1844 бо рақами дусаду бист ишора намуд.

The movement of the first angel, as with the movement of the third angel, began at a “time of the end” (1798 and 1989 respectively), where the “seven times,” of Leviticus twenty-six is identified. The next waymark in both histories is marked with a conclusion of two hundred and twenty years, also a prophetic characteristic of the “seven times,” for the starting points of the two visions (chazon and mareh), represent a period of two hundred and twenty years that links them together.

Ҳаракати фариштаи аввал, мисли ҳаракати фариштаи сеюм, дар «вақти охир» оғоз ёфт (мутаносибан 1798 ва 1989), ки дар он «ҳафт замон»-и Ибодатнома бисту шаш муайян карда мешавад. Нишонаи навбатӣ дар ҳар ду таърих бо анҷоми дусаду бист сол қайд мегардад, ки ин низ хусусияти нубувватии «ҳафт замон» аст; зеро нуқтаҳои оғози ду рӯъё (chazon ва mareh) давраи дусаду бистсоларо ифода мекунанд, ки онҳоро ба ҳам мепайвандад.

The production of the King James Bible in 1611, the formalization of Miller’s message as published in the Vermont Telegraph newspaper, the production of the Declaration of Independence, and the publishing of The Time of the End in the Our Firm Foundation magazine, were all publications. The beginning and ending of both two hundred and twenty-year periods represent a publication as the historical waymark. The number “two hundred and twenty” is a symbol of a prophetic link, and all four publications are linked by being publications, and also by the message represented as the “increase of knowledge” in their respective histories.

Таҳияи Китоби Муқаддаси Шоҳ Ҷеймс дар соли 1611, расмият ёфтани паёми Миллер чунон ки дар рӯзномаи Vermont Telegraph ба нашр расида буд, таҳия шудани Эъломияи Истиқлолият, ва ба нашр расидани The Time of the End дар маҷаллаи Our Firm Foundation — ҳамаи инҳо нашрияҳо буданд. Оғоз ва анҷоми ҳар ду давраи дусаду бистсола ҳар яке нашреро ҳамчун аломати таърихӣ намояндагӣ мекунанд. Рақами «дусаду бист» рамзи як пайванди нубувватист, ва ҳар чор нашрия ҳам аз он ҷиҳат ба ҳам пайвастанд, ки нашрия мебошанд, ва ҳам аз рӯи паёме, ки дар таърихҳои мувофиқи онҳо ҳамчун «афзоиши дониш» намояндагӣ шудааст.

The Bible in 1611, represents the communication of the gospel from the heavenly courts to mankind. Miller’s message was set within the context of time prophecies, and the two sacred charts of Habakkuk make it easily recognized that Miller’s message was illustrated graphically by lines of history. “Vermont” means “a green mountain”, and according to inspiration “green” is a symbol of faith.

Китоби Муқаддас дар соли 1611 ирсоли башоратро аз дарборҳои осмонӣ ба башарият ифода мекунад. Паёми Миллер дар чаҳорчӯби пешгӯиҳои замонӣ қарор дода шуда буд, ва ду ҷадвали муқаддаси Ҳабаққуқ ба осонӣ равшан месозанд, ки паёми Миллер ба таври графикӣ тавассути хатҳои таърих тасвир ёфта буд. «Вермонт» маънои «кӯҳи сабз»-ро дорад, ва мувофиқи илҳом «сабз» рамзи имон аст.

> “This dream gave me hope. The green cord represented faith to my mind, and the beauty and simplicity of trusting in God began to dawn upon my soul.” Christian Experience and Teachings, 28.

> «Ин хоб ба ман умед бахшид. Риштаи сабз, ба андешаи ман, рамзи имон буд, ва зебоӣ ва соддагии таваккал ба Худо тадриҷан бар ҷонам равшан шуд». Christian Experience and Teachings, 28.

Miller’s message was formalized and delivered from the faithful church, for a “mountain” in the last days is a “church”.

Паёми Миллер ба сурати расмӣ дароварда шуда, аз ҷониби калисои амин расонида гардид, зеро «кӯҳ» дар рӯзҳои охир «калисо» аст.

> And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:2, 3.

> Ва дар рӯзҳои охир воқеъ хоҳад шуд, ки кӯҳи хонаи Худованд бар сари кӯҳҳо барқарор хоҳад гардид ва аз теппаҳо боло бурда хоҳад шуд; ва ҳамаи халқҳо ба сӯи он ҷорӣ хоҳанд шуд. Ва халқҳои бисёр рафта, хоҳанд гуфт: «Биёед, ва ба кӯҳи Худованд, ба хонаи Худои Яъқуб, боло равем; ва Ӯ моро аз роҳҳои Худ таълим хоҳад дод, ва мо ба тариқҳои Ӯ хоҳем рафт; зеро аз Сион шариат хоҳад баромад, ва каломи Худованд аз Уршалим». Ишаъё 2:2, 3.

The formalized testing message of Miller came from the faithful church, and the publication called The Telegraph, represents a message from heaven as did the King James Bible, for the word “telegraph”, which is created from two Greek words, is a message from far off. The first word (tele) means “distant or far off,” and the second word (grapho), “to write or record.” Together they mean “to write or transmit at a distance.” In 1611, God, through the production of the King James Bible transmitted His message from heaven, and at the end of two hundred and twenty years, Miller’s message, as first formalized in 1831 in the Vermont Telegraph, also transmitted God’s message from heaven. That message was the “increase of knowledge” that was opened at “the time of the end” in 1798, which then produced a three-step testing process for that generation. That history typified the history of Future for America.

Паёми расмии санҷишии Миллер аз калисои вафодор баромад, ва нашрияе, ки «The Telegraph» ном дошт, паёме аз осмонро ифода мекард, ҳамон гуна ки Китоби Муқаддаси King James чунин мекард; зеро калимаи «telegraph», ки аз ду калимаи юнонӣ сохта шудааст, маънои паёме аз дурро дорад. Калимаи аввал (tele) маънои «дур ё аз дур»-ро дорад, ва калимаи дуюм (grapho) — «навиштан ё сабт кардан»-ро. Якҷоя онҳо маънои «аз дур навиштан ё ирсол кардан»-ро медиҳанд. Дар соли 1611 Худо, ба воситаи омода шудани Китоби Муқаддаси King James, паёми Худро аз осмон ирсол намуд, ва дар анҷоми дусаду бист сол, паёми Миллер, ки нахустин бор дар соли 1831 дар Vermont Telegraph ба таври расмӣ ифода ёфт, низ паёми Худоро аз осмон ирсол кард. Он паём ҳамон «афзоиши дониш» буд, ки дар «вақти охир» дар соли 1798 кушода шуд, ва баъдан барои он насл раванди сеқадамаи санҷишро ба вуҷуд овард. Он таърих, таърихи Future for America-ро пешнамоӣ мекард.

The Declaration of Independence in 1776, represents the beginning of the earth beast of Revelation thirteen. It represents the beginning of the United States, and in so doing identifies the restriction of independence at the end of the United States. The message of Future for America (as the name suggests), identifies the ending that is typified in the beginning with the publication of the Declaration of Independence. Two hundred and twenty years later in 1996, the ministry that had produced The Time of the End magazine, received the legal entity that had previously been named, Future for America. That year, The Time of the End magazine, that was made up of articles that had been run in the publication called Our Firm Foundation, was published.

Эъломияи Истиқлолият дар соли 1776 оғози ҳайвони заминии Ваҳй боби сездаҳро ифода мекунад. Он оғози Иёлоти Муттаҳидаро ифода менамояд ва бо ин амал маҳдуд гардидани истиқлолиятро дар поёни Иёлоти Муттаҳида муайян месозад. Паёми Future for America (чунонки худи ном нишон медиҳад) он анҷомеро муайян мекунад, ки дар оғоз, бо нашри Эъломияи Истиқлолият, ба таври рамзӣ пешнамун карда шудааст. Пас аз дусаду бист сол, дар соли 1996, хизмате ки маҷаллаи The Time of the End-ро таҳия карда буд, мақоми ҳуқуқиеро ба даст овард, ки пештар Future for America номида шуда буд. Дар ҳамон сол маҷаллаи The Time of the End, ки аз мақолаҳое иборат буд, ки дар нашрияи Our Firm Foundation ба табъ расида буданд, нашр гардид.

The name of the ministry Future for America, addresses the history of the Declaration of Independence, for that publication marked the beginning of the United States, and Jesus always illustrates the end with the beginning. The title of the publication being The Time of the End, addresses both “the time of the end” in 1989, but also the end of probationary time when Michael stands up. The formalized message in the publication (Daniel eleven, verse forty through forty-five), was unsealed with the collapse of the Soviet Union in 1989 (the time of the end), and the verses that were unsealed present a sequence of history that moves forward from 1989 until verse one of chapter twelve, identifies Michael standing up, and human probation closing.

Номи хизмати Future for America ба таърихи Эъломияи Истиқлолият ишора мекунад, зеро он нашрия оғози Иёлоти Муттаҳидаро нишон дод, ва Исо ҳамеша анҷомро бо оғоз тасвир мекунад. Унвони нашрия — The Time of the End — ҳам ба «вақти охир» дар соли 1989 ишора мекунад, ва ҳам ба анҷоми вақти муҳлат, вақте ки Михаил бармехезад. Паёми ба шакли расмӣ даровардашуда дар он нашрия (Дониёл ёздаҳ, ояти чил то чилу панҷ) бо фурӯпошии Иттиҳоди Шӯравӣ дар соли 1989 («вақти охир») мӯҳршиканӣ шуд, ва оятҳое, ки мӯҳрашон кушода шуд, пайдарпаии таърихеро нишон медиҳанд, ки аз соли 1989 ба пеш ҳаракат карда, то ояти якуми боби дувоздаҳ мерасад, ки дар он бархостани Михаил ва баста шудани муҳлати имтиҳони инсон муайян карда мешавад.

From the publication of Declaration of Independence, in 1776, unto the publication of The Time of the End magazine, equates to two hundred and twenty years, and the beginning and ending are addressing the same prophetic subjects. The publication of The Time of the End, was compiled with the chapters which had first being published as articles in the publication Our Firm Foundation, and represents the prophetic truth that without holding to the foundational truths of the Millerite movement (which is “our firm foundation”), it is impossible to understand the “increase of knowledge” at the “time of the end” in 1989.

Аз замони нашри Эъломияи Истиқлолият, дар соли 1776, то замони нашри маҷаллаи «Замони Охир», баробари дусаду бист сол аст, ва ибтидо ва анҷом ба ҳамон мавзӯъҳои нубувватӣ дахл доранд. Нашри «Замони Охир» аз бобҳое тартиб дода шуд, ки аввалан ҳамчун мақолаҳо дар нашрияи «Бунёди Устувори Мо» ба табъ расида буданд, ва он ҳақиқати нубувватиро ифода мекунад, ки бе пойбанд мондан ба ҳақоиқи бунёдии ҳаракати Миллерӣ (ки «бунёди устувори мо» мебошад), дарки «афзоиши дониш»-ро дар «замони охир» дар соли 1989 ғайриимкон аст.

The waymark represented as “the time of the end,” and the waymark representing the “formalizing” of the message in the parallel histories of the first and third angel’s movements both contain the prophetic elements of the “seven times” of Leviticus twenty-six. The next waymark in the parallel histories is the empowerment of the message as marked by the descent of either the angel of Revelation ten, on August 11, 1840, or the angel of Revelation eighteen, on September 11, 2001. The fulfillment of the second woe of Revelation chapter nine, brought the angel of Revelation ten down, and the fulfillment of the third woe of Revelation chapter ten, brought the angel of Revelation chapter eighteen down.

Роҳнамо, ки ҳамчун «вақти охир» муаррифӣ шудааст, ва роҳнамо, ки дар таърихҳои мутавозии ҳаракатҳои фариштаи якум ва сеюм «ба шакли расмӣ даровардани» паёмро ифода мекунад, ҳар ду унсурҳои нубувватии «ҳафт замон»-и Ибодот боби бисту шашро дар бар мегиранд. Роҳнамои навбатӣ дар ин таърихҳои мутавозӣ қудратёбии паём аст, ки бо фуруд омадани ё фариштаи Ваҳй боби даҳ, дар 11 августи соли 1840, ё фариштаи Ваҳй боби ҳаждаҳ, дар 11 сентябри соли 2001, нишонгузорӣ шудааст. Иҷро шудани войи дуюми Ваҳй боби нӯҳ, фариштаи Ваҳй боби даҳро фуруд овард, ва иҷро шудани войи сеюми Ваҳй боби даҳ, фариштаи Ваҳй боби ҳаждаҳро фуруд овард.

In the parallel histories the latter rain begins to “sprinkle” at the point when the angel descends. At that point the message is “empowered” by the confirmation of the predicted event. For the Millerites it was the cessation of the Ottoman supremacy in fulfillment of the time prophecy of Islam of the second Woe in Revelation chapter nine, verse fifteen. For the movement of the one hundred and forty-four thousand it was the “angering of the nations,” a prophecy of Islam of the third Woe which is in the time of the seventh trumpet in Revelation ten, verse seven, that was fulfilled when the great buildings of New York City were brought down.

Дар таърихҳои мувозӣ борони охирин аз он нуқтае оғоз мекунад, ки «қатра-қатра» биборад, ҳангоме ки фаришта фуруд меояд. Дар он нуқта паём ба воситаи тасдиқи воқеаи пешгӯишуда «қудратманд» мегардад. Барои миллеритҳо ин қатъ гардидани ҳукмронии усмонӣ буд, дар иҷрошавии пешгӯии замонии Ислом аз воҳи дуюм дар Ваҳй, боби нӯҳ, ояти понздаҳ. Барои ҳаракати яксаду чилу чор ҳазор ин «ба хашм омадани халқҳо» буд, яъне пешгӯие дар бораи Ислом аз воҳи сеюм, ки дар замони карнаи ҳафтум дар Ваҳй даҳ, ояти ҳафт аст, ва он ҳангоме ба иҷро расид, ки биноҳои бузурги шаҳри Ню-Йорк фурӯ оварда шуданд.

Each of the major waymarks of the parallel histories have direct links to the work of the Wonderful Numberer, who places His signature on the relationship of the two visions that represent twenty-three hundred years and twenty-five hundred and twenty years. The prophetic watchmen who are raised up at the descent of the angel blow a warning trumpet that includes the message to Laodicea, that in 1856, was directly linked to the unsealing of the greater light of the “seven times.” The waymark of Habakkuk’s two tables, represented by the 1843 and the 1850 pioneer charts, which both graphically represent the “seven times,” arrived between the descent of the angel and the “first disappointment” in each parallel history.

Ҳар яке аз марҳилаҳои асосии таърихҳои мувозӣ бо кори Шуморандаи Аҷоиб робитаи мустақим дорад; Ӯ имзои Худро бар муносибати ду рӯъёе мегузорад, ки ду ҳазору сесад сол ва ду ҳазору панҷсаду бист солро намояндагӣ мекунанд. Посбонони нубувватӣ, ки ҳангоми фуруд омадани фаришта барангехта мешаванд, карнаи огоҳиро менавозанд, ки паёми ба Лоудикияро низ дар бар мегирад, ва он дар соли 1856 бевосита бо кушода шудани мӯҳри нури бузургтари «ҳафт замон» пайваст буд. Марҳилаи ду ҷадвали Ҳабаққуқ, ки бо ҷадвалҳои пешоҳангони солҳои 1843 ва 1850 намояндагӣ мешавад ва ҳар ду «ҳафт замон»-ро ба таври графикӣ тасвир мекунанд, дар ҳар як таърихи мувозӣ миёни фуруд омадани фаришта ва «ноумедии аввал» фаро расид.

The waymark of the “tarrying time” is directly linked to the failed prediction of 1843, which was a prediction of the fulfillment of both the twenty-three hundred years, and also the twenty-five hundred and twenty years. The message of the Midnight Cry was the identification of the soon-coming fulfillment of those two periods of prophetic time. The closed dispensational “door” at the last waymark identifies the fulfillment of those two prophetic periods, and marks where the seventh or Jubilee trumpet begins to sound. Every waymark in each history is directly linked to the “seven times,” and the “seven times” represents the thread that ties both histories together, and both histories represent the message of the latter rain.

Нишонаи роҳи «вақти таъхир» мустақиман ба пешгӯии нокомшудаи соли 1843 вобаста аст, ки он пешгӯии иҷрои ҳам ду ҳазору сесад сол ва ҳам ду ҳазору панҷсаду бист сол буд. Паёми Нидои Нисфи Шаб муайян сохтани иҷрои наздикшавандаи он ду давраи вақти нубувватиро дар бар мегирифт. «Дари» баста-и тадбирии даврӣ дар нишонаи охирини роҳ иҷрои он ду давраи нубувватиро муайян мекунад ва ҷоееро нишон медиҳад, ки карнаи ҳафтум, ё карнаи Юбилей, ба садо додан оғоз менамояд. Ҳар як нишонаи роҳ дар ҳар таърих бевосита ба «ҳафт замон» вобаста аст, ва «ҳафт замон» риштаеро ифода мекунад, ки ҳар ду таърихро ба ҳам мепайвандад, ва ҳар ду таърих паёми борони охирро ифода мекунанд.

We will continue this study in the next article.

Мо ин омӯзишро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

> “‘To them which stumble at the word, being disobedient,’ Christ is a rock of offense. But ‘the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner.’ Like the rejected stone, Christ in His earthly mission had borne neglect and abuse. He was ‘despised and rejected of men; a man of sorrows, and acquainted with grief: . . . He was despised, and we esteemed Him not.’ Isaiah 53:3. But the time was near when He would be glorified. By the resurrection from the dead He would be declared ‘the Son of God with power.’ Romans 1:4. At His second coming He would be revealed as Lord of heaven and earth. Those who were now about to crucify Him would recognize His greatness. Before the universe the rejected stone would become the head of the corner.

> «Барои онҳое ки аз калом пешпо мехӯранд ва итоат намекунанд», Масеҳ санги васваса аст. Аммо «санге ки бинокорон рад карданд, ҳамон санг сари гӯша гардид». Монанди он санги радшуда, Масеҳ низ дар хизмати заминии Худ беэътиноӣ ва озорро таҳаммул карда буд. Ӯ «аз ҷониби мардум хор ва радшуда буд; марди ғамҳо ва ошнои дард: ... Ӯ хор шумурда шуд, ва мо Ӯро ба ҳеҷ гирифтем». Ишаъё 53:3. Вале вақти ҷалол ёфтани Ӯ наздик буд. Бо эҳьё шудан аз миёни мурдагон Ӯ «Писари Худо бо қудрат» эълон карда мешуд. Румиён 1:4. Дар омадани дуюми Худ Ӯ ҳамчун Худованди осмон ва замин ошкор мегардид. Онҳое ки ҳоло наздик буданд Ӯро маслуб кунанд, бузургии Ӯро хоҳанд шинохт. Дар пеши тамоми коинот, он санги радшуда сари гӯша хоҳад гардид.

> “And on ‘whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.’ The people who rejected Christ were soon to see their city and their nation destroyed. Their glory would be broken, and scattered as the dust before the wind. And what was it that destroyed the Jews? It was the rock which, had they built upon it, would have been their security. It was the goodness of God despised, the righteousness spurned, the mercy slighted. Men set themselves in opposition to God, and all that would have been their salvation was turned to their destruction. All that God ordained unto life they found to be unto death. In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.

> «Ва бар ҳар кӣ он фурӯ афтад, вайро маҳв карда, мисли ғубор хоҳад сохт». Қавме ки Масеҳро рад карданд, ба зудӣ мебоист нобудии шаҳри худ ва миллати худро бубинанд. Ҷалоли онҳо шикаста мешуд ва мисли ғубор пеши бод пароканда мегашт. Ва чӣ буд, ки яҳудиёнро нобуд кард? Ҳамон санге буд, ки агар бар он бино мекарданд, паноҳи онҳо мешуд. Ин некӯии Худо буд, ки хор шумурда шуд; он адолат буд, ки рад карда шуд; он раҳмат буд, ки беэътиноёна пазируфта нашуд. Одамон худро ба муқобили Худо бардоштанд, ва ҳар он чи метавонист наҷоти онҳо гардад, ба ҳалокати онҳо табдил ёфт. Ҳар он чи Худо барои ҳаёт муқаррар намуда буд, барои онҳо ба марг табдил ёфт. Дар маслуб сохтани Масеҳ аз ҷониби яҳудиён, нобудии Ерусалим дарбар гирифта шуда буд. Хуне ки бар Қалворӣ рехта шуд, ҳамон вазне буд, ки онҳоро барои ин ҷаҳон ва барои ҷаҳони оянда ба сӯи ҳалокат фурӯ бурд. Ҳамин тавр дар он рӯзи бузурги охирин хоҳад буд, вақте ки доварӣ бар радкунандагони файзи Худо фуруд ояд. Масеҳ, ки санги пешпоии онҳо буд, он гоҳ ба онҳо чун кӯҳи интиқомгир зоҳир хоҳад шуд. Ҷалоли рӯйи Ӯ, ки барои одилон ҳаёт аст, барои шарирон оташи сӯзонанда хоҳад буд. Аз сабаби муҳаббати радшуда ва файзи хоршуда, гуноҳкор нобуд хоҳад шуд.

> “By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” The Desire of Ages, 599, 600.

> «Бо мисолҳои бисёр ва ҳушдорҳои такрорӣ, Исо нишон дод, ки натиҷаи рад кардани Писари Худо аз ҷониби яҳудиён чӣ хоҳад буд. Дар ин суханон Ӯ ба ҳамаи касон дар ҳар давру замон муроҷиат мекард, ки қабул кардани Ӯро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ рад менамоянд. Ҳар ҳушдор барои онҳост. Маъбади беҳурматшуда, писари нофармон, токдорони козиб ва бинокорони таҳқиркунанда, дар таҷрибаи ҳар як гуноҳкор ҳамтои худро доранд. Агар ӯ тавба накунад, ҳукме, ки онҳо пешакӣ рамзвор нишон медоданд, аз они ӯ хоҳад буд». Орзуи асрҳо, 599, 600.

Back to Articles