Article

# Ваҳйи Исои Масеҳ - Рақами Чордаҳум

Мӯҳри Ҳафтум

Author

Jeff Pippenger

Published

November 11, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Ҷанги санҷишии фариштагон, ки бо Люсифер дар осмони сеюм оғоз ёфт ва дар боби дувоздаҳуми Ваҳй тасвир шудааст, намунаи ҷанги санҷишии одамон ва фариштагон аст, ки дар осмони якум ба анҷом мерасад. Вақте ки шайтон ва фариштагони ӯ аз осмони сеюм ронда шуданд, шайтон дар боғи Адан ҷабҳаи нави ҷангро кушод. Чунон ки дар ҷанги осмони сеюм бо Люсифер буд, Худо барои инсоният низ давраи санҷишро муқаррар намуд. Ҷанг дар осмони якум, ки ба таври ҷиддӣ бо қонуни якшанбеи наздикшаванда оғоз меёбад, анҷоми замони санҷиширо барои инсоният ифода мекунад.

Дар бобҳои дувоздаҳум ва сенздаҳуми Ваҳй аждаҳо, ҳайвон ва пайғамбари козиб муаррифӣ шудаанд. Одатан он се қудрат пеш аз ҳама ҳамчун намояндаи таърихи гузаштаи ҳамон се қудрат фаҳмида мешаванд, аммо ба Юҳанно гуфта шуд, ки «он чиро, ки баъд аз ин хоҳад шуд» бинависад, ва тамоми китоби Ваҳй дар бораи «рӯзҳои охир» сухан мегӯяд; бинобар ин мо усули Китоби Муқаддасро ба кор мебарем, ки анҷом бо оғоз тасвир карда мешавад, ва рамзҳои Ваҳйро ҳамчун ҳақиқати ҳозира, на гузашта, татбиқ менамоем.

Шайтон ҳам дар ҷанге, ки ӯ дар осмони сеюм оғоз намуд, ва ҳам дар нахустин набард, ки ӯ дар боғи Адан назди одамон овард, чунин шинохта шудааст, ки барои расондани паёмҳои фасодёфтаи худ, то ҷанги худро ба анҷом расонад, аз «гипноз» истифода бурдааст.

> «Шайтон Одами аввалро дар Адан васваса кард, ва Одам бо душман баҳс намуд, ва ба ин васила ба ӯ бартарӣ дод. Шайтон қувваи гипнозии худро бар Одам ва Ҳавво ба кор бурд, ва ҳамин қувваро кӯшиш кард бар Масеҳ низ ба кор барад. Аммо пас аз он ки каломи Навишта иқтибос карда шуд, Шайтон дарёфт, ки ҳеҷ имкони ғолиб омадан надорад.

> «Мардон ва занон набояд илми онро биомӯзанд, ки чӣ гуна ақли касонеро, ки бо онҳо муошират мекунанд, ба асорат дароранд. Ин ҳамон илмест, ки Шайтон таълим медиҳад. Мо бояд ба ҳар чизи аз ин навъ муқовимат намоем. Мо набояд бо мезмеризм ва гипноз сарукор дошта бошем — илми он касе, ки манзилати нахустини худро аз даст дод ва аз саҳнҳои осмонӣ ронда шуд». Mind, Character and Personality, 713.

«Илме, ки Шайтон таълим медиҳад», аз ҷониби тоҷирони ҷаҳонигаро ба камол расонида шудааст ва дар «рӯзҳои охир» ба воситаи «шоҳроҳи фавқулоддаи иттилоотӣ» амалӣ мегардад. Шайтон падари дурӯғ аст; ва бузургҷуссагони васоити ахбор на танҳо ботилро тарғиб мекунанд, балки ҳақиқатро низ аз филтр мегузаронанд, онҳо касонеро, ки ба назари худ мулҳид мешуморанд, пайгирӣ мекунанд ва мукаммалтарин шакли гипнозеро, ки дар тамоми таърихи сайёраи замин ҳаргиз ба кор бурда шудааст, истифода мебаранд. Ҷанге, ки дар осмони сеюм оғоз ёфт, ба ин хусусияти ҷанги Шайтон таъкид мекунад, то ки мӯъминоне, ки ҳангоми оғоз ёфтани ҷанги осмони аввал зинда хоҳанд буд, ба василаи дониши пешакӣ пешогоҳ гарданд. Вақте ки мо мефаҳмем, ки маркази назорати шабакаи умумиҷаҳонӣ ва «шоҳроҳи фавқулоддаи иттилоотӣ» дар Иёлоти Муттаҳида идора ва таҳти назорат аст, мо дарке аз он пайдо мекунем, ки чӣ маъно дорад, ки Иёлоти Муттаҳида аз осмон оташ фуруд меоварад ва тамоми ҷаҳонро фиреб медиҳад. «Оташ» дар китоби Ваҳй рамзи як паём аст.

Рамзбандии Ваҳй боби сездаҳум, ва ояти сездаҳум, аз набард дар кӯҳи Кармил гирифта шудааст, ки дар он ҷо анбиёи Баал ва анбиёи ашераҳо натавонистанд оташро аз осмон фуруд оваранд, то тасдиқ кунанд, ки Баал ва Ашторот худоёни ҳақиқӣ мебошанд. Баал, ки илоҳи мардона буд, ва Ашторот, ки илоҳи занона буд, сурати ҳайвонро намояндагӣ мекунанд, яъне омезиши нопоки калисо ва давлат. Онҳо анбиёи Изобал буданд, ки ӯ бо Аҳъоб дар муносибати нопок қарор дошт. Он ду шоҳиди нубувватии сурати ҳайвон дар достони кӯҳи Кармил, нақши Иёлоти Муттаҳидаро муайян месозанд, ки аввал дар Иёлоти Муттаҳида сурати низоми папиро ба вуҷуд меоварад, ва баъд аз он дар ҷаҳон. «Оташ» дар Кармил мебоист далели он бошад, ки Худои ҳақиқӣ дар асл кист. Он ваҳйеро аз осмон намояндагӣ мекард, ки Худои ҳақиқиро муайян месохт, ва ҳамин масъала ҳамон вақт вуҷуд дорад, ки Иёлоти Муттаҳида оташро аз осмон фуруд меоварад.

Дар китоби Ишаъё, Худое ки анҷомро аз ибтидо муайян месозад, ба ҳамон саҳнаи кӯҳи Кармили қадим муроҷиат мекунад, ва ҳамчунин ба саҳнаи нубувватие, ки ҳангоми он Иёлоти Муттаҳида аз осмон оташ фуруд меоварад, ишора менамояд.

> «Даъвои худро пеш оред, — мегӯяд Худованд; — далелҳои қавии худро биёред, — мегӯяд Подшоҳи Яъқуб. Бигзор онҳо онҳоро пеш оваранд ва ба мо нишон диҳанд, ки чӣ воқеъ хоҳад шуд; бигзор чизҳои пешинаро нишон диҳанд, ки онҳо чӣ буданд, то мо онҳоро баррасӣ намоем ва анҷоми онҳоро бидонем; ё чизҳои ояндаро ба мо эълон кунанд. Чизҳоеро, ки баъд аз ин хоҳад омад, нишон диҳед, то бидонем, ки шумо худоён ҳастед; оре, некӣ кунед ё бадӣ кунед, то мо ба ҳайрат оем ва онро якҷоя бубинем. Инак, шумо аз ҳеҷ ҳастед, ва кори шумо аз нобудӣ аст; касе ки шуморо интихоб мекунад, макрӯҳ аст. Ман касеро аз шимол барангехтаам, ва ӯ хоҳад омад; аз баромадани офтоб номи Маро хоҳад хонд; ва бар мирон мисли бар лой хоҳад омад, ва чунон ки кулолгар гилро поймол мекунад. Кист, ки аз ибтидо эълон кардааст, то мо бидонем? ва аз пеш, то бигӯем: “Ӯ росткор аст”? Оре, ҳеҷ касе нест, ки нишон диҳад; оре, ҳеҷ касе нест, ки эълон кунад; оре, ҳеҷ касе нест, ки суханони шуморо бишнавад. Аввалин кас ба Сион хоҳад гуфт: “Инак, инак онҳо”; ва Ман ба Ерусалим муждаоваре хоҳам дод». Ишаъё 41:21–27.

Дар ҷанги осмони якум, ки бо қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда оғоз меёбад, ба Иёлоти Муттаҳида, инчунин ба худи Шайтон, иҷоза дода хоҳад шуд, ки «даъвои» худро «пеш оваранд», ва онҳо оташро аз осмон фуруд хоҳанд овард, то бикӯшанд исбот намоянд, ки худои Изобал Худои ҳақиқист. Ҷаҳон маҷбур карда хоҳад шуд, ки нишони рӯзи ибодати он худоро бипазирад. Оташе, ки аз осмон ба воситаи «шоҳроҳи фавқуттиллоотӣ» бар тамоми башар фуруд оварда мешавад, амали «ҳеҷ» аст, ва ҳар кӣ паёми ба воситаи он васила расонидашударо интихоб кунад, «кароҳат» аст.

Дар он мубориза, як саду чиҳилу чор ҳазор ва баъд аз он анбӯҳи бузург, шоҳидони Худо дар баҳси он хоҳанд буд, ки Худои ҳақиқӣ кист. Паёмҳое, ки аз ҳар ду ҷониби ҷанг расонида мешаванд, ҳамчун «оташ» тасвир гардидаанд. Ҳамаи халқҳо ҷамъ оварда хоҳанд шуд, то муайян гардад, ки Худои ҳақиқӣ кист, ва барои исботи «ҳақиқат» ду синфи шоҳидон хоҳад буд.

> Бигзор ҳамаи халқҳо ҷамъ оварда шаванд, ва қавмҳо гирд оянд: кист аз миёни онҳо, ки инро эълон карда тавонад, ва чизҳои пешинаро ба мо нишон диҳад? Бигзор шоҳидони худро пеш оваранд, то сафед шаванд; ё бигзор бишнаванд ва бигӯянд: «Ин ростӣ аст». «Шумо шоҳидони Ман ҳастед, мегӯяд Худованд, ва бандаи Ман, ки баргузидаам, то Маро бишносед ва ба Ман имон оваред, ва дарк кунед, ки Ман Ӯ ҳастам: пеш аз Ман ҳеҷ худое сохта нашуда буд, ва баъд аз Ман низ нахоҳад буд. Ман, яъне Ман, Худованд ҳастам; ва ғайр аз Ман наҷотдиҳандае нест. Ман эълон кардаам, ва наҷот додаам, ва нишон додаам, ҳангоме ки дар миёни шумо худои бегонае набуд; бинобар ин, шумо шоҳидони Ман ҳастед, мегӯяд Худованд, ки Ман Худо ҳастам». Ишаъё 43:9–12.

Зуҳуроти ниҳоии Кӯҳи Кармил, барои Шайтон шоҳидон ва барои Худо шоҳидон дорад. Ин намоиш барои исботи он аст, ки Худои ҳақиқӣ кист, аммо шоҳидони вафодори Худо бояд ба чӣ шаҳодат диҳанд?

> Чунин мегӯяд Худованд, Подшоҳи Исроил ва Раҳокунандаи ӯ, Худованди лашкарҳо: Ман Аввал ҳастам, ва Ман Охир ҳастам; ва ғайр аз Ман ҳеҷ Худое нест. Ва кист, ки монанди Ман бихонад, ва онро эълон намояд, ва барои Ман ба тартиб оварад, аз он замоне ки Ман қавми қадимро барқарор намудам? Ва чизҳоеро, ки меоянд ва хоҳад омад, бигзор ба онҳо нишон диҳанд. Натарсед ва ҳаросон нашавед; оё Ман аз он вақт ба ту нагуфтаам ва эълон накардаам? Шумо шоҳидони Ман ҳастед. Оё ғайр аз Ман Худое ҳаст? Оре, ҳеҷ Худое нест; Ман ҳеҷ касро намешиносам. Онҳое ки бути кандакоришударо месозанд, ҳамаашон ботиланд; ва чизҳои дилписанди онҳо фоида нахоҳанд расонд; ва онҳо худ шоҳидони хешанд; намебинанд ва намедонанд, то шарманда шаванд. Ишаъё 44:6–9.

Вафодорон дар рӯёрӯии ниҳоии Кӯҳи Кармил бояд ба он ҳақиқат шаҳодат диҳанд, ки Худо Аввалин ва Охирин аст. Ӯ ҳамон Худоест, ки «қавми қадимро таъйин кардааст», то «чизҳое ки меоянд»-ро муайян созад. Шоҳидони Худо бояд Ваҳйи Исои Масеҳро, ки андаке пеш аз ҷанги ниҳоии Кӯҳи Кармил кушода мегардад, пешкаш намоянд.

Паёми кӯҳи Кармали Шайтон ҳамчун оташе тасвир мешавад, ки аз осмон фурӯд меояд.

> Ва ӯ мӯъҷизоти бузург ба амал меоварад, ба тавре ки дар пеши назари одамон аз осмон бар замин оташ фуруд меоварад, Ваҳй 13:13.

Ин оят муъҷизотеро тавсиф мекунад, ки Иёлоти Муттаҳида ба воситаи илми муосири гипноз, ки ба инсоният тавассути «шоҳроҳи бузурги иттилоотӣ» расонида мешавад, ба амал меоварад. Аммо ин оят ҳамчунин дар бораи зуҳури худи Шайтон сухан мегӯяд, ҳангоме ки ӯ худро ба ҷойи Масеҳ вонамуд мекунад.

> «Фариштае, ки дар эълони паёми фариштаи сеюм ҳамроҳ мешавад, бояд тамоми заминро бо ҷалоли худ равшан созад. Дар ин ҷо амале пешгӯӣ шудааст, ки дорои фарогирии умумиҷаҳонӣ ва қудрате бесобиқа аст. Ҳаракати адвентии солҳои 1840–44 зуҳуроти пурҷалоли қудрати Худо буд; паёми фариштаи аввал ба ҳар истгоҳи миссионерӣ дар ҷаҳон расонда шуд, ва дар баъзе кишварҳо бузургтарин шавқу рағбати динӣ падид омад, ки аз замони Ислоҳоти асри шонздаҳум то кунун дар ягон сарзамин дида нашуда буд; аммо ҳамаи инро ҳаракати пуриқтидор зери ҳушдори охирини фариштаи сеюм фаро хоҳад гузашт.»

> «Ин кор ба кори рӯзи Пантикост монанд хоҳад буд. Чунон ки «борони аввал» ҳангоми фурӯрехтани Рӯҳулқудс дар оғози мужда дода шуд, то ки сабзиши тухми гаронбаҳоро ба вуҷуд оварад, ҳамчунин «борони охир» дар анҷоми он барои расонидани ҳосил дода хоҳад шуд. «Пас хоҳем донист, агар ба донистани Худованд пайравӣ намоем: зуҳури Ӯ чун субҳ омода аст; ва Ӯ назди мо мисли борон хоҳад омад, мисли борони охир ва борони аввал бар замин». Ҳушаъ 6:3. «Пас, эй фарзандони Сион, шод бошед ва дар Худованд Худои худ хурсандӣ кунед; зеро Ӯ ба шумо борони аввалро ба андоза додааст, ва барои шумо боронро нозил хоҳад кард, яъне борони аввал ва борони охир». Юил 2:23. «Дар айёми охир, мегӯяд Худо, Ман аз Рӯҳи Худ бар ҳар башар хоҳам рехт». «Ва чунин хоҳад шуд, ки ҳар кӣ номи Худовандро бихонад, наҷот хоҳад ёфт». Аъмол 2:17, 21.»

> «Кори бузурги Инҷил набояд бо зуҳури камтари қудрати Худо аз он чи оғози онро тавсиф мекард, ба анҷом расад. Нубувватҳое, ки дар рехта шудани борони аввалин дар оғози Инҷил ба иҷро расиданд, боз дар борони охирин, ҳангоми анҷоми он, ба иҷро хоҳанд расид. Инҳоянд “айёми тароват”, ки ҳавворӣ Петрус ба онҳо чашм медӯхт, вақте гуфт: “Пас, тавба кунед ва руҷӯъ намоед, то гуноҳҳои шумо маҳв гарданд, ҳангоме ки айёми тароват аз ҳузури Худованд фаро расад; ва Ӯ Исоро хоҳад фиристод.” Аъмол 3:19, 20.»

> «Бандагони Худо, ки рӯяшон аз тақдиси муқаддас равшан гардида, медурахшад, аз ҷое ба ҷое мешитобанд, то паёми осмониро эълон намоянд. Ба воситаи ҳазорон овоз, дар саросари замин, ин ҳушдор дода хоҳад шуд. Муъҷизаҳо ба амал оварда хоҳанд шуд, беморон шифо хоҳанд ёфт, ва аломоту аҷоибҳо ба пайравони имондор хоҳад пайваст. Шайтон низ амал мекунад, бо муъҷизаҳои дурӯғин, ҳатто оташро аз осмон дар пеши назари одамон фуруд меоварад. Ваҳй 13:13. Ҳамин тавр сокинони замин водор карда хоҳанд шуд, ки мавқеи худро интихоб намоянд». «Муборизаи Бузург», 611, 612.

Вақте ки мо ба он замон мерасем, ки шайтон оташро аз осмон фурӯ меорад, «сокинони замин водор карда хоҳанд шуд, ки мавқеи худро ишғол намоянд». Дар он вақт, шоҳиди Худо «аз ҷойе ба ҷое шитоб хоҳад кард, то паёмеро, ки аз осмон аст, эълон намояд. Ба воситаи ҳазорҳо овоз, дар тамоми рӯи замин, ин огоҳӣ дода хоҳад шуд». Коре, ки шоҳидони Худо анҷом хоҳанд дод, «монанди кори Рӯзи Пантикост хоҳад буд», вақте ки «фариштае, ки дар эълони паёми фариштаи сеюм ҳамроҳ мешавад, бояд тамоми заминро бо ҷалоли худ равшан гардонад». Дар Пантикост, оташ рамзи рехтани Рӯҳулқудс буд, ва оташ ҳамчунин рамзи рехтани рӯҳи нопоки шайтон аст.

Пас аз он ки Юҳанно дар боби ҳафтуми Ваҳй яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор ва ҷамоати бузургро муаррифӣ мекунад, ӯ кушода шудани мӯҳри ҳафтум ва ниҳоиро муайян месозад. Мӯҳри ниҳоӣ ё ҳафтум рамзи кушода шудани Ваҳйи Исои Масеҳ аст, ва ягона нубувват дар китоби Ваҳй мебошад, ки бояд андаке пеш аз баста шудани муҳлати имтиҳон кушода мегардид. Мӯҳри ҳафтум, ҳафт раъд ва Ваҳйи Исои Масеҳ ҳама рамзҳои як ҳақиқати ягонаанд, ки андаке пеш аз баста шудани муҳлати имтиҳон ошкор карда мешавад. Ваҳйи Исои Масеҳ хислати Масеҳ ва қудрати офаринандаи Ӯро ҳамчун Алфа ва Омега таъкид менамояд. Ҳафт раъд таърихеро муайян мекунанд, ки дар он яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор мӯҳр карда мешаванд, ва мӯҳри ҳафтум фурӯрезиши Рӯҳулқудсро дар ҷараёни ҳамон таърих муайян менамояд, вақте ки он ду шоҳид эҳё мешаванд ва қудрати офаринандаи «ҳақ»-и Худоро, ки аз Падар ба Писар, аз Писар ба Ҷабраил, ва аз ӯ ба пайғамбар расонда мешавад, дарёфт мекунанд, то ба онҳое бирасад, ки интихоб мекунанд онро бихонанд, бишнаванд ва қудрате, ки дар он нуҳуфтааст, нигоҳ доранд.

> Ва ҳангоме ки Ӯ муҳри ҳафтумро кушод, дар осмон тақрибан ним соат сукут ҳукмфармо шуд. Ва ман он ҳафт фариштаро дидам, ки дар ҳузури Худо меистоданд; ва ба онҳо ҳафт карнай дода шуд. Ва фариштаи дигаре омада, назди қурбонгоҳ истод, дар ҳоле ки маҷмари тиллоӣ дошт; ва ба ӯ бухури бисёр дода шуд, то онро бо дуоҳои ҳамаи муқаддасон бар қурбонгоҳи тиллоие ки пеши тахт буд, пешкаш намояд. Ва дуди бухур, ки бо дуоҳои муқаддасон буд, аз дасти фаришта ба ҳузури Худо боло рафт. Ва фаришта маҷмарро гирифта, онро аз оташи қурбонгоҳ пур кард ва бар замин афканд; ва овозҳо, ва раъдҳо, ва барқҳо, ва заминларзае ба амал омад. Ваҳй 8:1–5.

Дар оятҳо «ҳафт фаришта» бо «ҳафт карнай» «пеши Худо истода буданд». Он ҳафт фариштаи карнайдор, тибқи фаҳмиши маъмули дуруст, ҳамчун намояндаи довариҳои Худо бар зидди Рум барои ҷорӣ намудани ибодати якшанбе фаҳмида шудаанд. Руми бутпараст, зери ҳукмронии Константин, дар соли 321 нахустин қонуни якшанберо қабул кард, ва то соли 330 империяи ӯ ба шарқ ва ғарб тақсим гардид. Аз ҳамон нуқта чаҳор карнайи аввал ба садо додан оғоз карданд, ва онҳо нерӯҳои таърихиро намояндагӣ мекарданд, ки бар зидди империяи ӯ ба кор бурда шуданд ва то соли 476 шаҳри Румро дар ҳолате гузоштанд, ки дигар ҳеҷ гоҳ ҳокими румӣ бар он шаҳр ҳукмронӣ накард, шаҳре ки рамзи қувват ва ҷалоли Рум буд. Вақте ки папагӣ дар Шӯрои Орлеан дар соли 538 қонуни якшанберо қабул кард, Муҳаммад барангехта шуд, то довариро бар зидди калисои Рум оварад, чунон ки карнайҳои панҷум ва шашум онро ифода мекунанд, ки ҳамчунин войи аввал ва дуюм буданд ва намояндаи Ислом буданд. Ҳарчанд фаҳмиши суннатии он карнайҳо дуруст аст, онҳо дар он порчае, ки дар Ваҳй боби нӯҳ пешниҳод шудаанд, ҳамчун «балоҳо» таъриф шудаанд.

> Ва боқимондаи одамоне ки бо ин балоҳо кушта нашуданд, аз корҳои дастҳои худ тавба накарданд, то ки девҳоро ва бутҳои аз тилло, нуқра, мис, санг ва чӯб сохташударо, ки на дида метавонанд, на шунида, ва на роҳ раванд, парастиш накунанд. Ва аз қатлҳои худ, ва аз ҷодугариҳои худ, ва аз зинокориҳои худ, ва аз дуздиҳои худ низ тавба накарданд. Ваҳй 9:20, 21.

Иҷрои комил ва ниҳоии ҳафт карнай — ҳафт балои охирини Ваҳй, боби шонздаҳ, мебошад. Ҳатто як баррасии содаи хусусиятҳои нубувватии ҳафт карнайи Ваҳй, боби нӯҳ, нишон медиҳад, ки онҳо хусусиятҳои мувозии ҳафт балои охиринро доро мебошанд. Кушода шудани мӯҳри ҳафтум дар он давраи таърихӣ воқеъ мегардад, ки дар он замон мӯҳлати имтиҳон наздик ба анҷом расидан аст ва ғазаби Худо, чунон ки бо ҳафт балои охирин ифода шудааст, наздик аст рехта шавад.

Вақте ки Масеҳ, ҳамчун Шери қабилаи Яҳудо, «мӯҳри ҳафтумро кушод», фариштае омада, назди қурбонгоҳ истод, дар ҳоле ки маҷмари тиллоӣ дошт; ва ба ӯ бухури бисёре дода шуд, то онро бо дуоҳои ҳамаи муқаддасон бар қурбонгоҳи тиллоие, ки дар пеши тахт буд, тақдим намояд. Ва дуди бухур, ки ҳамроҳи дуоҳои муқаддасон буд, аз дасти фаришта ба ҳузури Худо боло рафт.» Фурӯрезиши Рӯҳулқудс дар Пантикостро дуои якдилонаи имондороне, ки дар Уршалим ҷамъ омада буданд, пешгузарӣ кард.

> «Эҳёи тақводории ҳақиқӣ дар миёни мо бузургтарин ва фавритарин аз ҳамаи эҳтиёҷоти мост. Ҷустуҷӯи ин бояд кори аввалини мо бошад. Барои ба даст овардани баракати Худованд бояд кӯшиши ҷиддӣ ба харҷ дода шавад, на аз он сабаб ки Худо намехоҳад баракати Худро бар мо арзонӣ дорад, балки аз он сабаб ки мо барои қабул кардани он омода нестем. Падари осмонии мо барои ато кардани Рӯҳулқудси Худ ба онҳое ки аз Ӯ илтимос мекунанд, бештар омода аст аз он ки падарону модарони заминӣ барои додани ҳадияҳои нек ба фарзандони худ омодаанд. Аммо вазифаи мост, ки ба воситаи эътироф, фурӯтанӣ, тавба ва дуои ҷиддӣ, он шартҳоро ба ҷо оварем, ки Худо бар асоси онҳо ваъда додааст баракати Худро ба мо ато намояд. Эҳёро танҳо дар ҷавоб ба дуо метавон интизор шуд». Selected Messages, book 1, 121.

Кушода шудани мӯҳри ҳафтум мӯҳр задан ба яксаду чилу чор ҳазор нафарро муайян месозад. Ин мӯҳргузорӣ бо дуо оғоз меёбад, аммо на танҳо бо амали худи дуо, балки бо дуои мушаххасе. Он дуои мушаххас дар китоби Дониёл муайян шудааст, ки албатта, ҳамон китоби Ваҳй низ ҳаст.

Юҳанно дар Ваҳй ва Дониёл дар китоби худ, рамзи он яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор дар «рӯзҳои охир» мебошанд. Дар «рӯзҳои охир» онҳое ки бояд дар ҷараёни ҷанги осмони аввал шоҳидони Худо бошанд, ба он нубуввате шаҳодат хоҳанд дод, ки андаке пеш аз баста шудани муҳлати имтиёз кушода мегардад. Ин дар оятҳое ки ҳоло баррасӣ мекунем, ҳамчун мӯҳри ҳафтум ба тасвир оварда шудааст. Дуоҳоеро, ки назди фаришта бо «мубаххари тиллоӣ» меоянд, дуои Дониёл дар боби нӯҳуми китоби ӯ ифода мекунад. Он дуо дуои мушаххас аст, ки Мусо онро дар иртибот бо нубуввати «ҳафт замон» баён намудааст. Он дуо дуҷониба аст, ва Дониёл муҳтавои дуои дуҷонибаи худро бо истилоҳҳои «лаънат» ва «қасам»-и Мусо ҷой медиҳад. Китобҳои Дониёл ва Ваҳй як китобанд, ва ҳамон хатҳои нубуввате, ки дар китоби Дониёл ҳастанд, дар китоби Ваҳй идома меёбанд.

Дуое, ки боиси рехтани оташи муқаддас дар ҳаракати фариштаи қудратманди Ваҳйи ҳаждаҳум мегардад, ҳамон дуои Дониёл дар бораи «ҳафт замон» аст. Ин ҳамон дуое мебошад, ки фаришта Ҷаброилро аз осмон фуруд овард, то нубувватҳоро ба Дониёл шарҳ диҳад. Дар анҷоми дуои ӯ, ки бист ояти аввали Дониёл боби нуҳро дар бар мегирад, Ҷаброил наздики вақти қурбонии шомгоҳӣ фуруд омад. Дуоҳое, ки боло мераванд ва фаришта бо маҷмари тиллоӣ онҳоро қабул мекунад, дуоҳое мебошанд, ки ҳангоми фурӯ рафтани офтоб, дар шомгоҳи «рӯзҳои охир», боло мераванд.

> Ва ҳанӯз ман сухан мегуфтам, дуо мекардем ва гуноҳи худро ва гуноҳи қавми худ Исроилро эътироф менамудам, ва илтиҷои худро ба ҳузури Худованд Худои худ барои кӯҳи муқаддаси Худои худ пешкаш мекардам; оре, ҳанӯз ман дар дуо сухан мегуфтам, ҳамон мард Ҷабраил, ки ӯро дар рӯъё дар ибтидо дида будам, бо парвози тез расида, маро тақрибан дар вақти қурбонии шом ламс намуд. Дониёл 9:20, 21.

Дуои Дониёл эътирофи на танҳо гуноҳҳои худи ӯ, балки ҳамчунин гуноҳҳои қавми Худо буд. Дуои ӯ намунаи аслии дуои тавбаест, ки бо «ҳафт вақт»-и Ибодат боби бисту шаш алоқаманд аст.

> Ва онҳое ки аз шумо боқӣ мондаанд, дар заминҳои душманони худ аз гуноҳи хеш пажмурда хоҳанд шуд; ва ҳамчунин аз гуноҳҳои падарони худ, бо онҳо, пажмурда хоҳанд шуд. Агар онҳо ба гуноҳи худ ва ба гуноҳи падарони худ, бо хиёнате ки ба Ман хиёнат карданд, иқрор намоянд, ва низ ба он ки бар хилофи Ман рафтор карданд; Ва ба он ки Ман низ бар хилофи онҳо рафтор карда, онҳоро ба замини душманонашон овардам; пас агар дили номахтуни онҳо фурӯтан гардад, ва он гоҳ ҷазои гуноҳи худро бипазиранд: Он гоҳ Ман аҳди Худро бо Яъқуб ба ёд хоҳам овард, ва низ аҳди Худро бо Исҳоқ, ва низ аҳди Худро бо Иброҳим ба ёд хоҳам овард; ва заминро ба ёд хоҳам овард. Ибодат 26:39–42.

Пас аз он ки Мусо ҷазои марбут ба «ҳафт маротиба»-ро, ки онро «низои» аҳди Худо меномад, баён мекунад, ӯ муайян месозад, ки қавми Худо чӣ бояд бикунанд, агар ва ҳангоме ки огоҳ шаванд, ки онҳо дар замини душман ғуломанд, чунон ки Дониёл буд. Ба онҳо лозим буд, ҳамон тавре ки Дониёл намояндагӣ мекард, гуноҳҳои худро, ҳамчунин гуноҳҳои падарони худро эътироф намоянд.

Ҳангоме ки ин дуои махсус аз ҷониби онҳое ба ҷо оварда мешавад, ки даъват шудаанд то аз ҷумлаи яксаду чилу чор ҳазор бошанд, фариштае, ки мабхараи тиллоӣ дорад, «мабхараро гирифта», онро «аз оташи қурбонгоҳ пур мекунад ва бар замин меандозад; ва овозҳо, ва раъдҳо, ва барқҳо, ва зилзилае ба амал омад». Оташи муқаддасе, ки паёми «ҳақиқат»-ро дар муқобили паёми қалбакии «оташ», ки Иёлоти Муттаҳида ва Шайтон аз осмон фуруд меоранд, ифода мекунад, дар соати он «зилзила», ки қонуни якшанбе аст, рӯй медиҳад.

Дар китоби Закарьё ба мо хабар дода мешавад, ки Заруббобил ҳам таҳкурсӣ ва ҳам санги сари маъбадро дар таърихи аз нав бино шудани маъбад ва Ерусалим пас аз бозгашт аз асорате, ки Дониёл ҷузъи он буд, гузоштааст.

> Ва ӯ дар ҷавоби ман сухан ронда, гуфт: «Ин аст каломи Худованд ба Зеруббобил, ки мегӯяд: “На бо қувват ва на бо тавоноӣ, балки бо Рӯҳи Ман”, мегӯяд Худованди лашкарҳо. “Ту кистӣ, эй кӯҳи бузург? Пеши Зеруббобил ту ба ҳамворӣ табдил хоҳӣ ёфт; ва ӯ санги сарро бо нидоҳо берун хоҳад овард, дар ҳоле ки нидо мекунанд: ‘Файз, файз бар он!’” Ва каломи Худованд боз бар ман нозил шуда, гуфт: “Дастҳои Зеруббобил таҳкурсии ин хонаро гузоштаанд; дастҳои ӯ ҳамчунин онро ба анҷом хоҳанд расонд; ва ту хоҳӣ донист, ки Худованди лашкарҳо маро назди шумо фиристодааст. Зеро кист, ки рӯзи чизҳои хурдро ҳақир шумурда бошад? Зеро онҳо шод хоҳанд шуд ва шоқулро дар дасти Зеруббобил бо он ҳафт хоҳанд дид; онҳо чашмони Худованд ҳастанд, ки дар тамоми замин ба ҳар сӯ давутоғ мекунанд.” Закарьё 4:6–10.

Заруббобил маънои «насли Бобил»-ро дорад ва рамзи паёми фариштаи дуюм аст, ки ҳангоме бо паёми Нидои Нимашаб якҷо гардид, дар ҳаракати ибтидоии адвентизм «таҳкурсӣ»-ро гузошт. Заруббобил ҳамчунин такрори паёми фариштаи дуюмро дар ҳаракати поёнии адвентизм, дар ҳаракати Future for America, намояндагӣ мекунад, вақте ки «санги саркунҷа» гузошта мешавад.

Ҷаҳон аз ду шоҳиде, ки дар водии устухонҳои мурда, дар кӯчае ки «шоҳроҳи фавқулмаълумот» аст, кушта шуда буданд, шодӣ кард. Вақте ки он ду шоҳид дубора ба ҳаёт оварда шуданд, ҷаҳон тарсид, ва осмонҳо шодӣ карданд. Закариё, мисли ҳамаи анбиё, «рӯзҳои охир»-ро муайян мекунад, замоне ки қавми Худо шодӣ мекунанд. Закариё ба мо хабар медиҳад, ки онҳо дар эҳёи он ду шоҳид, вақте ки «он ҳафт»-ро мебинанд, шодӣ мекунанд. «Он ҳафт» ҳамон вожаи ибронист, ки дар Левӣ бисту шаш ба сурати «ҳафт бор» тарҷума шудааст. Ҳаракати фариштаи аввал санги бунёдии «ҳафт бор»-и Мӯсоро гузошт, ва он «ҳақиқат», сарфи назар аз рад шудани он дар соли 1863, бояд санги сарикунҷаи ҳаракати фариштаи сеюм низ бошад.

Вақте ки он шинохта ва ба амал оварда шавад, ва бо дуои муносиби дугона бар он амал карда шавад, оташи ҳақиқӣ, чунон ки дар рӯзи Пантикост буд, бар замин андохта хоҳад шуд.

Мо дар мақолаи навбатӣ баррасии кушода шудани мӯҳри ҳафтумро идома хоҳем дод.

Back to Articles