Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Forty-Five

Китоби Юил ва Калисои Лоодиқии Адвентистони Рӯзи Ҳафтум — Рақами чилу панҷ

Number Forty-Five

Рақами Чилу Панҷ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 12, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

## Review

Азназаргузаронӣ

Leviticus twenty-three identifies three tests within the Pentecostal season of the one hundred and forty-four thousand. Aligning the first day of the feast of Tabernacles with the day of Pentecost, and then aligning the forty days that Christ taught the disciples face to face before His ascension with the day of first fruits creates an overall structure that represents the three angel’s messages.

Лаввиён боби бисту сеюм се имтиҳонро дар мавсими Пантикости яксаду чиҳилу чор ҳазор муайян мекунад. Мутобиқ сохтани рӯзи аввали иди Хаймаҳо бо рӯзи Пантикост, ва сипас мутобиқ сохтани он чиҳил рӯзе, ки Масеҳ пеш аз суъуди Худ рӯ ба рӯ ба шогирдон таълим дод, бо рӯзи навбари ҳосил, як сохтори умумиро ба вуҷуд меоварад, ки паёмҳои се фариштаро намояндагӣ мекунад.

When the “death, burial and resurrection” is applied as a single prophetic waymark that has three steps; as it is represented by Christ’s baptism, we find that five days after the resurrection on the day of first fruits, the end of the seven day feast of unleavened bread arrives as a holy convocation. Thus, at Christ’s resurrection, which aligns with the first fruit offering, there follows a five-day period.

Вақте ки «марг, дафн ва эҳё» ҳамчун як нишонаи ягонаи пешгӯёна, ки се қадам дорад, татбиқ карда мешавад, чунон ки он дар таъмиди Масеҳ таҷассум ёфтааст, мо меёбем, ки панҷ рӯз пас аз эҳё, дар рӯзи навбари ҳосил, анҷоми иди ҳафтрӯзаи нони фатир ҳамчун маҷлиси муқаддас фаро мерасад. Пас, дар вақти эҳёи Масеҳ, ки бо қурбонии навбари ҳосил мутобиқат дорад, давраи панҷрӯзае дар пай меояд.

At the end of the structure which is created by aligning the first day of the feast of Tabernacles with the day of Pentecost, there is another waymark with three steps, also followed by five days that reaches unto Pentecost.

Дар интиҳои сохторе, ки бо мувофиқ сохтани рӯзи аввали иди Хаймаҳо бо рӯзи Пантикост ба вуҷуд оварда мешавад, аломати дигари роҳ бо се қадам низ вуҷуд дорад, ки пас аз он панҷ рӯзи дигар меояд ва то ба Пантикост мерасад.

Between those two ‘three-step waymarks followed by five days,’ is a period of thirty days. When we align the first day of the feast of Tabernacles with the day of Pentecost, we understand that five days before the feast of Tabernacles was the Day of Atonement. Ten days before the day of Atonement was the feast of Trumpets. The forty days of Christ teaching face to face after His resurrection on the day of first fruits, aligns five days after the feast of Trumpets, and five days before the day of atonement.

Дар миёни он ду «нишонаҳои роҳии сеқадамӣ, ки пас аз онҳо панҷ рӯз меояд», як давраи сӣрӯза вуҷуд дорад. Вақте ки мо рӯзи аввали иди Хаймаҳоро бо рӯзи Пантикост мувофиқ месозем, мефаҳмем, ки панҷ рӯз пеш аз иди Хаймаҳо Рӯзи Кафорат буд. Даҳ рӯз пеш аз Рӯзи Кафорат иди Карнайҳо буд. Чиҳил рӯзи таълими Масеҳ рӯ ба рӯ пас аз эҳёи Ӯ дар рӯзи навбари ҳосил, панҷ рӯз пас аз иди Карнайҳо ва панҷ рӯз пеш аз Рӯзи Кафорат мувофиқат мекунад.

The three-step waymark of His ‘death, burial and resurrection,’ followed by five days unto the end of the feast of unleavened bread is then repeated thirty days later when the three-step waymark of ‘trumpets, ascension, and judgment,’ that are then followed by five days unto Pentecost. The beginning three-step waymark is easily defined as one waymark with three steps, for it is directly identified as such with Christ’s baptism, that symbolizes His ‘death, burial and resurrection.’ The baptism was the alpha to the sacred 1,260-day period that culminated at His ‘death, burial and resurrection’ which was the omega to the 1,260 days.

Нишонаи роҳии сеқадамаи «марг, дафн ва эҳёи» Ӯ, ки баъд аз он панҷ рӯз то анҷоми иди фатириён меояд, пас аз сӣ рӯз такрор мегардад, вақте ки нишонаи роҳии сеқадамаи «карнайҳо, сууд ва доварӣ» фаро мерасад, ки баъд аз он низ панҷ рӯз то Пантикост меояд. Нишонаи роҳии ибтидоии сеқадама ба осонӣ ҳамчун як нишонаи роҳӣ бо се қадам муайян карда мешавад, зеро он бевосита ба ҳамин гуна бо таъмиди Масеҳ шинохта мешавад, ки рамзи «марг, дафн ва эҳёи» Ӯст. Таъмид алфои давраи муқаддаси 1,260-рӯза буд, ки дар «марг, дафн ва эҳёи» Ӯ ба авҷи худ расид, ки он омегаи 1,260 рӯз буд.

The three-step waymark at the end of the Pentecostal season must be recognized through prophetic application. In the fifty days of the Pentecostal season the same structure is found at the beginning and the ending. Based upon the principle that Christ always illustrates the end with the beginning we can identify the feast of trumpets, followed by the ascension, followed by the day of Atonement, followed by five days as one ‘three-step waymark followed by five days.’

Нишони сесатҳагии роҳ дар охири мавсими Пантикост бояд тавассути татбиқи набувватӣ шинохта шавад. Дар панҷоҳ рӯзи мавсими Пантикост ҳамон сохтор дар оғоз ва анҷом ёфта мешавад. Бар асоси принсипе ки Масеҳ ҳамеша анҷомро бо оғоз тасвир мекунад, мо метавонем иди карнайҳоро муайян кунем, ки аз паси он сууд меояд, аз паси он рӯзи Кафорат меояд, ва аз паси он панҷ рӯз, ҳамчун як «нишони сесатҳагии роҳ, ки аз паси он панҷ рӯз меояд».

We also test the proposed three steps with the biblical guidelines of the characteristics of each of the three steps. Those three steps are represented repeatedly in God’s Word. They are the three angels; they are the courtyard, holy place and Most Holy Place; they are the work of the Holy Spirit in convicting of sin, righteousness and judgment. Identifying the feast of trumpets, the ascension and the day of Atonement as those three steps requires that each of the steps aligns with the established biblical testimony.

Мо ҳамчунин ин се қадами пешниҳодшударо бо меъёрҳои Китоби Муқаддас оид ба хусусиятҳои ҳар яке аз ин се қадам меозмоем. Ин се қадам дар Каломи Худо такроран ифода ёфтаанд. Онҳо ҳамон се фаришта мебошанд; онҳо саҳни ҳавлии муқаддас, ҷои муқаддас ва Қудси Ақдос мебошанд; онҳо ҳамон кори Рӯҳулқудс дар маҳкум намудани гуноҳ, адолат ва доварӣ мебошанд. Муайян кардани иди карнайҳо, сууд ва рӯзи кафорат ҳамчун ҳамин се қадам талаб мекунад, ки ҳар яке аз ин қадамҳо бо шаҳодати муқарраршудаи Китоби Муқаддас мувофиқат намояд.

Trumpets are a warning message and it is associated with the first angel who cries out “fear God.” The ascension of Christ is a symbol of the glory of His Second Coming, for the second expression of the first angel is “give Him glory.” The day of Atonement is the symbol of judgment, and the third expression of the first angel is “the hour of His judgment is come.” There are several ways to identify that the prophetic characteristics of the three steps in the waymark at the end of the Pentecostal season represent the three steps of the everlasting gospel, where many are “purified, made white and tried.”

Карнайҳо паёми огоҳкунандаанд ва он бо фариштаи аввал вобаста аст, ки нидо мекунад: «Аз Худо битарсед». Суъуди Масеҳ рамзи ҷалоли Омадани Дуюми Ӯст, зеро ибораи дуюми фариштаи аввал ин аст: «Ӯро ҷалол диҳед». Рӯзи Каффорат рамзи доварист, ва ибораи сеюми фариштаи аввал ин аст: «соати доварии Ӯ фаро расидааст». Роҳҳои чандине ҳастанд, ки муайян созанд хусусиятҳои нубувватии се қадам дар нишонаи роҳ дар поёни мавсими Пантикост намояндаи се қадами Инҷили ҷовидона мебошанд, ки дар он бисёре «пок, сафед ва озмуда» мешаванд.

This being so, you then may see that in the first waymark of three steps the barley first fruit offering is given, and in the last waymark of the three steps the wheat first fruit offering is given. You then might see that the alpha three steps of the Pentecostal season identify unleavened bread, but the omega waymark of three steps identify leavened bread. You then could even see that in the three-step waymark in the beginning is where Christ was lifted up to draw all men, and in the ending three-step waymark the ensign of the one hundred and forty-four thousand is lifted up to draw the Gentiles.

Пас, чунин буда, шумо метавонед бубинед, ки дар нишонаи аввали роҳ аз се қадам ҳадияи нахустмеваи ҷав дода мешавад, ва дар нишонаи охирини роҳ аз он се қадам ҳадияи нахустмеваи гандум дода мешавад. Он гоҳ шумо метавонед бубинед, ки се қадами алфаи мавсими Пантикост нони фатирро муайян мекунанд, аммо нишонаи роҳи омегавии се қадам нони хамиртурушдорро муайян мекунад. Он гоҳ ҳатто метавонед бубинед, ки дар нишонаи роҳи сесоҳила дар ибтидо он ҷое буд, ки Масеҳ боло бардошта шуд, то ҳамаи одамонро ҷалб намояд, ва дар нишонаи роҳи сесоҳила дар анҷом парчами яксаду чилу чор ҳазор боло бардошта мешавад, то халқҳои ғайрияҳудиро ҷалб намояд.

The first and third angels are the same angel at the prophetic level, for the first is the beginning—and the third is the ending. The alpha first angel announces the opening of judgment and the omega last angel announces the close of judgment. The first angel’s message was empowered by the fulfillment of Islam on August 11, 1840, and the third angel was empowered by a fulfillment of Islam on 9/11. Sister White informs us that the mission of both the first and the third angel was to lighten the earth with its glory. Other witnesses are abundant, and they provide ample support for identifying the structure of the Pentecostal season as set forth in the fifty days from Christ’s resurrection unto Pentecost, with the first twenty-two verses of Leviticus twenty-three and the last twenty-two verses of Leviticus twenty-three. Between the two waymarks that are a waymark of three steps followed by five days is a thirty-day period that represents the second angel.

Фариштаи якум ва сеюм дар сатҳи нубувватӣ як фариштаанд, зеро якум оғоз аст—ва сеюм анҷом. Фариштаи аввали алфа оғози довариро эълон мекунад ва фариштаи охирини омега анҷоми довариро эълон мекунад. Паёми фариштаи якум бо иҷрои Ислом дар 11 августи соли 1840 қувват ёфт, ва фариштаи сеюм бо иҷрои Ислом дар 9/11 қувват ёфт. Хоҳар Уайт ба мо хабар медиҳад, ки рисолати ҳам фариштаи якум ва ҳам фариштаи сеюм ин буд, ки заминро бо ҷалоли он мунаввар созанд. Шоҳидони дигар фаровонанд, ва онҳо барои муайян сохтани сохтори мавсими Пантикост, чунон ки дар панҷоҳ рӯзи аз эҳёи Масеҳ то Пантикост, бо бисту ду ояти аввали Ибодати Лавӣ бисту се ва бисту ду ояти охири Ибодати Лавӣ бисту се баён шудааст, пуштибонии кофӣ фароҳам меоранд. Байни ду аломати роҳ, ки яке аз онҳо аломати роҳест аз се қадам, ки аз пайи он панҷ рӯз меояд, як давраи сӣ-рӯза вуҷуд дорад, ки фариштаи дуюмро муаррифӣ мекунад.

The first waymark of ‘three steps followed by five’ days is the first angel, the thirty days is the second angel and the second waymark of ‘three steps followed by five’ days is the third angel. These three steps cover the entire Pentecostal season up to Pentecost, which then marks the beginning of the seven days of the feast of Tabernacles that represents the outpouring of the latter rain during the Sunday law crisis beginning at the Sunday law in the United States and continuing until Michael stands up and human probation closes. The structure is divine, but it produces some serious considerations.

Нахустин аломати роҳ аз «се қадам, пас аз он панҷ» рӯз фариштаи якум аст, сӣ рӯз фариштаи дуюм аст, ва аломати роҳи дуюм аз «се қадам, пас аз он панҷ» рӯз фариштаи сеюм аст. Ин се қадам тамоми мавсими Пантикостро то Пантикост фаро мегиранд, ки он гоҳ оғози ҳафт рӯзи иди Хаймаҳоро нишон медиҳад, ки рехта шудани борони охирро дар ҷараёни буҳрони қонуни якшанбе ифода мекунад, буҳроне ки аз қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида оғоз ёфта, то замоне идома меёбад, ки Микоил бархезад ва муҳлати имтиёзи инсонӣ баста шавад. Ин сохтор илоҳист, аммо он баъзе мулоҳизаҳои бисёр ҷиддиро ба миён меоварад.

## Serious Considerations

Мулоҳизаҳои ҷиддӣ

It is evident that the waymark represented by the ‘trumpets, ascension and judgment’ is the litmus and third test. The third test is always the litmus test, where character is manifested, but never developed.

Равшан аст, ки марҳалае, ки бо «карнайҳо, суъуд ва доварӣ» ифода ёфтааст, озмоиши литмусӣ ва озмоиши сеюм мебошад. Озмоиши сеюм ҳамеша озмоиши литмусӣ аст, ки дар он хислат ошкор мегардад, аммо ҳеҷ гоҳ инкишоф намеёбад.

> “Character is revealed by a crisis. When the earnest voice proclaimed at midnight, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ the sleeping virgins roused from their slumbers, and it was seen who had made preparation for the event. Both parties were taken unawares, but one was prepared for the emergency, and the other was found without preparation. Character is revealed by circumstances. Emergencies bring out the true metal of character. Some sudden and unlooked-for calamity, bereavement, or crisis, some unexpected sickness or anguish, something that brings the soul face to face with death, will bring out the true inwardness of the character. It will be made manifest whether or not there is any real faith in the promises of the word of God. It will be made manifest whether or not the soul is sustained by grace, whether there is oil in the vessel with the lamp.

> «Хислат дар вақти буҳрон ошкор мегардад. Вақте ки нидои ҷиддӣ дар нисфи шаб эълон кард: “Инак, домод меояд; барои пешвоз гирифтани ӯ берун оед”, бокирагони хуфта аз хоби худ бедор шуданд, ва маълум гардид, ки кӣ барои ин воқеа омодагӣ дида буд. Ҳар ду гурӯҳ ногаҳон гирифтор шуданд, аммо яке барои ҳолати изтирорӣ омода буд, ва дигаре бе омодагӣ ёфт шуд. Хислатро шароит ошкор месозад. Ҳолатҳои изтирорӣ ҷавҳари ҳақиқии хислатро ба зуҳур меоваранд. Ягон мусибати ногаҳонӣ ва чашмнадошта, мотам ё буҳрон, ягон беморӣ ё азоби ғайримунтазира, чизе ки ҷонро рӯ ба рӯи марг меоварад, ботини ҳақиқии хислатро ошкор хоҳад кард. Ошкор хоҳад шуд, ки оё дар ваъдаҳои каломи Худо имони ҳақиқӣ ҳаст ё не. Ошкор хоҳад шуд, ки оё ҷон бо файз нигоҳ дошта мешавад, оё дар зарф бо чароғ равған ҳаст ё не».

> “Testing times come to all. How do we conduct ourselves under the test and proving of God? Do our lamps go out? or do we still keep them burning? Are we prepared for every emergency by our connection with Him who is full of grace and truth? The five wise virgins could not impart their character to the five foolish virgins. Character must be formed by us as individuals.” Review and Herald, October 17, 1895.

> «Замонҳои озмоиш бар сари ҳама меоянд. Мо дар зери имтиҳон ва санҷиши Худо худро чӣ гуна рафтор мекунем? Оё чароғҳои мо хомӯш мешаванд? ё мо ҳанӯз онҳоро фурӯзон нигоҳ медорем? Оё мо ба воситаи иртиботи худ бо Ӯ, ки пур аз файз ва ростӣ аст, барои ҳар гуна вазъияти фавқулода омода ҳастем? Панҷ бокираи доно натавонистанд хислати худро ба панҷ бокираи нодон диҳанд. Хислат бояд аз ҷониби ҳар яки мо ҳамчун шахсони алоҳида ташаккул дода шавад». Review and Herald, October 17, 1895.

When the feast of trumpets waymark arrives, your character is forever sealed, you are lifted up as an ensign and your sins are forever blotted out. The three steps represent three aspects of the sealing. The arrival of the message of the Midnight Cry manifests those who have oil and who are lifted up as an ensign as their sins are removed. The message, the work and the seal are all one waymark. It is a waymark “that brings the soul face to face with death” because of an “unlooked for calamity.” The trumpet of Islam represents that “unlooked for calamity.” At that point the message, “Behold the Bridegroom cometh,” is proclaimed five days in advance of the Sunday law, where the message changes unto the loud cry of the third angel.

Ҳангоме ки нишонаи роҳи иди карнайҳо фаро мерасад, хислати шумо то абад мӯҳр карда мешавад, шумо ҳамчун парчам барафрохта мегардед ва гуноҳони шумо то абад маҳв карда мешаванд. Се зина се ҷанбаи мӯҳргузориро ифода мекунанд. Фаро расидани паёми Нидои Нисфи Шаб онҳоеро ошкор месозад, ки равған доранд ва ҳамчун парчам барафрохта шудаанд, дар ҳоле ки гуноҳонашон дур карда мешаванд. Паём, кор ва мӯҳр ҳама як нишонаи роҳ мебошанд. Ин нишонаи роҳест, «ки ҷонро рӯ ба рӯи марг меоварад» бар асари «офати ғайричашмдошт». Карнайи Ислом он «офати ғайричашмдошт»-ро ифода мекунад. Дар он лаҳза, паёми «Инак, Домод меояд» панҷ рӯз пеш аз қонуни якшанбе эълон карда мешавад, ки дар он ҷо паём ба нидои баландии фариштаи сеюм табдил меёбад.

The three steps of the waymark are identifying elements of the sealing of and the lifting up of the one hundred and forty-four thousand, just before the Sunday law. It is clear that the litmus test of ‘trumpets, ascension and judgment’ has been represented by the Exeter camp meeting. The five days between the day of Atonement and Pentecost, represents the sixty-six days between the end of the Exeter camp meeting on August 17 unto October 22, 1844, when the door closed. Those sixty-six days of Millerite history are illustrating the latter days, and in this regard, they are illustrating the proclamation of the message of the Midnight Cry by the one hundred and forty-four thousand.

Се қадами аломати роҳ унсурҳои муайянкунандаи муҳргузорӣ ва боло бардошта шудани яксаду чилу чор ҳазорро, андак пеш аз қонуни якшанбе, ташкил медиҳанд. Равшан аст, ки санҷиши муайянкунандаи «карнайҳо, сууд ва доварӣ» тавассути маҷлиси урдугоҳии Эксетер таҷассум ёфтааст. Панҷ рӯзи миёни рӯзи Кафорат ва Пантикост, шасту шаш рӯзи миёни анҷоми маҷлиси урдугоҳии Эксетер дар 17 августи соли 1844 то 22 октябри соли 1844-ро, вақте ки дар баста шуд, ифода мекунад. Он шасту шаш рӯзи таърихи миллерӣ рӯзҳои охирро тасвир менамоянд ва аз ин ҷиҳат онҳо эълони паёми Нидои Нимашабро аз ҷониби яксаду чилу чор ҳазор ба тасвир мекашанд.

The five days to Pentecost, aligns with the sixty-six days of the Millerites proclaiming the message of the Midnight Cry, which was also typified by Christ’s triumphal entry into Jerusalem. The first of the three steps is the feast of trumpets, which is the seventh trumpet, or third woe, or Islam in the latter days, and Christ’s triumphal entry was preceded by the loosing of an ass.

Панҷ рӯз то Пантикост бо шасту шаш рӯзи миллериён, ки паёми Нидои Нимашабро эълон мекарданд, мувофиқат мекунад, ки он ҳамчунин ба воситаи вуруди зафармандонаи Масеҳ ба Ерусалим намунавӣ гардонида шуда буд. Аввалини се қадам иди карнайҳо аст, ки ҳамон карнайи ҳафтум, ё войи сеюм, ё Ислом дар айёми охир мебошад, ва вуруди зафармандонаи Масеҳро ба Ерусалим раҳо кардани харе пешгузашта буд.

Prophetically this identifies that the loosing of the ass marks the beginning of the triumphal entry, which is the Midnight Cry. Bible prophecy is to be applied in the latter days to the sixth kingdom of Bible prophecy—the earth beast, the United States. Islam will strike the United States, as it did at 9/11, thus marking the beginning of the proclamation of the Midnight Cry with a significant strike upon the United States by Islam, and the ending of the proclamation of the Midnight Cry with another significant strike upon the United States by Islam, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

Ба таври нубувватӣ ин нишон медиҳад, ки воз кардани хар оғози вуруди зафармандонаро муайян мекунад, ки ҳамон Нидои Нимашаб аст. Нубуввати Китоби Муқаддас бояд дар айёми охир ба салтанати шашуми нубуввати Китоби Муқаддас — ҳайвони заминӣ, Иёлоти Муттаҳида — татбиқ карда шавад. Ислом ба Иёлоти Муттаҳида зарба хоҳад зад, чунон ки дар 11-уми сентябр зад, ва ба ин васила оғози эъломи Нидои Нимашабро бо як зарбаи муҳим бар Иёлоти Муттаҳида аз ҷониби Ислом нишон хоҳад дод, ва анҷоми эъломи Нидои Нимашабро бо зарбаи муҳими дигари бар Иёлоти Муттаҳида аз ҷониби Ислом, зеро Исо ҳамеша анҷоми чизеро бо оғози он ба тасвир меорад.

The message of Pentecost is the message of the loud cry, and the loud cry is simply an escalation of the message of the Midnight Cry. In Millerite history the Midnight Cry ended when the door was closed on October 22, 1844, and it ends when the door closes at the Sunday law in the latter days. At Pentecost Peter proclaimed the message of Joel, and Pentecost is the omega ending of the Midnight Cry, so the alpha beginning of the Midnight Cry Peter must of prophetic necessity also be presenting the message of Joel. At the Midnight Cry Peter is in Acts chapter two, in the upper room at the third hour, and then on the same day at the ninth hour he is in the temple proclaiming Joel’s message.

Паёми Пантикост паёми нидои баланди фиғон аст, ва нидои баланди фиғон фақат шиддатёбии паёми Нидои Нисфишабӣ мебошад. Дар таърихи Миллерӣ Нидои Нисфишабӣ ҳангоме ба поён расид, ки дар 22 октябри соли 1844 дар баста шуд, ва он ҳангоме ба поён мерасад, ки дар дар қонуни якшанбе дар айёми охир баста шавад. Дар Пантикост Петрус паёми Юилро эълон кард, ва Пантикост анҷоми омегавии Нидои Нисфишабӣ аст, бинобар ин Петруси оғози алфавии Нидои Нисфишабӣ низ, аз рӯи зарурати нубувватӣ, бояд паёми Юилро пешниҳод намояд. Дар Нидои Нисфишабӣ Петрус дар Аъмол боби ду, дар болохона, дар соати сеюм аст, ва сипас дар ҳамон рӯз, дар соати нӯҳум, ӯ дар маъбад аст ва паёми Юилро эълон мекунад.

Peter is the symbol of the one hundred and forty-four thousand at Pentecost, which is the end of the Midnight Cry, and he is the symbol of the one hundred and forty-four thousand at the beginning of the Midnight Cry. The sealing and raising up of the one hundred and forty-four thousand begins with the loosing of the ass as Islam strikes. When the Millerites left the Exeter camp meeting they carried the message like a tidal wave, and symbolically typified the one hundred and forty-four thousand who repeat that experience.

Петрус рамзи яксаду чилу чор ҳазор дар Пантикост аст, ки он анҷоми Нидои Нимаишаб мебошад, ва ӯ ҳамчунин рамзи яксаду чилу чор ҳазор дар оғози Нидои Нимаишаб аст. Мӯҳргузорӣ ва барпо шудани яксаду чилу чор ҳазор бо кушода шудани хар оғоз меёбад, ҳангоме ки Ислом зарба мезанад. Вақте ки миллериён ҷамъомади бошишгоҳи Экзетерро тарк карданд, онҳо паёмро мисли мавҷи азим ба пеш бурданд, ва ба таври рамзӣ намунаи яксаду чилу чор ҳазор шуданд, ки он таҷрибаро такрор мекунанд.

This application becomes more serious when you recognize that Peter is representing those who proclaim the Midnight Cry message at the litmus and third test of the Pentecostal season. The third hour for Peter at Pentecost places him in the upper room, and the upper room is also the ten days before Pentecost. The second test of the Pentecostal season is the thirty-day temple test that follows the foundational test. The second test of the temple requires the faithful to enter by faith into the Most Holy Place where their sins are blotted out and where they are seated by faith with Christ in heavenly places. The book of Acts informs us that Peter began his sermon on the book of Joel at the third hour in the upper room, then at the ninth hour he was in the temple.

Ин татбиқ ҷиддитар мегардад, вақте ки шумо дарк мекунед, ки Петрус намояндаи онҳост, ки паёми Нидои Нисфишабро дар санҷиши лакмус ва санҷиши сеюми мавсими Пантикост мавъиза мекунанд. Соати сеюм барои Петрус дар Пантикост ӯро дар болохона қарор медиҳад, ва болохона ҳамчунин он даҳ рӯзи пеш аз Пантикост аст. Санҷиши дуюми мавсими Пантикост — санҷиши сӣ-рӯзаи маъбад аст, ки пас аз санҷиши таҳкурсӣ меояд. Санҷиши дуюми маъбад аз содиқон талаб мекунад, ки бо имон ба Қудси Ақдос дохил шаванд, ки дар он ҷо гуноҳҳои онҳо маҳв карда мешаванд ва дар он ҷо онҳо бо имон бо Масеҳ дар ҷойҳои осмонӣ нишонда мешаванд. Китоби Аъмол ба мо хабар медиҳад, ки Петрус мавъизаи худро аз китоби Юил дар соати сеюм дар болохона оғоз кард, сипас дар соати нӯҳум ӯ дар маъбад буд.

> But Peter, standing up with the eleven, lifted up his voice, and said unto them, Ye men of Judaea, and all ye that dwell at Jerusalem, be this known unto you, and hearken to my words: For these are not drunken, as ye suppose, seeing it is but the third hour of the day. But this is that which was spoken by the prophet Joel. … Now Peter and John went up together into the temple at the hour of prayer, being the ninth hour. Acts 2:14–16; 3:1.

> Аммо Петрус бо он ёздаҳ нафар бархоста, овози худро баланд кард ва ба онҳо гуфт: «Эй мардони Яҳудо ва ҳамаи сокинони Уршалим, инро бар шумо маълум бод, ва ба суханони ман гӯш диҳед; зеро инҳо, чунон ки шумо гумон мекунед, маст нестанд, зеро ҳанӯз соати сеюми рӯз аст. Балки ин ҳамон аст, ки ба воситаи набӣ Юил гуфта шудааст». … Ва Петрус ва Юҳанно якҷоя ба маъбад, дар соати дуо, ки соати нӯҳум буд, мебаромаданд. Аъмол 2:14–16; 3:1.

Christ was nailed to the cross at the third hour and He died at the ninth hour. His death, burial and resurrection are one waymark with three steps. The third step, the day of first fruits, begins the fifty days which conclude at Pentecost. In the alpha of the Pentecostal season the third and ninth hour represent a distinct contrast, for Christ was alive at the third hour and dead at the ninth. Peter was in the upper room at the third hour and in the temple at the ninth.

Масеҳ дар соати сеюм бар салиб мехкӯб карда шуд ва Ӯ дар соати нӯҳум вафот кард. Марги Ӯ, дафни Ӯ ва эҳёи Ӯ як аломати роҳ аст бо се қадам. Қадами сеюм, рӯзи навбари меваҳо, панҷоҳ рӯзро оғоз менамояд, ки дар Пантикост ба анҷом мерасанд. Дар алфои мавсими Пантикост, соати сеюм ва соати нӯҳум як тазоди равшанро ифода мекунанд, зеро Масеҳ дар соати сеюм зинда буд ва дар соати нӯҳум мурда. Петрус дар соати сеюм дар болохона буд ва дар соати нӯҳум дар маъбад.

The Pentecostal season of fifty sacred days in the time of Christ was a sacred prophetic period directly connected to the prophecy of twenty-three hundred years. It was especially connected with the final week of the four hundred and ninety years for the Jewish nation in Daniel nine. That sacred week when Christ confirmed the covenant was divided into two equal periods of 1,260 prophetic days. The heart of that week was the cross. The cross identifies the third and ninth hour, and Peter at Pentecost does the same. In the year 34, the end of that same sacred week when Cornelius sent for Peter from Caesarea Maritima, it was the ninth hour.

Мавсими Пантикостии панҷоҳ рӯзи муқаддас дар замони Масеҳ давраи муқаддаси нубувватӣ буд, ки бевосита бо нубуввати ду ҳазору сесад сол алоқаманд буд. Он махсусан бо ҳафтаи охирини чорсаду навад сол барои халқи яҳудӣ дар Дониёл 9 вобаста буд. Он ҳафтаи муқаддас, ки дар он Масеҳ аҳдро устувор гардонид, ба ду давраи баробари 1,260 рӯзи нубувватӣ тақсим шуда буд. Қалби он ҳафта салиб буд. Салиб соати сеюм ва нӯҳумро муайян мекунад, ва Петрус дар Пантикост низ ҳаминро мекунад. Дар соли 34, поёни ҳамон ҳафтаи муқаддас, вақте ки Корнилюс аз Қайсарияи Маритима барои Петрус кас фиристод, он соати нӯҳум буд.

> There was a certain man in Caesarea called Cornelius, a centurion of the band called the Italian band, A devout man, and one that feared God with all his house, which gave much alms to the people, and prayed to God alway. He saw in a vision evidently about the ninth hour of the day an angel of God coming in to him, and saying unto him, Cornelius. And when he looked on him, he was afraid, and said, What is it, Lord? And he said unto him, Thy prayers and thine alms are come up for a memorial before God. And now send men to Joppa, and call for one Simon, whose surname is Peter. Acts 10:1–5.

> Дар Қайсария марде буд, ки Қурнилиюс ном дошт, садбошии дастае, ки дастаи Италиявӣ номида мешуд; марде парҳезгор буд ва бо тамоми аҳли хонаи худ аз Худо метарсид, ва ба мардум садақаи бисёр медод ва ҳамеша ба Худо дуо мегуфт. Ӯ дар рӯъё, ошкоро, тахминан дар соати нӯҳи рӯз, фариштаи Худоро дид, ки назди ӯ даромада, ба ӯ мегуфт: «Қурнилиюс». Ва ҳангоме ки ба ӯ нигарист, тарсид ва гуфт: «Эй Худованд, ин чист?» Ва ӯ ба вай гуфт: «Дуоҳои ту ва садақаҳои ту барои ёдоварӣ ба ҳузури Худо боло рафтаанд. Ва алҳол касонро ба Ёфо бифирист ва Шимъӯнро, ки лақабаш Петрус аст, даъват намо». Аъмол 10:1–5.

The next day, Peter goes up on the roof to pray about the sixth hour.

Рӯзи дигар, Петрус тақрибан соати шашум ба болои бом баромад, то дуо гӯяд.

> On the morrow, as they went on their journey, and drew nigh unto the city, Peter went up upon the housetop to pray about the sixth hour: And he became very hungry, and would have eaten: but while they made ready, he fell into a trance, And saw heaven opened, and a certain vessel descending unto him, as it had been a great sheet knit at the four corners, and let down to the earth: Wherein were all manner of four footed beasts of the earth, and wild beasts, and creeping things, and fowls of the air. And there came a voice to him, Rise, Peter; kill, and eat. But Peter said, Not so, Lord; for I have never eaten anything that is common or unclean. And the voice spake unto him again the second time, What God hath cleansed, that call not thou common. This was done thrice: and the vessel was received up again into heaven. Acts 10:9–16.

> Рӯзи дигар, ҳангоме ки онҳо дар роҳ мерафтанд ва ба шаҳр наздик мешуданд, Петрус тақрибан соати шашум бар бом баромад, то дуо гӯяд. Ва ӯ бисёр гурусна шуд ва мехост чизе бихӯрад; вале то ҳангоме ки таом тайёр мекарданд, ӯ ба ҳолати ваҷд афтод, ва осмонро кушода дид, ва зарфе муайянро дид, ки сӯи ӯ фуруд меомад, гӯё чодари бузурге буд, ки аз чор гӯша баста шуда, бар замин фуроварда мешуд; ки дар он ҳар гуна ҳайвоноти чорпоёни замин, ва ҳайвоноти ваҳшӣ, ва хазандагон, ва мурғони ҳаво буданд. Ва овозе ба ӯ расид: «Бархез, эй Петрус; забҳ кун ва бихӯр». Аммо Петрус гуфт: «Ҳаргиз, эй Худованд; зеро ман ҳеҷ гоҳ чизе нопок ё наҷис нахӯрдаам». Ва овоз бори дуюм боз ба ӯ сухан гуфт: «Он чиро, ки Худо пок кардааст, ту нопок махон». Ин се бор рӯй дод; ва он зарф боз ба осмон боло бурда шуд. Аъмол 10:9–16.

The call for Peter to come to Caesarea is at the ninth hour, when an angel arrives to address Cornelius. Cornelius represents God’s other children who are called out of Babylon at the Sunday law. The angel who arrives at the Sunday law is the second voice of Revelation eighteen, who calls to those still in Babylon to flee. Peter is the one hundred and forty-four thousand and Cornelius is the eleventh-hour workers, who are represented to Peter as unclean animals. The relation of Peter and Cornelius is the relation of Revelation seven, where the one hundred and forty-four thousand are identified in association with the great multitude. Peter was commanded three times to rise, kill and eat. As the one hundred and forty-four thousand the call from Cornelius is where the ensign is commanded to rise.

Даъват барои он ки Петрус ба Қайсария биёяд, дар соати нӯҳум аст, вақте ки фариштае меояд, то бо Корнилиюс сухан гӯяд. Корнилиюс дигар фарзандони Худоро намояндагӣ мекунад, ки дар вақти қонуни якшанбе аз Бобил даъват карда мешаванд. Фариштае, ки дар вақти қонуни якшанбе меояд, ҳамон овози дуюми Ваҳйи ҳаждаҳ аст, ки онҳоеро, ки ҳанӯз дар Бобил ҳастанд, ба гурехтан даъват мекунад. Петрус яксаду чилу чор ҳазор аст ва Корнилиюс коргарони соати ёздаҳум аст, ки ба Петрус ҳамчун ҳайвоноти нопок намояндагӣ карда мешаванд. Муносибати Петрус ва Корнилиюс ҳамон муносибати Ваҳйи ҳафт аст, ки дар он яксаду чилу чор ҳазор дар иртибот бо анбӯҳи бузург муайян карда мешаванд. Ба Петрус се бор амр карда шуд, ки бархезад, бикушад ва бихӯрад. Ҳамчун яксаду чилу чор ҳазор, даъват аз ҷониби Корнилиюс ҳамон ҷост, ки ба байрақ амр карда мешавад, ки бархезад.

Cornelius is in Caesarea Maritima, sometimes called Caesarea by the sea. Revelation seventeen informs us that “the waters” “are peoples, and multitudes, and nations, and tongues.” The waters are those outside of God’s church and in Revelation as well as with Peter’s vision of the unclean beasts, the number four represents the entire world. Four various beasts are in Peter’s vision, and they descend in a sheet which is held at its four corners. The relation of Peter to Cornelius is also represented by Noah and the beasts that got on the ark.

Корнилюс дар Қайсарияи Маритима аст, ки баъзан онро Қайсария назди баҳр низ меноманд. Ваҳй боби ҳабдаҳум ба мо хабар медиҳад, ки «обҳо» «қавмҳо, издиҳомҳо, миллатҳо ва забонҳо мебошанд». Обҳо онҳоянд, ки берун аз калисои Худо ҳастанд, ва дар Ваҳй, ҳамчунин дар рӯъёи Петрус дар бораи ҳайвоноти нопок, адади чор тамоми ҷаҳонро ифода мекунад. Дар рӯъёи Петрус чор гуна ҳайвон ҳаст, ва онҳо дар як чодаре фуруд меоянд, ки аз чор гӯшааш дошта шудааст. Муносибати Петрус ба Корнилюс низ ба воситаи Нуҳ ва ҳайвоноте, ки ба киштӣ даромаданд, тасвир шудааст.

Peter was in Joppa, which means “bright and beautiful,” for as a symbol of the one hundred and forty-four thousand Peter is the bright and beautiful ensign to the Gentiles. The ninth hour, the Gentiles awaken to the ensign which Sister White identifies as the Sabbath, the law of God, the third angel’s message and the missionaries around the world that carry the message of the latter days. Cornelius was awakened to the ensign when the angel arrived at the ninth hour in Caesarea by the sea. The message at the Pentecostal Sunday law then goes to the world—the sea.

Петрус дар Йӯппа буд, ки маънояш «равшан ва зебо» аст, зеро ҳамчун рамзи яксаду чилу чаҳор ҳазор, Петрус нишони равшану зебо барои халқҳо мебошад. Соати нӯҳум, халқҳо ба сӯи он нишоне бедор мешаванд, ки хоҳар Уайт онро ҳамчун Шанбе, қонуни Худо, паёми фариштаи сеюм ва миссионерони гирди ҷаҳон, ки паёми рӯзҳои охирро мебаранд, муайян мекунад. Қурнилиюс ба он нишона бедор карда шуд, вақте ки фаришта дар соати нӯҳум дар Қайсарияи назди баҳр омад. Пас паём дар якшанбеи қонуни Пантикостӣ ба ҷаҳон — баҳр — меравад.

The lifting up of the ensign is also represented as the Lord’s house being lifted up above the mountains, and Peter was praying on the rooftop of the beautiful bright city of Joppa, in the sixth hour, just before the Sunday law of the ninth hour. When the one hundred and forty-four thousand are sealed, the circumstances of the crisis within the world will draw God’s other children who are still in Babylon to seek for light. They are led to find Peter on the top of the house in Joppa.

Бардошта шудани парчам ҳамчунин чунин тасвир шудааст, ки хонаи Худованд бар кӯҳҳо боло бурда мешавад; ва Петрус дар болои боми шаҳри зебо ва равшани Ёффо, дар соати шашум, андаке пеш аз қонуни якшанбеи соати нӯҳум, дуо мекард. Ҳангоме ки он як саду чилу чор ҳазор мӯҳр зада мешаванд, шароити буҳрон дар дохили ҷаҳон дигар фарзандони Худоро, ки ҳанӯз дар Бобил ҳастанд, водор хоҳад сохт, ки нурро биҷӯянд. Онҳо роҳнамоӣ карда мешаванд, то Петрусро бар болои хона дар Ёффо биёбанд.

Peter was also in Caesarea Philippi in Matthew sixteen. Caesarea Philippi at the base of Mount Hermon had the same name as Caesarea by the sea, but it had a distinct contrast as one city was upon the land and the other on the sea. Christ’s crucifixion at the third hour and His death at the ninth, identify a distinct contrast of life and death. Peter at Pentecost’s third and ninth hour identifies a distinct contrast from the upper room unto the temple. Caesarea on the land or Caesarea on the sea represents the necessary prophetic contrast of the third and ninth hour, but there is no direct reference to the third hour when Peter was in Caesarea Philippi. Upon the testimony of two or three a thing is established and with the third and ninth hour of the cross and also on the day of Pentecost both illustrations are represented by a single person, whether Christ alive or in the tomb, or Peter in the upper room or the temple.

Петрус инчунин дар Қайсарияи Филиппӣ дар Маттои шонздаҳум буд. Қайсарияи Филиппӣ, ки дар домани кӯҳи Ҳермӯн ҷой дошт, ҳамон номро дошт, ки Қайсарияи назди баҳр дошт, аммо миёни онҳо тафовути равшан вуҷуд дошт, зеро як шаҳр бар хушкӣ буд ва дигаре бар баҳр. Маслубшавии Масеҳ дар соати сеюм ва марги Ӯ дар соати нӯҳум тафовути равшани ҳаёт ва маргро муайян месозад. Петрус дар рӯзи Пантикост дар соати сеюм ва нӯҳум тафовути равшанеро аз болохона то маъбад муайян мекунад. Қайсария бар хушкӣ ё Қайсария бар баҳр муқоисаи зарурии нубувватии соати сеюм ва нӯҳумро ифода мекунад, аммо ҳеҷ ишораи мустақиме ба соати сеюм вуҷуд надорад, вақте ки Петрус дар Қайсарияи Филиппӣ буд. Бар шаҳодати ду ё се нафар чизе барқарор мегардад, ва бо соати сеюм ва нӯҳуми салиб, инчунин дар рӯзи Пантикост, ҳар ду намуна тавассути як шахс муаррифӣ мешаванд, хоҳ Масеҳ зинда бошад ё дар қабр, ё Петрус дар болохона бошад ё дар маъбад.

The third testimony of a third and ninth hour at the two Caesarea’s identifies Peter as the primary character in both instances, as was Christ in the beginning of the Pentecostal season and Peter at the end of that same season. The alpha character of the third hour is the same as the omega character of the ninth hour, providing one witness that Caesarea Philippi is the alpha of the two Caesarea’s. The second witness is that the name of both cities is the same, so the name of the main character and the name of the city are the same. A third witness is the contrast of land and sea. When Peter was at Caesarea Philippi, it was the third hour. This is where the message becomes even more serious.

Шаҳодати сеюми соати сеюм ва нуҳум дар ду Қайсария Петрусро ҳамчун шахсияти асосӣ дар ҳар ду маврид муайян мекунад, чунон ки Масеҳ дар оғози мавсими Пантикост ва Петрус дар анҷоми ҳамон мавсим буд. Шахсияти алфавии соати сеюм ҳамон шахсияти омегавии соати нуҳум аст, ки як шаҳодат медиҳад, ки Қайсарияи Филиппӣ алфаи ду Қайсария мебошад. Шаҳодати дуюм он аст, ки номи ҳар ду шаҳр як аст, бинобар ин номи шахсияти асосӣ ва номи шаҳр як мебошанд. Шаҳодати сеюм муқобилгузории хушкӣ ва баҳр аст. Вақте ки Петрус дар Қайсарияи Филиппӣ буд, он соати сеюм буд. Дар ҳамин ҷо паём боз ҳам ҷиддитар мегардад.

It is correct to align two cities with the same name, which is what we are doing, but we are also incorporating the third and ninth hour into the application based upon the witness of Christ at the cross and Peter at Pentecost. By bringing the three lines together; Christ’s third and ninth hour, Peter at Pentecost’s third and ninth hour—we establish the third hour at Caesarea Philippi. The very same prophetic logic is to be applied to Cornelius at the ninth hour, Peter at the sixth hour and then Peter at Caesarea Philippi at the third hour.

Ба ҳам мувофиқ гардонидани ду шаҳр бо як ном дуруст аст, ки мо ҳамин корро карда истодаем, аммо мо ҳамчунин соати сеюм ва нӯҳумро бар асоси шаҳодати Масеҳ бар салиб ва Петрус дар Пантикост ба татбиқ дохил мекунем. Бо ба ҳам овардани ин се хат — соати сеюм ва нӯҳуми Масеҳ, соати сеюм ва нӯҳуми Петрус дар Пантикост — мо соати сеюмро дар Қайсарияи Филиппӣ муқаррар менамоем. Ҳамин мантиқи айнан ҳамон пешгӯёна бояд нисбат ба Қурнилиюс дар соати нӯҳум, Петрус дар соати шашум, ва сипас Петрус дар Қайсарияи Филиппӣ дар соати сеюм татбиқ карда шавад.

Peter is at all three waymarks, Cornelius is at the sixth and ninth hour with Peter, but not at the third in Caesarea Philippi. The line is tied together for each step is either the third, sixth and ninth hour respectively from Caesarea Philippi, to Joppa to Caesarea Maritima. Both Caesarea’s had their cultural roots attached to both Greece and Rome, but Caesarea Philippi’s distinction was the embodiment of remote, mystical paganism, and Caesarea by the sea was a commercial and administrative hub, blending Greek culture with Roman governance. Caesarea Philippi was a symbol of churchcraft and Caesarea Maritima of statecraft.

Петрус дар ҳар се аломат аст; Қурнилиюс бошад, бо Петрус дар соати шашум ва нӯҳум ҳузур дорад, аммо дар соати сеюм дар Қайсарияи Филиппӣ нест. Ин хат ба ҳам пайваста аст, зеро ҳар қадам мутаносибан ё соати сеюм, шашум ва нӯҳум мебошад: аз Қайсарияи Филиппӣ ба Юффо ва ба Қайсарияи Маритима. Ҳар ду Қайсария решаҳои фарҳангии худро ба Юнон ва Рум бастагӣ доштанд, аммо вижагии Қайсарияи Филиппӣ таҷассумгари бутпарастии дур, розомез буд, ва Қайсария дар канори баҳр маркази тиҷоратӣ ва маъмурӣ буд, ки фарҳанги юнониро бо ҳукмронии румӣ дарҳам меомехт. Қайсарияи Филиппӣ рамзи ҳунари калисоӣ буд, ва Қайсарияи Маритима рамзи ҳунари давлатдорӣ.

In the line of Caesarea to Caesarea, Joppa is the middle step of three steps. The three steps are represented by the third, sixth and ninth hours. Caesarea by the sea at the ninth hour is the Sunday law when the gospel goes to the Gentiles. Three hours before, at the sixth hour Peter is in Joppa, the bright and shining city. Three hours before that Peter is at the feast of Trumpets in the third hour. Caesarea to Caesarea is the period of the Midnight Cry. Peter represents those who proclaim the Midnight Cry at the beginning all the way to the ending, for Jesus always aligns the beginning with the ending. The Midnight Cry begins with the ass being loosed at the feast of trumpets waymark, where Peter is proclaiming the message of Joel.

Дар хатти аз Қайсария то Қайсария, Ёффо қадами миёнаи се қадам аст. Ин се қадам бо соатҳои сеюм, шашум ва нӯҳум намояндагӣ мешаванд. Қайсарияи канори баҳр дар соати нӯҳум қонуни якшанбе аст, вақте ки Инҷил ба назди халқҳо меравад. Се соат пештар, дар соати шашум, Петрус дар Ёффо, шаҳри дурахшон ва тобон, мебошад. Се соат пеш аз он, Петрус дар иди Карнайҳо дар соати сеюм аст. Аз Қайсария то Қайсария давраи Нидои Нимашаб аст. Петрус намояндаи онҳост, ки Нидои Нимашабро аз ибтидо то анҷом эълон мекунанд, зеро Исо ҳамеша ибтидоро бо анҷом мутобиқ месозад. Нидои Нимашаб аз он ҷо оғоз мешавад, ки хар дар нишонгузори иди карнайҳо кушода мешавад, дар он ҷо Петрус паёми Юилро эълон мекунад.

Peter is at the three-step waymark of the feast of trumpets, the ascension, followed by judgment. At that waymark in Matthew sixteen the issue is raised about who Christ was. Peter’s name is changed and it is stated by Christ that it would be upon this Rock that He builds His church. The Rock which the temple is built upon is the foundation, and Peter at Caesarea Philippi is the first angel’s message, which is the foundational message. When Peter gets to the next step, at Joppa, he ascends as did Christ at the end of the forty days of face-to-face teaching. The ascension is also a parallel to the cross, the primary ensign of salvational history; and the cross is divided into two parts, with the two thieves, the tearing of the veil into the Most Holy Place and the darkness and the hours.

Петрус дар роҳи сеқадамаи аломати роҳи иди карнайҳо қарор дорад: сууд, ва пас аз он доварӣ. Дар он аломати роҳ, дар Матто боби шонздаҳ, масъала дар бораи он матраҳ мешавад, ки Масеҳ кист. Номи Петрус дигар карда мешавад ва Масеҳ изҳор медорад, ки Калисои Худро бар ин Санг хоҳад бино кард. Санге, ки маъбад бар он бино мешавад, таҳкурсист; ва Петрус дар Қайсарияи Филиппӣ паёми фариштаи аввал аст, ки паёми таҳкурсист. Вақте ки Петрус ба қадами баъдӣ, дар Ёфо, мерасад, ӯ сууд мекунад, чунон ки Масеҳ дар анҷоми чиҳил рӯзи таълими рӯ ба рӯ сууд кард. Сууд ҳамчунин мувозие бо салиб аст, яъне нишони аслии таърихи наҷот; ва салиб ба ду қисм ҷудо мешавад: бо он ду дузд, дарида шудани парда ба сӯи Қудси Ақдос, ва торикӣ ва соатҳо.

> Now from the sixth hour there was darkness over all the land unto the ninth hour. And about the ninth hour Jesus cried with a loud voice, saying, Eli, Eli, lama sabachthani? that is to say, My God, my God, why hast thou forsaken me? Matthew 27:45, 46.

> Акнун аз соати шашум то соати нӯҳум бар тамоми замин торикӣ фаро гирифт. Ва наздики соати нӯҳум Исо бо овози баланд нидо карда, гуфт: «Элӣ, Элӣ, лама сабақтанӣ?» яъне: «Худои Ман, Худои Ман, чаро Маро тарк кардаӣ?» Матто 27:45, 46.

At Joppa, at the sixth hour Peter is at a prophetic point of division, between the lost and saved, between light and darkness and between the beginning of and ending of the Midnight Cry. That break is emphasizing the transition of the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. It is marking the full rejection of the Laodicean Seventh-day Adventist church. That closed door of judgment represented by the day of Atonement comes five days before the Pentecostal Sunday law. That judgment is preceded by the ascension, and before that, the trumpet message. Those three steps represent the waymark where the seal of God is impressed, and the message of the Midnight Cry is proclaimed by the church triumphant to those represented by Cornelius.

Дар Юффо, дар соати шашум, Петрус дар нуқтаи тақсимоти нубувватӣ қарор дорад: миёни гумшудагон ва наҷотёфтагон, миёни нур ва зулмот, ва миёни оғози Нидои Нимашаб ва анҷоми он. Он танаффус гузариши ҳаракати Лоадикиявии яксаду чилу чаҳор ҳазорро ба сӯи ҳаракати Филоделфиявии яксаду чилу чаҳор ҳазор таъкид мекунад. Он радкунии комили калисои Адвентистони рӯзи ҳафтуми Лоадикиявиро нишон медиҳад. Он дари бастаи доварӣ, ки бо рӯзи Каффорат ифода шудааст, панҷ рӯз пеш аз қонуни якшанбеи Пантикостӣ фаро мерасад. Пеш аз он доварӣ сууд меояд, ва пеш аз он — паёми карнай. Ин се қадам он нишонаи роҳро ифода мекунанд, ки дар он мӯҳри Худо гузошта мешавад, ва паёми Нидои Нимашаб аз ҷониби калисои ғолиб ба онҳое, ки бо Қорнилюс ифода шудаанд, эълон карда мешавад.

Peter proclaims the message at Pentecost, and Pentecost marks the end of the message of the Midnight Cry. It is of prophetic necessity therefore that Peter also proclaims the message at the beginning of the period of the Midnight Cry. The beginning always illustrates the end. Peter’s Midnight Cry message is empowered when the ass of Islam is loosed, and attacks the United States, as it does again at the Sunday law. Peter proclaiming the message at the third and ninth hour of Pentecost identifies the beginning and ending of the Midnight Cry.

Петрус паёмро дар Пантикост эълон мекунад, ва Пантикост анҷоми паёми Нидои Нимашабро нишон медиҳад. Бинобар ин, аз рӯи зарурати нубувватӣ, Петрус инчунин паёмро дар оғози давраи Нидои Нимашаб эълон мекунад. Оғоз ҳамеша анҷомро тасвир менамояд. Паёми Нидои Нимашаби Петрус қувват меёбад, вақте ки хари Ислом раҳо мешавад ва ба Иёлоти Муттаҳида ҳамла мекунад, чунон ки он боз дар қонуни якшанбе мекунад. Эълон кардани паём аз ҷониби Петрус дар соати сеюм ва нӯҳуми Пантикост оғози ва анҷоми Нидои Нимашабро муайян менамояд.

In the line we are considering, the forty days that ends at Christ’s ascension, also begins the ten days in the upper room. Five days into the ten days, the day of atonement identifies that the sins of Israel have been blotted out and the church has made herself ready. It was in the third hour that Peter was in the upper room at Pentecost. At the ninth hour of the Sunday law, the message changes from the midnight unto the loud cry.

Дар он хатте ки мо мавриди баррасӣ қарор медиҳем, чиҳил рӯзе, ки бо суъуди Масеҳ ба поён мерасад, ҳамчунин даҳ рӯзро дар болохона оғоз мекунад. Панҷ рӯз пас аз оғози он даҳ рӯз, рӯзи кафорат муайян месозад, ки гуноҳони Исроил маҳв гардидаанд ва калисо худро омода сохтааст. Дар соати сеюм буд, ки Петрус дар Пантикост дар болохона қарор дошт. Дар соати нӯҳуми қонуни якшанбе, паём аз нисфи шаб ба сӯи фарёди баланд тағйир меёбад.

The proclamation of the message of the Midnight Cry by Peter occurs when he is in the third hour. That message is marked by the feast of trumpets, when the ass is loosed, and by Caesarea Philippi, and Caesarea Philippi is also Panium. Panium is represented in verses thirteen through fifteen of Daniel eleven. Peter is identifying not only an Islamic strike upon the United States when the ass is loosed at the outset of the proclamation of the Midnight Cry, but Peter is simultaneously at the battle of Panium that leads to the Sunday law. The battle of Panium is a parallel event to the Islamic strike upon the United States.

Эълони паёми Нидои Нимашаб аз ҷониби Петрус ҳангоме рӯй медиҳад, ки ӯ дар соати сеюм аст. Он паём бо иди карнайҳо аломатгузорӣ шудааст, ҳангоме ки хар раҳо карда мешавад, ва низ бо Қайсарияи Филиппӣ; ва Қайсарияи Филиппӣ ҳамчунин Паниюм аст. Паниюм дар оятҳои сездаҳ то понздаҳи Дониёл ёздаҳ муаррифӣ шудааст. Петрус на танҳо зарбаи исломиро бар зидди Иёлоти Муттаҳида муайян мекунад, вақте ки хар дар оғози эълони Нидои Нимашаб раҳо карда мешавад, балки Петрус ҳамзамон дар ҷанги Паниюм қарор дорад, ки ба қонуни якшанбе меоварад. Ҷанги Паниюм рӯйдоди мувозӣ бо зарбаи исломӣ бар зидди Иёлоти Муттаҳида аст.

We will continue these things in the next article.

Мо ин маводро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

Back to Articles