Article

# The Book of Daniel - Number Fifty-Nine

Китоби Дониёл — Рақами Панҷоҳу Нӯҳ

Unveiling the Final Prophetic Secret: The Climactic Unsealing by the Lion of the Tribe of Judah

Ошкор сохтани ниҳонии ниҳоии нубувватӣ: Кушодани ҳалкунандаи ниҳоӣ аз ҷониби Шери қабилаи Яҳудо

Author

Jeff Pippenger

Published

January 23, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Just before the close of probation the final prophetic secret is unsealed by the Lion of the tribe of Judah, and it is the wise who understand the increase of knowledge that is produced by that unsealing. Two witnesses in Revelation cast a light on part of what is unsealed at that time.

Чанде пеш аз анҷоми давраи имтиҳон, сирри ниҳоии нубувват аз ҷониби Шери сибти Яҳудо кушода мешавад, ва маҳз хирадмандонанд, ки афзоиши донишеро, ки аз он кушодашавӣ падид меояд, дарк мекунанд. Ду шоҳид дар Ваҳй ба бахше аз он чи дар он вақт кушода мешавад, нур меафкананд.

> Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. … And here is the mind which hath wisdom. The seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth. Revelation 13:18, 17:9.

> Дар ин ҷо ҳикмат аст. Ҳар кӣ фаҳм дорад, шумораи ҳайвонро ҳисоб кунад, зеро он шумораи одам аст; ва шумораи вай шашсад шасту шаш аст. … Ва дар ин ҷо зеҳнест, ки ҳикмат дорад. Ҳафт сар — ҳафт кӯҳанд, ки зан бар онҳо нишастааст. Ваҳй 13:18, 17:9.

The “last power that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns,” is the United States. It is the sixth kingdom of Bible prophecy, and the structure of its kingdom is the same structure (image), as was the fifth kingdom of Bible prophecy. It becomes a kingdom of the Church ruling over the State, and then forces the entire earth to accept that very arrangement. The combination of Church and State is fully developed in the United States at the soon-coming Sunday law.

«қудрати охирине, ки мебоист бар зидди калисо ва қонуни Худо ҷанг кунад ва бо ҳайвоне бо шохҳои баррамонанд рамзӣ гардонида шуда буд», Иёлоти Муттаҳида мебошад. Он подшоҳии шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас аст, ва сохтори подшоҳии он ҳамон сохтор (сурат) аст, ки подшоҳии панҷуми пешгӯии Китоби Муқаддас дошт. Он ба подшоҳие табдил меёбад, ки дар он Калисо бар Давлат ҳукмронӣ мекунад, ва сипас тамоми заминро маҷбур месозад, ки маҳз ҳамин тартибро қабул намояд. Иттиҳоди Калисо ва Давлат дар Иёлоти Муттаҳида дар қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда ба таври комил ташаккул меёбад.

> “The ‘image to the beast’ represents that form of apostate Protestantism which will be developed when the Protestant churches shall seek the aid of the civil power for the enforcement of their dogmas. The ‘mark of the beast’ still remains to be defined.” The Great Controversy, 445.

> «“Сурат ба ҳайвони ваҳшӣ” он шакли протестантизми муртадро ифода мекунад, ки ҳангоме ба вуҷуд хоҳад омад, ки калисоҳои протестантӣ барои ҷорӣ намудани ақидаҳои таълимотии худ ёрии ҳокимияти шаҳрвандиро биҷӯянд. “Нишони ҳайвони ваҳшӣ” ҳанӯз бояд муайян карда шавад». Муборизаи бузург, 445.

The image of the beast and the mark of the beast are two different symbols, yet it is at the Sunday law that the image of the beast reaches its full development.

Сурати ҳайвон ва нишони ҳайвон ду рамзи гуногунанд, аммо маҳз дар қонуни якшанбе сурати ҳайвон ба камоли пурраи худ мерасад.

> “The enforcement of Sundaykeeping on the part of Protestant churches is an enforcement of the worship of the papacy—of the beast. Those who, understanding the claims of the fourth commandment, choose to observe the false instead of the true Sabbath are thereby paying homage to that power by which alone it is commanded. But in the very act of enforcing a religious duty by secular power, the churches would themselves form an image to the beast; hence the enforcement of Sundaykeeping in the United States would be an enforcement of the worship of the beast and his image.” The Great Controversy, 448, 449.

> «Маҷбур сохтани риояи якшанбе аз ҷониби калисоҳои протестантӣ, маҷбур сохтани ибодати папагӣ — яъне ҳайвон аст. Онҳое ки, бо дарки даъвоҳои аҳкоми чорум, ба ҷойи шанбеи ҳақиқӣ шанбеи козибро риоя карданро интихоб мекунанд, бо ҳамин ба он қудрате арҷгузорӣ менамоянд, ки танҳо ба воситаи он чунин амр дода шудааст. Аммо худи дар амал татбиқ намудани як вазифаи динӣ ба воситаи қудрати дунявӣ, калисоҳоро водор месозад, ки барои ҳайвон сурати ӯро ба вуҷуд оваранд; бинобар ин, маҷбур сохтани риояи якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида, маҷбур сохтани ибодати ҳайвон ва сурати ӯ хоҳад буд». «Муборизаи Азим», 448, 449.

At the Sunday law, the Constitution of the United States is fully overthrown and the nation has separated fully from righteousness. Then, under the full control of Satan the United States forces the world to accept the same Church and State system that has just been established in the United States. The world government is the United Nations and the Roman church is the Church that rules over the relationship.

Ҳангоми қабули қонуни якшанбе, Конститутсияи Иёлоти Муттаҳида пурра сарнагун мешавад ва миллат комилан аз росткорӣ ҷудо мегардад. Пас, зери назорати комили Шайтон, Иёлоти Муттаҳида ҷаҳонро маҷбур месозад, ки ҳамон низоми Калисо ва Давлатро, ки тоза дар Иёлоти Муттаҳида барқарор шудааст, бипазирад. Ҳукумати ҷаҳонӣ Созмони Милали Муттаҳид аст, ва калисои Рум он Калисоест, ки бар ин муносибат ҳукмронӣ мекунад.

> “The world is filled with storm and war and variance. Yet under one head—the papal power—the people will unite to oppose God in the person of His witnesses.” Testimonies, volume 7, 182.

> Ҷаҳон аз тӯфон, ҷанг ва ихтилоф пур аст. Вале зери як сарвар — қудрати папагӣ — мардум муттаҳид хоҳанд шуд, то дар шахси шоҳидони Ӯ ба Худо муқобилат намоянд.» Testimonies, ҷилди 7, 182.

The system of Church and State that is represented as the image of the beast in prophecy is also a threefold union of the dragon, the beast and the false prophet. The ten kings of Revelation seventeen, that are the seventh head, represent the dragon power.

Низоми Калисо ва Давлат, ки дар нубувват ҳамчун сурати ҳайвон тасвир шудааст, ҳамчунин иттиҳоди сегонаи аждаҳо, ҳайвон ва набии козиб аст. Даҳ подшоҳи Ваҳйи боби ҳабдаҳ, ки сари ҳафтум мебошанд, қудрати аждаҳоро намояндагӣ мекунанд.

> “Kings and rulers and governors have placed upon themselves the brand of antichrist, and are represented as the dragon who goes to make war with the saints—with those who keep the commandments of God and who have the faith of Jesus.” Testimonies to Ministers, 38.

> «Подшоҳон ва ҳокимон ва волигон бар худ нишонаи зиддимасеҳро гузоштаанд, ва ҳамчун аждаҳое тасвир шудаанд, ки меравад, то бо муқаддасон ҷанг кунад — бо онҳое ки аҳкоми Худоро риоя мекунанд ва имони Исоро доранд». Testimonies to Ministers, 38.

The “ten kings” represent the United Nations, whose religion is spiritualism, and the religion of the false prophet is apostate Protestantism, and the beast’s religion is Catholicism, which is simply spiritualism covered with a profession of Christianity.

«Даҳ подшоҳ» Созмони Милали Муттаҳидро ифода мекунанд, ки дини он спиритизм аст; ва дини пайғамбари козиб протестантизми муртад аст; ва дини ҳайвон католицизм аст, ки он дар асл ҷуз спиритизме нест, ки бо даъвои масеҳият пӯшонида шудааст.

> “By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.

> «Бо фармоне, ки таъсиси Папаро бар хилофи қонуни Худо маҷбурӣ мегардонад, миллати мо худро комилан аз росткорӣ ҷудо хоҳад кард. Вақте ки протестантизм дасти худро аз болои ин ҷудоӣ дароз карда, дасти қудрати Румро хоҳад фишурд; вақте ки ӯ аз болои варта даст дароз карда, бо спиритизм даст хоҳад дод; вақте ки, зери таъсири ин иттиҳоди сегона, кишвари мо ҳар як асли Конститутсияи худро ҳамчун ҳукумати протестантӣ ва ҷумҳуриявӣ рад хоҳад кард ва барои паҳн кардани дурӯғҳо ва фиребҳои папагӣ шароит фароҳам хоҳад овард,—он гоҳ мо метавонем бидонем, ки вақти амалиёти шигифтангези Шайтон фаро расидааст ва анҷом наздик аст». Testimonies, ҷилди 5, 451.

At the Sunday law the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet is accomplished. The United States then forces the world to accept the one-world government of the United Nations, for the world is thrown into a great crisis at the Sunday law, as Islam brings judgment upon the United States for the enforcement of worshipping the sun. Satan then appears to personate Christ and as the United States forces the world to accept the one world combination of church and state, it also forces the world to accept Sunday as the day of rest. The same testing process that has happened in the United States is then brought upon the entire world.

Ҳангоми ҷорӣ шудани қонуни якшанбе, иттиҳоди сегонаи аждаҳо, ҳайвон ва пайғамбари козиб ба анҷом мерасад. Он гоҳ Иёлоти Муттаҳида ҷаҳонро маҷбур месозад, ки ҳукумати ягонаи ҷаҳонии Созмони Милали Муттаҳидро бипазирад, зеро дар замони қонуни якшанбе ҷаҳон ба буҳрони бузурге гирифтор мегардад, чун Ислом бар Иёлоти Муттаҳида ба сабаби таҳмили ибодати офтоб доварӣ меоварад. Сипас Шайтон зоҳир мешавад, то худро ба ҷойи Масеҳ вонамуд созад; ва ҳангоме ки Иёлоти Муттаҳида ҷаҳонро маҷбур месозад, ки ин иттиҳоди ягонаи ҷаҳонии калисо ва давлатро бипазирад, ҳамчунин ҷаҳонро маҷбур месозад, ки якшанберо ҳамчун рӯзи истироҳат бипазирад. Ҳамон раванди озмоише, ки дар Иёлоти Муттаҳида рух додааст, он гоҳ бар тамоми ҷаҳон оварда мешавад.

> “Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.

> «Халқҳои хориҷӣ ба намунаи Иёлоти Муттаҳида пайравӣ хоҳанд кард. Гарчанде ки вай пешсафӣ мекунад, бо вуҷуди ин ҳамон бӯҳрон бар сари қавми мо дар ҳамаи қисматҳои ҷаҳон хоҳад омад». Testimonies, volume 6, 395.

The principle that national apostasy is followed by national ruin comes upon each country as they accept the day of the sun as the day of worship. The escalating crisis is the “one hour” that the ten kings rule with the pope, the “man of sin”. They agreed to give their seventh kingdom unto the papal authority, because they are led to believe that the moral authority of the papacy is necessary to unify the world against the escalating war against Islam. In 1798, the United Nations had not yet arrived into history.

Принсипе, ки осияти миллӣ бо харобии миллӣ пайгирӣ мешавад, бар ҳар кишваре нозил мегардад, вақте ки онҳо рӯзи офтобро ҳамчун рӯзи ибодат қабул мекунанд. Буҳрони рӯ ба шиддат ҳамон «як соат» аст, ки дар он даҳ подшоҳ бо папа, «марди гуноҳ», ҳукм меронанд. Онҳо розӣ шуданд, ки подшоҳии ҳафтуми худро ба ҳокимияти папагӣ биспоранд, зеро ба он бовар кунонда шудаанд, ки нуфузи ахлоқии папагӣ барои муттаҳид сохтани ҷаҳон бар зидди ҷанги рӯ ба авҷ алайҳи Ислом зарур аст. Дар соли 1798, Созмони Милали Муттаҳид ҳанӯз ба саҳнаи таърих наомада буд.

> And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. These have one mind, and shall give their power and strength unto the beast. These shall make war with the Lamb, and the Lamb shall overcome them: for he is Lord of lords, and King of kings: and they that are with him are called, and chosen, and faithful. Revelation 17:12–14.

> Ва он даҳ шохе ки дидӣ, даҳ подшоҳанд, ки ҳанӯз салтанате наёфтаанд; лекин бо ҳайвон як соат ҳамчун подшоҳон қудрат меёбанд. Инҳо як фикранд, ва қудрат ва тавоноии худро ба ҳайвон медиҳанд. Инҳо бо Барра ҷанг хоҳанд кард, ва Барра бар онҳо ғолиб хоҳад омад, зеро ки Ӯ Худованди худовандон ва Подшоҳи подшоҳон аст; ва онҳое ки бо Ӯянд, даъватшудагон, баргузидагон ва вафодоронанд. Ваҳй 17:12–14.

As has always been the case with the pope, kings will supply the power for the papacy to carry out the persecution against God’s people, and it is the ten kings that make war with the Lamb, but they are doing so at the bidding of the “man of sin.” The “man of sin” is also the “man” that the seven churches take hold of in Isaiah chapter four.

Чунон ки ҳамеша дар мавриди папа чунин будааст, подшоҳон қудратро фароҳам хоҳанд овард, то ки папагӣ таъқиботро бар зидди қавми Худо ба иҷро расонад; ва маҳз ҳамон даҳ подшоҳанд, ки бо Барра ҷанг мекунанд, аммо инро онҳо бо амри «марди гуноҳ» анҷом медиҳанд. «Марди гуноҳ» ҳамчунин ҳамон «мард» аст, ки ҳафт калисо дар боби чоруми Ишаъё аз ӯ даст мегиранд.

> And in that day seven women shall take hold of one man, saying, We will eat our own bread, and wear our own apparel: only let us be called by thy name, to take away our reproach. In that day shall the branch of the Lord be beautiful and glorious, and the fruit of the earth shall be excellent and comely for them that are escaped of Israel. Isaiah 4:1, 2.

> Ва дар он рӯз ҳафт зан ба як мард часпида, хоҳанд гуфт: «Мо нони худро хоҳем хӯрд, ва либоси худро хоҳем пӯшид; фақат бигзор моро ба номи ту бихонанд, то нанги моро бардорӣ». Дар он рӯз шохаи Худованд зебо ва пурҷалол хоҳад буд, ва самари замин барои онҳо, ки аз Исроил раҳо ёфтаанд, олиқадр ва хушнамо хоҳад буд. Ишаъё 4:1, 2.

The “seven women” represent that the papacy (the man of sin), has control over all the churches of the earth, just as he has control over all the nations. The “reproach” that the churches wish to avoid, is the “reproach” of rejecting the demand to worship on Sunday. Faithful Sabbath-keepers will be persecuted for their faithfulness, and Islam will also refuse to observe the day of the sun. The agreement that is arranged by the United States between the papacy and the United Nations is that the moral authority of the man of sin is what is needed to lead the world into accepting the warfare against Islam in order to establish peace upon the earth.

«ҳафт зан» ифода мекунад, ки папство (марди гуноҳ) бар ҳамаи калисоҳои замин ҳукмронӣ дорад, ҳамон гуна ки бар ҳамаи халқҳо низ ҳукмронӣ дорад. «Нангу оре», ки калисоҳо мехоҳанд аз он парҳез кунанд, ҳамон «нангу оре»-и рад кардани талаботи ибодат дар рӯзи якшанбе аст. Посбонони содиқи Шанбе барои садоқати худ таъқиб хоҳанд шуд, ва Ислом низ аз риоя кардани рӯзи офтоб сар хоҳад печид. Созише, ки Иёлоти Муттаҳида миёни папство ва Созмони Милали Муттаҳид тартиб медиҳад, бар ин асос аст, ки маҳз нуфузи ахлоқии марди гуноҳ он чизест, ки барои раҳнамун сохтани ҷаҳон ба пазируфтани ҷанг бар зидди Ислом, ба мақсади барқарор кардани сулҳ бар рӯи замин, лозим аст.

> But of the times and the seasons, brethren, ye have no need that I write unto you. For yourselves know perfectly that the day of the Lord so cometh as a thief in the night. For when they shall say, Peace and safety; then sudden destruction cometh upon them, as travail upon a woman with child; and they shall not escape. But ye, brethren, are not in darkness, that that day should overtake you as a thief. Ye are all the children of light, and the children of the day: we are not of the night, nor of darkness. 1 Thessalonians 5:1–5.

> Аммо дар бораи замонҳо ва мавсимиҳо, эй бародарон, ҳоҷате нест, ки ман ба шумо бинависам. Зеро худи шумо ба хубӣ медонед, ки рӯзи Худованд чунон меояд, мисли дузде дар шаб. Зеро вақте ки онҳо мегӯянд: «Сулҳ ва амният», он гоҳ ҳалокати ногаҳонӣ бар онҳо меояд, мисли дарди зоиш бар зани ҳомила; ва онҳо наҷот нахоҳанд ёфт. Аммо шумо, эй бародарон, дар торикӣ нестед, то он рӯз шуморо мисли дузд фаро гирад. Шумо ҳама фарзандони нур ва фарзандони рӯз ҳастед: мо аз шаб нестем ва на аз торикӣ. 1 Таслӯникиён 5:1–5.

The “peace and safety” message of Bible prophecy, which is always represented as a false message, is only logical in a period of time when there is no peace and safety. There is no reason to present a “peace and safety” message, when peace and safety exists. Islam removes all peace and safety. The “sudden destruction” associated with the false message is a destruction that escalates, for it is as “a woman” in “travail.” The first birth pang of the third Woe was September 11, 2001.

Паёми «сулҳ ва амният»-и нубуввати Китоби Муқаддас, ки ҳамеша ҳамчун паёми дурӯғин муаррифӣ мегардад, танҳо дар даврае мантиқӣ аст, ки дар он сулҳ ва амният вуҷуд надорад. Ҳеҷ сабабе нест, ки паёми «сулҳ ва амният» пешниҳод карда шавад, вақте ки сулҳ ва амният вуҷуд дорад. Ислом ҳар гуна сулҳ ва амниятро аз байн мебарад. «Ҳалокати ногаҳонӣ», ки бо он паёми дурӯғин алоқаманд аст, ҳалокатест, ки шиддат мегирад, зеро он мисли «занест» дар «дарди зоиш». Аввалин дарди зоиши Войи сеюм 11 сентябри соли 2001 буд.

In the prophetic lines of Elijah and John the Baptist the deception of the papal power is illustrated. When Ahab travelled back to Samaria to inform Jezebel that Elijah’s God was the true God, for he had brought down fire out of heaven, Ahab then realized that Jezebel had deceived him concerning her hatred for Elijah. The same hatred and deception was illustrated when Herod promised half of his kingdom at his birthday party to Salome. Salome was Herodias’s daughter, thus Herod was the dragon, Herodias was the papacy and Salome was the false prophet.

Дар сатрҳои нубувватии Илёс ва Яҳёи Таъмиддиҳанда фиреби қудрати папагӣ ба тасвир кашида мешавад. Ҳангоме ки Аҳъоб ба Сомария бозгашт, то ба Изабал хабар диҳад, ки Худои Илёс Худои ҳақиқист, зеро Ӯ аз осмон оташ фуруд оварда буд, он гоҳ Аҳъоб дарк кард, ки Изабал ӯро дар бораи адовати худ нисбат ба Илёс фиреб дода буд. Ҳамин адоват ва фиреб ҳамчунин он гоҳ ба тасвир кашида шуд, ки Ҳиродус дар ҷашни зодрӯзи худ ба Саломе нисфи мамлакати худро ваъда дод. Саломе духтари Ҳиродия буд; бинобар ин, Ҳиродус аждаҳо буд, Ҳиродия папагӣ буд ва Саломе пайғамбари козиб буд.

In the story the deceiving power of Salome’s dance was used to lead Herod (the ten kings) to give half their kingdom over to a church (a woman). The woman (Salome) was under the direction of her mother (Catholicism), and Herod found out too late that the attitude of Herodias towards John was the same as Jezebel’s was towards Elijah. In both cases, the sabbath-keepers must die.

Дар ин қисса қудрати фиребандаи рақси Саломе ба кор бурда шуд, то Ҳиродусро (даҳ подшоҳро) водор созад, ки нисфи подшоҳии худро ба як калисо (зан) бисупорад. Он зан (Саломе) таҳти роҳнамоии модари худ (католисизм) қарор дошт, ва Ҳиродус хеле дер фаҳмид, ки муносибати Ҳиродия нисбат ба Яҳё ҳамон гуна буд, ки муносибати Изобал нисбат ба Илёс буд. Дар ҳар ду ҳолат, нигоҳдорандагони шанбе бояд бимиранд.

Islam progressively but rapidly removes the peace and safety from planet earth, and in so doing brings mankind together against Islam. Islam’s rapidly escalating warfare represents the argument that is employed to establish the worldwide image of the beast in the last days. The deception that is brought upon the world (the ten kings), is brought by the United States (Salome), and it leads the world to believe they must unite against Islam, but they find out too late, that the arrangement was just a ruse to be used to persecute sabbath-keepers. The deception is part of the reason the ten kings hate the whore, even though when under duress they agreed to give their seventh kingdom unto her.

Ислом тадриҷан, вале бо суръат, сулҳ ва амниятро аз сайёраи замин барҳам медиҳад ва бо ин роҳ инсониятро бар зидди Ислом муттаҳид месозад. Ҷанги босуръат шиддатёбандаи Ислом он бурҳонеро ифода мекунад, ки барои барпо намудани ҳайкали ҷаҳонии ваҳшӣ дар айёми охир ба кор бурда мешавад. Он фиребе, ки бар ҷаҳон (даҳ подшоҳ) оварда мешавад, аз ҷониби Иёлоти Муттаҳида (Саломе) оварда мешавад, ва он ҷаҳонро ба ин бовар меорад, ки онҳо бояд бар зидди Ислом муттаҳид шаванд; аммо онҳо хеле дер дармеёбанд, ки ин тадбир фақат ҳилае будааст, ки барои таъқиби нигаҳдорандагони шанбе ба кор бурда шавад. Ин фиреб як қисми сабабест, ки даҳ подшоҳ аз фоҳиша нафрат доранд, ҳарчанд ҳангоме ки зери фишор буданд, розӣ шуданд, ки подшоҳии ҳафтуми худро ба вай биспоранд.

> And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. Revelation 17:16, 17.

> Ва он даҳ шохе ки ту бар он ҳайвон дидӣ, инҳо аз фоҳиша нафрат хоҳанд кард, ва ӯро вайрону бараҳна хоҳанд сохт, ва гӯшти ӯро хоҳанд хӯрд, ва ӯро ба оташ хоҳанд сӯзонд. Зеро Худо дар дилҳои онҳо ниҳодааст, ки иродаи Ӯро ба ҷо оваранд, ва якдил бошанд, ва подшоҳии худро ба ҳайвон биспоранд, то суханони Худо ба анҷом расанд. Ваҳй 17:16, 17.

The globalists of the United Nations are not simply the “kings” of the earth, but they are also represented as “merchants”, thus the globalists consist of political and economic powers. The reason the angel that brought the vision of Revelation seventeen and eighteen to John, was to show John the judgment of the great whore of Tyre. Both categories of the globalists mourn the death of the papacy.

Глобалистони Созмони Милали Муттаҳид на танҳо «подшоҳон»-и замин мебошанд, балки онҳо ҳамчунин ҳамчун «тоҷирон» муаррифӣ шудаанд; бинобар ин, глобалистҳо аз қудратҳои сиёсӣ ва иқтисодӣ иборатанд. Сабаби он ки фариштае, ки рӯъёи Ваҳй бобҳои ҳабдаҳум ва ҳаждаҳумро ба Юҳанно овард, ин буд, ки ба Юҳанно доварии фоҳишаи бузурги Сурро нишон диҳад. Ҳар ду гурӯҳи глобалистҳо бар марги папагӣ мотам мегиранд.

> Therefore shall her plagues come in one day, death, and mourning, and famine; and she shall be utterly burned with fire: for strong is the Lord God who judgeth her. And the kings of the earth, who have committed fornication and lived deliciously with her, shall bewail her, and lament for her, when they shall see the smoke of her burning, Standing afar off for the fear of her torment, saying, Alas, alas that great city Babylon, that mighty city! for in one hour is thy judgment come. And the merchants of the earth shall weep and mourn over her; for no man buyeth their merchandise any more. Revelation 18:8–11.

> Бинобар ин, в як рӯз вабоҳои вай хоҳад омад: марг, ва мотам, ва гуруснагӣ; ва вай ба оташ комилан сӯхта хоҳад шуд; зеро Худованд Худо, ки вайро доварӣ мекунад, қавист. Ва подшоҳони замин, ки бо вай зино кардаанд ва дар нозу неъмат бо вай зистаанд, бар вай хоҳанд гирист ва бар вай навҳа хоҳанд кард, ҳангоме ки дуди сӯхтани вайро бубинанд, Аз тарси азоби вай дур истода, хоҳанд гуфт: Вой, вой бар ту, эй шаҳри бузург Бобил, эй шаҳри пурқудрат! зеро дар як соат доварии ту фаро расид. Ва тоҷирони замин бар вай хоҳанд гирист ва мотам хоҳанд кард; зеро дигар ҳеҷ кас колои онҳоро намехарад. Ваҳй 18:8–11.

The merchants and the kings both stand afar off and cry “alas, alas.” The word “alas” in the Greek is translated as “woe” in chapter eight of Revelation.

Тоҷирон ва подшоҳон ҳар ду аз дур меистанд ва нидо мекунанд: «Вой, вой». Калимаи «вой» дар забони юнонӣ дар боби ҳаштуми Ваҳй ҳамчун «вой» тарҷума шудааст.

> And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.

> Ва ман дидам, ва шунидам, ки фариштае дар миёни осмон парвоз мекард ва бо овози баланд мегуфт: Вой, вой, вой бар сокинони замин аз сабаби дигар овозҳои карнаи он се фаришта, ки ҳанӯз бояд бинавозанд! Ваҳй 8:13.

The three Woes represent the fifth, sixth and seventh Trumpets, and they are symbols of Islam. The kings, merchants and shipmasters all cry out “alas, alas” three times in chapter eighteen.

Се Вой баробари карнаи панҷум, шашум ва ҳафтум мебошанд ва онҳо рамзҳои Исломанд. Подшоҳон, тоҷирон ва сарварони киштиҳо ҳама дар боби ҳаждаҳум се бор нидо мекунанд: «вой, вой».

> And the kings of the earth, who have committed fornication and lived deliciously with her, shall bewail her, and lament for her, when they shall see the smoke of her burning, Standing afar off for the fear of her torment, saying, Alas, alas that great city Babylon, that mighty city! for in one hour is thy judgment come. … The merchants of these things, which were made rich by her, shall stand afar off for the fear of her torment, weeping and wailing, And saying, Alas, alas, that great city, that was clothed in fine linen, and purple, and scarlet, and decked with gold, and precious stones, and pearls! For in one hour so great riches is come to nought. And every shipmaster, and all the company in ships, and sailors, and as many as trade by sea, stood afar off, And cried when they saw the smoke of her burning, saying, What city is like unto this great city! And they cast dust on their heads, and cried, weeping and wailing, saying, Alas, alas, that great city, wherein were made rich all that had ships in the sea by reason of her costliness! for in one hour is she made desolate. Revelation 18:9-10, 15–19.

> Ва подшоҳони замин, ки бо вай зино карда ва дар айшу нӯш бо вай зиста буданд, ҳангоме ки дуди сӯхтани вайро бинанд, бар вай гиря хоҳанд кард ва навҳа хоҳанд намуд, ва аз тарси азоби вай дур истода, хоҳанд гуфт: «Вой, вой бар ту, эй Бобили шаҳри бузург, эй шаҳри тавоно! Зеро ки дар як соат доварии ту фаро расид». … Тоҷирони ин чизҳо, ки аз вай сарватманд гардида буданд, аз тарси азоби вай дур хоҳанд истод, гирякунон ва навҳакунон, ва хоҳанд гуфт: «Вой, вой бар он шаҳри бузург, ки ба катони нафис, арғувон ва қирмиз ороста буд, ва бо тилло ва сангҳои гаронбаҳо ва марворид зебу зинат ёфта буд! Зеро ки дар як соат ин қадар сарвати бузург барбод рафт». Ва ҳар киштибон, ва ҳамаи ононе ки дар киштиҳо буданд, ва маллоҳон, ва ҳар кӣ бо баҳр тиҷорат мекунад, дур истоданд, ва чун дуди сӯхтани вайро диданд, фарёд зада гуфтанд: «Кадом шаҳр монанди ин шаҳри бузург аст!» Ва хок бар сарҳои худ пошиданд, ва гирякунон ва навҳакунон фарёд зада гуфтанд: «Вой, вой бар он шаҳри бузург, ки ба сабаби сарвати вай ҳамаи ононе ки дар баҳр киштӣ доштанд, сарватманд гардида буданд! Зеро ки дар як соат вай хароб гардид». Ваҳй 18:9-10, 15–19.

The “hour” that the judgment of the papacy is accomplished, is the “hour” of Revelation eleven, that is the “hour of the great earthquake,” and it represents the Sunday law time period that begins at the Sunday law in the United States and continues until Michael stands up and human probation closes. The globalists that hated the whore, but still agreed to give their kingdom unto her for one hour, not only repeat “woe, woe” (alas, alas), three times, but they ask the question, “What city is like unto this great city?” They also asked that question in the book of Ezekiel.

«Соате», ки дар он доварии папагӣ ба анҷом мерасад, ҳамон «соат»-и Ваҳйи ёздаҳум аст, яъне «соати зилзилаи бузург», ва он давраи қонуни якшанберо ифода мекунад, ки аз қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида оғоз ёфта, то бархостани Микоил ва баста шудани муҳлати имтиҳони инсон идома меёбад. Ҷаҳонигароёне, ки аз фоҳиша нафрат доштанд, вале бо вуҷуди ин розӣ шуданд, ки салтанати худро барои як соат ба вай бисупоранд, на танҳо се бор «вой, вой» (афсӯс, афсӯс) такрор мекунанд, балки ин саволро низ медиҳанд: «Кадом шаҳр ба ин шаҳри бузург монанд аст?» Онҳо ин саволро дар китоби Ҳизқиёл низ дода буданд.

> And shall cause their voice to be heard against thee, and shall cry bitterly, and shall cast up dust upon their heads, they shall wallow themselves in the ashes: And they shall make themselves utterly bald for thee, and gird them with sackcloth, and they shall weep for thee with bitterness of heart and bitter wailing. And in their wailing they shall take up a lamentation for thee, and lament over thee, saying, What city is like Tyrus, like the destroyed in the midst of the sea? When thy wares went forth out of the seas, thou filledst many people; thou didst enrich the kings of the earth with the multitude of thy riches and of thy merchandise. In the time when thou shalt be broken by the seas in the depths of the waters thy merchandise and all thy company in the midst of thee shall fall. All the inhabitants of the isles shall be astonished at thee, and their kings shall be sore afraid, they shall be troubled in their countenance. The merchants among the people shall hiss at thee; thou shalt be a terror, and never shalt be any more. Ezekiel 27:30–36.

> Ва овози худро бар зидди ту баланд хоҳанд кард, ва бо талхӣ нола хоҳанд намуд, ва бар сарҳои худ хок хоҳанд пошид, дар миёни хокистар хоҳанд ғалтид. Ва барои ту худро тамоман кал хоҳанд кард, ва палос дар бар хоҳанд намуд, ва барои ту бо талхии дил ва навҳаи сахт хоҳанд гирист. Ва дар навҳаи худ барои ту марсия хоҳанд хонд, ва бар ту нола карда, хоҳанд гуфт: Кадом шаҳр мисли Сур аст, мисли он ки дар миёни баҳр ҳалок гардидааст? Вақте ки колоҳои ту аз баҳрҳо берун мерафтанд, ту халқҳои бисёрро сер мекардӣ; ту подшоҳони заминро бо фаровонии сарвати худ ва бо бисёрии тиҷорати худ ғанӣ мегардонидӣ. Дар он вақт ки ту аз ҷониби баҳрҳо дар аъмоқи обҳо шикаста хоҳӣ шуд, тиҷорати ту ва тамоми ҷамоати ту дар миёни ту фурӯ хоҳад афтод. Ҳамаи сокинони ҷазираҳо аз ту дар ҳайрат хоҳанд монд, ва подшоҳони онҳо сахт ба ҳарос хоҳанд афтод, чеҳраҳошон парешон хоҳад шуд. Тоҷирон дар миёни халқҳо бар ту ҳуштак хоҳанд кашид; ту ба даҳшат мубаддал хоҳӣ шуд, ва дигар ҳаргиз нахоҳӣ буд. Ҳизқиёл 27:30–36.

Ezekiel identifies the city as “Tyrus,” who is “destroyed in the midst of the sea?” Isaiah, speaking of the whore of Tyre (Tyrus), who is also the great whore of Revelation, who is the Catholic church, and also identifies her as the crowning city.

Ҳизқиёл шаҳрро ҳамчун «Сӯр» мешиносонад, ки «дар миёни баҳр нобуд шудааст?» Ишаъё, дар бораи фоҳишаи Сӯр (Тирус) сухан ронда, ки ӯ ҳамон фоҳишаи бузурги Ваҳй аст, ки калисои католикӣ мебошад, ва ҳамчунин ӯро ҳамчун шаҳри тоҷгузор шинос мекунад.

> Is this your joyous city, whose antiquity is of ancient days? her own feet shall carry her afar off to sojourn. Who hath taken this counsel against Tyre, the crowning city, whose merchants are princes, whose traffickers are the honourable of the earth? The Lord of hosts hath purposed it, to stain the pride of all glory, and to bring into contempt all the honourable of the earth. Isaiah 23:7–9.

> Оё ин шаҳри шодмонибахши туст, ки қадимияташ аз рӯзҳои бостон аст? Пойҳои худи вай ӯро ба дур хоҳанд бурд, то ғарибона иқомат кунад. Кист, ки ин машваратро бар зидди Сур, шаҳри тоҷгузор, гирифтааст, ки тоҷиронаш шоҳзодагонанд, ва савдогаронаш ашрофони замин мебошанд? Парвардигори лашкарҳо инро муқаррар намудааст, то кибриёи ҳар ҷалолро доғдор созад ва ҳамаи ашрофони заминро ба хорй оварад. Ишаъё 23:7–9.

The papacy is the “crowning city,” for it is she that claims to sit as a queen over the threefold union.

Папаият «шаҳри тоҷгузор» аст, зеро маҳз ӯст, ки даъво мекунад ҳамчун малика бар иттиҳоди сеҷониба нишастааст.

> How much she hath glorified herself, and lived deliciously, so much torment and sorrow give her: for she saith in her heart, I sit a queen, and am no widow, and shall see no sorrow. Revelation 18:7.

> Ба қадре ки вай худро ҷалол додааст ва ба айшу ноз зистааст, ба ҳамон қадр ба вай азоб ва мотам бидеҳед; зеро вай дар дили худ мегӯяд: “Ман ҳамчун малика нишастаам, бева нестам, ва ҳеҷ гоҳ мотам нахоҳам дид”. Ваҳй 18:7.

Ezekiel said the whore’s judgment is accomplished in the “midst of the sea,” in his lamentation for Tyrus.

Ҳизқиёл дар марсияи худ бар Тир гуфт, ки доварии фоҳиша «дар миёни баҳр» ба амал омадааст.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Now, thou son of man, take up a lamentation for Tyrus. … The ships of Tarshish did sing of thee in thy market: and thou wast replenished, and made very glorious in the midst of the seas. Thy rowers have brought thee into great waters: the east wind hath broken thee in the midst of the seas. Ezekiel 27:1, 2, 25, 26.

> Ва каломи Худованд боз бар ман нозил шуда, гуфт: Акнун ту, эй писари одам, барои Сур марсия бардор. … Киштиҳои Таршиш дар бозори ту дар бораи ту суруд мехонданд; ва ту дар миёни баҳрҳо пур гардида, бисёр пурҷалол шуда будӣ. Қаиқронҳои ту туро ба обҳои азим бурданд; боди шарқӣ туро дар миёни баҳрҳо шикаст. Ҳизқиёл 27:1, 2, 25, 26.

It is the “east wind” that brings judgment upon the whore of Tyre, the crowning city, and the “east wind” is a symbol of Islam. The warfare brought against Islam by the ten kings is what destroys the papacy of the last days. The realization of the ten kings that they have been deceived also produces fear in their hearts.

Ин «боди шарқӣ» аст, ки довариро бар фоҳишаи Сур, шаҳри тоҷгузор, меоварад, ва «боди шарқӣ» рамзи Ислом аст. Ҷанге, ки даҳ подшоҳ бар зидди Ислом ба миён меоранд, ҳамон чизест, ки папагарии айёми охирро нобуд месозад. Дарки ин даҳ подшоҳ, ки онҳоро фиреб додаанд, дар дилҳои онҳо тарс низ ба вуҷуд меоварад.

> Beautiful for situation, the joy of the whole earth, is mount Zion, on the sides of the north, the city of the great King. God is known in her palaces for a refuge. For, lo, the kings were assembled, they passed by together. They saw it, and so they marvelled; they were troubled, and hasted away. Fear took hold upon them there, and pain, as of a woman in travail. Thou breakest the ships of Tarshish with an east wind. As we have heard, so have we seen in the city of the Lord of hosts, in the city of our God: God will establish it forever. Selah. Psalms 48:2–8.

> Кӯҳи Сион, ки бо мавқеи худ зебост, шодии тамоми замин аст; дар ҷониби шимол шаҳри Подшоҳи бузург аст. Худо дар қасрҳои он ҳамчун паноҳгоҳ маълум гардидааст. Зеро инак, подшоҳон ҷамъ омаданд, якҷоя гузаштанд. Онро диданд ва дар ҳайрат монданд; ошуфта шуданд ва шитобон гурехтанд. Дар он ҷо тарс онҳоро фаро гирифт, ва дард, мисли дарди зане ки мезояд. Ту киштиҳои Таршишро бо боди шарқӣ мешиканӣ. Чунон ки шунидаем, ҳамон тавр дар шаҳри Парвардигори лашкарҳо, дар шаҳри Худои мо дидаем: Худо онро то абад устувор хоҳад кард. Селоҳ. Забур 48:2–8.

The globalists looked upon the kingdom of God, as represented by the city of Jerusalem, but chose “that great city” Babylon as their head. When God judges that great city, they cry and lament as they recognize that they are lost, for the great city they chose is broken in the midst of the sea, by the warfare brought upon them by Islam (the east wind). And the warfare is a progressively escalating warfare, for it is as a woman in travail.

Ҷаҳонигароён ба Малакути Худо, ки бо шаҳри Ерусалим таҷассум ёфтааст, назар афканданд, вале «он шаҳри бузург» — Бобилро ҳамчун сари худ баргузиданд. Вақте ки Худо он шаҳри бузургро доварӣ мекунад, онҳо нола ва мотам мекунанд, зеро дармеёбанд, ки талаф ёфтаанд; зеро он шаҳри бузурге, ки худ баргузида буданд, дар миёни баҳр бо ҷанге, ки Ислом (боди шарқӣ) бар сари онҳо овардааст, шикаста мешавад. Ва он ҷанг ҷанге аст, ки пайваста шиддат мегирад, зеро он мисли зане аст дар дарди зоиш.

The kingdom of God that they have persecuted for the papacy is represented in Daniel chapter two, where we are informed that in “the days of these [globalist] kings,” God will set up His eternal kingdom.

Подшоҳии Худо, ки онон онро ба хотири папия таъқиб кардаанд, дар боби дуюми китоби Дониёл тасвир шудааст, ки дар он ба мо гуфта мешавад, ки дар «рӯзҳои ин подшоҳони [глобалистӣ]» Худо Подшоҳии абадии Худро барпо хоҳад кард.

> And in the days of these kings shall the God of heaven set up a kingdom, which shall never be destroyed: and the kingdom shall not be left to other people, but it shall break in pieces and consume all these kingdoms, and it shall stand for ever. Daniel 2:44.

> Ва дар айёми ин подшоҳон Худои осмон подшоҳие барпо хоҳад кард, ки ҳаргиз хароб нахоҳад шуд; ва ин подшоҳӣ ба қавми дигар вогузор карда нахоҳад шуд, балки ҳамаи ин подшоҳиҳоро пора-пора карда, нест хоҳад кард, ва худ то абад қоим хоҳад монд. Дониёл 2:44.

The Millerites believed that they were living in the “days of these kings,” but the ten kings of Revelation seventeen had not yet come into history, indeed, they are just coming into view now. The Millerites were correct, but their vision was limited. The kingdom of God that is set up in the days of the kings of Revelation seventeen and eighteen, is the time period of the latter rain.

Миллерчиён бовар доштанд, ки онҳо дар «рӯзҳои ин подшоҳон» зиндагӣ мекунанд, аммо даҳ подшоҳи Ваҳй боби ҳабдаҳ ҳанӯз ба саҳнаи таърих наомада буданд; дар ҳақиқат, онҳо танҳо ҳоло ба намоён шудан оғоз мекунанд. Миллерчиён дуруст буданд, аммо назари онҳо маҳдуд буд. Малакути Худо, ки дар рӯзҳои подшоҳони Ваҳй бобҳои ҳабдаҳ ва ҳаждаҳ барпо мегардад, ҳамон давраи борони охир аст.

> “I saw that all things are intensely looking and stretching their thoughts on the impending crisis before them. The sins of Israel must go to judgment beforehand. Every sin must be confessed at the sanctuary, then the work will move. It must be done now. The remnant in the time of trouble will cry, My God, My God, why hast Thou forsaken me?

> «Ман дидам, ки ҳама чизҳо бо диққати шадид менигаранд ва андешаҳои худро ба бӯҳрони наздикшавандае, ки дар пеши онҳост, мекашанд. Гуноҳҳои Исроил бояд пешакӣ ба доварӣ оварда шаванд. Ҳар як гуноҳ бояд дар муқаддасгоҳ эътироф карда шавад, он гоҳ кор пеш хоҳад рафт. Ин бояд ҳоло анҷом дода шавад. Боқимонда дар замони тангӣ нола хоҳад кард: Худои ман, Худои ман, чаро Маро тарк кардаӣ?»

> “The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

> «Борони охирин бар онҳое меояд, ки поканд — пас ҳама онро, чунон ки пештар буд, қабул хоҳанд кард.»

> “When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can. Christ would help us. All could be overcomers by the grace of God, through the blood of Jesus. All heaven is interested in the work. Angels are interested.” Spalding and Magan, 3.

> «Ҳангоме ки он чаҳор фаришта сар диҳанд, Масеҳ Подшоҳии Худро барпо хоҳад кард. Ҳеҷ кас борони охиринро қабул намекунад, ҷуз онҳое ки ҳар чӣ аз дасташон меояд, ба ҷо меоранд. Масеҳ ба мо мадад хоҳад кард. Ҳама метавонистанд ба воситаи файзи Худо, ба воситаи хуни Исо, ғолиб шаванд. Тамоми осмон ба ин кор манфиатдор аст. Фариштагон манфиатдоранд». Spalding and Magan, 3.

In the time of the latter rain, when the angels release the four winds, which in the “days of these kings,” Christ sets up His kingdom. The latter rain is progressive, and began to sprinkle on September 11, 2001, when the third Woe arrived into history, but the angering of the nations was immediately restrained. It continues to escalate in intensity, until the Sunday law in the United States, when it brings about national ruin. That escalating judgment then continues as every other nation follows the example of the United States, and therefore suffers the same judgments. It escalates until the close of probation. It progresses as a woman in travail.

Дар вақти борони охир, ҳангоме ки фариштагон чор бодро раҳо мекунанд, яъне дар «рӯзҳои ин подшоҳон», Масеҳ Подшоҳии Худро барпо менамояд. Борони охир тадриҷӣ аст, ва он аз 11 сентябри соли 2001 ба пошидан оғоз кард, вақте ки войи сеюм ба таърих ворид шуд, аммо хашмгин шудани халқҳо дарҳол боздошта гардид. Он пайваста дар шиддат меафзояд, то ба қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида бирасад, вақте ки он харобии миллиро ба вуҷуд меоварад. Сипас он доварии рӯ ба афзоиш идома меёбад, зеро ҳар як миллати дигар аз намунаи Иёлоти Муттаҳида пайравӣ мекунад, ва бинобар ин ҳамон довариҳоро аз сар мегузаронад. Он то басташавии муҳлати файз шиддат мегирад. Он мисли зане, ки дар дарди зоиш аст, пеш меравад.

We will continue the consideration of the eighth being of the seven in the next article.

Мо баррасии мавҷуди ҳаштумро аз миёни он ҳафт нафар дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “Just as long as those who profess the truth are serving Satan, his hellish shadow will cut off their views of God and heaven. They will be as those who have lost their first love. They cannot view eternal realities. That which God has prepared for us is represented in Zechariah, chapters 3 and 4, and 4:12–14: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’

> «То даме ки онҳое ки ба ҳақиқат эътироф мекунанд, ба Шайтон хизмат менамоянд, сояи ҷаҳаннамии ӯ назари онҳоро аз Худо ва осмон қатъ хоҳад кард. Онҳо монанди касоне хоҳанд буд, ки муҳаббати аввалини худро аз даст додаанд. Онҳо наметавонанд воқеиятҳои абадиро бубинанд. Он чи Худо барои мо муҳайё кардааст, дар Закариё, бобҳои 3 ва 4, ва 4:12–14, тасвир ёфтааст: “Ва боз ҷавоб дода, ба ӯ гуфтам: Ин ду шохаи зайтун, ки ба воситаи ду лӯлаи тиллоӣ равғани тиллоиро аз худ берун мерезанд, чӣ ҳастанд? Ва ӯ ба ман ҷавоб дода, гуфт: Магар намедонӣ, ки инҳо чистанд? Ва ман гуфтам: Не, эй оғоям. Пас ӯ гуфт: Инҳо он ду тадҳиншуда мебошанд, ки назди Худованди тамоми замин меистанд.”»

> “The Lord is full of resources. He has no lack of facilities. It is because of our lack of faith, our earthliness, our cheap talk, our unbelief, manifested in our conversation, that dark shadows gather about us. Christ is not revealed in word or character as the One altogether lovely, and the chiefest among ten thousand. When the soul is content to lift itself up unto vanity, the Spirit of the Lord can do little for it. Our shortsighted vision beholds the shadow, but cannot see the glory beyond. Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> «Худованд аз ҳамаи воситаҳо саршор аст. Ӯ ҳеҷ гуна норасоии имконот надорад. Маҳз ба сабаби камии имони мо, заминияту дунёпарастии мо, суханони пучи мо, беимонии мо, ки дар гуфтори мо зоҳир мегардад, сояҳои торик гирди мо ҷамъ мешаванд. Масеҳ дар калом ё дар хислат ҳамчун Он Яке, ки саропо дилписанд аст ва баргузидатарин миёни даҳ ҳазор аст, ошкор намегардад. Ҳангоме ки ҷон ба боло бардоштани худ ба сӯи ботил қонеъ мешавад, Рӯҳи Худованд барои он андаке метавонад анҷом диҳад. Биниши кӯтоҳандешонаи мо сояро мебинад, вале ҷалолеро, ки он сӯтар аст, дида наметавонад. Фариштагон чор бодро нигоҳ медоранд, ки ҳамчун аспи хашмгин тасвир шудаанд, ки мехоҳад аз банд раҳо шавад ва бар рӯи тамоми замин тохта гузарад, дар роҳи худ харобӣ ва маргро оварда.»

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> «Оё мо дар худи лаби олами абадӣ хуфта бимонем? Оё мо кунд ва сард ва мурда бошем? Оҳ, кош дар калисоҳои мо Рӯҳ ва нафаси Худо бар қавми Ӯ дамида мешуд, то ки онҳо бар поёни худ биистанд ва зиндагӣ кунанд. Мо бояд бубинем, ки роҳ танг аст, ва дарвоза маҳдуд. Аммо ҳангоме ки мо аз дарвозаи танг мегузарем, паҳноии он бе ҳадду канор аст». Manuscript Releases, volume 20, 217.

Back to Articles