Article

# Rome Establishes the Vision - Number Seventeen

Рум рӯъёро барқарор месозад — Рақами ҳабдаҳ

The Final Sifting of the 144,000: The Prophetic Test of the Image of the Beast

Санҷиши ниҳоии ҷудосозии 144,000: имтиҳони нубувватии сурати ҳайвон

Author

Jeff Pippenger

Published

September 24, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Those called to be among the one hundred and forty-four thousand are now in their final sifting process and the process is a testing process that is based upon the formation of the image of the beast. The testing process begins with the house of God, for judgment always begins with the house of God, and thereafter God’s other flock is confronted with the identical testing process. Perhaps the most significant and important prophetic characteristic in the formation of the image of the beast is that it occurs twice; first in the United States, then in the rest of the world. Prophetically this means that the image of the beast in the world is the final manifestation of the image of the beast, and therefore any typification of the image of the beast that came before the image of the beast in the world, was simply the shadow that typified the substance.

Онҳое ки даъват шудаанд, то дар миёни яксаду чиҳилу чор ҳазор бошанд, ҳоло дар раванди ниҳоии ҷудосозии худ қарор доранд, ва ин раванд раванди озмоишест, ки бар асоси ташаккули сурату ҳайкали ваҳшӣ бино ёфтааст. Раванди озмоиш аз хонаи Худо оғоз меёбад, зеро доварӣ ҳамеша аз хонаи Худо оғоз меёбад, ва пас аз он галаи дигари Худо бо ҳамон як раванди айнии озмоиш рӯ ба рӯ мегардад. Шояд муҳимтарин ва барҷастатарин хусусияти нубувватии ташаккули сурату ҳайкали ваҳшӣ он аст, ки он ду бор ба вуқӯъ меояд: аввал дар Иёлоти Муттаҳида, сипас дар боқии ҷаҳон. Аз лиҳози нубувватӣ, ин маъно дорад, ки сурату ҳайкали ваҳшӣ дар ҷаҳон зуҳури ниҳоии сурату ҳайкали ваҳшӣ мебошад, ва бинобар ин ҳар гуна тамсил ё намунасозии сурату ҳайкали ваҳшӣ, ки пеш аз сурату ҳайкали ваҳшӣ дар ҷаҳон падид омада буд, фақат сояе буд, ки ҷавҳарро намунавор нишон медод.

Judgment began at the house of God on September 11, 2001. That date had been typified by August 11, 1840, when the angel of Revelation ten came down with a little book open in His hand. When the angel of chapter ten came down He announced that the judgment of Protestantism was then under way. Whoever God judges, He first forewarns, and the confirmation of Miller’s methodology in determining time, added weight to his calculations about the judgment of the Second Coming. The testing of the Protestants was under way as of August 11, 1840 and by 1844 the Protestants had become the daughters of Rome. The period of 1840 to 1844 typifies the period of September 11, 2001, unto the soon-coming Sunday law.

Доварӣ аз хонаи Худо 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт. Он сана ба воситаи 11 августи соли 1840 пешнамун шуда буд, вақте ки фариштаи Ваҳйи боби даҳум бо китобчаи кушодае дар дасти Худ фуруд омад. Вақте ки фариштаи боби даҳум фуруд омад, Ӯ эълон кард, ки доварии протестантизм ҳамон вақт оғоз шуда буд. Ҳар киро Худо доварӣ мекунад, аввал ӯро пешакӣ огоҳ месозад, ва тасдиқи усули Миллер дар муайян кардани вақт, ба ҳисобҳои ӯ дар бораи доварии Омадани Дуюм вазни бештар бахшид. Озмоиши протестантҳо аз 11 августи соли 1840 оғоз ёфта буд ва то соли 1844 протестантҳо духтарони Рум гардида буданд. Давраи аз соли 1840 то 1844 намунаи давраи аз 11 сентябри соли 2001 то қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда мебошад.

Those two periods were also represented from Jesus’ baptism when the Holy Spirit descended until the cross. Those three periods were all typified by the one hundred and twenty years that were allotted to the antediluvian world, leading up to the flood. There is always a warning message that identifies the judgment of that particular history. There are sacred histories that also address this particular period in the last days.

Он ду давра ҳамчунин аз таъмиди Исо, вақте ки Рӯҳулқудс нозил шуд, то салиб ифода ёфта буданд. Он се давра ҳама бо як саду бист соле, ки ба ҷаҳони пеш аз тӯфон муҳлат дода шуда буд ва ба сӯи тӯфон мебурд, намунавор нишон дода шудаанд. Ҳамеша паёми ҳушдордиҳандае вуҷуд дорад, ки доварии ҳамон таърихи мушаххасро муайян мекунад. Таърихҳои муқаддасе низ ҳастанд, ки ба ин давраи мушаххас дар айёми охир низ муроҷиат мекунанд.

Noah preached for one hundred and twenty years, then the judgment of the flood arrived. Christ preached for twelve hundred and sixty days, then came the judgment of the cross. The warning message of John the Baptist was empowered at the baptism of Christ, and then Jesus was led into the wilderness for forty days. Those forty days, and the subsequent three tests at the end of the forty days teach that once the message is empowered, as identified by the descent of a holy symbol, such as the Holy Spirit at His baptism, and the descent of both angels of Revelation chapters ten and eighteen—a testing process is under way. When the divine symbol comes down, the judgment message proclaimed to those who are then the subject of judgment is empowered and the particular group that is being judged is then in a specific period that only ends with the close of their probation.

Нӯҳ саду бист сол мавъиза кард, пас аз он доварии тӯфон фаро расид. Масеҳ як ҳазору дусаду шаст рӯз мавъиза кард, пас аз он доварии салиб омад. Паёми ҳушдордиҳандаи Яҳёи Таъмиддиҳанда ҳангоми таъмид гирифтани Масеҳ қувват ёфт, ва баъд Исо барои чиҳил рӯз ба биёбон бурда шуд. Он чиҳил рӯз, ва се озмоиши баъдии дар анҷоми он чиҳил рӯз, таълим медиҳанд, ки вақте паём қувват меёбад, чунон ки бо фуруд омадани рамзи муқаддас муайян карда мешавад, мисли Рӯҳулқудс ҳангоми таъмиди Ӯ, ва фуруд омадани ҳар ду фариштаи Ваҳй, бобҳои даҳ ва ҳаждаҳ, раванди озмоиш дар ҷараён аст. Вақте ки рамзи илоҳӣ фуруд меояд, паёми доварие, ки ба онҳое эълон карда мешавад, ки дар он вақт мавзӯи доварӣ мебошанд, қувват меёбад, ва он гурӯҳи муайяне, ки мавриди доварӣ қарор дорад, он гоҳ ба давраи махсусе дохил мешавад, ки танҳо бо поён ёфтани муҳлати имтиёзи онҳо анҷом меёбад.

The line of Jesus identifies two periods of witnessing. The first was His personal witness for twelve hundred and sixty days, then His witness in the presence of His disciples for another twelve hundred and sixty days until Stephen was stoned.

Насаби Исо ду давраи шаҳодатро муайян мекунад. Якум, шаҳодати шахсии Ӯ дар муддати ҳазору дусаду шаст рӯз буд; сипас шаҳодати Ӯ дар ҳузури шогирдонаш барои боз ҳазору дусаду шаст рӯзи дигар, то он даме ки Истефанус сангсор карда шуд.

> “Then, said the angel, ‘He shall confirm the covenant with many for one week [seven years].’ For seven years after the Saviour entered on His ministry, the gospel was to be preached especially to the Jews; for three and a half years by Christ Himself; and afterward by the apostles. ‘In the midst of the week He shall cause the sacrifice and the oblation to cease.’ Daniel 9:27. In the spring of A. D. 31, Christ the true sacrifice was offered on Calvary. Then the veil of the temple was rent in twain, showing that the sacredness and significance of the sacrificial service had departed. The time had come for the earthly sacrifice and oblation to cease.

> «Пас фаришта гуфт: “Ва ӯ аҳдро бо бисёре барои як ҳафта [ҳафт сол] устувор хоҳад гардонид.” Зеро дар давоми ҳафт сол баъд аз он ки Наҷотдиҳанда хизмати Худро оғоз кард, Инҷил бояд махсусан ба яҳудиён мавъиза карда мешуд; сеюним сол аз ҷониби Худи Масеҳ; ва баъд аз он аз ҷониби ҳаввориён. “Ва дар миёнаи ҳафта Ӯ қурбонӣ ва ҳадияро барҳам хоҳад дод.” Дониёл 9:27. Дар баҳори соли 31 милодӣ, Масеҳ, Қурбонии ҳақиқӣ, бар Қалворӣ тақдим карда шуд. Пас пардаи маъбад аз боло то поён ба ду пора дарида шуд, ки нишон медод қудсияту аҳамияти хизмати қурбонӣ аз миён рафтааст. Вақт расида буд, ки қурбонӣ ва ҳадияи заминӣ қатъ гардад.»

> “The one week—seven years—ended in A. D. 34. Then by the stoning of Stephen the Jews finally sealed their rejection of the gospel; the disciples who were scattered abroad by persecution “went everywhere preaching the word” (Acts 8:4); and shortly after, Saul the persecutor was converted, and became Paul, the apostle to the Gentiles.” The Desire of Ages, 233.

> «Он як ҳафта — ҳафт сол — дар соли 34-и милодӣ ба анҷом расид. Сипас, бо сангсор кардани Истефанус, яҳудиён ниҳоят рад кардани Инҷилро муҳр заданд; шогирдоне, ки бар асари таъқибот пароканда шуда буданд, «ба ҳар ҷо рафта, каломро мавъиза мекарданд» (Аъмол 8:4); ва андаке пас аз он, Шоул, он таъқибкунанда, имон овард ва ба Павлус, расули халқҳо, табдил ёфт.» Орзуи асрҳо, 233.

The line of Noah, Christ, the Millerites and the one hundred and forty-four thousand all provide witness to a period of time when a specific target audience is tested by a warning message. The empowerment of the message identifies the beginning of a testing period, that in turn ends with the close of that target audience’s probation. With the prophetic line of Jesus two periods of witnessing are identified. Those two periods of witnessing typify the two warning messages represented by the angel who descended on September 11, 2001 which fulfilled Revelation 18:1–3, who was then followed by the second voice of verse four and onward of chapter eighteen.

Хати Нуҳ, Масеҳ, миллериён ва яксаду чилу чор ҳазор ҳамагӣ гувоҳӣ медиҳанд ба давраи замоне, ки дар он як гурӯҳи мушаххаси ҳадаф бо паёми огоҳкунанда озмуда мешавад. Қудратёбии паём оғози давраи озмоишро муайян мекунад, ки он, дар навбати худ, бо анҷоми муҳлати файзи он гурӯҳи ҳадаф ба поён мерасад. Дар хати нубувватии Исо ду давраи гувоҳӣ муайян карда мешаванд. Он ду давраи гувоҳӣ намунаи он ду паёми огоҳкунандаанд, ки бо фариштае ифода шудаанд, ки 11 сентябри соли 2001 нозил шуд ва Ваҳй 18:1–3-ро ба иҷро расонд; сипас аз паси ӯ овози дуюми ояти чорум ва минбаъдаи боби ҳаждаҳум омад.

> “So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication.’ And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people.’” Review and Herald, December 6, 1892.

> «Пас, дар кори охирин барои огоҳ кардани ҷаҳон, ба калисоҳо ду даъвати ҷудогона дода мешавад. Паёми фариштаи дуюм чунин аст: “Бобил суқут кард, суқут кард, он шаҳри бузург, зеро ки ӯ ҳамаи халқҳоро аз майи хашми зинои худ нӯшонид”. Ва дар нидои пурқудрати паёми фариштаи сеюм овозе аз осмон шунида мешавад, ки мегӯяд: “Аз вай берун оед, эй қавми Ман.”» Review and Herald, December 6, 1892.

The first period is the judgment that begins with the house of God, and then at the soon-coming Sunday law the second period of judgment commences with the warning to come out of Babylon. The line of Christ from His baptism to the cross represents September 11, 2001 unto the Sunday law in the United States, and the period from the Sunday law in the United States until the point where every nation is forced to accept Sunday as the Global Day of Worship is the period that concludes when the very last nation submits.

Давраи аввал доварист, ки аз хонаи Худо оғоз меёбад; ва баъд, ҳангоми қонуни якшанбеи ба наздикӣ оянда, давраи дуюми доварӣ бо ҳушдори аз Бобил берун омадан оғоз мешавад. Хати Масеҳ аз таъмиди Ӯ то салиб рамзи давраи аз 11 сентябри соли 2001 то қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида мебошад, ва давра аз қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида то он нуқтае, ки ҳар як миллат маҷбур мешавад якшанберо ҳамчун Рӯзи Умумиҷаҳонии Ибодат қабул кунад, ҳамон давраест, ки вақте ба анҷом мерасад, ки охирин миллат низ таслим шавад.

The period begins with the Sunday law in the United States and it ends when the final nation bows to the papal power. The beginning of the second period marks the end of the first period, and both have Sunday laws that have been previously typified in the witness of Rome. The first Sunday law in the year 321, was brought about through the authority of pagan Rome. The Sunday law that was brought about through the authority of the papal church is represented by the year 538. The Sunday law in the United States is 321, and the Sunday law enforced upon the last nation is 538. The Sunday law in the United States marks the arrival of the message of warning that is then proclaimed by the ensign that was made up of the outcasts of Israel.

Давра бо қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида оғоз меёбад ва он ҳангоме ба поён мерасад, ки охирин миллат ба қудрати папагӣ сари таъзим фуруд оварад. Оғози давраи дуюм анҷоми давраи аввалро нишон медиҳад, ва ҳар ду дорои қонунҳои якшанбе мебошанд, ки пештар дар шаҳодати Рум ба таври рамзӣ намуна шудаанд. Аввалин қонуни якшанбе дар соли 321 ба воситаи ҳокимияти Руми бутпараст ба амал оварда шуд. Қонуни якшанбе, ки ба воситаи ҳокимияти калисои папагӣ ҷорӣ гардид, бо соли 538 ифода мешавад. Қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида 321 аст, ва қонуни якшанбе, ки бар охирин миллат таҳмил карда мешавад, 538 аст. Қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида расидани паёми огоҳиро нишон медиҳад, ки он гоҳ аз ҷониби парчаме эълон мегардад, ки аз рондашудагони Исроил таркиб ёфта буд.

That waymark is the year 321, and it marks the beginning of the period of the testing of every nation upon the Sunday question. That period ends when the final nation bows to Rome, and that event was typified by the waymark of the year 538. The period from 321 unto 538 was typified by the period from the cross until the stoning of Stephen. As Stephen was being stoned he saw Christ standing in the heavenly sanctuary, typifying when Michael stands up at the close of human probation.

Он аломати роҳ соли 321 аст, ва он оғози давраи имтиҳон шудани ҳар як миллатро бар сари масъалаи якшанбе нишон медиҳад. Он давра ҳангоме ба анҷом мерасад, ки охирин миллат ба Рум сари таъзим фуруд оварад, ва он воқеа бо аломати роҳии соли 538 намуна оварда шуда буд. Давраи аз 321 то 538 ба воситаи давраи аз салиб то сангсор шудани Истефанус намуна оварда шуда буд. Ҳангоме ки Истефанус сангсор карда мешуд, ӯ Масеҳро дар мақдиси осмонӣ истода медид, ки он вақтеро намуна мекунад, ки Микоил дар поёни муҳлати имтиҳони инсон бармехезад.

September 11, 2001 marks the arrival of the warning of the first three verses of chapter eighteen, and it was marked by the prediction set forth by the prophetess Ellen White, who said that when the great buildings of New York City are brought down by a touch from God, that those very three verses would be fulfilled. It was also marked by the Patriot Act, which was a sign for those willing to see; that the principle of English law which professes that a person is innocent until proven guilty, was set aside for Roman law, which professes that a person is guilty, until proven innocent.

11 сентябри соли 2001 фаро расидани огоҳии се ояти аввали боби ҳаждаҳумро нишон медиҳад, ва он бо пешгӯие, ки пайғамбарзан Эллен Уайт баён намуда буд, мушаххас гардид; вай гуфта буд, ки вақте биноҳои бузурги шаҳри Ню-Йорк бо як ламси Худо фурӯ оварда шаванд, ҳамон се оят маҳз иҷро хоҳанд шуд. Он ҳамчунин бо Қонуни Патриот аломатгузорӣ гардид, ки барои касоне, ки мехостанд бубинанд, нишонае буд; ки усули қонуни англисӣ, ки эълон медорад инсон то замони исботи гуноҳаш бегуноҳ аст, канор гузошта шуд ба хотири қонуни румӣ, ки эълон медорад инсон гунаҳкор аст, то он даме ки бегуноҳии ӯ исбот гардад.

The Patriot Act marked the beginning of judgment for Laodicean Seventh-day Adventism. That period concludes at the Sunday law in the United States. Those Laodicean Seventh-day Adventists that successfully make it through that period of sifting, are then going to give the warning message of verse four of chapter eighteen, that ends with the final nation that bows to Rome. That period begins with the Sunday law in the United States and ends with the final Sunday law.

Қонуни Patriot ибтидои доварӣ барои Адвентизми Лудиқиёнии рӯзи ҳафтуми буд. Он давра бо қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида ба анҷом мерасад. Он Адвентистони рӯзи ҳафтуми Лудиқиёние, ки аз он давраи ҷудосозӣ бо муваффақият мегузаранд, сипас паёми огоҳкунандаи ояти чоруми боби ҳаждаҳумро хоҳанд расонд, ки он бо охирин миллате анҷом меёбад, ки ба Рум сар фуруд меорад. Он давра бо қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида оғоз меёбад ва бо қонуни ниҳоии якшанбе ба анҷом мерасад.

If we misunderstand the fact that there are two images to the beast that are identified upon more than two witnesses, then we will misunderstand the work represented by the first three verses of Revelation chapter eighteen that began in 2001, and the work that begins in verse four of chapter eighteen.

Агар мо ҳақиқатеро, ки ду сурат барои ҳайвон вуҷуд дорад ва онҳо бар асоси беш аз ду шоҳид муайян карда мешаванд, нодуруст дарк кунем, он гоҳ мо кориеро, ки се ояти аввали боби ҳаждаҳуми Ваҳй намояндагӣ мекунад ва дар соли 2001 оғоз ёфт, ва низ кориеро, ки дар ояти чоруми боби ҳаждаҳум оғоз меёбад, нодуруст дарк хоҳем кард.

When we employ Sister White’s direct identification of the angel of Revelation eighteen’s descent in 1888, and her placing the same angel in the future tense, we find that 1888 typifies 2001. The angel of Revelation, that lightens the earth with His glory, came down at the Minneapolis meetings in 1888, and did so again when the great buildings of New York City came down.

Вақте ки мо муайянсозии бевоситаи хоҳар Уайтро дар бораи фурӯд омадани фариштаи Ваҳйи боби ҳаждаҳ дар соли 1888, ва ҷой додани ҳамон фариштаро аз ҷониби ӯ дар замони оянда, ба кор мебарем, меёбем, ки соли 1888 намунаи соли 2001 аст. Фариштаи Ваҳй, ки заминро бо ҷалоли Худ равшан месозад, дар маҷлисҳои Миннеаполис дар соли 1888 фурӯд омад ва боз ҳамон тавр кард, вақте ки биноҳои бузурги шаҳри Ню-Йорк фурӯ рехтанд.

The period of Christ’s baptism unto the cross, and the period from August 11, 1840 unto October 22, 1844, and the period of Noah’s one hundred and twenty years provide three witnesses to a period of judgment. 1888 provides a witness of the manifestation of rebellion that was recorded at the Minneapolis meetings, and Noah identifies the removal of the Holy Spirit from those who rejected the message. The rebellion of the antediluvians as well as the rebellion of the church leaders in 1888 both align with the history of Korah, Dathan and Abiram in the history of Moses, which the angel told Sister White was being repeated in Minneapolis.

Муддати аз таъмиди Масеҳ то салиб, ва муддат аз 11 августи соли 1840 то 22 октябри соли 1844, ва давраи яксаду бист соли Нӯҳ — се шоҳидро барои як давраи доварӣ фароҳам меоранд. Соли 1888 шоҳиде барои зуҳури исёнеро фароҳам меорад, ки дар маҷлисҳои Миннеаполис сабт гардид, ва Нӯҳ бардошта шудани Рӯҳи Муқаддасро аз онҳое муайян мекунад, ки паёмро рад карданд. Исёни пеш аз тӯфон, ҳамчунин исёни роҳбарони калисо дар соли 1888, ҳар ду бо таърихи Қӯраҳ, Дотон ва Абиром дар таърихи Мусо мувофиқат мекунанд, ки фаришта ба Хоҳар Уайт гуфта буд, дар Миннеаполис такрор мешуд.

From the Patriot Act until the Sunday law in the United States represents the testing period for Laodicean Seventh-day Adventism. The rebellion against the message of warning that announces their judgment identifies the removal of the Holy Spirit, and therefore the pouring out of strong delusion on the wicked foolish virgins of that history. The focus of the rebellion is the chosen messenger as represented by Noah, Moses, Elders Jones and Waggoner, and of course Sister White. The rebellion against the warning message and the messenger of that history is based upon the “oil” in the history of the parable of the ten virgins.

Аз Қонуни Патриот то қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида давраи озмоиши Адвентизми Лаодикиявии рӯзи ҳафтумро ифода мекунад. Исён бар зидди паёми огоҳкунандае, ки доварии онҳоро эълон менамояд, бардошта шудани Рӯҳулқудсро муайян мекунад, ва бинобар ин, рехта шудани фиреби қавӣ бар бокирагони аҳмақи шарири он таърихро. Маркази ин исён фиристодаи баргузида мебошад, чунон ки бо Нӯҳ, Мусо, пирон Ҷонс ва Ваггонер, ва албатта, хоҳар Уайт намояндагӣ шудааст. Исён бар зидди паёми огоҳкунанда ва фиристодаи он таърих бар «равған» дар таърихи масали даҳ бокира асос ёфтааст.

Those who present the warning message, do so, because they have “oil,” which is also the warning message. The distinction between the two classes is therefore produced by the correct applications of the rules of prophetic interpretation that were adopted by those of the movement of the first and second angels, represented as Miller’s rules of interpretation, and also the rules of prophetic interpretation adopted by the movement of the third angel.

Онҳое ки паёми ҳушдорро пешкаш мекунанд, инро аз он сабаб анҷом медиҳанд, ки онҳо «равған» доранд, ки он ҳамчунин худи паёми ҳушдор аст. Пас, фарқият миёни ин ду гурӯҳ ба василаи татбиқҳои дурусти қоидаҳои тафсири нубувват, ки аз ҷониби иштирокдорони ҳаракати фариштаи якум ва дуюм пазируфта шуда буданд ва ҳамчун қоидаҳои тафсири Миллер намояндагӣ мегарданд, ва низ қоидаҳои тафсири нубуввате ки аз ҷониби ҳаракати фариштаи сеюм пазируфта шудаанд, ба вуҷуд оварда мешавад.

The test that is represented as the “formation of the image of the beast,” must therefore be a test in connection with how the image of the beast is formed in God’s prophetic Word.

Пас, он озмое, ки ҳамчун «ташаккули сурати ҳайвон» тасвир ёфтааст, бояд озмоише бошад, ки ба тарзи ташаккул ёфтани сурати ҳайвон дар Каломи нубувватии Худо вобаста аст.

From the Patriot Act in 2001, which was typified by the Blair Bill in 1888, which was typified by the Declaration of Independence in 1776, which was typified by the baptism of Christ, which typified August 11, 1840, all support the truth that the testing-process of judgment begins with an empowered warning message that must be taken from the hand of the angel and then be eaten.

Аз Санади ватандӯстӣ дар соли 2001, ки пешнамудаш Лоиҳаи қонуни Блэр дар соли 1888 буд, ки худ пешнамудаш Эъломияи истиқлолият дар соли 1776 буд, ки он низ пешнамудаш таъмиди Масеҳ буд, ва он 11 августи соли 1840-ро пешнамоӣ мекард, ҳамаи ин ҳақиқатро дастгирӣ мекунанд, ки раванди озмоишии доварӣ бо паёми ҳушдордиҳандаи қудратёфта оғоз меёбад, ки бояд аз дасти фаришта гирифта шуда, сипас хӯрда шавад.

The prophetic teaching that identifies the United States as the robbers of thy people confuses several points by their logic, and those points are often the most direct proof-texts in establishing elements of the formation of the image of the beast. A way to illustrate the fact that this test is prophetic in nature is by using the basic rules of prophecy to demonstrate a truth that is only understood if you accept Rome as the symbol represented by the robbers of thy people.

Таълимоти нубувватие, ки Иёлоти Муттаҳидаи Амрикоро ҳамчун «ғоратгарони қавми ту» муайян мекунад, аз рӯи мантиқи худ чандин нуктаро омехта месозад; ва ҳамон нуқтаҳо бисёр вақт мустақимтарин матнҳои исботӣ барои барқарор намудани унсурҳои шаклгирии сурати ҳайвон мебошанд. Яке аз роҳҳои нишон додани он ки ин озмоиш табиатан нубувватист, он аст, ки бо истифода аз қоидаҳои асосии нубувват ҳақиқате исбот карда шавад, ки танҳо дар сурате дарк мегардад, ки агар Румро ҳамчун рамзе, ки «ғоратгарони қавми ту» онро ифода мекунанд, қабул намоӣ.

This illustration is drawn from the five lines of history within Adventism, where a controversy over Rome as a symbol occurred. We are now in the last, or sixth of these controversial histories, and the controversy now is identical to the controversy represented upon the 1843 chart.

Ин намуна аз панҷ хатти таърих дар дохили адвентизм гирифта шудааст, ки дар он ҷо баҳсе дар бораи Рум ҳамчун рамз ба вуҷуд омад. Ҳоло мо дар охирин, ё шашуми ин таърихҳои баҳсталаб қарор дорем, ва баҳс ҳоло айнан ҳамон баҳсе мебошад, ки дар ҷадвали 1843 тасвир ёфтааст.

It is easy to see this truth if you correctly apply the prophetic rules. A prophetic rule that needs to be used is that symbols have more than one meaning, and the meaning they use in a passage is to be established by the passage. The Syrian king, Antiochus III Magnus fulfilled the battle of verse ten of chapter eleven of Daniel, and he fulfilled the battle of Raphia in verses eleven and twelve, and he fulfilled the battle of Panium in verse fifteen. The Millerite controversy represented upon the 1843 chart was that the false Protestant view identified that the “robbers” was Antiochus Epiphanes, while also upholding the truth that the “robbers” were a symbol of Rome.

Ин ҳақиқатро ба осонӣ метавон дид, агар қоидаҳои нубувватӣ дуруст татбиқ карда шаванд. Яке аз қоидаҳои нубувватие, ки бояд ба кор бурда шавад, ин аст, ки рамзҳо зиёда аз як маъно доранд, ва маъное, ки онҳо дар як порча истифода мекунанд, бояд аз худи ҳамон порча муайян карда шавад. Подшоҳи Сурия, Антиохуси III Магнус, ҷанги ояти даҳуми боби ёздаҳуми Дониёлро ба иҷро расонид, ва ӯ ҷанги Рофияро дар оятҳои ёздаҳ ва дувоздаҳ ба иҷро расонид, ва ӯ ҷанги Паниюмро дар ояти понздаҳ ба иҷро расонид. Баҳси Миллериён, ки бар нақшаи соли 1843 инъикос ёфта буд, аз он иборат буд, ки назари дурӯғини протестантӣ муайян мекард, ки «ғоратгарон» Антиохуси Эпифан аст, дар ҳоле ки ҳамчунин ҳақиқатро нигоҳ медошт, ки «ғоратгарон» рамзи Рум буданд.

Verses ten through fifteen were first fulfilled in the history of Antiochus III Magnus, so those verses, and the subsequent historical repeat of those verses provide two witnesses to the fulfillment of those verses in the last days, for all the prophets spoke more directly about the last days, than the days in which they lived.

Оятҳои даҳум то понздаҳум нахуст дар таърихи Антиохуси III Магнус ба иҷро расиданд; бинобар ин, он оятҳо ва такрори баъдии таърихии ҳамон оятҳо ду шоҳидро бар иҷрои он оятҳо дар айёми охир фароҳам меоранд, зеро ҳамаи анбиё дар бораи айёми охир равшантар сухан гуфтаанд, назар ба айёме ки дар онҳо зиндагӣ мекарданд.

Along with that established rule concerning where a prophet’s testimony is to be applied, we also have Sister White who directly recorded “much of the history which has taken place in fulfillment of this prophecy [Daniel chapter eleven] will be repeated.” Antiochus III Magnus represents the United States as papal Rome’s proxy army. The Protestants argued that the robbers had typified another Antiochus, where the Millerites knew it was Rome. Currently one side identifies the United States as the robbers, and the other side holds to the foundational truth.

Дар баробари он қоидаи муқарраршуда дар бораи он ки шаҳодати як набӣ дар куҷо бояд татбиқ карда шавад, мо ҳамчунин Хоҳар Уайтро дорем, ки бевосита сабт кардааст: «қисми зиёди таърихе, ки дар иҷрошавии ин нубувват [боби ёздаҳуми Дониёл] ба амал омадааст, такрор хоҳад шуд». Антиохуси III Магнус Иёлоти Муттаҳидаро ҳамчун лашкари вакили Руми папавӣ намояндагӣ мекунад. Протестантҳо баҳс мекарданд, ки ғоратгарон Антиохуси дигарро пешакӣ нишон дода буданд, дар ҳоле ки миллериён медонистанд, ки он Рум буд. Айни ҳол як тараф Иёлоти Муттаҳидаро ҳамчун ғоратгарон муайян мекунад, ва тарафи дигар ба ҳақиқати бунёдӣ пойбанд мемонад.

If the rule that identifies that symbols have more than one meaning, and the meaning is to be based upon the context where they are employed, then identifying the United States as the robbers, parallels the Protestants’ identification of Antiochus as the robbers, but now Antiochus is a symbol of the United States in the last days.

Агар он қоидае, ки муайян месозад рамзҳо зиёда аз як маъно доранд ва маъно бояд бар асоси матне, ки дар он ба кор бурда мешаванд, фаҳмида шавад, дуруст бошад, пас шинохтани Иёлоти Муттаҳидаро ҳамчун ғоратгарон бо он баробар аст, ки протестантҳо Антиохусро ҳамчун ғоратгарон мешиносанд; вале акнун Антиохус рамзи Иёлоти Муттаҳида дар айёми охир аст.

The context of the passage is directly addressing the question of what power exalts itself to establish the vision, so to place the emphasis upon this fact, is justified. It is justified upon many witnesses, for the other historical lines of a controversy over Rome as a symbol identify the same fact. That fact is that those on the wrong side of the issue invariably identify the United States in the place of Rome. But if you are unwilling to accept that symbols have more than one meaning, or if you believe they do so, but are not practiced enough to have full faith in the rule, then it will be virtually impossible for you to follow the logic that is now going to be applied.

Заминаи ин порча бевосита ба саволи он қудрате муроҷиат мекунад, ки худро боло мебардорад, то рӯъёро барқарор намояд; бинобар ин, гузоштани таъкид бар ҳамин воқеият асоснок аст. Ин бар пояи шоҳидони бисёр асоснок аст, зеро дигар хатҳои таърихии баҳс дар бораи Рум ҳамчун рамз ҳамин воқеиятро муайян месозанд. Он воқеият ин аст, ки онҳое, ки дар ҷониби нодурусти масъала қарор доранд, пайваста Иёлоти Муттаҳидаро ба ҷойи Рум муайян мекунанд. Аммо агар шумо омода набошед бипазиред, ки рамзҳо беш аз як маъно доранд, ё агар ба ин бовар дошта бошед, вале ба қадри кофӣ дар ин кор таҷриба наёфтаед, ки ба ин қоида эътимоди комил дошта бошед, пас барои шумо пайравӣ кардани мантиқе, ки акнун татбиқ хоҳад шуд, амалан ғайриимкон хоҳад буд.

Every two-horned power represents the United States in the last days. France is the twofold power represented by Sodom and Egypt. Islam also typifies the United States, for the United States is the false prophet in relation to the papal power who is Jezebel. The United States is Salome in subjection to Herodias. Balaam is a symbol of a false prophet too, though his story is more complex than simply being a false prophet.

Ҳар як қудрате, ки ду шох дорад, Иёлоти Муттаҳидаро дар айёми охир намояндагӣ мекунад. Фаронса он қудрати дугонаест, ки бо Садӯм ва Миср муаррифӣ шудааст. Ислом низ Иёлоти Муттаҳидаро тимсол мекунад, зеро Иёлоти Муттаҳида дар муносибат бо қудрати папавӣ, ки Изабал аст, пайғамбари козиб мебошад. Иёлоти Муттаҳида Саломе аст, ки зери итоати Ҳеродияс қарор дорад. Билъом низ рамзи як пайғамбари козиб аст, ҳарчанд саргузашти ӯ аз он ки фақат як пайғамбари козиб бошад, мураккабтар аст.

Balaam’s prophecies, which were recorded after he blessed Israel three times, are associated with Islam in a variety of ways. The ass is a symbol of Islam, and you can’t keep the talking ass out of a story of Balaam. The wise men from the east who came to worship the baby Jesus were guided by Balaam’s prophecies. Islam of the three woes of Revelation chapter nine represents the false prophet Mohammed.

Пешгӯиҳои Билъом, ки пас аз он ки ӯ Исроилро се бор баракат дод, сабт гардидаанд, ба роҳҳои гуногун бо ислом алоқаманданд. Хар рамзи ислом аст, ва хари гӯёро аз достони Билъом берун нигоҳ доштан мумкин нест. Ҳакимони шарқ, ки барои саҷда кардан ба Исои кӯдак омада буданд, бо роҳнамоии пешгӯиҳои Билъом омада буданд. Ислом, аз миёни се войи боби нӯҳуми Ваҳй, намояндаи пайғамбари козиб Муҳаммад аст.

If you understand that symbols have more than one meaning, then you will no doubt also understand that many truths are so important that they are represented by a variety of symbols. The symbol that establishes the vision is a symbol of Rome, and therefore it is obvious that Rome would be a primary theme throughout Bible prophecy. One classic and well-established symbol of Rome is the king of the north in Daniel chapter eleven. The king of the north who comes to his end with none to help is the papal power, the Roman church, the pope of Rome, the man of sin.

Агар шумо дарк намоед, ки рамзҳо беш аз як маъно доранд, пас, бешубҳа, ҳамчунин дарк хоҳед кард, ки бисёр ҳақиқатҳо чунон муҳиманд, ки бо рамзҳои гуногун ифода мешаванд. Рамзе, ки рӯъёро муқаррар месозад, рамзи Рум аст, ва бинобар ин равшан аст, ки Рум дар саросари нубуввати Китоби Муқаддас мавзӯи асосӣ хоҳад буд. Яке аз рамзҳои классикӣ ва устуворшудаи Рум подшоҳи шимол дар боби ёздаҳуми китоби Дониёл аст. Подшоҳи шимол, ки ба анҷоми худ мерасад ва ҳеҷ кас ёваре барои ӯ намеёбад, қудрати папавӣ, калисои Рум, попи Рум, марди гуноҳ аст.

In the controversy of Uriah Smith, it was claimed that the king of the north in verse thirty-six was France, and the king of the north in verse forty was Turkey. Both France and Turkey are symbols of the United States in different contexts, but as with the Protestants, and as it is today, in Smith’s controversy, he rejected the truth that the king of the north is a symbol of Modern Rome, and claimed the symbol of Rome was represented by a symbol of the United States in the nation of France, and again that the symbol of Rome was a symbol of the United States as represented in the nation of Turkey.

Дар баҳси Урия Смит даъво карда шуд, ки подшоҳи шимол дар ояти сию шашум Фаронса буд ва подшоҳи шимол дар ояти чиҳилум Туркия. Ҳам Фаронса ва ҳам Туркия дар заминаҳои гуногун рамзҳои Иёлоти Муттаҳида мебошанд, аммо, чунон ки дар мавриди протестантҳо буд ва чунон ки имрӯз низ ҳаст, дар баҳси Смит ӯ ҳақиқатро, ки подшоҳи шимол рамзи Руми муосир аст, рад кард ва иддао намуд, ки рамзи Рум бо рамзи Иёлоти Муттаҳида дар симои миллати Фаронса намояндагӣ шудааст, ва боз ҳам, ки рамзи Рум рамзи Иёлоти Муттаҳида аст, чунон ки дар симои миллати Туркия намояндагӣ шудааст.

The context now contains three lines; Millerite history, Uriah Smith’s history, and the here and now. In each of those illustrations there is a controversy over a symbol of Rome, which is misapplied through misunderstanding Rome as a symbol of the United States.

Матн акнун се хаттро дар бар мегирад: таърихи миллеритӣ, таърихи Урайя Смит ва айни замон. Дар ҳар яке аз он тасвирҳо баҳсе дар бораи рамзе аз Рум вуҷуд дорад, ки бар асари нодуруст фаҳмидани Рум ҳамчун рамзи Иёлоти Муттаҳида ба таври нодуруст татбиқ карда мешавад.

The line of the controversy of “the daily,” in the book of Daniel upholds this very same emphasis of arguing against the truth regarding a symbol of Rome, though there are some important nuances in this history.

Хатти баҳси «қурбонии доимӣ» дар китоби Дониёл ҳамин таъкиди айнан яксонро — яъне мухолифат бар зидди ҳақиқат вобаста ба як рамзи Рум — нигоҳ медорад, гарчанде ки дар ин таърих баъзе нозукиҳои муҳиме вуҷуд доранд.

The logic of Uriah Smith’s prophetic model led his followers to misapply the sixth plague in chapter sixteen of Revelation. A primary problem in Smith’s application of chapter sixteen, other than his attempt to apply everything literally, in a period when everything is to be applied spiritually, was his inability to see the specific structure of the threefold union of the dragon, the beast and false prophet. By replacing the true meaning of the symbols with meanings of a private interpretation Smith’s logic precludes the ability to recognize how the threefold union is formed, and how it is formed is “the great test for the people of God by which their eternal salvation will be determined.”

Мантиқи намунаи нубувватии Урия Смит пайравонашро ба татбиқи нодурусти балои шашум дар боби шонздаҳуми Ваҳй бурд. Яке аз мушкилоти асосӣ дар татбиқи боби шонздаҳум аз ҷониби Смит, ҷуз аз кӯшиши ӯ барои ба таври ҳарфӣ татбиқ кардани ҳама чиз дар замоне ки ҳама чиз бояд рӯҳонӣ татбиқ карда шавад, нотавонии ӯ дар дидани сохтори мушаххаси иттиҳоди сегонаи аждаҳо, ҳайвон ва набии козиб буд. Бо иваз кардани маънои ҳақиқии рамзҳо бо маъноҳое, ки аз тафсири хусусӣ бармеоянд, мантиқи Смит қобилияти дарк кардани он ки иттиҳоди сегона чӣ гуна ташкил меёбад, аз байн мебарад; ва чӣ гуна ташкил ёфтани он «озмоиши бузург барои қавми Худост, ки наҷоти абадии онҳо аз рӯи он муайян хоҳад шуд».

The misapplication of symbols of Rome are an attempt by Satan to prevent God’s last-day people from seeing not only modern Rome, but how modern Rome is formed. The necessity of recognizing the prophetic characteristics associated with the joining together of the United Nations, the papal power and the United States contains eternal consequences.

Истифодаи нодурусти рамзҳои Рум кӯшишест аз ҷониби Шайтон, то халқи рӯзҳои охири Худоро аз дидани на танҳо Руми муосир, балки аз дарки он ки Руми муосир чӣ гуна ташаккул меёбад, боздорад. Зарурати шинохтани хусусиятҳои нубувватие, ки бо пайвастани Созмони Милали Муттаҳид, қудрати папагӣ ва Иёлоти Муттаҳида алоқаманданд, оқибатҳои абадӣ дорад.

In the book of Daniel, there is a special test that emphasizes the importance of recognizing the relationships of these three powers, and there is another special test that emphasizes these identical points in the book of Revelation. “The daily” in the book of Daniel was understood to be pagan Rome by William Miller as he studied 2 Thessalonians. Miller understood from the description of the prophetic relationship between pagan Rome and papal Rome in 2 Thessalonians that the word, “daily,” was a symbol of pagan Rome, and the abomination of desolation would therefore be papal Rome.

Дар китоби Дониёл як имтиҳони махсусе вуҷуд дорад, ки аҳамияти шинохтани муносибатҳои ин се қудратро таъкид мекунад, ва дар китоби Ваҳй низ имтиҳони махсуси дигаре ҳаст, ки ҳамин нуктаҳои айнан яксонро таъкид менамояд. «Қурбонии доимӣ» дар китоби Дониёл аз ҷониби Вилям Миллер, ҳангоме ки ӯ 2 Таслӯникиёнро меомӯхт, ҳамчун Руми бутпараст фаҳмида мешуд. Миллер аз тавсифи муносибати пешгӯёна байни Руми бутпараст ва Руми папӣ дар 2 Таслӯникиён дарёфт, ки калимаи «қурбонии доимӣ» рамзи Руми бутпараст аст, ва бинобар ин зиштии вайронгар Руми папӣ хоҳад буд.

The point we are underscoring though is that in 2 Thessalonians the relationship between pagan Rome and papal Rome is placed in a context that teaches that when and if you do not understand the relationship of those two powers, you receive strong delusion, and are lost for eternity.

Аммо нуқтае, ки мо бар он таъкид мекунем, ин аст, ки дар 2 Таслӯникиён муносибати байни Рими бутпараст ва Рими папавӣ дар чунон заминае гузошта шудааст, ки таълим медиҳад: ҳар гоҳ ва агар шумо муносибати ин ду қудратро нафаҳмед, шумо гирифтори гумроҳии сахт мегардед ва барои абадият ҳалок мешавед.

This is the same warning of the sixth plague where not only the dragon, who was pagan Rome in 2 Thessalonians, and the beast, who was the “man of sin” in that passage, but also in chapter sixteen you have the false prophet. The passage is emphasizing the importance of recognizing the relationship of the powers who make up Modern Rome’s threefold union, that is also modern Babylon.

Ин ҳамон огоҳии балои шашум аст, ки дар он на танҳо аждаҳо, ки дар 2 Таслӯникиён Руми бутпараст буд, ва ҳайвон, ки дар он порча «марди гуноҳ» буд, балки ҳамчунин дар боби шонздаҳум пайғамбари козиб низ ҳаст. Ин порча аҳамияти шинохтани муносибати қудратҳоеро таъкид мекунад, ки иттиҳоди сегонаи Руми муосирро ташкил медиҳанд, ва он ҳамон Бобили муосир низ ҳаст.

The controversy over “the daily” addresses the very same last-day controversy, but it expands the identification of the controversy by adding the importance of understanding the relationship between the three powers who make up Modern Rome. To refuse to see this truth, is to guarantee strong delusion for your reward.

Баҳс дар бораи «қурбонии ҳаррӯза» ба ҳамон баҳси айёми охир дахл дорад, вале он муайянсозии ин баҳсро бо афзудани аҳамияти дарки муносибати миёни се қудрате, ки Руми муосирро ташкил медиҳанд, густариш медиҳад. Аз дидани ин ҳақиқат сарпечӣ кардан, барои мукофоти худ гумроҳии сахтро кафолат додан аст.

In the current controversy those identifying the United States as the robbers appear unable to even assent to understanding why it would matter that the United States is repeatedly represented as being in subjection to the papal power rather than being the papal power itself. Basic common sense recognizes that the power who is controlling the relationship in politics, history, marriage and Bible prophecy is considered as the head, and the head is what exalts itself to establish the vision and then falls.

Дар ин баҳси кунунӣ, онҳое ки Иёлоти Муттаҳидаро ҳамчун дуздон муайян мекунанд, зоҳиран ҳатто наметавонанд бипазиранд, ки чаро муҳим аст, ки Иёлоти Муттаҳида такроран ҳамчун қудрате тасвир мешавад, ки дар тобеияти қудрати папагӣ қарор дорад, на ин ки худи ҳамон қудрати папагӣ бошад. Ақли солими оддӣ эътироф мекунад, ки қудрате, ки муносибатро дар сиёсат, таърих, издивоҷ ва нубуввати Китоби Муқаддас идора мекунад, ҳамчун сар ба ҳисоб меравад, ва сар ҳамон чизест, ки худро боло мебардорад, то рӯъёро барқарор созад, ва баъд суқут мекунад.

The logic that identifies the United States as the robbers, is unable to apply the history that was represented, and thereafter fulfilled, from 321 to 538. The symbol of the United States must fall away before the “man of sin” would be revealed. The “man of sin” gets revealed again in the last days, and before he does the United States must fall away first.

Мантиқе, ки Иёлоти Муттаҳидаи Амрикоро ҳамчун ғоратгарон муайян мекунад, наметавонад таърихеро, ки аз соли 321 то 538 тасвир ёфта, баъдан иҷро гардид, татбиқ намояд. Рамзи Иёлоти Муттаҳида бояд пеш аз он ки «одами гуноҳ» ошкор гардад, аз миён бардошта шавад. «Одами гуноҳ» дар рӯзҳои охир боз ошкор мегардад, ва пеш аз он ки вай чунин шавад, Иёлоти Муттаҳида бояд нахуст аз миён бардошта шавад.

The Sunday law in the United States does not identify the United States as Modern Rome, it identifies that national ruin has arrived, and that the United States has been fully disconnected from righteousness. The Modern Rome that gets revealed when the United States falls away at the Sunday law is the papal power, who then and there just conquered her ally, the false prophet.

Қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида, Иёлоти Муттаҳидаро ҳамчун Руми Муосир муайян намекунад; балки он муайян месозад, ки ҳалокати миллӣ фаро расидааст ва Иёлоти Муттаҳида комилан аз адолат ҷудо шудааст. Руми Муосире, ки ҳангоми дур шуданِ Иёлоти Муттаҳида дар қонуни якшанбе ошкор мегардад, қудрати папавӣ аст, ки ҳамон ҷо ва ҳамон вақт ҳампаймони худро, яъне пайғамбари дурӯғинро, тоза мағлуб кардааст.

“The daily” in the book of Daniel and its relationship to the message of William Miller, and the significance of Miller’s understanding being derived from 2 Thessalonians chapter two, and the warning to keep your garments in the sixth plague, all identify elements from those controversies that address current issues.

«Ҳамешагӣ» дар китоби Дониёл ва муносибати он ба паёми Уилям Миллер, ва аҳамияти он ки фаҳмиши Миллер аз 2 Таслӯникиён боби дуюм бармеояд, инчунин огоҳӣ барои нигоҳ доштани либосҳои худ дар балои шашум, ҳама унсурҳое аз он баҳсҳоро муайян мекунанд, ки ба масъалаҳои ҷорӣ дахл доранд.

The warning of 2 Thessalonians chapter two in the last days is about a class that identifies the United States as a symbol, but refuses to be guided by the light that addresses the United States’ relationship with papal Rome. In doing this they will see the relationship of not only papal Rome and the United States, but also the United Nations, the dragon power of Revelation chapter sixteen.

Огоҳии 2 Таслӯникиён, боби дуюм, дар айёми охир дар бораи гурӯҳест, ки Иёлоти Муттаҳидаро ҳамчун рамз мешиносад, аммо аз он ки бо нуре роҳнамоӣ ёбад, ки ба муносибати Иёлоти Муттаҳида бо Рими папавӣ муроҷиат мекунад, сарпечӣ менамояд. Бо ин кор онҳо на танҳо муносибати Рими папавӣ ва Иёлоти Муттаҳидаро хоҳанд дид, балки ҳамчунин Созмони Милали Муттаҳидро низ, қудрати аждаҳоии Ваҳй, боби шонздаҳ.

As with Uriah Smith, A.G. Daniells and W.W. Prescott, who Sister White identified as being unable to reason from cause to effect, so too are those who refuse to be guided by the direction of God’s prophetic Word in its elaboration of the relationship of these three powers in the last days.

Чунон ки бо Урия Смит, А.Г. Даниэллс ва У.В. Прескотт, ки хоҳар Уайт онҳоро ҳамчун касоне муайян карда буд, ки наметавонанд аз сабаб ба натиҷа хулоса бароранд, ҳамон тавр низ касоне ҳастанд, ки рад мекунанд аз роҳнамоии Каломи нубувватии Худо дар баёни равобити ин се қудрат дар рӯзҳои охир ҳидоят ёбанд.

Like the first, the current, and the Uriah Smith controversies, the controversy of the relationship of the three powers as represented in 2 Thessalonians and the sixth plague manifests a private interpretation that points to the United States, but refuses to see certain prophetic characteristics of the United States that would expose their erroneous concept, and possibly bring them to the light.

Мисли баҳсҳои аввал, ҷорӣ ва баҳсҳои Уриё Смит, баҳси муносибати се қудрат, чунон ки дар 2 Таслӯникиён ва балои шашум муаррифӣ шудааст, тафсири хусусиеро зоҳир менамояд, ки ба Иёлоти Муттаҳида ишора мекунад, аммо аз дидани баъзе хусусиятҳои нубувватии Иёлоти Муттаҳида, ки мафҳуми иштибоҳии онҳоро фош месозад ва эҳтимолан онҳоро ба нур меоварад, сарпечӣ мекунад.

After September 11, 2001 the controversy over the four insects of Joel arose. The truth being that the insects represented a progressive spiritual declension of the Laodicean Seventh-day Adventist church by the introduction of Catholic and apostate Protestant theology. Again the correct application of the four insects is Rome, but the private interpretation claimed it was Islam, which is a symbol of a false prophet, and therefore a symbol of the United States. Line upon line, the controversies from Advent history which we have just addressed, all speak to the same truth.

Баъд аз 11 сентябри соли 2001 баҳс дар бораи чор ҳашароти китоби Юил ба миён омад. Ҳақиқат ин аст, ки он ҳашаротҳо таназзули тадриҷии рӯҳонии калисои Лоудикияи Адвентистони рӯзи ҳафтумро, ки бо ворид шудани илоҳиёти католикӣ ва протестантизми муртад ба амал омад, ифода мекарданд. Боз ҳам, татбиқи дурусти чор ҳашарот Рум аст, аммо тафсири шахсӣ иддао мекард, ки он Ислом аст, ки рамзи набии козиб мебошад, ва бинобар ин рамзи Иёлоти Муттаҳида аст. Сатр бар сатр, баҳсҳо аз таърихи Адвентистӣ, ки мо ҳозир баррасӣ кардем, ҳама ба ҳамин ҳақиқат ишора мекунанд.

The wrong side, on four witnesses, identifies the robbers as the United States, and upon two witnesses the wrong side’s understanding of the United States as a symbol is incorrect. God’s last-day candidates to be among the one hundred and forty-four thousand are now in a prophetic test. It is not a test that is accomplished by simply casting your vote for this side or that side. It is a test that can only genuinely be navigated correctly if the prophetic rules are accurately applied. In order for the Lion of the tribe of Judah to awaken His last-day people to the fact that they are not studying deeply enough, He allowed heresies to be introduced.

Ҷониби нодуруст, бар асоси чор шоҳид, роҳзанонро ҳамчун Иёлоти Муттаҳида муайян мекунад, ва бар асоси ду шоҳид фаҳмиши ҷониби нодуруст дар бораи Иёлоти Муттаҳида ҳамчун рамз нодуруст аст. Номзадҳои рӯзҳои охирини Худо, ки бояд аз ҷумлаи саду чиҳилу чор ҳазор бошанд, акнун дар як озмоиши нубувватӣ қарор доранд. Ин озмоише нест, ки танҳо бо додани раъйи шумо ба ин ҷониб ё он ҷониб анҷом пазирад. Ин озмоишест, ки танҳо дар сурате метавонад ба таври воқеӣ дуруст паси сар карда шавад, ки агар қоидаҳои нубувватӣ бо дақиқӣ татбиқ карда шаванд. Барои он ки Шери қабилаи Яҳудо қавми рӯзҳои охирини Худро ба он воқеият бедор созад, ки онҳо ба қадри кофӣ амиқ тадқиқ намекунанд, Ӯ иҷозат дод, ки бидъатҳо ворид карда шаванд.

The fact that a heresy arose within this movement identifies that our personal aptitude in regard to the rules of prophetic interpretation is weaker than it should be. Rome establishes the vision, and the vision of the last days is the final rise and fall of the king of the north. That “king” is also the “man of sin”, and the “man of sin” is the “mystery of iniquity,” and that “wicked.” He is the antichrist, he is symbolized as the “robbers of thy people,” and he is the “head” of Modern Rome.

Далели он ки дар дохили ин ҳаракат бидъате ба миён омад, нишон медиҳад, ки қобилияти шахсии мо дар мавриди қоидаҳои тафсири нубувват аз он чи бояд бошад, заифтар аст. Рум рӯъёро барпо мекунад, ва рӯъёи айёми охир — бархостани ниҳоӣ ва суқути подшоҳи шимол аст. Он «подшоҳ» ҳамон «марди гуноҳ» аст, ва «марди гуноҳ» ҳамон «асрори шарорат» ва он «шарир» аст. Ӯ зиддимасеҳ аст, ба сурати рамзӣ ҳамчун «ғоратгарони қавми ту» нишон дода шудааст, ва ӯ «сар»-и Руми Модерн аст.

> “Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist. There is no time now for us to assimilate with the world. Daniel is standing in his lot and in his place. The prophecies of Daniel and of John are to be understood. They interpret each other. They give to the world truths which everyone should understand. These prophecies are to be witness in the world. By their fulfillment in these last days, they will explain themselves.” Kress Collection, 105.

> «Онҳое ки дар фаҳмиши калом саргум мешаванд ва маънои зиддимасеҳро дарк намекунанд, бешубҳа худро ба ҷониби зиддимасеҳ хоҳанд гузошт. Ҳоло барои мо ҳеҷ вақт нест, ки бо ҷаҳон омезиш ёбем. Дониёл дар қуръаи худ ва дар ҷои худ истодааст. Нубувватҳои Дониёл ва Юҳанно бояд фаҳмида шаванд. Онҳо якдигарро тафсир мекунанд. Онҳо ба ҷаҳон ҳақиқатҳоеро мерасонанд, ки ҳар кас бояд онҳоро дарк намояд. Ин нубувватҳо бояд дар ҷаҳон шаҳодат бошанд. Бо иҷрои худ дар ин рӯзҳои охир, онҳо худ худро шарҳ хоҳанд дод». Kress Collection, 105.

Back to Articles