Article

# Китоби Дониёл — Рақами Панҷоҳу Нӯҳ

Ошкор сохтани ниҳонии ниҳоии нубувватӣ: Кушодани ҳалкунандаи ниҳоӣ аз ҷониби Шери қабилаи Яҳудо

Author

Jeff Pippenger

Published

January 23, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Чанде пеш аз анҷоми давраи имтиҳон, сирри ниҳоии нубувват аз ҷониби Шери сибти Яҳудо кушода мешавад, ва маҳз хирадмандонанд, ки афзоиши донишеро, ки аз он кушодашавӣ падид меояд, дарк мекунанд. Ду шоҳид дар Ваҳй ба бахше аз он чи дар он вақт кушода мешавад, нур меафкананд.

> Дар ин ҷо ҳикмат аст. Ҳар кӣ фаҳм дорад, шумораи ҳайвонро ҳисоб кунад, зеро он шумораи одам аст; ва шумораи вай шашсад шасту шаш аст. … Ва дар ин ҷо зеҳнест, ки ҳикмат дорад. Ҳафт сар — ҳафт кӯҳанд, ки зан бар онҳо нишастааст. Ваҳй 13:18, 17:9.

«қудрати охирине, ки мебоист бар зидди калисо ва қонуни Худо ҷанг кунад ва бо ҳайвоне бо шохҳои баррамонанд рамзӣ гардонида шуда буд», Иёлоти Муттаҳида мебошад. Он подшоҳии шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас аст, ва сохтори подшоҳии он ҳамон сохтор (сурат) аст, ки подшоҳии панҷуми пешгӯии Китоби Муқаддас дошт. Он ба подшоҳие табдил меёбад, ки дар он Калисо бар Давлат ҳукмронӣ мекунад, ва сипас тамоми заминро маҷбур месозад, ки маҳз ҳамин тартибро қабул намояд. Иттиҳоди Калисо ва Давлат дар Иёлоти Муттаҳида дар қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда ба таври комил ташаккул меёбад.

> «“Сурат ба ҳайвони ваҳшӣ” он шакли протестантизми муртадро ифода мекунад, ки ҳангоме ба вуҷуд хоҳад омад, ки калисоҳои протестантӣ барои ҷорӣ намудани ақидаҳои таълимотии худ ёрии ҳокимияти шаҳрвандиро биҷӯянд. “Нишони ҳайвони ваҳшӣ” ҳанӯз бояд муайян карда шавад». Муборизаи бузург, 445.

Сурати ҳайвон ва нишони ҳайвон ду рамзи гуногунанд, аммо маҳз дар қонуни якшанбе сурати ҳайвон ба камоли пурраи худ мерасад.

> «Маҷбур сохтани риояи якшанбе аз ҷониби калисоҳои протестантӣ, маҷбур сохтани ибодати папагӣ — яъне ҳайвон аст. Онҳое ки, бо дарки даъвоҳои аҳкоми чорум, ба ҷойи шанбеи ҳақиқӣ шанбеи козибро риоя карданро интихоб мекунанд, бо ҳамин ба он қудрате арҷгузорӣ менамоянд, ки танҳо ба воситаи он чунин амр дода шудааст. Аммо худи дар амал татбиқ намудани як вазифаи динӣ ба воситаи қудрати дунявӣ, калисоҳоро водор месозад, ки барои ҳайвон сурати ӯро ба вуҷуд оваранд; бинобар ин, маҷбур сохтани риояи якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида, маҷбур сохтани ибодати ҳайвон ва сурати ӯ хоҳад буд». «Муборизаи Азим», 448, 449.

Ҳангоми қабули қонуни якшанбе, Конститутсияи Иёлоти Муттаҳида пурра сарнагун мешавад ва миллат комилан аз росткорӣ ҷудо мегардад. Пас, зери назорати комили Шайтон, Иёлоти Муттаҳида ҷаҳонро маҷбур месозад, ки ҳамон низоми Калисо ва Давлатро, ки тоза дар Иёлоти Муттаҳида барқарор шудааст, бипазирад. Ҳукумати ҷаҳонӣ Созмони Милали Муттаҳид аст, ва калисои Рум он Калисоест, ки бар ин муносибат ҳукмронӣ мекунад.

> Ҷаҳон аз тӯфон, ҷанг ва ихтилоф пур аст. Вале зери як сарвар — қудрати папагӣ — мардум муттаҳид хоҳанд шуд, то дар шахси шоҳидони Ӯ ба Худо муқобилат намоянд.» Testimonies, ҷилди 7, 182.

Низоми Калисо ва Давлат, ки дар нубувват ҳамчун сурати ҳайвон тасвир шудааст, ҳамчунин иттиҳоди сегонаи аждаҳо, ҳайвон ва набии козиб аст. Даҳ подшоҳи Ваҳйи боби ҳабдаҳ, ки сари ҳафтум мебошанд, қудрати аждаҳоро намояндагӣ мекунанд.

> «Подшоҳон ва ҳокимон ва волигон бар худ нишонаи зиддимасеҳро гузоштаанд, ва ҳамчун аждаҳое тасвир шудаанд, ки меравад, то бо муқаддасон ҷанг кунад — бо онҳое ки аҳкоми Худоро риоя мекунанд ва имони Исоро доранд». Testimonies to Ministers, 38.

«Даҳ подшоҳ» Созмони Милали Муттаҳидро ифода мекунанд, ки дини он спиритизм аст; ва дини пайғамбари козиб протестантизми муртад аст; ва дини ҳайвон католицизм аст, ки он дар асл ҷуз спиритизме нест, ки бо даъвои масеҳият пӯшонида шудааст.

> «Бо фармоне, ки таъсиси Папаро бар хилофи қонуни Худо маҷбурӣ мегардонад, миллати мо худро комилан аз росткорӣ ҷудо хоҳад кард. Вақте ки протестантизм дасти худро аз болои ин ҷудоӣ дароз карда, дасти қудрати Румро хоҳад фишурд; вақте ки ӯ аз болои варта даст дароз карда, бо спиритизм даст хоҳад дод; вақте ки, зери таъсири ин иттиҳоди сегона, кишвари мо ҳар як асли Конститутсияи худро ҳамчун ҳукумати протестантӣ ва ҷумҳуриявӣ рад хоҳад кард ва барои паҳн кардани дурӯғҳо ва фиребҳои папагӣ шароит фароҳам хоҳад овард,—он гоҳ мо метавонем бидонем, ки вақти амалиёти шигифтангези Шайтон фаро расидааст ва анҷом наздик аст». Testimonies, ҷилди 5, 451.

Ҳангоми ҷорӣ шудани қонуни якшанбе, иттиҳоди сегонаи аждаҳо, ҳайвон ва пайғамбари козиб ба анҷом мерасад. Он гоҳ Иёлоти Муттаҳида ҷаҳонро маҷбур месозад, ки ҳукумати ягонаи ҷаҳонии Созмони Милали Муттаҳидро бипазирад, зеро дар замони қонуни якшанбе ҷаҳон ба буҳрони бузурге гирифтор мегардад, чун Ислом бар Иёлоти Муттаҳида ба сабаби таҳмили ибодати офтоб доварӣ меоварад. Сипас Шайтон зоҳир мешавад, то худро ба ҷойи Масеҳ вонамуд созад; ва ҳангоме ки Иёлоти Муттаҳида ҷаҳонро маҷбур месозад, ки ин иттиҳоди ягонаи ҷаҳонии калисо ва давлатро бипазирад, ҳамчунин ҷаҳонро маҷбур месозад, ки якшанберо ҳамчун рӯзи истироҳат бипазирад. Ҳамон раванди озмоише, ки дар Иёлоти Муттаҳида рух додааст, он гоҳ бар тамоми ҷаҳон оварда мешавад.

> «Халқҳои хориҷӣ ба намунаи Иёлоти Муттаҳида пайравӣ хоҳанд кард. Гарчанде ки вай пешсафӣ мекунад, бо вуҷуди ин ҳамон бӯҳрон бар сари қавми мо дар ҳамаи қисматҳои ҷаҳон хоҳад омад». Testimonies, volume 6, 395.

Принсипе, ки осияти миллӣ бо харобии миллӣ пайгирӣ мешавад, бар ҳар кишваре нозил мегардад, вақте ки онҳо рӯзи офтобро ҳамчун рӯзи ибодат қабул мекунанд. Буҳрони рӯ ба шиддат ҳамон «як соат» аст, ки дар он даҳ подшоҳ бо папа, «марди гуноҳ», ҳукм меронанд. Онҳо розӣ шуданд, ки подшоҳии ҳафтуми худро ба ҳокимияти папагӣ биспоранд, зеро ба он бовар кунонда шудаанд, ки нуфузи ахлоқии папагӣ барои муттаҳид сохтани ҷаҳон бар зидди ҷанги рӯ ба авҷ алайҳи Ислом зарур аст. Дар соли 1798, Созмони Милали Муттаҳид ҳанӯз ба саҳнаи таърих наомада буд.

> Ва он даҳ шохе ки дидӣ, даҳ подшоҳанд, ки ҳанӯз салтанате наёфтаанд; лекин бо ҳайвон як соат ҳамчун подшоҳон қудрат меёбанд. Инҳо як фикранд, ва қудрат ва тавоноии худро ба ҳайвон медиҳанд. Инҳо бо Барра ҷанг хоҳанд кард, ва Барра бар онҳо ғолиб хоҳад омад, зеро ки Ӯ Худованди худовандон ва Подшоҳи подшоҳон аст; ва онҳое ки бо Ӯянд, даъватшудагон, баргузидагон ва вафодоронанд. Ваҳй 17:12–14.

Чунон ки ҳамеша дар мавриди папа чунин будааст, подшоҳон қудратро фароҳам хоҳанд овард, то ки папагӣ таъқиботро бар зидди қавми Худо ба иҷро расонад; ва маҳз ҳамон даҳ подшоҳанд, ки бо Барра ҷанг мекунанд, аммо инро онҳо бо амри «марди гуноҳ» анҷом медиҳанд. «Марди гуноҳ» ҳамчунин ҳамон «мард» аст, ки ҳафт калисо дар боби чоруми Ишаъё аз ӯ даст мегиранд.

> Ва дар он рӯз ҳафт зан ба як мард часпида, хоҳанд гуфт: «Мо нони худро хоҳем хӯрд, ва либоси худро хоҳем пӯшид; фақат бигзор моро ба номи ту бихонанд, то нанги моро бардорӣ». Дар он рӯз шохаи Худованд зебо ва пурҷалол хоҳад буд, ва самари замин барои онҳо, ки аз Исроил раҳо ёфтаанд, олиқадр ва хушнамо хоҳад буд. Ишаъё 4:1, 2.

«ҳафт зан» ифода мекунад, ки папство (марди гуноҳ) бар ҳамаи калисоҳои замин ҳукмронӣ дорад, ҳамон гуна ки бар ҳамаи халқҳо низ ҳукмронӣ дорад. «Нангу оре», ки калисоҳо мехоҳанд аз он парҳез кунанд, ҳамон «нангу оре»-и рад кардани талаботи ибодат дар рӯзи якшанбе аст. Посбонони содиқи Шанбе барои садоқати худ таъқиб хоҳанд шуд, ва Ислом низ аз риоя кардани рӯзи офтоб сар хоҳад печид. Созише, ки Иёлоти Муттаҳида миёни папство ва Созмони Милали Муттаҳид тартиб медиҳад, бар ин асос аст, ки маҳз нуфузи ахлоқии марди гуноҳ он чизест, ки барои раҳнамун сохтани ҷаҳон ба пазируфтани ҷанг бар зидди Ислом, ба мақсади барқарор кардани сулҳ бар рӯи замин, лозим аст.

> Аммо дар бораи замонҳо ва мавсимиҳо, эй бародарон, ҳоҷате нест, ки ман ба шумо бинависам. Зеро худи шумо ба хубӣ медонед, ки рӯзи Худованд чунон меояд, мисли дузде дар шаб. Зеро вақте ки онҳо мегӯянд: «Сулҳ ва амният», он гоҳ ҳалокати ногаҳонӣ бар онҳо меояд, мисли дарди зоиш бар зани ҳомила; ва онҳо наҷот нахоҳанд ёфт. Аммо шумо, эй бародарон, дар торикӣ нестед, то он рӯз шуморо мисли дузд фаро гирад. Шумо ҳама фарзандони нур ва фарзандони рӯз ҳастед: мо аз шаб нестем ва на аз торикӣ. 1 Таслӯникиён 5:1–5.

Паёми «сулҳ ва амният»-и нубуввати Китоби Муқаддас, ки ҳамеша ҳамчун паёми дурӯғин муаррифӣ мегардад, танҳо дар даврае мантиқӣ аст, ки дар он сулҳ ва амният вуҷуд надорад. Ҳеҷ сабабе нест, ки паёми «сулҳ ва амният» пешниҳод карда шавад, вақте ки сулҳ ва амният вуҷуд дорад. Ислом ҳар гуна сулҳ ва амниятро аз байн мебарад. «Ҳалокати ногаҳонӣ», ки бо он паёми дурӯғин алоқаманд аст, ҳалокатест, ки шиддат мегирад, зеро он мисли «занест» дар «дарди зоиш». Аввалин дарди зоиши Войи сеюм 11 сентябри соли 2001 буд.

Дар сатрҳои нубувватии Илёс ва Яҳёи Таъмиддиҳанда фиреби қудрати папагӣ ба тасвир кашида мешавад. Ҳангоме ки Аҳъоб ба Сомария бозгашт, то ба Изабал хабар диҳад, ки Худои Илёс Худои ҳақиқист, зеро Ӯ аз осмон оташ фуруд оварда буд, он гоҳ Аҳъоб дарк кард, ки Изабал ӯро дар бораи адовати худ нисбат ба Илёс фиреб дода буд. Ҳамин адоват ва фиреб ҳамчунин он гоҳ ба тасвир кашида шуд, ки Ҳиродус дар ҷашни зодрӯзи худ ба Саломе нисфи мамлакати худро ваъда дод. Саломе духтари Ҳиродия буд; бинобар ин, Ҳиродус аждаҳо буд, Ҳиродия папагӣ буд ва Саломе пайғамбари козиб буд.

Дар ин қисса қудрати фиребандаи рақси Саломе ба кор бурда шуд, то Ҳиродусро (даҳ подшоҳро) водор созад, ки нисфи подшоҳии худро ба як калисо (зан) бисупорад. Он зан (Саломе) таҳти роҳнамоии модари худ (католисизм) қарор дошт, ва Ҳиродус хеле дер фаҳмид, ки муносибати Ҳиродия нисбат ба Яҳё ҳамон гуна буд, ки муносибати Изобал нисбат ба Илёс буд. Дар ҳар ду ҳолат, нигоҳдорандагони шанбе бояд бимиранд.

Ислом тадриҷан, вале бо суръат, сулҳ ва амниятро аз сайёраи замин барҳам медиҳад ва бо ин роҳ инсониятро бар зидди Ислом муттаҳид месозад. Ҷанги босуръат шиддатёбандаи Ислом он бурҳонеро ифода мекунад, ки барои барпо намудани ҳайкали ҷаҳонии ваҳшӣ дар айёми охир ба кор бурда мешавад. Он фиребе, ки бар ҷаҳон (даҳ подшоҳ) оварда мешавад, аз ҷониби Иёлоти Муттаҳида (Саломе) оварда мешавад, ва он ҷаҳонро ба ин бовар меорад, ки онҳо бояд бар зидди Ислом муттаҳид шаванд; аммо онҳо хеле дер дармеёбанд, ки ин тадбир фақат ҳилае будааст, ки барои таъқиби нигаҳдорандагони шанбе ба кор бурда шавад. Ин фиреб як қисми сабабест, ки даҳ подшоҳ аз фоҳиша нафрат доранд, ҳарчанд ҳангоме ки зери фишор буданд, розӣ шуданд, ки подшоҳии ҳафтуми худро ба вай биспоранд.

> Ва он даҳ шохе ки ту бар он ҳайвон дидӣ, инҳо аз фоҳиша нафрат хоҳанд кард, ва ӯро вайрону бараҳна хоҳанд сохт, ва гӯшти ӯро хоҳанд хӯрд, ва ӯро ба оташ хоҳанд сӯзонд. Зеро Худо дар дилҳои онҳо ниҳодааст, ки иродаи Ӯро ба ҷо оваранд, ва якдил бошанд, ва подшоҳии худро ба ҳайвон биспоранд, то суханони Худо ба анҷом расанд. Ваҳй 17:16, 17.

Глобалистони Созмони Милали Муттаҳид на танҳо «подшоҳон»-и замин мебошанд, балки онҳо ҳамчунин ҳамчун «тоҷирон» муаррифӣ шудаанд; бинобар ин, глобалистҳо аз қудратҳои сиёсӣ ва иқтисодӣ иборатанд. Сабаби он ки фариштае, ки рӯъёи Ваҳй бобҳои ҳабдаҳум ва ҳаждаҳумро ба Юҳанно овард, ин буд, ки ба Юҳанно доварии фоҳишаи бузурги Сурро нишон диҳад. Ҳар ду гурӯҳи глобалистҳо бар марги папагӣ мотам мегиранд.

> Бинобар ин, в як рӯз вабоҳои вай хоҳад омад: марг, ва мотам, ва гуруснагӣ; ва вай ба оташ комилан сӯхта хоҳад шуд; зеро Худованд Худо, ки вайро доварӣ мекунад, қавист. Ва подшоҳони замин, ки бо вай зино кардаанд ва дар нозу неъмат бо вай зистаанд, бар вай хоҳанд гирист ва бар вай навҳа хоҳанд кард, ҳангоме ки дуди сӯхтани вайро бубинанд, Аз тарси азоби вай дур истода, хоҳанд гуфт: Вой, вой бар ту, эй шаҳри бузург Бобил, эй шаҳри пурқудрат! зеро дар як соат доварии ту фаро расид. Ва тоҷирони замин бар вай хоҳанд гирист ва мотам хоҳанд кард; зеро дигар ҳеҷ кас колои онҳоро намехарад. Ваҳй 18:8–11.

Тоҷирон ва подшоҳон ҳар ду аз дур меистанд ва нидо мекунанд: «Вой, вой». Калимаи «вой» дар забони юнонӣ дар боби ҳаштуми Ваҳй ҳамчун «вой» тарҷума шудааст.

> Ва ман дидам, ва шунидам, ки фариштае дар миёни осмон парвоз мекард ва бо овози баланд мегуфт: Вой, вой, вой бар сокинони замин аз сабаби дигар овозҳои карнаи он се фаришта, ки ҳанӯз бояд бинавозанд! Ваҳй 8:13.

Се Вой баробари карнаи панҷум, шашум ва ҳафтум мебошанд ва онҳо рамзҳои Исломанд. Подшоҳон, тоҷирон ва сарварони киштиҳо ҳама дар боби ҳаждаҳум се бор нидо мекунанд: «вой, вой».

> Ва подшоҳони замин, ки бо вай зино карда ва дар айшу нӯш бо вай зиста буданд, ҳангоме ки дуди сӯхтани вайро бинанд, бар вай гиря хоҳанд кард ва навҳа хоҳанд намуд, ва аз тарси азоби вай дур истода, хоҳанд гуфт: «Вой, вой бар ту, эй Бобили шаҳри бузург, эй шаҳри тавоно! Зеро ки дар як соат доварии ту фаро расид». … Тоҷирони ин чизҳо, ки аз вай сарватманд гардида буданд, аз тарси азоби вай дур хоҳанд истод, гирякунон ва навҳакунон, ва хоҳанд гуфт: «Вой, вой бар он шаҳри бузург, ки ба катони нафис, арғувон ва қирмиз ороста буд, ва бо тилло ва сангҳои гаронбаҳо ва марворид зебу зинат ёфта буд! Зеро ки дар як соат ин қадар сарвати бузург барбод рафт». Ва ҳар киштибон, ва ҳамаи ононе ки дар киштиҳо буданд, ва маллоҳон, ва ҳар кӣ бо баҳр тиҷорат мекунад, дур истоданд, ва чун дуди сӯхтани вайро диданд, фарёд зада гуфтанд: «Кадом шаҳр монанди ин шаҳри бузург аст!» Ва хок бар сарҳои худ пошиданд, ва гирякунон ва навҳакунон фарёд зада гуфтанд: «Вой, вой бар он шаҳри бузург, ки ба сабаби сарвати вай ҳамаи ононе ки дар баҳр киштӣ доштанд, сарватманд гардида буданд! Зеро ки дар як соат вай хароб гардид». Ваҳй 18:9-10, 15–19.

«Соате», ки дар он доварии папагӣ ба анҷом мерасад, ҳамон «соат»-и Ваҳйи ёздаҳум аст, яъне «соати зилзилаи бузург», ва он давраи қонуни якшанберо ифода мекунад, ки аз қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида оғоз ёфта, то бархостани Микоил ва баста шудани муҳлати имтиҳони инсон идома меёбад. Ҷаҳонигароёне, ки аз фоҳиша нафрат доштанд, вале бо вуҷуди ин розӣ шуданд, ки салтанати худро барои як соат ба вай бисупоранд, на танҳо се бор «вой, вой» (афсӯс, афсӯс) такрор мекунанд, балки ин саволро низ медиҳанд: «Кадом шаҳр ба ин шаҳри бузург монанд аст?» Онҳо ин саволро дар китоби Ҳизқиёл низ дода буданд.

> Ва овози худро бар зидди ту баланд хоҳанд кард, ва бо талхӣ нола хоҳанд намуд, ва бар сарҳои худ хок хоҳанд пошид, дар миёни хокистар хоҳанд ғалтид. Ва барои ту худро тамоман кал хоҳанд кард, ва палос дар бар хоҳанд намуд, ва барои ту бо талхии дил ва навҳаи сахт хоҳанд гирист. Ва дар навҳаи худ барои ту марсия хоҳанд хонд, ва бар ту нола карда, хоҳанд гуфт: Кадом шаҳр мисли Сур аст, мисли он ки дар миёни баҳр ҳалок гардидааст? Вақте ки колоҳои ту аз баҳрҳо берун мерафтанд, ту халқҳои бисёрро сер мекардӣ; ту подшоҳони заминро бо фаровонии сарвати худ ва бо бисёрии тиҷорати худ ғанӣ мегардонидӣ. Дар он вақт ки ту аз ҷониби баҳрҳо дар аъмоқи обҳо шикаста хоҳӣ шуд, тиҷорати ту ва тамоми ҷамоати ту дар миёни ту фурӯ хоҳад афтод. Ҳамаи сокинони ҷазираҳо аз ту дар ҳайрат хоҳанд монд, ва подшоҳони онҳо сахт ба ҳарос хоҳанд афтод, чеҳраҳошон парешон хоҳад шуд. Тоҷирон дар миёни халқҳо бар ту ҳуштак хоҳанд кашид; ту ба даҳшат мубаддал хоҳӣ шуд, ва дигар ҳаргиз нахоҳӣ буд. Ҳизқиёл 27:30–36.

Ҳизқиёл шаҳрро ҳамчун «Сӯр» мешиносонад, ки «дар миёни баҳр нобуд шудааст?» Ишаъё, дар бораи фоҳишаи Сӯр (Тирус) сухан ронда, ки ӯ ҳамон фоҳишаи бузурги Ваҳй аст, ки калисои католикӣ мебошад, ва ҳамчунин ӯро ҳамчун шаҳри тоҷгузор шинос мекунад.

> Оё ин шаҳри шодмонибахши туст, ки қадимияташ аз рӯзҳои бостон аст? Пойҳои худи вай ӯро ба дур хоҳанд бурд, то ғарибона иқомат кунад. Кист, ки ин машваратро бар зидди Сур, шаҳри тоҷгузор, гирифтааст, ки тоҷиронаш шоҳзодагонанд, ва савдогаронаш ашрофони замин мебошанд? Парвардигори лашкарҳо инро муқаррар намудааст, то кибриёи ҳар ҷалолро доғдор созад ва ҳамаи ашрофони заминро ба хорй оварад. Ишаъё 23:7–9.

Папаият «шаҳри тоҷгузор» аст, зеро маҳз ӯст, ки даъво мекунад ҳамчун малика бар иттиҳоди сеҷониба нишастааст.

> Ба қадре ки вай худро ҷалол додааст ва ба айшу ноз зистааст, ба ҳамон қадр ба вай азоб ва мотам бидеҳед; зеро вай дар дили худ мегӯяд: “Ман ҳамчун малика нишастаам, бева нестам, ва ҳеҷ гоҳ мотам нахоҳам дид”. Ваҳй 18:7.

Ҳизқиёл дар марсияи худ бар Тир гуфт, ки доварии фоҳиша «дар миёни баҳр» ба амал омадааст.

> Ва каломи Худованд боз бар ман нозил шуда, гуфт: Акнун ту, эй писари одам, барои Сур марсия бардор. … Киштиҳои Таршиш дар бозори ту дар бораи ту суруд мехонданд; ва ту дар миёни баҳрҳо пур гардида, бисёр пурҷалол шуда будӣ. Қаиқронҳои ту туро ба обҳои азим бурданд; боди шарқӣ туро дар миёни баҳрҳо шикаст. Ҳизқиёл 27:1, 2, 25, 26.

Ин «боди шарқӣ» аст, ки довариро бар фоҳишаи Сур, шаҳри тоҷгузор, меоварад, ва «боди шарқӣ» рамзи Ислом аст. Ҷанге, ки даҳ подшоҳ бар зидди Ислом ба миён меоранд, ҳамон чизест, ки папагарии айёми охирро нобуд месозад. Дарки ин даҳ подшоҳ, ки онҳоро фиреб додаанд, дар дилҳои онҳо тарс низ ба вуҷуд меоварад.

> Кӯҳи Сион, ки бо мавқеи худ зебост, шодии тамоми замин аст; дар ҷониби шимол шаҳри Подшоҳи бузург аст. Худо дар қасрҳои он ҳамчун паноҳгоҳ маълум гардидааст. Зеро инак, подшоҳон ҷамъ омаданд, якҷоя гузаштанд. Онро диданд ва дар ҳайрат монданд; ошуфта шуданд ва шитобон гурехтанд. Дар он ҷо тарс онҳоро фаро гирифт, ва дард, мисли дарди зане ки мезояд. Ту киштиҳои Таршишро бо боди шарқӣ мешиканӣ. Чунон ки шунидаем, ҳамон тавр дар шаҳри Парвардигори лашкарҳо, дар шаҳри Худои мо дидаем: Худо онро то абад устувор хоҳад кард. Селоҳ. Забур 48:2–8.

Ҷаҳонигароён ба Малакути Худо, ки бо шаҳри Ерусалим таҷассум ёфтааст, назар афканданд, вале «он шаҳри бузург» — Бобилро ҳамчун сари худ баргузиданд. Вақте ки Худо он шаҳри бузургро доварӣ мекунад, онҳо нола ва мотам мекунанд, зеро дармеёбанд, ки талаф ёфтаанд; зеро он шаҳри бузурге, ки худ баргузида буданд, дар миёни баҳр бо ҷанге, ки Ислом (боди шарқӣ) бар сари онҳо овардааст, шикаста мешавад. Ва он ҷанг ҷанге аст, ки пайваста шиддат мегирад, зеро он мисли зане аст дар дарди зоиш.

Подшоҳии Худо, ки онон онро ба хотири папия таъқиб кардаанд, дар боби дуюми китоби Дониёл тасвир шудааст, ки дар он ба мо гуфта мешавад, ки дар «рӯзҳои ин подшоҳони [глобалистӣ]» Худо Подшоҳии абадии Худро барпо хоҳад кард.

> Ва дар айёми ин подшоҳон Худои осмон подшоҳие барпо хоҳад кард, ки ҳаргиз хароб нахоҳад шуд; ва ин подшоҳӣ ба қавми дигар вогузор карда нахоҳад шуд, балки ҳамаи ин подшоҳиҳоро пора-пора карда, нест хоҳад кард, ва худ то абад қоим хоҳад монд. Дониёл 2:44.

Миллерчиён бовар доштанд, ки онҳо дар «рӯзҳои ин подшоҳон» зиндагӣ мекунанд, аммо даҳ подшоҳи Ваҳй боби ҳабдаҳ ҳанӯз ба саҳнаи таърих наомада буданд; дар ҳақиқат, онҳо танҳо ҳоло ба намоён шудан оғоз мекунанд. Миллерчиён дуруст буданд, аммо назари онҳо маҳдуд буд. Малакути Худо, ки дар рӯзҳои подшоҳони Ваҳй бобҳои ҳабдаҳ ва ҳаждаҳ барпо мегардад, ҳамон давраи борони охир аст.

> «Ман дидам, ки ҳама чизҳо бо диққати шадид менигаранд ва андешаҳои худро ба бӯҳрони наздикшавандае, ки дар пеши онҳост, мекашанд. Гуноҳҳои Исроил бояд пешакӣ ба доварӣ оварда шаванд. Ҳар як гуноҳ бояд дар муқаддасгоҳ эътироф карда шавад, он гоҳ кор пеш хоҳад рафт. Ин бояд ҳоло анҷом дода шавад. Боқимонда дар замони тангӣ нола хоҳад кард: Худои ман, Худои ман, чаро Маро тарк кардаӣ?»

> «Борони охирин бар онҳое меояд, ки поканд — пас ҳама онро, чунон ки пештар буд, қабул хоҳанд кард.»

> «Ҳангоме ки он чаҳор фаришта сар диҳанд, Масеҳ Подшоҳии Худро барпо хоҳад кард. Ҳеҷ кас борони охиринро қабул намекунад, ҷуз онҳое ки ҳар чӣ аз дасташон меояд, ба ҷо меоранд. Масеҳ ба мо мадад хоҳад кард. Ҳама метавонистанд ба воситаи файзи Худо, ба воситаи хуни Исо, ғолиб шаванд. Тамоми осмон ба ин кор манфиатдор аст. Фариштагон манфиатдоранд». Spalding and Magan, 3.

Дар вақти борони охир, ҳангоме ки фариштагон чор бодро раҳо мекунанд, яъне дар «рӯзҳои ин подшоҳон», Масеҳ Подшоҳии Худро барпо менамояд. Борони охир тадриҷӣ аст, ва он аз 11 сентябри соли 2001 ба пошидан оғоз кард, вақте ки войи сеюм ба таърих ворид шуд, аммо хашмгин шудани халқҳо дарҳол боздошта гардид. Он пайваста дар шиддат меафзояд, то ба қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида бирасад, вақте ки он харобии миллиро ба вуҷуд меоварад. Сипас он доварии рӯ ба афзоиш идома меёбад, зеро ҳар як миллати дигар аз намунаи Иёлоти Муттаҳида пайравӣ мекунад, ва бинобар ин ҳамон довариҳоро аз сар мегузаронад. Он то басташавии муҳлати файз шиддат мегирад. Он мисли зане, ки дар дарди зоиш аст, пеш меравад.

Мо баррасии мавҷуди ҳаштумро аз миёни он ҳафт нафар дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> «То даме ки онҳое ки ба ҳақиқат эътироф мекунанд, ба Шайтон хизмат менамоянд, сояи ҷаҳаннамии ӯ назари онҳоро аз Худо ва осмон қатъ хоҳад кард. Онҳо монанди касоне хоҳанд буд, ки муҳаббати аввалини худро аз даст додаанд. Онҳо наметавонанд воқеиятҳои абадиро бубинанд. Он чи Худо барои мо муҳайё кардааст, дар Закариё, бобҳои 3 ва 4, ва 4:12–14, тасвир ёфтааст: “Ва боз ҷавоб дода, ба ӯ гуфтам: Ин ду шохаи зайтун, ки ба воситаи ду лӯлаи тиллоӣ равғани тиллоиро аз худ берун мерезанд, чӣ ҳастанд? Ва ӯ ба ман ҷавоб дода, гуфт: Магар намедонӣ, ки инҳо чистанд? Ва ман гуфтам: Не, эй оғоям. Пас ӯ гуфт: Инҳо он ду тадҳиншуда мебошанд, ки назди Худованди тамоми замин меистанд.”»

> «Худованд аз ҳамаи воситаҳо саршор аст. Ӯ ҳеҷ гуна норасоии имконот надорад. Маҳз ба сабаби камии имони мо, заминияту дунёпарастии мо, суханони пучи мо, беимонии мо, ки дар гуфтори мо зоҳир мегардад, сояҳои торик гирди мо ҷамъ мешаванд. Масеҳ дар калом ё дар хислат ҳамчун Он Яке, ки саропо дилписанд аст ва баргузидатарин миёни даҳ ҳазор аст, ошкор намегардад. Ҳангоме ки ҷон ба боло бардоштани худ ба сӯи ботил қонеъ мешавад, Рӯҳи Худованд барои он андаке метавонад анҷом диҳад. Биниши кӯтоҳандешонаи мо сояро мебинад, вале ҷалолеро, ки он сӯтар аст, дида наметавонад. Фариштагон чор бодро нигоҳ медоранд, ки ҳамчун аспи хашмгин тасвир шудаанд, ки мехоҳад аз банд раҳо шавад ва бар рӯи тамоми замин тохта гузарад, дар роҳи худ харобӣ ва маргро оварда.»

> «Оё мо дар худи лаби олами абадӣ хуфта бимонем? Оё мо кунд ва сард ва мурда бошем? Оҳ, кош дар калисоҳои мо Рӯҳ ва нафаси Худо бар қавми Ӯ дамида мешуд, то ки онҳо бар поёни худ биистанд ва зиндагӣ кунанд. Мо бояд бубинем, ки роҳ танг аст, ва дарвоза маҳдуд. Аммо ҳангоме ки мо аз дарвозаи танг мегузарем, паҳноии он бе ҳадду канор аст». Manuscript Releases, volume 20, 217.

Back to Articles