Article

# Китоби Юил ва Калисои Лаодикиягии Адвентистони Рӯзи Ҳафтум — Рақами бисту ҳафт

Рақами Бисту Ҳафт

Author

Jeff Pippenger

Published

January 14, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

Мо ҳақоиқеро сабт мекунем, ки онҳоро Шери қабилаи Яҳудо ҳоло мекушояд. Мо ҳақоиқро ба ҳам мутобиқ месозем, то ки паёми Юъилро баррасӣ намоем, ки Петрус онро дар китоби Аъмол ҳамчун паёми борони охирин муайян кардааст. Мо ба ҳақоиқе наздик мешавем, ки ҳоло дар ҷараёни иҷрошавӣ қарор доранд, ҳамчун ҳамон ҳақоиқе ки ҷудоии ниҳоии ду табақаро ба амал меоранд, ки онҳо ҳамеша ҳангоми кушода шудани як ҳақиқати имтиҳонкунанда зоҳир мегарданд. Ҳамчунин мо маҳз ҳамин ҳақоиқи кушодашударо на танҳо ҳамчун суханони фариштаи сеюм, ки ҷудо месозад, балки инчунин ҳамчун суханоне баррасӣ мекунем, ки мӯҳр задани саду чиҳилу чор ҳазорро ба анҷом мерасонанд. Фариштаи сеюм ҳам пок месозад ва ҳам соф мегардонад.

Аз моҳи июли соли 2023, Шери қабилаи Яҳудо тадриҷан ҳақиқатҳоеро, ки ба хатҳои берунӣ ва дарунӣ дар таърихи бақияи халқи Худо вобастаанд, бозмекушояд. Акнун мо китоби Матторо мекушоем, то нақши Петрусро бифаҳмем. Петрус рамзи муносибати аҳдии Масеҳ бо арӯси масеҳии Ӯст — калисое, ки Ӯ бар Рок бино мекард. Петрус ҳам арӯси нахустини масеҳӣ ва ҳам арӯси охирини масеҳиро намояндагӣ мекунад. Петрус ҳамчун ҳамон рамз дар ояти миёнаи бобҳои ёздаҳ ва бисту дуи Матто муаррифӣ шудааст, ва он бобҳо бобҳои миёнаи хатҳои мувозии Ҳастӣ ва Ваҳй аз боби ёздаҳ то бисту ду мебошанд. Петрус яксаду чилу чор ҳазор нафарро дар айёми охир намояндагӣ мекунад, ва дар он порча ӯ дар Қайсарияи Филиппӣ мебошад, ки ҳамон Паниюми Дониёл 11:13–15 аст.

Петрус дар Панюм қарор дорад, ва Ӯ ҳамчунин дар рӯзи Пантикост, дар болохона дар соати сеюм, ва баъд дар маъбад дар соати нӯҳум қарор дорад. Он шаш соат давраи замонеро ифода мекунанд, ки дар он яксаду чилу чор ҳазор нафар то расидани қонуни якшанбе мӯҳр зада мешаванд. Маслубшавии Масеҳ низ дар соати сеюм оғоз ёфт ва Ӯ дар соати нӯҳум вафот кард, ки ин ба эҳё оварда расонд, эҳёе ки мавсими Пантикостро оғоз намуд, мавсиме ки бо Петрус дар Пантикост дар соатҳои сеюм ва нӯҳум ба анҷом расид. Вақте ки Инояти Илоҳӣ Инҷилро ба ғайрияҳудиён фиристод, Қорнилюс дар соати нӯҳум аз пайи Петрус фиристод. Соати сеюм ҳамчунин қурбонии субҳро ифода мекард ва соати нӯҳум қурбонии шомро.

Давраи шашсоата ба воситаи давраи маҷлиси хаймавии Эксетер ва ноумедии бузурги 22 октябри соли 1844 муаррифӣ шудааст. Дар Аъмол, Петрус чунин тасвир мешавад, ки дар поёни боби якум, вақте ки Яҳудо бо Маттиё иваз карда мешавад, бо дигарон, ки яксаду чилу чор ҳазорро ташкил медиҳанд, ба ваҳдат медарояд. Пас аз он шумора такмил меёбад. Дар ин ривоят пешравии муайяне мушаххас гардонида шудааст.

Петрус нахуст дар ҳуҷраи болоӣ аст, ва баъд аз он дар маъбад. Вақте ки ӯ дар ҳуҷраи болоӣ аст, соати сеюм аст, ва дар маъбад, соати нӯҳум аст. Муаррифӣ дар соати сеюм таъмиди се ҳазор ҷонро ба вуҷуд овард.

> Пас касоне ки каломи Ӯро бо хушӣ пазируфтанд, таъмид гирифтанд; ва дар ҳамон рӯз ба онҳо тақрибан се ҳазор ҷон ҳамроҳ карда шуд. Аъмол 2:41.

Аз рақамгузорӣ дар охири боби якум то маъбад дар соати нӯҳум, ин давра муҳргузории яксаду чилу чор ҳазорро ифода мекунад.

Як саду чилу чор ҳазор паёми сафед шудан ба воситаи имонро пешниҳод хоҳанд кард, ки он дар ҳақиқат паёми фариштаи сеюм аст. Сафед шудан кори Худост дар фурӯ нишондани ҷалоли инсон ба хок, чунон ки Хоҳар Уайт бисёр муносиб қайд кардааст.

> «Ба воситаи имон сафед шудан чист? Ин амали Худост, ки ҷалоли инсонро ба хок менишонад ва барои инсон он чизеро ба ҷо меоварад, ки ӯ худ барои худ анҷом доданаш қодир нест. Ҳангоме ки одамон ночизии худро мебинанд, омода мегарданд, ки бо адолати Масеҳ пӯшида шаванд. Вақте ки онҳо тамоми рӯз ба ситоиш ва боло бардоштани Худо оғоз мекунанд, он гоҳ бо назар кардан тағйир ёфта, ба ҳамон сурат табдил меёбанд. Навзодшавӣ чист? Он ба инсон ошкор месозад, ки табиати ҳақиқии худи ӯ чист, яъне ин ки дар худаш ӯ беарзиш аст. Ин дарсҳоро шумо ҳеҷ гоҳ наомӯхтаед. Оҳ, кош арзиши ҷони инсонро дарк карда метавонистед». Manuscript Releases, volume 20, 117.

Намунаи паёми сафедшавӣ, чунон ки онро яксаду чилу чаҳор ҳазор пешниҳод мекунанд, Ҷидъӯн аст, ки марди аҳд мебошад, зеро номи ӯ ба Еруббаал иваз карда шуд. Паёми Ҷидъӯн аз он иборат буд, ки вай машъали фурӯзонро дар зарфи гилин гузошт, сипас зарфро шикаст, карнай навохт ва нидо кард: «шамшери Худованд ва Ҷидъӯн». Шамшери Ҷидъӯн ҳамчунин шамшери Худованд буд, зеро шамшер Каломи Худост, ки иттиҳоди илоҳият бо инсоният мебошад. Он паём ба воситаи карнай ва нидои ӯ, ҳангоми шикастани зарф, ифода меёфт. Зарф инсоният аст, ки бояд шикаста шавад, ё то ба хок фурӯтан карда шавад, то ки ҷалоли нури Худо битавонад ба берун бидамад.

Пеш аз он ки паёмро эълон намояд, Ҷидъӯн тавассути як раванди имтиҳон се сад мардро гирд овард. Вақте ки ин раванд ба анҷом расид, Ҷидъӯн се сад мард дошт. 300 ушри он се ҳазорест, ки дар Пантикост буданд. Онҳо он лашкареро намояндагӣ мекунанд, ки дар Ҳизқиёл сию ҳафт бархоста мешавад ва ба аҳди ҷовидонӣ дохил мегардад.

> Пас ман, чунон ки Ӯ ба ман амр фармуда буд, нубувват кардам, ва нафас ба онҳо даромад, ва онҳо зинда шуданд, ва бар пойҳои худ истоданд, лашкари бағоят азим. Сипас Ӯ ба ман гуфт: «Эй писари одам, ин устухонҳо тамоми хонадони Исроиланд; инак, онҳо мегӯянд: “Устухонҳои мо хушк шудаанд, ва умеди мо нобуд гаштааст; мо аз ҳиссаи худ бурида шудаем.”» Ҳизқиёл 37:10, 11.

Хонаи Исроил аз баҳри қисмҳои худ ҷудо карда шудааст, ва Ҳизқиёл нишон хоҳад дод, ки чӣ гуна қисмҳои Яҳудо ва Эфроим, ки ҷудо карда шудаанд, ба як миллат табдил хоҳанд ёфт. Он лашкар аз ду чӯб иборат аст, ки аз ҳам ҷудо будаанд, вале ҳангоме ки ба аҳд бо Худо дохил мешаванд, ба як чӯб пайваста мегарданд.

> Ва боз бо онҳо аҳди сулҳ хоҳам баст; он барои онҳо аҳди ҷовидонӣ хоҳад буд; ва онҳоро барқарор хоҳам кард, ва афзун хоҳам гардонид, ва муқаддасгоҳи Худро андаруни онҳо то абад хоҳам ниҳод. Хаймаи Ман низ бо онҳо хоҳад буд; оре, Ман Худои онҳо хоҳам буд, ва онҳо қавми Ман хоҳанд буд. Ва халқҳо хоҳанд донист, ки Ман, ки Худованд ҳастам, Исроилро тақдис менамоям, ҳангоме ки муқаддасгоҳи Ман андаруни онҳо то абад бошад. Ҳизқиёл 37:26–28.

«Халқҳои бутпараст хоҳанд донист, ки Худованд» Исроилро муқаддас мегардонад, вақте ки Ӯ муқаддасгоҳи Худро дар миёни онҳо қарор медиҳад. Пайвастани муқаддасгоҳи Худо ба қавми Худо пайвастани маъбади инсонӣ бо маъбади илоҳиро ифода мекунад, ва ҳангоме ки ин ба амал меояд, 300 нафар аминҳои Худо мӯҳр зада мешаванд, ва ҷаҳонро танҳо ба воситаи дидани қавме, ки дар ҷараёни буҳрони қонуни якшанбе муқаддас гардонда шудаанд, метавон огоҳ кард.

> «Кори Рӯҳи Муқаддас он аст, ки ҷаҳонро дар бораи гуноҳ, дар бораи адолат ва дар бораи доварӣ муътақид созад. Ҷаҳонро фақат ба воситаи дидани онҳое метавон ҳушдор дод, ки ба ростӣ имон доранд, ба василаи ростӣ муқаддас гардонида шудаанд, бар асоси усулҳои баланду муқаддас амал мекунанд ва ба маънои волою барҷаста хатти ҷудокунандаро миёни онҳое, ки аҳкоми Худоро риоя мекунанд, ва онҳое, ки онҳоро зери по лагадмол менамоянд, нишон медиҳанд. Муқаддасгардонии Рӯҳ фарқи байни онҳое, ки мӯҳри Худоро доранд, ва онҳое, ки рӯзи истироҳати қалбакиро нигоҳ медоранд, ошкор месозад. Вақте ки озмоиш фаро расад, равшан нишон дода хоҳад шуд, ки нишони ҳайвон чист. Он риоя кардани рӯзи якшанбе аст. Онҳое, ки пас аз шунидани ростӣ, ин рӯзро ҳамчунон муқаддас мешуморанд, имзои марди гуноҳро бар худ доранд, он касе ки гумон дошт замонҳо ва қонунҳоро дигаргун созад». Bible Training School, December 1, 1903.

Қудсгоҳи Худо бо калисои Ӯ пайваст мегардад, вақте ки калисо аз калисои муҷоҳид ба калисои зафарманд табдил меёбад. Аҳде, ки Ҳизқиёл ба он ишора мекунад, дар иртибот бо пайвастани ду чӯб, ки як қавмро ташкил медиҳанд, баён шудааст.

> Ба онҳо бигӯ: «Худованд Парвардигор чунин мегӯяд: инак, Ман чӯби Юсуфро, ки дар дасти Эфроим аст, ва сибтҳои Исроилро, ки ҳамроҳони ӯянд, хоҳам гирифт, ва онҳоро бо ӯ, яъне бо чӯби Яҳудо, якҷо хоҳам кард, ва онҳоро як чӯб хоҳам сохт, ва онҳо дар дасти Ман як хоҳанд буд. Ва он чӯбҳое ки бар онҳо менависӣ, пеши назари онҳо дар дасти ту хоҳанд буд. Ва ба онҳо бигӯ:»

> Пас чунин мегӯяд Парвардигор Худо: Инак, Ман банӣ-Исроилро аз миёни халқҳо, ки ба он ҷо рафтаанд, хоҳам гирифт, ва онҳоро аз ҳар тараф ҷамъ хоҳам овард, ва онҳоро ба замини худ хоҳам овард. Ва онҳоро дар он замин, бар кӯҳҳои Исроил, як миллат хоҳам гардонид; ва як подшоҳ бар ҳамаи онҳо подшоҳ хоҳад буд; ва онҳо дигар ҳаргиз ду миллат нахоҳанд буд, ва дигар ҳеҷ гоҳ ба ду подшоҳӣ тақсим нахоҳанд шуд. Ва онҳо дигар худро бо бутҳои худ, ва бо чизҳои зишти худ, ва бо ҳеҷ яке аз гуноҳҳояшон палид нахоҳанд кард; балки Ман онҳоро аз ҳамаи маҳалли иқоматашон, ки дар онҳо гуноҳ кардаанд, наҷот хоҳам дод, ва онҳоро пок хоҳам сохт: ва онҳо қавми Ман хоҳанд буд, ва Ман Худои онҳо хоҳам буд. Ҳизқиёл 37:19–23.

Асои Эфроим ва асои Яҳудо он ду парокандагии 2520-сола бар зидди Эфроим ва Яҳудо мебошанд, ки мутаносибан дар соли 1798 ва 22 октябри соли 1844 ба анҷоми худ расиданд. Онҳо 22 октябри соли 1844, ҳангоме ки кори поксозии қавми Ӯ, ё маъбади Ӯ, оғоз ёфт, як миллати воҳиди Исроили рӯҳонии муосир гардиданд. Он таърих тимсоли таърихи яксаду чилу чаҳор ҳазор нафар аст, ки аз ҷониби Қосиди Аҳд, ки ногаҳон ба маъбади Худ меояд, дар вақти қонуни якшанбе тоза ва пок гардонида хоҳанд шуд. Вақте ки он поксозӣ, андаке пеш аз қонуни якшанбе, ба анҷом мерасад, калисои зафарманд бар худ подшоҳе хоҳад дошт, ва он подшоҳ Довуд аст, ки салтанати худро дар синни сӣсолагӣ оғоз намуд. Ин ҳамон Довуд аст, ки дар боби якуми Матто, аз замони Иброҳим, насли чордаҳум мебошад. Ин шоҳиди сеюми Довудро дар вақти қонуни якшанбе муайян мекунад. Лашкари пуриқтидоре, ки аз он ду асо бархезонда мешавад, ҳангоме ки калисо аз коҳ тоза мегардад, аз ҷониби подшоҳ Довуд роҳбарӣ мешавад.

> Ва бандаи Ман Довуд бар онҳо подшоҳ хоҳад буд; ва ҳамаи онҳо як чӯпон хоҳанд дошт; онҳо низ дар аҳкоми Ман роҳ хоҳанд рафт, ва фароизи Маро риоя хоҳанд кард, ва онҳоро ба ҷо хоҳанд овард. Ва онҳо дар замине сокин хоҳанд шуд, ки онро ба бандаи Худ Яъқуб додаам, ки падарони шумо дар он сокин будаанд; ва дар он сокин хоҳанд шуд — онҳо, ва фарзандони онҳо, ва фарзандони фарзандони онҳо то абад; ва бандаи Ман Довуд мири онҳо то абад хоҳад буд. Ҳизқиёл 37:24, 25.

Он лашкар ҳамчунин коҳинонест, ки дар боби дуюми 1 Петрус зикр шудаанд ва ҳангоме ки хизмати худро оғоз мекунанд, сисола мебошанд.

> Шумо низ, чун сангҳои зинда, ҳамчун хонаи рӯҳонӣ бино карда мешавед, каҳонати муқаддас, то қурбониҳои рӯҳониро пешкаш намоед, ки ба воситаи Исои Масеҳ назди Худо мақбуланд. 1 Петрус 2:5.

Ин коҳинон ҳамчунин бо он сесад воизони миллерӣ тимсол шудаанд, ки сесад ҷадвали соли 1843-и нашршударо гирифта, ҷадвалҳоро барои расонидани паём ба насли худ ба кор бурданд.

> «Пас аз чанд муҳокима дар бораи ин мавзӯъ, якдилона қарор қабул карда шуд, ки сесад нусхаи монанди ин бо усули литографӣ чоп карда шавад, ки ба зудӣ анҷом пазируфт. Онҳоро «ҷадвалҳои ‘43» меномиданд. Ин Конфронси бисёр муҳим буд». The Autobiography of Joseph Bates, 263.

> «Акнун таърихи мо нишон медиҳад, ки садҳо нафар аз ҳамон нақшаҳои хронологӣ, ки Вилям Миллер таълим медод, таълим медоданд, ва ҳама яксон буданд. Пас, ягонагии паём дар он буд, ки ҳама бар як мавзӯъ муттаҳид буданд: омадани Худованд Исои Масеҳ дар вақти муайян, яъне соли 1844». Joseph Bates, Early SDA Pamphlets, 17.

Се сад воизони миллеритӣ кори худро дар ҷараёни таърихи фариштаи аввал анҷом доданд, ва илҳом ба мо хабар медиҳад, ки фариштаи аввал намунаи фариштаи сеюм мебошад. Онҳо, ба гуфтаи Ҷозеф Бейтс, «ҳама аз як қолаб» буданд. Ҷидъӯн ба лашкари сесаднафараи худ дастур медиҳад, ки ҳамон тавре амал кунанд, ки ӯ амал кард. Се сад воизи миллеритӣ, ки ба воситаи лашкари сесаднафараи Ҷидъӯн рамзгузорӣ шуда буданд, бояд дар 9/11 саф ороста шаванд, ки дар он ҷо паёми аввал қувват меёбад ва имтиҳон оғоз мешавад.

> Пас Еруббаал, ки ӯ Ҷидъӯн аст, ва ҳамаи қавме ки бо ӯ буданд, субҳи барвақт бархоста, назди чашмаи Ҳарод урду заданд; ва лашкари Мидьён дар тарафи шимолии онҳо, назди теппаи Мӯра, дар водӣ буд. Ва Худованд ба Ҷидъӯн гуфт: «Қавме ки бо ту ҳастанд, барои он ки Ман Мидьёниёнро ба дасти онҳо бисупорам, аз ҳад зиёданд, мабодо Исроил бар зидди Ман фахр карда, гӯяд: “Дасти худи ман маро наҷот дод”. Пас акнун бирав ва дар гӯши қавм нидо кун, бигӯ: “Ҳар кӣ тарсон ва ҳаросон аст, бигзор баргардад ва саҳаргоҳон аз кӯҳи Ҷилъод дур шавад”». Ва аз қавм бисту ду ҳазор кас баргаштанд, ва даҳ ҳазор боқӣ монданд. Ва Худованд ба Ҷидъӯн гуфт: «Қавм ҳанӯз ҳам зиёданд; онҳоро назди об фуруд овар, ва Ман онҳоро барои ту дар он ҷо имтиҳон хоҳам кард; ва чунин хоҳад шуд, ки ҳар киро ба ту гӯям: “Ин кас бо ту хоҳад рафт”, ҳамон кас бо ту хоҳад рафт; ва ҳар киро ба ту гӯям: “Ин кас бо ту нахоҳад рафт”, ҳамон кас нахоҳад рафт».

> Пас ӯ қавмро назди об фуровард; ва Худованд ба Ҷидъӯн гуфт: «Ҳар кӣ аз об бо забони худ лесида нӯшад, чунон ки саг лесида менӯшад, ӯро алоҳида бигузор; ҳамчунин ҳар кӣ барои нӯшидан бар зонуҳои худ хам шавад». Ва шумораи онҳое ки лесида, дасти худро ба даҳони худ мебурданд, сесад мард буданд; аммо тамоми боқии қавм бар зонуҳои худ хам шуда, об менӯшиданд. Доварон 7:1–6.

Номи Ҷидъӯн ба Йеруббаал иваз карда мешавад, ки маънояш «бо Баал мубориза бурдан» аст. Ҷидъӯн маънои «дарахтбур» дорад, ва Яҳёи Таъмиддиҳанда табарро бар пояи дарахт гузошт. Яҳё намунаи Вилям Миллер буд, паёмовари фариштаи аввал, ки Ҷидъӯн дар ҳамон ҷо мутобиқат меёбад. Ҷидъӯн Миллер аст, Илёси алфа, дар таърихи се фаришта.

Мидьёниён душмани шимолӣ мебошанд, ва онҳо назди теппаи Мӯреҳ урду заданд, ва Ҷидъӯн назди чоҳи Ҳарӯд буд, ки маънояш тарс ва ваҳшат аст. 9/11 терроризмро ворид кард, ва паёми аввал даъватест ба тарсидан аз Худо. Ҷидъӯн дар 9/11, назди чоҳи Ҳарӯд (терроризм), қарор дорад, ва душмани шимолӣ дар водӣ назди теппаи Мӯреҳ, ки маънояш борони барвақт аст. Дар 9/11 пошиши борони охир, ки ҳамон борони барвақт аст, аз теппаи Мӯреҳ ба фаромадан оғоз кард. Пас аз аввалин аз ду озмоиш, бисту ду ҳазор нафар аз кӯҳи Ҷилъод ба хона фиристода шуданд. Ҷилъод маънои нишонаи роҳро дорад, ва нишонаи роҳе ки дар он бисту ду ҳазор нафар ба хона фиристода шуданд, аввалин ноумедии 19 апрели 1844 ё 18 июли 2020 аст. Бисту ду нишонаи роҳи аввалин ноумедиро қайд мекунад, ҳамон тавре ки 22 рӯзеро муайян месозад, ки дар он ноумедии бузург 22 октябри 1844 фаро расид.

Санҷиши навбатӣ санҷиши об буд, ки дар таърихи миллеритӣ тавассути ҷамъомади хаймавии Эксетер тасвир шудааст, ки дар он ҷо ду хаймаи вобаста ба об вуҷуд доштанд, ва ба ин васила ду синфи парастандагонро намояндагӣ мекарданд. Эксетер маънои «қалъа бар об»-ро дорад, ва хаймаи дигарро бокираҳои аблаҳ аз Уотертаун ишғол карда буданд. Эксетер санҷиши обии Ҷидъӯнро намояндагӣ мекунад, аммо сухан на он қадар дар бораи худи об, балки дар бораи усуле буд, ки барои нӯшидани об ба кор бурда мешуд. Як синф аз ҳад зиёд хаста буд, то ҳангоми кафида гирифтани об ҳаракатро идома диҳад, ва синфи дигар ба пеш ҳаракат карданро давом медод. Як синф синфи хастагон буд, ки онро Лиа дар муқобили Роҳил, ки мусофири хуб буд, намояндагӣ мекард.

Хизмати Future for America дар 9/11 Гидъӯн буд, вақте ки нахустини ду озмоиш гурӯҳи бузургеро аз дастаи Гидъӯн пок мекард. Терроризми 9/11 чоҳи Ҳарудро, ки тарс ва ваҳшат аст, муайян месозад, ва теппаи Мӯреҳ оғози борони охирро муайян мекунад. Ҷудошавӣ 18 июли соли 2020 ба амал омад, вақте ки бисту ду ҳазор нафар рафтанд, ва ба ин тартиб расидани вақти таъхирро бо адади бисту ду нишон доданд. Сесад нафари Гидъӯн онҳоянд, ки аз озмоиши дуюм мегузаранд, ки он озмоиши методологияи борони охир аст, чунон ки дар Ишаъё бисту ҳашт муайян шудааст.

Петрус ҳам дар Панийум аст, ва ҳам дар Пантикост. Пантикост қонуни якшанбе аст, ва Дониёл 11:16 низ қонуни якшанбе мебошад. Оятҳои сенздаҳ то понздаҳи боби ёздаҳуми Дониёл Панийум мебошанд, ва он оятҳо таърихи зоҳирии нубувватиро, ки ба қонуни якшанбе мебарад, намояндагӣ мекунанд; ва Петрус дар Аъмол, дар соати сеюм ва нӯҳум, таърихи ботинии нубувватиро, ки ба қонуни якшанбе мебарад, намояндагӣ менамояд. Хати зоҳирӣ таърихеро муайян мекунад, ки ба тамғаи ҳайвон мебарад, ва хатти ботинӣ таърихи мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазорро муайян мекунад. Азбаски Петрус дар ҳам таърихи зоҳирӣ ва ҳам таърихи ботинӣ, ки ҳоло дар ҷараёни иҷрошавӣ қарор дорад, чунин рамзи муҳим аст, ба назар муносиб намуд, ки Петрус дар он заминаи нубувватӣ ҷой дода шавад, ки зери хондани рӯякӣ аз Навиштаҳо ҷараён дорад.

Дувоздаҳ пешгӯии Масеҳӣ, ки дар китоби Матто ҳамчун иҷрошуда қайд гардидаанд, таърихи яксаду чилу чор ҳазорро ифода мекунанд. «Замони охир» оғози як ҳаракати ислоҳотиро нишон медиҳад, ва ҳамон тавре ки таваллуди Ҳорун ва Мусо «замони охир»-ро дар хати Мусо, алфаи Масеҳ, нишон дода буд, ҳамчунин таваллуди Яҳё ва писархолаи ӯ Исо «замони охир»-ро дар соли 1989 нишон дод. Оё баррасии он дувоздаҳ пешгӯии Масеҳӣ арзишманд аст ё не, ҳангоме ҷолибтар мегардад, ки онро дар заминаи матлаб бо бардоштани саволи дигар ҷой диҳем. Кадом китоби дигари Китоби Муқаддас ба андозаи Матто ин қадар иҷроишҳои Масеҳиро қайд мекунад?

> «Кори Худо дар рӯйи замин, аз асре то асри дигар, дар ҳар ислоҳоти бузург ё ҳаракати динӣ шабоҳати шигифтангезеро нишон медиҳад. Усулҳои муомилаи Худо бо одамон ҳамеша яксонанд. Ҳаракатҳои муҳими замони ҳозира ҳамтоёни худро дар воқеаҳои гузашта доранд, ва таҷрибаи калисо дар асрҳои пешин барои замони мо дарсҳое бисёр арзишманд дорад». «The Great Controversy», 343.

Ҳар як ҳаракати ислоҳотӣ нуқтаи оғоз дорад, ки дар китоби Дониёл «вақти охир» номида шудааст. Вақти охир дар ҳаракати ислоҳотии Масеҳ таваллуди Ӯ буд, ки ҳам соли 1798 ва ҳам соли 1989-ро пешнамоӣ мекард,

## Аввалин аломати роҳи Масеҳӣ — 1989

> Ва ба Ӯ гуфтанд: «Дар Байтлаҳми Яҳудо, зеро ки аз ҷониби набӣ чунин навишта шудааст: “Ва ту, эй Байтлаҳм, дар замини Яҳудо, аз миёни мирони Яҳудо ҳаргиз хурдтарин нестӣ; зеро ки аз ту Пешвое хоҳад баромад, ки қавми Маро — Исроилро — чӯпонӣ хоҳад кард.”» Матто 2:5, 6.

## Пешгӯйӣ

> Вале ту, Эфротии Байтлаҳм, агарчи дар миёни ҳазорон Яҳудо хурд бошӣ, вале аз ту барои Ман Он Кас берун хоҳад омад, ки бояд ҳоким дар Исроил бошад; ки пайдоишҳои Ӯ аз қадим, аз азал аст. Мико 5:2.

Соли 1989 замони поён барои ҳаракати фариштаи сеюм буд. Он баъд аз 126 сол пас аз исёни соли 1863 фаро расид ва аз ҷониби Роналд Рейган ва Ҷорҷ Буши калон муаррифӣ гардид. Замони поён дар таърихи Мусо таваллуди Ҳорун ва Мусо буд, ҳамчунон ки замони поён дар таърихи Масеҳ таваллуди Яҳёи Таъмиддиҳанда ва Масеҳ буд. Вақте ки китоби Дониёл кушода мешавад, чунон ки дар соли 1989 шуд, афзоиши дониш ба вуҷуд меояд. Он афзоиши дониш ба нишонгоҳи дуюм мебарад, ва муайян месозад, ки кай паёми имтиҳонкунанда аз донише, ки кушода шуда буд, ташаккул меёбад.

Ҳар як ҳаракати ислоҳотӣ лаҳзаеро нишон медиҳад, ки дар он паём ба шакли муайян дароварда мешавад ва баъд аз он ба паёми имтиҳонӣ табдил меёбад. Масеҳ ҳамеша пеш аз он ки мардон ва занонро барои он имтиҳон масъул гардонад, моҳияти имтиҳонро мефаҳмонад. Ба Одам ва Ҳавво пешакӣ гуфта шуда буд, ки агар нофармонӣ кунанд, чӣ натиҷаҳое ба вуқӯъ хоҳанд пайваст, ва Худо ҳеҷ гоҳ тағйир намеёбад.

> Ва Худованд Худо ба одам амр фармуда, гуфт: «Аз ҳар дарахти боғ ба ихтиёри худ бихӯр; аммо аз дарахти шинохти неку бад аз он махӯр; зеро рӯзе ки аз он бихӯрӣ, ҳатман хоҳӣ мурд». Ҳастӣ 2:16, 17.

Уилям Миллер паёми озмоишии фариштаи аввалро дар солҳои 1831 то 1833 «ба расмият даровард». Паёми яксаду чилу чор ҳазор нафар дар соли 1996, бо нашри маҷаллаи «Time of the End», ки шаш ояти охирини боби ёздаҳуми Дониёлро, ки дар соли 1989 мӯҳрашон кушода шуд, фаро мегирад, ба расмият дароварда шуд. Дар ҳамон сол ҳамчунин нашрияе бо унвони «Prophetic Time Lines» ба табъ расид ва усулшиносиеро пеш гузошт, ки бисту ду маротиба аз қоидаҳои аз ҷониби Уилям Миллер қабулшуда пурқувваттар аст. Ҳоло он қоидаҳо дар нашрияи «Prophetic Keys» баён шудаанд. Қоидаҳое, ки ҳамаи онҳое, ки паёми фариштаи сеюмро эълон мекунанд, ба кор хоҳанд бурд, қоидаҳои Миллер мебошанд.

> «Онон ки ба эълон намудани паёми фариштаи сеюм машғуланд, Навиштаҳоро мувофиқи ҳамон нақшае меомӯзанд, ки Падари Миллер қабул карда буд». Review and Herald, November 25, 1884.

Қоидаҳои Миллер алфаанд ва Калидҳои Нубувватӣ омега мебошанд. Ягона роҳи гузаштан аз паёми санҷиши нубувватӣ ин аст, ки усули омӯзише, ки дар Каломи Худо баён шудааст, ба кор бурда шавад. Паёми ҳақиқиро аз методологияи ҳақиқие, ки он паёмро собит месозад, ҷудо кардан мумкин нест. Дар ҳар як ҳаракати ислоҳотӣ паёми санҷишӣ барои он насл пешниҳод мегардад, ва он методологияи дурустро низ ҳамчун ҷузъе аз аломати роҳ дар бар мегирад. Паёми Миллер бар кушода шудани мӯҳри китоби Дониёл асос ёфта буд. Паёми ӯ паёми Ҷидъӯн буд, зеро он низ лашкаре аз сесад нафарро ба вуҷуд овард.

> Вай сесад марди баргузидаро ба се гурӯҳ ҷудо кард, ва ба дасти ҳар як нафар карнайе дод, бо кӯзаҳои холӣ, ва машъалҳо дар даруни кӯзаҳо. Ва ба онҳо гуфт: «Ба ман назар кунед, ва ҳамчунин амал намоед; ва инак, ҳангоме ки ман ба канори берунии бошишгоҳ бирасам, чунин хоҳад шуд, ки ҳар чӣ ман кунам, шумо низ ҳамонро кунед. Вақте ки ман ва ҳамаи онҳое ки бо мананд, карнайро навозем, пас шумо низ карнайҳоро аз ҳар ҷониби тамоми бошишгоҳ бинавозед, ва бигӯед: “Шамшери Худованд ва Гидъӯн.”» Доварон 7:16–18.

Паёми Миллер «карнай» ва «шамшер» буд. Бо вуҷуди ин, он шамшери ҳам Гидъӯн ва ҳам Худованд буд. Каломи Худованд дар соли 1611 ба нашр расид, ва 220 сол баъд Миллер паёми худро дар бораи фариштаи аввал ба нашр расонд. Эъломияи Истиқлолият дар соли 1776 ба нашр расид, ва 220 сол баъд, дар соли 1996, паёми фариштаи сеюм ба нашр расид. Паёми Миллер паёми дохилии фариштаи аввал барои қавми Худо буд, чунон ки бо рӯъёи дарёи Ӯлой ифода шудааст, ва аз оғоз шудани доварӣ хабар медод. Паёми фариштаи сеюми Future for America паёми берунаи қавми Худо аст, чунон ки бо рӯъёи дарёи Ҳиддекел ифода шудааст, ва аз анҷоми доварӣ хабар медиҳад.

Методологияи нубувват бо яке аз пешгӯйиҳои Масеҳона, ки Матто онро ҳамчун дар Масеҳ иҷроёфта муайян мекунад, намояндагӣ мешавад, ва бо ин амал соли 1831-ро намунавӣ мегардонад, дар ҳоле ки «падар» писари худро дар соли 1996 намояндагӣ мекунад. Ду шоҳиди методология алфа ва омега мебошанд, ва бо иштироки паёмбари инсонӣ, онҳо якҷоя муносибати падар ва писарро барпо месозанд, ки ин ҳамон муносибати паёми Илёси Малокӣ аст. Дилҳои падар ба сӯи фарзандон гардонда мешаванд, ва баръакс. Қоидаҳои Миллер бояд бо қоидаҳое, ки зери унвони Калидҳои Нубувват омадаанд, пайваста гарданд. Нури нав бояд бар нури кӯҳна бино карда шавад. Онҳое ки интихоб мекунанд, ки методологияи солҳои 1831 ва 1996-ро ба кор набаранд, лаънат шудаанд. Як гурӯҳ лаънат шудааст, ва гурӯҳи дигар баракат ёфтааст. Интихоб аз они шумост?

## Нишони дуюми роҳи Масеҳӣ —1996

> То ба ҷо ояд он чи ба воситаи набӣ гуфта шудааст, ки мегӯяд: «Даҳони Худро ба масалҳо хоҳам кушод; чизҳоеро баён хоҳам кард, ки аз бунёди ҷаҳон пинҳон нигоҳ дошта шудаанд». Матто 13:35.

## Пешгӯӣ

> Ман даҳони худро ба масал хоҳам кушод; суханони пинҳонии қадимро баён хоҳам кард. Забур 78:2.

Масалҳои торик; тамсилҳое ки Шери қабилаи Яҳудо онҳоро «баён мекунад», арзаҳои пайдарпайи ҳақоиқеро ифода менамоянд, ки аз бунёди олам мӯҳр зада шудаанд ё пинҳон нигоҳ дошта шудаанд. Ҳангоме ки паём ба шакли расмӣ дароварда мешавад, он баъд аз он ба воситаи иҷрои нубуввате қувват меёбад, ки оғози замони имтиҳонро нишон медиҳад.

Вақте ки борони охирин 11 сентябри соли 2001 ба пошида шудан оғоз кард, исёни соли 1888 ва исёни Қӯра такрор гардид. Дар исёни Миннеаполиси соли 1888 ва дар исёни Қӯра, паёмоварони баргузидаи Худо ҳамроҳ бо паёме ки онҳо пешниҳод мекарданд, рад карда шуданд. Ҳам кӯдак ва ҳам оби ғусл якҷоя берун партофта шуданд. Онҳо зери ин даъво берун партофта шуданд, ки тамоми ҷамоат ба ҳамон андоза муқаддас аст, ки онҳое ки Худо баргузида буд. Исёнгарон натавонистанд Илоҳиятро дар паёмоварони инсонӣ бубинанд. Ҳар он чи онҳо медиданд, танҳо худи онҳо буд — инсонияте холӣ аз Илоҳият; бинобар ин, онҳо гумон карданд, ки ҳама яксонанд.

> Акнун Қӯраҳ, писари Изҳар, писари Қаҳот, писари Левӣ, ва Дотон ва Абиром, писарони Элиоб, ва Ӯн, писари Пелет, аз писарони Реубен, мардонро бо худ гирифтанд; ва онҳо бо баъзе аз банӣ-Исроил, дусаду панҷоҳ раиси ҷамоат, ки дар миёни ҷамъият номдор ва мардони машҳур буданд, ба ҳузури Мусо бархостанд; ва бар зидди Мусо ва бар зидди Ҳорун ҷамъ омада, ба онҳо гуфтанд: «Шумо бар худ аз ҳад зиёд мегиред, зеро тамоми ҷамоат муқаддасанд, ҳар яке аз онҳо, ва Худованд дар миёни онҳост; пас чаро шумо худро бар ҷамоати Худованд боло мебардоред?» Ададҳо 16:1–3.

Шӯриши Қӯраҳ, 1888 ва 9/11 ҳамчун сарпечӣ аз итоат ба интихоби Худо дар бораи роҳбарии баргузида нишон дода мешавад, дар ҳоле ки эътимод бар таърифи козиби ҷамоати Худо гузошта мешавад. Ирмиё ҳамин падидаро муайян мекунад, вақте ки шӯришгарон даъво карданд: «маъбади Худованд, маъбади Худованд — инҳоянд».

> Сухане ки аз ҷониби Худованд бар Ирмиё нозил шуд, чунин аст:

> Дар назди дарвозаи хонаи Худованд биист ва ин каломро дар он ҷо эълон намо ва бигӯ: «Эй ҳамаи шумо аз Яҳудо, ки аз ин дарвозаҳо барои саҷда кардани Худованд дохил мешавед, каломи Худовандро бишнавед. Ҳамин тавр Худованди лашкарҳо, Худои Исроил, мегӯяд: роҳҳо ва аъмоли худро ислоҳ кунед, ва Ман шуморо дар ин макон сокин хоҳам гардонид. Ба суханони дурӯғин таваккал накунед, ки мегӯянд: “Ҳайкали Худованд, ҳайкали Худованд, ҳайкали Худованд инҳоянд.”»

> Зеро агар шумо роҳҳо ва аъмоли худро ба ҳақиқат ислоҳ намоед; агар миёни шахс ва ҳамсояи ӯ довариро ба ростӣ ба ҷо оваред; агар ғариб ва ятим ва бевазанро зулм накунед, ва дар ин макон хуни бегуноҳ нарезед, ва аз пайи худоёни дигар ба зиёни худ наравед: Он гоҳ Ман шуморо дар ин макон, дар замине ки ба падарони шумо додаам, то абадулобод сокин хоҳам гардонид.

> Инак, шумо ба суханони дурӯғ такя мекунед, ки фоидае расонида наметавонанд. Ирмиё 7:1–8.

Суханони дурӯғини яҳудиён дар давраи Ирмиё, ҳамон суханони дурӯғини Қӯраҳ ва ҳамроҳонаш, исёнгарони соли 1888 ва, албатта, исёнгарони 9/11 мебошанд. Онҳо ҳамон дурӯғҳое мебошанд, ки мастони Эфроим дар Ишаъё бисту ҳашт дар зери онҳо паноҳ мебаранд.

> Пас каломи Худовандро бишнавед, эй мардони масхарагар, ки бар ин қавме, ки дар Ерусалим аст, ҳукмронӣ мекунед. Зеро шумо гуфтаед: «Мо бо марг аҳд бастааем, ва бо дӯзах ба мувофиқа даромадаем; чун тозиёнаи фарогир бигзарад, ба мо нахоҳад расид; зеро мо дурӯғро паноҳгоҳи худ сохтаем, ва зери ботил худро пинҳон кардаем». Ишаъё 28:14, 15.

Инчунин ин ҳамон дурӯғест, ки ифодакунандаи набудани муҳаббат ба Ҳақиқат мебошад, ки дар 2 Таслӯникиён гумроҳии сахтро меоварад.

> Ва аз ин сабаб Худо бар онҳо гумроҳии сахт хоҳад фиристод, то ки ба дурӯғ имон оваранд; то ҳамаи онҳое ки ба ростӣ имон наоварданд, балки аз ноинсофӣ лаззат бурданд, маҳкум гарданд. 2 Таслӯникиён 2:11, 12.

«Калимаҳои дурӯғин» он андешаи аҳмақонаро ифода мекунанд, ки гӯё наҷот дар калисо ёфт мешавад, на дар фиристодагони баргузида ва паёмҳои баргузидаи онҳо. Пайванди миёни Худо ва инсон танҳо ба воситаи Каломи Ӯ барқарор ва нигоҳ дошта мешавад. Ӯ Калом аст, ва ҳеҷ кас назди Падар намеояд, магар ба воситаи Калом. Масеҳ ба воситаи фиристодагони баргузидаи Худ ва паёме ки онҳо мерасонанд, муаррифӣ мешавад. Ба гунаи дигар бовар кардан, яъне аз Ҳақиқат нафрат доштан ва ба дурӯғ бовар кардан аст. Ирмиё яҳудиёнеро, ки ба маъбад таваккал мекунанд, маҳкум менамояд ва Шилӯро ба ёдашон меорад, ки сандуқи Худо аз замони ворид шудан ба Замини Мавъуд дар он ҷо буд.

> Бинобар ин, Ман ба ин хона, ки ба номи Ман хонда мешавад ва шумо бар он таваккал мекунед, ва ба он маконе ки ба шумо ва падарони шумо додаам, ҳамон тавр амал хоҳам кард, чунон ки ба Шилӯ кардаам. Ва Ман шуморо аз пеши назари Худ бадар хоҳам ронд, чунон ки ҳамаи бародарони шуморо, яъне тамоми насли Эфроимро, бадар рондаам. Пас, барои ин қавм дуо макун, ва барои онҳо нолаву дуо барнаёвар, ва назди Ман шафоат манамо; зеро Ман туро нахоҳам шунид. Ирмиё 7:14–16.

Элии шарир ва ду писари шарираш — Ҳофнӣ ва Финҳос — бо Қӯраҳ, Дотон ва Абиром мувозӣ ва ҳамсон мебошанд, зеро онҳо иҷозат доданд, ки иртидоди рӯ ба афзоиш инкишоф ёбад, то даме ки муҳлати озмоиш ба поён расид ва ҳар се дар як рӯз мурданд, ҳамон тавре ки Қӯраҳ, Дотон ва Абиром низ мурданд. Ҳамаи онҳо ҳангоми қонуни якшанбе мемиранд!

Дар 11-уми сентябр исёни Қӯраҳ, ва исёни Элӣ, исёни яҳудиён дар шаҳодати Ирмиё ва исёнгарони соли 1888 паём ва паёмбарони он давраро рад мекунанд ва бар зидди он исён менамоянд. Он давра пас аз ду имтиҳон дар қонуни якшанбе ба анҷом мерасад. Имтиҳони аввал аз 11-уми сентябр то 18-уми июли соли 2020 аст, ва имтиҳони дуюм поксозӣ ва муҳргузорӣ мебошад, ки бо паёми Нидои Нимашаб ифода ёфтааст. Аз ин раванди поксозӣ Ҷидъӯн ва сесади ӯ барои навохтани карнайҳои худ омода карда мешаванд, ва онҳо инро ҳангоме анҷом медиҳанд, ки Самуил дар қонуни якшанбе бархезонда мешавад, ки он замон сандуқ аз ҷониби фалиштиён гирифта мешавад. Пас калисои ғолиб ҳамчун байрақ баланд бардошта мешавад.

Он калисо подшоҳе дорад, ки номаш Довуд аст, ва набие, ки онро Ҳизқиёл ва Самуил, ҳангоми суқути Шилӯ, намояндагӣ мекунанд. Он калисо ҳамчунин коҳинотеро хоҳад дошт, ки онро Юсуф намояндагӣ мекунад. Замони озмоиши қонуни якшанбе ҳамон ҷоест, ки оташи Рӯҳулқудс беандоза рехта мешавад, чунон ки мӯҳри ҳафтум онро намояндагӣ мекунад. Он оташ мардони номдори исёнгарро, ки бо Қӯраҳ, Дотон, Абиром, Элӣ, Ҳофнӣ, Финеҳос ва исёнгарони соли 1888 шӯриданд, нобуд месозад.

Ҳамон оташи фурӯрезии Рӯҳулқудс заминаи пасипардагии драмаи калисои пирӯзманд аст. Калисо ба воситаи подшоҳ Довуд, пайғамбар Ҳизқиёл ва коҳин Юсуф муаррифӣ мешавад. Он се дар оташе истодаанд, ки он 250 мардони номдорро нобуд мекунад, ҳамон гуна ки оташи Набукаднесар мардонеро нобуд кард, ки се ҷавонмарди баргузидаро ба танӯр андохта буданд. Ҳангоме ки тамоми ҷаҳон, ҳамчун калисои пирӯзманд, менигарад, ки онҳо ба кӯраи оташин андохта мешаванд, ногаҳон Писари Худо бо пайғамбар, коҳин ва подшоҳи калисо — ки онҳоро Шадрак, Мешак ва Абеднего намояндагӣ мекунанд — зоҳир мегардад. Чор сисола дар кӯраи оташин, ки ҳақиқатеро намояндагӣ мекунанд, ки Улуҳият, вақте бо инсоният муттаҳид мешавад, гуноҳ намекунад!

Қӯраҳ, Дотон ва Абирам, ки инчунин Элӣ, Ҳофнӣ ва Финҳос мебошанд, сохтакории калисои ғолибанд, ки аз набӣ, коҳин ва подшоҳ таркиб ёфтааст. Он се нафар ҳамон сесад нафари Ҷидъӯн, се ҳазор ҷон дар Пантикост, сесад воизи миллеритӣ, сесад ҷадвали соли 1843 мебошанд, ки ҳангоме ки қонуни якшанбе фаро мерасад ва оташ аз осмон фуруд меояд, сӣсолаанд. Дар замони Илёс оташ барои фарқ гузоштан миёни анбиёи ҳақиқӣ ва дурӯғин буд. Оташе, ки дар Левизот дар рӯзи «ҳаштум», вақте ки Ҳорун ба хизмат оғоз мекунад, фуруд меояд, қурбонии Ҳорунро фурӯ мебарад, ки он ҳамон қурбонии Малокӣ се аст, ки мисли солҳои пешин писандида мебошад. Ҳамон оташ онҳоеро, ки оташи бегона ё оддӣ меоранд, нест мекунад, чунон ки Ҳофнӣ ва Финҳос, писарони Ҳорун, онҳоро намояндагӣ мекунанд.

Ҳангоме ки Худо пайғамбари ҳақиқиро бо Илёс, ё коҳини ҳақиқиро бо Ҳорун тасдиқ мекунад, оташ ба марги пайғамбарони дурӯғини Баал меоварад, ки онҳо ҳамчунин Ҳофнӣ ва Финҳос мебошанд. Ҳофнӣ ва Финҳос писарони Ҳорунанд; онҳо насли охирини қавми аҳд мебошанд, ки дар вақти қонуни якшанбе аз даҳони Худованд қай карда мешаванд.

> «Ин суханони Ҳоҳари Уайт нестанд, балки суханони Худованданд, ва фиристодаи Ӯ онҳоро ба ман додааст, то ман ба шумо бирасонам. Худо шуморо даъват мекунад, ки дигар бо Ӯ бо мақсадҳои мухолиф амал накунед. Дар бораи мардоне, ки худро масеҳӣ вонамуд мекунанд, ҳангоми он ки хусусиятҳои Шайтонро зоҳир месозанд ва бо рӯҳ, сухан ва амал ба пешрафти ҳақиқат муқовимат менамоянд ва ҳатман роҳеро пайравӣ мекунанд, ки Шайтон онҳоро ба он мебарад, дастури бисёр дода шуд. Дар сахтдилии дили худ онҳо ҳокимиятеро ба даст гирифтаанд, ки ба ҳеҷ ваҷҳ ба онҳо тааллуқ надорад ва набояд онро ба кор баранд. Устоди бузург мегӯяд: “Ман вожгун хоҳам кард, вожгун хоҳам кард, вожгун хоҳам кард”. Одамон дар Батл Крик мегӯянд: “Маъбади Худованд, маъбади Худованд моем”, вале онҳо оташи одиро ба кор мебаранд. Дилҳои онҳо бо файзи Худо нарм ва мутеъ карда нашудаанд». Manuscript Releases, volume 13, 222.

«Оташи одӣ» ҳамон оташест, ки писарони Ҳорун ҳангоми оғоз ёфтани коҳинонӣ истифода бурданд. Шумораи «81» рамзи коҳинонӣ мебошад, ва дар боби ҳаштуми Левӣ, ояти якум, ҳафт рӯзи поксозӣ ва тақдиси коҳин ба тасвир кашида шудааст. Либосҳои онҳо гирифта мешаванд ва бо либосҳои Саркоҳини Осмонӣ иваз мегарданд, чунон ки дар рӯъёи Закариё дар бораи Еҳушаъ ва фаришта дар боби сеюм нишон дода шудааст. Он 300 нафар дар Закариё ҳамчун «мардоне, ки бо ҳайрат ба онҳо менигаранд» муаррифӣ шудаанд, зеро онҳо дар таърих он замонро намояндагӣ мекарданд, ки Худо гуноҳҳои қавми Худро дур месозад, яъне қонуни якшанбе, вақте ки калисо аз мубориз ба зафарманд табдил меёбад. Пас аз ҳафт рӯзи тақдис, онҳо дар рӯзи ҳаштум ба хизмат оғоз карданд.

> Ва шумо аз дари хаймаи ҷамоат то ҳафт рӯз берун наравед, то айёми тақдис ёфтани шумо ба анҷом расад; зеро ки ӯ шуморо ҳафт рӯз тақдис хоҳад кард. Ибодот 8:33.

Рӯзи ҳаштум рамзи он ҳаштумест, ки аз ҳафт аст, аз Лоадикия ба Филаделфия табдил ёфтан, аз ҳашт ҷоне ки дар киштии Нӯҳ буданд, аз рӯзи ҳаштуми хатна ва аз рӯзи ҳаштуми эҳё. Он рӯз қонуни якшанбе аст, вақте ки захми марговари папагарӣ шифо меёбад, ва бинобар ин, чун эҳё мешавад, ҳаштум мегардад, яъне аз ҳафт аст.

> Ва дар рӯзи ҳаштум чунин воқеъ шуд, ки Мусо Ҳорун ва писаронаш, ва пирони Исроилро даъват кард. Ибодат 9:1.

Дар рӯзи ҳаштум коҳинон ба хизмат оғоз карданд, вале писарони Ҳорун «оташи бегона»-ро пешкаш намуданд. Адвентизм иддао мекунад, ки онҳо маъбади Худованд ҳастанд, ва хоҳар Уайт он иддаоро ҳамчун оташи бегона муайян кард. Ин на танҳо дурӯғ аст, балки оташи бегона низ ҳаст, дар муқобили оташи муқаддас. Оташи муқаддас паёми Нидои Нимашаб аст, ва оташи бегона паёми қалбакии сулҳ ва амният аст, ки он охирин паёме хоҳад буд, ки аз ҷониби сагҳои гунге, ки аз аккос задан ва расонидани паёми огоҳӣ сарпечӣ карданд, мавъиза хоҳад шуд. Дар боби нӯҳум Ҳорун қурбониро пешкаш мекунад, ва оташ аз осмон фуруд омада, қурбониро месӯзонад. Сипас ду писари шарири ӯ оташи бегонаро пешкаш мекунанд, ва оташи Худо онҳоро месӯзонад.

> Ва Ҳорун дасти худро сӯи қавм бардошта, онҳоро баракат дод, ва аз овардани қурбонии гуноҳ, ва қурбонии сӯхтанӣ, ва қурбониҳои саломатӣ поён омад. Ва Мусо ва Ҳорун ба хаймаи ҷомеъ даромаданд, ва берун омада, қавмро баракат доданд; ва ҷалоли Худованд бар тамоми қавм зоҳир шуд. Ва оташе аз ҳузури Худованд берун омад, ва қурбонии сӯхтанӣ ва чарбиро бар қурбонгоҳ фурӯ бурд; ва чун тамоми қавм инро диданд, нидо бароварданд ва бар рӯйҳои худ афтоданд. Ва Нодоб ва Абиҳу, писарони Ҳорун, ҳар яке маҷмари худро гирифта, дар он оташ ниҳоданд ва бар он бухур гузоштанд, ва пеши Худованд оташи бегона оварданд, ки Ӯ ба онҳо амр накарда буд. Ва оташе аз ҳузури Худованд берун омад ва онҳоро фурӯ бурд, ва онҳо пеши Худованд мурданд. Ибодат 9:22–10:2.

Мардони Батл-Крик ҳамон Синедрини замони муосир мебошанд, ки ба сохтори калисои худ бештар аз паёми Шоҳиди Ҳақиқӣ ба Лоадиқия эътимод доранд. Шоҳиди Ҳақиқӣ ба Лоадиқия Масеҳ аст, ва Ӯ ҳеҷ гоҳ тағйир намеёбад, ва ҳамеша мардонеро, ки Худи Ӯ баргузидааст, ба кор бурдааст, то паёмро ба қавме бирасонанд, ки хусусиятҳои Лоадиқияро зоҳир мекарданд. Дар зери офтоб ҳеҷ чизи наве нест.

Ӯ Мӯсоро баргузид, ки, чунон ки Исо ва писарамакаш Юҳанно тарбия ёфта буданд, танҳо аз ҷониби Худо дар тӯли чиҳил сол тарбия ёфта буд. Ӯ Мӯсо, Масеҳ ва Юҳанноро ҳамчун намунаҳои касоне баргузид, ки берун аз низоми расмии таълимӣ тарбия ёфта буданд. Носира рамзи шахсе аст, ки баргузида шудааст, ҳамон гуна ки навбаромадгон — Ҷонс ва Ваггонер — дар шӯриши Миннеаполиси соли 1888 буданд. Носира даъват ва тақдиси марди баргузидаро ифода мекунад, аммо он марди баргузида шаҳрванди шаҳре аст, ки хор шумурда мешавад.

> Ва Натанаил ба вай гуфт: «Оё аз Носира ягон чизи нек баромада метавонад?» Филиппус ба вай мегӯяд: «Биё ва бубин». Юҳанно 1:46.

Забонҳои лакнати Ишаъё 28 онҳоеро муаррифӣ мекунанд, ки аз Носира омада буданд. Пас аз ба расмият даровардани паёми Миллер дар соли 1831, ин паём бо иҷрои нубуввати войи дуюм қувват ёфт, ки ба таври типологӣ иҷрои нубуввати войи сеюмро дар 11/9 таҷассум мекунад. Мо нубуввати сеюми Мессианиро дар мақолаи оянда баррасӣ хоҳем кард.

> «Се шаб пеш аз он ки идораи Review сӯхта нобуд гардад, ман дар ранҷе будам, ки суханон онро баён карда наметавонанд. Ман хоб карда натавонистам. Дар ҳуҷра қадам мезадам ва ба Худо дуо мекардам, ки бар қавми Худ раҳм намояд. Сипас ба назарам чунин намуд, ки ман дар идораи Review бо мардоне ҳастам, ки идораи муассисаро ба уҳда доранд. Ман мекӯшидам бо онҳо сухан гӯям ва ба ин васила ба онҳо мадад расонам. Яке, ки соҳиби ихтиёр буд, бархост ва гуфт: “Шумо мегӯед: Ҳайкали Худованд, ҳайкали Худованд мо ҳастем; бинобар ин, мо ихтиёр дорем, ки ин кору он кор ва кори дигарро анҷом диҳем. Аммо каломи Худо бисёре аз корҳоеро, ки шумо пешниҳод мекунед, манъ мекунад.” Дар омадани аввали Худ, Масеҳ Ҳайкалро пок кард. Пеш аз омадани дуюми Худ Ӯ боз Ҳайкалро пок хоҳад кард. Ӯ он ҷо буд ва Ҳайкалро пок мекард. Чаро? Зеро корҳои тиҷоратӣ ба он ҷо дароварда шуда буданд ва Худоро фаромӯш карда буданд. Бо шитоб дар ин ҷо ва шитоб дар он ҷо ва шитоб дар ҷои дигар, барои андешидан дар бораи осмон ҳеҷ вақт набуд. Принсипҳои шариати Худо баён карда шуданд, ва ман шунидам, ки ин савол дода шуд: “Чӣ миқдор аз шариатро шумо итоат кардаед?” Сипас ин сухан гуфта шуд: “Худо Ҳайкали Худро дар ғазаби Худ пок ва мутаҳҳар хоҳад сохт.”»

> «Дар рӯъёҳои шаб ман шамшери оташинеро дидам, ки бар болои Батл-Крик овезон буд.

> «Эй бародарон, Худо бо мо ҷиддӣ аст. Ман мехоҳам ба шумо бигӯям, ки агар баъд аз ҳушдорҳое, ки дар ин сӯхторҳо дода шуданд, роҳбарони қавми мо ҳамчунон, чунон ки дар гузашта кардаанд, ба роҳи худ идома диҳанд ва худро боло бардоранд, Худо баъдан ҷонҳои онҳоро хоҳад гирифт. Ҳамон қадар яқин, ки Ӯ зинда аст, Ӯ бо онҳо ба забоне сухан хоҳад гуфт, ки натавонанд онро нафаҳманд.

> «Худо моро назорат мекунад, то бинад, ки оё мо худро пеши Ӯ мисли кӯдакони хурд фурӯтан месозем ё не. Ман ҳоло ин суханонро мегӯям, то мо бо фурӯтанӣ ва пушаймонии дил назди Ӯ биёем ва бифаҳмем, ки Ӯ аз мо чӣ талаб мекунад». Publishing Ministry, 170, 171.

> «Паёми барои ин замон ин нест: “Маъбади Худованд, маъбади Худованд, маъбади Худованд мо ҳастем”. Худованд киро ҳамчун зарфҳо барои иззат қабул мекунад? — Онҳоеро, ки бо Масеҳ ҳамкорӣ мекунанд; онҳоеро, ки ба ростӣ имон доранд, бо ростӣ зиндагӣ мекунанд ва ростиро дар тамоми ҷанбаҳои он эълон менамоянд». Review and Herald, October 22, 1903.

> «Ин суханони Хоҳар Уайт нестанд, балки суханони Худованданд, ва фиристодаи Ӯ онҳоро ба ман додааст, то ман ба шумо бирасонам. Худо шуморо даъват мекунад, ки дигар бо Ӯ дар мақсадҳои мухолиф амал накунед. Дастуроти бисёре дода шуд дар бораи мардоне, ки даъвои масеҳӣ будан мекунанд, дар ҳоле ки онҳо хислатҳои Шайтонро зоҳир месозанд ва бо рӯҳ, сухан ва амал ба пешрафти ҳақиқат муқобилат намуда, бешубҳа аз он роҳе мераванд, ки Шайтон онҳоро ба он мебарад. Дар сахтдилии дили худ онҳо ҳокимиятеро ба даст гирифтаанд, ки ба ҳеҷ ваҷҳ аз они онҳо нест ва онро набояд ба кор баранд. Устоди бузург мегӯяд: “Ман вожгун хоҳам кард, вожгун хоҳам кард, вожгун хоҳам кард”. Мардум дар Батл-Крик мегӯянд: “Маъбади Худованд, маъбади Худованд мо ҳастем”, аммо онҳо оташи одиро истифода мебаранд. Дилҳои онҳо бо файзи Худо нарм ва мутеъ гардонида нашудаанд». Manuscript Releases, ҷилди 13, 222.

Back to Articles