Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Forty-Seven

Китоби Дониёл — яксаду чилу ҳафтум

The Role of Religious Movements in Shaping American Politics: From Pat Robertson to the Christian Coalition

Нақши ҳаракатҳои динӣ дар шакл додани сиёсати Амрико: аз Пэт Робертсон то Эътилофи масеҳӣ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 20, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We ended the last article with the following paragraph:

Мақолаи гузаштаамонро бо сархати зерин анҷом додем:

> “The miracle-working power manifested through spiritualism will exert its influence against those who choose to obey God rather than men. Communications from the spirits will declare that God has sent them to convince the rejecters of Sunday of their error, affirming that the laws of the land should be obeyed as the law of God. They will lament the great wickedness in the world and second the testimony of religious teachers that the degraded state of morals is caused by the desecration of Sunday. Great will be the indignation excited against all who refuse to accept their testimony.” The Great Controversy, 589, 590.

> «Қувваи мӯъҷизаофарине, ки тавассути рӯҳгароӣ зоҳир мешавад, таъсири худро бар зидди онҳое ба кор хоҳад бурд, ки итоат ба Худоро бар итоат ба одамон интихоб мекунанд. Паёмҳо аз рӯҳҳо эълон хоҳанд кард, ки Худо онҳоро фиристодааст, то радкунандагони рӯзи якшанберо ба хатояшон мутмаин созанд ва таъкид хоҳанд намуд, ки бояд ба қонунҳои кишвар ҳамчун ба қонуни Худо итоат кард. Онҳо аз шарорати бузурге, ки дар ҷаҳон аст, нола хоҳанд кард ва шаҳодати омӯзгорони диниро тасдиқ хоҳанд намуд, ки ҳолати фасодзадаи ахлоқ аз беҳурмат сохтани рӯзи якшанбе ба вуҷуд омадааст. Хашми бузурге бар зидди ҳамаи онҳое барангехта хоҳад шуд, ки аз пазируфтани шаҳодати онҳо сарпечӣ мекунанд». «Муборизаи бузург», 589, 590.

The “testimony of religious teachers that the degraded state of morals is caused by the desecration of Sunday,” is a waymark of the history that leads to the enforcement of the worship of the sun in the United States. Pat Robertson, the American televangelist and founder of the Christian Broadcasting Network (CBN) and the Christian Coalition, ran for President of the United States in the Republican primaries in 1988. Robertson’s campaign focused on mobilizing conservative Christian voters and advocating for social and moral issues aligned with his evangelical beliefs. At the time of the end in 1989, in the history of the first of the eight final presidents, the leader and founder of the Christian Coalition ran for president. The presidential history of Reagan, typifies the history of the last Republican president.

«Шаҳодати омӯзгорони динӣ, ки ҳолати фурӯрафтаи ахлоқ аз сабаби таҳқири якшанбе ба вуҷуд омадааст», нишонае дар роҳи таърихест, ки ба таҳмили парастиши офтоб дар Иёлоти Муттаҳида мерасонад. Пэт Робертсон, воизи телевизионии амрикоӣ ва муассиси Шабакаи масеҳии пахш (CBN) ва Эътилофи масеҳӣ, дар интихоботи ибтидоии Ҳизби ҷумҳурихоҳ дар соли 1988 барои мансаби Президенти Иёлоти Муттаҳида номзад шуд. Маъракаи Робертсон ба сафарбар кардани интихобкунандагони муҳофизакори масеҳӣ ва ба ҳимоят аз масъалаҳои иҷтимоӣ ва ахлоқие, ки бо эътиқодҳои инҷилгароёнаи ӯ ҳамоҳанг буданд, тамаркуз дошт. Дар вақти интиҳо, дар соли 1989, дар таърихи нахустини ҳашт президенти ниҳоӣ, роҳбар ва муассиси Эътилофи масеҳӣ барои президентӣ номзад шуд. Таърихи президентии Рейган таърихи охирин президенти ҷумҳурихоҳро пешнамун месозад.

The judgments of God are about to produce the environment that fulfills the previous passage from The Great Controversy, and which parallels the work of the Christian Coalition. The Christian Coalition came about to address the moral and social problems that Sister White identifies are unsolvable by those who hold the reins of government. The Christian Coalition in the history of Reagan, represents a similar movement in the very near future. Prophetically the Christian Coalition was typified by the National Reform Movement during the Sunday law crisis connected with the Blair Bills in the 1880’s and 1890’s. The National Reform Movement was formed in 1888, and Sister White specifically addressed that movement in her writings.

Доварии Худо наздик аст, ки муҳите ба вуҷуд оварад, ки порчаи пешинаро аз «Ҷанҷоли Бузург» ба иҷро расонад ва бо фаъолияти Эътилофи Масеҳӣ ҳамоҳанг бошад. Эътилофи Масеҳӣ барои рӯ ба рӯ шудан бо мушкилоти ахлоқӣ ва иҷтимоие ба вуҷуд омад, ки хоҳар Уайт муайян мекунад, ки аз ҷониби онҳое, ки лаҷоми ҳукуматро дар даст доранд, ҳалнашавандаанд. Эътилофи Масеҳӣ дар таърихи Рейган ҳаракати монандеро дар ояндаи бисёр наздик намояндагӣ мекунад. Аз лиҳози набавӣ, Эътилофи Масеҳӣ бо Ҳаракати Ислоҳоти Миллӣ дар давраи буҳрони қонуни якшанбе, ки ба қонунҳои Блэр дар солҳои 1880-ум ва 1890-ум вобаста буд, пешнамуда гардида буд. Ҳаракати Ислоҳоти Миллӣ соли 1888 таъсис ёфт, ва хоҳар Уайт махсусан дар навиштаҳои худ ба он ҳаракат муроҷиат кардааст.

> “A great crisis awaits the people of God. A crisis awaits the world. The most momentous struggle of all the ages is just before us. Events which for more than forty years we have upon the authority of the prophetic word declared to be impending are now taking place before our eyes. Already the question of an amendment to the Constitution restricting liberty of conscience has been urged upon the legislators of the nation. The question of enforcing Sunday observance has become one of national interest and importance. We well know what the result of this movement will be. But are we ready for the issue? Have we faithfully discharged the duty which God has committed to us of giving the people warning of the danger before them?

> «Бӯҳрони азиме халқи Худоро интизор аст. Бӯҳроне ҷаҳонро интизор аст. Муборизаи муҳимтарини тамоми асрҳо акнун дар пеши рӯи мост. Воқеаҳое, ки беш аз чиҳил сол боз мо бар асоси эътибори каломи нубувват эълон мекардем, ки дар ҳоли фаро расидананд, ҳоло пеши чашмони мо ба вуқӯъ мепайванданд. Аллакай масъалаи ворид кардани тағйире ба Қонуни асосӣ, ки озодии виҷдонро маҳдуд мекунад, ба қонунгузорони миллат пешниҳод шудааст. Масъалаи ба иҷро маҷбур кардани риояи рӯзи якшанбе ба яке аз мавзӯъҳои манфиат ва аҳамияти миллӣ табдил ёфтааст. Мо хуб медонем, ки натиҷаи ин ҳаракат чӣ хоҳад буд. Аммо оё мо барои ин рӯйдод омодаем? Оё мо вазифаеро, ки Худо ба мо супурдааст, — яъне мардумро аз хатари пеши рӯяшон огоҳ кардан, — содиқона адо кардаем?»

> “There are many, even of those engaged in this movement for Sunday enforcement, who are blinded to the results which will follow this action. They do not see that they are striking directly against religious liberty. There are many who have never understood the claims of the Bible Sabbath and the false foundation upon which the Sunday institution rests. Any movement in favor of religious legislation is really an act of concession to the papacy, which for so many ages has steadily warred against liberty of conscience. Sunday observance owes its existence as a so-called Christian institution to “the mystery of iniquity;” and its enforcement will be a virtual recognition of the principles which are the very cornerstone of Romanism. When our nation shall so abjure the principles of its government as to enact a Sunday law, Protestantism will in this act join hands with popery; it will be nothing else than giving life to the tyranny which has long been eagerly watching its opportunity to spring again into active despotism.

> Бисёранд, ҳатто аз миёни онҳое ки дар ин ҳаракат барои ҷорӣ сохтани риояи рӯзи якшанбе иштирок доранд, аз натиҷаҳои он чи ин амал дар пай хоҳад дошт, кӯр мондаанд. Онҳо намебинанд, ки бевосита бар зидди озодии динӣ зарба мезананд. Бисёранд, ки ҳаргиз даъвоҳои шанбеи Китоби Муқаддас ва бунёди козиберо, ки муассисаи рӯзи якшанбе бар он устувор аст, дарк накардаанд. Ҳар гуна ҳаракат ба фоидаи қонунгузории динӣ дар ҳақиқат амали гузашт ба папост, ки дар тӯли асрҳои бисёр пайваста бар зидди озодии виҷдон ҷанг кардааст. Риояи рӯзи якшанбе ҳамчун як муассисаи ба истилоҳ масеҳӣ вуҷуди худро аз «асрори шарорат» қарздор аст; ва ҷорӣ сохтани он дар амал эътирофи принсипҳое хоҳад буд, ки айнан санги бунёдии Румгароӣ мебошанд. Вақте ки миллати мо то ба он дараҷа аз принсипҳои ҳукумати худ рӯй хоҳад гардонд, ки қонуни рӯзи якшанберо ба тасвиб расонад, протестантизм бо ин амал бо папагарӣ даст хоҳад дод; ин чизе ҷуз дамидани ҳаёт ба зулме нахоҳад буд, ки дер боз бо иштиёқи тамом фурсати худро мепоид, то боз ба истибдоди фаъол ҷаҳиш кунад.

> “The National Reform movement, exercising the power of religious legislation, will, when fully developed, manifest the same intolerance and oppression that have prevailed in past ages. Human councils then assumed the prerogatives of Deity, crushing under their despotic power liberty of conscience; and imprisonment, exile, and death followed for those who opposed their dictates. If popery or its principles shall again be legislated into power, the fires of persecution will be rekindled against those who will not sacrifice conscience and the truth in deference to popular errors. This evil is on the point of realization.

> «Ҳаракати Ислоҳоти Миллӣ, ки қудрати қонунгузории диниро ба кор мебарад, ҳангоми комилан ташаккул ёфтанаш ҳамон нофаҳмопазирӣ ва зулмеро зоҳир хоҳад кард, ки дар асрҳои гузашта ҳукмфармо буданд. Дар он айём шӯроҳои инсонӣ ихтиёроти хоси Илоҳиятро ба худ нисбат медоданд ва озодии виҷдонро зери қудрати истибдодии худ пахш мекарданд; ва барои онҳое, ки ба амрҳои онҳо муқобилат мекарданд, зиндон, бадарға ва марг дар пай меомад. Агар папизм ё усулҳои он бори дигар ба воситаи қонунгузорӣ ба қудрат дароварда шаванд, оташҳои таъқибот бар зидди онҳое, ки виҷдон ва ҳақиқатро ба эҳтироми хатогиҳои оммавӣ қурбон нахоҳанд кард, аз нав аланга хоҳад гирифт. Ин шарр дар остонаи воқеият ёфтан аст.»

> “When God has given us light showing the dangers before us, how can we stand clear in His sight if we neglect to put forth every effort in our power to bring it before the people? Can we be content to leave them to meet this momentous issue unwarned?

> «Вақте ки Худо ба мо нур додааст, ки хатарҳои пешорӯямонро нишон медиҳад, чӣ гуна метавонем дар назари Ӯ бегуноҳ биистем, агар аз ба кор бурдани ҳар гуна кӯшише, ки дар қудрати мост, барои пеши назари мардум гузоштани он беэътиноӣ кунем? Оё метавонем қонеъ бошем, ки онҳоро бе ҳушдор додан барои рӯ ба рӯ шудан бо ин масъалаи басо сарнавиштсоз вогузорем?»

> “There is a prospect before us of a continued struggle, at the risk of imprisonment, loss of property, and even of life itself, to defend the law of God, which is made void by the laws of men. In this situation worldly policy will urge an outward compliance with the laws of the land, for the sake of peace and harmony. And there are some who will even urge such a course from the Scripture: ‘Let every soul be subject unto the higher powers…. The powers that be are ordained of God.’

> «Пеши рӯи мо эҳтимоли муборизаи давомдор меистад, бо хатари зиндонӣ шудан, аз даст додани молу мулк, ва ҳатто худи ҳаёт, то ки шариати Худоро, ки бо қонунҳои одамон ботил гардонида мешавад, ҳимоя намоем. Дар ин вазъият сиёсатмадории дунявӣ ба итоати зоҳирӣ ба қонунҳои кишвар, ба хотири сулҳу мувофиқат, водор хоҳад кард. Ва баъзеҳо ҳатто чунин роҳро аз Навиштаҳо талқин хоҳанд намуд: “Бигзор ҳар шахс ба ҳокимиятҳои боло фармонбардор бошад…. Зеро ҳокимиятҳои мавҷудбуда аз ҷониби Худо таъйин шудаанд.”»

> “But what has been the course of God’s servants in ages past? When the disciples preached Christ and Him crucified, after His resurrection, the authorities commanded them not to speak any more nor to teach in the name of Jesus. ‘But Peter and John answered and said unto them, Whether it be right in the sight of God to hearken unto you more than unto God, judge ye. For we cannot but speak the things which we have seen and heard.’ They continued to preach the good news of salvation through Christ, and the power of God witnessed to the message.” Testimonies, volume 5, 711–713.

> «Аммо роҳи хизматгорони Худо дар асрҳои гузашта чӣ гуна будааст? Вақте ки шогирдон баъд аз эҳёи Масеҳ, Масеҳ ва Ӯро маслубшударо мавъиза мекарданд, ҳокимон ба онҳо фармон доданд, ки дигар ҳаргиз дар исми Исо сухан нагӯянд ва таълим надиҳанд. “Аммо Петрус ва Юҳанно дар ҷавоб ба онҳо гуфтанд: оё дар назари Худо дуруст аст, ки бештар ба шумо итоат кунем, на ба Худо, худатон доварӣ кунед. Зеро мо наметавонем аз гуфтани он чи дидаем ва шунидаем, худдорӣ намоем.” Онҳо мавъизаи хабари хуши наҷотро ба воситаи Масеҳ идома доданд, ва қудрати Худо бар ин паём шаҳодат медод». Testimonies, ҷилди 5, 711–713.

The judgments of God are about to produce an environment in the social, economic and religious sphere within the United States, that produces the logic for religious leaders to begin to call for a revival of public morality, as was typified in the 1880’s and 1890’s, and then again in the history of the president who marked the time of the end in 1989. “A great crisis awaits the people of God. A crisis awaits the world.” Sister White asks two questions, “When God has given us light showing the dangers before us, how can we stand clear in His sight if we neglect to put forth every effort in our power to bring it before the people? Can we be content to leave them to meet this momentous issue unwarned?”

Доварии Худо наздик аст, ки дар доираи иҷтимоӣ, иқтисодӣ ва динӣ дар Иёлоти Муттаҳида чунин муҳите ба вуҷуд оварад, ки барои пешвоёни динӣ мантиқи онро фароҳам месозад, то ба даъват барои эҳёи ахлоқи ҷамъиятӣ оғоз намоянд, чунонки дар солҳои 1880‑ум ва 1890‑ум ба таври намунавӣ зоҳир гардида буд, ва сипас боз дар таърихи он президенте, ки замони интиҳоро дар соли 1989 нишон дод. «Бӯҳрони бузурге халқи Худоро интизор аст. Бӯҳроне ҷаҳонро интизор аст». Хоҳар Уайт ду саволро матраҳ месозад: «Ҳангоме ки Худо ба мо нур додааст, ки хатарҳои пеши рӯямонро нишон медиҳад, чӣ гуна метавонем дар назари Ӯ бегуноҳ биистем, агар аз ба кор бурдани ҳар кӯшише, ки дар қудрати мост, барои пеши назари мардум овардани он сарфи назар кунем? Оё метавонем қонеъ бошем, ки онҳоро бе ҳушдор вомегузорем, то бо ин масъалаи сарнавиштсоз рӯ ба рӯ шаванд?»

What light has there been showing the dangers before us, and if there has been no light, how could a loving God hold His people accountable for not presenting a warning message, if they had never heard that warning message? Dear Reader, you will be held accountable for the light represented by these articles.

Кадом нуре вуҷуд дошт, ки хатарҳои пешорӯи моро нишон медод, ва агар ҳеҷ нуре намебуд, чӣ гуна Худои меҳрубон метавонист қавми Худро барои он ки паёми ҳушдордиҳандаро пешкаш накардаанд, масъул шуморад, агар онҳо ҳаргиз он паёми ҳушдорро нашунида бошанд? Хонандаи азиз, шумо барои нуре, ки ин мақолаҳо намояндагӣ мекунанд, масъул дониста хоҳед шуд.

The specific descriptions of the characteristics of the Democrat dragon power, the Republican false prophet power, the papal power, Islam and the Laodicean Adventist church, as well as literal Israel in these articles will be considered as hate speech by the powers that be, but they are the message from God’s Word that is established by the methodology of line upon line, and those lines are crying out that the judgments of God are about to increase and escalate in frequency.

Тавсифҳои мушаххаси хусусиятҳои қудрати аждаҳои демократӣ, қудрати пайғамбари козиби ҷумҳурихоҳ, қудрати папагӣ, Ислом ва калисои адвентистии Лоудикия, инчунин Исроили айнӣ дар ин мақолаҳо аз ҷониби қудратҳои ҳоким ҳамчун сухани нафратангез ҳисобида хоҳанд шуд, аммо онҳо паёме аз Каломи Худоянд, ки бо методологияи «хат бар хат» собит гардидааст, ва он хатҳо фарёд мезананд, ки довариҳои Худо наздиканд дар басомад афзоиш ёбанд ва шиддат гиранд.

Prophetically the Christian Coalition that came together in the history just prior to the time of the end in 1989, has a more significant application than simply the parallel to the 1880’s and the 1890’s. In the passage we just cited from Sister White she identifies spiritualism as one of two ways Satan takes the world captive, and then spends some words addressing the miracles that he will perform.

Аз нигоҳи нубувватӣ, Эътилофи Масеҳӣ, ки дар таърих каме пеш аз замони поён, дар соли 1989, ба ҳам омад, татбиқи муҳимтаре дорад аз он ки танҳо ҳаммонандӣ бо солҳои 1880-ум ва 1890-ум бошад. Дар порчае, ки ҳоло аз хоҳар Уайт иқтибос кардем, ӯ спиритизмро ҳамчун яке аз ду роҳе муайян мекунад, ки Шайтон ба воситаи онҳо ҷаҳонро ба асорат мегирад, ва сипас чанд суханро ба баррасии мӯъҷизоте, ки ӯ ба амал хоҳад овард, ихтисос медиҳад.

After the election of 1988, thus after the arrival of the Christian Coalition, there was a tremendous manifestation of satanic miracles in the realm of the dragon, the realm of the beast and the realm of the false prophet. It is important to align these phenomenon’s correctly, for they typify the arrival of Satan personating Christ after the soon coming Sunday law in the United States.

Пас аз интихоботи соли 1988, яъне баъд аз пайдоиши Эътилофи Масеҳӣ, дар қаламрави аждаҳо, қаламрави ваҳшӣ ва қаламрави пайғамбари дурӯғин зуҳури азими мӯъҷизаҳои шайтонӣ ба амал омад. Муҳим аст, ки ин падидаҳоро дуруст ба ҳам мувофиқ созем, зеро онҳо омадани Шайтонро, ки худро ба ҷойи Масеҳ вонамуд мекунад, пас аз қонуни якшанбеи ба наздикӣ дар Иёлоти Муттаҳида ҷорӣшаванда, намунавор нишон медиҳанд.

In the realm of Catholicism, in the 1990’s the world watched as the apparitions of the so-called virgin Mary, with the accompanying miracles of bleeding statues of saints, miracles of apparitions in the sky, raining of flower petals from cloudless skies, and other absurd satanic miracles. Pilgrimages of thousands of people all around the world were carried out by the masses during those times, drawn into the delusions accomplished by these events. Books were written about them, journalists investigated, magazines such as Time and Newsweek illustrated these things on their front page.

Дар доираи католикӣ, дар солҳои 1990-ум ҷаҳон назорат мекард, ки чӣ гуна зуҳуроти ба истилоҳ бокираи Марям, бо мӯъҷизаҳои ҳамроҳ, аз қабили хун рехтани ҳайкалҳои муқаддасон, мӯъҷизаҳои зуҳурот дар осмон, боридани гулбаргҳо аз осмони беабр ва дигар мӯъҷизаҳои аҳмақонаи шайтонӣ, ба амал меомаданд. Дар он айём ҳазорон нафар аз саросари ҷаҳон ба зиёратҳо мерафтанд, зеро аз фиребҳое, ки ин рӯйдодҳо ба вуҷуд оварда буданд, мафтун гардида буданд. Дар бораи онҳо китобҳо навишта шуданд, рӯзноманигорон таҳқиқ карданд, маҷаллаҳое чун Time ва Newsweek ин чизҳоро дар саҳифаи аввали худ ба тасвир кашиданд.

In the realm of the dragon the Hindu statues of India manifested satanic miracles by the statues drinking spoons or glasses of drink offerings that were placed upon the statue’s mouths. The phenomenon that began in one small village in India spread, like the frogs of Egypt, across the whole country. The BBC television news did a commentary on the phenomenon, and as an afterthought the BBC reporter on television raised the question, “I wonder what would happen if we went to the London Museum tomorrow and offered one of the Hindu statues a glass of milk?” The next days evening news showed the very same reporter at the London Museum, and while the cameras rolled, he offered the large Hindu statue a glass of milk. When the glass touched the lips of the statue the milk was immediately sucked into the statue.

Дар қаламрави аждаҳо ҳайкалҳои ҳиндуии Ҳиндустон мӯъҷизаҳои шайтонӣ зоҳир мекарданд, зеро ҳайкалҳо қошуқҳо ё пиёлаҳои нӯшокиҳои қурбониро, ки бар даҳони ҳайкал гузошта мешуданд, менӯшиданд. Ин падида, ки аз як деҳаи хурди Ҳиндустон оғоз ёфт, мисли қурбоққаҳои Миср дар саросари тамоми кишвар паҳн шуд. Телевизиони хабарии BBC дар бораи ин падида гузорише пахш кард ва дар охир, гӯё ба таври иловагӣ, хабарнигори BBC дар телевизион ин саволро матраҳ намуд: «Дар ҳайратам, агар мо фардо ба Осорхонаи Лондон рафта, ба яке аз ҳайкалҳои ҳиндуӣ як пиёла шир тақдим кунем, чӣ рӯй хоҳад дод?» Дар хабари шомгоҳи рӯзи баъдӣ ҳамон хабарнигорро дар Осорхонаи Лондон нишон доданд, ва ҳангоме ки камераҳо сабт мекарданд, ӯ ба ҳайкали бузурги ҳиндуӣ як пиёла шир пешниҳод намуд. Ҳамин ки пиёла ба лабони ҳайкал расид, шир дарҳол ба даруни ҳайкал макида шуд.

Within the spiritualism of the American Indian prophecies, the white buffalo known as “Miracle,” was born on August 20, 1994, on the farm of Dave and Valerie Heider near Janesville, Wisconsin. Miracle was born with white fur, and her birth was considered by some to be a fulfillment of a Native American prophecy. In various Native American traditions, the birth of a white buffalo is seen as a sacred and significant event, symbolizing unity, peace, and spiritual renewal. Miracle gained widespread attention and became a symbol of hope and spiritual significance for many people. The prophecy of the white buffalo is traced back, and directly associated with the most sacred relic of the native American’s spiritualistic religion, for it is in the initial story of the white buffalo, that the “piece pipe” was introduced into the culture.

Дар доираи спиритизми пешгӯиҳои ҳиндуёни амрикоӣ, бузи сафеде, ки бо номи «Мӯъҷиза» шинохта мешуд, 20 августи соли 1994 дар хоҷагии Дейв ва Валери Ҳайдер дар наздикии Ҷейнсвилл, Висконсин, таваллуд шуд. «Мӯъҷиза» бо пашми сафед ба дунё омад, ва таваллуди ӯ аз ҷониби баъзеҳо ҳамчун иҷрои як пешгӯии бумии амрикоӣ дониста шуд. Дар анъанаҳои гуногуни бумии амрикоӣ, таваллуди бузи сафед ҳамчун рӯйдоди муқаддас ва дорои аҳаммияти бузург ба шумор меравад, ки рамзи ягонагӣ, сулҳ ва навсозии рӯҳонӣ аст. «Мӯъҷиза» таваҷҷуҳи густурда пайдо кард ва барои бисёр одамон ба рамзи умед ва аҳаммияти рӯҳонӣ табдил ёфт. Пешгӯии бузи сафед решаҳои қадимӣ дорад ва бевосита бо муқаддастарин ёдгории дини спиритистии ҳиндуёни амрикоӣ вобаста аст, зеро маҳз дар достони ибтидоии бузи сафед «найчаи сулҳ» ба ин фарҳанг ворид карда шуд.

In 1994, in the realm of the false prophet of apostate Protestantism, the Holy Laughter movement, also known as the Toronto Blessing, began in January 1994 at the Toronto Airport Vineyard Church (now known as Catch The Fire Toronto) in Toronto, Ontario, Canada. It was during a series of revival meetings led by pastors John and Carol Arnott that the phenomenon of uncontrollable laughter, along with other manifestations such as shaking, crying, and falling down, or imitating animals and the animals sounds (often referred to as being “slain in the Spirit” or “drunk in the Lord”), began to occur among congregants.

Соли 1994, дар қаламрави пайғамбари козиби протестантизми муртад, ҳаракати «Хандаи Муқаддас», ки ҳамчунин бо номи «Баракати Торонто» маъруф аст, моҳи январи соли 1994 дар калисои Toronto Airport Vineyard Church (ҳоло бо номи Catch The Fire Toronto маълум аст) дар Торонто, Онтарио, Канада оғоз ёфт. Маҳз дар ҷараёни як силсила маҷлисҳои эҳё, ки онҳоро рӯҳониён Ҷон ва Кэрол Арнотт роҳбарӣ мекарданд, падидаи хандаи идоранашаванда, ҳамроҳ бо зуҳуроти дигар, аз қабили ларзиш, гиря ва ба замин афтодан, ё тақлид кардани ҳайвонот ва садоҳои ҳайвонот (ки аксаран онро «дар Рӯҳ кушта шудан» ё «дар Худованд маст шудан» меноманд), дар миёни ҳозирон ба вуқӯъ омадан гирифт.

The laughter and other manifestations were attributed by participants to the presence and work of the Holy Spirit, leading to the term “Holy Laughter” being used to describe the phenomenon. The revival meetings at the Toronto Airport Vineyard Church attracted attention and visitors from around the world, leading to the spread of the movement to other churches and communities. People came from around the world to experience the laughter, and when they returned to their home churches, those churches would often then begin to manifest the same demonic manifestations.

Ханда ва дигар зоҳиршавиҳо аз ҷониби иштироккунандагон ба ҳузур ва амали Рӯҳулқудс нисбат дода мешуданд, ки боис гардид барои тавсифи ин падида истилоҳи «Хандаи Муқаддас» ба кор бурда шавад. Ҷаласаҳои эҳёгарӣ дар калисои Toronto Airport Vineyard диққат ва меҳмононро аз саросари ҷаҳон ҷалб карданд, ки боиси паҳн шудани ин ҳаракат ба калисоҳо ва ҷомеаҳои дигар гардид. Мардум аз тамоми ҷаҳон меомаданд, то ин хандаро таҷриба кунанд, ва ҳангоме ки ба калисоҳои худ бозмегаштанд, он калисоҳо низ аксаран ҳамон зуҳуроти девиро ба намоиш мегузоштанд.

Pat Robertson founded the Christian Broadcasting Network (CBN) in 1960. CBN was one of the first television networks dedicated to Christian programming, and it played a significant role in the growth of the Christian broadcasting industry in the United States. Over the years, CBN has expanded its reach and influence through television, radio, and digital media, becoming one of the largest Christian media organizations in the world.

Пэт Робертсон Шабакаи пахши масеҳии (CBN)-ро соли 1960 таъсис дод. CBN яке аз нахустин шабакаҳои телевизионӣ буд, ки ба барномаҳои масеҳӣ бахшида шуда буд, ва он дар рушди соҳаи пахши масеҳӣ дар Иёлоти Муттаҳида нақши назаррас бозид. Дар тӯли солҳо, CBN доираи фарогирӣ ва нуфузи худро тавассути телевизион, радио ва расонаҳои рақамӣ густариш дода, ба яке аз бузургтарин созмонҳои расонаии масеҳӣ дар ҷаҳон табдил ёфтааст.

In 1988, he founded the Christian Coalition, and ran for the presidency of the United States. His beliefs are traced back to the National Reform Movement and the Lord’s Day Alliance. Both of those organizations began in 1888, and advocated for various social reforms based on Christian principles, including the prohibition of alcohol, women’s suffrage, and the observance of the Sabbath (Sunday) as a day of rest and worship. The movement was influenced by evangelical Protestantism and sought to establish a “Christian nation” guided by biblical principles. Robertson represented the same principles as both the National Reform Movement, and the Lord’s Day Alliance. For that reason, he also established Regent University.

Соли 1988 ӯ Эътилофи Масеҳиро таъсис дод ва ба мақоми президентии Иёлоти Муттаҳида номзад шуд. Эътиқодоти ӯ ба Ҷунбиши Ислоҳоти Миллӣ ва Иттиҳоди Рӯзи Худованд бармегардад. Ҳар дуи он созмонҳо соли 1888 оғоз ёфта, барои ислоҳоти гуногуни иҷтимоӣ бар пояи усулҳои масеҳӣ тарғиб мекарданд, аз ҷумла манъи машрубот, ҳуқуқи интихоботии занон ва риояи шанбе (якшанбе) ҳамчун рӯзи истироҳат ва ибодат. Ин ҷунбиш таҳти таъсири протестантизми инҷилӣ қарор дошт ва мекӯшид “миллати масеҳӣ”-еро, ки бо усулҳои Китоби Муқаддас роҳнамоӣ мешавад, барқарор созад. Робертсон ҳамон усулҳоро намояндагӣ мекард, ки ҳам Ҷунбиши Ислоҳоти Миллӣ ва ҳам Иттиҳоди Рӯзи Худованд намояндагӣ мекарданд. Аз ҳамин сабаб, ӯ ҳамчунин Донишгоҳи Риҷентро таъсис дод.

Pat Robertson established Regent University in 1977, in agreement with the Catholic doctrine which William Miller so boldly opposed. Catholicism and apostate Protestantism employ a satanic biblical methodology that among other unsanctified fruits, produces the belief that there will be a thousand years of peace before Jesus actually returns. Robertson believes his university trains men and women to be those who will run Christ’s thousand-year government during the biblical Millennium. The term “regent” means, someone who acts as a representative or deputy for a ruler or monarch, who is out of the country.

Пэт Робертсон соли 1977 Донишгоҳи Риҷентро таъсис дод, мутобиқи ҳамон ақидаи католикӣ, ки Уилям Миллер ба он бо чунин ҷасорат муқобилат карда буд. Католикизм ва протестантизми муртад аз методологияи шайтонӣ дар тафсири Китоби Муқаддас истифода мебаранд, ки дар миёни дигар самарҳои ноқудсаш ин боварро ба вуҷуд меорад, ки пеш аз бозгашти воқеии Исо ҳазор соли осоиштагӣ хоҳад буд. Робертсон бовар дорад, ки донишгоҳи ӯ мардону занонеро тарбия мекунад, ки дар Давраи Ҳазорсолаи Китоби Муқаддас ҳукумати ҳазорсолаи Масеҳро идора хоҳанд кард. Истилоҳи «регент» маънои шахсеро дорад, ки ҳамчун намоянда ё муовини ҳоким ё подшоҳе амал мекунад, ки аз кишвар берун аст.

Before the time of the end in 1989, beginning at least by 1960, the modern counterparts of the organizations who were pushing for Sunday legislation in 1888, arrived into history. After 1989, satanic manifestations rocked all three elements of the religious realm of the dragon, the beast, and the false prophet. Jesus always identifies the end of a thing with the beginning of a thing, and 1989, “the time of the end” in verse forty of Daniel eleven, begins a prophetic period that ends at the soon-coming Sunday law of verse forty-one. When that Sunday law arrives, Satan appears to “personate” Christ, and his crowning act of deception begins, with miracles and healings.

Пеш аз замони охир дар соли 1989, ва дастикам аз соли 1960 оғоз намуда, ҳамтоёни муосири он ташкилотҳое, ки дар соли 1888 барои қонунгузории якшанбе фишор меоварданд, ба саҳнаи таърих ворид шуданд. Пас аз соли 1989, зуҳуроти шайтонӣ ҳар се унсури арсаи динии аждаҳо, ҳайвон ва пайғамбари дурӯғинро такон доданд. Исо ҳамеша анҷоми як чизро бо оғози чизе дигар пайванд медиҳад, ва соли 1989 — «замони охир» дар ояти чиҳилуми Дониёл ёздаҳ — давраи нубувватиро оғоз мекунад, ки бо қонуни якшанбеи наздикулвуқӯъ дар ояти чилуякум ба поён мерасад. Ҳангоме ки он қонуни якшанбе фаро расад, Шайтон зоҳиран худро ба ҷойи Масеҳ вонамуд мекунад, ва амали тоҷгузорандаи фиреби ӯ, бо мӯъҷизот ва шифоҳо, оғоз меёбад.

The history that begins that prophetic period identifies a work of an apostate Protestant movement, that leads to the Sunday law, which was typified by 1989, the beginning of that period. In 1989, the “wall” of “the iron curtain” came down, and at the end of this period the “wall of separation of Church and State” comes down. The beginning of the period marks the first two presidents of the eight final presidents. The beginning marks the papacy overcoming its enemy of atheism in the Soviet Union, and the last marks the papacy overcoming its enemy of Protestantism in the United States. The beginning identifies the first of those eight presidents (a Republican), joining hands with the antichrist of Bible prophecy, and the ending marks the last of those eight presidents joining hands with the antichrist of Bible prophecy. That first president is understood to be responsible for bringing down the wall, and the last is the one who will build the wall.

Таърихе, ки он давраи нубувватиро оғоз мекунад, амали як ҳаракати муртадонаи протестантиро муайян месозад, ки ба қонуни якшанбе мебарад, ва оғози он давра, ки соли 1989 буд, намунаи пешакии он ба шумор мерафт. Дар соли 1989 «девор»-и «парда́и оҳанин» фурӯ афтод, ва дар поёни ин давра «девори ҷудоии Калисо ва Давлат» фурӯ меафтад. Оғози ин давра ду президенти аввалро аз миёни ҳашт президенти ниҳоӣ нишон медиҳад. Оғоз папагиро дар ҳолати ғолиб омадан бар душмани худ — атеизм дар Иттиҳоди Шӯравӣ — нишон медиҳад, ва охир папагиро дар ҳолати ғолиб омадан бар душмани худ — протестантизм дар Иёлоти Муттаҳида — нишон медиҳад. Оғоз аввалин касро аз он ҳашт президент (як ҷумҳурихоҳ) муайян мекунад, ки бо зиддимасеҳи нубуввати Китоби Муқаддас даст мепайвандад, ва анҷом охирин касро аз он ҳашт президент нишон медиҳад, ки бо зиддимасеҳи нубуввати Китоби Муқаддас даст мепайвандад. Он президенти аввал ҳамон кас дониста мешавад, ки барои фурӯ овардани девор масъул буд, ва охирин ҳамон касест, ки деворро хоҳад сохт.

In 1960, through to the time of the end in 1989, the modern National Reform Movement began. After the election, satanic miracles began. Before the Sunday law the final manifestation of the national reformers will raise their political head again. At the Sunday law, the time has come for the marvelous working of Satan. In advance of the Sunday law there will, of prophetic necessity, need to be judgments which not only remove the national prosperity of the United States, but those judgments will of prophetic necessity need to be so severe and fearful that the logic is put in place that allows for those in the final national reform movement, the Christian Nationalists, to be identifying the reason for those judgments, as the citizens who are desecrating what they call the Lord’s Day.

Дар соли 1960, то ба замони поён дар соли 1989, Ҳаракати муосири Ислоҳоти Миллӣ оғоз ёфт. Пас аз интихобот, мӯъҷизаҳои шайтонӣ оғоз гардиданд. Пеш аз қонуни якшанбе, зуҳури ниҳоии ислоҳгарони миллӣ боз сари сиёсии худро баланд хоҳад кард. Ҳангоми қонуни якшанбе, вақти фаъолияти аҷибу мӯъҷизаноки Шайтон фаро расидааст. Пеш аз қонуни якшанбе, аз рӯйи зарурати нубувватӣ, довариҳое бояд воқеъ шаванд, ки на танҳо шукуфоии миллии Иёлоти Муттаҳидаи Амрикоро аз байн баранд, балки он довариҳо, аз рӯйи зарурати нубувватӣ, бояд чунон сахт ва даҳшатнок бошанд, ки он мантиқе барқарор гардад, ки имкон медиҳад онҳое, ки дар ҳаракати ниҳоии ислоҳоти миллӣ ҳастанд, яъне миллатгароёни масеҳӣ, сабаби он довариҳоро дар он шаҳрвандоне муайян намоянд, ки ба он чи онҳо рӯзи Худованд меноманд, беҳурматӣ мекунанд.

We will continue this study in the next article.

Мо ин тадқиқотро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “If our people continue in the listless attitude in which they have been, God cannot pour upon them His Spirit. They are unprepared to co-operate with Him. They are not awake to the situation and do not realize the threatened danger. They should feel now, as never before, their need of vigilance and concerted action.

> «Агар халқи мо дар он рӯҳияи сустӣ ва беҳоле, ки то имрӯз дар он будаанд, идома диҳанд, Худо наметавонад Рӯҳи Худро бар онҳо бирезад. Онҳо барои ҳамкорӣ кардан бо Ӯ омода нестанд. Онҳо ба вазъият бедор нестанд ва хатари таҳдидкунандаро дарк намекунанд. Онҳо бояд ҳоло, бештар аз ҳар вақти дигар, эҳтиёҷи худро ба ҳушёрӣ ва амалҳои ҳамоҳангшуда эҳсос намоянд.

> “The peculiar work of the third angel has not been seen in its importance. God meant that His people should be far in advance of the position which they occupy today. But now, when the time has come for them to spring into action, they have the preparation to make. When the National Reformers began to urge measures to restrict religious liberty, our leading men should have been alive to the situation and should have labored earnestly to counteract these efforts. It is not in the order of God that light has been kept from our people—the very present truth which they needed for this time. Not all our ministers who are giving the third angel’s message really understand what constitutes that message. The National Reform movement has been regarded by some as of so little importance that they have not thought it necessary to give much attention to it and have even felt that in so doing they would be giving time to questions distinct from the third angel’s message. May the Lord forgive our brethren for thus interpreting the very message for this time.

> «Кори махсуси фариштаи сеюм бо аҳамияти он дида нашудааст. Худо мехост, ки қавми Ӯ аз мавқее ки имрӯз ишғол мекунанд, хеле пештар бошанд. Аммо ҳоло, вақте ки вақти он расидааст, ки онҳо ба амал бархезанд, онҳо ҳанӯз бояд омодагӣ бинанд. Вақте ки Ислоҳталабони Миллӣ ба тарғиби тадбирҳое оғоз карданд, ки озодии диниро маҳдуд месохтанд, мардони пешбари мо мебоист вазъиятро дуруст дарк мекарданд ва барои муқобилат ба ин кӯшишҳо бо ҷиддият меҳнат менамуданд. Мувофиқи тартиби Худо нест, ки нур аз қавми мо пинҳон дошта шавад — ҳамон ҳақиқати ҳозирае ки барои ин замон ба он ниёз доштанд. На ҳамаи воизони мо, ки паёми фариштаи сеюмро мерасонанд, воқеан мефаҳманд, ки он паём аз чӣ иборат аст. Ҳаракати Ислоҳоти Миллӣ аз ҷониби баъзеҳо чунон камаҳамият дониста шудааст, ки онҳо зарур нашуморидаанд ба он таваҷҷуҳи зиёд диҳанд ва ҳатто ҳис кардаанд, ки бо чунин рафтор онҳо вақти худро ба масъалаҳое сарф мекунанд, ки аз паёми фариштаи сеюм ҷудоанд. Худованд бародарони моро биёмурзад, ки ҳамин тавр худи паёми барои ин замонро тафсир кардаанд.»

> “The people need to be aroused in regard to the dangers of the present time. The watchmen are asleep. We are years behind. Let the chief watchmen feel the urgent necessity of taking heed to themselves, lest they lose the opportunities given them to see the dangers.

> Мардум бояд нисбат ба хатарҳои замони ҳозира бедор карда шаванд. Посбонон дар хобанд. Мо солҳои бисёр ақиб мондаем. Бигзор посбонони асосӣ зарурати фаврии эҳтиёт кардан ба худро эҳсос намоянд, мабодо фурсатҳое, ки ба онҳо дода шудааст, то хатарҳоро бубинанд, аз даст диҳанд.

> “If the leading men in our conferences do not now accept the message sent them by God, and fall into line for action, the churches will suffer great loss. When the watchman, seeing the sword coming, gives the trumpet a certain sound, the people along the line will echo the warning, and all will have opportunity to make ready for the conflict. But too often the leader has stood hesitating, seeming to say: ‘Let us not be in too great haste. There may be a mistake. We must be careful not to raise a false alarm.’ The very hesitancy and uncertainty on his part is crying: “‘Peace and safety.” Do not get excited. Be not alarmed. There is a great deal more made of this religious amendment question than is demanded. This agitation will all die down.’ Thus he virtually denies the message sent from God, and the warning which was designed to stir the churches fails to do its work. The trumpet of the watchman gives no certain sound, and the people do not prepare for the battle. Let the watchman beware lest, through his hesitancy and delay, souls shall be left to perish, and their blood shall be required at his hand.

> «Агар мардони пешбари анҷуманҳои мо акнун паёмеро, ки Худо ба онҳо фиристодааст, қабул накунанд ва барои амал ба саф надароянд, калисоҳо талафоти бузург хоҳанд дид. Вақте ки посбон, шамшерро дар ҳоли омадан дида, карнайро бо садои муайян менавозад, мардум дар тамоми хатт ин огоҳиро такрор хоҳанд кард, ва ҳама фурсат хоҳанд ёфт, то худро барои низоъ омода созанд. Аммо бисёр вақт роҳбар дар ҳолати тардид истодааст, гӯё мегӯяд: “Биёед аз ҳад зиёд шитоб накунем. Шояд иштибоҳе бошад. Мо бояд эҳтиёт кунем, ки воҳимаи бардурӯғро баланд накунем.” Худи ҳамин тардид ва номуайянии ӯ нидо мекунад: “‘Сулҳ ва амният.’ Ба ҳаяҷон наоед. Натарсед. Дар бораи ин масъалаи ислоҳи динӣ аз он чи лозим аст, хеле бештар гуфта шудааст. Ин ҳама ташвиш фурӯ хоҳад нишаст.” Бо ин роҳ ӯ дар асл паёми аз ҷониби Худо фиристодашударо инкор мекунад, ва огоҳие, ки барои ба ҷунбиш овардани калисоҳо пешбинӣ шуда буд, аз анҷом додани кори худ бозмемонад. Карнаи посбон садои муайяне намедиҳад, ва мардум худро барои ҷанг омода намесозанд. Бигзор посбон ҳушёр бошад, мабодо аз сабаби тардид ва таъхири ӯ ҷонҳо барои ҳалокат вогузошта шаванд, ва хуни онҳо аз дасти ӯ талаб карда шавад.»

> “We have been looking many years for a Sunday law to be enacted in our land; and, now that the movement is right upon us, we ask: Will our people do their duty in the matter? Can we not assist in lifting the standard and in calling to the front those who have a regard for their religious rights and privileges? The time is fast approaching when those who choose to obey God rather than man will be made to feel the hand of oppression. Shall we then dishonor God by keeping silent while His holy commandments are trodden underfoot?

> «Солҳои бисёр мо интизор будем, ки дар кишвари мо қонуни якшанбе ба тасвиб расад; ва ҳоло, ки ин ҳаракат айнан бар сари мост, мепурсем: Оё қавми мо дар ин масъала вазифаи худро иҷро хоҳад кард? Оё мо наметавонем дар барафрохтани байрақ ва дар ба пеш даъват кардани онҳое, ки ба ҳуқуқҳо ва имтиёзҳои динии худ эҳтиром доранд, ёрӣ расонем? Замон бо шитоб наздик мешавад, ки онҳое, ки ба ҷойи инсон Худоро итоат карданро интихоб мекунанд, таъсири дасти зулмро эҳсос хоҳанд кард. Пас, оё мо бо хомӯш мондан, дар ҳоле ки аҳкоми муқаддаси Ӯ поймол карда мешаванд, Худоро беҳурмат хоҳем кард?»

> “While the Protestant world is by her attitude making concessions to Rome, let us arouse to comprehend the situation and view the contest before us in its true bearings. Let the watchmen now lift up their voice and give the message which is present truth for this time. Let us show the people where we are in prophetic history and seek to arouse the spirit of true Protestantism, awaking the world to a sense of the value of the privileges of religious liberty so long enjoyed.

> «Ҳангоме ки ҷаҳони протестантӣ бо мавқеи худ ба Рум гузаштҳо мекунад, биёед бархезем, то вазъиятро дарк намоем ва муборизаеро, ки пешорӯйи мост, дар воқеияти ҳақиқии он бубинем. Бигзор посбонон ҳоло овози худро баланд кунанд ва паёмеро эълон намоянд, ки барои ин замон ҳақиқати ҳозира аст. Бигзор мо ба мардум нишон диҳем, ки мо дар таърихи нубувват дар куҷо қарор дорем, ва бикӯшем рӯҳи ҳақиқии протестантизмро бедор созем, то ҷаҳонро ба дарки арзиши имтиёзҳои озодии динӣ, ки тӯлонӣ аз онҳо баҳравар будааст, ҳушдор диҳем.

> “God calls upon us to awake, for the end is near. Every passing hour is one of activity in the heavenly courts to make ready a people upon the earth to act a part in the great scenes that are soon to open upon us. These passing moments, that seem of so little value to us, are weighty with eternal interests. They are molding the destiny of souls for everlasting life or eternal death. The words we utter today in the ears of the people, the works we are doing, the spirit of the message we are bearing, will be a savor of life unto life or of death unto death.

> «Худо моро ба бедорӣ даъват мекунад, зеро анҷом наздик аст. Ҳар соате, ки мегузарад, дар саҳнҳои осмонӣ соати фаъолиятест барои муҳайё сохтани қавме бар рӯи замин, то дар манзараҳои бузурге, ки ба зудӣ пеши рӯйи мо кушода хоҳанд шуд, нақше иҷро намоянд. Ин лаҳзаҳои гузаранда, ки ба назари мо гӯё арзиши андак доранд, бо манфиатҳои абадӣ гаронбор мебошанд. Онҳо сарнавишти ҷонҳоро барои ҳаёти ҷовидонӣ ё марги абадӣ шакл медиҳанд. Суханоне, ки мо имрӯз ба гӯши мардум мегӯем, корҳое, ки мо анҷом медиҳем, рӯҳи паёме, ки мо мебарем, бӯйи ҳаёт барои ҳаёт ё бӯйи марг барои марг хоҳад буд.»

> “My brethren, do you realize that your own salvation, as well as the destiny of other souls, depends upon the preparation you now make for the trial before us? Have you that intensity of zeal, that piety and devotion, which will enable you to stand when opposition shall be brought against you? If God has ever spoken by me, the time will come when you will be brought before councils, and every position of truth which you hold will be severely criticized. The time that so many are now allowing to go to waste should be devoted to the charge that God has given us of preparing for the approaching crisis.” Testimonies, volume 5, 714–716.

> «Эй бародарони ман, оё шумо дарк мекунед, ки наҷоти худи шумо, ҳамчунин сарнавишти ҷонҳои дигар, ба омодагие вобаста аст, ки шумо ҳоло барои озмоиши пешорӯйи мо ба ҷо меоваред? Оё шумо он шиддати ғайрат, он парҳезгорӣ ва садоқатро доред, ки шуморо қодир мегардонад, то ҳангоме ки муқобилият бар зидди шумо барангехта шавад, устувор биистед? Агар Худо ҳаргиз ба воситаи ман сухан гуфта бошад, замоне хоҳад омад, ки шуморо ба назди шӯроҳо хоҳанд овард, ва ҳар мавқеи ҳақиқате, ки шумо онро нигоҳ медоред, ба сахтӣ мавриди танқид қарор хоҳад гирифт. Замоне, ки акнун бисёриҳо имкон медиҳанд бар бод равад, бояд ба он вазифае бахшида шавад, ки Худо ба мо супурдааст: омода шудан барои буҳрони наздикшаванда». Шаҳодатҳо, ҷилди 5, 714–716.

Back to Articles