Article

# The Book of Daniel - Number Fifty

Китоби Дониёл — Рақами панҷоҳум

Unlocking the Prophetic Mysteries of Daniel 8: Palmoni’s Revelation

Кушодани асрори нубувватии Дониёл 8: Ваҳйи Палмони

Author

Jeff Pippenger

Published

January 14, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In Daniel chapter eight, Daniel is given a vision of the kingdoms of Bible prophecy, and thereafter he hears a heavenly dialogue represented by a question and an answer.

Дар боби ҳаштуми китоби Дониёл, ба Дониёл рӯъёе дар бораи подшоҳиҳое, ки мавзӯи пешгӯии Китоби Муқаддас мебошанд, дода мешавад, ва баъд аз он ӯ муколамаи осмониеро мешунавад, ки ба сурати савол ва ҷавоб ифода ёфтааст.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> Сипас шунидам, ки як муқаддас сухан мегуфт, ва муқаддаси дигар ба он муқаддасе ки сухан мегуфт, гуфт: «То ба кай ин рӯъё дар бораи қурбонии доимӣ ва гуноҳи харобкунанда хоҳад буд, то ки ҳам қудсгоҳ ва ҳам лашкар зери по поймол карда шаванд?» Ва ӯ ба ман гуфт: «То ду ҳазору сесад рӯз; пас аз он қудсгоҳ пок хоҳад шуд». Дониёл 8:13, 14.

The first twelve verses represent the vision, and verses thirteen and fourteen identify another vision. As with the two different Hebrew words that are both translated as “take away,” and the two different Hebrew words that are both translated as “sanctuary,” in Daniel chapter eight there are also two different Hebrew words, that are both translated as “vision.”

Дувоздаҳ ояти аввал ин рӯъёро ифода мекунанд, ва оятҳои сездаҳуму чордаҳум рӯъёи дигареро муайян месозанд. Чунон ки дар боби ҳаштуми китоби Дониёл ду калимаи гуногуни ибронӣ вуҷуд доранд, ки ҳар дуяшон ба «гирифтан» тарҷума шудаанд, ва низ ду калимаи гуногуни ибронӣ, ки ҳар дуяшон ба «мақдис» тарҷума шудаанд, ҳамчунин дар боби ҳаштуми китоби Дониёл ду калимаи гуногуни ибронӣ низ ҳастанд, ки ҳар дуяшон ба «рӯъё» тарҷума шудаанд.

When it comes to the two words translated as “take away,” the theologians of Adventism argue that the words should both be understood to mean “remove.” When it comes to the two words translated as “sanctuary,” the theologians of Adventism argue that the words should both be understood to mean “God’s sanctuary”, and when it comes to the two words translated as “vision,” the theologians of Adventism, once again, gloss over the distinctions between the two words. The distinction was important enough to Daniel, that he purposely used two very different Hebrew words, so we should identify and uphold the distinction. The word “vision,” in verse thirteen is the Hebrew word “chazon,” and it means a dream, revelation, or oracle—a vision.

Дар мавриди ду калимае, ки ба «гирифтан» тарҷума шудаанд, илоҳиётшиносони адвентизм баҳс мекунанд, ки ҳарду калима бояд ба маънои «дур кардан» фаҳмида шаванд. Дар мавриди ду калимае, ки ба «мақдис» тарҷума шудаанд, илоҳиётшиносони адвентизм баҳс мекунанд, ки ҳарду калима бояд ба маънои «мақдиси Худо» фаҳмида шаванд, ва дар мавриди ду калимае, ки ба «рӯъё» тарҷума шудаанд, илоҳиётшиносони адвентизм, бори дигар, тафовутҳои миёни ин ду калимаро нодида мегиранд. Ин тафовут барои Дониёл он қадар муҳим буд, ки ӯ қасдан ду калимаи бисёр гуногуни ибронӣ ба кор бурд; бинобар ин, мо бояд ин тафовутро муайян намоем ва онро нигоҳ дорем. Калимаи «рӯъё» дар ояти сенздаҳум калимаи ибрии «chazon» аст, ва он ба маънои хоб, ваҳй, ё пешгӯйӣ — рӯъё — мебошад.

The word “vision,” occurs ten times in Daniel chapter eight, but it represents two different Hebrew words. “Chazon,” that is located in verse thirteen, is also found in verse one, then twice in verse two, of course verse thirteen, and one time in verses fifteen, seventeen and twenty-six. Seven of the ten times the word “vision” occurs in Daniel chapter eight, it is the word “chazon,” simply meaning “a vision”.

Калимаи «рӯъё» дар боби ҳаштуми Дониёл даҳ бор омадааст, вале он ду вожаи гуногуни ибриро ифода мекунад. «Хазон», ки дар ояти сенздаҳ ҷой дорад, ҳамчунин дар ояти як, сипас ду бор дар ояти ду, албатта дар ояти сенздаҳ, ва як бор дар оятҳои понздаҳ, ҳабдаҳ ва бисту шаш низ омадааст. Дар ҳафт мавриди аз даҳ мавриде ки калимаи «рӯъё» дар боби ҳаштуми Дониёл омадааст, он ҳамон вожаи «хазон» аст, ки ба содагӣ маънои «як рӯъё»-ро дорад.

The other three times the word “vision” occurs in Daniel chapter eight, it is the Hebrew word “mareh,” meaning a view; or an appearance. In chapter eight, the Hebrew word “mareh,” is also translated one time not as “vision,” but as “appearance,” thus identifying more perfectly the meaning of the word. Why did Daniel use two different Hebrew words, that are so close in meaning that the translators would treat them as the same word? Does it matter?

Се дафъаи дигари калимаи «рӯъё» дар боби ҳаштуми Дониёл, он калимаи ибрии «mareh» аст, ки маънояш манзара ё зоҳиршавӣ мебошад. Дар боби ҳаштум калимаи ибрии «mareh» ҳамчунин як бор на ҳамчун «рӯъё», балки ҳамчун «зоҳиршавӣ» тарҷума шудааст, ва ҳамин тавр маънои ин калимаро дақиқтар муайян месозад. Чаро Дониёл ду калимаи гуногуни ибриро ба кор бурд, ки аз ҷиҳати маъно ба ҳам чунон наздиканд, ки тарҷумонҳо онҳоро ҳамчун як калима баррасӣ мекарданд? Оё ин аҳамият дорад?

> “Every principle in the word of God has its place, every fact its bearing. And the complete structure, in design and execution, bears testimony to its Author. Such a structure no mind but that of the Infinite could conceive or fashion.” Education, 123.

> «Ҳар як усул дар каломи Худо ҷойгоҳи худро дорад, ҳар як воқеа аҳамияти худро. Ва тамоми ин сохт, ҳам дар тарҳ ва ҳам дар иҷро, бар Муаллифи худ шаҳодат медиҳад. Чунин сохторро ҳеҷ зеҳне ҷуз зеҳни Зоти Беинтиҳо наметавонист тасаввур кунад ё ба вуҷуд оварад». Education, 123.

The answer to the second question is Yes, that it really does matter why Daniel made the distinction, so it therefore becomes the responsibility of the student of prophecy to seek to understand the first question, which asks why Daniel made the distinction. The distinctions he made concerning the word translated as “sanctuary,” and the word translated as “take away,” have eternal consequences, so why would anyone expect less of an importance with the word translated as “vision?” “Every fact” has “its bearing” “in the word of God,” and impacts the prophetic “structure,” and the fulfillment of the prophecy when it is “executed.”

Ҷавоб ба саволи дувум «ҳа» аст: воқеан аҳамият дорад, ки чаро Дониёл ин тафриқаро ба амал овард; бинобар ин, барои донишҷӯи нубувват вазифа мегардад, ки дар пайи фаҳмидани саволи аввал бошад, ки мепурсад чаро Дониёл ин тафриқаро ба амал овард. Тафриқаҳое, ки ӯ дар мавриди калимаи тарҷумашуда чун «мақдис» ва калимаи тарҷумашуда чун «дур карда шавад» ба амал овард, паёмадҳои абадӣ доранд; пас чаро касе бояд интизор дошта бошад, ки калимаи тарҷумашуда чун «рӯъё» аҳамияти камтаре дошта бошад? «Ҳар воқеа» «аҳамияти худро» «дар каломи Худо» дорад ва ба «сохтор»-и нубувват ва ба иҷроиши он ҳангоме ки он «ба амал оварда мешавад» таъсир мерасонад.

As we begin to consider the word “vision,” in chapter eight, a “fact” that has “bearing” on Daniel’s testimony, is who it was that answered the question of Daniel eight, verse thirteen with, “Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.”

Ҳангоме ки мо ба баррасии калимаи «рӯъё» дар боби ҳаштум оғоз менамоем, як «воқеият»-е, ки ба шаҳодати Дониёл «иртибот» дорад, ин аст, ки он касе ки ба саволи Дониёл 8:13 бо ин сухан ҷавоб дод: «То ду ҳазору сесад рӯз; он гоҳ қудсгоҳ пок хоҳад шуд», ки буд.

There are four facts that have a direct “bearing” upon Daniel chapter eight, which I intend to address. One is that the vision of the Ulai River has been identified as a prophecy for the last days, and it is also the symbol of the “knowledge” of the book of Daniel which was “unsealed” at the “time of the end” in 1798.

Чаҳор воқеият вуҷуд дорад, ки ба боби ҳаштуми китоби Дониёл бевосита «тааллуқ» доранд ва ман ният дорам онҳоро баррасӣ намоям. Яке ин аст, ки рӯъёи дарёи Ӯлой ҳамчун пешгӯӣ барои рӯзҳои охир муайян шудааст, ва он ҳамчунин рамзи «дониш»-и китоби Дониёл аст, ки дар «замони охир» дар соли 1798 «кушода» шуд.

> “There is need of a much closer study of the Word of God. Especially should Daniel and the Revelation have attention as never before in the history of our work. We may have less to say in some lines, in regard to the Roman power and the papacy, but we should call attention to what the prophets and the apostles have written under the inspiration of the Spirit of God. The Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy, and in the events portrayed, as to teach that the human agent is to be kept out of sight, hid in Christ, and the Lord God of heaven and His law are to be exalted.

> «Зарурате ҳаст, ки Каломи Худо бо наздикӣ ва амиқии бисёр бештар омӯхта шавад. Хусусан ба Дониёл ва Ваҳй бояд таваҷҷуҳе дода шавад, ки дар тамоми таърихи кори мо пеш аз ин ҳаргиз чунин набудааст. Шояд дар баъзе ҷиҳатҳо дар бораи қудрати Рум ва папагарӣ камтар сухан гӯем, аммо бояд диққатро ба он чи анбиё ва расулон зери илҳоми Рӯҳи Худо навиштаанд, ҷалб намоем. Рӯҳулқудс ҳам дар атои нубувват ва ҳам дар воқеаҳое, ки тасвир шудаанд, корҳоро чунон шакл додааст, ки таълим диҳад: омили инсонӣ бояд аз назар дур нигоҳ дошта шавад, дар Масеҳ пинҳон гардад, ва Худованд Худои осмон ва шариати Ӯ бояд сарбаланд гардонида шаванд.»

> “Read the book of Daniel. Call up, point by point, the history of the kingdoms there represented. Behold statesmen, councils, powerful armies, and see how God wrought to abase the pride of men, and lay human glory in the dust. God alone is represented as great. In the vision of the prophet He is seen casting down one mighty ruler and setting up another. He is revealed as the monarch of the universe, about to set up His everlasting kingdom—the Ancient of days, the living God, the Source of all wisdom, the Ruler of the present, the Revealer of the future. Read and understand how poor, how frail, how short-lived, how erring, how guilty, is man in lifting up his soul unto vanity.

> «Китоби Дониёлро бихонед. Таърихи мамолики дар он ҷо тасвиршударо, нукта ба нукта, ба хотир оваред. Давлатмардон, шӯроҳо, лашкарҳои пурқудратро бубинед ва бингаред, ки чӣ гуна Худо амал кард, то кибри одамонро паст созад ва ҷалоли башариро ба хок афканад. Танҳо Худо ҳамчун Бузург тасвир шудааст. Дар рӯъёи пайғамбар Ӯ дида мешавад, ки як ҳокими тавоноро сарнагун мекунад ва дигареро бармегузорад. Ӯ ҳамчун Подшоҳи коинот ошкор мегардад, ки наздик аст Подшоҳии ҷовидонии Худро барпо намояд,— Қадимулайём, Худои зинда, Сарчашмаи тамоми ҳикмат, Ҳокими замони ҳозир, Ошкоркунандаи оянда. Бихонед ва дарк намоед, ки инсон то чӣ андоза ночиз, то чӣ ҳад заиф, чӣ қадар кӯтоҳумр, чӣ гуна гумроҳ ва чӣ сон гунаҳкор аст, вақте ки ҷони худро ба ботил мебардорад.»

> “The Holy Spirit through Isaiah points us to God, the living God, as the chief object of attention—to God as revealed in Christ. ‘Unto us a child is born, unto us a son is given: and the government shall be upon His shoulder: and His name shall be called Wonderful, Counsellor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace’ [Isaiah 9:6].

> «Рӯҳулқудс ба воситаи Ишаъё моро ба сӯи Худо, Худои зинда, ҳамчун объекти асосии таваҷҷуҳ равона месозад,—ба Худое, ки дар Масеҳ ошкор гардидааст. “Зеро ки барои мо кӯдаке таваллуд шуд, барои мо писаре дода шуд; ва ҳукумат бар китфи Ӯ хоҳад буд; ва номи Ӯ Аҷоиб, Мушовир, Худои Қодир, Падари Ҷовидонӣ, Шоҳи Сулҳ хонда хоҳад шуд” [Ишаъё 9:6].»

> “The light that Daniel received direct from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon have come to pass.

> «Нуре, ки Дониёл бевосита аз Худо қабул кард, махсусан барои ин рӯзҳои охир дода шуда буд. Рӯъёҳое, ки ӯ дар соҳилҳои Ӯлой ва Ҳиддакал, он дарёҳои бузурги Шинор, дид, акнун дар ҷараёни иҷро шудан ҳастанд, ва ҳамаи воқеаҳое, ки пешгӯӣ гардида буданд, ба зудӣ ба амал хоҳанд омад.

> “Consider the circumstances of the Jewish nation when the prophecies of Daniel were given. The Israelites were in captivity, their temple had been destroyed, their temple service suspended. Their religion had centered in the ceremonies of the sacrificial system. They had made the outward forms all-important, while they had lost the spirit of true worship. Their services were corrupted with the traditions and practices of heathenism, and in the performance of the sacrificial rites they did not look beyond the shadow to the substance. They did not discern Christ, the true offering for the sins of men. The Lord wrought to bring the people into captivity, and to suspend the services in the temple, in order that the outward ceremonies might not become the sum total of their religion. Their principles and practices must be purged from heathenism. The ritual service ceased in order that heart service might be revived. The outward glory was removed that the spiritual might be revealed.

> «Ба шароити халқи яҳудӣ дар он замоне, ки пешгӯйиҳои Дониёл дода шуданд, назар андозед. Исроилиён дар асорат буданд, маъбади онҳо вайрон шуда буд, хизмати маъбадии онҳо қатъ гардида буд. Дини онҳо бар маросимҳои низоми қурбонӣ мутамарказ шуда буд. Онҳо шаклҳои зоҳириро ниҳоят муҳим гардонида буданд, дар ҳоле ки рӯҳи ибодати ҳақиқиро аз даст дода буданд. Хизматҳои онҳо бо анъанаҳо ва амалияҳои бутпарастӣ фасод ёфта буданд, ва ҳангоми ба ҷо овардани ойинҳои қурбонӣ онҳо аз соя ба асл назар намекарданд. Онҳо Масеҳро, ки қурбонии ҳақиқӣ барои гуноҳҳои одамон аст, дарк намекарданд. Худованд амал кард, то мардумро ба асорат барад ва хизматҳоро дар маъбад боздорад, то маросимҳои зоҳирӣ маҷмӯи кулли дини онҳо нагарданд. Принсипҳо ва амалияҳои онҳо бояд аз бутпарастӣ пок карда мешуданд. Хизмати расмӣ қатъ гардид, то хизмати дил эҳё гардад. Ҷалоли зоҳирӣ бардошта шуд, то ҷалоли рӯҳонӣ ошкор гардад.»

> “In the land of their captivity, as the people turned unto the Lord with repentance, He manifested Himself unto them. They lacked the outward representation of His presence; but the bright beams of the Sun of Righteousness shone into their minds and hearts. When they called unto God in their humiliation and distress, visions were given to His prophets which unfolded the events of the future—the overthrow of the oppressors of God’s people, the coming of the Redeemer, and the establishment of the everlasting kingdom.” Manuscript Releases, volume 16, 333–335.

> «Дар замини асорати худ, ҳангоме ки қавм бо тавба сӯи Худованд баргашт, Ӯ Худро бар онҳо зоҳир намуд. Онҳо аз таҷассумоти зоҳирии ҳузури Ӯ маҳрум буданд; аммо шуоъҳои дурахшони Офтоби Адолат ба ақлҳо ва дилҳои онҳо медурахшид. Вақте ки онҳо дар фурӯтанӣ ва тангдилии худ ба Худо нидо мекарданд, ба пайғамбарони Ӯ рӯъёҳое дода мешуд, ки воқеаҳои ояндаро мекушоданд,—сарнагун шудани ситамгарони қавми Худо, омадани Наҷотдиҳанда ва барқарор гардидани Малакути ҷовидонаро». Manuscript Releases, volume 16, 333–335.

The “fact” that the vision of the Ulai River was given for the last days demands that a student of prophecy makes the effort to understand what it has foretold of the events represented in the vision. The prophetic “matters” associated with the vision of the Ulai River were “shaped” by the “Holy Spirit” “both in the giving of the prophecy, and in the events portrayed.” What was happening with a prophet when they receive a vision, as well as the events of prophecy the prophet identifies are to be studied, with the knowledge that both are a prophetic representation of what will be fulfilled in the last days. The previous passage emphasizes that we should recognize that Daniel was in the captivity of the “seven times.”

«Воқеият»-и он ки рӯъёи дарёи Ӯлой барои айёми охир дода шудааст, талаб мекунад, ки донишҷӯи нубувват кӯшиш ба харҷ диҳад то бифаҳмад, ки он дар бораи рӯйдодҳое, ки дар рӯъё намояндагӣ шудаанд, чӣ пешгӯӣ кардааст. «Масоили» нубувватие, ки бо рӯъёи дарёи Ӯлой вобастаанд, аз ҷониби «Рӯҳулқудс» «ҳам дар додани нубувват, ва ҳам дар рӯйдодҳои ба тасвир овардашуда» «шакл дода шуданд». Он чи бо як набӣ ҳангоми гирифтани рӯъё рух медод, ҳамчунин рӯйдодҳои нубувватие, ки набӣ муайян мекунад, бояд мавриди омӯзиш қарор гиранд, бо донише ки ҳар ду намояндагии нубувватии он чизе мебошанд, ки дар айёми охир иҷро хоҳад шуд. Порчаи қаблӣ таъкид мекунад, ки мо бояд дарк намоем, ки Дониёл дар асорати «ҳафт замон» буд.

Daniel represents those who recognize their captivity at the conclusion of the three-and-a-half days of Revelation eleven, who then turn to the Lord with repentance, fulfill the Leviticus twenty-six prayer, separate the precious from the vile, and then the Lord fulfills his promise to gather those who have been scattered, as he manifests Himself unto them. Their “chief object of attention,” then is “God as revealed in Christ.”

Дониёл намояндаи онҳост, ки дар анҷоми се рӯзу ниме, ки дар Ваҳйи ёздаҳ зикр шудааст, асорати худро дарк мекунанд ва баъд бо тавба ба сӯи Худованд рӯ меоранд, дуои Левизодагон бисту шашро ба ҷо меоранд, гаронбаҳоро аз палид ҷудо месозанд, ва он гоҳ Худованд ваъдаи Худро дар бораи гирд овардани парокандашудагон ба иҷро мерасонад, ҳангоме ки Худро бар онҳо зоҳир месозад. Пас, «мақсади асосии диққати» онҳо «Худо хоҳад буд, чунон ки дар Масеҳ ошкор гардидааст».

The “bearing” of the vision of the Ulai River, and how it contributes to the “structure” of the prophetic message which was “designed” by Christ, is the first “fact” we have briefly considered, and the passage cited identifies that our chief object should be the revelation of God, as “revealed in Christ.” In Daniel chapter eight, Christ is not presented as He was by Isaiah, when Isaiah identified that Christ’s “name shall be called Wonderful, Counsellor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace.” In Daniel chapter eight, God is revealed in Christ as Palmoni, meaning the Wonderful Numberer, or the Numberer of Secrets.

«Бардоштан»-и рӯъёи дарёи Улай, ва чӣ гуна он ба «сохтор»-и паёми нубувватие, ки аз ҷониби Масеҳ «тарҳрезӣ» шудааст, саҳм мегузорад, нахустин «воқеият»-ест, ки мо ба таври мухтасар баррасӣ кардаем; ва порчаи иқтибосшуда муайян месозад, ки мақсади асосии мо бояд ваҳйи Худо бошад, чунон ки «дар Масеҳ ошкор гардидааст». Дар боби ҳаштуми Дониёл, Масеҳ ба он сурате пешниҳод намешавад, ки Ишаъё Ӯро пешниҳод кардааст, ҳангоме ки Ишаъё муайян сохт, ки «номи Ӯ Аҷиб, Мушовир, Худои Қодир, Падари Ҷовидонӣ, Мири Сулҳ хонда хоҳад шуд». Дар боби ҳаштуми Дониёл, Худо дар Масеҳ ҳамчун Палмонӣ ошкор мегардад, ки маънояш Шуморандаи Аҷиб, ё Шуморандаи Асрор аст.

That “fact” demands that the “bearing” of the name “Palmoni” must be sought for, along with how that name contributes to the “structure” and “design” of the prophecy. A third “fact” in Daniel chapter eight, that should be recognized, is that it is in that chapter that the central doctrinal pillar of the Millerite movement is set forth. Miller’s brightest jewel was found in verse fourteen, and we should seek to understand the “bearing” that “fact” has upon the vision of the Ulai River, that is now in the process of fulfillment.

Он «далел» талаб мекунад, ки «маъно»‑и номи «Палмонӣ» муайян карда шавад, ҳамчунин ин ки он ном чӣ гуна ба «сохтор» ва «тарҳ»‑и нубувват саҳм мегузорад. «Далели» саввуми дар боби ҳаштуми Дониёл, ки бояд эътироф гардад, ин аст, ки маҳз дар ҳамон боб сутуни марказии таълимотии ҳаракати Миллерӣ баён шудааст. Гаронбаҳотарин ҷавоҳири Миллер дар ояти чордаҳум ёфт шуд, ва мо бояд бикушем, то «маъно»‑е, ки он «далел» бар рӯъёи дарёи Ӯлай дорад, бифаҳмем, яъне рӯъёе, ки ҳоло дар ҷараёни иҷро шудан қарор дорад.

In Miller’s dream, when the casket was placed upon the table in the center of his room, it shone with the brightness of the sun, but in the last days the casket is larger and shines ten times brighter than it shone when initially placed upon Miller’s table. What is it about the vision of the Ulai River, that includes the central pillar to the Millerite movement, that increases the light of that doctrine by ten times in the last days? What is revealed in the last days that was not revealed at the time of the end in 1798? What are “the events” of the vision of the Ulai River, which Sister White says “are now in the process of fulfillment?”

Дар хоби Миллер, вақте ки тобут бар рӯйи миз дар маркази ҳуҷраи ӯ гузошта шуд, он бо дурахшиши офтоб медурахшид; аммо дар рӯзҳои охир тобут бузургтар аст ва даҳ баробар равшантар аз он медурахшад, ки ҳангоми аввалин бор бар мизи Миллер гузошта шуд, медурахшид. Дар бораи рӯъёи дарёи Улай, ки сутуни марказии ҳаракати Миллеритҳоро дар бар мегирад, чӣ чизе ҳаст, ки нури он таълимотро дар рӯзҳои охир даҳ баробар меафзояд? Дар рӯзҳои охир чӣ ошкор мешавад, ки дар вақти анҷом дар соли 1798 ошкор нашуда буд? «Рӯйдодҳо»-и рӯъёи дарёи Улай кадомҳоянд, ки хоҳар Уайт мегӯяд, «ҳоло дар ҷараёни иҷро шудан қарор доранд?»

If we candidly bring these first three facts together (the vision of the Ulai, Christ revealed as Palmoni and the central doctrinal pillar), we should be willing to accept a simple premise that will impact our study of the vision of the Ulai River. Those combined facts inform those who wish to see that the message that was unsealed in 1798 was a message that was “hung upon time.” Without the element of predictive time prophecy Miller’s message would not have existed.

Агар мо ин се ҳақиқати аввалро самимона ба ҳам орем (рӯйдиди Ӯлой, Масеҳе ки ҳамчун Палмонӣ ошкор шудааст, ва сутуни марказии таълимотӣ), бояд омода бошем, ки як муқаддимаи одиро бипазирем, ки ба омӯзиши мо дар бораи рӯйдиди дарёи Ӯлой таъсир хоҳад расонд. Ин ҳақиқатҳое, ки бо ҳам омехта шудаанд, ба онҳое ки мехоҳанд бубинанд, мефаҳмонанд, ки паёме, ки дар соли 1798 муҳркушоӣ шуд, паёме буд, ки «бар замон овехта шуда буд». Бе унсури нубуввати пешгӯишавандаи замон, паёми Миллер вуҷуд намедошт.

The fourth “fact” that has bearing on this chapter is that the Millerites presented a message based upon prophetic time. To emphasize this fact, God was revealed in Christ, in verse thirteen and fourteen as the Wonderful Numberer (Palmoni). The idea that the vision consisted of only identifying October 22, 1844, as the conclusion of the twenty-three hundred days of verse fourteen, is to throw cold water on the revelation of God being revealed through Christ as Palmoni.

Чаҳорумин «воқеа», ки ба ин боб иртибот дорад, он аст, ки миллериён паёмеро бар асоси замони нубувватӣ пешниҳод карданд. Барои таъкиди ин воқеа, Худо дар Масеҳ, дар оятҳои сездаҳ ва чордаҳ, ҳамчун Шуморакунандаи Аҷоиб (Палмонӣ) ошкор карда шудааст. Андешае, ки рӯъё танҳо аз муайян кардани 22 октябри соли 1844 ҳамчун анҷоми ду ҳазору сесад рӯзи ояти чордаҳ иборат буд, ин аст, ки бар ваҳйи Худо, ки ба воситаи Масеҳ ҳамчун Палмонӣ ошкор мешавад, оби сард рехта шавад.

The theologians of Adventism have diligently worked to bury the significance of the question of verse thirteen of Daniel chapter eight in order to produce the flavor in their dish of fables, that they have determined will keep the unlearned with the itching ears, from being concerned about the truths connected with the central pillar of Adventism.

Илоҳиётшиносони адвентизм бо ҷидду ҷаҳди тамом кӯшиш кардаанд аҳамияти саволи ояти сездаҳуми боби ҳаштуми Дониёлро ба хок супоранд, то ба таоми афсонаҳои худ он маззаеро бахшанд, ки худ муайян кардаанд, то ноомӯзонеро, ки гӯшҳои хоришманд доранд, аз ғамхорӣ нисбат ба ҳақиқатҳое, ки бо сутуни меҳварии адвентизм алоқаманданд, боздоранд.

> “The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.] These had been familiar words to all believers in the Lord’s soon coming. By the lips of thousands was this prophecy repeated as the watchword of their faith. All felt that upon the events therein foretold depended their brightest expectations and most cherished hopes. These prophetic days had been shown to terminate in the autumn of 1844. In common with the rest of the Christian world, Adventists then held that the earth, or some portion of it, was the sanctuary. They understood that the cleansing of the sanctuary was the purification of the earth by the fires of the last great day, and that this would take place at the second advent. Hence the conclusion that Christ would return to the earth in 1844.

> «Ояте, ки бештар аз ҳамаи дигарон ҳам поя ва ҳам сутуни марказии имони Адвентистӣ буд, ин эълон буд: “То ду ҳазору сесад рӯз; он гоҳ муқаддасгоҳ пок хоҳад шуд.” [Дониёл 8:14.] Ин суханон барои ҳамаи имондорони омадани наздики Худованд ошно буданд. Аз лабони ҳазорон нафар ин нубувват ҳамчун шиори имони онҳо такрор карда мешуд. Ҳама эҳсос менамуданд, ки бар воқеаҳое, ки дар он пешгӯӣ шудаанд, умедҳои дурахшонтаринон ва орзуҳои аз ҳама азизи онҳо вобаста аст. Нишон дода шуда буд, ки ин рӯзҳои нубувватӣ дар тирамоҳи соли 1844 ба анҷом мерасанд. Адвентистон, ҳамроҳ бо боқии ҷаҳони масеҳӣ, он замон бар он буданд, ки замин, ё қисми муайяне аз он, ҳамон муқаддасгоҳ аст. Онҳо чунин мефаҳмиданд, ки поксозии муқаддасгоҳ пок шудани замин ба воситаи оташҳои он рӯзи охирини бузург аст, ва ин дар вақти омадани дувум ба вуқӯъ хоҳад пайваст. Аз ин ҷо чунин хулоса бармеомад, ки Масеҳ дар соли 1844 ба замин боз хоҳад гашт.

> “But the appointed time had passed, and the Lord had not appeared. The believers knew that God’s Word could not fail; their interpretation of the prophecy must be at fault; but where was the mistake? Many rashly cut the knot of difficulty by denying that the 2300 days ended in 1844. No reason could be given for this, except that Christ had not come at the time they expected him. They argued that if the prophetic days had ended in 1844, Christ would then have returned to cleanse the sanctuary by the purification of the earth by fire; and that since he had not come, the days could not have ended.

> «Аммо вақти таъйиншуда гузашта буд, ва Худованд зоҳир нашуда буд. Имондорон медонистанд, ки Каломи Худо наметавонад ботил гардад; пас, иштибоҳ бояд дар тафсири онҳо аз нубувват бошад; аммо хато дар куҷо буд? Бисёре бо шитоб гиреҳи ин душвориро чунин буриданд, ки инкор карданд, ки 2300 рӯз дар соли 1844 ба анҷом расидааст. Барои ин ҳеҷ далеле оварда намешуд, магар он ки Масеҳ дар он вақте ки онҳо Ӯро интизор буданд, наомада буд. Онҳо истидлол мекарданд, ки агар рӯзҳои нубувватӣ дар соли 1844 ба анҷом расида бошанд, пас Масеҳ он вақт барои пок кардани муқаддасгоҳ, яъне ба василаи поксозии замин бо оташ, бозмегашт; ва азбаски Ӯ наомада буд, пас он рӯзҳо наметавонистанд ба анҷом расида бошанд.»

> “To accept this conclusion was to renounce the former reckoning of the prophetic periods. The 2300 days had been found to begin when the commandment of Artaxerxes for the restoration and building of Jerusalem went into effect, in the autumn of B. C. 457. Taking this as the starting-point, there was perfect harmony in the application of all the events foretold in the explanation of that period in Daniel 9:25–27. Sixty-nine weeks, the first 483 of the 2300 years, were to reach to the Messiah, the Anointed One; and Christ’s baptism and anointing by the Holy Spirit, A. D. 27, exactly fulfilled the specification. In the midst of the seventieth week, Messiah was to be cut off. Three and a half years after his baptism, Christ was crucified, in the spring of A. D. 31. The seventy weeks, or 490 years, were to pertain especially to the Jews. At the expiration of this period, the nation sealed its rejection of Christ by the persecution of his disciples, and the apostles turned to the Gentiles, A. D. 34. The first 490 years of the 2300 having then ended, 1810 years would remain. From A. D. 34, 1810 years extend to 1844. ‘Then,’ said the angel, ‘shall the sanctuary be cleansed.’ All the preceding specifications of the prophecy had been unquestionably fulfilled at the time appointed. With this reckoning, all was clear and harmonious, except that it was not seen that any event answering to the cleansing of the sanctuary had taken place in 1844. To deny that the days ended at that time was to involve the whole question in confusion, and to renounce positions which had been established by unmistakable fulfillments of prophecy.

> «Қабул кардани ин хулоса маънои даст кашидан аз ҳисобкунии пешини давраҳои нубувватиро дошт. Муайян гардида буд, ки 2300 рӯз аз замоне оғоз меёбанд, ки фармони Артаксеркс дар бораи барқарорсозӣ ва бино кардани Ерусалим, дар тирамоҳи соли 457 то милод, ба иҷро даромад. Агар инро нуқтаи оғоз шуморем, дар татбиқи ҳамаи воқеаҳое, ки дар шарҳи он давра дар Дониёл 9:25–27 пешгӯӣ шудаанд, ҳамоҳангии комил вуҷуд дошт. Шасту нуҳ ҳафта, яъне 483 соли аввали 2300 сол, бояд то ба Масеҳ, Тадҳиншуда, мерасиданд; ва таъмиди Масеҳ ва тадҳин шудани Ӯ ба воситаи Рӯҳулқудс, дар соли 27 мелодӣ, ин таъйинотро дақиқан иҷро намуд. Дар миёнаи ҳафтаи ҳафтодум Масеҳ бояд қатл карда мешуд. Сеюним сол пас аз таъмиди Ӯ, Масеҳ дар баҳори соли 31 мелодӣ маслуб карда шуд. Ҳафтод ҳафта, ё 490 сол, мебоист махсусан ба яҳудиён тааллуқ медошт. Бо анҷоми ин давра, он миллат бо таъқиби шогирдони Ӯ радди Масеҳро аз ҷониби худ муҳр зад, ва ҳаввориён дар соли 34 мелодӣ ба сӯи ғайрияҳудиён рӯй оварданд. Азбаски 490 соли аввали 2300 сол дар он вақт ба анҷом расид, 1810 соли дигар боқӣ мемонд. Аз соли 34 мелодӣ, 1810 сол то соли 1844 мерасад. «Он гоҳ, — гуфт фаришта, — муқаддасгоҳ пок хоҳад шуд». Ҳамаи таъйинотҳои пешини ин нубувват, бидуни шак, дар вақти муқарраршуда иҷро гардида буданд. Бо ин ҳисоб, ҳама чиз равшан ва ҳамоҳанг буд, магар ин ки дида намешуд, ки дар соли 1844 ягон воқеае, ки ба пок шудани муқаддасгоҳ мувофиқат кунад, ба вуқӯъ пайваста бошад. Инкор кардани он ки рӯзҳо дар он вақт ба охир расидаанд, маънои дар ошуфтагӣ андохтани тамоми масъала ва даст кашидан аз мавқеъҳое буд, ки бо иҷроҳои бечунучарои нубувват собит гардида буданд.»

> “But God had led his people in the great Advent movement; his power and glory had attended the work, and he would not permit it to end in darkness and disappointment, to be reproached as a false and fanatical excitement. He would not leave his word involved in doubt and uncertainty. Though many abandoned their former reckoning of the prophetic periods, and denied the correctness of the movement based thereon, others were unwilling to renounce points of faith and experience that were sustained by the Scriptures and by the witness of the Spirit of God. They believed that they had adopted sound principles of interpretation in their study of the prophecies, and that it was their duty to hold fast the truths already gained, and to continue the same course of Biblical research. With earnest prayer they reviewed their position, and studied the Scriptures to discover their mistake. As they could see no error in their reckoning of the prophetic periods, they were led to examine more closely the subject of the sanctuary.” The Great Controversy, 409, 410.

> «Аммо Худо қавми Худро дар ҳаракати бузурги Адвент роҳбарӣ карда буд; қудрат ва ҷалоли Ӯ ҳамроҳи он кор буд, ва Ӯ намегузошт, ки он дар торикӣ ва ноумедӣ анҷом ёбад, то ҳамчун ҳаяҷони бардурӯғ ва таассубомез мазаммат карда шавад. Ӯ намегузошт, ки каломи Ӯ дар шакку номуайянӣ бимонад. Ҳарчанд бисёре аз ҳисоби пешинаи худ дар бораи давраҳои нубувватӣ даст кашиданд ва дурустии ҳаракатеро, ки бар он асос ёфта буд, инкор карданд, дигарон намехостанд аз нуқтаҳои имон ва таҷрибае, ки аз ҷониби Навиштаҳо ва шаҳодати Рӯҳи Худо дастгирӣ меёфтанд, рӯй гардонанд. Онҳо бовар доштанд, ки дар омӯзиши нубувватҳо усулҳои дурусти тафсирро пазируфтаанд ва вазифаи онҳост, ки ҳақиқатҳоеро, ки аллакай ба даст оварда буданд, маҳкам нигоҳ доранд ва ҳамон роҳи таҳқиқи Китоби Муқаддасро идома диҳанд. Бо дуои ҷиддӣ онҳо мавқеи худро аз нав баррасӣ карданд ва Навиштаҳоро омӯхтанд, то хатои худро ошкор созанд. Чун дар ҳисоби худ оид ба давраҳои нубувватӣ ҳеҷ иштибоҳе дида натавонистанд, онҳоро водор карданд, ки мавзӯи муқаддасгоҳро бо диққати бештар биомӯзанд». «Муборизаи Бузург», 409, 410.

We have been informed by Sister White, in the same passage where the vision of the Ulai River is identified, that there “is need of a much closer study of the Word of God.” The theologians will present the subject of “prophetic periods” in the previous passage from The Great Controversy, as if the “prophetic periods” Sister White is limiting her commentary to, is the five prophecies that are represented within the twenty-three hundred year prophecy. After all, they claim, four of those prophecies are specifically addressed in the passage. But a “much closer study” of the subject demonstrates that the term “prophetic periods” in the plural, in Sister White’s writings more accurately refers to the two prophecies that were to be fulfilled on October 22, 1844.

Моро дар ҳамон порчае, ки дар он рӯъёи дарёи Ӯлой муайян карда мешавад, Хоҳар Уайт огоҳ сохтааст, ки «ниёз ба омӯзиши бисёр наздиктари Каломи Худо вуҷуд дорад». Илоҳиётшиносон мавзӯи «давраҳои нубувватӣ»-ро дар порчаи қаблии The Great Controversy чунин пеш мегузоранд, гӯё «давраҳои нубувватӣ», ки Хоҳар Уайт шарҳи худро ба онҳо маҳдуд месозад, ҳамон панҷ пешгӯие бошанд, ки дар дохили пешгӯии ду ҳазору сесадсола муаррифӣ шудаанд. Зеро, ба гуфтаи онҳо, чортои он пешгӯиҳо дар он порча ба таври мушаххас мавриди баррасӣ қарор гирифтаанд. Аммо «омӯзиши бисёр наздиктар»-и ин мавзӯъ нишон медиҳад, ки истилоҳи «давраҳои нубувватӣ» ба шакли ҷамъ, дар навиштаҳои Хоҳар Уайт, дақиқтар ба он ду пешгӯие ишора мекунад, ки мебоист 22 октябри 1844 иҷро мешуданд.

There are five specific time prophecies that Gabriel identified for Daniel that are part of the twenty-three hundred years. The first identifies forty-nine years, when the “streets and walls would be built in troublous times.” The second was Christ’s baptism after four hundred and eighty-three years from the starting point of 457 BC. The third was His crucifixion, the fourth identified when the gospel would go to the Gentiles at the end of the four hundred and ninety-years that were set apart especially for the Jewish nation, and the fifth, and only the fifth, time prophecy, ended on October 22, 1844. The previous four time prophecies ended well before 1844. So, what does Sister White actually mean when she uses the expression “prophetic periods” in the plural, that were to end in 1844?

Панҷ пешгӯии мушаххаси замонӣ ҳастанд, ки Ҷабраил барои Дониёл муайян кард ва онҳо қисми ду ҳазору сесад сол мебошанд. Нахустин аз чиҳилу нӯҳ сол ёд мекунад, вақте ки «кӯчаҳо ва деворҳо дар замонҳои пурошӯб бино карда мешуданд». Дуюмин таъмиди Масеҳ буд баъд аз чорсаду ҳаштоду се сол аз нуқтаи оғоз, яъне соли 457 то милод. Севум маслубшавии Ӯ буд; чаҳорум муайян мекард, ки кай Инҷил дар анҷоми чорсаду навад соле, ки махсусан барои халқи яҳудӣ ҷудо карда шуда буданд, ба сӯи ғайрияҳудиён хоҳад рафт; ва панҷум, ва танҳо панҷумин, пешгӯии замонӣ, 22 октябри соли 1844 ба поён расид. Чор пешгӯии замонии пешин хеле пеш аз соли 1844 ба анҷом расида буданд. Пас, вақте Хоҳар Уайт ибораи «давраҳои пешгӯёна»-ро ба шакли ҷамъ ба кор мебарад, ки мебоист соли 1844 ба поён расанд, вай дар асл чиро дар назар дорад?

Addressing the first disappointment of the Millerites she identifies the answer to that question:

Вай ҷавоби он суолро дар шарҳи ноумедии аввали миллерчиён муайян мекунад:

> “I saw the people of God joyful in expectation, looking for their Lord. But God designed to prove them. His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods. Those who were looking for their Lord did not discover this mistake, and the most learned men who opposed the time also failed to see it. God designed that His people should meet with a disappointment. The time passed, and those who had looked with joyful expectation for their Saviour were sad and disheartened, while those who had not loved the appearing of Jesus, but embraced the message through fear, were pleased that He did not come at the time of expectation. Their profession had not affected the heart and purified the life. The passing of the time was well calculated to reveal such hearts. They were the first to turn and ridicule the sorrowful, disappointed ones who really loved the appearing of their Saviour. I saw the wisdom of God in proving His people and giving them a searching test to discover those who would shrink and turn back in the hour of trial.

> «Ман дидам, ки қавми Худо аз интизорӣ шодмон буда, Худованди худро мунтазир буданд. Аммо Худо қасд дошт, ки онҳоро имтиҳон намояд. Дасти Ӯ хаторо дар ҳисоби давраҳои нубувватӣ пинҳон кард. Онҳое ки Худованди худро мунтазир буданд, ин хатогиро дарнаёфтанд, ва донишмандтарин мардоне низ, ки ба он вақт мухолифат мекарданд, аз дидани он оҷиз монданд. Худо ирода карда буд, ки қавми Ӯ ба ноумедӣ дучор шаванд. Вақт гузашт, ва онҳое ки Наҷотдиҳандаи худро бо интизории шодмон мунтазир буданд, ғамгин ва рӯҳафтода шуданд, дар ҳоле ки онҳое ки зуҳури Исоро дӯст намедоштанд, балки паёмро аз рӯи тарс пазируфта буданд, шод гаштанд, ки Ӯ дар вақти интизорӣ наомад. Эътирофи онҳо ба дил таъсир накарда буд ва зиндагиро пок нагардонида буд. Гузаштани он вақт ба хубӣ ҳисоб шуда буд, то чунин дилҳоро ошкор созад. Онҳо аввалин касоне буданд, ки баргашта, он ғамзадагон ва ноумедшудагонеро, ки воқеан зуҳури Наҷотдиҳандаи худро дӯст медоштанд, масхара карданд. Ман ҳикмати Худоро дар имтиҳон кардани қавми Худ ва додани озмоиши амиқ ба онҳо дидам, то онҳое ошкор шаванд, ки дар соати озмоиш ақибнишинӣ намуда, бозмегарданд.»

> “Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God’s anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” Early Writings, 235–237.

> «Исо ва тамоми лашкари осмонӣ бо ҳамдардӣ ва муҳаббат ба онҳое менигаристанд, ки бо интизориҳои ширин орзуи дидани Ӯро доштанд, Ӯеро, ки ҷонҳошон дӯст медошт. Фариштагон дар гирди онҳо парвонавор ҳозир буданд, то онҳоро дар соати озмоишашон қувват бахшанд. Онҳое, ки қабул кардани паёми осмониро сарфи назар карда буданд, дар торикӣ вомонданд, ва хашми Худо бар онҳо аланга зад, зеро онҳо намехостанд нуреро, ки Ӯ аз осмон ба онҳо фиристода буд, қабул намоянд. Он мӯъминони вафодору ноумедшуда, ки наметавонистанд дарк кунанд, чаро Худовандашон наомад, дар торикӣ гузошта нашуданд. Боз онҳо ба Китобҳои Муқаддаси худ роҳнамоӣ карда шуданд, то давраҳои нубувватиро ҷустуҷӯ кунанд. Дасти Худованд аз рақамҳо бардошта шуд, ва иштибоҳ шарҳ дода шуд. Онҳо диданд, ки давраҳои нубувватӣ то соли 1844 мерасанд, ва ҳамон далеле, ки онҳо барои нишон додани он пеш оварда буданд, ки давраҳои нубувватӣ дар соли 1843 ба поён мерасанд, исбот мекард, ки онҳо дар соли 1844 ба анҷом хоҳанд расид». Навиштаҳои Аввалин, 235–237.

The “prophetic periods” were the “prophetic periods” that “reached to 1844,” which the Millerites had initially believed reached to 1843. The “prophetic periods” that reached to 1844, were three prophetic periods,” and all are represented upon Habakkuk’s tables. One of the three periods simply “touches” 1844, and the other two reach to October 22, 1844. The thirteen hundred and thirty-five days reached to the very first day of 1844, when the first disappointment of the Millerites arrived, and the tarrying time of both Habakkuk chapter two, and of the parable of the ten virgins in Matthew twenty-five began.

«давраҳои нубувватӣ» ҳамон «давраҳои нубувватӣ» буданд, ки «то соли 1844 мерасиданд», ва миллеритҳо дар оғоз бовар доштанд, ки онҳо то соли 1843 мерасанд. «Давраҳои нубувватӣ», ки то соли 1844 мерасиданд, се давраи нубувватӣ буданд, ва ҳамаи онҳо бар ҷадвалҳои Ҳабаққуқ муаррифӣ шудаанд. Яке аз ин се давра танҳо соли 1844-ро «ламс мекунад», ва дуи дигараш то 22 октябри соли 1844 мерасанд. Ҳазору сесаду сию панҷ рӯз то худи рӯзи аввали соли 1844 мерасид, вақте ки ноумедии аввалини миллеритҳо фаро расид, ва вақти таъхир ҳам дар боби дуюми Ҳабаққуқ ва ҳам дар масали даҳ бокира дар Матто бисту панҷ оғоз ёфт.

The twenty-three hundred days of Daniel chapter eight, verse fourteen reached to October 22, 1844, and the twenty-five hundred and twenty years, of the “seven times” against the southern kingdom of Judah ended there as well. Palmoni introduces himself as the Wonderful Numberer in verse thirteen of Daniel eight, and the prophetic “structure” and “design” that he then set forth included at least ten interconnected time prophecies.

Ду ҳазору сесад рӯзи боби ҳаштуми китоби Дониёл, ояти чордаҳум, то 22 октябри соли 1844 расиданд, ва ду ҳазору панҷсаду бист соли «ҳафт замон», ки бар зидди салтанати ҷанубии Яҳудо эълон шуда буд, низ дар ҳамон ҷо ба анҷом расид. Палмонӣ дар ояти сездаҳуми Дониёли ҳашт худро ҳамчун Шуморкунандаи Аҷоиб муаррифӣ мекунад, ва «сохтор» ва «тарҳ»-и нубувватие, ки ӯ он гоҳ баён намуд, ҳадди ақал даҳ пешгӯии замонии бо ҳам вобастаро дар бар мегирифт.

We will begin to consider these truths further in the next article.

Мо дар мақолаи навбатӣ ба баррасии минбаъдаи ин ҳақиқатҳо оғоз хоҳем кард.

> “Christ gave to the world a lesson that should be engraved on mind and soul. ‘This is life eternal,’ he said, ‘that they might know thee the only true God, and Jesus Christ, whom thou hast sent.’ But Satan works on human minds, saying, Do this or that action, and ye shall be as gods. By deceptive reasoning he led Adam and Eve to doubt God’s word, and to supply its place with a theory that led to transgression and disobedience. And his sophistry is doing today what it did in Eden. When Christ came to our world, he selected humble fishermen as the foundation of his church. To these disciples he tried to explain the nature of his kingdom and mission. But their limited comprehension imposed a restraint upon him. They had been receiving the sayings of the scribes and Pharisees, and therefore much of what they believed was untrue. And though Christ had many things to say to them, they were unable to hear much of what he longed to communicate.

> «Масеҳ ба ҷаҳон дарсе дод, ки бояд бар ақл ва ҷон нақш гардад. Ӯ гуфт: “Ва ҳаёти ҷовидонӣ ин аст, ки Туро, Худои ягонаи ҳақиқӣ, ва Исои Масеҳро, ки фиристодаӣ, бишносанд.” Аммо Шайтон бар зеҳни одамон амал карда, мегӯяд: Ин ё он амалро ба ҷо оваред, ва шумо мисли худоён хоҳед шуд. Ӯ бо далеловарии фиребанда Одаму Ҳавворо водошт, ки ба каломи Худо шубҳа кунанд ва ба ҷойи он назарияе бипазиранд, ки ба таҷовуз ва нофармонӣ мебурд. Ва софистии ӯ имрӯз ҳам ҳамон кореро мекунад, ки дар Адан кард. Вақте ки Масеҳ ба ҷаҳони мо омад, Ӯ моҳигирони фурӯтанро ҳамчун таҳкурсии калисои Худ баргузид. Ба ин шогирдон Ӯ кӯшиш мекард, ки табиати подшоҳӣ ва рисолати Худро фаҳмонад. Аммо фаҳмиши маҳдуди онҳо бар Ӯ маҳдудият меовард. Онҳо суханони китобдонон ва фарисиёнро қабул мекарданд, ва аз ин рӯ бисёре аз он чи бовар доштанд, нодуруст буд. Ва ҳарчанд Масеҳ барои гуфтан ба онҳо чизҳои бисёре дошт, онҳо қодир набуданд қисми зиёди он чиро, ки Ӯ сахт орзу дошт ба онҳо бирасонад, бишнаванд.»

> “Christ finds the religionists of this time so full of erroneous sentiments that there is no room in their minds for the truth. With the education given, teachers mingle the sentiments of infidel authors. Thus they have sown tares in the minds of the youth. They give utterance to sentiments that should not be presented to young or old, never thinking of what kind of seed they are sowing, or of the harvest they will have to garner as the result.” Review and Herald, July 3, 1900.

> «Масеҳ аҳли дини ин замонро то ба ҳадде аз ақидаҳои иштибоҳомез пур меёбад, ки дар зеҳни онҳо барои ҳақиқат ҳеҷ ҷой намемонад. Бо таълиме, ки дода мешавад, муаллимон андешаҳои муаллифони бединро даромехта месозанд. Ҳамин тавр онҳо дар зеҳни ҷавонон кукнор коштаанд. Онҳо андешаҳоеро баён мекунанд, ки набояд ба ҷавон ё пир пешниҳод шаванд, ҳеҷ гоҳ дар бораи он фикр намекунанд, ки чӣ гуна тухм мекоранд, ё чӣ гуна ҳосилеро, ки дар натиҷа бояд дарав кунанд, ҷамъ хоҳанд овард». Review and Herald, July 3, 1900.

Back to Articles