Article

# Китоби Дониёл — яксаду наваду ҳаштум

Ҷамъомадҳои илоҳӣ ва ҳамоҳангиҳои нубувватӣ: нақши 144,000 дар чорчӯби эсхатологии Дониёл 11:40

Author

Jeff Pippenger

Published

May 1, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Мо хатти папагиро, хатти ҷумҳурихоҳии муртад, хатти протестантизми муртад ва хатти саду чилу чор ҳазорро ба таърихи пинҳонии ояти чиҳили боби ёздаҳуми Дониёл ҷой медиҳем. Айни ҳол мо бар он меандешем, ки Масеҳ қавми Худро ду бор ҷамъ меоварад, ва ҳамаи мисолҳое, ки ҷамъ овардани қавми Ӯро бори дуюм нишон медиҳанд, раванди ниҳоии мӯҳргузории саду чилу чор ҳазорро ифода мекунанд.

Вақте ки рамзи илоҳӣ дар як хатти ислоҳотӣ фуруд меояд, Худованд он гоҳ қавме баргузидаро ҷамъ меоварад, ки баъд аз он озмуда мешаванд. Дар анҷоми ҷараёни озмоиш парокандагӣ рӯй медиҳад, ки пас аз он Ӯ он қавми баргузидаро бори дуюм ҷамъ меоварад, ҳарчанд бисёре барои ноком мондан дар ҷараёни озмоиш ақиб монда мешаванд. Масеҳ ҷамъ овардани шогирдони Худро ҳангоми таъмиди Худ оғоз намуд, ва бар салиб шогирдон пароканда шуданд. Пас аз эҳёи Худ, Ӯ шогирдони Худро бори дуюм пеш аз Пантикост ҷамъ овард. Ин хат муайян намуд, ки ҷамъоварии дуюм бар саду чиҳилу чор ҳазор каме пеш аз қонуни якшанбе, ки Пантикост намунаи он аст, ба анҷом мерасад. Салиб ноумедиро муайян мекунад, ки пас аз он ҷамъоварии дуюм сурат мегирад.

Ҷамъомади дуюм баъд аз салиб замоне оғоз ёфт, ки Масеҳ пас аз эҳьёи Худ аз мулоқот бо Падари Худ фуруд омад. Вақте ки рамзи илоҳӣ фуруд меояд, қавми Худо бояд паёмро бихӯранд, ва пас аз он ки Масеҳ фуруд омад, Ӯ бо шогирдон хӯрд.

> Ва чунин воқеъ шуд, ҳангоме ки Ӯ бо онҳо дар сари дастархон нишаста буд, нонро гирифта, баракат дод ва шикаста, ба онҳо дод. Ва чашмони онҳо кушода шуд, ва Ӯро шинохтанд; ва Ӯ аз назари онҳо нопадид гашт. Луқо 24:30, 31.

Дар ҷамъомади дуюм баъд аз салиб Масеҳ Рӯҳулқудсро бар шогирдони Худ «дамид».

> «Амали Масеҳ, ки бар шогирдони Худ Рӯҳулқудсро дамид ва осоиштагии Худро ба онҳо бахшид, мисли чанд қатрае пеш аз борони фаровоне буд, ки мебоист дар рӯзи Пантикост ато гардад». Spirit of Prophecy, ҷилди 3, 243.

Дар ҷамъомади дуюм пас аз ноумедии 19 апрели соли 1844, Масеҳ дасти Худро аз хатои соли 1843 бардошт.

> «Он содиқони ноумед, ки наметавонистанд дарк намоянд, ки чаро Худовандашон наомад, дар торикӣ вогузошта нашуданд. Боз онҳо ба Китобҳои Муқаддаси худ роҳнамоӣ карда шуданд, то давраҳои нубувватиро ҷустуҷӯ намоянд. Дасти Худованд аз рӯи рақамҳо бардошта шуд, ва иштибоҳ шарҳ дода шуд. Онҳо диданд, ки давраҳои нубувватӣ то соли 1844 мерасиданд, ва ҳамон далелҳое, ки онҳо барои нишон додани он пешниҳод карда буданд, ки давраҳои нубувватӣ дар соли 1843 ба анҷом мерасанд, исбот менамуданд, ки онҳо дар соли 1844 хотима меёбанд». Early Writings, 237.

Дар вақти ноумедӣ фариштаи дуюм бо «навиштае дар дасти худ» фуруд омад.

> «Ба фариштаи тавонои дигар амр дода шуд, ки ба замин нузул кунад. Исо дар дасти ӯ навиштае гузошт, ва ҳангоме ки ӯ ба замин омад, нидо кард: “Бобил суқут кард, суқут кард.”» Early Writings, 247.

Раванди озмоише, ки бо омадани фариштаи дуввум оғоз ёфт, дар ҷамъомади урдугоҳии Эксетер ба анҷом расид, вақте ки Рӯҳулқудс рехта шуд ва паём монанди мавҷи азими об пеш рафт. Ин равандони озмоиш ба таври возеҳ пас аз салиб муайян карда шуд, вақте ки давраи вақт то рехта шудани Рӯҳулқудс дар Пантикост бо як давраи панҷоҳрӯза пеш омада буд, ки он, дар навбати худ, аз як давраи чиҳилрӯза иборат буд ва пас аз он як давраи даҳрӯза меомад, ки дар Пантикост ба анҷом расид.

> «Халқи Худо бояд пайваста дар дуо сӯи Ӯ даст дароз кунад. Пас аз он ки шогирдони нахустин даҳ рӯзро дар зорию илтиҷо гузарониданд, баъд аз он ки ҳамаи ихтилофҳо бартараф карда шуданд, ва онҳо дар тафтишоти амиқи дил, ва дар иқрор ва тарк кардани гуноҳон, ва дар ба ҳам омадани иттиҳоди муқаддас муттаҳид гардиданд, Рӯҳулқудс бар онҳо нозил шуд ва ваъдаи Масеҳ иҷро гардид. Рехтани аҷоиби Рӯҳулқудс ба вуқӯъ пайваст. Ногоҳ аз осмон садое омад, монанди вазидани боди сахту пурзӯр, ва тамоми хонаро, ки дар он нишаста буданд, пур кард. «Ва дар ҳамон рӯз қариб се ҳазор ҷон ба онҳо ҳамроҳ карда шуданд». Review and Herald, March 11, 1909.»

Дар давоми чиҳил рӯз, Масеҳ ҳозир буда, ба шогирдон таълим медод, ва сипас Ӯ ба осмон сууд кард. Даҳ рӯзи баъдӣ давраи омодагӣ пеш аз рехтани Пантикостии Рӯҳулқудс буд. Чиҳил рӯзи таълиме, ки баъд аз салиб омад, ба давраи аз 19 апрели соли 1844 то оғози маҷлиси урдугоҳии Эксетер дар 12 августи соли 1844 мувофиқат мекунад. Даҳ рӯзе, ки пеш аз Пантикост омад, аз 12 то 17 августи соли 1844-ро намояндагӣ мекард, вақте ки миллериён бар паёми Нидои Нимашаб, ки Самуэл Сноу оварда буд, муттаҳид шуданд. Дар он маҷлиси урдугоҳӣ ду гурӯҳ зоҳир гардид, ва танҳо як гурӯҳ дар анҷоми маҷлис рехтани Пантикостиро қабул кард. Дар он даврае, ки бо чиҳил рӯз намояндагӣ шудааст, як гурӯҳ таълимро қабул кард, ва гурӯҳи дигар таълимро рад намуд. Вақте ки Нидои Нимашаб расид, як гурӯҳ равған дошт, гурӯҳи дигар надошт.

> «“Вақте ки домод таъхир кард, ҳамаи онҳо пинак рафта хобиданд.” Бо таъхири домод гузаштани он вақте ифода меёбад, ки дар он Худовандро интизор буданд, ноумедӣ ва гӯё ба таъхир афтодан. Дар ин айёми номуайянӣ таваҷҷуҳи рӯякӣ ва нимдилон зуд ба сустӣ гароид, ва кӯшишҳояшон коҳиш ёфт; аммо онҳое ки имонашон бар дониши шахсии Китоби Муқаддас асос ёфта буд, зери пойҳои худ санге доштанд, ки мавҷҳои ноумедӣ онро шуста наметавонистанд. “Ҳамаи онҳо пинак рафта хобиданд;” як гурӯҳ дар бепарвоӣ ва дасткашӣ аз имони худ, гурӯҳи дигар бошад, бо сабр интизор буданд, то нури равшантар дода шавад. Бо вуҷуди ин, дар шаби озмоиш чунин менамуд, ки охирин гурӯҳ то андозае ғайрат ва фидокории худро аз даст додаанд. Нимдилон ва рӯякиён дигар наметавонистанд бар имони бародарони худ такя кунанд. Ҳар яке бояд барои худаш биистад ё суқут кунад.» The Great Controversy, 395.

Дар давоми даҳ рӯзе, ки ба Пантикост мебурд, ва дар айёми маҷлиси урдугоҳи Эксетер, Масеҳ қавми Худро бори дуюм ҷамъ овард, пеш аз он ки он қавм паёми Ӯро ба ҷаҳон баранд. Вақте ки фариштаи сеюм 22 октябри соли 1844 нозил шуд, он рамаи хурд боз ноумед ва пароканда гардид, аммо аз 22 октябри соли 1844 давраи таълим оғоз ёфт, ҳангоме ки Масеҳ қавми Худро ба Қудси Ақдас роҳнамоӣ намуд. Дар соли 1849, Худованд дасти Худро бори дуюм дароз кард, то боз онҳоеро ҷамъ оварад, ки онҳоро аз миёни ноумедиҳои 19 апрел ва 22 октябри соли 1844 ҷамъ оварда буд.

Соли 1844 дастур ба паёме тааллуқ дошт, ки фариштаи сеюм ҳангоми фуруд омаданаш дар дасти худ дошт; аммо дар «давраи шубҳа ва номуайянӣ», ки пас аз ноумедии бузург фаро расид, бисёре роҳи худро гум карданд. То соли 1849 кори ҷамъ овардани он рамаи хурди пароканда оғоз гардид, вале он чи он таърих тасвир мекард, шикасти соли 1863 ва Қодеши аввал барои Исроили муосир буд. Ғалабаи ояндаи яксаду чилу чаҳор ҳазор ва кори онҳо дар Қодеши дуюм ба таъхир афтод.

Ҳангоме ки Худованд 11 сентябри соли 2001 нозил шуд, Ӯ қавми охирзамонии Худро ҷамъ овард, ба онҳо ғизои рӯҳонии Худро барои хӯрдан дод, Рӯҳи Худро бар он қавм дамид, ҳангоме ки борони охиронро ба пошидан оғоз намуд, ва ҳамчунин раванди имтиҳонеро оғоз кард, ки ба 18 июли соли 2020 расид, вақте ки қавми охирзамонии Ӯ ноумед гардида, пароканда шуданд. Дар давоми сеюним рӯз онҳо дар кӯча мурда буданд. Ҳам сеюним рӯз ва ҳам давраи чиҳилрӯза дар замони Масеҳ биёбонро ифода мекунанд. Ин ҳамчунин бо давра аз 19 апрели соли 1844 то 12 августи соли 1844, ва низ бо давра аз 22 октябри соли 1844 то соли 1849 ифода шудааст.

Аз моҳи июли соли 2023 то қонуни якшанбе, ки он даҳ рӯзе мебошад, ки пеш аз Пантикост меомад, маҷлиси урдугоҳӣ дар Эксетер аз 12 август то 17 август, ва давраи аз соли 1849 то соли 1863, ҳама бо якдигар мутобиқат мекунанд. Онҳо давраи ҷамъоварии дуюми қавми рӯзҳои охири Худоро ифода мекунанд. Давра аз ноумедӣ то рехтани Рӯҳулқудс ба ду давраи ҷудогона тақсим мешавад.

Дар дохили таърихи пинҳони ояти чиҳилуми боби ёздаҳуми китоби Дониёл хатти протестантизми муртад (калисои исмӣ), хатти адвентизми лаодикиягии рӯзи ҳафтум (адвентизми исмӣ), хатти католикизм ва хатти протестантизми ҳақиқӣ ҳама муаррифӣ шудаанд. Ин чор хат протестантизми ҳақиқиро дар кашмакаш бо иттиҳоди сегонаи аждаҳо (Яҳудо), ҳайвони ваҳшӣ (католикизм) ва пайғамбари козиб (протестантизми муртад) нишон медиҳанд.

Дар ҳамон таърихи ниҳонии айни яксон, низ хати ҷумҳурихоҳии муртад тасвир ёфтааст. Дар дохили он хатт ихтилофе миёни Ҳизби демократ (аждаҳо) ва Ҳизби ҷумҳурихоҳ (сурати ҳайвон) намояндагӣ мешавад. Ҳизби ҷумҳурихоҳ бояд дар ташкили сурати ҳайвон пешсаф гардад, ва бо ин амал хусусиятҳои нубувватии ҳайвонро (попигариро) зоҳир месозад. Дар Каломи Худо ба попигарӣ, ки подшоҳи шимол ва ҳамчунин ҳайвон аст, Миср (аждаҳо) ҳамчун подош барои хизматҳои анҷомдода, азбаски Худо онро ҳамчун абзори доварӣ ба кор бурд, дода мешавад.

> Эй фарзанди одам, Набӯқадрассар, подшоҳи Бобил, лашкари худро водор кард, ки бар зидди Сур хизмати бузурге ба ҷо оваранд; ҳар сар кал шуд, ва ҳар китф захмӣ гашт; вале на ӯ ва на лашкараш аз Сур барои он хизмате, ки бар зидди он ба ҷо оварда буданд, музде наёфтанд. Бинобар ин, чунин мегӯяд Парвардигор Худо: инак, замини Мисрро ба Набӯқадрассар, подшоҳи Бобил, хоҳам дод; ва ӯ анбӯҳи онро хоҳад бурд, ва ғанимати онро хоҳад гирифт, ва тороҷи онро хоҳад рабуд; ва он музди лашкараш хоҳад буд. Замини Мисрро барои меҳнате, ки бо он бар зидди он хизмат кард, ба ӯ додаам, зеро ки онҳо барои Ман амал карданд, мегӯяд Парвардигор Худо. Дар он рӯз шохи хонадони Исроилро хоҳам рӯёнд, ва ба ту кушодагии даҳонро дар миёни онҳо хоҳам дод; ва онҳо хоҳанд донист, ки Ман Худованд ҳастам. Ҳизқиёл 29:18–21.

Набукаднесар, ки дар ин порча подшоҳи шимол аст, замини Мисрро ҳамчун музди худ мегирад; ва ба ин васила намунаи он мегардад, ки дар айёми охир папагӣ Мисрро, яъне аждаҳоро, яъне даҳ подшоҳро, яъне Созмони Милали Муттаҳидро, ки розӣ мешаванд салтанати ҳафтуми худро барои муддати кӯтоҳе ба ваҳшӣ биспоранд, дар ихтиёр мегирад.

> Ва он даҳ шохе ки бар он ҳайвон дидӣ, инҳо аз он фоҳиша нафрат хоҳанд дошт, ва ӯро хароб ва бараҳна хоҳанд гардонид, ва гӯшти ӯро хоҳанд хӯрд, ва ӯро дар оташ хоҳанд сӯзонд. Зеро Худо дар дилҳои онҳо гузоштааст, ки иродаи Ӯро ба ҷо оваранд, ва ба як фикр мувофиқ шаванд, ва салтанати худро ба ҳайвон бисупоранд, то суханони Худо ба иҷро расанд. Ваҳй 17:16, 17.

Ин пардохти нубувватӣ ҳамчунин дар Дониёл, боби ёздаҳ, ояти чилу ду ифода ёфтааст.

> Вай дасти худро ҳамчунин бар кишварҳо дароз хоҳад кард; ва замини Миср раҳо нахоҳад ёфт. Дониёл 11:42.

Папство дар замони борони охир бар қудрати аждаҳо ғолиб меояд, зеро ин музд «дар» он «рӯз» анҷом меёбад, ки Худо «шохи хонадони Исроилро мешукуфонад». Маҳз борон аст, ки Исроили Худоро мешукуфонад, ва он рӯз 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, ки рӯзи боди шарқӣ буд.

> Онҳое ки аз Яъқуб меоянд, реша хоҳанд давонд; Исроил хоҳад шукуфт ва ғунча хоҳад баст, ва рӯи ҷаҳонро аз самар пур хоҳад кард. Оё Ӯ ӯро задааст, чунон ки занандагони ӯро зада буд? Ё ӯ мувофиқи куштори касоне ки аз ҷониби ӯ кушта шуданд, кушта шудааст? Бо андоза, ҳангоме ки он берун мерӯяд, Ту бо он муҳокима хоҳӣ кард; Ӯ дар рӯзи боди шарқӣ боди сахти Худро бозмедорад. Бинобар ин, гуноҳи Яъқуб бо ин пок хоҳад шуд; ва ҳамаи самари бардоштани гуноҳи ӯ ин аст: ҳангоме ки ӯ ҳамаи сангҳои қурбонгоҳро мисли сангҳои оҳак, ки пора-пора кӯфта шудаанд, мегардонад, ашераҳо ва бутҳо дигар қомат нахоҳанд рост кард. Ишаъё 27:6–9.

Миср ба ҳайвони папавӣ дар он ҳангоме дода мешавад, ки борони охирин рехта мешавад. Борони охирин ба пошидан оғоз кард, вақте ки боди шарқӣ, ки исломро аз войи сеюм ифода мекунад, 11 сентябри соли 2001 «боздошта», ё маҳдуд карда шуд. Сипас борон бар Исроил, ҳангоме ки онҳо ба шукуфтан оғоз карданд, ба андоза чен карда шуда, (пошида) шуд. Дар замони қонуни якшанбе, вақте ки войи сеюм боз меояд, борони охирин беандоза рехта мешавад. Дар миёни 11 сентябри соли 2001 ва қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда «гуноҳи Яъқуб» пок карда мешавад, ва калимаи ибрии «пок карда мешавад» маънои «каффора карда мешавад»-ро дорад. Дар қонуни якшанбе ба ҳайвони папавӣ Миср (аждаҳо) дода мешавад, дар ҳоле ки он даҳ подшоҳ бо папагӣ зино мекунанд, бо ташкил намудани як сурати ҷаҳонии ҳайвон.

Пеш аз қонуни якшанбе, дар замони мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазор, шохи муртадии ҷумҳурихоҳ бо шохи муртадии протестантӣ барои ҳайвон сурате месозад, ва дар он хатти нубувватӣ ҳизби ҷумҳурихоҳ бар ҳизби демократӣ ғолиб меояд, зеро ҳизби демократӣ қудрати аждаҳост ва ҳизби ҷумҳурихоҳ он қудратест, ки сурати папагиро месозад.

Дар дохили таърихи нубувватии ҳайвони заминӣ анҷоми ҳизби Демократӣ ва анҷоми ҳизби Ҷумҳурихоҳ муайян карда мешавад. Ин ду ҳизб шохи ҷумҳурихоҳиро ташкил медиҳанд, аммо онҳо муборизаи дохилиеро ошкор месозанд, ки дар саросари тамоми таърихи ҳайвони заминӣ ҷараён дорад. Он шох (Ҷумҳурихоҳ) як микрокосми дохилии ду шохи ҳайвони заминиро дар бар мегирад.

Дар шаҳодати подшоҳии Модайён ва Форсҳо, шохи охирине, ки баромад, баландтар бархост; ва Ҳизби демократӣ дар таърихи Амрико нахуст оғоз ёфт, аммо дар охир Ҳизби ҷумҳурихоҳ баландтар бархоста, бар демократҳо ғолиб меояд. Дар таърихи борони охир, ки 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, демократҳои глобалист, ки аз ҷониби аждаҳо илҳом гирифта буданд, аз вартаи беҳади Ваҳй боби ёздаҳ бархоста, бо дуздидани интихоботи соли 2020 ҷумҳурихоҳонро куштанд. Ҷанги онҳо бар зидди Трамп (ва ҷумҳурихоҳон) вақте оғоз ёфт, ки ӯ дар соли 2015 номзадии худро эълон кард, ва аз ҳамон лаҳза ба баъд танҳо шиддат гирифт.

Вақте ки демократҳо интихоботи соли 2020-ро дуздиданд, пас аз он мурофиаҳои Пелосиро барпо карданд; аммо ҳангоме ки Трамп дар соли 2022 маъракаи сеюми худро эълон намуд, тарс бар демократҳо фурӯ омад, ва хашми онҳо танҳо бештар гардид, ва он гоҳ бо ғазаби азим бар зидди Трамп ва ҷонибдорони ӯ бархостанд, зеро медонистанд, ки вақти онҳо кӯтоҳ аст. Онҳо марги ӯро ҷашн гирифтанд, аммо вақте ки ӯ бархост, тарси бузург бар онҳо фурӯ афтод.

> Ва ҳангоме ки шаҳодати худро ба анҷом расонанд, он ваҳше ки аз вартаи беҳад бармеояд, бар зидди онҳо ҷанг хоҳад кард, ва бар онҳо ғолиб хоҳад омад, ва онҳоро хоҳад кушт. Ва ҷасадҳои онҳо дар кӯчаи шаҳри бузург хоҳад афтод, ки аз ҷиҳати рӯҳонӣ Садӯм ва Миср номида мешавад, он ҷо ки Худованди мо низ маслуб гардид. Ва аз мардумон ва қабилаҳо ва забонҳо ва миллатҳо ҷасадҳои онҳоро се рӯзу ним хоҳанд дид, ва нахоҳанд гузошт, ки ҷасадҳои онҳо дар қабрҳо ниҳода шаванд. Ва сокинони замин бар онҳо шодӣ хоҳанд кард ва айшу тараб хоҳанд намуд, ва ба якдигар ҳадияҳо хоҳанд фиристод; зеро ки ин ду пайғамбар сокинони заминро азоб медоданд. Ва баъд аз се рӯзу ним рӯҳи ҳаёт аз ҷониби Худо ба онҳо даромад, ва онҳо бар пойҳои худ истоданд; ва тарси бузурге бар онҳое афтод, ки онҳоро медиданд. Ваҳй 11:7–11.

Замоне, ки анҷоми Ҳизби Демократро муайян месозад, аз маросими савгандёдкунии Байден дар соли 2021 то маросими савгандёдкунии Трамп дар соли 2025 тӯл мекашад. Ин давра бо Муҳокимаҳои Пелоси оғоз ёфт, ки комилан хилофи Конститутсия ва тамоман дорои моҳияти сиёсӣ буданд. Ин таърих, ки марги президенти шашумро аз замони охир дар соли 1989 то ба президенти ҳаштуме, ки аз ҳафт аст, ифода мекунад, бо муҳокимаҳои сиёсӣ (Муҳокимаҳои Пелоси) оғоз ёфт; ва он бо марги Ҳизби Демократ ва маҷмӯаи дуюми Муҳокимаҳои Пелоси анҷом меёбад, ҳангоме ки ҳадафҳои сиёсӣ баръакс мегарданд.

Тасвири таърих дар боби ёздаҳуми Китоби Ваҳй ҷой дорад, ки нахустин иҷрогардии худро дар Инқилоби Фаронса ёфт. Инқилоби Фаронса намунаи классикии таърихии он навъи ҷанги сиёсии гилйотинӣ мебошад, ки он як ҳизби ҳоким ҳизби дигари ҳокимро мекушад, ва сипас худи ҳамон қудрати ҳоким сарнагун шуда, худашон низ таъқиб карда мешаванд.

Даврае, ки аз маросими савгандёдкунии Байден ва мурофиаҳои Пелосӣ то ба маросими дуюми савгандёдкунии Трамп ва баргардонидани мурофиаҳои Пелосӣ тӯл мекашад, анҷоми Ҳизби демократро муайян мекунад, ва ҳамчунин он замонеро муайян месозад, ки Трамп такроран татбиқи маҷмӯае аз фармонҳои иҷроияро ба амал меорад, ки намунаи онҳо Қонунҳои «Бегонагон ва Фитнаангезӣ» буданд. Татбиқи он фармонҳои иҷроия мурофиаҳои дуюми Пелосиро оғоз хоҳад кард ва ибтидои давраеро муайян хоҳад намуд, ки дар он сурати ҳайвон ба таври ҷиддӣ оғоз меёбад. Он давра бо иҷборӣ гардидани қонуни якшанбе анҷом меёбад; пас, ин давра бо фармонҳои иҷроияе, ки ба Қонунҳои «Бегонагон ва Фитнаангезӣ» ҳаммонанданд, оғоз ёфта, бо қонуни якшанбе ба поён мерасад. Маҳз дар он ҷо Ҳизби ҷумҳурихоҳ ба анҷом мерасад.

Ҳар ду даврае, ки анҷоми Ҳизби Демократӣ ва сипас Ҳизби Ҷумҳурихоҳро ифода мекунанд, ба таври нубувватӣ бо ҳам пайвастанд ва бо давраи бисту ду сола аз 1776 то 1798 намояндагӣ мешаванд. Он давра се аломати роҳ дорад: Эъломияи Истиқлолият дар соли 1776, сездаҳ сол баъд Конститутсия, ва пас аз он Қонунҳои бегонагон ва фитнаи соли 1798. Ин се аломати роҳ дар хатти Ҳизбҳои Демократӣ ва Ҷумҳурихоҳ иҷрои худро меёбанд, гарчанде ки татбиқи аломати дуюм ва сеюм дар ҳар як хатт дар нуқтаи дигаре ҷойгир аст.

Мо ин роҳнамоҳоро ва иҷроҳои онҳоро дар мақолаи навбатӣ шарҳ хоҳем дод.

> «Фақат ду гурӯҳ ҳастанд: Шайтон бо қуввати каҷу фиребандаи худ амал мекунад, ва ба василаи гумроҳиҳои сахт ҳамаи касонеро сайд месозад, ки дар ростӣ намемонанд, ки гӯшҳои худро аз ростӣ гардонида, ба афсонаҳо рӯ овардаанд. Худи Шайтон дар ростӣ наистод; ӯ сирри шарорат аст. Бо ҳилагарии худ ӯ ба иштибоҳҳои ҷониҳалоккунандаи худ намуди ростӣ медиҳад. Қуввати фиреби онҳо дар ҳамин аст. Азбаски онҳо қалбакии ростӣ мебошанд, спиритизм, теософия ва фиребҳои монанди инҳо бар зеҳни одамон чунин қудрати бузург пайдо мекунанд. Дар ҳамин ҷо амали устодонаи Шайтон зоҳир мегардад. Ӯ худро Наҷотдиҳандаи инсон, некбахши насли башар вонамуд мекунад, ва ба ҳамин васила қурбониёни худро осонтар ба сӯи ҳалокат мекашонад.»

> «Моро дар Каломи Худо ҳушдор додаанд, ки ҳушёрии бедорхобона баҳри амният аст. Танҳо дар роҳи рости ҳақиқат ва адолат мо метавонем аз қудрати васвасакунанда раҳо шавем. Аммо ҷаҳон ба дом афтодааст. Маҳорати Шайтон дар тарҳрезии нақшаҳо ва усулҳои бешумор барои ба иҷро расонидани мақсадҳои ӯ ба кор бурда мешавад. Риёкорӣ назди ӯ ба ҳунари нозук табдил ёфтааст, ва ӯ дар сурати фариштаи нур амал мекунад. Танҳо чашми Худо найрангҳои ӯро дарк мекунад, ки ҷаҳонро бо усулҳо ва принсипҳои дурӯғин ва ҳалокатовар олуда созад, ки дар рӯйи худ намуди некии ҳақиқиро доранд. Ӯ амал мекунад, то озодии диниро маҳдуд намояд ва ба ҷаҳони динӣ навъе аз ғуломиро ворид созад. Ташкилотҳо ва муассисаҳо, агар бо қудрати Худо ҳифз карда нашаванд, таҳти дастури Шайтон амал хоҳанд кард, то одамонро зери назорати одамон оваранд; ва фиребу макр шабоҳати ғайрат барои ҳақиқат ва барои пешрафти Малакути Худоро ба худ хоҳад гирифт. Ҳар он чи дар амалияи мо мисли рӯзи равшан ошкор нест, ба усулҳои мири бадӣ тааллуқ дорад. Усулҳои ӯ ҳатто дар миёни Адвентистони рӯзи ҳафтум, ки даъво доранд ҳақиқати пешрафтаро доранд, ба кор бурда мешаванд.»

> «Ҳангоме ки одамон ба ҳушдорҳое, ки Худованд ба онҳо мефиристад, муқовимат мекунанд, онҳо ҳатто ба пешвоёни амалҳои шарирона табдил меёбанд; чунин одамон даъвои ба кор бурдани ихтиёрҳои махсуси Худоро мекунанд — онҳо ҷуръат менамоянд, ки дар талоши идора кардани ақлҳои одамон он чизеро ба ҷо оранд, ки худи Худо онро нахоҳад кард. Онҳо усулҳо ва нақшаҳои худро ҷорӣ месозанд, ва ба воситаи тасаввуроти нодурусти худ дар бораи Худо, имони дигаронро ба ҳақиқат суст мегардонанд ва принсипҳои дурӯғинеро ворид месозанд, ки мисли хамиртуруш амал карда, муассисаҳо ва калисоҳои моро олуда ва фосид хоҳанд сохт. Ҳар чизе ки тасаввури инсонро дар бораи адолат, инсоф ва доварии беғаразона паст мегардонад, ҳар ҳила ё дастуре, ки воситаҳои инсонии Худоро зери назорати ақлҳои инсонӣ меоварад, имони онҳоро ба Худо коста месозад; он ҷонро аз Худо ҷудо мекунад, зеро аз роҳи ростқавлӣ ва адолати қатъӣ дур мебарад.

> «Худо ҳеҷ василаеро, ки ба воситаи он инсон ҳарчанд ба андозаи ночизе бар ҳамнавъи худ ҳукмронӣ ё ӯро зери фишор қарор диҳад, сафед намекунад. Ягона умеди инсони суқуткарда ин аст, ки ба Исо назар афканад ва Ӯро ҳамчун ягона Наҷотдиҳанда бипазирад. Ҳамин ки инсон барои одамони дигар қоидаи оҳанин барқарор карданро оғоз мекунад, ҳамин ки ӯ одамонро мувофиқи андешаи худ ба юғ кашида пеш ронданро сар мекунад, ӯ Худоро беҳурмат месозад ва ҷони худро, ҳамчунин ҷони бародарони худро, ба хатар меандозад. Инсони гуноҳкор танҳо дар Худо метавонад умед ва адолатро биёбад; ва ҳеҷ инсон дигар одил нест, магар то он даме ки ба Худо имон дорад ва бо Ӯ пайванди ҳаётбахшро нигоҳ медорад. Гули саҳро бояд решаи худро дар хок дошта бошад; он бояд ҳаво, шабнам, борон ва нури офтоб дошта бошад. Он танҳо ҳамон вақт мешукуфад, ки ин неъматҳоро қабул кунад, ва ҳамаи онҳо аз Худоянд. Бо инсон низ ҳамин тавр аст. Мо аз Худо он чизеро мегирем, ки ба ҳаёти ҷон хизмат мекунад. Ба мо ҳушдор дода шудааст, ки ба инсон таваккал накунем ва ҷисмро бозуи худ насозем. Бар ҳамаи онҳое ки чунин мекунанд, лаънат эълон шудааст». The 1888 Materials, 1432–1434.

Back to Articles