Article

# Китоби Дониёл — саду панҷоҳу ҳафтум

Кушодани рамзшиносии нубувватии Куруш дар Китоби Дониёл

Author

Jeff Pippenger

Published

March 25, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Дар ояти якуми боби даҳум ба мо хабар дода мешавад, ки он соли сеюми Куруш буд; аммо дар боби якум ба мо хабар дода мешавад, ки Дониёл фақат то соли якуми Куруш зиндагӣ кард ё боқӣ монд.

> Ва Дониёл то соли аввали подшоҳ Куруш идома дод. Дониёл 1:21.

Дар тӯли ду сол Куруш амалан бо Дорёи модӣ ҳамподшоҳӣ мекард; бинобар ин, он соли сеюми ӯ буд, вале ҳамзамон соли аввали ӯ низ буд.

> Дар соли сеюми Куруш, подшоҳи Форс, каломе ба Дониёл, ки ӯро Белтешатсар меномиданд, ошкор карда шуд; ва он калом рост буд, вале замони муқарраршуда дароз буд; ва ӯ он каломро фаҳмид, ва ба рӯъё фаҳмиш дошт. Дониёл 10:1.

Ба тариқи нубувватӣ, Куруш дар рӯъёҳои аввалин ва охирини Дониёл муаррифӣ мегардад. Боби якуми Дониёл, чунон ки аллакай дар мақолаҳои пешин баён гардидааст, фариштаи якуми Ваҳй боби чордаҳумро намояндагӣ мекунад. Ҳангоме ки фариштаи якум дар нубувват муайян карда мешавад, вай ҳамаи хусусиятҳои нубувватии ҳар се фариштаи Ваҳй 14-ро доро мебошад. Се қадами Инҷили ҷовидонӣ, ки дар фариштаи якум намояндагӣ шудаанд, инҳоянд: «аз Худо битарсед», «Ӯро ҷалол диҳед», зеро «соати доварии Ӯ фаро расидааст».

Азбаски Дониёл ва он се ҷавони арзанда «аз Худо метарсиданд», онҳо интихоб карданд, ки ғизои Бобилро рад намоянд ва бар хӯрдани наботот бимонанд. Дар озмоиши намоёне, ки баъдан сурат гирифт, Дониёл ва он се ҷавони арзанда бо намуди солиму тандурусти худ, дар муқоиса бо касоне ки аз ғизои Бобил мехӯрданд, «Худоро ҷалол доданд». Пас аз се сол, «соати доварӣ» фаро расид, вақте ки Набукаднесар онҳоро озмуд ва дарёфт, ки онҳо аз ҳамаи ҳакимони Бобил даҳ баробар донотаранд.

Се қадами башорати ҷовидонӣ ҳамчунин дар боби охирини Дониёл ҳамчун раванде тасвир ёфтаанд, ки ба василаи он афзоиши дониш онҳоеро, ки дар назди нуре, ки дар вақти охир кушода мешавад, масъул нигоҳ дошта мешаванд, пок мегардонад, сафед месозад ва имтиҳон мекунад. Дар боби аввали Дониёл, чунон ки дар боби охирин, се қадами фариштаи аввал, ки ҳар се фариштаро дар бар мегирад, муайян карда шудааст. Азбаски боби аввал башорати ҷовидонии фариштаи аввал аст, боби дуюми Дониёл фариштаи дуюми Ваҳй боби чордаҳро ифода мекунад, ки дар он имтиҳони сурати ҳайвон ё сурати Масеҳ тасвир шудааст, ҳамон тавре ки он дар имтиҳони дуюм дар се қадами боби аввал тасвир ёфта буд.

Азбаски бобҳои якум ва дуюми Дониёл фариштаи якум ва дуюми Ваҳйи чордаҳумро намояндагӣ мекунанд, боби сеюм ва озмоиш дар саҳрои Дуро паёми фариштаи сеюмро, бо ҳушдори он ки аломати ҳайвонро қабул накунанд, намояндагӣ мекунад. Дар боби якуми Дониёл соли аввали Куруш зикр шудааст, ва дар боби даҳум, ки рӯъёи охирини Дониёл аст, Куруш бо соли сеюми худ муаррифӣ мешавад, аммо мо медонем, ки он соли сеюм соли аввали ӯст, зеро Дониёл фақат то соли аввали Куруш идома ёфт.

Пас Куруш рамзи соли аввалест, ки се солро дар бар мегирад. Ӯ рамзи паёми фариштаи аввал аст. Соли аввали Куруш дар ояти охирини рӯъёи аввали Дониёл зикр мешавад, ва сипас боз дар ояти аввали рӯъёи охирини Дониёл. Муҳим аст, ки рамзшиносии нубувватии Курушро бишносем, ва мо нахуст муайян месозем, ки ӯ паёми фариштаи аввалро намояндагӣ мекунад. Инро метавон аз ҷиҳати нубувватӣ аз он муайян кард, ки Дониёл соли сеюми ӯро ҳамчун соли аввали ӯ муаррифӣ мекунад; аммо муҳимтар аз ин, ин аз ҷониби нахустин фармоне, ки ӯ эълон кард, муайян мегардад.

Муборизае, ки Ҷабраил дар боби даҳум бо подшоҳони Форс дошт, ба он вобаста буд, ки Курушро ба он нуқта расонад, ки ӯ пайгирона амал карда, нахустини се фармонро эълон намояд, ки он ба яҳудиён имкон медод ба Ерусалим баргарданд ва шаҳр ва маъбадро аз нав бино кунанд. Фармони сеюм оғози пешгӯии ду ҳазору сесадсоларо нишон медод, ки он ҳангоми омадани фариштаи сеюм, дар 22 октябри соли 1844, ба анҷом расид. Фармони сеюм намояндаи фариштаи сеюм буд, ва бинобар ин, фармони аввали Куруш намояндаи омадани фариштаи аввал дар соли 1798 буд. Куруш фариштаи аввалро ифода мекунад, ва аз ҳамин сабаб, дар китоби Дониёл соли аввали ӯ се солро намояндагӣ мекард.

Пас, Куруш «замони охир»-ро муаррифӣ мекунад, зеро маҳз ҳангоме ки фариштаи аввал (Куруш) дар соли 1798 омад, «замони охир» фаро расид ва китоби Донёл мӯҳркушоӣ шуд. Гумон меравад, ки номи Куруш аз вожаи форсии бостонии «Kūruš», ки маънояш «офтоб» аст, баргирифта шуда, бо вожаи эломии «kursh», ба маънои «тахт», омехта шудааст, ки далолат бар иртибот бо ҳокимияти шоҳона ё подшоҳӣ дорад. Ишаъё низ ба ин хусусиятҳои Куруш муроҷиат мекунад.

> Он ки дар бораи Куруш мегӯяд: «Ӯ чӯпони Ман аст, ва тамоми хости Маро ба ҷо хоҳад овард», — ҳамон ки ба Уршалим мегӯяд: «Ту бино хоҳӣ шуд»; ва ба маъбад: «Бунёди ту гузошта хоҳад шуд». Чунин мегӯяд Худованд ба масеҳи Худ, ба Куруш, ки дасти рости ӯро Ман гирифтаам, то халқҳоро пеши ӯ мутеъ гардонам; ва камарҳои подшоҳонро хоҳам кушод, то дарҳои дутабақаро пеши ӯ боз намоям, ва дарвозаҳо баста нахоҳанд шуд; Ман пеши ту хоҳам рафт ва ҷойҳои каҷро рост хоҳам кард; дарвозаҳои биринҷиро пора-пора хоҳам шикаст, ва панҷараҳои оҳанинро хоҳам бурид; ва ганҷҳои торикӣ ва сарватҳои ниҳони ҷойҳои махфиро ба ту хоҳам дод, то бидонӣ, ки Ман, Худованд, ки туро ба номи ту мехонам, Худои Исроил ҳастам. Ба хотири Яъқуб, бандаи Ман, ва Исроил, баргузидаи Ман, Ман туро ба номи ту хондаам; ба ту лақаб додаам, ҳарчанд Маро нашинохтаӣ. Ман Худованд ҳастам, ва дигаре нест; ғайр аз Ман Худое нест. Ман туро қувват бастаам, ҳарчанд Маро нашинохтаӣ, то аз баромадани офтоб ва аз ҷониби ғарб бидонанд, ки ғайр аз Ман дигаре нест. Ман Худованд ҳастам, ва дигаре нест. Ишаъё 44:28–45:6.

Куруш тимсоли Масеҳ буд, зеро ӯ «масеҳшуда»-и Худованд буд ва «чӯпони» Худо хонда шуд, ки Ерусалимро бино мекунад ва таҳкурсии маъбадро мегузорад. Ӯ ҳамон касест, ки бо кушода шудани дарвозаҳои баста алоқаманд аст, чунон ки Масеҳ Ҳамон аст, ки мекушояд ва ҳеҷ кас намебандад, ва мебандад ва ҳеҷ кас намекушояд. Ва ба Куруш «хазинаҳои торикӣ ва ганҷҳои ниҳони ҷойҳои махфӣ» дода мешавад. Куруш чандин аломатҳои роҳро бар хати ҳаракатҳои ислоҳотӣ ба иҷро мерасонад.

Вай замони поёнро муайян мекунад, ҳангоме ки фариштаи аввал меояд, ҳангоме ки китоби Дониёл муҳркушоӣ мешавад ва пас аз он афзоиши дониш ба миён меояд, ки аз «хазинаҳои зулмот ва сарватҳои ниҳони ҷойҳои махфӣ» бармеояд. Он «хазинаҳои зулмот ва сарватҳои ниҳони ҷойҳои махфӣ» ҳамон «таҳкурсӣ»-ро ташкил медиҳанд, ки «сохта» мешавад, ва ҳамон «маъбад»-ро, ки бояд «бунёд ниҳода» шавад. Масеҳ, ки Куруш намунаи пешакии Ӯ буд, «масеҳшуда»-и Худованд аст, чунон ки Масеҳ ҳангоми таъмиди Худ тадҳин гардид. Бинобар ин, Куруш на танҳо омадани фариштаи аввал аст, балки ӯ ҳамчунин фариштаи дуюм аст, ки фариштаи аввалро ҳангоми нузулаш қувват мебахшад, чунон ки Рӯҳулқудс ҳангоми тадҳин шудани Масеҳ нозил гардид. Дар 22 октябри соли 1844 Масеҳ дар ё «дарвоза»-еро ба сӯи Қудси Ақдос кушод, ки он дарвоза баста буд. Куруш ҳамчунин омадани фариштаи сеюмро нишон медиҳад.

Куруш фариштаи якум аст, ва фариштаи якум ҳамаи унсурҳои ҳар се фариштаро дар худ дорад. Куруш замони охир дар соли 1798 аст, вақте ки фариштаи якум омад. Куруш 11 августи соли 1840-ро муаррифӣ мекунад, вақте ки паёми фариштаи якум қувват ёфт (тадҳин карда шуд). Ӯ кори гузоштани таҳкурсиро муаррифӣ мекунад, чунон ки ин дар таҳияи ҷадвали соли 1843 дар моҳи майи соли 1842 нишон дода шудааст. Ӯ сохтмони маъбадро муаррифӣ мекунад, зеро ду табақа дар ноумедии аввал, 19 апрели соли 1844, ҷудо шуданд, ва ӯ ҷудоии дуюмро низ дар ноумедии бузурги 22 октябри соли 1844 муаррифӣ мекунад.

Ҳамаи аломатҳои роҳии ҳаракати ислоҳоти миллеритҳо бо Куруш намунасозӣ шуда буданд, ва аз ин рӯ он аломатҳои роҳӣ ҳамчунин аломатҳои роҳии ҳаракати саду чилу чор ҳазорро намунасозӣ мекунанд. Ҳаракати миллеритҳо бо нишонаҳое пешгузашта буд, ки Масеҳ муайян карда буд, ки пеш аз таърихи миллеритҳо фаро хоҳанд расид.

> «Пайғамбарӣ на танҳо тарз ва мақсади омадани Масеҳро пешгӯйӣ мекунад, балки нишонаҳоеро низ баён менамояд, ки мардум бояд ба воситаи онҳо бидонанд, ки он наздик аст. Исо гуфт: “Ва дар офтоб, ва дар моҳ, ва дар ситорагон аломатҳо хоҳад буд.” Луқо 21:25. “Офтоб торик хоҳад шуд, ва моҳ нури худро нахоҳад дод, ва ситорагони осмон хоҳанд афтод, ва қувваҳои дар осмон буда ба ларза хоҳанд омад. Ва он гоҳ Писари Одамро хоҳанд дид, ки бо қудрат ва ҷалоли бузург бар абрҳо меояд.” Марқӯс 13:24–26. Ваҳйбин аломати нахустинеро, ки бояд пеш аз омадани дуюм воқеъ гардад, чунин тасвир мекунад: “Ва зилзилаи бузурге ба амал омад; ва офтоб мисли палоси сиёҳи мӯйин сиёҳ шуд, ва моҳ мисли хун гардид.” Ваҳй 6:12.»

> «Ин аломатҳо пеш аз оғози асри нуздаҳум мушоҳида шуданд. Дар иҷрои ин пешгӯӣ, дар соли 1755, даҳшатноктарин заминларзае ба вуқӯъ пайваст, ки то имрӯз боре сабт шудааст». The Great Controversy, 304.

Аломатҳое, ки Омадани Дуюмро эълон менамуданд, андаке пеш аз соли 1798, дар соли 1755 оғоз ёфтанд. Соли 1798 анҷоми асорати Исроили рӯҳонӣ дар Бобили рӯҳонӣ буд, ки хоҳар Уайт таълим медиҳад, ки он ба воситаи асорати воқеии Исроили воқеӣ дар Бобили воқеӣ рамзгузорӣ шуда буд; он асорат дар поёни ҳафтод соли асирӣ ба анҷом расид, вақте ки Куруш аз дарвозаҳои кушода ворид шуда, Бобилро забт кард ва Белшасарро ба қатл расонд.

> «Имрӯз калисои Худо озод аст, ки нақшаи илоҳиро барои наҷоти насли гумроҳшуда то анҷоми он пеш барад. Дар тӯли асрҳои зиёд қавми Худо аз озодиҳои худ маҳдудият кашиданд. Мавъизаи Инҷил дар покии он манъ карда шуда буд, ва сахттарин ҷазоҳо бар касоне фуруд меомаданд, ки ҷуръат мекарданд ба фармонҳои одамон итоат накунанд. Дар натиҷа, токзори бузурги ахлоқии Худованд қариб ба таври комил бекас мемонд. Мардум аз нури каломи Худо маҳрум карда шуданд. Зулмати гумроҳӣ ва хурофот таҳдид мекард, ки дониши дини ҳақиқиро маҳв созад. Калисои Худо бар замин дар ин давраи тӯлонии таъқиби бераҳмона ба ҳақиқат дар асорат буд, чунон ки фарзандони Исроил дар айёми асирӣ дар Бобил дар асорат нигоҳ дошта мешуданд». Пайғамбарон ва Подшоҳон, 714.

Анҷоми ҳафтод сол дар Бобил соли 1798-ро рамзӣ нишон медод, ва аломатҳое буданд, ки пеш аз соли 1798 зоҳир шуданд ва эълон мекарданд, ки бозгашти Масеҳ наздик аст.

> «Омадани лашкари Куруш назди деворҳои Бобил барои яҳудиён аломате буд, ки раҳоии онҳо аз асорат наздик мешавад. Беш аз як аср пеш аз таваллуди Куруш, Илҳом ӯро ба ном зикр карда буд ва сабт шудани кори воқеие, ки ӯ бояд анҷом медод, яъне ногаҳон гирифтани шаҳри Бобил ва муҳайё сохтани роҳ барои озод шудани фарзандони асоратро, ба амал оварда буд». «Пайғамбарон ва Подшоҳон», 551.

Куруш ҳам аломатҳоеро, ки пеш аз соли 1798 воқеъ шуданд, тимсол мекард. Таърихнигорон дар бораи ҳукмронии Дориёш ва Куруш то андозае норӯшананд, аммо Каломи Худо равшан аст. Империяи Модию Форс пас аз Империяи Бобил омад, ва нахустин подшоҳи Модию Форс Дориёш буд, ҳарчанд ин ҷияни ӯ Куруш буд, ки ҳамон шаби базми охирини Белшасар сарлашкаре буд, ки Бобилро тасарруф кард. Ҳам Куруш ва ҳам Дориёш замони поёни асорати ҳафтодсоларо тимсол мекунанд, ки он замони поёнро дар соли 1798 намояндагӣ менамояд, ва он ҳамчунин замони поёнро дар соли 1989 тимсол мекунад.

Замони анҷом дар таърихи Мусо бо таваллуди Ҳорун ва Мусо, ки се сол аз ҳам ҷудо буданд, нишон дода шуда буд. Он таърих ба таври комилтарин таърихи Масеҳро намунавор пешакӣ нишон медод, ва замони анҷом дар он таърих бо таваллуди Юҳанно ва шаш моҳ баъдтар бо таваллуди хеши ӯ Исо нишон дода шуда буд. Замони анҷом ду нишонаи роҳ дорад, ва Дорёш ва Куруш ҳар ду анҷоми асорати ҳафтодсоларо нишон медиҳанд, ки он анҷоми асорати ҳазору дусаду шастсоларо пешнамун месохт. Захми марговари ҳайвони папагӣ дар соли 1798, дар соли баъдӣ бо марги он касе пайгирӣ гардид, ки бар он ҳайвон савор шуда, бар он ҳукмронӣ мекард. Дар соли 1989 Рейган ва Буши аввал ҳар ду президент буданд.

Куруш нишонаҳоеро, ки омадани вақти охирро эълон мекунанд, муайян месозад, ва ӯ вақти охирро низ муайян мекунад. Ӯ афзоиши донишро нишон медиҳад, ҳамчунин қувват ёфтани паёми аввалро ҳангоме ки фариштае нозил мешавад; ва ӯ он кореро низ нишон медиҳад, ки баъд аз он дар гузоштани таҳкурсӣ, дар кори бино кардани маъбад, ва дар омадани фариштаи сеюм, вақте ки Пайғамбари Аҳд ногаҳон ба маъбади Худ меояд, ба иҷро гирифта мешавад.

> Дар соли сеюми Куруш, подшоҳи Форс, чизе бар Дониёл, ки номаш Белтешассар хонда мешуд, ошкор карда шуд; ва он чиз ҳақ буд, вале вақти муқарраршуда дароз буд; ва ӯ он чизро дарк намуд, ва рӯъёро фаҳмид. Дар он рӯзҳо ман, Дониёл, се ҳафтаи комил мотамдор будам. Нони лазиз нахӯрдам, гӯшт ва шароб ба даҳонам наомад, ва умуман худро тадҳин накардам, то он ки се ҳафтаи пурра ба анҷом расид. Ва дар рӯзи бисту чоруми моҳи аввал, ҳангоме ки ман дар канори дарёи бузург, яъне Ҳиддеқал, будам. Дониёл 10:1–4.

Рамзҳои Куруш ва Белтешасар таърихи муайяни набувватиро дар рӯзҳои охир намояндагӣ мекунанд. Рамзи Белтешасар ба мо мефаҳмонад, ки қавме, ки намояндагӣ мешаванд, ҳамон яксаду чилу чор ҳазор мебошанд, ки насли ниҳоии қавми аҳданд. Онҳо дар он таърихи набувватӣ ҷой дода шудаанд, ки бо Куруш намояндагӣ мешавад; ва он таърихеро намояндагӣ мекунад, ки пеш аз соли 1798, ва 1989, ва 11 сентябри соли 2001 воқеъ шудааст, зеро Куруш ҳамаи он аломатҳои марҳилавиро намояндагӣ мекунад. Ӯ ҳамчунин ноумедии 18 июли соли 2020-ро намояндагӣ мекунад, ва ҳатто қонуни якшанбеи ба зудӣ ояндаро дар Иёлоти Муттаҳида. Калиди муайян кардани он ки рӯъёи охирини Дониёл аз ҷиҳати набувватӣ дар куҷо ҷойгир шудааст, аз он чи Дониёл медонад, муайян карда мешавад.

Дар ояти якум Дониёл (Белтешасар) ҳам «амр»-ро ва ҳам «рӯъё»-ро мефаҳмад. «Амр» калимаи ибронии «dabar» аст, ки маънояш «калима» мебошад, ва онро Ҷабраил барои ифода кардани рӯъёи «chazon»-и ду ҳазору панҷсаду бист сол («ҳафт замон») истифода мебарад. «Рӯъё»-и дар ояти якум, ки Дониёл онро мефаҳмад, рӯъёи «mareh»-и ду ҳазору сесад сол аст. Қавми аҳди Худо дар айёми охир «ҳафт замон»-ро дар вақти поён, дар соли 1989, намефаҳмиданд. Онҳо «ҳафт замон»-ро то баъд аз 11 сентябри соли 2001 нафаҳмиданд; бинобар ин, Дониёл бояд дар замони ҳаракати ислоҳоти нубувватӣ, ки онро Куруш баъд аз 11 сентябри соли 2001 намояндагӣ мекунад, қарор дошта бошад, зеро Дониёл, ки ҳаракати ниҳоии нубувватиро намояндагӣ мекунад, ҳам «амр»-ро ва ҳам «рӯъё»-ро мефаҳмад.

Дониёл ҳамчун касе муаррифӣ шудааст, ки дар давраи бисту як рӯзи мотам қарор дошт. «Дар он рӯзҳо»-и мотам Дониёл «он чиз»-ро фаҳмид, ва ҳамчунин дар бораи «рӯъё» фаҳмиш ёфт. Ҳақиқате, ки тавассути «он чиз» ифода шудааст, дар рӯзҳои мотам ба Дониёл ошкор карда шуд. Қавми Худо дар хатҳои ислоҳот, андаке пеш аз Фарёди Нимашаб, ҳамчун «мотамдорон» муаррифӣ шудаанд. Ин мотам тавассути Марто ва Марям, ки барои Лаъзор мотам мекарданд, андаке пеш аз Вуруди Зафармандона, нишон дода шудааст. Он ҳамчунин бо ноумедӣ баъд аз ноумедии аввали таърихи Миллеритӣ, чунонки Ирмиё баён кардааст, тасвир ёфта буд.

> Суханони Ту ёфт шуданд, ва ман онҳоро хӯрдам; ва каломи Ту барои ман шодӣ ва хурсандии дилам гардид; зеро ки ман ба номи Ту хонда шудаам, эй Худованд Худои лашкарҳо. Ман дар маҷлиси масхаракунандагон нанишастам ва шодӣ накардам; ман танҳо нишастам аз боиси дасти Ту; зеро ки Ту маро аз хашм пур кардаӣ. Чаро дарди ман доимист, ва захми ман бедаво, ки аз шифо ёфтан сар мепечад? Оё Ту барои ман тамоман мисли дурӯғ хоҳӣ буд, ва мисли обҳое ки хушк мешаванд? Ирмиё 15:16–18.

Ирмиё «шодмонӣ накард», чунон ки сокинони Садӯм ва Миср дар боби ёздаҳуми Ваҳй аз марги он ду шоҳид шодмонӣ карданд. «Шодмонӣ накардан» маънои мотам доштанро дорад. Мотами Белтешатсар он мотамеро муайян месозад, ки бо марги он ду шоҳид алоқаманд аст. Дар 18 июли соли 2020 ва 3 ноябри соли 2020, он ду шоҳиди шохи ҳақиқии протестантӣ ва шохҳои ҷумҳурихоҳи ҳайвони замин дар кӯчаҳои Садӯм ва Миср, ки дар он ҷо низ Худованди мо маслуб гардида буд, кушта шуданд. Вақте ки Худованди мо маслуб гардид, шогирдони Ӯ ба мотам гирифтан оғоз карданд. Он ду шоҳид дар боби ёздаҳуми Ваҳй ҳамчун Мӯсо ва Илёс муаррифӣ шудаанд.

Дар Навиштаҳо панҷ ишора ба Масеҳ ҳамчун Микоил вуҷуд дорад: се ишора дар китоби Дониёл, як ишора дар китоби Яҳудо ва ишораи дигаре дар китоби Ваҳй. Дар боби даҳум, ки ҳоло онро баррасӣ мекунем, Микоил ду бор зикр мешавад — дар оятҳои сездаҳ ва бисту як, ва сипас боз дар боби дувоздаҳум, ояти як. Ӯ дар Ваҳй 12:7 муаррифӣ шудааст. Дар Яҳудо, Микоил ҳамчун зиндакунандаи Мусо муаррифӣ мешавад, ки ӯ дар боби ёздаҳуми китоби Ваҳй яке аз шоҳидонест, ки дар кӯча мурдааст.

> Пас, ман мехоҳам шуморо ба ёд оварам, ҳарчанд ки шумо инро як бор медонистед, ки Худованд, баъд аз он ки мардумро аз замини Миср раҳоӣ дод, баъдан онҳоеро, ки имон наоварданд, ҳалок кард. Ва фариштагонеро, ки мақоми аввали худро нигоҳ надоштанд, балки манзили худро тарк карданд, Ӯ дар занҷирҳои абадӣ зери зулмот барои доварии рӯзи бузург нигоҳ доштааст. Ҳамчунин Садӯм ва Амӯро, ва шаҳрҳои атрофи онҳо, ки ба ҳамон тарз худро ба зино супурда, аз паи ҷисми бегона рафтанд, ҳамчун намуна пеш гузошта шудаанд, дар ҳоле ки интиқоми оташи ҷовидониро мекашанд. Ба ҳамин монанд, ин хоббинҳои палид низ ҷисмро нопок месозанд, ҳокимиятро хор мешуморанд ва бар соҳибони ҷалол бадгӯӣ мекунанд. Аммо Микоил, фариштаи муқарраб, вақте ки бо иблис мубоҳиса мекард ва дар бораи ҷасади Мусо баҳс менамуд, ҷуръат накард, ки бар зидди ӯ иттиҳоми таҳқиромез оварад, балки гуфт: «Худованд туро мазаммат намояд». Яҳудо 5–9.

Дар китоби Яҳудо, дар заминаи ҳам Садӯм ва ҳам Миср, ки шаҳри бузургеро ифода мекунад, ки дар он ҷо Мусо ва Илёс дар боби ёздаҳуми Ваҳй кушта мешаванд, Масеҳ, ки бо Микоил ифода ёфтааст, ҷисми Мусоро эҳё мекунад. Мусо ва Илёс дар боби ёздаҳуми Ваҳй сеюним рӯзи рамзӣ мурда буданд, ва рӯзҳои мотам барои Белтешатсар ҳангоме ба анҷом мерасанд, ки Микоил аз осмон фуруд меояд. Сатр бар сатр, Дониёл боби даҳ оятҳои як то чаҳор, давраи мотамро муайян мекунанд, ки он вақте ба поён мерасад, ки ду шоҳид ба воситаи Микоил эҳё карда мешаванд.

Мо ин омӯзишро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> «Падар Мӯсо ва Илёсро баргузид, то паёмрасонони Ӯ назди Масеҳ бошанд, Ӯро бо нури Осмон ҷалол диҳанд ва бо Ӯ дар бораи азоби наздикомадаи Ӯ суҳбат кунанд, зеро онҳо ҳамчун одамон бар замин зиндагӣ карда буданд; онҳо ғаму андӯҳи инсонӣ ва ранҷу азобро таҷриба карда буданд ва метавонистанд ба озмоиши Исо дар ҳаёти заминии Ӯ ҳамдардӣ намоянд. Илёс, дар мақоми худ ҳамчун пайғамбар барои Исроил, Масеҳро намояндагӣ карда буд ва кори ӯ, то андозае, ба кори Наҷотдиҳанда монанд буд. Ва Мӯсо, ҳамчун роҳбари Исроил, дар ҷойи Масеҳ истода буд, бо Ӯ муошират мекард ва ба ҳидоятҳои Ӯ пайравӣ менамуд; бинобар ин, ин ду нафар, аз миёни ҳамаи лашкарҳое ки гирди тахти Худо ҷамъ омада буданд, аз ҳама муносибтар буданд, то ба Писари Худо хизмат расонанд.»

> «Вақте ки Мусо, аз беимонии банӣ-Исроил ба ғазаб омада, сангро бо хашм зад ва ба онҳо он оберо, ки талаб мекарданд, дод, ӯ ҷалолро ба худ нисбат дод; зеро зеҳни ӯ чунон ба носипосӣ ва саркашии Исроил машғул шуда буд, ки дар анҷом додани он амале, ки Худо ба ӯ фармуда буд, натавонист Худоро иззат намояд ва номи Ӯро бузург гардонад. Нақшаи Қодири Мутлақ ин буд, ки банӣ-Исроилро борҳо ба тангноҳо оварад, ва он гоҳ, дар ниёзи бузурги онҳо, бо қудрати Худ онҳоро раҳоӣ бахшад, то онҳо ғамхории махсуси Ӯро нисбат ба худ бишносанд ва номи Ӯро ҷалол диҳанд. Аммо Мусо, бо таслим шудан ба ангезаҳои табиии дили худ, иззате, ки ба Худо тааллуқ дошт, ба худ мансуб кард, зери қудрати Шайтон афтод ва аз даромадан ба замини ваъдашуда манъ карда шуд. Агар Мусо устувор мемонд, Худованд ӯро ба замини ваъдашуда мебурд ва пас аз он, бе он ки маргро бинад, ӯро ба Осмон интиқол медод.»

> «Чунон ки воқеъ шуд, Мусо аз марг гузашт, аммо Писари Худо аз Осмон фуруд омада, ӯро пеш аз он ки ҷасадаш фасодро бинад, эҳё намуд. Гарчанде ки Шайтон бо Микоил барои ҷасади Мусо мубориза бурда, онро ҳамчун сайди қонунии худ талаб мекард, ӯ бар Писари Худо ғолиб омада натавонист; ва Мусо, бо ҷисми эҳёшуда ва ҷалолёфта, ба саҳнҳои Осмон бурда шуд ва акнун яке аз он ду шахси мукаррам буд, ки аз ҷониби Падар таъйин гардида буданд, то назди Писари Ӯ хидмат кунанд.»

> «Бо он қадар ба хоб мағлуб шуданро ба худ иҷозат дода, шогирдон гуфтугӯи миёни паёмрасонони Осмонӣ ва Наҷотдиҳандаи ҷалолёфтаро аз даст дода буданд. Аммо ҳангоме ки онҳо ногаҳон аз хоби амиқ бедор мешаванд ва рӯъёи олиҷаноберо, ки пеши назарашон аст, мебинанд, аз ваҷду ҳайрат пур мегарданд. Чун ба сурати пурнури Устоди маҳбуби худ менигаранд, маҷбур мешаванд чашмони худро бо дастонашон пӯшонанд, зеро ба таври дигар наметавонанд он ҷалоли васфнопазиреро, ки шахсияти Ӯро фаро гирифтааст ва шуоъҳое чун шуоъҳои офтоб аз он метобад, таҳаммул намоянд. Барои лаҳзае кӯтоҳ шогирдон Худованди худро, ки дар пеши чашмонашон ҷалолёфта ва боло бурда шудааст, ва аз ҷониби мавҷудоти пурнуре, ки онҳоро ҳамчун баргузидагони Худо мешиносанд, иззат ёфтааст, мебинанд». «Рӯҳи Нубувват», ҷилди 2, 329, 330.

Back to Articles