Article

# Китоби Дониёл — Рақами Ҳабдаҳ

Пайвандҳои нубувватӣ: Ҳайкали тиллоии Набукаднасар ва қонуни якшанбе

Author

Jeff Pippenger

Published

December 12, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Хоҳар Уайт бисёр вақт ҳайкали тиллоиро дар саҳрои Дуро ҳамчун қонуни якшанбе муаррифӣ мекунад.

> «Шанбеи буте барпо карда шудааст, чунон ки ҳайкали тиллоӣ дар саҳроҳои Дуро барпо карда шуда буд. Ва ҳамчунон ки Набукаднесар, подшоҳи Бобил, фармон баровард, ки ҳамаи онҳое ки ба ин ҳайкал саҷда накунанд ва онро парастиш нанамоянд, бояд кушта шаванд, ҳамчунин эълоне дода хоҳад шуд, ки ҳамаи онҳое ки муассисаи якшанберо эҳтиром накунанд, бо зиндонӣ шудан ва марг ҷазо дода хоҳанд шуд. Ҳамин тавр Шанбеи Худованд зери по поймол карда мешавад. Аммо Худованд эълон кардааст: “Вой бар ҳоли онҳое ки аҳкоми золимона муқаррар мекунанд, ва ситамеро менависанд, ки худ таъйин намудаанд” [Ишаъё 10:1]. [Сафанё 1:14–18; 2:1–3, иқтибос шудааст.]» Manuscript Releases, volume 14, 91.

Дар ин порчаи махсус Хоҳар Уайт ба китоби Сафанё истинод мекунад, ва бо ин амал ба пайванди нубувватии боби ду ва боби сеюми Дониёл меафзояд. Сафанё муайян месозад, ки қавми Худо бояд пеш аз содир шудани фармон гирд оянд. Ӯ ҳамчунин паёми карнайро муайян месозад, ки рамзи паёми огоҳкунандаест, ки бар зидди шаҳрҳо (Иёлатҳо) ва бурҷҳо (Калисоҳо) равона шудааст. Ӯ як гирдиомаданро муайян месозад, ки он унсури «ҳафт бор» аст ва ҳангоми пешкаш шудани дуои Ибодот бисту шаш ба вуқӯъ мепайвандад. Ӯ «миллате ки матлуб нест»-ро муайян месозад, ва дар айни ҳол омадани доварии иҷроии Худоро таъкид мекунад, ки аз қонуни якшанбе оғоз ёфта, то Омадани Дуюми Масеҳ шиддат мегирад.

Он чи баромадани фармони қонуни рӯзи якшанбе ташаккул ёфтани сурати ҳайвон аст. Ташаккул ёфтани сурати ҳайвон озмоиши аёнест, ки бо он касоне аз қавми Худо рӯ ба рӯ мегарданд, ки қаблан аз озмоиши ғизоӣ гузаштаанд. Пеш аз фармон, ки сеюм аст (санҷиши ҳалкунанда), қавми Худо, ки Сафанё онҳоро «миллате, ки матлуб нест» меномад, ба ҷамъ омадан даъват карда мешаванд. Нубуввати аввалини Ҳизқиёл паёми ҷамъ омадан аст, вале он танҳо барои касоне амалӣ мегардад, ки ҳолати парокандагии худро дарк мекунанд ва дуои бисту шашуми Левизодро, чунон ки Дониёл дар боби нӯҳ кард, ба ҷо меоваранд.

> Рӯзи бузурги Худованд наздик аст, наздик аст ва бисёр шитоб мекунад, ҳатто овози рӯзи Худованд: марди пурқувват дар он ҷо талх нола хоҳад кард. Он рӯз рӯзи ғазаб аст, рӯзи тангӣ ва изтироб, рӯзи вайронӣ ва харобӣ, рӯзи торикӣ ва тирагӣ, рӯзи абрҳо ва зулмоти ғализ, рӯзи карнай ва ҳушдор бар зидди шаҳрҳои ҳисордор ва бар зидди бурҷҳои баланд. Ва Ман бар одамон тангӣ хоҳам овард, ба тавре ки мисли кӯрон роҳ хоҳанд рафт, зеро бар зидди Худованд гуноҳ кардаанд; ва хуни онҳо мисли хок рехта хоҳад шуд, ва ҷисми онҳо мисли ахлот. На нуқраи онҳо ва на тиллои онҳо онҳоро дар рӯзи ғазаби Худованд наҷот дода хоҳад тавонист; балки тамоми замин бо оташи ғайрати Ӯ фурӯ бурда хоҳад шуд, зеро Ӯ барои ҳамаи сокинони замин ҳатто нобудии зуд ба амал хоҳад овард. Худро гирд оваред, оре, гирд оед, эй қавме ки писандида нест; пеш аз он ки ҳукм зоҳир шавад, пеш аз он ки рӯз мисли коҳ бигзарад, пеш аз он ки хашми шадиди Худованд бар шумо ояд, пеш аз он ки рӯзи ғазаби Худованд бар шумо ояд. Худовандро биҷӯед, эй ҳамаи ҳалимони замин, ки доварии Ӯро ба ҷо овардаед; адолатро биҷӯед, фурӯтаниро биҷӯед: шояд дар рӯзи ғазаби Худованд пинҳон гардед. Сафанё 1:14–2:3.

Дар Навиштаҳо «марди қавӣ» марди қудрат аст, ва нахустин ишора ба «марди қавӣ» Ҷидъӯн мебошад.

> Ва фариштаи Худованд омад ва зери булуте, ки дар Ӯфро буд ва ба Юоши абиезрӣ тааллуқ дошт, нишаст; ва писараш Ҷидъӯн гандумро назди чархушти ангур мекӯфт, то онро аз мидёниён пинҳон дорад. Ва фариштаи Худованд ба ӯ зоҳир шуд ва ба ӯ гуфт: «Худованд бо туст, эй марди далеру шуҷоъ». Ва Ҷидъӯн ба ӯ гуфт: «Оҳ, эй хоҷаи ман, агар Худованд бо мо бошад, пас чаро ҳамаи ин бар сари мо омадааст? Ва куҷоянд ҳамаи мӯъҷизаҳои Ӯ, ки падарони мо ба мо ҳикоят мекарданд ва мегуфтанд: “Оё Худованд моро аз Миср берун наовард?” Аммо акнун Худованд моро тарк кардааст ва ба дасти мидёниён супурдааст». Ва Худованд ба ӯ нигариста, гуфт: «Бо ҳамин қуввати худ бирав, ва ту Исроилро аз дасти мидёниён халос хоҳӣ кард; магар Ман туро нафиристодаам?» Ва ӯ ба Ӯ гуфт: «Оҳ, эй хоҷаи ман, бо чӣ гуна васила ман Исроилро халос кунам? Инак, хонадони ман дар Манашше фақиртарин аст, ва ман дар хонаи падарам хурдтарин ҳастам». Ва Худованд ба ӯ гуфт: «Албатта Ман бо ту хоҳам буд, ва ту мидёниёнро чунон хоҳӣ зад, ки гӯё як мард бошанд». Доварон 6:11–16.

Дар Сафанё марди қавӣ, ки ҳамчунин Ҷидъӯн аст, бояд зор-зор нола кунад. Калимаи «нидо кардан» рамзи Нидои Нимашаб дар айёми охир аст, ва калимаи «талх» ғайрати одилонаро ифода мекунад. Ҷидъӯн, ё «марди қавӣ»-и Сафанё, рамзи паёми Илёс аст, ки масъулият дорад гуноҳҳои қавми Худо ва, албатта, гуноҳҳои падаронашонро ба онҳо нишон диҳад.

> Бо овози баланд нидо кун, худдорӣ манамо; овози худро мисли карнай баланд бикун, ва ба қавми Ман ҷинояти онҳоро ва ба хонадони Яъқуб гуноҳҳояшонро нишон деҳ. Ишаъё 58:1.

Ҳамаи анбиё дар айёми охир бо якдигар мувофиқат мекунанд; бинобар ин, паёми карнаи Ишаъё ҳамон «фарёд»-и марди пурқудрати Сафанёст, ки ӯ Ҷидъӯн аст, ва ҳамаи онҳо фиристодаи Илёс ва кори ӯро дар айёми охир муайян мекунанд. Дар Ишаъё оятҳои зерин гуноҳҳои онҳоро ҳамчун худсарӣ муайян менамоянд, зеро онҳо бар он боваранд, ки дар ҳақиқат Худовандро ибодат ва хизмат мекунанд.

> Аммо онҳо ҳар рӯз Маро меҷӯянд, ва аз донистани роҳҳои Ман шод мешаванд, мисли қавме ки адолатро ба ҷо овардааст ва фароизи Худои худро тарк накардааст; онҳо аз Ман аҳкоми адолатро металабанд; онҳо аз наздик шудан ба Худо лаззат мебаранд. Ишаъё 58:2.

Фарёди талхи марди қавӣ ҳамон паёми Нидои Нимашаб аст, ки ошкоршавии онро дар бар мегирад, ки 18 июли соли 2020 гуноҳи ҷасуронае бар зидди Худованд буд, ки бояд аз он тавба карда ва эътироф карда шавад. Мазмуну моҳияти паёми Нидои Нимашаб ташаккули сурати ҳайвон аст, ва баъдан доварие, ки аз ҷониби Ислом бар Иёлоти Муттаҳида, ва сипас бар ҷаҳон оварда мешавад.

Вақте ки дуои боби бисту шашуми Левизакон дар анҷоми биёбони сеюним рӯзи Ваҳй боби ёздаҳ ба иҷро расад, гаронбаҳо ва беарзиш аз ҳам ҷудо хоҳанд шуд. Доноён ва ҷоҳилон ё равғани тиллоӣ хоҳанд дошт, ё нахоҳанд дошт, ва дар он вақт онҳо мисли «як мард»-и Ҷидъӯн хоҳанд буд. Мувофиқи гуфтаи Сафанё, пеш аз фармони қонуни якшанбе, Ҷидъӯн, ки Илёс аст, ки Ҳизқиёл аст, ки марди қудратманд аст, паёми Нидои Нисфи Шабро, ҳамроҳ бо талхии нишон додани гуноҳи халқи Худо дар иштироки онҳо дар пешгӯии 18 июли 2020 ва кӯшиши беасоси онҳо барои сафед кардани он пешгӯии худ пас аз он ки он комилан ноком шуд, пешниҳод хоҳад кард.

Сафанё ҷамъ омадани халқи Худоро дар рӯзҳои охир муайян мекунад, ки пеш аз фармони қонуни якшанбе ба вуқӯъ меояд. Ин ҷамъ омадан ҳамчунин дар пешгӯии аввали Ҳизқиёл дар боби сию ҳафтум тасвир шудааст.

> Пас, ман чунон ки амр дода шуда будам, нубувват кардам; ва ҳангоме ки нубувват мекардам, овозе бархост, ва инак, ҷунбише падид омад, ва устухонҳо ба ҳам омаданд, ҳар устухон ба устухони худ. Ва чун нигаристам, инак, пайҳо ва гӯшт бар онҳо пайдо шуданд, ва пӯст онҳоро аз боло пӯшонид; аммо дар онҳо нафасе набуд. Ҳизқиёл 37:7, 8.

Ҳизқиёл ба устухонҳои хушкидае нубувват кард, ки мурдавор дар кӯчаи он шаҳри Ваҳй, боби ёздаҳум, хобида буданд, он ҷо ки Худованди мо низ маслуб шуда буд. Нахуст онҳо ба ҳам оварда мешаванд.

> Ва ҷасадҳои мурдаи онҳо дар кӯчаи он шаҳри бузург хоҳад хобид, ки ба маънои рӯҳонӣ Садӯм ва Миср хонда мешавад, он ҷо низ Худованди мо маслуб гардидааст. Ва аз миёни қавмҳо, қабилаҳо, забонҳо ва миллатҳо одамон ҷасадҳои мурдаи онҳоро се рӯз ва ним хоҳанд дид, ва нахоҳанд гузошт, ки ҷасадҳои мурдаи онҳо дар қабрҳо гузошта шаванд. Ва сокинони рӯи замин бар онҳо шодӣ хоҳанд кард ва айшу тараб хоҳанд намуд, ва ба якдигар ҳадяҳо хоҳанд фиристод; зеро ин ду пайғамбар сокинони рӯи заминро азоб медоданд. Ваҳй 11:8–10.

Онҳо гирд оварда мешаванд, ҳангоме ки се рӯзу ним ба анҷом расиданист. Ин се рӯзу ним замони таъхири Матто, боби бисту панҷро ифода мекунад, аммо ҳамчунин парокандашавии «ҳафт замон»-и Левиён бисту шаш аст. Онҳое ки гирд оварда шудаанд, пештар пароканда шуда буданд, ва Сафанё онҳоро ҳамчун «қавме ки писандида нест» муаррифӣ мекунад. Қавме ки писандида нест, ҳамонҳоянд, ки дар кӯчаҳо мурда буданд, дар ҳоле ки ҷаҳон бар ҷасадҳои мурдаи онҳо шодмонӣ мекард, аммо онҳо гирд оварда мешаванд ва сипас ба он қавме табдил меёбанд, ки ҳадафи ҳамлаи қудрати аждаҳои рӯзҳои охир мегардад, ки фоҳишаи Сӯрро ҳамчун сари худ боло мебардоранд.

> Суруд ё Забури Ософ. Эй Худо, хомӯш мабош; сокит мабош ва ором нагир, эй Худо. Зеро инак, душманони Ту ошӯб мебароранд, ва онҳое ки аз Ту нафрат доранд, сар бардоштаанд. Бар зидди қавми Ту маккорона машварат кардаанд, ва бар зидди маҳфузони Ту машварат намудаанд. Гуфтаанд: «Биёед, онҳоро аз миллат будан нобуд кунем, то ки номи Исроил дигар ба ёд оварда нашавад». Зеро онҳо якдилона бо ҳам машварат кардаанд; онҳо бар зидди Ту паймон бастаанд. Забур 83:1–5.

Нияти онҳо ин аст, ки Исроили рӯҳонии айёми охирро гирифта, онҳоро ба танӯри оташини Набукаднесар биандозанд. Вақте ки устухонҳои мурда аввалин бор «овози» Ишаъёро, ки паёми Нидои Нимашабро фарёд мезанад, мешунаванд, онҳо ҳанӯз дар биёбони сею ним рӯз қарор доранд. Сипас онҳо бояд интихоб кунанд, ки Тасаллибахшеро, ки Масеҳ ваъда дода буд бифиристад ва онҳоро бар гуноҳи онҳо аз 18 июли соли 2020 маломат мекунад, қабул намоянд ё рад кунанд.

> Тасаллӣ диҳед, тасаллӣ диҳед қавми Маро, мегӯяд Худои шумо. Ба дили Ерусалим сухан гӯед, ва ба вай нидо кунед, ки ҷанги вай ба анҷом расидааст, ки гуноҳи вай омурзида шудааст; зеро вай аз дасти Худованд барои ҳамаи гуноҳҳои худ дучанд гирифтааст. Овози нидокунандае дар биёбон: Роҳи Худовандро тайёр кунед, барои Худои мо дар саҳро шоҳроҳе рост созед. Ҳар водӣ баланд хоҳад шуд, ва ҳар кӯҳ ва теппа паст хоҳад гардид; ва каҷӣ рост хоҳад шуд, ва ҷойҳои ноҳамвор ҳамвор хоҳанд гардид. Ва ҷалоли Худованд ошкор хоҳад шуд, ва тамоми башар онро якҷоя хоҳанд дид; зеро даҳони Худованд инро гуфтааст. Ишаъё 40:1–5.

Порчае, ки кори овози нидокунанда дар биёбонро муайян мекунад, дорои баъзе маълумоти бисёр муфассал аст. Паёми ӯ бар ошкорсозии хислати Масеҳ асос меёбад, чунон ки аз он далолат мешавад, ки «ҷалол», ки хислати Масеҳ аст, ошкор хоҳад шуд. Ваҳйи Исои Масеҳ, ки андаке пеш аз анҷоми муҳлати имтиёз кушода мешавад, бозкушоии хислати Масеҳ аст, чунон ки бо он ҷанбаи хислати Ӯ, ки ҳамчун Алфа ва Омега муаррифӣ шудааст, нишон дода мешавад. Ҳамчунин ошкор карда хоҳад шуд, ки хислати Ӯ «ростӣ» аст.

Ҷузъиёти дигар ин аст, ки вақте овоз ба нидо кардан оғоз менамояд, ӯ ҳанӯз дар биёбони сеюним рӯз қарор дорад, зеро ӯ дар биёбон нидо мекунад. Аз нигоҳи нубувватӣ, вақте ки кори ӯ оғоз меёбад, он ду шоҳид ҳанӯз дар кӯчае, ки аз миёни водии Ҳизқиёл мегузарад, мурда хобидаанд. Ҳақиқати мушаххаси дигар ин аст, ки вақте овоз кори худро оғоз мекунад, тамоми ҷаҳон ба ин паём дастрасӣ хоҳад дошт. Мушоҳидаи дигар ин аст, ки ин паём дар давраи рӯзҳои охир дода мешавад, вақте ки Масеҳ гуноҳҳои яксаду чилу чор ҳазорро маҳв менамояд, зеро маъсияти онҳо омурзида шудааст. Он ҳақиқати андӯҳборе, ки низ «сатр бар сатр» ошкор мегардад, ин аст, ки танҳо онҳое, ки ба талаботи Инҷил ҷавобгӯ мебошанд, он омурзишеро дарёфт хоҳанд кард, ки дар он таърих ба анҷом расонида мешавад.

Танҳо онҳое ки ба талаботе, ки бо дуои Левитус бисту шаш вобаста аст, ҷавоб медиҳанд, гуноҳҳои худашон ва гуноҳҳои падаронашон маҳв карда хоҳанд шуд, зеро онҳо «барои ҳамаи гуноҳҳояш дукарата» гирифтаанд. «Дасти» Худованд, ки бо гуноҳҳои онҳо ва гуноҳҳои падаронашон алоқаманд аст, рамзи ноумедии аввал аст, ки дар он Худованд дасти Худро бар як иштибоҳ нигаҳ дошт, ки ноумедии аввалро ба вуҷуд овард. Дар таърихи миллеритӣ дасти Ӯ халқи Худоро аз дидани як ҳақиқати пинҳон боздошт. Дасти Ӯ дар он таърих рамзи инояти илоҳии Ӯ буд. Дар айёми охир дасти Ӯ рад кардани як ҳақиқати ошкоршударо аз ҷониби халқи Худо ифода мекунад, ва пас аз он дасти Ӯ рамзи доварии илоҳии Ӯ мебошад.

Бо овози аввалин нубуввати Ҳизқиёл мурдагон бо ҳам пайваста шакл мегиранд, вале ҳанӯз ҳамчун лашкари азиме барпо намешаванд. Нубуввати дуюми Ҳизқиёл дар боби сию ҳафтум инро ба анҷом мерасонад, бо овардани нафасе, ки аз чор бод меояд.

> Пас Ӯ ба ман гуфт: «Ба бод нубувват кун, нубувват кун, эй писари одам, ва ба бод бигӯ: “Худованд Худо чунин мегӯяд: Аз чор бод биё, эй рӯҳ, ва бар ин кушташудагон бидам, то зинда шаванд.”» Пас ман, чунон ки Ӯ ба ман амр фармуда буд, нубувват кардам, ва рӯҳ ба онҳо даромад, ва онҳо зинда шуданд ва бар пойҳои худ истоданд, лашкари бағоят бузург. Пас Ӯ ба ман гуфт: «Эй писари одам, ин устухонҳо тамоми хонадони Исроил мебошанд; инак, онҳо мегӯянд: “Устухонҳои мо хушк шудаанд, ва умеди мо барбод рафтааст; мо комилан бурида шудаем.” Бинобар ин нубувват кун ва ба онҳо бигӯ: “Худованд Худо чунин мегӯяд: Инак, эй қавми Ман, Ман қабрҳои шуморо хоҳам кушод, ва шуморо аз қабрҳоятон берун хоҳам овард, ва шуморо ба замини Исроил хоҳам овард. Ва хоҳед донист, ки Ман Худованд ҳастам, вақте ки қабрҳои шуморо кушодам, эй қавми Ман, ва шуморо аз қабрҳоятон берун овардам. Ва Рӯҳи Худро дар шумо хоҳам ниҳод, ва шумо зинда хоҳед шуд, ва шуморо дар замини худатон ҷой хоҳам дод; он гоҳ хоҳед донист, ки Ман, Худованд, инро гуфтаам ва онро ба амал овардаам”, мегӯяд Худованд». Ҳизқиёл 37:9–14.

Он нафаси пешгӯии Ҳизқиёл паёми муҳргузорист, зеро он аз чор бод меояд.

> Ва баъд аз ин чизҳо ман чор фариштаро дидам, ки бар чор кунҷи замин истода буданд ва чор бодҳои заминро нигоҳ медоштанд, то бод бар замин, на бар баҳр ва на бар ҳеҷ дарахте навазад. Ва фариштаи дигареро дидам, ки аз ҷониби шарқ боло меомад ва мӯҳри Худои зиндаро дошт; ва ӯ бо овози баланд ба он чор фариштае нидо кард, ки ба онҳо дода шуда буд, ки ба замин ва баҳр осеб расонанд, ва гуфт: «Ба замин, на ба баҳр ва на ба дарахтон осеб нарасонед, то даме ки мо бандагони Худои худро бар пешониҳояшон мӯҳр занем». Ваҳй 7:1–3.

Чор бод аз шарқ бармехезанд, ва ба маънои нубувватӣ, ислом ҳам «боди шарқӣ» аст ва ҳам «фарзандони шарқ». «Нафаси» Ҳизқиёл, ки ҷисмҳои шаклгирифтаро ба «лашкари бузург ва бисёр азим» табдил медиҳад, ҳамон паёмест, ки саду чилу чаҳор ҳазорро мӯҳр мекунад. Паёми мӯҳргузорандаи боби ҳафтуми Ваҳй аз шарқ бармехезад. Он паём, паёми Фарёди Нимаи Шаб аст, ва Сафанё онро ҳамчун бонги карнай, «бонги ҳушдор бар зидди шаҳрҳои ҳисордор, ва бар зидди бурҷҳои баланд» муайян мекунад.

Манора рамзи калисо аст.

> «Дар ин масал, соҳибхона Худоро ифода мекард, токзор — қавми яҳудиро, ва девор — шариати илоҳиро, ки ҳимояи онҳо буд. Бурҷ рамзи маъбад буд.» Орзуи асрҳо, 597.

Шаҳр дар пешгӯии Китоби Муқаддас подшоҳист. Папагӣ «Бобил», «он шаҳри бузург» аст. Фаронса ва баъдтар Иёлоти Муттаҳида «шаҳри бузург»-и «Садӯм ва Миср» мебошанд. Ерусалим «шаҳри бузург» аст, ки аз осмон нозил мешавад. Паёми Сафанё бар зидди шаҳрҳо ва бурҷҳост, ё бар зидди иттиҳоди калисо ва давлат, ки мувофиқи таъриф сурати ҳайвон аст. Ин ҳамон паёми «пинҳонӣ»-и боби дуюми китоби Дониёл аст.

Чанде пеш аз фармони қонуни якшанбе, яъне озмоиши ҳайкали тиллоии Набукаднесар дар боби сеюми китоби Дониёл, ҷасадҳои мурдагон бедор мешаванд ва ба лашкари азиме табдил меёбанд, то паёмро эълон намоянд, ки ташаккули иттиҳоди калисо ва давлатро муайян ва ба муқобили он бархезад, ҳамзамон низ муайян месозад, ки Ислом он абзори иноятомезест, ки Худо онро ба кор мебарад, то доварии Худро бар онҳое, ки ибодати якшанберо таҳмил мекунанд, чунонки дар таърихи гузашта кардааст, иҷро намояд. Паём муайян месозад, ки вақте ҳайкал комилан ташаккул ёфта, нишони ҳайвонро таҳмил мекунад, доварӣ иҷро хоҳад шуд.

Дар боби сеюми китоби Дониёл ҳеҷ ишораи мустақиме ба сурати ҳайвон, ки ба қонуни рӯзи якшанбе мебарад ва дар он ба камолоти худ мерасад, нест; аммо паёми сеюм бе паёми якум ва дуюм вуҷуд дошта наметавонад, зеро боби дуюми Дониёл бояд дар кушоиши ҳақиқатҳое, ки дар боби сеюми Дониёл тасвир ёфтаанд, дарбар гирифта шавад. «Сирри» хоби он сурат дар боби дуюм қавми Худоро ҳамчун касоне муайян мекунад, ки ба дарки паёмадҳои ҳаёт ва мамоти сурати ҳайвони Набукаднесар мерасанд.

Мантиқи муқаддас тақозо мекунад, ки вақте Набукаднесар қарор дод, ки барои бути тиллоии худ маросими тақдис баргузор намояд, он бут бояд аввал сохта мешуд, ва навозандагон низ мебоист мусиқие, ки дар он маросим менавохтанд, машқ мекарданд. Лозим буд, ки омодагии пешакӣ барои сохтмон дар тӯли муддате сурат гирад: кофтакорӣ, гузоштани таҳкурсӣ, бардоштани дорбаст, ва рафтуомади коргарон; ва он омодагӣ ҳамон ташаккули ҳайкали хоби Набукаднесар буд, аммо такаббури Набукаднесар муқаррар кард, ки ҳайкали танҳо як ҳайвон сохта шавад, на ҳамаи подшоҳиҳое ки дар пешгӯии Китоби Муқаддас омадаанд. Сохта шудани он ҳайкал ҳамон озмоишест, ки қавми Худо бояд пеш аз баста шудани муҳлати имтиёз, ва пеш аз он ки мӯҳр зада шаванд, пеш аз он ки мусиқӣ садо диҳад, аз он гузаранд.

Мантиқи муқаддас ҳамчунин нишон медиҳад, ки Шадрах, Мешах ва Абеднағӯ ягона ғуломони ибрӣ набуданд, ки омодагии пешакиро барои маросими тақдиси ҳайкали тиллоӣ мушоҳида карданд. Онҳо фақат ягона ибриёне буданд, ки паёмадҳои он омодагиҳоро ҳамчун огоҳии марг ё зиндагӣ дарк намуданд ва барои бӯҳрони дарпешистода омодагии шахсии худро ба амал оварданд.

Дар порчаи навиштаи Хоҳар Уайт дар оғози ин мақола, ӯ на танҳо фармони Сафанёро бо ҳайкали тиллоии Набукаднесар ва қонуни якшанбе ҳамоҳанг месозад, балки ҳамчунин фармони ноодилонаи Ишаъёро муайян мекунад.

> Вой бар онон, ки аҳкоми ноодилона содир мекунанд, ва зулмеро менависанд, ки худ муқаррар доштаанд; то муҳтоҷонро аз адолат рӯйгардон созанд, ва ҳаққи камбағалони қавми Маро бигиранд, то бевазанон тӯъмаи онҳо гарданд, ва ятимонро ғорат кунанд! Ва шумо дар рӯзи тафаққуд, ва дар харобие ки аз дур хоҳад омад, чӣ хоҳед кард? Ба назди кӣ барои мадад хоҳед гурехт? Ва ҷалоли худро дар куҷо хоҳед гузошт? Ишаъё 10:1–3.

«Фармони ноодилона»-и Ишаъё ҳамон қонуни якшанбе аст, ва он барои Иёлоти Муттаҳида «рӯзи боздид» ва «харобӣ» мебошад, зеро «осиёни миллӣ» аз пайи худ «вайронии миллӣ»-ро меорад. Мувофиқи Ишаъё, ҳангоми қонуни якшанбе, ки ҳамчунин ҳайкали тиллоии Набукаднесар аст, «харобӣ» «аз дур хоҳад омад».

> Инро ба ёд оваред ва мардонагӣ нишон диҳед; онро боз ба хотир оред, эй таҷовузкорон. Чизҳои пешини қадимро ба ёд оваред; зеро Ман Худо ҳастам, ва дигаре нест; Ман Худо ҳастам, ва монанди Ман ҳеҷ кас нест, ки аз ибтидо анҷомро ва аз замонҳои қадим он чиро, ки ҳанӯз воқеъ нашудааст, эълон мекунам ва мегӯям: «Машварати Ман устувор хоҳад монд, ва ҳар он чи бихоҳам, ба ҷо хоҳам овард»; мурғи шикориро аз шарқ, ва он мардеро, ки машварати Маро иҷро мекунад, аз кишвари дур мехонам. Оре, Ман инро гуфтам, ва онро низ ба амал хоҳам овард; Ман онро қасд кардам, ва онро низ анҷом хоҳам дод. Ба Ман гӯш диҳед, эй сахтдилон, ки аз адолат дур ҳастед: Ман адолати Худро наздик меоварам; он дур нахоҳад буд, ва наҷоти Ман таъхир нахоҳад кард; ва Ман наҷотро дар Сион барои Исроил, ҷалоли Худ, қарор хоҳам дод. Ишаъё 46:8–13.

Ишаъё ин порчаро дар охири вақти таъхир ҷой медиҳад, зеро дар он вақт «наҷоти» Ӯ дигар «ба таъхир нахоҳад афтод». Ин дар охири сеюним рӯзи боби ёздаҳуми Ваҳй аст. Охири вақти таъхир бо расидани паёми Нидои Нисфи Шаб муайян мегардад, вақте ки лашкари бузурги Ҳизқиёл бармехезад. Вақте ки онҳо бармехезанд, онҳо дар боби ёздаҳуми Ваҳй ҳамчун парчам боло бардошта мешаванд.

> Ва баъд аз сею ним рӯз рӯҳи ҳаёт аз ҷониби Худо ба онҳо даромад, ва онҳо бар пойҳои худ истоданд; ва тарси азиме бар онҳое афтод, ки онҳоро медиданд. Ва онҳо овози бузургеро аз осмон шуниданд, ки ба онҳо мегуфт: «Ба ин ҷо боло оед». Ва онҳо дар абре ба осмон сууд карданд; ва душманонашон онҳоро диданд. Ва дар ҳамон соат заминларзаи азиме ба вуқӯъ омад, ва даҳяки шаҳр фурӯ рехт, ва дар он заминларза аз одамон ҳафт ҳазор нафар кушта шуданд; ва боқимондагон ба ҳарос афтода, Худои осмонро ҷалол доданд. Войи дуюм гузашт; ва инак, войи сеюм ба зудӣ меояд. Ваҳй 11:11–14.

Ду шаҳиди Ваҳй боби ёздаҳ ҳамчун нишона ба осмон сууд мекунанд, дар ҳамон соат бо заминларза, ки он қонуни якшанбе аст. Дар он вақт, ё чунон ки Юҳанно мегӯяд, «дар ҳамон соат», мувофиқи Ишаъё, боби чилу шаш, Худо «он мард»-ро, ки машварати Ӯро ба иҷро мерасонад, даъват мекунад, ки ӯ ҳамчунин «паррандаи дарранда аз шарқ» аст. Паррандаи дарранда, яъне «он мард», ки Худо ӯро барои иҷро кардани машварати Худ ба кор мебарад, аз «мамлакати дур» меояд. Дар Ишаъё боби даҳ, дар замони «ҳукми золимона», ки он қонуни якшанбе аст, «вайронии» Иёлоти Муттаҳида аз «дур» меояд. «Шарқ» рамзи Ислом аст, зеро дар нубувват онҳо ҳам «фарзандони шарқ» ҳастанд ва ҳам «боди шарқ». «Парранда» дар нубувват дин аст, чунон ки Бобил ҳамчун қафасе пур аз мурғони нафратовар ва нопок тасвир шудааст. «Паррандаи даррандае», ки аз мамлакати дури шарқ меояд, дини Ислом аст.

> Ва ӯ бо овози пурқувват нидо карда, гуфт: «Бобили азим суқут кард, суқут кард, ва маскани девҳо, ва паноҳгоҳи ҳар рӯҳи нопок, ва қафаси ҳар мурғи нопоку нафратангез гардидааст». Ваҳй 18:2.

Иттиҳоди сегонаи Бобили муосир се шакли ҳукумат, ва ҳамчунин се шакли динро ифода мекунад. Дини Созмони Милали Муттаҳид спиритизм аст, дини Иёлоти Муттаҳида протестантизми муртад аст ва дини папа католицизм аст. Ҳамаи он эътиқодҳои динӣ гоҳе ҳамчун занон, вале ҳамчунин ҳамчун парандагон рамзгузорӣ мешаванд. Ин қувваи динӣ ва сиёсии Созмони Милали Муттаҳид аст, ки Иёлоти Муттаҳида ҳамчун подшоҳи асосӣ дар он мебошад, ва папаро бар тахти замин менишонад. Дар китоби Закарё, маҳз ду паранда папаро барқарор мекунанд, ки ҳавворӣ Павлус ӯро дар дуюми Таслӯникиён ҳамчун он «шарир» муаррифӣ мекунад.

> Пас фариштае ки бо ман сухан мегуфт, берун омад ва ба ман гуфт: «Акнун чашмони худро боло бардор ва бубин, ин чист, ки берун меравад?» Ва ман гуфтам: «Ин чист?» Ва ӯ гуфт: «Ин эфаест, ки берун меравад». Ва боз гуфт: «Ин сурати онҳост дар тамоми замин». Ва инак, як вазнаи сурб бардошта шуд; ва ин занест, ки дар миёни эфа нишастааст. Ва ӯ гуфт: «Ин шарорат аст». Ва онро ба миёни эфа андохт; ва вазнаи сурбро бар даҳони он андохт. Пас чашмони худро боло бардоштам ва нигаристам, ва инак, ду зан берун омаданд, ва бод дар болҳои онҳо буд; зеро ки онҳо болҳое мисли болҳои лалак доштанд; ва онҳо эфаро дар миёни замин ва осмон боло бардоштанд. Он гоҳ ба фариштае ки бо ман сухан мегуфт, гуфтам: «Инҳо эфаро ба куҷо мебаранд?» Ва ӯ ба ман гуфт: «То барои он дар замини Шинор хонае бино кунанд; ва он барқарор хоҳад шуд ва дар он ҷо бар пояи худаш гузошта хоҳад шуд». Закарё 5:5–11.

Эфа сабадест, ки барои чен кардан истифода мешавад. Он ду зане, ки эфаро, яъне сабадеро, ки папагӣ дар миёни он нишастааст, ҷой медиҳанд, ду калисо мебошанд. Ду дин он динеро, ки дар Китоби Муқаддас ҳамчун «он шарир» муайян шудааст, гирифта, барои вай дар замини Шинор хонае бино хоҳанд кард. Шинор номи дигари Бобил аст, ва калисои католикӣ дар айёми охир Бобили бузург аст.

Ду зане, ки он зани шарирро дар Бобил «барқарор месозанд», «бод дар болҳояшон» доранд. Он занон инчунин мурғонанд, зеро онҳо «болҳо» доранд; ва далели онҳо барои ҷой додани он зан «бод»-и Ислом аст, зеро Ислом дасти ҳар касро ба ҳам меоварад. Он зане, ки боло бардошта мешавад, аз замони захми марговараш дар соли 1798 дар дохили эфа ба дом афтода буд, зеро бар даҳони эфае, ки ӯ дар он буд, санги сурбине гузошта шуда буд. Аммо ҳангоме ки мусиқии маросими ибодати Набукаднесар оғоз меёбад, он ду зани протестантизми муртад ва спиритизм санги сурбинро дур мекунанд ва сари ҳаштумро, ки аз ҳафт аст, боло мебардоранд.

> «Вақте ки мо ба бӯҳрони охирин наздик мешавем, ниҳоят муҳим аст, ки дар миёни василаҳои Худованд ҳамоҳангӣ ва ягонагӣ вуҷуд дошта бошад. Ҷаҳон аз тӯфон, ҷанг ва низоъ пур аст. Вале зери як сар — қудрати папавӣ — мардум барои муқобилат бо Худо дар шахси шоҳидони Ӯ муттаҳид хоҳанд шуд. Ин иттиҳод бо дасти он муртадди бузург устувор гардонда мешавад. Дар ҳоле ки ӯ мекӯшад омилони худро дар ҷанг бар зидди ростӣ муттаҳид созад, ӯ инчунин барои ҷудо кардан ва пароканда сохтани тарафдорони он амал хоҳад кард. Ҳасад, гумонҳои бад, бадгӯӣ аз ҷониби ӯ барангехта мешаванд, то ки ихтилоф ва ҷудоӣ ба вуҷуд оранд». Testimonies, volume 7, 182.

Иттиҳоди сегона папаро ҳамчун сар боло мебардорад, зеро онҳо ният доранд он халқеро, ки матлуб нест, нобуд созанд.

> Зеро, инак, душманони Ту ошӯб барпо мекунанд; ва онон ки аз Ту нафрат доранд, сар бардоштаанд. Онҳо бар зидди қавми Ту машварати маккорона кардаанд, ва бар зидди пинҳоншудагони Ту машварат оростаанд. Гуфтаанд: «Биёед, ва онҳоро аз миллат будан маҳв кунем, то ки номи Исроил дигар дар ёд набошад». Забур 83:2–4.

Паранда дин аст, ва «парандаи дарранда аз шарқ», ки Худо онро дар «соати» қонуни якшанбе, ҳангоме ки паёми Нидои Нисфи Шаб эълон мешавад, мехонад, Ислом аст. Аз ҳамин сабаб, маҳз дар ҳамон соат, ки мурдагони эҳёшуда ҳамчун нишона ба осмон сууд мекунанд, «войи сеюм»-и Ислом ба зудӣ фаро мерасад. Бинобар ин Ишаъё дар ояти якуми боби даҳум мегӯяд: «Вой» бар онҳое ки аҳкоми ноодилона эълон мекунанд. «Войҳо»-и Ваҳй Исломанд, ва Ислом он доварии илоҳӣ, ё олот, ё асо (Ишаъё 10:5) аст, ки Худо онро барои ҷазо додани Иёлоти Муттаҳида ба сабаби маҷбур сохтани ибодати якшанбе истифода мебарад.

Боби чиҳилу шашуми Ишаъё «парандаи даррандаро аз шарқ» ҳамчун «марде ки машварати Маро ба ҷо меоварад» муайян мекунад. Он «мард» Ислом аст, ва ӯ «аз кишвари дур» хонда мешавад, зеро Худо «қасд кардааст», ки Иёлоти Муттаҳидаро, ва баъдан ҷаҳонро, барои иҷбори якшанбе доварӣ намояд, чунон ки дар замонҳои пешин бо Руми бутпараст ва чор карнаи аввал, ва сипас бо Руми папавӣ дар карнаҳои панҷум ва шашуми «Вой» амал кард. Қасди Ӯ дар боби чиҳилу шашуми Ишаъё ин аст, ки «парандаи даррандаро аз шарқ» даъват намояд, ва Ӯ ба қавми Худ, ки мехоҳанд машварат ва қасди Ӯро бифаҳманд, чунин иттилоъ медиҳад: «Чизҳои пешини қадимро ба ёд оваред: зеро Ман Худо ҳастам, ва дигаре нест; Ман Худо ҳастам, ва монанди Ман касе нест, Охирро аз ибтидо эълон мекунам, ва аз замонҳои қадим чизҳоеро, ки ҳанӯз иҷро нашудаанд, мегӯям, ва мегӯям: Машварати Ман барқарор хоҳад монд, ва Ман тамоми иродаи Худро ба амал хоҳам овард.»

Дар ояти сеюми боби даҳуми китоби Ишаъё, Ишаъё се саволи муҳимро сабт мекунад:

> Ва дар рӯзи тафаққуд ва дар харобие, ки аз дур хоҳад омад, чӣ хоҳед кард? Ба ки барои мадад хоҳед гурехт? Ва ҷалоли худро дар куҷо хоҳед гузошт? Ишаъё 10:3.

Саволи ниҳоӣ нишон медиҳад, ки замини ҷалолманд бо фармони ноодилона ҷалоли худро аз даст медиҳад. Ҷалоли Иёлоти Муттаҳидаи Амрико Қонуни асосӣ мебошад, ки дар қонуни якшанбе ба таври комил барҳам дода мешавад.

> «Ва Конститутсия ба мардум ҳуқуқи худидоракуниро кафолат медиҳад ва муқаррар менамояд, ки намояндагони бо овоздиҳии умумӣ интихобшуда қонунҳоро қабул ва татбиқ кунанд. Ҳамчунин озодии эътиқоди динӣ дода шуд, ба тавре ки ба ҳар кас иҷозат буд Худоро мувофиқи ҳукми виҷдони худ парастиш намояд. Ҷумҳурихоҳӣ ва протестантизм ба принсипҳои бунёдии миллат табдил ёфтанд. Ин принсипҳо сирри қудрат ва шукуфоии он мебошанд». The Great Controversy, 441.

Маҳз Конститутсия он ҷалолеро муайян месозад, ки дар қонуни якшанбе дар хок вомонда мешавад.

> «Вақте ки миллате, ки Худо барои он ба чунин тарзи аҷоиб амал кардааст ва бар он сипари Қудрати Мутлақро густурдааст, аз усулҳои протестантӣ рӯй мегардонад ва ба василаи қонунгузории худ, бо маҳдуд сохтани озодии динӣ, ба католикизми румӣ пуштибонӣ ва дастгирӣ медиҳад, он гоҳ Худо бо қудрати Худ бар нафъи қавми Худ, ки содиқанд, амал хоҳад кард. Зулми Рум ба кор бурда хоҳад шуд, аммо Масеҳ паноҳгоҳи мост». Testimonies to Ministers, 206.

Дар бораи «фармони ноодилонаи» Ишаъё, ки ҳамон қонуни якшанбе аст, ҷалоли Иёлоти Муттаҳидаи Амрико аз байн меравад, ва он фавран ба саволи дуюми Ишаъё ҷавоб медиҳад, ҳангоме ки ба таври набавӣ барои дарёфти ёрӣ ба Созмони Милали Муттаҳид, яъне конфедератсияи даҳ подшоҳи Ваҳйи боби ҳабдаҳум, мегурезад, то ҳамлаи Исломро дар «Вой»-и сеюм баррасӣ намояд. Аввалин аз се савол вазъияти он харобии қонуни якшанберо муайян мекунад, ки боиси он мегардад, ки Иёлоти Муттаҳидаи Амрико кори навбатии худро оғоз намояд, яъне тамоми ҷаҳонро маҷбур созад, ки иттиҳоди калисо ва давлатро, чунон ки дар ваҳдати Созмони Милали Муттаҳид ва Калисои Католикӣ, бо поп дар идораи ин муносибати нопок, таҷассум ёфтааст, қабул кунад. Он ин харобиро «рӯзи боздид» меномад. Ҳамаи ин воқеиятҳои набавӣ бо маросими бахшидани ҳайкали тиллоии Набукаднесар ҳамоҳанг мебошанд.

Мо боби сеюми китоби Дониёлро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> «Дар таърихи Набукаднесар ва Балшассар, Худо ба мардуми имрӯза сухан мегӯяд. Маҳкумияте, ки дар ин рӯз бар сокинони замин фуруд хоҳад омад, аз сабаби рад кардани нур аз ҷониби онҳо хоҳад буд. Маҳкумияти мо дар доварӣ аз он сар нахоҳад зад, ки мо дар гумроҳӣ зиндагӣ кардаем, балки аз он сабаб хоҳад буд, ки мо фурсатҳои аз Осмон фиристодашударо барои ошкор намудани ҳақиқат нодида гирифтаем. Воситаҳои ошно шудан бо ҳақиқат дар дастрасии ҳамагон қарор доранд; аммо мо, мисли он подшоҳи худписанду шаҳватпараст, ба чизҳое, ки гӯшро мафтун мекунанд, ва чашмро хуш меоянд, ва комро қонеъ мегардонанд, бештар таваҷҷӯҳ медиҳем, аз он чизҳое ки зеҳнро ғанӣ месозанд, яъне ганҷинаҳои илоҳии ҳақиқат. Маҳз ба василаи ҳақиқат аст, ки мо метавонем ба он саволи бузург ҷавоб гӯем: “Чӣ бояд кунам, то наҷот ёбам?”» Bible Echo, September 17, 1894.

Back to Articles