Article

# Rome Establishes the Vision - Number Two

Рум рӯъёро барқарор месозад — рақами дуюм

Identifying Modern Rome and the Prophetic Vision in the Last Days

Муайян кардани Рими муосир ва рӯъёи нубувватӣ дар рӯзҳои охир

Author

Jeff Pippenger

Published

July 5, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> Ва дар он замонҳо бисёре ба муқобили подшоҳи ҷануб бармехезанд; ҳамчунин золимони қавми ту худро боло хоҳанд бардошт, то рӯъёро барқарор созанд; аммо онҳо фурӯ хоҳанд афтод. Дониёл 11:14.

The correct identification of the power in the last days that is represented as Modern Rome, and therefore the power that “establishes the vision” is essential and salvational. It represents an element of the final testing process of the one hundred and forty-four thousand. The word “vision” in the verse is the same Hebrew word which Solomon chose when he identified why God’s people perish.

Муайян кардани дурусти он қудрате, ки дар рӯзҳои охир ҳамчун Руми Муҷаддад тасвир мешавад, ва бинобар ин ҳамон қудрате мебошад, ки «руъёро барқарор месозад», амре асосӣ ва наҷотбахш аст. Ин як унсури раванди ниҳоии имтиҳони яксаду чилу чор ҳазорро ифода менамояд. Калимаи «руъё» дар ин оят ҳамон калимаи ибрӣ аст, ки Сулаймон ҳангоми баён кардани сабаби ҳалок шудани қавми Худо интихоб карда буд.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> Ҳар ҷо ки рӯъё нест, мардум ҳалок мешаванд; вале касе ки шариатро нигоҳ медорад, саодатманд аст. Масалҳо 29:18.

All the prophets are speaking more directly concerning the last days than any other period of sacred history, and Solomon’s warning about the need of possessing the “vision” is a life-or-death proposition. Truth always divides and produces two classes of worshippers. In the verse, there is a class that perishes and a class that happily keeps the law. It should be noted however, that Solomon’s counsel is placed in the context of a controversy over “truth.” It is also in the context of the parable of the ten virgins, for the parable of the ten virgins is a primary illustration of the experience of God’s people in the last days.

Ҳамаи анбиё дар бораи айёми охир назар ба ҳар давраи дигари таърихи муқаддас мустақимтар сухан мегӯянд, ва ҳушдори Сулаймон дар бораи зарурати соҳиб будан ба «рӯъё» масъалаи ҳаёт ё мамот аст. Ҳақиқат ҳамеша ҷудоӣ меоварад ва ду синфи парастишкунандагонро падид меорад. Дар ин оят синфе ҳаст, ки ҳалок мешавад, ва синфе ҳаст, ки бо хурсандӣ шариатро нигоҳ медорад. Бо вуҷуди ин, бояд қайд кард, ки насиҳати Сулаймон дар заминаи ихтилофе бар сари «ҳақиқат» ҷой дода шудааст. Ин ҳамчунин дар заминаи масали даҳ бокира аст, зеро масали даҳ бокира намунаи асосии таҷрибаи қавми Худо дар айёми охир мебошад.

> A fool uttereth all his mind: but a wise man keepeth it in till afterwards. If a ruler hearken to lies, all his servants are wicked. The poor and the deceitful man meet together: the Lord lighteneth both their eyes. The king that faithfully judgeth the poor, his throne shall be established forever. The rod and reproof give wisdom: but a child left to himself bringeth his mother to shame. When the wicked are multiplied, transgression increaseth: but the righteous shall see their fall. Correct thy son, and he shall give thee rest; yea, he shall give delight unto thy soul. Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:11–18.

> Аблаҳ тамоми фикри дили худро берун мерезад; аммо марди ҳикматманд онро то баъд нигоҳ медорад. Агар ҳоким ба дурӯғ гӯш диҳад, ҳамаи хизматгоронаш бадкор мегарданд. Камбағал ва марди фиребгар бо ҳам рӯ ба рӯ мешаванд; Худованд чашмони ҳар дуи онҳоро равшан месозад. Подшоҳе ки камбағалонро бо вафодорӣ доварӣ мекунад, тахти ӯ то абад устувор хоҳад монд. Асо ва сарзаниш ҳикмат мебахшанд; аммо кӯдаке ки ба ҳоли худ гузошта шудааст, модари худро ба шарм меоварад. Вақте ки бадкорон афзун мешаванд, гуноҳ меафзояд; аммо одилон суқути онҳоро хоҳанд дид. Писари худро тарбия намо, ва ӯ ба ту осоиш хоҳад дод; оре, ӯ ба ҷони ту лаззат хоҳад бахшид. Дар он ҷо ки рӯъё нест, мардум ҳалок мешаванд; аммо ҳар кӣ шариатро нигоҳ медорад, хушо ҳоли ӯ. Масалҳо 29:11–18.

It is not my intent to point a finger at those that may hold to a different understanding of Modern Rome than I do. My intent is to illustrate that Solomon is addressing two classes of worshippers, which he identifies as a “wise man” and a “fool.” The “fool” is also identified as the “wicked.” The wise and foolish virgins of the parable are also identified in the prophetic line of Daniel chapter twelve as the wise and the wicked.

Мақсади ман ин нест, ки бар касоне, ки шояд дар бораи Руми муосир аз ман фаҳмиши дигаре доранд, ангушти айбгузорӣ намоям. Мақсади ман ин аст, ки нишон диҳам: Сулаймон ба ду табақаи ибодаткунандагон муроҷиат мекунад, ки онҳоро «хирадманд» ва «аблаҳ» меномад. «Аблаҳ» ҳамчунин ҳамчун «шарир» шинохта мешавад. Бокираҳои хирадманд ва аблаҳи масал низ дар хатти нубувватии боби дувоздаҳуми Дониёл ҳамчун хирадмандон ва шарирон шинохта шудаанд.

> Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:10.

> Бисёре пок хоҳанд шуд, ва сафед гардонида хоҳанд шуд, ва озмуда хоҳанд шуд; вале бадкорон бадкорона амал хоҳанд кард: ва ҳеҷ яке аз бадкорон нахоҳад фаҳмид; аммо хирадмандон хоҳанд фаҳмид. Дониёл 12:10.

Solomon and Daniel agree with one another, for all the prophetic testimony aligns in the last days. The wise understand the “increase of knowledge.”

Сулаймон ва Дониёл бо якдигар мувофиқанд, зеро тамоми шаҳодати нубувватӣ дар айёми охир мутобиқат дорад. Хирадмандон «афзоиши дониш»-ро дарк мекунанд.

> And they that be wise shall shine as the brightness of the firmament; and they that turn many to righteousness as the stars for ever and ever. But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Daniel 12:3, 4.

> Ва хирадмандон мисли дурахши осмон хоҳанд дурахшид; ва онҳое ки бисёронро ба адолат роҳнамоӣ мекунанд, мисли ситорагон то абад ва ҷовидон. Аммо ту, эй Дониёл, ин суханонро маҳкам нигоҳ дор, ва китобро то вақти охир мӯҳр кун: бисёре ба ҳар сӯ шитофт хоҳанд кард, ва дониш афзун хоҳад шуд. Дониёл 12:3, 4.

Verse ten identifies the three-step testing process that sifts the virgins, who are called to be among the one hundred and forty-four thousand. In both cases the sifting and testing process is based upon whether the virgins understand the increase of knowledge (the vision) that was unsealed at the time of the end in 1989.

Ояти даҳум раванди сеқадамаи имтиҳонро муайян мекунад, ки бокирагонро, ки даъват шудаанд то дар шумори яксаду чилу чаҳор ҳазор бошанд, ҷудо месозад. Дар ҳар ду ҳолат, раванди ҷудокунии имтиҳон ва санҷиш бар он асос меёбад, ки оё бокирагон афзоиши донишро (рӯъёро), ки дар вақти охир дар соли 1989 мӯҳраш кушода шуд, мефаҳманд ё не.

“The time of the end” in the last days was 1989, when verses forty through forty-five of Daniel eleven were unsealed. It was then established that the subject of the verses was the final rise and fall of the king of the north. It was then established that the king of the north in the verses is the papal power of the last days. Inspiration never uses the expression “Modern Rome.” The expression was invented by me, to represent the papal power of the last days, for prophetically “modern” represents the last days. Ellen White never used the expression “Modern Rome.”

«Замони интиҳо» дар айёми охир соли 1989 буд, вақте ки оятҳои чиҳил то чиҳилу панҷи Дониёл ёздаҳ муҳркушоӣ шуданд. Он вақт муқаррар гардид, ки мавзӯи ин оятҳо болоравӣ ва суқути ниҳоии подшоҳи шимол аст. Он вақт муқаррар гардид, ки подшоҳи шимол дар ин оятҳо қудрати папавии айёми охир мебошад. Илҳом ҳеҷ гоҳ ибораи «Руми муосир»-ро истифода намекунад. Ин ибораро ман ихтироъ кардаам, то қудрати папавии айёми охирро ифода намояд, зеро аз назари нубувватӣ «муосир» айёми охирро ифода мекунад. Эллен Уайт низ ҳеҷ гоҳ ибораи «Руми муосир»-ро истифода накардааст.

There are incorrect views of who the king of the north represents in the last six verses of Daniel eleven, but there is only one correct understanding. The understanding that the king of the north in the verses is the papal power was derived from many prophetic witnesses. Verse forty begins by identifying the papacy receiving a deadly wound in 1798, then verses forty-one through forty-three identify the dynamics involved with the healing of the deadly wound. Verse forty-four describes the message that enrages the papacy and leads into verse forty-five when the papal power comes to its final and complete end. The vision that was unsealed in 1989, is the vision of the final rise and fall of the papal power in the last days. That vision is the increase of knowledge that produces and manifests two classes of worshippers, based upon their acceptance or rejection of the knowledge located in those verses.

Дар бораи он ки подшоҳи шимол дар шаш ояти охирини боби ёздаҳуми Дониёл киро ифода мекунад, ақидаҳои нодуруст вуҷуд доранд, аммо танҳо як фаҳмиши дуруст ҳаст. Фаҳмише, ки подшоҳи шимол дар он оятҳо қудрати папавӣ мебошад, аз бисёр шоҳидони нубувватӣ бармеояд. Ояти чилум бо муайян намудани он оғоз меёбад, ки папагӣ дар соли 1798 захми марговар гирифт; сипас оятҳои чилу як то чилу се динамикае, ки дар шифо ёфтани он захми марговар иштирок доранд, муайян мекунанд. Ояти чилу чорум паёмеро тасвир мекунад, ки папагиро ба хашм меоварад ва ба ояти чилу панҷум мебарад, ки дар он қудрати папавӣ ба анҷоми ниҳоӣ ва комили худ мерасад. Рӯъёе, ки дар соли 1989 мӯҳраш кушода шуд, рӯъёи болоравӣ ва суқути ниҳоии қудрати папавӣ дар айёми охир аст. Он рӯъё афзоиши донишест, ки бар асоси пазируфтан ё рад кардани донише, ки дар он оятҳо ҷойгир аст, ду табақаи ибодаткунандагонро ба вуҷуд меорад ва зоҳир менамояд.

According to the very same chapter where the increase of knowledge was unsealed in 1989, the “robbers of thy people,” who “exalt themselves” and ultimately “fall” are the symbol that establishes the “vision.” In the final sifting, the first testing question is who is represented as the “robbers of thy people,” for they are the prophetic symbol that establishes the “vision.” Are the robbers the papal power or are they the United States?

Мувофиқи ҳамон бобе ки дар он афзоиши дониш дар соли 1989 мӯҳркушоӣ гардид, «ғоратгарони қавми ту», ки «худро боло мебардоранд» ва дар ниҳоят «меафтанд», ҳамон рамзе мебошанд, ки «руъё»-ро барқарор месозад. Дар ҷудокунии ниҳоӣ, саволи нахустини имтиҳон ин аст, ки кӣ ҳамчун «ғоратгарони қавми ту» муаррифӣ мешавад, зеро онҳо ҳамон рамзи нубувватӣ мебошанд, ки «руъё»-ро барқарор месозад. Оё ғоратгарон қудрати папагӣ ҳастанд ё Иёлоти Муттаҳида?

The books of Daniel and Revelation are the same book, representing two witnesses of the same line of prophecy. Daniel is the beginning and Revelation is the ending, and together they represent two witnesses of the truth that is unsealed at the time of the end in 1989.

Китобҳои Дониёл ва Ваҳй як китобанд, ки ду шоҳиди як хатти нубувватро ифода мекунанд. Дониёл оғоз аст ва Ваҳй анҷом, ва онҳо якҷоя ду шоҳиди он ҳақиқатро намояндагӣ мекунанд, ки дар вақти охир, дар соли 1989, кушода мешавад.

Daniel describes the purification process that was produced when the Lion of the tribe of Judah unsealed verses forty to forty-five in 1989. At that time a testing process began to determine and manifest who would be the “priests” that make up the covenant people who are the one hundred and forty-four thousand in the last days. Hosea contributes that those who reject the increase of knowledge of the last days will not become one of the priests who make up the one hundred and forty-four thousand.

Дониёл раванди поксозиро тасвир мекунад, ки ҳангоме ба вуҷуд омад, ки Шери сибти Яҳудо дар соли 1989 оятҳои чиҳил то чиҳилу панҷро муҳркушоӣ кард. Дар он вақт раванди озмоише оғоз ёфт, то муайян ва зоҳир гардад, ки кӣ «коҳинон»-е хоҳад буд, ки қавми аҳдро ташкил медиҳанд, яъне он яксаду чиҳилу чор ҳазорро дар айёми охир. Ҳушаъ меафзояд, ки онҳое ки афзоиши донишро дар айёми охир рад мекунанд, яке аз он коҳиноне нахоҳанд шуд, ки он яксаду чиҳилу чор ҳазорро ташкил медиҳанд.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> Қавми Ман аз набудани дониш ҳалок мешаванд; зеро ту донишро рад кардаӣ, Ман низ туро рад хоҳам кард, то ки барои Ман коҳин набошӣ; ва чун ту шариати Худои худро фаромӯш кардаӣ, Ман низ фарзандони туро фаромӯш хоҳам кард. Ҳушаъ 4:6.

The book of Revelation identifies that the knowledge that is unsealed and rejected by one class accomplishes their rejection just before probation closes.

Китоби Ваҳй нишон медиҳад, ки он дониш, ки мӯҳраш бардошта шудааст ва аз ҷониби як синф рад мегардад, маҳз пеш аз баста шудани муҳлати имтиҳон сабаби радшавии онҳо мегардад.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

> Ва ӯ ба ман гуфт: «Суханони нубуввати ин китобро мӯҳр накун, зеро вақт наздик аст. Бигзор золим ҳанӯз зулм кунад; ва нопок ҳанӯз нопок бимонад; ва одил ҳанӯз адолат намояд; ва муқаддас ҳанӯз муқаддас бимонад». Ваҳй 22:10, 11.

The Millerite history illustrates the history of the one hundred and forty-four thousand, and together the Millerites and the one hundred and forty-four thousand represent the beginning and ending of the message and work of the three angels of Revelation chapter fourteen. The parallel histories identify the events connected with the close of probation. The work of both histories has been typified by Elijah and John the Baptist.

Таърихи миллериён таърихи саду чиҳилу чаҳор ҳазорро нишон медиҳад, ва миллериён ҳамроҳ бо саду чиҳилу чаҳор ҳазор якҷоя оғози паём ва кори се фариштаи боби чордаҳуми Ваҳйро, инчунин анҷоми онро, ифода мекунанд. Ин таърихҳои мувозӣ воқеаҳои вобаста ба хатми муҳлати файзро муайян месозанд. Кори ҳар ду таърих ба воситаи Илёс ва Яҳёи Таъмиддиҳанда ба таври рамзӣ пешнамоиш дода шудааст.

> “With trembling, William Miller began to unfold to the people the mysteries of the kingdom of God, carrying his hearers down through the prophecies to the second advent of Christ. With every effort he gained strength. As John the Baptist heralded the first advent of Jesus and prepared the way for His coming, so William Miller and those who joined with him proclaimed the second advent of the Son of God.” Early Writings, 229, 230.

> «Бо ларза, Вилям Миллер ба мардум кушодани асрори Малакути Худоро оғоз намуд ва шунавандагони худро тавассути пешгӯиҳо то ба омадани дуюми Масеҳ роҳнамоӣ кард. Бо ҳар кӯшише, ки мекард, қувват мегирифт. Чунон ки Яҳёи Таъмиддиҳанда омадани нахустини Исоеро башорат дода, роҳи омадани Ӯро омода сохт, ҳамон тавр Вилям Миллер ва онҳое ки бо ӯ ҳамроҳ шуданд, омадани дуюми Писари Худоро эълон карданд». Early Writings, 229, 230.

The Millerite message identified the “events” connected with the close of probation, as represented by both Elijah and John the Baptist.

Паёми миллерӣ «рӯйдодҳо»-и вобаста ба анҷоми муҳлати имтиҳонро, чунонки ҳам дар симои Илёс ва ҳам Яҳёи Таъмиддиҳанда ифода ёфтаанд, муайян кард.

> “It was needful that men should be awakened to their danger; that they should be roused to prepare for the solemn events connected with the close of probation.” The Great Controversy, 310.

> «Лозим буд, ки одамон аз хатари худ бедор карда шаванд; ки онҳо барангехта шаванд, то ба воқеаҳои ҷиддие, ки бо анҷоми вақти файз алоқаманданд, омода гарданд». The Great Controversy, 310.

In 1989, with the collapse of the Soviet Union the portion of the book of Daniel that related to the last days was unsealed and a testing process began. The test was based upon the ability or inability of God’s people to understand or reject the increase of knowledge that is represented in the last six verses of Daniel chapter eleven; verses that lead to the first verse of chapter twelve, which identifies the “close of probation.” The message of the “events connected with the close of probation” was then unsealed, and the work of those who were the candidates to be the “priests” of the one hundred and forty-four thousand began. Their work was to “understand” and proclaim the message represented in the passage. The message and the work of the one hundred and forty-four thousand, was to present the unsealed message in order to rouse men “to prepare for the solemn events connected with the close of probation.”

Соли 1989, бо фурӯпошии Иттиҳоди Шӯравӣ он қисми китоби Дониёл, ки ба айёми охир дахл дошт, аз муҳр бароварда шуд ва раванди имтиҳон оғоз ёфт. Ин имтиҳон бар қобилият ё нотавонии қавми Худо барои дарк намудан ё рад кардани афзоиши дониш, ки дар шаш ояти охирини боби ёздаҳуми Дониёл муаррифӣ шудааст, асос меёфт; оятҳое, ки ба ояти якуми боби дувоздаҳум мерасонанд, ки «анҷоми муҳлати озмоиш»-ро муайян мекунад. Сипас паёми «рӯйдодҳои вобаста ба анҷоми муҳлати озмоиш» аз муҳр бароварда шуд, ва кори онҳое, ки номзад буданд то «коҳинон»-и саду чилу чор ҳазор бошанд, оғоз гардид. Кори онҳо ин буд, ки паёмеро, ки дар он порча ифода ёфтааст, «дарк намоянд» ва эълон кунанд. Паём ва кори саду чилу чор ҳазор ин буд, ки паёми аз муҳр баровардашударо пешкаш намоянд, то мардумро бедор созанд, «то барои рӯйдодҳои ҷиддии вобаста ба анҷоми муҳлати озмоиш омода шаванд».

> “Today, in the spirit and power of Elias and of John the Baptist, messengers of God’s appointment are calling the attention of a judgment-bound world to the solemn events soon to take place in connection with the closing hours of probation and the appearance of Christ Jesus as King of kings and Lord of lords. Soon every man is to be judged for the deeds done in the body. The hour of God’s judgment has come, and upon the members of His church on earth rests the solemn responsibility of giving warning to those who are standing as it were on the very brink of eternal ruin. To every human being in the wide world who will give heed must be made plain the principles at stake in the great controversy being waged, principles upon which hang the destinies of all mankind.” Prophets and Kings, 715, 716.

> «Имрӯз, дар рӯҳ ва қудрати Илёс ва Яҳёи Таъмиддиҳанда, фиристодагони таъйинкардаи Худо диққати ҷаҳонеро, ки ба доварӣ маҳкум аст, ба рӯйдодҳои ҷиддие ҷалб мекунанд, ки ба зудӣ дар иртибот бо соатҳои поёнии давраи имтиёз ва зуҳури Масеҳ Исо ҳамчун Подшоҳи подшоҳон ва Худованди худовандон ба вуқӯъ хоҳанд пайваст. Ба зудӣ ҳар як инсон барои аъмоле, ки дар ҷисм анҷом додааст, доварӣ хоҳад шуд. Соати доварии Худо фаро расидааст, ва бар аъзои калисои Ӯ бар рӯйи замин масъулияти ҷиддии огоҳ кардани онҳое вогузор шудааст, ки гӯё бар лаби вартаи ҳалокати абадӣ қарор доранд. Ба ҳар як инсон дар саросари ҷаҳон, ки гӯш хоҳад дод, бояд равшан гардонда шавад, ки кадом усулҳо дар ин муборизаи бузурге, ки ҷараён дорад, мавриди баҳсанд, усулҳое, ки сарнавишти тамоми инсоният аз онҳо овезон аст». «Пайғамбарон ва подшоҳон», 715, 716.

The history of John the Baptist and Christ, as well as the history of the Millerites illustrates the message and work of the one hundred and forty-four thousand. Both John and Christ understood their message as representing the close of probation.

Таърихи Яҳёи Таъмиддиҳанда ва Масеҳ, ҳамчунин таърихи миллеритҳо, паём ва кори саду чилу чор ҳазорро тасвир мекунад. Ҳам Яҳё ва ҳам Масеҳ паёми худро ҳамчун ифодаи анҷоми муҳлати имтиҳон дарк мекарданд.

> But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Matthew 3:7.

> Аммо чун бисёре аз фарисиён ва саддуқиёнро дид, ки назди таъмиди ӯ меомаданд, ба онҳо гуфт: Эй насли афъиҳо, кист, ки шуморо огоҳ кардааст, то аз ғазаби оянда бигурезед? Матто 3:7.

Christ presented the destruction of Jerusalem, the same destruction which John had warned the quibbling Jews about, as approaching. Jesus employed the destruction as a symbol of the “wrath” that begins when He, as Michael, stands up in Daniel chapter twelve, verse one.

Масеҳ вайроншавии Уршалимро, ҳамон вайроншавиеро, ки Юҳанно яҳудиёни муҷодилапешаро аз он огоҳ карда буд, ҳамчун ҳодисаи наздикшаванда пеш овард. Исо ин вайроншавиро ҳамчун рамзи «ғазабе» истифода бурд, ки ҳангоме оғоз меёбад, ки Ӯ, ҳамчун Микоил, дар боби дувоздаҳуми китоби Дониёл, ояти як, бармехезад.

> “Christ saw in Jerusalem a symbol of the world hardened in unbelief and rebellion, and hastening on to meet the retributive judgments of God. The woes of a fallen race, pressing upon His soul, forced from His lips that exceeding bitter cry. He saw the record of sin traced in human misery, tears, and blood; His heart was moved with infinite pity for the afflicted and suffering ones of earth; He yearned to relieve them all. But even His hand might not turn back the tide of human woe; few would seek their only Source of help. He was willing to pour out His soul unto death, to bring salvation within their reach; but few would come to Him that they might have life.

> «Масеҳ дар Ерусалим рамзи ҷаҳонеро медид, ки дар беимонӣ ва исён сахтдил гардида, ба сӯи пешвози довариҳои ҷазодиҳандаи Худо шитобон меравад. Андӯҳҳои насли суқуткарда, ки бар ҷони Ӯ фишор меоварданд, аз лабони Ӯ он нидои бағоят талхро берун оварданд. Ӯ сабти гуноҳро дид, ки дар бадбахтии инсон, ашкҳо ва хун нақш баста буд; дили Ӯ бо шафқати бепоён нисбат ба озурдагон ва ранҷкашони замин ба ҳаракат омад; Ӯ орзуманд буд, ки ба ҳамаи онҳо осоиш бахшад. Вале ҳатто дасти Ӯ низ наметавонист мавҷи мусибати инсониро бозгардонад; андаке буданд онҳое ки Ягона Манбаи кӯмаки худро меҷустанд. Ӯ омода буд ҷони Худро то ба марг бирезад, то наҷотро дар доираи дастрасии онҳо қарор диҳад; вале андаке ба назди Ӯ меомаданд, то ҳаёт ёбанд.»

> “The Majesty of heaven in tears! the Son of the infinite God troubled in spirit, bowed down with anguish! The scene filled all heaven with wonder. That scene reveals to us the exceeding sinfulness of sin; it shows how hard a task it is, even for Infinite Power, to save the guilty from the consequences of transgressing the law of God. Jesus, looking down to the last generation, saw the world involved in a deception similar to that which caused the destruction of Jerusalem. The great sin of the Jews was their rejection of Christ; the great sin of the Christian world would be their rejection of the law of God, the foundation of His government in heaven and earth. The precepts of Jehovah would be despised and set at nought. Millions in bondage to sin, slaves of Satan, doomed to suffer the second death, would refuse to listen to the words of truth in their day of visitation. Terrible blindness! strange infatuation!” The Great Controversy, 22.

> «Ҷалоли осмон дар ашк! Писари Худои беинтиҳо дар рӯҳ музтариб, аз андуҳ сархам! Ин манзара тамоми осмонро аз ҳайрат пур кард. Он манзара ба мо гуноҳкории фавқулодаи гуноҳро ошкор месозад; он нишон медиҳад, ки ҳатто барои Қудрати Беинтиҳо наҷот додани гунаҳкор аз оқибатҳои вайрон кардани қонуни Худо чӣ қадар кори душвор аст. Исо, ба насли охирин назар афканда, ҷаҳонро даргири фиребе дид, монанди ҳамон фиребе ки боиси нобудии Ерусалим гардид. Гуноҳи бузурги яҳудиён рад кардани Масеҳ буд; гуноҳи бузурги ҷаҳони масеҳӣ рад кардани қонуни Худо хоҳад буд, ки асоси ҳукмронии Ӯ дар осмон ва замин аст. Аҳкоми Яҳува хор шумурда шуда, поймол карда хоҳанд шуд. Миллионҳо нафар, ки дар асорати гуноҳанд, ғуломони Шайтон, маҳкум ба азоб кашидани марги дуюм, дар рӯзи тафаққуди худ аз гӯш додан ба суханони ростӣ сар хоҳанд печид. Кӯрии даҳшатнок! Фатну фиреби аҷиб!» «Муборизаи бузург», 22.

The warning message proclaimed by John the Baptist and also by Christ was the same warning message, just as the warning message of the Millerites was the same message identifying the events connected with the close of probation as the one hundred and forty-four thousand will proclaim. Three witnesses; John the Baptist, Christ and the Millerites testifying that the work and message of the one hundred and forty-four thousand is a life-or-death testing process accomplished by the increase of knowledge that was unsealed in 1989. The message unsealed at that time is the last day vision that must be understood by the wise if they are to be the “priests” that make up the one hundred and forty-four thousand. If those candidates do not understand that vision, they are identified as wicked, or as fools, and they perish. They and their children are rejected in agreement with their rejection of the vision that is the increase of knowledge.

Паёми ҳушдордиҳандае, ки Яҳёи Таъмиддиҳанда ва ҳамчунин Масеҳ мавъиза мекарданд, ҳамон як паёми ҳушдордиҳанда буд; чунончи паёми ҳушдордиҳандаи Миллериён низ ҳамон паём буд, ки воқеаҳои вобаста ба анҷоми давраи имтиёзро муайян месохт, ва ҳамин паёмро саду чилу чор ҳазор мавъиза хоҳанд кард. Се шоҳид: Яҳёи Таъмиддиҳанда, Масеҳ ва Миллериён шаҳодат медиҳанд, ки кор ва паёми саду чилу чор ҳазор раванди озмоиши ҳаёт ё мамот аст, ки ба воситаи афзоиши дониш, ки дар соли 1989 мӯҳраш кушода шуд, ба анҷом мерасад. Паёме, ки дар он вақт кушода шуд, рӯъёи рӯзҳои охир аст, ки хирадмандон бояд онро дарк намоянд, агар онҳо мехоҳанд аз ҷумлаи «коҳинон» бошанд, ки саду чилу чор ҳазорро ташкил медиҳанд. Агар он номзадон он рӯъёро дарк накунанд, онҳо ҳамчун шарирон ё ҳамчун аблаҳон муайян карда мешаванд ва ҳалок мегарданд. Онҳо ва фарзандонашон, мувофиқи рад намудани он рӯъёе ки ҳамон афзоиши дониш аст, рад карда мешаванд.

God’s Word identifies that Rome is the power that exalts itself, robs God’s people, and then falls and establishes the vision. The question of whether Modern Rome is the papal power or the United States is the test that identifies that those candidates are either wise or foolish virgins. The test is a prophetic test derived from the book of Daniel, that is thereafter confirmed and brought to perfection in the book of Revelation. The subject of Modern Rome is not simply a choice between the papal power or the United States, it is the final test for the one hundred and forty-four thousand. It is a prophetic test, and correctly understood it encompasses every representation of the final testing process that is set forth within God’s sanctified prophetic testimony.

Каломи Худо муайян мекунад, ки Рум ҳамон қудратест, ки худро боло мебардорад, қавми Худоро ғорат мекунад ва сипас суқут намуда, рӯъёро барқарор месозад. Саволи он ки Руми Муосир қудрати папавӣ аст ё Иёлоти Муттаҳида, ҳамон имтиҳонест, ки муайян месозад, ки он номзадон бокирагони доно ҳастанд ё бокирагони аблаҳ. Ин имтиҳон имтиҳони нубувватист, ки аз китоби Дониёл бармеояд ва баъдтар дар китоби Ваҳй тасдиқ гардида, ба камол расонида мешавад. Мавзӯи Руми Муосир танҳо интихоби миёни қудрати папавӣ ё Иёлоти Муттаҳида нест; он имтиҳони ниҳоӣ барои яксаду чилу чор ҳазор аст. Он имтиҳони нубувватист, ва агар дуруст фаҳмида шавад, тамоми тасвирҳои раванди охирини имтиҳонро, ки дар шаҳодати муқаддаси нубувватии Худо баён шудаанд, дар бар мегирад.

The testing process of the time of John the Baptist and Christ was derived from the book of Daniel, as was the testing process in the time of the Millerites. As a prophetic test, the methodology of how truth is established is as essential for those candidates to correctly apply, as is simply holding to the correct view of who is Modern Rome. Whether the correct identification of Modern Rome, or the application of the correct methodology is considered, both elements of the test are couched in the book of Daniel. In Daniel chapter one, Daniel navigated through a three-step testing process beginning with diet, then a visual test, followed by a test accomplished by Nebuchadnezzar, a biblical symbol of the King of the North, the papal power of the last days.

Раванди имтиҳони замони Яҳёи Таъмиддиҳанда ва Масеҳ аз китоби Дониёл бармеомад, ҳамон тавре ки раванди имтиҳон дар замони Миллериён низ аз он бармеомад. Ҳамчун як имтиҳони нубувватӣ, усули он ки чӣ гуна ҳақиқат муқаррар карда мешавад, барои он номзадҳо ба таври дуруст татбиқ намудани он, ҳамон қадр зарурист, ки танҳо бар назари дуруст дар бораи он ки Руми Модерн кист, устувор мондан. Хоҳ шиносоии дурусти Руми Модерн мавриди назар гирифта шавад, хоҳ татбиқи усули дуруст, ҳар ду унсури имтиҳон дар китоби Дониёл ҷой дода шудаанд. Дар боби якуми Дониёл, Дониёл аз миёни як раванди сеқадамаи имтиҳон гузашт, ки аз парҳез оғоз мешуд, сипас имтиҳони зоҳирӣ меомад, ва баъдан имтиҳоне пайравӣ мекард, ки онро Набукаднесар анҷом дод, ки рамзи Китоби Муқаддасӣ барои Подшоҳи Шимол, қудрати папавии рӯзҳои охир аст.

> As for these four children, God gave them knowledge and skill in all learning and wisdom: and Daniel had understanding in all visions and dreams. Now at the end of the days that the king had said he should bring them in, then the prince of the eunuchs brought them in before Nebuchadnezzar. And the king communed with them; and among them all was found none like Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah: therefore stood they before the king. And in all matters of wisdom and understanding, that the king inquired of them, he found them ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm. Daniel 1:17–20.

> Ва дар бораи ин чор ҷавон Худо ба онҳо дониш ва маҳорат дар ҳар гуна омӯзиш ва ҳикмат ато кард; ва Дониёл дар фаҳмиши ҳамаи рӯъёҳо ва хобҳо соҳибидрок буд. Ва дар анҷоми он рӯзҳое ки подшоҳ фармуда буд онҳоро назди ӯ биёранд, сардори хоҷасароён онҳоро ба ҳузури Набукаднесар овард. Ва подшоҳ бо онҳо суҳбат кард; ва дар миёни ҳамаи онҳо ҳеҷ касе мисли Дониёл, Ҳананё, Мишоил ва Азариё ёфт нашуд; бинобар ин онҳо ба ҳузури подшоҳ истоданд. Ва дар ҳамаи корҳои ҳикмат ва фаҳме ки подшоҳ аз онҳо пурсон мешуд, онҳоро даҳ баробар беҳтар аз ҳамаи ҷодугарон ва мунҷимоне ёфт, ки дар тамоми салтанати ӯ буданд. Дониёл 1:17–20.

“At the end of the days,” which is prophetically the last days when the one hundred and forty-four thousand are tested, Daniel and the three worthies were found “ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm,” and Daniel had “understanding in all visions and dreams.” Daniel represents the one hundred and forty four thousand, who in the last days understand the increase of knowledge that arrived when Christ, as the Lion of the tribe of Judah, unsealed “that portion of the book of Daniel that related to the last days,” in 1989.

«Дар охири айём», ки ба маънои набавӣ ҳамон рӯзҳои охир аст, вақте ки яксаду чилу чор ҳазор озмуда мешаванд, Дониёл ва он се ҷавони баргузида «даҳ маротиба беҳтар аз ҳамаи ҷодугарон ва ситорашиносоне ёфт шуданд, ки дар тамоми мулки ӯ буданд», ва Дониёл «дар ҳамаи рӯъёҳо ва хобҳо фаҳмиш дошт». Дониёл намояндаи яксаду чилу чор ҳазор аст, ки дар рӯзҳои охир афзоиши донишро дарк мекунанд, ки он дар соли 1989 фаро расид, вақте ки Масеҳ, ҳамчун Шери сибти Яҳудо, «он қисми китоби Дониёлро, ки ба рӯзҳои охир тааллуқ дошт», муҳркушоӣ кард.

Daniel did not simply understand more than others concerning dreams and visions, he had “understanding in all visions and dreams.” He represents those who employ the methodology of line upon line, for that methodology brings “all visions and dreams” together into one cohesive message. The message that brings together all dreams and visions into one prophetic line identifies the “events connected with the close of probation.” That message is established by the prophetic symbol that is Modern Rome, the power who exalts itself, robs God’s people, and falls.

Дониёл на танҳо нисбат ба дигарон бештар дар бораи хобҳо ва рӯъёҳо мефаҳмид, балки ӯ «дар ҳамаи рӯъёҳо ва хобҳо фаҳмиш» дошт. Ӯ намояндаи онҳост, ки усули хат бар хатро ба кор мебаранд, зеро ин усул «ҳамаи рӯъёҳо ва хобҳо»-ро дар як паёми воҳиду ҳамоҳанг ба ҳам меоварад. Паёме, ки ҳамаи хобҳо ва рӯъёҳоро дар як хатти ягонаи нубувватӣ ба ҳам меоварад, «ҳодисаҳои марбут ба басташавии давраи имтиёз»-ро муайян месозад. Ин паём ба воситаи рамзи нубувватӣ, ки Руми муосир аст, яъне он қудрате, ки худро боло мебардорад, халқи Худоро ғорат мекунад ва суқут менамояд, устувор гардонида мешавад.

That power can only be established by applying the correct methodology. Most who profess to study the Bible reject the methodology of line upon line, and some who profess to employ it, misapply the rules that make up the methodology of line upon line. Those rules were first put into the public record by the Millerites, and God’s last day people have been forewarned that those who are actually the messengers of the third angel will be using William Miller’s rules of prophetic interpretation.

Он қудрат фақат бо татбиқ кардани методологияи дуруст барқарор карда мешавад. Аксари онҳое ки даъво мекунанд Китоби Муқаддасро меомӯзанд, методологияи «хат бар хат»-ро рад мекунанд; ва баъзе аз онҳое ки даъво мекунанд онро ба кор мебаранд, қоидаҳоеро, ки методологияи «хат бар хат»-ро ташкил медиҳанд, нодуруст татбиқ менамоянд. Он қоидаҳо нахустин бор аз ҷониби миллериён ба сабти оммавӣ ворид карда шуданд, ва қавми рӯзҳои охири Худо пешакӣ огоҳ карда шудаанд, ки онҳое ки дар ҳақиқат паёмоварони фариштаи сеюм мебошанд, аз қоидаҳои тафсири нубувватии Вилям Миллер истифода хоҳанд бурд.

> “Those who are engaged in proclaiming the third angel’s message are searching the Scriptures upon the same plan that Father Miller adopted.” Review and Herald, November 25, 1884.

> «Онҳое ки ба эълон кардани паёми фариштаи сеюм машғуланд, Навиштаҳоро мувофиқи ҳамон нақшае меомӯзанд, ки Падар Миллер қабул карда буд». Review and Herald, November 25, 1884.

William Miller represented the beginning of the three angels of Revelation fourteen, and he was typified by John the Baptist, who was the beginning of the message of which Christ was the ending. Sister White directly aligns the testing process of John the Baptist to Christ with the testing process of the three angels. John began the message, and it was not until just before the cross, when Christ had taken His disciples to Caesarea Philippi, that Jesus then added the details of the message that John had begun. The first truth John identified when He saw Christ, was identifying Christ as the Lamb of God, that takes away the sins of the world.

Вильям Миллер оғози се фариштаи Ваҳйи чордаҳумро ифода мекард, ва ӯ бо Яҳёи Таъмиддиҳанда рамзӣ нишон дода шуда буд, ки оғози он паёме буд, ки Масеҳ анҷоми он буд. Хоҳар Уайт раванди озмоиши Яҳёи Таъмиддиҳандаро нисбат ба Масеҳ бевосита бо раванди озмоиши се фаришта ҳамоҳанг месозад. Яҳё паёмро оғоз кард, ва танҳо андаке пеш аз салиб, вақте ки Масеҳ шогирдони Худро ба Қайсарияи Филиппӣ бурда буд, Исо он гоҳ ҷузъиёти он паёмеро, ки Яҳё оғоз карда буд, илова намуд. Аввалин ҳақиқате ки Яҳё, ҳангоме ки Масеҳро дид, муайян кард, шиносонидани Масеҳ ҳамчун Барраи Худо буд, ки гуноҳҳои ҷаҳонро мебардорад.

> These things were done in Bethabara beyond Jordan, where John was baptizing. The next day John seeth Jesus coming unto him, and saith, Behold the Lamb of God, which taketh away the sin of the world. This is he of whom I said, After me cometh a man which is preferred before me: for he was before me. John 1:28–30.

> Ин корҳо дар Байт-Абара, он сӯи Ӯрдун, дар он ҷо ки Яҳё таъмид медод, воқеъ шуданд. Рӯзи дигар Яҳё Исоро дид, ки сӯи ӯ меомад, ва гуфт: «Инак Барраи Худо, ки гуноҳи ҷаҳонро мебардорад. Ин аст Он ки дар бораи Ӯ гуфта будам: “Пас аз ман Марде меояд, ки бар ман бартарӣ дорад, зеро ки Ӯ пеш аз ман буд”.» Юҳанно 1:28–30.

Then began the three-and-a-half-year period of testing that ended at the cross. After John was murdered just before the cross, Jesus then began to explain that very first statement of John.

Пас аз он давраи сеюнимсолаи имтиҳон оғоз ёфт, ки дар салиб ба анҷом расид. Пас аз он ки Яҳё андаке пеш аз салиб кушта шуд, Исо он гоҳ ба баёни ҳамон аввалин гуфтаи Яҳё оғоз намуд.

> When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi, he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Matthew 16:13–21.

> Вақте ки Исо ба ҳудуди Қайсарияи Филиппус омад, аз шогирдони Худ пурсид ва гуфт: «Мардум Маро, ки Писари Одам ҳастам, кӣ мегӯянд?» Онҳо гуфтанд: «Баъзеҳо мегӯянд, ки Ту Яҳёи Таъмиддиҳанда ҳастӣ; баъзеҳо — Илёс; ва дигарон — Ирмиё ё яке аз анбиё». Ӯ ба онҳо гуфт: «Аммо шумо Маро кӣ мегӯед?» Шимъӯни Петрус дар ҷавоб гуфт: «Ту Масеҳ ҳастӣ, Писари Худои Ҳай». Исо дар ҷавоб ба ӯ гуфт: «Хушо ту, эй Шимъӯн ибни Юнус, зеро инро на ҷисм ва хун бар ту ошкор кардааст, балки Падари Ман, ки дар осмон аст. Ва Ман низ ба ту мегӯям, ки ту Петрус ҳастӣ, ва бар ин сахра Ман калисои Худро бино хоҳам кард; ва дарвозаҳои дӯзах бар он ғолиб нахоҳанд омад. Ва калидҳои Малакути Осмонро ба ту хоҳам дод; ва ҳар он чи бар замин бибандӣ, дар осмон баста хоҳад шуд; ва ҳар он чи бар замин бикшоӣ, дар осмон кушода хоҳад шуд». Он гоҳ ба шогирдони Худ амр фармуд, ки ба ҳеҷ кас нагӯянд, ки Ӯ Исо Масеҳ аст. Аз он вақт сар карда, Исо ба шогирдони Худ нишон дод, ки бояд ба Ерусалим биравад ва аз пирон, саркоҳинон ва китобдонон азобҳои бисёр бикашад, кушта шавад ва дар рӯзи сеюм эҳё гардад. Матто 16:13–21.

Caesarea Philippi is the name of Panium in the time of Christ, and Panium is identified in the verse which follows verse fourteen of Daniel eleven, where the robbers of thy people, who exalt themselves, but fall, are introduced. The message of John the Baptist, inspired and perfect, was the message at the beginning that represented the Millerite message, that had been established upon Miller’s rules. Christ’s message at the ending, built upon and expanded John’s message, and it typified the message at the ending of the three angels, that is based upon Miller’s rules and the details that are added to Miller’s message when the methodology of line upon line arrives at the ending.

Қайсарияи Филиппӣ номи Паниум дар айёми Масеҳ аст, ва Паниум дар ояте, ки пас аз ояти чордаҳуми Дониёл ёздаҳ меояд, муайян карда мешавад, он ҷо ки горатгарони қавми ту, ки худро баланд мебардоранд, вале суқут мекунанд, муаррифӣ мешаванд. Паёми Яҳёи Таъмиддиҳанда, ки илҳомбахш ва комил буд, ҳамон паём дар ибтидо буд, ки паёми Миллериро намояндагӣ мекард, ки бар қоидаҳои Миллер бино гардида буд. Паёми Масеҳ дар анҷом, ки бар паёми Яҳё бино шуда ва онро густариш дода буд, намунаи паём дар анҷоми се фаришта буд, ки бар қоидаҳои Миллер ва бар тафсилоте асос ёфтааст, ки ҳангоме ки усули сатр бар сатр ба анҷом мерасад, ба паёми Миллер илова карда мешаванд.

To arrive at an incorrect understanding of the symbol that establishes the vision with the symbol of Modern Rome parallels those in the history of Christ that rejected the message of the cross. We are informed that the Jews who rejected the message of John the Baptist could not be benefitted by the teachings of Jesus, and that the history of those Jews that did that very thing represents those who rejected the first angel’s message. The Millerites identified the robbers of thy people, which I later coined with the words, “Modern Rome,” as the papal power.

Ба фаҳмиши нодурусти рамзе расидан, ки рӯъёро бо рамзи Руми Модерн барқарор мекунад, бо касоне, ки дар таърихи Масеҳ паёми салибро рад карданд, ҳамсон аст. Ба мо маълум карда шудааст, ки яҳудиёне, ки паёми Яҳёи Таъмиддиҳандаро рад карданд, аз таълимоти Исо фоида гирифта натавонистанд, ва таърихи он яҳудиёне, ки айнан ҳамин корро карданд, намояндаи онҳост, ки паёми фариштаи аввалро рад намуданд. Миллериён ғоратгарони қавми туро, ки ман баъдтар онро бо ибораи «Руми Модерн» номгузорӣ кардам, ҳамчун қудрати папавӣ муайян карданд.

We will continue these considerations in the next article.

Дар мақолаи навбатӣ ин мулоҳизаҳоро идома хоҳем дод.

Back to Articles