Article

# Китоби Дониёл — Рақами бисту як

Ба андоза

Author

Jeff Pippenger

Published

December 16, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Мо боби бисту ҳафтуми китоби Ишаъёро баррасӣ мекунем, зеро он заминаи матниро барои бобҳои баъдии Ишаъё муайян месозад. Он бобҳои баъдӣ борони охирро ҳамчун усули дурусти библиявӣ муайян мекунанд. Ин усул, ҳангоме ки шинохта ва ба кор бурда шавад, паёми нубувватиро ошкор месозад, ки агар пазируфта шавад, таҷрибаи мутаносиберо ба вуҷуд меоварад.

Дар 11 сентябри соли 2001 суруде, ки бояд ба қавми пешини аҳди Худо, ки халқи Адвентистони рӯзи ҳафтум мебошанд, суруда шавад, ин аст, ки онҳо ҳамчун қавми Худо аз канор гузаронида мешаванд, зеро самарҳое наоварданд, ки Худо барои токзори Худ пешбинӣ карда буд, то он ба бор оварад. Ин суруд бояд бар муносибати аҳдӣ асос ёбад, ки онро токзоре, ки Худо шинонда буд, инчунин рад кардани санги пешпо аз ҷониби онҳо дар соли 1863 ифода менамояд. Онҳо дар соли 1856 Лодикия шуда буданд, ва барои ҳафт сол, ё «ҳафт вақт», ё ду ҳазору панҷсаду бист рӯз, Худо даромадан меҷуст, аммо онҳо дар соли 1863 дарро бар Ӯ бастанд.

Аз 11 сентябри соли 2001 инҷониб, онҳо ба дастаҳо баста мешаванд, пеш аз он ки дар қонуни якшанбе ба таври комил аз даҳони Ӯ берун андохта шаванд. Паёме, ки аз 11 сентябри соли 2001 инҷониб бояд ба адвентизм суруда шавад, паёми Лоадиқия аст, ки ҳамон паёми токзор мебошад ва санги пешпоиро дар бар дорад, ки ҳар касеро, ки аз «дидан» ва «чашидан»-и санги гаронбаҳо саркашӣ мекунад, маҳв месозад. Ваъдае, ки ба Лоадиқиён дар порчаи Ишаъё дода шудааст, ин аст, ки ҳар адвентисте, ки қабул кардани ин ҳушдори ниҳоиро интихоб кунад, ҳанӯз вақт дорад, то аз «қуввати» Масеҳ «чанг занад, то» ӯ «бо» Масеҳ «сулҳ кунад», зеро Масеҳ ҳанӯз омода аст, ки «бо» онҳо «сулҳ кунад». Аммо ҳангоми нидо дар нисфи шаб, андаке пеш аз қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда, он фурсат барои абад ба поён мерасад.

Дар давраи замоне, ки 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, Худо ваъда дод, ки он касонеро, ки «дар замонҳои гузашта қавме набуданд», «мисли решае аз замини хушк» гардонад, то «реша давонанд», «шукуфа ва навда бароранд, ва рӯйи ҷаҳонро аз мева пур созанд». Он чи боиси он мегардад, ки решаи Йисой шукуфа ва навда барорад, борони охир аст; зеро решае, ки бояд шукуфа ва навда барорад, аз назари нубувватӣ таъин шудааст, ки ҳамон байрақе бошад, ки барафрошта мешавад, ва байрақ ҳамон решаи Йисой аст.

> Ва дар он рӯз решае аз Йисой хоҳад буд, ки ҳамчун нишони қавмҳо хоҳад истод; халқҳо онро хоҳанд ҷуст, ва оромии Ӯ ҷалолманд хоҳад буд. Ишаъё 11:10.

Борони охирин боис гардид, ки решаи Йисой аз 11 сентябри соли 2001 сар карда гул карда, навда барорад; ва ҳангоми қонуни ба зудӣ фароояндаи рӯзи якшанбе ин реша тамоми заминро аз мева пур хоҳад кард. Қонуни рӯзи якшанбе дар боби бисту ҳафтуми Ишаъё ҳамон таърихи пешравандаест, ки ҳамчунин дар бобҳои як то се дар китоби Донӣёл низ муаррифӣ шудааст. Борони охирин ба пошидан оғоз кард, вақте ки халқҳо 11 сентябри соли 2001 ба хашм омаданд, бо раҳо шудан ва сипас маҳдуд гардидани фаврии Ислом аз войи сеюм.

> «“Оғози он замони тангӣ”, ки дар ин ҷо зикр шудааст, ба замоне ишора намекунад, ки вабоҳо ба рехта шудан оғоз хоҳанд кард, балки ба як давраи кӯтоҳе андаке пеш аз рехта шудани онҳо, дар ҳоле ки Масеҳ дар муқаддасгоҳ аст. Дар он вақт, ҳангоме ки кори наҷот ба анҷом расида истодааст, тангӣ бар замин фаро хоҳад расид, ва халқҳо ба ғазаб хоҳанд омад, аммо боздошта хоҳанд шуд, то ки ба кори фариштаи сеюм монеъ нагарданд. Дар он вақт «борони охир», ё тароват аз ҳузури Худованд, хоҳад омад, то ба овози пурқуввати фариштаи сеюм қудрат бахшад ва муқаддасонро омода созад, то дар он даврае устувор биистанд, ки ҳафт вабои охирин рехта хоҳанд шуд.” Навиштаҳои Аввал, 85.

Дар ин порча Хоҳар Уайт равшан месозад, ки як давраи кӯтоҳе вуҷуд дорад, ки дар он наҷот ҳанӯз кушода аст. «Замони мусибат»-е, ки ӯ мавриди баррасӣ қарор медиҳад, аз замони бузурги мусибат, ки ҳангоми тамоман баста шудани муҳлати озмоиш оғоз меёбад, фарқ дорад. Дар Адвентизм онро ба дурустӣ нисбат ба замони бузурги мусибат, ки ҳангоми бархестани Микоил оғоз меёбад, «замони хурди мусибат» меноманд. «Замони хурди мусибат» он давраеро ифода мекунад, ки дар он харобии миллӣ аз қонуни қарибулвуқӯи якшанбе оғоз ёфта, то баста шудани муҳлати озмоиш идома меёбад.

Дар таърихи аз 11 сентябри соли 2001 то қонуни якшанбе, поксозӣ ва доварии ниҳоии адвентизм ҳамчун ҳодисае тасвир мешавад, ки дар вақти «пошидан»-и борони охирин рӯй медиҳад. Он давраест, ки борони охирин, ки ҳамчунин «тароват» аст, ҳамчун «пошидан» оғоз меёбад, аммо то рехтани комил дар қонуни якшанбе пеш меравад. Дар он давра, ки вақте оғоз меёбад, ки Исломи войи сеюм халқҳоро ба ғазаб меоварад, борони охирин ба боридан оғоз мекунад, ва баъзеҳо борони охиринро мешиносанд ва онро қабул мекунанд, ва баъзеҳо борони охиринро намешиносанд. Баъзеҳо дарк мекунанд, ки чизе рӯй дода истодааст, аммо намефаҳманд, ки он чист, ва худро бар зидди он омода месозанд.

> «Бисёре аз одамон ба андозаи зиёд борони аввалро қабул накардаанд. Онҳо ҳамаи он манфиатҳоеро, ки Худо ба ин тарз барои онҳо муҳайё сохтааст, ба даст наовардаанд. Онҳо интизоранд, ки ин норасоӣ аз ҷониби борони охир пурра карда шавад. Вақте ки фаровонтарин иззати файз бахшида хоҳад шуд, онҳо ният доранд дилҳои худро барои қабул кардани он боз кунанд. Онҳо иштибоҳи даҳшатноке мекунанд. Коре, ки Худо дар дили инсон бо додани нуру донишаш оғоз кардааст, бояд пайваста пеш равад. Ҳар як шахс бояд эҳтиёҷи худро дарк намояд. Дил бояд аз ҳар гуна нопокӣ холӣ ва барои маскани Рӯҳ шудан пок карда шавад. Шогирдони аввалин маҳз ба воситаи иқрор ва тарк кардани гуноҳ, ба воситаи дуои ҷиддӣ ва тақдис кардани худ ба Худо, барои рехта шудани Рӯҳулқудс дар Рӯзи Пантикост омода шуданд. Ҳамин кор, аммо ба дараҷаи бештар, бояд ҳоло низ анҷом дода шавад. Он гоҳ намояндаи инсонӣ фақат бояд баракатро талаб мекард ва мунтазири он мешуд, ки Худованд корро нисбат ба ӯ ба камол расонад. Ин Худост, ки корро оғоз кардааст, ва Ӯ кори Худро ба анҷом хоҳад расонд ва инсонро дар Исои Масеҳ комил хоҳад гардонид. Аммо нисбат ба файзе, ки бо борони аввал рамз ёфтааст, ҳеҷ гуна беэътиноӣ набояд бошад. Танҳо онҳое, ки мувофиқи нуре, ки доранд, зиндагӣ мекунанд, нури бештар хоҳанд гирифт. Агар мо ҳар рӯз дар зоҳир сохтани фазилатҳои фаъоли масеҳӣ пеш наравем, мо зуҳуроти Рӯҳулқудсро дар борони охир нахоҳем шинохт. Шояд он бар дилҳои тамоми атрофи мо фуруд ояд, вале мо онро на дарк хоҳем кард ва на қабул.» Testimonies to Ministers, 506, 507.

Борони охирин ҳоло меборанд, ва касоне ҳастанд, ки онро мешиносанд ва бинобар ин онро қабул мекунанд; ва касоне низ ҳастанд, ки онро намешиносанд ва бинобар ин онро қабул намекунанд. Барои он ки борони охирин қабул гардад, бояд он шинохта шавад. Борони охирин танҳо як таҷриба нест; он таҷрибаест, ки аз ҷониби як паём ба вуҷуд оварда мешавад, вале худи паёмро фақат дар сурате метавон қабул кард, ки барои исботи он усулшиносии дуруст ба кор бурда шавад. Бе шинохтани он усулшиносие, ки паёми борони охиринро собит менамояд, дарси нубувватиро, ки дар бархостан ва суқути подшоҳиҳое, ки дар китобҳои Дониёл ва Ваҳй баён гардидаанд, таҷассум ёфтааст, фаҳмидан амалан ғайриимкон аст.

Нишоне, ки барои ҷаҳон барафрошта мешавад, аз ҷониби Ишаъё ҳамчун «решаи Йисой» муаррифӣ мегардад, ва дар боби бисту ҳафтум онҳое ки «аз Яъқуб меоянд» «реша медавонанд». Онҳое ки «решаи Йисой» мебошанд, ҳамчунин дар он ҷо ҳамчун «Исроил» шинохта мешаванд, ва онҳо ҳамонҳоянд, ки нахуст мешукуфанду ғунча мебанданд, ва баъд аз он ҷаҳонро аз мева пур месозанд. Қонунҳои табиат ба қонунҳои нубувват мухолифат намекунанд, зеро Ҳамон Қонунгузор ҳам табиат ва ҳам нубувватро ба вуҷуд овардааст. Пеш аз он ки гиёҳ мева оварад, аввал бояд аз хобии худ берун ояд, чунон ки ин аз ғунчаҳо ва баъдан аз шукуфаҳо маълум мегардад. Исроили рӯҳонӣ, ки «решаи Йисой» аст, борони ба таври тадриҷӣ фурӯрезандаро қабул мекунад. Он бо «пошидан» оғоз меёбад ва то ба рехтани комил авҷ мегирад, ҳангоме ки ҷаҳон аз мевае, ки аз ҷониби нишоне пешкаш мегардад, пур мешавад.

Дар боби бисту ҳафтуми Ишаъё, оғози пошидани борон чунин тасвир шудааст, ки он ҳангоми «ғунча задан»-и навдаҳо ба вуқӯъ меояд. Вақте ки онҳо нахуст «ғунча мезананд», борон ҳамчун бороне муайян карда мешавад, ки «ба андоза» рехта мешавад. «Ба андоза, вақте ки он ғунча мезанад». 11 сентябри соли 2001 пошидани борони охирон оғоз ёфт, ки «ба андоза» рехта шавад, зеро дар он вақт ҳанӯз гандуму коҳ, ё доноёну аҳмақон, бо ҳам омехта буданд.

> «Рехтани бузурги Рӯҳи Худо, ки тамоми заминро бо ҷалоли Ӯ мунаввар месозад, то он вақт нахоҳад омад, ки мо қавме мунаввар надошта бошем, ки аз таҷрибаи шахсӣ бидонанд ҳамкорони Худо будан чӣ маъно дорад. Вақте ки мо худро ба хизмати Масеҳ комилан ва бо тамоми дил тақдис намоем, Худо ин воқеиятро бо рехтани Рӯҳи Худ бе андоза эътироф хоҳад кард; аммо ин ҳол то вақте нахоҳад буд, ки қисми бузургтарини калисо ҳамкорони Худо нестанд. Худо наметавонад Рӯҳи Худро бирезад, дар ҳоле ки худпарастӣ ва айшу худхоҳона чунин ошкоро зоҳир аст; дар ҳоле ки рӯҳияе ҳукмфармост, ки агар ба сухан дароварда мешуд, он ҷавоби Қобилро ифода мекард,—“Оё ман посбони бародари худ ҳастам?” Агар ҳақиқати барои ин замон, агар аломатҳое, ки аз ҳар ҷониб афзун мегарданд ва шаҳодат медиҳанд, ки анҷоми ҳама чиз наздик аст, барои бедор сохтани нерӯи хуфтаи онҳое, ки худро донои ҳақиқат мешуморанд, кофӣ набошанд, он гоҳ торикие мутаносиб ба нуре, ки бар онҳо тобидааст, ин ҷонҳоро фаро хоҳад гирифт. Барои бепарвоии онҳо ҳатто як шабеҳи узре вуҷуд надорад, ки онҳо тавонанд онро дар рӯзи бузурги ҳисоботи ниҳоӣ ба Худо пешниҳод кунанд. Ҳеҷ далеле барои пешкаш кардан нахоҳад буд, ки чаро онҳо дар нури ҳақиқати муқаддаси каломи Худо зиндагӣ накарданд, роҳ нарафтанд ва кор нанамуданд, ва ба ин васила ба ҷаҳоне, ки аз гуноҳ тира гаштааст, тавассути рафтори худ, ҳамдардии худ ва ғайрати худ ошкор насохтанд, ки қудрат ва воқеияти Инҷилро рад кардан мумкин нест». Review and Herald, July 21, 1896.

Ишаъё боби бисту ҳафт таърихи оғози рехта шудани борони охирро муайян мекунад, вақте ки реша аз замини хушк навда мезанад, ва сипас то он даме ки тамоми замин аз мева пур гардад. Ин боб муайян мекунад, ки «ба андоза, ҳангоме ки он навда мезанад, Ту бо он мубоҳиса хоҳӣ кард». Ҳангоме ки борони охир ҳамчун «пошидан» чен карда мешавад, Хоҳар Уайт мегӯяд, ки борони охир «шояд бар дилҳои гирду атрофи мо фурӯ резад, аммо мо онро на дарк хоҳем кард ва на қабул».

Бо ин амал вай калисоеро муайян мекунад, ки бо касоне омехта аст, ки фурӯ рехтани боронро эътироф мекунанд, ва дигароне, ки онро эътироф намекунанд. Дар порчаи пешин вай муайян мекунад, ки вақте Худо борони охиринро бе андоза фурӯ мерезад, ин нишон медиҳад, ки дигар омезише аз бокирагони доно ва нодон вуҷуд надорад, бо чунин баён: «Вақте ки мо худро ба хизмати Масеҳ комилан ва бо тамоми дил тақдис кунем, Худо ин ҳақиқатро бо рехтани Рӯҳи Худ бе андоза эътироф хоҳад кард; аммо ин то даме нахоҳад буд, ки қисми аз ҳама зиёди калисо бо Худо ҳамкорони меҳнаткунанда набошанд».

Қисми бузурги калисо, ё аксарияти калисо, дар Матто боби бисту панҷ ҳамчун бокирагони аблаҳ тасвир ёфтааст, зеро мувофиқи Китоби Муқаддас «бисёрон» даъват шудаанд, вале «камон» баргузида мешаванд. Ҳакимон ва аблаҳон ба таври илоҳӣ дар вақти буҳрон дар нисфи шаб, ки пеш аз қонуни наздикояндаи якшанбе воқеъ мегардад, аз ҳам ҷудо карда мешаванд. Ин ҷудоӣ қавмеро ба вуҷуд меоварад, ки баъдан метавонад рехтани комили Рӯҳро дар борони охирин қабул намояд ва ба «миллате, ки дар як рӯз таваллуд мешавад» табдил ёбад. Сипас решаи Йисой ҳамчун парчам барафрошта хоҳад шуд ва ҷаҳонро аз самар пур хоҳад кард.

Ишаъё бисту ҳафт нишон медиҳад, ки вақте борони охирон «ба андоза» ба рехтан оғоз кард, дар 11 сентябри соли 2001, «ту бо он мунозира хоҳӣ кард». «Ба андоза, ҳангоме ки он берун меҷаҳад, ту бо он мунозира хоҳӣ кард». Ҳодисаи 11 сентябри соли 2001 фавран дар ҷаҳон ва дар калисо ба мавзӯи баҳс табдил ёфт. То ба ҳамин рӯз — беш аз бист сол баъд — ҳанӯз ҳам баҳсҳо бар зидди мансуб кардани он рӯйдодҳо ба амали Ислом вуҷуд доранд, бар хилофи он ки онҳо ба гунаи муайяне аз тавтеаи ҷаҳонигароён нисбат дода шаванд. Баҳсе, ки бо фаро расидани пошиши борони охирон вобаста аст, дар 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, аммо баҳсҳое, ки дар ҷаҳон идома доранд, ҳамон «мунозира»-е нестанд, ки дар Каломи нубувватии Худо муайян шудааст. Мунозира дар бораи пешгӯиҳоест, монанди он чи дар пай меояд.

> «Рӯзе, ҳангоме ки дар шаҳри Ню-Йорк будам, дар фасли шаб маро даъват карданд, то биноҳоеро бубинам, ки ошёна бар ошёна ба сӯи осмон боло мерафтанд. Кафолат дода мешуд, ки ин биноҳо аз оташ эминанд, ва онҳо барои ҷалол додани соҳибонашон ва бинокоронашон бардошта мешуданд. Ин биноҳо ҳар чи баландтару баландтар боло мерафтанд, ва дар онҳо гаронбаҳотарин масолеҳ ба кор бурда мешуд. Онҳое ки ин биноҳо ба онҳо тааллуқ доштанд, аз худ намепурсиданд: “Чӣ гуна мо метавонем Худоро беҳтарин ҷалол диҳем?” Худованд дар андешаҳои онҳо набуд.»

> «Ман андешидам: “Кош онҳое ки воситаҳои худро ба ин тарз сарф мекунанд, метавонистанд роҳи худро чунон ки Худо онро мебинад, бубинанд! Онҳо биноҳои бошукӯҳ барпо мекунанд, аммо дар назари Ҳокими коинот тарҳрезӣ ва тадбирсозии онҳо чӣ қадар нодонانه аст. Онҳо бо тамоми қувваҳои дил ва ақл намеомӯзанд, ки чӣ гуна метавонанд Худоро ҷалол диҳанд. Онҳо инро, ки нахустин вазифаи инсон аст, аз назар дур кардаанд.”»

> «Ҳангоме ки ин биноҳои бошукӯҳ қомат меафрохтанд, соҳибонашон бо такаббури пурҳавову ҳавас шодӣ мекарданд, ки барои қонеъ сохтани нафси худ ва барангехтани ҳасади ҳамсоягонашон маблағ доранд. Қисми зиёди он пуле, ки онҳо ба ин тариқ сармоягузорӣ мекарданд, ба воситаи ситам, ба воситаи фишор овардан бар камбағалон ба даст омада буд. Онҳо фаромӯш карданд, ки дар осмон ҳисоби ҳар як муомилоти тиҷоратӣ нигоҳ дошта мешавад; ҳар як муомилаи ноодилона, ҳар як амали фиребкорона, дар он ҷо сабт шудааст. Замоне фаро мерасад, ки одамон дар фиреб ва такаббурашон ба ҳадде хоҳанд расид, ки Худованд дигар иҷозат нахоҳад дод аз он бигзаранд, ва онҳо хоҳанд фаҳмид, ки барои таҳаммулпазирии Яҳува ҳадде вуҷуд дорад.»

> «Манзараи дигаре, ки баъд аз пеши назарам гузашт, ҳушдори сӯхтор буд. Одамон ба биноҳои баланд ва ба гумони худ аз оташ эмин нигариста, мегуфтанд: «Онҳо комилан дар амонанд». Аммо ин биноҳо чунон фурӯ бурда шуданд, гӯё аз қатрон сохта шуда бошанд. Мошинҳои оташнишонӣ барои боздоштани вайронӣ ҳеҷ коре карда наметавонистанд. Оташнишонон натавонистанд мошинҳоро ба кор андозанд». Testimonies, volume 9, 12, 13.

Калисои Адвентистҳо дарҳол пас аз 11 сентябри соли 2001 кӯшиш кард, ки чунин порчаҳоро аз ҷаҳон пинҳон созад. Чӣ гуна мумкин аст, ки ин дар бораи шаҳри Ню-Йорк ва биноҳои бисёр баланд, ки мошинҳои оташнишонӣ натавонистанд оташҳои баъдиро боздоранд, набошад? Чӣ гуна мумкин аст, ки чунин порчае аз навиштаҳое, ки калисои Адвентистҳо эътироф мекунад аз ҷониби як зан-пайғамбар навишта шудаанд, пас аз чунин иҷроёбӣ аз болои бомҳо эълон карда нашуда бошад?

Фуруд омадани пошиши борони охирин, ки фаро расидани «баҳси» нубувватиро нишон медиҳад, ҳамчунин исёни ниҳоии Адвентизмро муайян месозад, зеро маҳз дар он ҷо онҳо суханони равшан ва содаи он шахсеро, ки ӯро ҳамчун набия ба бақияи қавм мешиносанд, ба таври комил рад мекунанд.

> «Шайтон ... пайваста қалбакиро пеш меорад, то аз ростӣ дур созад. Фиреби охирини Шайтон маҳз ин хоҳад буд, ки шаҳодати Рӯҳи Худоро беҳосил гардонад. “Ҳар ҷо ки рӯъё нест, қавм ҳалок мешавад” (Масалҳо 29:18). Шайтон бо ҳилагарии бисёр, ба роҳҳои гуногун ва ба воситаи воситаҳои мухталиф амал хоҳад кард, то эътимоди қавми бақияи Худоро ба шаҳодати ҳақиқӣ суст гардонад.»

> «Нисбат ба Шаҳодатҳо адовате барангехта хоҳад шуд, ки шайтонӣ аст. Амалҳои Шайтон ба он равона хоҳанд буд, ки имони калисоҳо ба онҳо ноустувор гардад, ба ин сабаб: Шайтон наметавонад барои ворид кардани фиребҳои худ ва дар гумроҳиҳои худ бастани ҷонҳо чунин роҳи ҳамвору равшан дошта бошад, агар огоҳиҳо, сарзанишҳо ва насиҳатҳои Рӯҳи Худо ба ҷо оварда шаванд». Selected Messages, book 1, 48.

Бастани пешгӯёнаи ҳам гандум ва ҳам алафҳои бегона 11 сентябри соли 2001, бо исён бар зидди Рӯҳи Нубувват оғоз ёфт, ки анҷоми як исёни тадриҷиро нишон дод, исёне ки дар соли 1863 бар зидди Китоби Муқаддас оғоз шуда буд.

> «Мо ҳамчун қавме изҳор медорем, ки ҳақиқатро пеш аз ҳар қавми дигари рӯи замин дорем. Пас ҳаёт ва хислати мо бояд бо чунин имон ҳамоҳанг бошад. Рӯзе акнун бар сари мост, ки одилон, мисли ғаллаи гаронбаҳо, дар бастаҳо барои анбори осмонӣ баста хоҳанд шуд, дар ҳоле ки бадкорон, мисли алафи бегона, барои оташҳои он рӯзи бузурги охирин ҷамъ оварда мешаванд. Аммо гандум ва алафи бегона “то вақти дарав якҷо мерӯянд”.» Шаҳодатҳо, ҷилди 5, 100.

Чӣ гуна Адвентизм метавонист аз порчаи зерин, ки бевосита мегӯяд, ки ҳангоме ки ин биноҳо фурӯ мерезанд, Ваҳй боби ҳаждаҳ, оятҳои як то се, ба амал хоҳад омад, чашм пӯшад?

> «Акнун сухане меояд, ки ман эълон кардаам, ки Ню-Йорк бояд бо мавҷи азими баҳр рӯфта шавад? Инро ман ҳеҷ гоҳ нагуфтаам. Ман гуфтаам, ҳангоме ки ба биноҳои бузурге, ки дар он ҷо, ошёна бар ошёна, қомат меафрохтанд, менигаристам: “Чӣ манзараҳои даҳшатноке рӯй хоҳанд дод, вақте ки Худованд бархезад, то заминро сахт ба ларза оварад! Он гоҳ суханони Ваҳй 18:1–3 ба иҷро хоҳанд расид.” Тамоми боби ҳаждаҳуми Ваҳй огоҳист аз он чи бар замин хоҳад омад. Аммо ман дар бораи он чи махсусан бар Ню-Йорк хоҳад омад, нуре надорам, ҷуз ин ки медонам, ки рӯзе биноҳои бузурги он ҷо бо гардиш ва вожгунсозии қудрати Худо фурӯ хоҳанд рехт. Аз рӯшноие, ки ба ман дода шудааст, медонам, ки харобӣ дар ҷаҳон аст. Як сухан аз ҷониби Худованд, як ламси қудрати азими Ӯ, ва ин сохтмонҳои азим фурӯ хоҳанд афтод. Манзараҳое рӯй хоҳанд дод, ки даҳшати онҳоро мо тасаввур карда наметавонем». Review and Herald, July 5, 1906.

Масъалае, ки мо дар ин ҷо баррасӣ мекунем, ин нест, ки оё ин оятҳо дар 11 сентябри соли 2001 иҷро шуданд ё не, зеро онҳо бе ҳеҷ шакку шубҳа иҷро шуданд; балки масъалае, ки мо мехоҳем баррасӣ намоем, «баҳс»-ест, ки дар он замон оғоз ёфт. Ин баҳс дар бораи дуруст ё нодуруст будани методология буд. Калисои Адвентистӣ рад кардани чордаҳ қоидаи тафсири нубувватии Вилям Миллерро дар соли 1863 оғоз намуд, ва онҳо акнун то ба ҷое расидаанд, ки шумо наметавонед китоби омӯзиши Китоби Муқаддасро, ки аз ҷониби илоҳиётшиносони адвентист навишта шудааст, харидорӣ кунед, магар он ки он борҳо аз ҷониби илоҳиётшиносони протестантизми муртад ва католикизми румӣ таъйид шуда бошад. Аз соли 1863 то соли 2001, ва ҳанӯз ҳам имрӯз, методологияе, ки аслан бо қоидаҳои тафсири нубувватии Вилям Миллер намояндагӣ мешуд, ба канор гузошта шуд ба фоидаи методологияи католикизми румӣ ва протестантизми муртад. «Баҳси» нубувватӣ, ки ҳангоми иҷро шудани Ваҳй боби ҳаждаҳ, оятҳои як то се оғоз ёфт, дар бораи методологияи ҳақиқӣ ё козиб буд.

Мо баррасии худро дар бораи «мубоҳиса»-и боби бисту ҳафтуми Ишаъё дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> «Мо бояд худамон донем, ки масеҳият аз чӣ иборат аст, ҳақиқат чист, он имоне, ки мо қабул кардаем, чист, қоидаҳои Китоби Муқаддас кадомҳоянд — қоидаҳое, ки аз ҷониби олитарин ҳокимият ба мо дода шудаанд». The 1888 Materials, 403.

Back to Articles