Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Six

Китоби Дониёл — Яксаду панҷоҳу шашум

Unveiling Daniel’s Last Vision: A Millerite Perspective on Prophetic Truths for Today

Ошкор сохтани рӯъёи охирини Дониёл: Нигоҳе аз дидгоҳи миллеритӣ ба ҳақоиқи нубувватӣ барои имрӯз

Author

Jeff Pippenger

Published

March 24, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are beginning our consideration of Daniel’s last vision by applying the principle represented by Alpha and Omega, that identifies that He always identifies the ending with the beginning. Therefore Belteshazzar, who is Daniel in the very first verse of Daniel’s last vision would also be represented in the last portion of that very same vision. We have identified that Belteshazzar represents God’s covenant people of the last days, who understand the “chazon,” vision of prophetic history, as represented by the word “thing,” in verse one. That vision of prophetic history is the “seven times,” of Leviticus twenty-six that equates to twenty-five hundred and twenty years. Belteshazzar also understands the “vision” in verse one, which is the “mareh” vision of twenty-three hundred years, which represents the sudden appearance of Christ.

Мо баррасии рӯъёи охирини Дониёлро бо татбиқи он усуле оғоз мекунем, ки Алфа ва Омега онро ифода мекунад, яъне ин ки Ӯ ҳамеша анҷомро бо оғоз мушаххас месозад. Бинобар ин, Белтешатсар, ки дар ояти аввали рӯъёи охирини Дониёл ҳамон Дониёл аст, дар қисми охирини ҳамон рӯъё низ ифода ёфтааст. Мо муайян кардаем, ки Белтешатсар қавми аҳди Худоро дар рӯзҳои охир ифода мекунад, ки «chazon», яъне рӯъёи таърихи нубувватиро, тавре ки бо калимаи «thing» дар ояти якум ифода шудааст, дарк мекунанд. Он рӯъёи таърихи нубувватӣ ҳамон «ҳафт замон»-и Ибодат 26 аст, ки ба ду ҳазору панҷсаду бист сол баробар мебошад. Белтешатсар инчунин «vision»-ро дар ояти якум мефаҳмад, ки он рӯъёи «mareh»-и ду ҳазору сесадсола аст ва зуҳури ногаҳонии Масеҳро ифода мекунад.

In chapter twelve, Daniel represents the movement of the first angel and also the movement of the third angel, for both movements fulfill the parable of the ten virgins. In chapter twelve there are at least five truths that were part of the Millerite movement, that represent truths which the movement of the third angel must also experience and understand. Both movements fulfill the parable of the ten virgins, and the wise virgins of both movements are required to understand that prophetic fact. Both movements must understand the first prophetic truth Miller was led to recognize, as represented by Leviticus twenty-six’s “seven times.” The other three parallel experiences and understandings are found in the last few verses of the chapter.

Дар боби дувоздаҳум, Дониёл ҳаракати фариштаи якумро ҳамчунин ҳаракати фариштаи сеюмро намояндагӣ мекунад, зеро ҳар ду ҳаракат масали даҳ бокираро ба амал меоранд. Дар боби дувоздаҳум ақаллан панҷ ҳақиқат вуҷуд дорад, ки қисми ҳаракати миллерӣ буданд ва ҳақиқатҳоеро намояндагӣ мекунанд, ки ҳаракати фариштаи сеюм низ бояд онҳоро таҷриба кунад ва дарк намояд. Ҳар ду ҳаракат масали даҳ бокираро ба амал меоранд, ва аз бокираҳои донои ҳар ду ҳаракат талаб карда мешавад, ки он воқеияти нубувватиро дарк кунанд. Ҳар ду ҳаракат бояд аввалин ҳақиқати нубувватиро, ки Миллер ба дарки он роҳнамун шуд, бифаҳманд, чунон ки он дар «ҳафт замон»-и Ибодат 26 ифода ёфтааст. Се таҷриба ва фаҳмиши мувозии дигари он дар чанд ояти охири боб ёфт мешаванд.

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:11–13.

> Ва аз вақти бардошта шудани қурбонии доимӣ ва барпо гардонидани макрӯҳи вайронакунанда, ҳазору дусаду навад рӯз хоҳад буд. Хушо касе ки интизорӣ кашад ва ба ҳазору сесаду сию панҷ рӯз бирасад. Аммо ту то охир роҳи худро пеш гир; зеро ту ором хоҳӣ гирифт ва дар охири рӯзҳо дар қуръаи худ хоҳӣ истод. Дониёл 12:11–13.

The remnant people of God in the book of Revelation possess three primary prophetic characteristics. They keep God’s commandments, have the faith of Jesus and uphold the Spirit of Prophecy.

Қавми боқимондаи Худо дар китоби Ваҳй дорои се хусусияти асосии нубувватист. Онҳо аҳкоми Худоро риоя мекунанд, имони Исоро доранд ва Рӯҳи Нубувватро нигоҳ медоранд.

> And he saith unto me, Write, Blessed are they which are called unto the marriage supper of the Lamb. And he saith unto me, These are the true sayings of God. And I fell at his feet to worship him. And he said unto me, See thou do it not: I am thy fellowservant, and of thy brethren that have the testimony of Jesus: worship God: for the testimony of Jesus is the spirit of prophecy. Revelation 19:9, 10.

> Ва ба ман гуфт: «Бинавис: хушо ҳоли онҳое ки ба зиёфати арӯсии Барра даъват шудаанд». Ва ба ман гуфт: «Инҳо суханони ҳақиқии Худо мебошанд». Ва ман назди пойҳои ӯ афтодам, то ӯро парастиш намоям. Ва ӯ ба ман гуфт: «Мабодо чунин кунӣ: ман ҳаммисли ту хизматгори ҳамроҳам, ва аз бародарони ту, ки шаҳодати Исо доранд: Худоро парастиш намо; зеро шаҳодати Исо рӯҳи нубувват аст». Ваҳй 19:9, 10.

The Millerites correctly understood that “the daily,” in the book of Daniel represented paganism, and that the “time that the daily” was “taken away,” was the year 508. To reject that truth is to reject the authority of “the testimony of Jesus,” which “is the Spirit of Prophecy,” for the Spirit of Prophecy clearly identifies that the Millerites were correct in their understanding of “the daily.”

Миллерчиён дуруст дарк карда буданд, ки «қурбонии доимӣ» дар китоби Дониёл рамзи бутпарастӣ буд, ва «вақте ки қурбонии доимӣ» «бардошта шуд», соли 508 буд. Рад кардани ин ҳақиқат, рад кардани ҳокимияти «шаҳодати Исо» аст, ки «рӯҳи нубувват» мебошад; зеро Рӯҳи Нубувват ошкоро муайян месозад, ки Миллерчиён дар фаҳмиши худ оид ба «қурбонии доимӣ» дуруст буданд.

> “Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.

> «Пас ман нисбат ба “Ҳамарӯза” дидам, ки калимаи “қурбонӣ”-ро хиради инсонӣ илова кардааст, ва он ба матн тааллуқ надорад; ва ки Худованд фаҳмиши дурусти онро ба онҳое дод, ки нидои соати довариро эълон карданд. Вақте ки ягонагӣ вуҷуд дошт, пеш аз соли 1844, қариб ҳама бар фаҳмиши дурусти “Ҳамарӯза” муттаҳид буданд; аммо аз соли 1844, дар миёни ошуфтагӣ, назарҳои дигар пазируфта шуданд, ва торикӣ ва ошуфтагӣ аз пайи он омаданд». Review and Herald, November 1, 1850.

The Millerites understood that the resistance of paganism against the rise of the papacy to power in 538, was removed in the year 508. The Millerites were correct, but their understanding was limited. God’s last day people, who are represented by Belteshazzar in verse one, will see that from the year 508 to 538 represents a prophetic period that was typified by the thirty years of preparation in the history of Christ that preceded His empowerment at His baptism. They will see that the prophetic period also represents the prophetic period from 1776 unto 1798, and that all three of those periods represent the sealing time of the one hundred and forty-four thousand that began on September 11, 2001, and concludes at the soon-coming Sunday law.

Миллериён дарк карданд, ки муқовимати бутпарастӣ бар зидди ба қудрат расидани папагӣ дар соли 538, дар соли 508 бардошта шуд. Миллериён дуруст буданд, аммо фаҳмиши онҳо маҳдуд буд. Қавми рӯзҳои охири Худо, ки дар ояти якум бо Белтешатсар намояндагӣ шудаанд, хоҳанд дид, ки аз соли 508 то 538 як давраи пешгӯёнаеро ифода мекунад, ки намунаи он сӣ соли омодагӣ дар таърихи Масеҳ буд, ки пеш аз қувватёбии Ӯ ҳангоми таъмиди Ӯ гузашта буд. Онҳо хоҳанд дид, ки ин давраи пешгӯёна ҳамчунин давраи пешгӯёна аз 1776 то 1798-ро ифода мекунад, ва ҳар се аз он давраҳо замони мӯҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазорро ифода мекунанд, ки аз 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфта, бо қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда анҷом меёбад.

In chapter twelve, Daniel represents the Millerites and the five important truths and experiences that are to be repeated in those represented by Belteshazzar. The third truth and experience of the Millerites is “the correct view of the ‘daily,’ … the Lord gave … to those who gave the judgment hour cry.” To reject that truth is to reject the writings of Ellen White, which is the Spirit of Prophecy. The fourth truth and experience of the Millerites, and the messengers of the third angel, is the prophecy of the thirteen hundred and thirty-five years, which began in the year “the daily,” was taken away, in 508.

Дар боби дувоздаҳум, Дониёл миллериёнро ва он панҷ ҳақиқати муҳим ва таҷрибаҳоеро намояндагӣ мекунад, ки бояд дар касоне, ки Балшасар онҳоро намояндагӣ мекунад, такрор шаванд. Ҳақиқат ва таҷрибаи сеюми миллериён «назари дуруст дар бораи “доимӣ”, … ки Худованд … ба онҳое дод, ки нидои соати довариро эълон мекарданд» мебошад. Рад кардани он ҳақиқат, рад кардани навиштаҳои Эллен Уайт аст, ки ҳамон Рӯҳи Нубувват мебошад. Ҳақиқат ва таҷрибаи чоруми миллериён ва фиристодагони фариштаи сеюм, нубуввати ҳазору сесаду сию панҷ сол аст, ки аз ҳамон соле оғоз ёфт, ки «доимӣ» гирифта шуд, яъне дар соли 508.

Beginning in 508, thirteen hundred and thirty-five years takes you to 1843, but not simply 1843, for the prophecy actually pinpoints the very last day of 1843, for it states, “Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days.” The Hebrew word translated as “cometh,” is “naga,” and it means “to touch”, or “lay hands on”. The prophecy therefore means, “blessed is he that waiteth, and” touches or lays hands upon 1843.

Аз соли 508 оғоз намуда, як ҳазору сесаду сию панҷ сол шуморо ба 1843 меорад, аммо на танҳо ба 1843, зеро нубувват дар асл маҳз ба рӯзи охирини соли 1843 ишора мекунад; зеро он мегӯяд: «Хушо касе ки мунтазир монад, ва ба ҳазору сесаду сию панҷ рӯз бирасад». Калимаи ибронӣ, ки ҳамчун «бирасад» тарҷума шудааст, «naga» аст, ва маънои он «даст расондан» ё «даст ниҳодан бар» мебошад. Бинобар ин, нубувват чунин маъно медиҳад: «хушо касе ки мунтазир монад, ва» ба 1843 даст расонад ё бар он даст ниҳад.

The blessing of waiting in Millerite history was for those wise virgins who experienced the first disappointment, but waited for the vision that tarried. As the Millerites waited for the “vision that tarried” in fulfillment of the parable of the ten virgins, and Habakkuk chapter two, they were blessed. In that tarrying time they then saw they were fulfilling the parable, and that at the end the vision would “speak”. Their tarrying time and disappointment was based upon the incorrect identification that the twenty-three hundred years would terminate in 1843, but the vision was really for 1844. Their disappointment was based upon their experience that had been produced when the year 1843, ended with no return of Christ. Their disappointment, and the blessing pronounced upon those who thereafter chose to wait, was all based upon the very last day of the year 1843, which “touches” or “cometh to” 1844.

Баракати интизорӣ дар таърихи миллеритӣ барои он бокираҳои ҳушёре буд, ки ноумедии аввалро аз сар гузарониданд, вале барои рӯъёе ки таъхир мекард, мунтазир монданд. Ҳангоме ки миллеритҳо дар иҷрои масали даҳ бокира ва боби дуюми Ҳабаққуқ барои «рӯъёе ки таъхир мекард» мунтазир шуданд, онҳо муборак гардиданд. Дар он замони таъхир онҳо баъд фаҳмиданд, ки худи онҳо масалро ба иҷро мерасонанд, ва ки дар охир рӯъё «сухан хоҳад гуфт». Замони таъхири онҳо ва ноумедии онҳо бар муайянсозии нодурусте асос ёфта буд, ки ду ҳазору сесад сол дар соли 1843 ба анҷом хоҳад расид, аммо рӯъё дар асл барои соли 1844 буд. Ноумедии онҳо бар таҷрибаи онҳо асос ёфта буд, ки ҳангоме падид омада буд, ки соли 1843 бе бозгашти Масеҳ ба анҷом расид. Ноумедии онҳо ва баракате ки бар онҳое эълон карда шуд, ки баъд аз он интихоб карданд интизор бимонанд, ҳамааш бар худи рӯзи охирини соли 1843 асос ёфта буд, ки ба 1844 «мерасад» ё «меояд».

The experience of the first disappointment, as a fulfillment of the parable of the ten virgins, is understood and repeated in those represented by Belteshazzar. The fifth truth and experience that will be recognized by those represented by Belteshazzar is that at “the end of the days”, Daniel would “stand in his lot”.

Таҷрибаи ноумедии аввал, ҳамчун иҷрои масали даҳ бокира, дар касоне, ки Белтешатсар намояндагӣ мекунад, фаҳмида мешавад ва такрор мегардад. Ҳақиқат ва таҷрибаи панҷуме, ки аз ҷониби касоне, ки Белтешатсар намояндагӣ мекунад, шинохта хоҳад шуд, ин аст, ки дар «интиҳои айём» Дониёл «дар қуръаи худ хоҳад истод».

> “Daniel has been standing in his lot since the seal was removed and the light of truth has been shining upon his visions. He stands in his lot, bearing the testimony which was to be understood at the end of the days.” Sermons and Talks, volume 1, 225, 226.

> «Дониёл аз ҳамон вақте ки мӯҳр бардошта шуд ва нури ҳақиқат бар рӯъёҳои ӯ дурахшидан гирифт, дар қисмати худ истодааст. Ӯ дар қисмати худ меистад ва он шаҳодатеро ба дӯш дорад, ки бояд дар охири айём фаҳмида мешуд». Sermons and Talks, volume 1, 225, 226.

The Millerites experienced the purification process accomplished by the increase of knowledge that came from the book of Daniel when it was unsealed in 1798. Those represented by Belteshazzar will experience the purification process accomplished by the increase of knowledge that came from the book of Daniel when it was unsealed in 1989. They will also understand that the book of Daniel has a special purpose in the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Миллериён раванди покшавиро таҷриба карданд, ки он ба воситаи афзоиши дониш, ки аз китоби Дониёл ҳангоми муҳраш кушода шуданаш дар соли 1798 омад, ба амал расид. Онҳое ки бо Белтешаззар намояндагӣ шудаанд, раванди покшавиро таҷриба хоҳанд кард, ки он ба воситаи афзоиши дониш, ки аз китоби Дониёл ҳангоми муҳраш кушода шуданаш дар соли 1989 омад, ба амал расид. Онҳо ҳамчунин хоҳанд фаҳмид, ки китоби Дониёл дар муҳр задани яксаду чилу чор ҳазор мақсади махсус дорад.

> “When God gives a man a special work to do, he is to stand in his lot and place as did Daniel, ready to answer the call of God, ready to fulfill His purpose.” Manuscript Releases, volume 6, 108.

> «Ҳангоме ки Худо ба инсон кори махсусе месупорад, ӯ бояд, чунон ки Дониёл кард, дар ҳисса ва ҷойи худ устувор биистад, омода бошад ба даъвати Худо ҷавоб диҳад, омода бошад мақсади Ӯро ба ҷо оварад». Manuscript Releases, ҷилди 6, 108.

As former Laodiceans, those represented by Belteshazzar will recognize that it is through the books of Daniel and Revelation, which are the same book, that the final revival is accomplished.

Ҳамчун собиқ лоадиқиён, онҳое ки бо Белтешассар намояндагӣ шудаанд, дарк хоҳанд кард, ки маҳз ба воситаи китобҳои Дониёл ва Ваҳй, ки як ҳамон китобанд, эҳёи ниҳоӣ ба анҷом расонида мешавад.

> “When the books of Daniel and Revelation are better understood, believers will have an entirely different religious experience. . . One thing will certainly be understood from the study of Revelation—that the connection between God and His people is close and decided.” The Faith I Live By, 345.

> «Ҳангоме ки китобҳои Дониёл ва Ваҳй беҳтар дарк карда шаванд, имондорон таҷрибаи динии комилан дигар хоҳанд дошт... Як чиз аз мутолиаи Ваҳй, албатта, фаҳмида хоҳад шуд,—ин ки робитаи миёни Худо ва қавми Ӯ наздик ва қатъист». The Faith I Live By, 345.

As former Laodiceans, they will have recognized their Laodicean condition, and recognized that they were spiritually as dead as a valley of dry bones, and in response to the straight testimony concerning their dead and lost condition they will recognize their need to be alive as the first priority.

Ҳамчун собиқ Лаодикиён, онҳо ҳолати Лаодикиёнии худро дарк хоҳанд кард ва эътироф хоҳанд намуд, ки аз ҷиҳати рӯҳонӣ чун водии устухонҳои хушк мурда буданд; ва дар посух ба шаҳодати рост дар бораи ҳолати мурда ва гумшудаи худ, онҳо зарурати зинда буданро ҳамчун авлавияти аввал дарк хоҳанд кард.

> “A revival of true godliness among us is the greatest and most urgent of all our needs. To seek this should be our first work.” Selected Messages, book 1, 121.

> «Эҳёи парҳезгории ҳақиқӣ дар миёни мо бузургтарин ва таъҷилитарин аз ҳамаи ниёзҳои мост. Ҷустуҷӯи ин бояд аввалин кори мо бошад». Selected Messages, book 1, 121.

The Bible promise is that whoever seeks, will find, and the Holy Spirit will then lead them to understand that it is the books of Daniel and Revelation that produces the necessary revival.

Ваъдаи Китоби Муқаддас ин аст, ки ҳар кӣ ҷӯё шавад, хоҳад ёфт, ва он гоҳ Рӯҳулқудс онҳоро роҳнамоӣ хоҳад кард, то дарк намоянд, ки маҳз китобҳои Дониёл ва Ваҳй он эҳёи заруриро ба вуҷуд меоранд.

> “When we as a people understand what this book means to us, there will be seen among us a great revival.” Testimonies to Ministers, 113.

> «Вақте ки мо, ҳамчун қавм, мефаҳмем, ки ин китоб барои мо чӣ маъно дорад, дар миёни мо эҳёи бузурге дида хоҳад шуд». Testimonies to Ministers, 113.

The end of Daniel’s last vision, as represented in chapter twelve, identifies the experience that produces God’s last day covenant people, as represented by Belteshazzar, in the first verse, of the last vision. There Daniel, represented as Belteshazzar, understands both the internal vision of the twenty-three hundred years and the external vision of the twenty-five hundred and twenty years. He understands the “thing,” and “the vision.” He understands the chazon vision and the mareh vision. He understands the trampling down of the sanctuary and host, and the restoration of the sanctuary and host. He understands both the Ulai and Hiddekel River visions.

Анҷоми рӯъёи охирини Дониёл, чунон ки дар боби дувоздаҳум ба тасвир омадааст, таҷрибаеро муайян мекунад, ки қавми аҳди Худоро дар рӯзҳои охир ба вуҷуд меоварад, ки дар ояти аввали рӯъёи охирин бо Белтешассар муаррифӣ шудааст. Дар он ҷо Дониёл, ки ҳамчун Белтешассар намояндагӣ мешавад, ҳам рӯъёи дохилии ду ҳазору сесад сол ва ҳам рӯъёи хориҷии ду ҳазору панҷсаду бист солро мефаҳмад. Ӯ ҳам «он чиз»-ро ва ҳам «рӯъё»-ро мефаҳмад. Ӯ ҳам рӯъёи chazon ва ҳам рӯъёи mareh-ро мефаҳмад. Ӯ ҳам поймол гардидани муқаддасгоҳ ва лашкарро, ва ҳам барқароршавии муқаддасгоҳ ва лашкарро мефаҳмад. Ӯ ҳам рӯъёҳои дарёи Улай ва ҳам дарёи Ҳиддеқалро мефаҳмад.

We will continue this study in the next article.

Мо ин таҳқиқотро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “There is need of a much closer study of the word of God; especially should Daniel and the Revelation have attention as never before in the history of our work. We may have less to say in some lines, in regard to the Roman power and the papacy; but we should call attention to what the prophets and apostles have written under the inspiration of the Holy Spirit of God. The Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy and in the events portrayed, as to teach that the human agent is to be kept out of sight, hid in Christ, and that the Lord God of heaven and His law are to be exalted. Read the book of Daniel. Call up, point by point, the history of the kingdoms there represented. Behold statesmen, councils, powerful armies, and see how God wrought to abase the pride of men, and lay human glory in the dust….

> «Ба омӯзиши хеле наздиктари каломи Худо ниёз ҳаст; махсусан бояд ба Дониёл ва Ваҳй чунон таваҷҷуҳ шавад, ки дар таърихи кори мо ҳаргиз пеш аз ин нашуда буд. Эҳтимол аст, ки мо дар баъзе самтҳо дар бораи қудрати Рум ва папагӣ камтар сухан гӯем; аммо бояд диққатро ба он чи анбиё ва расулон зери илҳоми Рӯҳи Муқаддаси Худо навиштаанд, ҷалб намоем. Рӯҳи Муқаддас ҷараёни корҳоро, ҳам дар ато шудани нубувват ва ҳам дар воқеаҳое, ки тасвир шудаанд, чунон шакл додааст, ки биёмӯзонад: омили инсонӣ бояд аз назар дур нигоҳ дошта шавад, дар Масеҳ ниҳон бошад, ва Худованд Худои осмон ва шариати Ӯ бояд болобардошта шаванд. Китоби Дониёлро бихонед. Таърихи подшоҳиҳоеро, ки дар он ҷо тасвир ёфтаанд, нукта ба нукта ба ёд оваред. Давлатмардон, шӯроҳо, лашкарҳои пуриқтидорро бубинед ва назар кунед, ки чӣ гуна Худо амал кард, то такаббури одамонро фурӯ нишонад ва ҷалоли инсониро ба хок афканад….»

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.

> «Нуре ки Дониёл аз Худо қабул кард, махсусан барои ҳамин рӯзҳои охир дода шуда буд. Рӯъёҳое, ки ӯ назди соҳилҳои Ӯлой ва Ҳиддакел, он дарёҳои бузурги Шинор, дид, ҳоло дар ҳоли иҷро шудан мебошанд, ва ҳамаи воқеаҳое ки пешгӯӣ шуда буданд, ба зудӣ ба вуқӯъ хоҳанд пайваст.

> “Consider the circumstances of the Jewish nation when the prophecies of Daniel were given.

> «Ба шароити қавми яҳудӣ дар он замоне, ки нубувватҳои Дониёл дода шуданд, таваҷҷӯҳ намоед.

> “Let us give more time to the study of the Bible. We do not understand the word as we should. The book of Revelation opens with an injunction to us to understand the instruction that it contains. ‘Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy,’ God declares, ‘and keep those things which are written therein: for the time is at hand.’ When we as a people understand what this book means to us, there will be seen among us a great revival. We do not understand fully the lessons that it teaches, notwithstanding the injunction given us to search and study it.

> «Биёед барои омӯзиши Китоби Муқаддас вақти бештар ҷудо кунем. Мо каломро ончунон ки бояд, дарк намекунем. Китоби Ваҳй бо амре ба мо оғоз меёбад, ки дастуроти дар он бударо бифаҳмем. “Хушо касе ки мехонад, ва онҳое ки суханони ин нубувватро мешунаванд,” Худо эълон мекунад, “ва он чиро ки дар он навишта шудааст, риоя мекунанд: зеро вақт наздик аст.” Ҳангоме ки мо, ҳамчун қавм, мефаҳмем, ки ин китоб барои мо чӣ маъно дорад, дар миёни мо эҳёи бузурге дида хоҳад шуд. Мо дарсҳоеро, ки он таълим медиҳад, ба таври комил намефаҳмем, сарфи назар аз амре ки ба мо дода шудааст, то онро ҷустуҷӯ ва омӯзиш кунем.»

> “In the past teachers have declared Daniel and the Revelation to be sealed books, and the people have turned from them. The veil whose apparent mystery has kept many from lifting it, God’s own hand has withdrawn from these portions of His word. The very name ‘Revelation’ contradicts the statement that it is a sealed book. ‘Revelation’ means that something of importance is revealed. The truths of this book are addressed to those living in these last days. We are standing with the veil removed in the holy place of sacred things. We are not to stand without. We are to enter, not with careless, irreverent thoughts, not with impetuous footsteps, but with reverence and godly fear. We are nearing the time when the prophecies of the book of Revelation are to be fulfilled….

> «Дар гузашта муаллимон эълон мекарданд, ки китобҳои Дониёл ва Ваҳй мӯҳршудаанд, ва мардум аз онҳо рӯй мегардониданд. Худо бо дасти Худ пардаеро, ки асрори зоҳириаш бисёриҳоро аз бардоштани он бозмедошт, аз ин қисматҳои Каломи Худ дур кардааст. Худи номи «Ваҳй» ба даъвое, ки он китоби мӯҳршуда аст, мухолифат мекунад. «Ваҳй» маънои онро дорад, ки чизи муҳиме ошкор карда мешавад. Ҳақоиқи ин китоб ба касоне муроҷиат мекунанд, ки дар ин айёми охир зиндагӣ доранд. Мо, бо пардаи бардошташуда, дар макони муқаддаси умури муқаддас меистем. Мо набояд дар берун истем. Мо бояд дохил шавем, на бо андешаҳои бепарвоёна ва беҳурмат, на бо қадамҳои шитобкорона, балки бо эҳтиром ва тарси илоҳӣ. Мо ба замоне наздик мешавем, ки пешгӯиҳои китоби Ваҳй бояд ба иҷро оянд….»

> “We have the commandments of God and the testimony of Jesus Christ, which is the spirit of prophecy. Priceless gems are to be found in the word of God. Those who search this word should keep the mind clear. Never should they indulge perverted appetite in eating or drinking.

> «Мо аҳкоми Худо ва шаҳодати Исои Масеҳро дорем, ки он рӯҳи нубувват аст. Дар каломи Худо гавҳарҳои бебаҳо ёфт мешаванд. Онҳое ки ин каломро меҷӯянд, бояд зеҳни худро равшан нигоҳ доранд. Онҳо ҳаргиз набояд дар хӯрдан ё нӯшидан ба иштиҳои фосид дода шаванд.

> “If they do this, the brain will be confused; they will be unable to bear the strain of digging deep to find out the meaning of those things which relate to the closing scenes of this earth’s history.

> «Агар онҳо чунин кунанд, мағзи сар парешон хоҳад шуд; онҳо қодир нахоҳанд буд фишори ковиши амиқро, барои дарёфт кардани маънои он чизҳое, ки ба саҳнаҳои хотимавии таърихи ин замин тааллуқ доранд, таҳаммул намоянд.

> “When the books of Daniel and Revelation are better understood, believers will have an entirely different religious experience. They will be given such glimpses of the open gates of heaven that heart and mind will be impressed with the character that all must develop in order to realize the blessedness which is to be the reward of the pure in heart.

> «Вақте ки китобҳои Дониёл ва Ваҳй беҳтар фаҳмида шаванд, имондорон таҷрибаи тамоман дигаргуни диниро хоҳанд дошт. Ба онҳо чунин манзараҳое аз дарвозаҳои кушодаи осмон ато хоҳад шуд, ки дил ва зеҳн аз он хислате, ки ҳама бояд онро инкишоф диҳанд, то ба саодате, ки бояд мукофоти покдилон бошад, ноил гарданд, мутаассир хоҳанд шуд.

> “The Lord will bless all who will seek humbly and meekly to understand that which is revealed in the Revelation. This book contains so much that is large with immortality and full of glory that all who read and search it earnestly receive the blessing to those ‘that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein.’

> «Худованд ҳамаи онҳоеро баракат хоҳад дод, ки бо фурӯтанӣ ва ҳалимӣ хоҳанд кӯшид он чиро, ки дар Китоби Ваҳй ошкор гардидааст, дарк намоянд. Ин китоб он қадар бисёр чизҳоро дар бар дорад, ки аз ҷовидонагӣ саршор ва аз ҷалол пур аст, ба тавре ки ҳамаи онҳое, ки онро мехонанд ва бо ҷидду ҷаҳд меомӯзанд, он баракатеро дарёфт мекунанд, ки барои «онҳое ки суханони ин нубувватро мешунаванд ва он чиро, ки дар он навишта шудааст, риоя мекунанд», ваъда шудааст.»

> “One thing will certainly be understood from the study of Revelation—that the connection between God and His people is close and decided.

> Аз омӯзиши китоби Ваҳй як чиз, бешубҳа, фаҳмида хоҳад шуд — ки пайванди миёни Худо ва қавми Ӯ наздик ва қатъист.

> “A wonderful connection is seen between the universe of heaven and this world. The things revealed to Daniel were afterward complemented by the revelation made to John on the Isle of Patmos. These two books should be carefully studied. Twice Daniel inquired, How long shall it be to the end of time?

> «Дар миёни коиноти осмон ва ин ҷаҳон робитаи аҷибе дида мешавад. Он чи ба Дониёл ошкор карда шуд, баъдтар бо ваҳйе, ки ба Юҳанно дар ҷазираи Патмос дода шуд, такмил ёфт. Ин ду китоб бояд бодиққат омӯхта шаванд. Дониёл ду бор пурсид: “То анҷоми замон чӣ қадар вақт хоҳад буд?”»

> “‘And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? And He said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days.’

> «Ва ман шунидам, вале нафаҳмидам; пас гуфтам: «Эй хоҷаи ман, анҷоми ин чизҳо чӣ хоҳад буд?» Ва Ӯ гуфт: «Бирав, эй Дониёл, зеро ин суханон то вақти анҷом баста ва муҳр зада шудаанд. Бисёре пок хоҳанд шуд, ва сафед гардонида хоҳанд шуд, ва имтиҳон хоҳанд шуд; вале шарирон шарорат хоҳанд кард; ва ҳеҷ яке аз шарирон нахоҳад фаҳмид; аммо хирадмандон хоҳанд фаҳмид. Ва аз вақти дур карда шудани қурбонии доимӣ ва барпо шудани зиштии вайронкунанда, як ҳазору дусаду навад рӯз хоҳад буд. Хушо касе ки интизор шавад ва ба як ҳазору сесаду сию панҷ рӯз бирасад. Аммо ту, то анҷом, роҳи худро бирав; зеро ором хоҳӣ гирифт ва дар поёни рӯзҳо дар насиби худ хоҳӣ истод.»

> “It was the Lion of the tribe of Judah who unsealed the book and gave to John the revelation of what should be in these last days.

> «Ин Шери қабилаи Яҳудо буд, ки китобро боз кард ва ба Юҳанно ваҳйи он чиро, ки бояд дар ин рӯзҳои охир бошад, дод.

> “Daniel stood in his lot to bear his testimony which was sealed until the time of the end, when the first angel’s message should be proclaimed to our world. These matters are of infinite importance in these last days; but while ‘many shall be purified, and made white, and tried,’ ‘the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand.’ How true this is! Sin is the transgression of the law of God; and those who will not accept the light in regard to the law of God will not understand the proclamation of the first, second, and third angel’s messages. The book of Daniel is unsealed in the revelation to John, and carries us forward to the last scenes of this earth’s history.

> «Дониёл дар ҳиссаи худ истода, шаҳодати худро, ки то замони интиҳо муҳр шуда буд, бардошт, вақте ки паёми фариштаи аввал бояд ба ҷаҳони мо мавъиза карда мешуд. Ин масъалаҳо дар ин рӯзҳои охир аҳамияти беинтиҳо доранд; аммо дар ҳоле ки “бисёре пок, сафед ва озмуда хоҳанд шуд”, “шарирон ба шарорат рафтор хоҳанд кард; ва ҳеҷ яке аз шарирон нахоҳад фаҳмид.” Чӣ қадар дуруст аст ин! Гуноҳ вайрон кардани шариати Худост; ва онҳое ки нурро дар бораи шариати Худо намепазиранд, мавъизаи паёмҳои фариштаи якум, дуюм ва сеюмро нахоҳанд фаҳмид. Китоби Дониёл дар Ваҳй ба Юҳанно муҳркушоӣ мешавад ва моро ба сӯи саҳнаҳои охирини таърихи ин замин пеш мебарад.

> “Will our brethren bear in mind that we are living amid the perils of the last days? Read Revelation in connection with Daniel. Teach these things.” Testimonies to Ministers, 112–115.

> «Оё бародарони мо дар хотир хоҳанд дошт, ки мо дар миёни хатарҳои рӯзҳои охир зиндагӣ мекунем? Ваҳйро дар иртибот бо Дониёл бихонед. Ин чизҳоро таълим диҳед». Testimonies to Ministers, 112–115.

Back to Articles