Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Four

Ваҳйи Исои Масеҳ — Рақами Чор

Isaiah Forty

Ишаъё чиҳил

Author

Jeff Pippenger

Published

October 23, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The message of the Revelation of Jesus Christ that is being unsealed includes the identification of the Hebrew word translated as “truth,” which among other things, represents Christ’s character as the Alpha and Omega. The beginning of a thing representing the end of a thing pervades the entire Bible, and Christ’s character is manifested in the Bible, for He is the Word. Alpha and Omega is the element of Christ’s character that He himself identifies, as the proof that He is God.

Паёми Ваҳйи Исои Масеҳ, ки кушода мешавад, дар бар мегирад шинохти калимаи ибрие, ки ба «ҳақиқат» тарҷума шудааст ва он, аз ҷумлаи чизҳои дигар, хислати Масеҳро ҳамчун Алфа ва Омега ифода мекунад. Оғози чизе, ки анҷоми ҳамон чизро намояндагӣ мекунад, тамоми Китоби Муқаддасро фаро гирифтааст, ва хислати Масеҳ дар Китоби Муқаддас зоҳир мешавад, зеро Ӯ Калом аст. Алфа ва Омега он унсури хислати Масеҳ аст, ки Худи Ӯ онро муайян месозад, ҳамчун далеле бар он ки Ӯ Худост.

Isaiah chapter forty marks the beginning of a prophetic narrative that continues until the end of the book of Isaiah in chapter sixty-six. It starts by identifying the comforter that is sent, which Christ promises to the disciples to comfort them from his departure, but the coming of the Comforter finds its perfect fulfillment, as all prophecies do, in the last days. Isaiah’s and Jesus’ identification of the arrival of the Comforter points to the disappointment of the movement of the one hundred and forty-four thousand, that occurred on July 18, 2020.

Боби чилуми Ишаъё оғози як ривояти нубувватиро нишон медиҳад, ки то поёни китоби Ишаъё дар боби шасту шашум идома меёбад. Он бо муайян сохтани Тасаллидиҳандае оғоз мешавад, ки фиристода мегардад, ки Масеҳ ваъда медиҳад онро ба шогирдон, то онҳоро аз ҷудоии Худ аз онҳо тасаллӣ диҳад; аммо омадани Тасаллидиҳанда, чунон ки ҳамаи нубувватҳо доранд, камоли пурраи худро дар рӯзҳои охир меёбад. Муайянсозии Ишаъё ва Исо дар бораи фаро расидани Тасаллидиҳанда ба ноумедии ҳаракати яксаду чилу чор ҳазор ишора мекунад, ки 18 июли соли 2020 рӯй дод.

> Nevertheless I tell you the truth; It is expedient for you that I go away: for if I go not away, the Comforter will not come unto you; but if I depart, I will send him unto you. And when he is come, he will reprove the world of sin, and of righteousness, and of judgment. John 16:7, 8.

> Аммо ба шумо рост мегӯям: барои шумо беҳтар аст, ки Ман биравам; зеро агар Ман наравам, Тасаллибахш назди шумо нахоҳад омад; лекин агар биравам, Ӯро назди шумо хоҳам фиристод. Ва чун Ӯ биёяд, ҷаҳонро дар бораи гуноҳ, ва адолат, ва доварӣ маломат хоҳад кард. Юҳанно 16:7, 8.

The words “sin, righteousness, and judgment” are what the Comforter will use to “reprove” the world. The word translated as “reprove,” includes the meaning to convince. The three steps of “sin, righteousness and judgment” represent the Hebrew word that is translated as “truth.” That word was created from the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet, and that word represents that the Creator of all things, is the first and the last, the Alpha and Omega. When the Comforter comes to the disappointed one hundred and forty-four thousand, He will convince them, and then the world, that God is the Alpha and Omega.

Вожаҳои «гуноҳ, адолат ва доварӣ» ҳамонҳоянд, ки Тасаллибахш онҳоро барои «маломат кардан»-и ҷаҳон ба кор хоҳад бурд. Вожае, ки «маломат кардан» тарҷума шудааст, маънои қонеъ гардонданро низ дар бар мегирад. Се марҳилаи «гуноҳ, адолат ва доварӣ» калимаи ибриро ифода мекунанд, ки ба «ҳақиқат» тарҷума шудааст. Он калима аз ҳарфи аввал, сездаҳум ва охирини алифбои ибрӣ сохта шудааст, ва он калима ифода мекунад, ки Офаридгори ҳамаи чизҳо аввалин ва охирин, Алфа ва Омега аст. Ҳангоме ки Тасаллибахш назди он яксаду чиҳилу чор ҳазор нафари ноумед меояд, Ӯ онҳоро, ва сипас ҷаҳонро, қонеъ хоҳад гардонд, ки Худо Алфа ва Омега аст.

> Comfort ye, comfort ye my people, saith your God. Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. The voice of him that crieth in the wilderness, Prepare ye the way of the Lord, make straight in the desert a highway for our God. Every valley shall be exalted, and every mountain and hill shall be made low: and the crooked shall be made straight, and the rough places plain: And the glory of the Lord shall be revealed, and all flesh shall see it together: for the mouth of the Lord hath spoken it. Isaiah 40:1–5.

> Тасаллӣ диҳед, тасаллӣ диҳед қавми Маро, мегӯяд Худои шумо. Ба дили Ерусалим сухан гӯед ва ба ӯ нидо кунед, ки муборизаи ӯ ба анҷом расидааст, ки гуноҳи ӯ омурзида шудааст; зеро ӯ аз дасти Худованд барои ҳамаи гуноҳҳои худ дучанд гирифтааст. Овози нидокунандае дар биёбон: роҳи Худовандро муҳайё созед, дар саҳро шоҳроҳе барои Худои мо рост кунед. Ҳар водӣ баланд хоҳад шуд, ва ҳар кӯҳу теппа паст хоҳад гардид; ва каҷӣ рост хоҳад шуд, ва ҷойҳои ноҳамвор ҳамвор хоҳанд гардид. Ва ҷалоли Худованд зоҳир хоҳад шуд, ва тамоми башар онро якҷоя хоҳанд дид; зеро даҳони Худованд инро гуфтааст. Ишаъё 40:1–5.

The passage is identifying the work of the final Elijah messenger that was typified by William Miller, who had been typified by John the Baptist, who had been typified by Elijah, and who had been identified by Malachi as the messenger that prepares the way for the messenger of the covenant. In the final Elijah movement, when the Lord sends the comforter to strengthen those who have been disappointed and are waiting for the Lord during a tarrying time, the “glory of the Lord shall be revealed, and all flesh shall see it together.” The “glory” of the Lord is His character, and the Revelation of Jesus Christ is an unsealing of the element of His character that is represented as Alpha and Omega. After the introduction of the first five verses, the “voice of him that crieth in the wilderness,” asks God “What shall I cry?”

Ин порча кори паёмовари ниҳоии Илёсро муайян мекунад, ки онро Вилям Миллер пешакӣ таҷассум намуда буд; ва ӯро Яҳёи Таъмиддиҳанда пешакӣ таҷассум намуда буд; ва ӯро Илёс пешакӣ таҷассум намуда буд; ва Малокӣ ӯро ҳамчун паёмоваре шиносонида буд, ки роҳро барои Паёмовари аҳд муҳайё месозад. Дар ҳаракати ниҳоии Илёс, ҳангоме ки Худованд Тасаллибахшро мефиристад, то онҳоеро, ки ноумед шудаанд ва дар айёми таъхир Худовандро интизоранд, қувват бахшад, «ҷалоли Худованд ошкор хоҳад шуд, ва тамоми башар онро якҷоя хоҳад дид». «Ҷалол»-и Худованд хислати Ӯст, ва Ваҳйи Исои Масеҳ кушода шудани он унсури хислати Ӯст, ки ҳамчун Алфа ва Омега муаррифӣ шудааст. Пас аз муқаддимаи панҷ ояти аввал, «овози нидокунанда дар биёбон» аз Худо мепурсад: «Чӣ нидо кунам?»

> The voice said, Cry. And he said, What shall I cry? All flesh is grass, and all the goodliness thereof is as the flower of the field: The grass withereth, the flower fadeth: because the spirit of the Lord bloweth upon it: surely the people is grass. The grass withereth, the flower fadeth: but the word of our God shall stand for ever. Isaiah 40:6–8.

> Овозе гуфт: «Нидо деҳ». Ва ӯ гуфт: «Чӣ нидо диҳам?» Ҳамаи башар мисли алаф аст, ва тамоми ҳусни он мисли гули саҳро: алаф хушк мешавад, гул пажмурда мегардад, зеро ки рӯҳи Худованд бар он мевазад; ба яқин, қавм алаф аст. Алаф хушк мешавад, гул пажмурда мегардад; аммо каломи Худои мо то абад қоим хоҳад монд. Ишаъё 40:6–8.

The message of Christ’s character that is represented as Alpha and Omega is placed within the symbolism of Islam. In Ezekiel thirty-seven the valley of dead bones is first brought together, and then brought to life by the prophetic message of the four winds.

Паёми хислати Масеҳ, ки ҳамчун Алфа ва Омега муаррифӣ шудааст, дар доираи рамзшиносии Ислом ҷой дода шудааст. Дар Ҳизқиёл боби сию ҳафтум водии устухонҳои мурда аввал ба ҳам оварда мешавад, ва сипас ба воситаи паёми нубувватии чор бод ба ҳаёт оварда мешавад.

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> «Фариштагон чаҳор бодро нигоҳ доштаанд, ки ҳамчун аспи хашмгине тасвир шудааст, ки мехоҳад худро раҳо карда, бар рӯи тамоми замин тохта гузарад ва дар роҳи худ вайронӣ ва марг оварад.

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> «Оё мо дар худи лаби олами абадӣ бихобем? Оё мо кунд ва сард ва мурда бошем? Оҳ, кош дар калисоҳои мо Рӯҳ ва нафаси Худо ба қавми Ӯ дамида мешуд, то ки онҳо бар поёни худ биистанд ва зинда шаванд. Мо ниёз дорем бубинем, ки роҳ танг аст ва дарвоза маҳдуд. Аммо чун аз он дарвозаи танг мегузарем, фарохии он ҳадду канор надорад». Manuscript Releases, volume 20, 217.

The angry horse of Bible prophecy is Islam. The angry horse is being held back from doing his work of destruction, as represented by the holding of the four winds by four angels in Revelation seven. They are restrained until the one hundred and forty-four thousand are sealed.

Аспи хашмгини нубуввати Китоби Муқаддас Ислом аст. Аспи хашмгин аз анҷом додани кори вайронгарии худ боздошта мешавад, чунонки дар Ваҳй боби ҳафтум бо нигоҳ доштани чор бод аз ҷониби чор фаришта тасвир шудааст. Онҳо боздошта шудаанд, то он даме ки саду чилу чор ҳазор мӯҳр зада шаванд.

> And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. Revelation 7:1–3.

> Ва пас аз ин ман чор фариштаро дидам, ки бар чор гӯшаи замин истода буданд ва чор бодҳои заминро нигоҳ медоштанд, то бод бар замин, на бар баҳр ва на бар ҳеҷ дарахте навазад. Ва ман фариштаи дигареро дидам, ки аз ҷониби шарқ боло меомад ва мӯҳри Худои зиндаро дошт; ва ӯ бо овози баланд ба он чор фаришта, ки ба онҳо дода шуда буд, ки ба замин ва баҳр зарар расонанд, нидо кард ва гуфт: «Ба замин, на ба баҳр ва на ба дарахтон зарар нарасонед, то даме ки мо бандагони Худои худро бар пешониҳошон мӯҳр занем». Ваҳй 7:1–3.

The four winds being held, represents the restraining of Islam until the sealing of God’s people is accomplished. Islam is represented in Revelation as the last three of the seven trumpets, and also as the three woes.

Нигоҳ дошта шудани чор бод, боздошта шудани Исломро ифода мекунад, то вақте ки мӯҳргузории қавми Худо ба анҷом расад. Ислом дар китоби Ваҳй ҳамчун се карнаи охирини ҳафт карнай, ва ҳамчунин ҳамчун се вой муаррифӣ шудааст.

> And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.

> Ва ман назар карда, фариштаеро дидам ва шунидам, ки дар миёни осмон парвоз мекард ва бо овози баланд мегуфт: «Вой, вой, вой бар сокинони замин аз сабаби садоҳои дигари карнаи он се фаришта, ки ҳанӯз бояд навозанд!» Ваҳй 8:13.

After introducing the three woe trumpets, John identifies the characteristics of Islam in chapter nine. In verse four of chapter nine a command is given to Islam, that was fulfilled in the history of Abubekr, the first leader after Mohammed.

Пас аз муаррифии се карнаи вой, Юҳанно дар боби нӯҳум хусусиятҳои Исломро муайян мекунад. Дар ояти чоруми боби нӯҳум ба Ислом амре дода мешавад, ки он дар таърихи Абубакр, нахустин роҳбар баъд аз Муҳаммад, ба амал омад.

> And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:4.

> Ва ба онҳо фармуда шуд, ки ба алафи замин, на ба ҳеҷ сабзае ва на ба ҳеҷ дарахте осеб нарасонанд, балки фақат ба он одамоне, ки мӯҳри Худоро бар пешониҳои худ надоранд. Ваҳй 9:4.

Uriah Smith, identified the relation of Abubekr to verse four.

Урия Смит робитаи Абӯбакрро бо ояти чаҳорум муайян кард.

> “After the death of Mohammed, he was succeeded in the command by Abubekr, A.D. 632, who, as soon as he had fairly established his authority and government, dispatched a circular letter to the Arabian tribes, from which the following is an extract:

> «Пас аз вафоти Муҳаммад, ӯро дар фармондеҳӣ Абӯбакр дар соли 632 милодӣ ҷонишин шуд, ки ҳамин ки қудрат ва ҳукумати худро ба таври устувор барқарор кард, ба қабилаҳои араб номаи даврӣ фиристод, ки порчаи зерин иқтибосе аз он аст:

> “‘When you fight the battles of the Lord, acquit yourselves like men, without turning your backs; but let not your victory be stained with the blood of women and children. Destroy no palm-trees, nor burn any fields of corn. Cut down no fruit-trees, nor do any mischief to cattle, only such as you kill to eat. When you make any covenant or article, stand to it, and be as good as your word. And as you go, you will find some religious persons who live retired in monasteries, and propose to themselves to serve God that way; let them alone, and neither kill them nor destroy their monasteries. And you will find another sort of people that belong to the synagogue of Satan, who have shaven crowns; be sure you cleave their skulls, and give them no quarter till they either turn Mohammedans or pay tribute.’” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 500.

> «“Ҳангоме ки шумо ҷангҳои Худовандро меҷангед, худро чун мардон нишон диҳед ва пушт магардонед; аммо нагузоред, ки пирӯзии шумо бо хуни занон ва кӯдакон доғдор гардад. Ҳеҷ дарахти хурморо нобуд насозед ва ҳеҷ киштзори ғалларо насӯзонед. Ҳеҷ дарахти мевадиҳандаро набуред ва ба чорво ҳеҷ зиёне нарасонед, магар танҳо ба он чи барои хӯрдан мекушед. Ва ҳар гоҳ ки аҳд ё шарте бибандед, ба он вафо кунед ва ба ваъдаи худ содиқ бошед. Ва дар роҳ баъзе шахсони диниеро хоҳед ёфт, ки дар дайрҳо ба хилват зиндагӣ мекунанд ва бар онанд, ки ба он тарз Худоро хизмат кунанд; онҳоро ба ҳоли худ вогузоред ва на онҳоро бикушед ва на дайрҳояшонро вайрон созед. Ва навъи дигари мардумеро хоҳед ёфт, ки ба канисаи шайтон тааллуқ доранд ва сарҳояшон тарошида шудааст; ҳушёр бошед, ки косахонаи сарашонро бишикофтед ва ба онҳо ҳеҷ амон надиҳед, то он даме ки ё муҳаммадӣ шаванд ё ҷизя супоранд.’” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 500.

Uriah Smith goes on to identify two classes of men, who were to be distinguished by the Islamic warriors that Abubekr sent to bring war against Rome. One class he identifies as Catholic monks, who worshipped on Sunday; and the other class were those who worshipped on the seventh-day. Islam was only to attack the worshippers of the sun. More important to our considerations is that men, whether Sunday keepers or Sabbath keepers, are symbolically represented as grass, green things and trees. The four winds in chapter seven were restrained from blowing upon the grass until the Sabbath keepers were sealed.

Урия Смит идома медиҳад, то ду табақаи одамонро муайян намояд, ки мебоист аз ҷониби ҷанговарони исломие, ки Абубакр барои ҷанг овардан бар зидди Рум фиристода буд, аз ҳам фарқ карда мешуданд. Як табақаро ӯ роҳибони католикӣ мешиносад, ки рӯзи якшанбе ибодат мекарданд; ва табақаи дигар касоне буданд, ки рӯзи ҳафтуми ҳафтаро нигоҳ дошта, ибодат менамуданд. Ислом фақат мебоист ба парастандагони офтоб ҳамла кунад. Барои мулоҳизаҳои мо муҳимтар он аст, ки одамон, хоҳ нигоҳдорандагони якшанбе бошанд, хоҳ нигоҳдорандагони шанбе, ба таври рамзӣ чун алаф, набототи сабз ва дарахтон тасвир шудаанд. Чор бод дар боби ҳафтум аз вазидан бар алаф боздошта шуданд, то даме ки нигоҳдорандагони шанбе мӯҳр зада шаванд.

The messenger of the movement of the one hundred and forty-four thousand asks God, “What shall I cry?” He was told that his message was to be that the Word of God stands fast forever, and that message was to be placed within the context of the wind that blows upon the grass. When the Comforter is sent to the one hundred and forty-four thousand who have been disappointed over a failed prediction of Islam, and who thereafter recognize they are in the tarrying time of the parable of the ten virgins, they are then informed by the Comforter that the message they are to present, is the message of Islam’s role in Bible prophecy. The arrival of the Comforter, in the history of the tarrying time, causes them to stand.

Фариштаи ҷунбиши яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор аз Худо мепурсад: «Чӣ нидо кунам?» Ба ӯ гуфта шуд, ки паёми ӯ бояд ин бошад, ки Каломи Худо то абад устувор мемонад, ва он паём бояд дар заминаи боде ҷой дода шавад, ки бар алаф мевазад. Вақте ки Тасаллидиҳанда ба назди яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор фиристода мешавад, ки аз сабаби пешгӯии ноком дар бораи Ислом ноумед шудаанд ва баъд аз он дарк мекунанд, ки онҳо дар вақти таъхири масали даҳ духтар мебошанд, он гоҳ Тасаллидиҳанда онҳоро огоҳ месозад, ки паёме, ки бояд пешниҳод намоянд, паёми нақши Ислом дар нубуввати Китоби Муқаддас аст. Омадани Тасаллидиҳанда, дар таърихи вақти таъхир, боис мегардад, ки онҳо барпо истанд.

> And he said unto me, Son of man, stand upon thy feet, and I will speak unto thee. And the spirit entered into me when he spake unto me, and set me upon my feet, that I heard him that spake unto me. Ezekiel 2:1, 2.

> Ва Ӯ ба ман гуфт: «Эй писари одам, бар пойҳои худ биист, ва Ман бо ту сухан хоҳам гуфт». Ва ҳангоме ки Ӯ бо ман сухан мегуфт, рӯҳ ба ман даромад ва маро бар пойҳоям барпо намуд, то сухангӯи бо манро бишнавам. Ҳизқиёл 2:1, 2.

They stand when they are resurrected.

Онҳо ҳангоми эҳё шуданашон ба по мехезанд.

> And they of the people and kindreds and tongues and nations shall see their dead bodies three days and an half, and shall not suffer their dead bodies to be put in graves. And they that dwell upon the earth shall rejoice over them, and make merry, and shall send gifts one to another; because these two prophets tormented them that dwelt on the earth. And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. Revelation 11:9–11.

> Ва аз мардумон ва қабилаҳо ва забонҳо ва халқҳо ҷасадҳои онҳоро се рӯз ва ним хоҳанд дид, ва намегузоранд, ки ҷасадҳои онҳо ба қабрҳо гузошта шаванд. Ва сокинони замин бар онҳо шод хоҳанд шуд, ва хурсандӣ хоҳанд кард, ва ба якдигар ҳадияҳо хоҳанд фиристод; зеро ин ду набӣ сокинони заминро азоб медоданд. Ва баъд аз се рӯз ва ним Рӯҳи ҳаёт аз ҷониби Худо ба онҳо даромад, ва онҳо бар пойҳои худ истоданд; ва тарси азиме бар онҳое афтод, ки онҳоро медиданд. Ваҳй 11:9–11.

The two steps of standing, and then being lifted up as the ensign is also represented by Ezekiel in chapter thirty-seven. Ezekiel’s first step, brings together the body parts of the dead dry bones which are in the valley of disappointment. Ezekiel’s second step, is the message of the four winds, which is the sealing message, which is the message of Islam.

Ду қадами барпоистодан ва сипас чун аломат боло бурда шудан ҳамчунин аз ҷониби Ҳизқиёл дар боби сию ҳафтум тасвир ёфтааст. Қадами аввали Ҳизқиёл аъзои ҷисмонии устухонҳои хушки мурдаеро, ки дар водии ноумедӣ қарор доранд, ба ҳам меоварад. Қадами дуюми Ҳизқиёл паёми чаҳор бод аст, ки ҳамон паёми муҳргузорӣ мебошад, ки ҳамон паёми Ислом аст.

> And he said unto me, Son of man, can these bones live? And I answered, O Lord God, thou knowest. Again he said unto me, Prophesy upon these bones, and say unto them, O ye dry bones, hear the word of the Lord. Thus saith the Lord God unto these bones; Behold, I will cause breath to enter into you, and ye shall live: And I will lay sinews upon you, and will bring up flesh upon you, and cover you with skin, and put breath in you, and ye shall live; and ye shall know that I am the Lord. So I prophesied as I was commanded: and as I prophesied, there was a noise, and behold a shaking, and the bones came together, bone to his bone. And when I beheld, lo, the sinews and the flesh came up upon them, and the skin covered them above: but there was no breath in them. Then said he unto me, Prophesy unto the wind, prophesy, son of man, and say to the wind, Thus saith the Lord God; Come from the four winds, O breath, and breathe upon these slain, that they may live. So I prophesied as he commanded me, and the breath came into them, and they lived, and stood up upon their feet, an exceeding great army. Ezekiel 37:3–10.

> Ва Ӯ ба ман гуфт: «Эй фарзанди одам, оё ин устухонҳо зинда шуда метавонанд?» Ва ман ҷавоб додам: «Эй Парвардигори Худо, Ту медонӣ». Боз ба ман гуфт: «Бар ин устухонҳо нубувват намо ва ба онҳо бигӯ: эй устухонҳои хушк, каломи Худовандро бишнавед. Худованди Худо ба ин устухонҳо чунин мегӯяд: инак, Ман сабаб хоҳам шуд, ки нафас ба шумо дарояд, ва шумо зинда хоҳед шуд. Ва бар шумо пайҳо хоҳам ниҳод, ва бар шумо гӯшт хоҳам рӯёнид, ва шуморо бо пӯст хоҳам пӯшонид, ва дар шумо нафас хоҳам гузошт, ва шумо зинда хоҳед шуд; ва хоҳед донист, ки Ман Худованд ҳастам». Пас, чунон ки ба ман амр шуда буд, нубувват намудам; ва ҳангоме ки нубувват менамудам, овозе бархост, ва инак, ларзише падид омад, ва устухонҳо ба ҳам пайвастанд, ҳар устухон ба устухони худ. Ва чун нигаристам, инак, пайҳо ва гӯшт бар онҳо пайдо шуданд, ва пӯст онҳоро аз боло пӯшонид; аммо дар онҳо нафас набуд. Он гоҳ ба ман гуфт: «Ба бод нубувват намо, нубувват намо, эй фарзанди одам, ва ба бод бигӯ: Худованди Худо чунин мегӯяд: эй нафас, аз чор бод биё ва бар ин кушташудагон биваз, то зинда шаванд». Пас, чунон ки Ӯ ба ман амр фармуда буд, нубувват намудам, ва нафас ба онҳо даромад, ва онҳо зинда шуданд, ва бар пойҳои худ истоданд, лашкари бағоят бузурге. Ҳизқиёл 37:3–10.

In the passage of Isaiah, which we are currently considering, when the Comforter arrives, they stand on their feet, then they are lifted up into a high mountain as an ensign and proclaim the “good tidings” which is the latter rain, the third angel’s message.

Дар он порчаи китоби Ишаъё, ки ҳоло онро баррасӣ мекунем, ҳангоме ки Тасаллидиҳанда меояд, онҳо бар поҳои худ меистанд; сипас ҳамчун парчам ба кӯҳи баланде бардошта мешаванд ва «хабари хуш»-ро, ки борони охирин, паёми фариштаи сеюм аст, эълон мекунанд.

> O Zion, that bringest good tidings, get thee up into the high mountain; O Jerusalem, that bringest good tidings, lift up thy voice with strength; lift it up, be not afraid; say unto the cities of Judah, Behold your God! Behold, the Lord God will come with strong hand, and his arm shall rule for him: behold, his reward is with him, and his work before him. He shall feed his flock like a shepherd: he shall gather the lambs with his arm, and carry them in his bosom, and shall gently lead those that are with young. Who hath measured the waters in the hollow of his hand, and meted out heaven with the span, and comprehended the dust of the earth in a measure, and weighed the mountains in scales, and the hills in a balance? Who hath directed the Spirit of the Lord, or being his counsellor hath taught him? With whom took he counsel, and who instructed him, and taught him in the path of judgment, and taught him knowledge, and showed to him the way of understanding? Behold, the nations are as a drop of a bucket, and are counted as the small dust of the balance: behold, he taketh up the isles as a very little thing. And Lebanon is not sufficient to burn, nor the beasts thereof sufficient for a burnt offering. All nations before him are as nothing; and they are counted to him less than nothing, and vanity. Isaiah 40:9–17.

> Эй Сион, ки муждаи хуш меоварӣ, ба кӯҳи баланд баро; эй Ерусалим, ки муждаи хуш меоварӣ, овози худро бо қувват баланд намо; онро баланд кун, матарс; ба шаҳрҳои Яҳудо бигӯ: Инак Худои шумо! Инак, Худованд Худо бо дасти қавӣ хоҳад омад, ва бозуи Ӯ барои Ӯ ҳукм хоҳад ронд; инак, подоши Ӯ бо Ӯст, ва музди амали Ӯ пеши Ӯст. Ӯ рамаи Худро мисли чӯпон хоҳад чаронид; баррагонро бо бозуи Худ ҷамъ хоҳад кард, ва онҳоро дар бағали Худ хоҳад бурд, ва он модагонеро, ки ширмак доранд, бо мулоимат роҳнамоӣ хоҳад кард. Кист, ки обҳоро дар кафи дасти худ чен кардааст, ва осмонҳоро бо ваҷаб паймудааст, ва ғубори заминро бо паймона фаро гирифтааст, ва кӯҳҳоро дар тарозу, ва теппаҳоро дар паллаи тарозу баркашидааст? Кист, ки Рӯҳи Худовандро роҳнамоӣ кардааст, ё ҳамчун мушовири Ӯ ба Ӯ таълим додааст? Бо кӣ Ӯ машварат кардааст, ва кист, ки Ӯро таълим додааст, ва роҳи довариро ба Ӯ омӯхтааст, ва ба Ӯ дониш таълим додааст, ва роҳи фаҳмро ба Ӯ нишон додааст? Инак, халқҳо мисли қатрае аз сатиланд, ва чун ғубори резаи паллаи тарозу шумурда мешаванд; инак, ҷазираҳоро Ӯ чун чизи бисёр хурд мебардорад. Ва Лубнон барои сӯхтан кофӣ нест, ва ҳайвоноти он барои қурбонии сӯхтанӣ кофӣ нестанд. Ҳамаи халқҳо пеши Ӯ ҳеҷанд; ва назди Ӯ аз ҳеҷ ҳам камтар ва ботил шумурда мешаванд. Ишаъё 40:9–17.

Those that have come out of their graves are lifted up as an ensign, or as Isaiah identifies, they are taken to “a high mountain.” The high mountain is the ensign, and it represents those who were waiting for the Lord, during the tarrying time that is initiated by the first disappointment of July 18, 2020.

Онҳое ки аз қабрҳои худ берун омадаанд, ҳамчун байрақ барафрохта мешаванд, ё чунон ки Ишаъё муайян мекунад, онҳо ба «кӯҳи баланд» бурда мешаванд. Кӯҳи баланд ҳамон байрақ аст, ва он касонеро намояндагӣ мекунад, ки дар вақти таваққуфе, ки бо ноумедии аввали 18 июли соли 2020 оғоз меёбад, мунтазири Худованд буданд.

> One thousand shall flee at the rebuke of one; at the rebuke of five shall ye flee: till ye be left as a beacon upon the top of a mountain, and as an ensign on an hill. And therefore will the Lord wait, that he may be gracious unto you, and therefore will he be exalted, that he may have mercy upon you: for the Lord is a God of judgment: blessed are all they that wait for him. Isaiah 30:17, 18.

> Ҳазор кас аз таҳдиди як нафар хоҳанд гурехт; аз таҳдиди панҷ нафар шумо хоҳед гурехт, то даме ки шумо мисли парчаме бар қуллаи кӯҳ ва мисли нишоне бар теппа боқӣ монед. Ва аз ин рӯ Худованд интизор хоҳад шуд, то ки бар шумо файз намояд; ва аз ин рӯ Ӯ баланд хоҳад шуд, то ки бар шумо раҳм кунад; зеро ки Худованд Худои доварист; хушо ҳамаи онҳое ки Ӯро интизоранд. Ишаъё 30:17, 18.

In Revelation eleven the ensign is taken to heaven.

Дар Ваҳй боби ёздаҳ байрақ ба осмон гирифта мешавад.

> And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. And the same hour was there a great earthquake, and the tenth part of the city fell, and in the earthquake were slain of men seven thousand: and the remnant were affrighted, and gave glory to the God of heaven. Revelation 11:12, 13.

> Ва онҳо овози бузургеро аз осмон шуниданд, ки ба онҳо мегуфт: «Ба ин ҷо боло оед». Ва онҳо дар абре ба осмон сууд карданд; ва душманонашон онҳоро диданд. Ва дар ҳамон соат заминларзаи бузурге ба амал омад, ва даҳяки шаҳр фурӯ рехт, ва дар он заминларза ҳафт ҳазор нафар аз мардум кушта шуданд; ва боқимонда ба ҳарос афтоданд ва Худои осмонро ҳамду ҷалол доданд. Ваҳй 11:12, 13.

Revelation eleven identifies that the two witnesses are lifted up to heaven, at the same hour as the earthquake. The earthquake that was fulfilled by the French Revolution in past history, typifies the overturning of the United States at the Sunday law. The ensign is therefore lifted up at the Sunday law, and the ensign then proclaims the “good tidings” to the entire world.

Ваҳй ёздаҳум нишон медиҳад, ки ду шоҳид дар ҳамон соате ки зилзила рух медиҳад, ба осмон боло бардошта мешаванд. Он зилзилае ки дар таърихи гузашта ба воситаи Инқилоби Фаронса иҷро шуд, сарнагун шудани Иёлоти Муттаҳидаро дар вақти қонуни якшанбе ба таври намунавӣ ифода мекунад. Пас, парчам дар вақти қонуни якшанбе барафрошта мешавад, ва он гоҳ парчам «хушхабар»-ро ба тамоми ҷаҳон эълон мекунад.

> All ye inhabitants of the world, and dwellers on the earth, see ye, when he lifteth up an ensign on the mountains; and when he bloweth a trumpet, hear ye. Isaiah 18:3.

> Эй ҳамаи сокинони ҷаҳон ва иқоматкунандагони замин, бубинед, ҳангоме ки Ӯ бар кӯҳҳо байрақе меафрозад; ва ҳангоме ки карнай менавозад, бишнавед. Ишаъё 18:3.

The ensign will present the “good tidings” when the “trumpet” is blown. The final trumpet message of Revelation is the seventh trumpet, which is the third woe, which is Islam. Isaiah, John and Ezekiel are all speaking of the last days, and they never contradict one another.

Нишона «хабари хуш»-ро ҳангоми навохта шудани «карнай» пешкаш хоҳад кард. Паёми ниҳоии карнай дар Ваҳй карнайи ҳафтум аст, ки войи сеюм мебошад, ки Ислом аст. Ишаъё, Юҳанно ва Ҳизқиёл ҳама дар бораи айёми охир сухан мегӯянд ва онҳо ҳеҷ гоҳ бо якдигар мухолифат намекунанд.

The seal of God is placed upon God’s people at the Sunday law.

Мӯҳри Худо бар қавми Худо ҳангоми қонуни якшанбе гузошта мешавад.

> “Not one of us will ever receive the seal of God while our characters have one spot or stain upon them. It is left with us to remedy the defects in our characters, to cleanse the soul temple of every defilement. Then the latter rain will fall upon us as the early rain fell upon the disciples on the Day of Pentecost. . ..

> «Ҳеҷ яке аз мо ҳаргиз мӯҳри Худоро дарёфт нахоҳад кард, то даме ки дар хислати мо ҳатто як доғ ё олудагие бар он боқӣ бошад. Ба мо вогузошта шудааст, ки нуқсонҳои хислати худро ислоҳ намоем ва маъбади ҷони худро аз ҳар гуна нопокӣ пок созем. Он гоҳ борони охирин бар мо хоҳад борид, чунон ки борони аввалин бар шогирдон дар Рӯзи Пантикост борид....»

> “What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.” Testimonies, volume 5, 214–216.

> «Эй бародарон, шумо дар кори бузурги омодагӣ чӣ мекунед? Онҳое ки бо ҷаҳон муттаҳид мешаванд, қолаби дунёиро қабул мекунанд ва барои нишони ҳайвон омода мегарданд. Онҳое ки ба худ эътимод надоранд, ки худро дар назди Худо фурӯтан месозанд ва ҷонҳои худро бо итоат ба ростӣ пок менамоянд, инҳо қолаби осмониро қабул мекунанд ва барои мӯҳри Худо бар пешониҳои худ омода мегарданд. Вақте ки фармон содир мешавад ва муҳр зада мешавад, хислати онҳо то абад пок ва беайб боқӣ хоҳад монд». Testimonies, volume 5, 214–216.

Though the decree is impressed at the Sunday law, those that receive the seal will need to have a character prepared for the seal, before the Sunday law, for the Sunday law is the crisis that all the crises in God’s word point forward to. It is the “crisis”, or “cry”, at midnight in the parable of the ten virgins.

Бо вуҷуди он ки фармон дар қонуни якшанбе муҳр зада мешавад, онҳое ки мӯҳрро қабул мекунанд, бояд пеш аз қонуни якшанбе барои он мӯҳр хислате омода дошта бошанд, зеро қонуни якшанбе он бӯҳронест, ки ҳамаи бӯҳронҳо дар каломи Худо ба сӯи он ишора мекунанд. Он ҳамон «бӯҳрон», ё «нидо», дар нисфи шаб дар масали даҳ бокира аст.

> “Character is revealed by a crisis. When the earnest voice proclaimed at midnight, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ the sleeping virgins roused from their slumbers, and it was seen who had made preparation for the event. Both parties were taken unawares, but one was prepared for the emergency, and the other was found without preparation. Character is revealed by circumstances. Emergencies bring out the true metal of character. Some sudden and unlooked-for calamity, bereavement, or crisis, some unexpected sickness or anguish, something that brings the soul face to face with death, will bring out the true inwardness of the character. It will be made manifest whether or not there is any real faith in the promises of the word of God. It will be made manifest whether or not the soul is sustained by grace, whether there is oil in the vessel with the lamp.

> «Хислат дар вақти буҳрон ошкор мегардад. Вақте ки овози ҷиддӣ дар нимашаб нидо кард: “Инак, домод меояд; барои пешвоз гирифтани ӯ берун оед”, бокирагони хуфта аз хоби худ бедор шуданд, ва маълум гардид, ки кӣ барои ин воқеа омодагӣ дидааст. Ҳар ду гурӯҳ ногаҳон ба ин ҳол дучор шуданд, аммо яке барои вазъияти фавқулода омода буд, ва дигаре бе омодагӣ ёфт шуд. Хислат ба воситаи шароит ошкор мегардад. Ҳолатҳои изтирорӣ ҷавҳари ҳақиқии хислатро ба зоҳир меоранд. Ягон мусибати ногаҳонӣ ва ғайричашмдошт, маҳрумият ё буҳрон, ягон бемории ногаҳонӣ ё андуҳ, чизе ки ҷонро рӯ ба рӯи марг меорад, ботини ҳақиқии хислатро ошкор хоҳад кард. Маълум хоҳад шуд, ки оё дар ваъдаҳои каломи Худо имони ҳақиқӣ ҳаст ё не. Маълум хоҳад шуд, ки оё ҷон бо файз устувор нигоҳ дошта мешавад, оё дар зарф бо чароғ равған ҳаст ё не.»

> “Testing times come to all. How do we conduct ourselves under the test and proving of God? Do our lamps go out? or do we still keep them burning? Are we prepared for every emergency by our connection with Him who is full of grace and truth? The five wise virgins could not impart their character to the five foolish virgins. Character must be formed by us as individuals.” Review and Herald, October 17, 1895.

> «Замонҳои имтиҳон бар сари ҳама меоянд. Мо дар зери имтиҳон ва озмоиши Худо худро чӣ гуна нигоҳ медорем? Оё чароғҳои мо хомӯш мешаванд? ё ҳанӯз ҳам онҳоро фурӯзон нигоҳ медорем? Оё мо ба воситаи пайванди худ бо Ӯ, ки пур аз файз ва ростист, барои ҳар ҳолати изтирорӣ омода ҳастем? Панҷ бокираи хирадманд хислати худро ба панҷ бокираи аблаҳ дода наметавонистанд. Хислат бояд аз ҷониби мо, ҳамчун шахсони алоҳида, ташаккул дода шавад». Review and Herald, October 17, 1895.

The wise virgins needed the oil, before the cry was made, for when the midnight crisis arrives, it is too late to obtain the oil.

Духтарони ҳаким пеш аз он ки нидо баланд шавад, ба равған ниёз доштанд, зеро вақте ки буҳрони нисфишаб фаро мерасад, барои ба даст овардани равған дигар дер шудааст.

> “There is a spirit of desperation, of war and bloodshed, and that spirit will increase until the very close of time. Just as soon as the people of God are sealed in their foreheads,—it is not any seal or mark that can be seen, but a settling into the truth, both intellectually and spiritually, so they cannot be moved,—just as soon as God’s people are sealed and prepared for the shaking, it will come. Indeed, it has begun already; the judgments of God are now upon the land, to give us warning, that we may know what is coming.” Manuscript Releases, volume 1, 249.

> «Рӯҳи навмедӣ, ҷанг ва хунрезӣ вуҷуд дорад, ва он рӯҳ то ба худи охири замон афзун хоҳад шуд. Ҳамин ки мардуми Худо бар пешониҳои худ мӯҳр карда мешаванд,—ин на мӯҳр ё нишоне аст, ки дида шавад, балки устувор шудан дар ҳақиқат, ҳам аз ҷиҳати ақлонӣ ва ҳам рӯҳонӣ, ба тавре ки онҳоро ҷунбондан натавонанд,—ҳамин ки мардуми Худо мӯҳр карда шуда, барои такон омода гарданд, он фаро хоҳад расид. Дар ҳақиқат, он аллакай оғоз ёфтааст; довариҳои Худо ҳоло бар замин омадаанд, то ба мо огоҳӣ диҳанд, то бидонем, ки чӣ дар пеш аст». Manuscript Releases, ҷилди 1, 249.

The seal of God is a settling into the truth, both intellectually and spiritually. That seal cannot be seen, but the ensign will be seen, for it is the only way the world can be warned. Therefore, there is a time when the seal cannot be seen, that is followed by the Sunday law, where the seal must be seen.

Мӯҳри Худо устувор шудан дар ҳақиқат аст, ҳам аз ҷиҳати ақлӣ ва ҳам аз ҷиҳати рӯҳонӣ. Он мӯҳр дида намешавад, аммо байрақ дида хоҳад шуд, зеро ин ягона роҳест, ки ҷаҳон метавонад огоҳ карда шавад. Бинобар ин, замоне ҳаст, ки мӯҳр дида намешавад, ва пас аз он қонуни якшанбе меояд, ки дар он мӯҳр бояд дида шавад.

> “The work of the Holy Spirit is to convince the world of sin, of righteousness and of judgment. The world can only be warned by seeing those who believe the truth sanctified through the truth, acting upon high and holy principles, showing in a high, elevated sense, the line of demarcation between those who keep the commandments of God, and those who trample them under their feet. The sanctification of the Spirit signalizes the difference between those who have the seal of God, and those who keep a spurious rest-day. When the test comes, it will be clearly shown what the mark of the beast is. It is the keeping of Sunday. Those who after having heard the truth, continue to regard this day as holy, bear the signature of the man of sin, who thought to change times and laws.” Bible Training School, December 1, 1903.

> «Кори Рӯҳулқудс он аст, ки ҷаҳонро дар бораи гуноҳ, дар бораи росткорӣ ва дар бораи доварӣ мутмаин созад. Ҷаҳонро танҳо ба воситаи дидани онҳое метавон ҳушдор дод, ки ба ҳақиқат имон доранд ва ба воситаи ҳақиқат муқаддас гардидаанд, бар пояи усулҳои баланду муқаддас амал мекунанд ва ба маънои оливу воло хатти тафриқаро миёни онҳое, ки аҳкоми Худоро риоя мекунанд, ва онҳое, ки онҳоро зери пои худ поймол менамоянд, нишон медиҳанд. Муқаддасгардонии Рӯҳ фарқи байни онҳое, ки мӯҳри Худоро доранд, ва онҳое, ки рӯзи истироҳати қалбакиро нигоҳ медоранд, ошкор месозад. Вақте ки озмоиш фаро расад, равшан нишон дода хоҳад шуд, ки нишони ҳайвон чист. Он риоя кардани рӯзи якшанбе аст. Онҳое, ки пас аз шунидани ҳақиқат низ ин рӯзро муқаддас меҳисобанд, имзои он марди гуноҳро бар дӯш доранд, ки гумон мекард замонҳо ва шариатро тағйир диҳад». Bible Training School, December 1, 1903.

The seal that must be attained before the Sunday law is the full development of the character of Christ, and it is unseen, except by angels. The seal that is seen at the Sunday law are those who keep the Seventh-day Sabbath, for it is the seal, or sign of God’s people.

Мӯҳре, ки бояд пеш аз қонуни якшанбе ҳосил карда шавад, ин рушди комили хислати Масеҳ аст, ва он, ғайр аз фариштагон, дида намешавад. Мӯҳре, ки ҳангоми қонуни якшанбе дида мешавад, касонеанд, ки рӯзи шанбеи рӯзи ҳафтумро нигоҳ медоранд, зеро он мӯҳр, ё нишони қавми Худост.

> Speak thou also unto the children of Israel, saying, Verily my sabbaths ye shall keep: for it is a sign between me and you throughout your generations; that ye may know that I am the Lord that doth sanctify you. Exodus 31:13.

> Ба банӣ Исроил низ бигӯ: «Албатта шанбеҳои Маро нигоҳ доред, зеро ин аст аломате дар миёни Ман ва шумо дар тамоми наслҳои шумо, то бидонед, ки Ман Худованде ҳастам, ки шуморо тақдис менамоям». Хуруҷ 31:13.

The sealing of the hundred and forty-four thousand began on July 18, 2020, and must be completed before the Sunday law.

Муҳр задани саду чилу чаҳор ҳазор 18 июли соли 2020 оғоз ёфт ва бояд пеш аз қонуни рӯзи якшанбе ба анҷом расад.

> All ye inhabitants of the world, and dwellers on the earth, see ye, when he lifteth up an ensign on the mountains; and when he bloweth a trumpet, hear ye. Isaiah 18:3.

> Эй ҳамаи сокинони ҷаҳон, ва ҳамаи аҳли замин, бубинед, ҳангоме ки Ӯ бар кӯҳҳо парчаме мебардорад; ва ҳангоме ки карнай менавозад, бишнавед. Ишаъё 18:3.

The seven thunders that has now been unsealed, identifies that the history of the one hundred and forty-four thousand is the work of proclaiming a message that is placed within the context of the trumpet warning of the third woe. The trumpet of Islam in Bible prophecy is what is sounded by the ensign that is lifted up out of the grave.

Ҳафт раъде, ки акнун муҳрашон кушода шудааст, ошкор месозанд, ки таърихи яксаду чилу чор ҳазор кори эълон кардани паёмест, ки дар доираи огоҳии карнаи войи сеюм ҷой дода шудааст. Карнаи Ислом дар пешгӯии Китоби Муқаддас ҳамон чизест, ки тавассути парчаме, ки аз қабр бардошта мешавад, садо дода мешавад.

The four waymarks of every reform line, that align with the four waymarks of the history of 1840 to 1844, establish that each of the four steps of each reform line always possesses the same theme. The first waymark in the history of the one hundred and forty-four thousand, that was represented by 1840 through 1844 was the empowerment of the message on September 11, 2001. That waymark was Islam. The second waymark of the parallel history for the one hundred and forty-four thousand was the disappointment of July 18, 2020. That waymark was a prediction of Islam which had been corrupted by the application of time. The third waymark which marks the Midnight Cry is a correction of the failed prediction of Islam. The correction represents the rejection of the application of time. The fourth waymark is the Sunday law, where the ensign that is lifted up, blows the seventh trumpet, which is the third woe, which is Islam.

Чор нуқтаи аломати ҳар як хатти ислоҳот, ки бо чор нуқтаи аломати таърихи солҳои 1840 то 1844 мувофиқат мекунанд, собит менамоянд, ки ҳар яке аз чор қадами ҳар як хатти ислоҳот ҳамеша дорои як мавзӯи яксон аст. Нуқтаи аломати аввал дар таърихи яксаду чилу чор ҳазор, ки аз ҷониби солҳои 1840 то 1844 намояндагӣ мешуд, тақвият ёфтани паём дар 11 сентябри соли 2001 буд. Он нуқтаи аломат Ислом буд. Нуқтаи аломати дуввуми таърихи мувозӣ барои яксаду чилу чор ҳазор ноумедии 18 июли соли 2020 буд. Он нуқтаи аломат пешгӯие дар бораи Ислом буд, ки бо татбиқи вақт фасод ёфта буд. Нуқтаи аломати сеюм, ки Фарёди Нимашабро нишонгузорӣ мекунад, ислоҳи пешгӯии нокомшуда дар бораи Ислом аст. Ин ислоҳ рад кардани татбиқи вақтро ифода мекунад. Нуқтаи аломати чорум қонуни якшанбе аст, ки дар он парчаме, ки барафрохта мешавад, карнаи ҳафтумро менавозад, ки он войи сеюм аст, ки он Ислом мебошад.

Isaiah chapter forty identifies the starting point for the next twenty-six chapters. That starting point is located in the book of Revelation chapter eleven, when the two prophets that tormented the people are brought back to life. The Comforter resurrects and brings them to the standing position, and thereafter they are lifted up to heaven. Isaiah identifies the Elijah messenger as the voice crying in the wilderness. That messenger then asks what his message is to be and he is told in prophetic symbolism, that the message of Islam is a trumpet warning which the ensign proclaims. Yet the only way that Islam can be presented as the trumpet of warning in the last days is by identifying Islam of the past. The beginning of Islam as understood by the Millerites, and as graphically illustrated on the two sacred charts of Habakkuk, must be employed to identify Islam of the third woe.

Боби чилуми Ишаъё нуқтаи ибтидои бисту шаш боби баъдиро муайян мекунад. Он нуқтаи ибтидо дар боби ёздаҳуми китоби Ваҳй ҷой гирифтааст, ҳангоме ки он ду набие, ки мардумро азоб медоданд, дубора ба ҳаёт баргардонда мешаванд. Тасаллибахш онҳоро эҳё мекунад ва ба ҳолати истода меоварад, ва баъд аз он онҳо ба осмон боло бурда мешаванд. Ишаъё паёмовари Илёсро ҳамчун овозе, ки дар биёбон нидо мекунад, муайян месозад. Он гоҳ он паёмовар мепурсад, ки паёми ӯ чӣ бояд бошад, ва ба ӯ дар рамзгузории нубувватӣ гуфта мешавад, ки паёми Ислом ҳушдори карнаест, ки байрақ онро эълон мекунад. Бо вуҷуди ин, ягона роҳе ки Ислом дар рӯзҳои охир ҳамчун карнаи ҳушдор муаррифӣ карда шавад, ин муайян кардани Исломи гузашта аст. Оғози Ислом, чунон ки миллериён онро мефаҳмиданд ва чунон ки дар ду ҷадвали муқаддаси Ҳабаққуқ ба таври равшан тасвир шудааст, бояд барои муайян кардани Исломи войи сеюм ба кор бурда шавад.

> I was in the Spirit on the Lord’s Day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet. Revelation 1:10.

> Ман дар Рӯҳ будам дар рӯзи Худованд, ва аз паси худ овози бузурге шунидам, мисли садои карнай. Ваҳй 1:10.

John heard the voice of a trumpet behind him in the Revelation, and John represents the one hundred and forty-four thousand who hear a voice from the past. The voice behind John, that is representing the sound of a trumpet from the past, is the pioneer understanding that the trumpets were God’s judgments against Sunday worship. The first four trumpets were brought against pagan Rome in response to the first Sunday law passed by Constantine in the year 321. The fifth and sixth trumpet, which are the first and second woes, represent God’s judgments against papal Rome after it too passed a Sunday law at the Council of Orleans in the year 538. The third woe of Islam arrives when the Sunday law is passed in the United States. Then the ensign is lifted up and identifies the prophetic role of Islam, based upon the beginning role of Islam.

Юҳанно дар Ваҳй овози карнайеро аз пушти худ шунид, ва Юҳанно намояндаи он яксаду чилу чор ҳазор нафар аст, ки овозе аз гузашта мешунаванд. Овозе, ки аз пушти Юҳанно буд, яъне он ки садои карнайро аз гузашта намояндагӣ мекунад, фаҳмиши пешқадамонаест, ки карнайҳо довариҳои Худо бар зидди ибодати якшанбе буданд. Чор карнайи аввал бар зидди Руми бутпараст оварда шуданд дар посух ба аввалин қонуни якшанбе, ки Константин дар соли 321 қабул кард. Карнайи панҷум ва шашум, ки войи аввал ва дуюм мебошанд, довариҳои Худоро бар зидди Руми папавӣ намояндагӣ мекунанд, баъд аз он ки он низ дар Шӯрои Орлеан дар соли 538 қонуни якшанбе қабул кард. Войи сеюми Ислом ҳангоме фаро мерасад, ки қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида қабул карда мешавад. Он гоҳ парчам барафрошта мешавад ва нақши нубувватии Исломро, бар асоси нақши ибтидоии Ислом, муайян месозад.

The message proclaimed by the ensign can only be established when the message is placed within the context of Alpha and Omega. After this introduction in Isaiah chapter forty, the strongest and most direct biblical presentation of God as the Alpha and Omega is set forth over several consecutive chapters. Those chapters are Isaiah’s representation of the Revelation of Jesus Christ that “God gave unto” Jesus, “to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John,” who wrote it “in a book, and” sent “it unto the seven churches.”

Паёме, ки аз ҷониби парчам эълон карда мешавад, танҳо он вақт метавонад устувор гардад, ки ин паём дар доираи Алфа ва Омега ҷой дода шавад. Пас аз ин муқаддима дар боби чиҳилуми Ишаъё, қавитарин ва мустақимтарин баёни Китоби Муқаддас дар бораи Худо ҳамчун Алфа ва Омега дар чанд боби пайдарпай баён мегардад. Он бобҳо ифодаи Ишаъё аз Ваҳйи Исои Масеҳ мебошанд, ки «Худо ба» Исо «дод, то ба бандагони Худ чизҳоеро нишон диҳад, ки бояд ба зудӣ воқеъ шаванд; ва онро ба воситаи фариштаи Худ ба бандаи Худ Юҳанно фиристода, ба аломатҳо баён кард», ва ӯ онро «дар китобе навишт, ва» онро «ба ҳафт калисо» фиристод.

We will consider the following chapters of Isaiah in the next article.

Мо бобҳои зерини Ишаъёро дар мақолаи навбатӣ баррасӣ хоҳем кард.

> Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:3.

> Хушо касе ки мехонад, ва онҳое ки суханони ин нубувватро мешунаванд ва он чиро, ки дар он навишта шудааст, нигоҳ медоранд; зеро вақт наздик аст. Ваҳй 1:3.

Back to Articles