Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Thirty-Seven

Китоби Дониёл — саду сиюҳафтумина (137)

Unveiling the Prophetic Significance of Waymarks: From 1776 to 2023

Кушодани аҳамияти нубувватии нуқтаҳои роҳ: аз 1776 то 2023

Author

Jeff Pippenger

Published

March 15, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The sealing time of the one hundred and forty-four thousand that began on September 11, 2001, and concludes at the Sunday law in the United States, is the period where the effect of every vision is fulfilled. Some of those visions extend all the way through to the second coming of Christ, but even those that occur after the Sunday law are anchored to the period of the sealing. The sealing of the one hundred and forty-four thousand is where the everlasting covenant is perfectly fulfilled. In that period Christ writes His law upon the hearts and minds of His people for eternity. That sealing is represented by the combination of divinity with humanity, which does not sin.

Замони муҳр зада шудани саду чиҳилу чор ҳазор, ки аз 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфта, дар қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида ба анҷом мерасад, он давраест, ки дар он таъсири ҳар рӯъё ба иҷро мерасад. Баъзе аз он рӯъёҳо то омадани дуюми Масеҳ тамдид меёбанд, вале ҳатто онҳое ки пас аз қонуни якшанбе воқеъ мегарданд, ба давраи муҳр задан такя доранд. Муҳр зада шудани саду чиҳилу чор ҳазор он ҷост, ки аҳди ҷовидонӣ ба таври комил иҷро мегардад. Дар он давра Масеҳ шариати Худро бар дилҳо ва ақлҳои қавми Худ барои абад менависад. Он муҳр задан бо иттиҳоди илоҳият бо инсоният, ки гуноҳ намекунад, ифода шудааст.

The symbolic link of “two hundred and twenty,” represents both restoration, and the combination of divinity with humanity. The two hundred and twenty years from the King James Bible to William Miller’s first public presentation in 1831 and the eventual publishing in the Vermont Telegraph in 1833, represents the combination of divinity with humanity. It contains the signature of “truth,” which is the Hebrew word that was created by the Wonderful Linguist that combines the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet to form the word “truth”. The two hundred and twenty years from 1611, and the King James Bible, unto 1831 and Miller’s publication of his message, reflects the Wonderful Linguist’s signature.

Пайванди рамзии «дусаду бист» ҳам барқарориро ифода мекунад ва ҳам омезиши илоҳиятро бо инсоният. Дусаду бист сол аз Китоби Муқаддаси Подшоҳ Ҷеймс то нахустин муаррифии умумии Уилям Миллер дар соли 1831 ва то интишори баъдина дар Vermont Telegraph дар соли 1833, омезиши илоҳиятро бо инсоният ифода мекунад. Он имзои «ростӣ»-ро дар бар дорад, ки он калимаи ибрӣ аст, ки аз ҷониби Он Забоншиноси Аҷиб офарида шудааст, ки ҳарфҳои аввал, сенздаҳум ва охирини алифбои ибриро ба ҳам меоварад, то калимаи «ростӣ»-ро бисозад. Дусаду бист сол аз соли 1611 ва Китоби Муқаддаси Подшоҳ Ҷеймс то соли 1831 ва интишори паёми Миллер, имзои Он Забоншиноси Аҷибро инъикос мекунад.

In the middle of those two dates (1611 and 1831), the time of the end in 1798, represents the unsealing of a message from the book of Daniel (the King James Bible), that produces the increase of knowledge that led to Miller’s publication in 1831. The time of the end in 1798 also marked the beginning of a testing process that produced the rebellion of the foolish virgins, who Daniel in chapter twelve identifies as the wicked. Thus 1798 represents the number thirteen, in the middle of the first and last letter, for thirteen is a symbol of rebellion. 1798 also connects with the period of preparation from 1776 unto 1798, the time of the end.

Дар миёни он ду сана (1611 ва 1831), вақти охир дар соли 1798 бозкушоии паёме аз китоби Дониёлро (Китоби Муқаддаси King James) ифода мекунад, ки афзоиши донишро ба вуҷуд овард, ки ба нашри Миллер дар соли 1831 расонд. Вақти охир дар соли 1798 ҳамчунин оғози раванди имтиҳонеро нишон дод, ки исёни бокирагони нодонро ба вуҷуд овард; онҳоро Дониёл дар боби дувоздаҳум ҳамчун шарирон муайян мекунад. Пас, соли 1798 рақами сездаҳро, дар миёни ҳарфи аввал ва охирин, ифода мекунад, зеро сездаҳ рамзи исён аст. Соли 1798 ҳамчунин бо давраи омодагӣ аз 1776 то 1798, яъне вақти охир, пайванд дорад.

As with Miller’s link of two hundred and twenty years, 1776 is also marked by a divine publication, the Declaration of Independence, and begins a period that ends at 1798 with the publication of the Alien and Sedition Acts. The two hundred and twenty years of Miller’s symbolic link of divinity and humanity, is connected by the year 1798 with the twenty-two years of preparation from the publication of the Declaration of Independence unto the publication of the Alien and Sedition Acts of 1798. Twenty-two being a tenth of two hundred and twenty, or a tithe of two hundred and twenty; the number twenty-two, as with the number two hundred and twenty, represents the link of divinity with humanity.

Ҳамон тавре ки пайванди дусаду бистсолаи Миллер бо як интишори илоҳӣ алоқаманд аст, соли 1776 низ бо як интишори илоҳӣ — Эъломияи Истиқлолият — нишонгузорӣ шудааст ва давраеро оғоз менамояд, ки дар соли 1798 бо интишори Қонунҳои бегонагон ва фитна анҷом меёбад. Дусаду бист соли пайванди рамзии илоҳият ва инсоният, ки Миллер баён мекунад, ба воситаи соли 1798 бо бисту ду соли омодагӣ, аз интишори Эъломияи Истиқлолият то интишори Қонунҳои бегонагон ва фитнаи соли 1798, пайваст мешавад. Бисту ду, ки як даҳяки дусаду бист, ё ушри дусаду бист аст, адади бисту ду, ҳамон тавре ки адади дусаду бист, пайванди илоҳиятро бо инсоният ифода мекунад.

Miller’s two hundred and twenty years possesses the signature of truth, as does the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, and the period of preparation from 1776 unto 1798 also possesses the same signature, for the middle date of 1789, marks the publication of the Constitution which was ratified by thirteen colonies.

Дусаду бисту соли Миллер муҳри ҳақиқатро дорад, чунон ки замони мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазор низ онро дорад; ва давраи омодагӣ аз 1776 то 1798 низ ҳамон муҳрро дорост, зеро соли миёна, яъне 1789, нашри Конститутсияеро нишон медиҳад, ки онро сездаҳ мустамлика тасвиб карда буданд.

Miller’s link that began in 1611 and ended in 1831, which found its midpoint in 1798, is linked to the twenty-two year period of 1776 to 1798, with the midpoint of 1789. All five dates; 1611, 1776, 1789, 1798 and 1831, are represented by a work of publishing. The dates of the period of preparation contain the tithe of twenty-two years from 1776 to 1798, and that period illustrates the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, which is the time when divinity is combined with humanity. Miller’s period of two hundred and twenty years, and the twenty-two year preparation period of 1776 unto 1798, both represent the link of divinity with humanity.

Пайванде ки аз соли 1611 оғоз ёфта, дар 1831 ба анҷом расид ва миёнаи он дар 1798 қарор дошт, ба давраи бисту ду солаи аз 1776 то 1798, ки миёнаи он 1789 мебошад, пайваст аст. Ҳамаи панҷ сана — 1611, 1776, 1789, 1798 ва 1831 — бо амали нашр муаррифӣ мешаванд. Санаҳои давраи омодагӣ даҳяки бисту ду солро аз 1776 то 1798 дар бар мегиранд, ва он давра замони муҳргузории яксаду чиҳилу чор ҳазорро нишон медиҳад, ки он вақтест, ки илоҳият бо инсоният муттаҳид мегардад. Давраи дусаду бистсолаи Миллер ва давраи бисту дусолаи омодагӣ аз 1776 то 1798 ҳар ду пайванди илоҳият бо инсониятро ифода мекунанд.

The sealing time of the one hundred and forty-four thousand began on September 11, 2001 and was marked by Islam of the third woe striking the spiritual glorious land. Twenty-two years later, on October 7, 2023, Islam of the third woe, struck again at the typical, literal glorious land. At the soon coming Sunday law the sealing of the one hundred and forty-four thousand will be completed, and Islam of the third woe, will again strike the United States.

Вақти мӯҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор аз 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт ва бо он аломатгузорӣ шуд, ки исломи вои сеюм ба замини рӯҳонии ҷалолманд зарба зад. Бисту ду сол баъд, 7 октябри соли 2023, исломи вои сеюм боз ба замини намунавӣ, аслӣ ва ҷалолманд зарба зад. Ҳангоми қонуни якшанбеи наздикоянда мӯҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор ба анҷом хоҳад расид, ва исломи вои сеюм боз ба Иёлоти Муттаҳида зарба хоҳад зад.

The sealing time begins with an attack by Islam upon the earth beast, and it ends with an attack of Islam upon the earth beast. In the middle Islam of the third woe, struck the nation of Israel, which biblically is represented as Judah. Judah was the ancient literal glorious land of the Bible, and the United States is the modern spiritual glorious land.

Вақти муҳргузорӣ бо ҳамлаи Ислом бар ҳайвони заминӣ оғоз меёбад, ва он бо ҳамлаи Ислом бар ҳайвони заминӣ ба анҷом мерасад. Дар миёна, Исломи войи сеюм бар халқи Исроил, ки аз рӯи Китоби Муқаддас ҳамчун Яҳудо муаррифӣ мешавад, зарба зад. Яҳудо замини пурҷалоли қадимии воқеии Китоби Муқаддас буд, ва Иёлоти Муттаҳида замини пурҷалоли муосири рӯҳонӣ мебошад.

The three strikes of Islam were all carried out against the glorious land. The first and last was against the modern spiritual glorious land, and the middle strike was carried out against the ancient literal glorious land. The middle waymark was an attack against the modern nation of Israel, and in the crucifixion of their Messiah literal Israel became a symbol of rebellion, as represented by the thirteenth letter of the Hebrew alphabet.

Ҳар се зарбаи ислом бар зидди замини ҷалол анҷом дода шуданд. Зарбаи аввал ва охирин бар зидди замини ҷалоли рӯҳонии муосир буд, ва зарбаи миёна бар зидди замини ҷалоли қадимии аслӣ анҷом дода шуд. Нишонаи миёна ҳамлае бар зидди давлати муосири Исроил буд, ва дар маслуб гардидани Масеҳи худ Исроили аслӣ рамзи исён гардид, чунон ки онро ҳарфи сездаҳуми алифбои ибронӣ намояндагӣ мекунад.

The preparation period from 1776 to 1798 is also connected with the two hundred and twenty years of the movement of the third angel, for, beginning in 1776 with the Declaration of Independence, until 1996, and the publication of The Time of the End magazine, is two hundred and twenty years. In the middle of that history is the time of the end in 1989, marking the rebellion of the foolish wicked virgins. Therefore, 1611, 1776, 1789, 1798, 1831, 1989, 1996, 2001, 2023 and the soon-coming Sunday law are all waymarks associated with the truth that divinity combined with humanity does not sin. Ten waymarks, two of which are twice repeated.

Давраи омодагӣ аз соли 1776 то 1798 инчунин бо дусаду бист соли ҳаракати фариштаи сеюм вобаста аст, зеро аз оғози соли 1776 бо Эъломияи Истиқлолият то соли 1996 ва нашри маҷаллаи The Time of the End, дусаду бист сол мешавад. Дар миёнаи он таърих вақти охир дар соли 1989 қарор дорад, ки исёни бокираҳои аҳмақу шарирро нишонгузорӣ мекунад. Бинобар ин, солҳои 1611, 1776, 1789, 1798, 1831, 1989, 1996, 2001, 2023 ва қонуни якшанбеи наздикоянда ҳама нишонаҳои роҳе мебошанд, ки бо ҳақиқате алоқаманданд, ки илоҳият бо инсоният якҷо шуда, гуноҳ намекунад. Даҳ нишонаи роҳ, ки дутои онҳо ду бор такрор шудаанд.

Ten is the number representing a test, and when you add the two repeated dates of 1776 and 1798, you have a total of twelve waymarks, representing the one hundred and forty-four thousand. The waymarks all address the testing process of the one hundred and forty-four thousand that takes place from September 11, 2001 unto the soon coming Sunday law, where Christ accomplishes the work of the third angel by combining His divinity with the humanity of the one hundred and forty-four thousand who, for the rest of eternity—do not sin. Of course, this fact can only be seen by those who as Isaiah says it, choose to “see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed.”

Даҳ ададест, ки имтиҳонро ифода мекунад, ва ҳангоме ки шумо ду таърихи такрорёбандаи 1776 ва 1798-ро илова мекунед, дар маҷмӯъ дувоздаҳ аломати роҳ ҳосил мегардад, ки яксаду чилу чаҳор ҳазорро намояндагӣ мекунанд. Ҳамаи аломатҳои роҳ ба раванди имтиҳони яксаду чилу чаҳор ҳазор ишора мекунанд, ки аз 11 сентябри соли 2001 то қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда ба амал меояд, ҷое ки Масеҳ кори фариштаи сеюмро ба анҷом мерасонад, бо ҳам пайвастани илоҳияти Худ бо инсонияти яксаду чилу чаҳор ҳазор, ки барои боқии абадият гуноҳ намекунанд. Албатта, ин ҳақиқатро танҳо онҳое дида метавонанд, ки, чунон ки Ишаъё мегӯяд, интихоб мекунанд, ки «бо чашмони худ бубинанд, ва бо гӯшҳои худ бишнаванд, ва бо дили худ бифаҳманд, ва бозгарданд, ва шифо ёбанд».

On October 22, 1844 the third angel arrived as Christ suddenly came to His temple to accomplish the sealing of the one hundred and forty-four thousand. A group of Millerites then followed Christ into the Most Holy Place, even though they thereafter ceased to follow the advancing light of the third angel and repeated the rebellion of the first Kadesh, and were assigned to wander in the wilderness of Laodicea until they all died.

22 октябри соли 1844 фариштаи сеюм омад, вақте ки Масеҳ ногаҳон ба маъбади Худ ворид шуд, то мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазорро ба анҷом расонад. Пас аз он гурӯҳе аз миллериён Масеҳро ба Қудси Қудсон пайравӣ карданд, ҳарчанд баъдан аз пайравӣ кардани нури пешрави фариштаи сеюм даст кашиданд ва исёни Қодеши аввалро такрор намуданд, ва барояшон таъйин шуд, ки дар биёбони Лудикия саргардон гарданд, то ҳамаи онҳо бимиранд.

When Christ suddenly entered the Most Holy Place, the combination of divinity and humanity represented the work He was prepared to accomplish, and that work was symbolically represented by the Wonderful Linguist with two witnesses. Those witnesses were Habakkuk and John. In chapter TWO verse TWENTY, of both books, October 22, 1844 is identified. One emphasized the work of atonement (at-one-ment), that began on that date, and the other identified a temple that was to be cleansed.

Вақте ки Масеҳ ногаҳон ба Қудси Ақдас даромад, иттиҳоди илоҳият ва инсоният кореро намояндагӣ мекард, ки Ӯ барои анҷом додани он омода гардида буд, ва он кор ба таври рамзӣ аз ҷониби Забоншиноси Аҷоиб бо ду шоҳид муаррифӣ шуда буд. Он ду шоҳид Ҳабаққуқ ва Юҳанно буданд. Дар боби ДУЮМ, ояти БИСТУМИ ҳар ду китоб, 22 октябри соли 1844 муайян карда шудааст. Яке кори кафоратро (at-one-ment), ки дар он сана оғоз ёфт, таъкид мекард, ва дигаре маъбадеро муайян менамуд, ки бояд пок карда мешуд.

The temple He suddenly came to is represented by the temple which had been trampled down by the daily (paganism) and the abomination of desolation (papalism) powers. The temple also represented Christ, who is the temple that was destroyed and then raised up in three days. It also represented the temple of the Millerites that was erected in forty-six years from 1798 unto 1844. It also represented the human temple, which is organized by the forty-six chromosomes and defines and governs a human body’s genetic makeup. It is not an accident that every cell in the human body is fully replaced every twenty-five hundred and twenty days.

Маъбаде, ки Ӯ ногаҳон ба он омад, бо он маъбаде рамзгузорӣ шудааст, ки аз ҷониби қудрати қурбонии ҳаррӯза (бутпарастӣ) ва разолати вайронкунанда (попизм) поймол гардида буд. Маъбад ҳамчунин Масеҳро ифода мекард, ки ҳамон маъбад аст, ки вайрон карда шуд ва сипас дар се рӯз барпо гардид. Он инчунин маъбади миллеритҳоро ифода мекард, ки дар давоми чилу шаш сол, аз 1798 то 1844, бино карда шуд. Он ҳамчунин маъбади инсонро ифода мекард, ки бо чиҳилу шаш хромосома ташкил ёфта, таркиби генетикии ҷисми инсонро муайян ва идора мекунад. Тасодуфӣ нест, ки ҳар як ҳуҷайра дар ҷисми инсон дар ҳар ду ҳазору панҷсаду бист рӯз пурра нав мешавад.

In all these divine illustrations of the temple, that represent Christ’s work of combining divinity with humanity, divinity always precedes humanity. 1611 precedes 1831. 1776 precedes 1798. 1776 precedes 1996. 2001 precedes 2023. The Millerites followed Christ into the Most Holy Place. In the beginning God created man.

Дар ҳамаи ин тасвирҳои илоҳии маъбад, ки кори Масеҳро дар пайвастани илоҳият бо инсоният намояндагӣ мекунанд, илоҳият ҳамеша бар инсоният пешӣ мегирад. 1611 бар 1831 пешӣ мегирад. 1776 бар 1798 пешӣ мегирад. 1776 бар 1996 пешӣ мегирад. 2001 бар 2023 пешӣ мегирад. Миллериён Масеҳро ба Қудси муқаддас пайравӣ карданд. Дар ибтидо Худо одамро офарид.

We will now return to our consideration of the three waymarks of 1776, 1789 and 1798, which represent the period of preparation that typifies the sealing time. The first period represented by 1776, the Declaration of Independence, and the period of the two Continental Congresses; and the second period represented by 1789, the Constitution, and the period of the Articles of Confederation unto 1798.

Ҳоло мо ба баррасии се марҳалаи нишонгузор — солҳои 1776, 1789 ва 1798 — бозмегардем, ки давраи омодагиро намояндагӣ мекунанд ва намунаи замони мӯҳргузориро ифода менамоянд. Давраи аввал, ки бо соли 1776, Эъломияи Истиқлолият ва давраи ду Конгресси Қитъавӣ намояндагӣ мешавад; ва давраи дуюм, ки бо соли 1789, Конститутсия ва давраи Мақолаҳои Конфедератсия то соли 1798 намояндагӣ мешавад.

The secret of the image of the beasts, which is the truth that the eighth head is of the seven heads, is identified in both periods. It is also identified in the third waymark of that history, but that waymark is addressing the eighth, being of the seven, as fulfilled by the papacy. The first two periods represent the fulfillment of the eighth being of the seven within the United States.

Асрори сурати ҳайвонҳо, ки он ҳақиқатест, ки сари ҳаштум аз ҳафт сар аст, дар ҳар ду давра муайян карда мешавад. Он ҳамчунин дар нишонаи сеюми он таърих муайян карда мешавад, аммо он нишона ба ҳаштум, ки аз ҳафт аст, ҳамчун чизе ки дар папагӣ иҷро шудааст, муроҷиат менамояд. Ду давраи аввал иҷро шудани ҳаштумро, ки аз ҳафт аст, дар дохили Иёлоти Муттаҳида намояндагӣ мекунанд.

The United States consists of two horns, one is associated with a man and the other with a woman. The man is the political power, it is the Republican horn. The woman is the religious power, it is the Protestant horn. Therefore, the period represented by 1776, and the Declaration of Independence, is representing the Protestant horn, for divinity always precedes humanity. The period represented by 1789, and the Constitution, is representing the Republican horn.

Иёлоти Муттаҳида аз ду шох иборат аст: яке ба мард ва дигаре ба зан иртибот дорад. Мард қудрати сиёсист; он шохи ҷумҳурихоҳ аст. Зан қудрати динӣ аст; он шохи протестантӣ мебошад. Бинобар ин, даврае ки бо соли 1776 ва Эъломияи Истиқлолият муаррифӣ мешавад, шохи протестантиро ифода мекунад, зеро илоҳият ҳамеша бар инсоният пешӣ мегирад. Даврае ки бо соли 1789 ва Конститутсия муаррифӣ мешавад, шохи ҷумҳурихоҳро ифода мекунад.

In 2020, both horns were slain by modern satanic atheistic dragon powers. The true Protestant horn was slain on July 18, 2020, and the Republican horn was slain afterwards on November 3, 2020. In 2023, the two witnesses stood up, and the world which had been rejoicing over their dead bodies, began to fear.

Соли 2020 ҳар ду шох аз ҷониби қудратҳои аждаҳои муосири шайтонӣ ва атеистӣ кушта шуданд. Шохи ҳақиқии протестантӣ 18 июли соли 2020 кушта шуд, ва шохи ҷумҳурихоҳ баъд аз он, 3 ноябри соли 2020, кушта шуд. Дар соли 2023 ду шоҳид бархостанд, ва ҷаҳон, ки бар ҷасадҳои мурдаи онҳо шодӣ мекард, ба тарс афтод.

In 2023, the final work of the sealing of the one hundred and forty-four thousand began in the final generation of earth’s history. Divinity is now being combined with humanity for eternity, as the faithful of the last days reproduce for eternity—the image of Christ.

Дар соли 2023, кори ниҳоии мӯҳргузории саду чиҳилу чаҳор ҳазор дар насли охирини таърихи замин оғоз ёфт. Илоҳият акнун бо инсоният барои абадият муттаҳид мегардад, зеро аминдорони айёми охир барои абадият—сурату шабоҳати Масеҳро—аз нав таҷассум менамоянд.

In 2023, the final work of combining the apostate Church with the apostate State in the nation of the earth beast began. The structure of power represented by the papacy, consisting of an apostate Church ruling over an apostate State was then being set up, and reproducing the image of the beast.

Дар соли 2023 кори ниҳоии ба ҳам пайвастани Калисои муртад бо Давлати муртад дар мамлакати ҳайвони замин оғоз ёфт. Сохтори қудрате, ки аз ҷониби папагӣ намояндагӣ мешавад, ва аз Калисои муртаде иборат аст, ки бар Давлати муртад ҳукмронӣ мекунад, дар ҳамон вақт барпо мегардид ва сурати ҳайвонро бозофарӣ менамуд.

The great test for those who have been called is the test of seeing the formation of the image of the beast, as represented by the “voices, lightnings, thunders” and the coming “earthquake.” The sealing time is the period where every vision finds its perfect effect (fulfillment). In the period of preparation from 1776 unto 1798, that typifies the sealing time, there were wheels within wheels, which is part of the vision which Ezekiel saw when he looked into the Most Holy Place, in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. Those wheels, Sister White identifies as the “complex interplay of human events.” The period of preparation from 1776 to 1798 contained some of those “complex interplays of human events,” that should be noted.

Санҷиши бузург барои онҳое ки даъват шудаанд, санҷиши дидани ташаккули сурати ҳайвон аст, чунонки онро «овозҳо, барқҳо, раъдҳо» ва «заминларза»-и оянда ифода менамоянд. Замони муҳргузорӣ он давраест, ки дар он ҳар рӯъё таъсири комили худро меёбад (иҷро мегардад). Дар давраи омодагӣ аз 1776 то 1798, ки намунаи замони муҳргузорист, чархҳо дар миёни чархҳо буданд, ки ин ҷузъе аз рӯъёест, ки Ҳизқиёл ҳангоми нигаристан ба Қудси Ақдас, дар замони муҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор, дид. Он чархҳоро Хоҳар Уайт ҳамчун «ҳамкории мураккаби рӯйдодҳои инсонӣ» муайян мекунад. Давраи омодагӣ аз 1776 то 1798 баъзе аз он «ҳамкориҳои мураккаби рӯйдодҳои инсонӣ»-ро дар бар мегирифт, ки бояд ба онҳо таваҷҷуҳ карда шавад.

One is associated with the truth that Revolutionary France typified the United States. Both nations place the papacy on the throne of the earth, and both take her down. Both nations dedicate their military and economic power to accomplish that work. Both nations suddenly remove their established religions to become Catholic. Both nations suffer an “earthquake” that overthrows their established governments. Both nations histories are tied together with 1789, for in 1789, the French Revolution began and the US Constitution took effect.

Яке аз ин ба ҳақиқате марбут аст, ки Фаронсаи Инқилобӣ намунаи Иёлоти Муттаҳида буд. Ҳар ду миллат папаро бар тахти замин менишонанд, ва ҳар ду ӯро аз он фуруд меоранд. Ҳар ду миллат қудрати низомӣ ва иқтисодии худро барои анҷом додани он кор бахш мекунанд. Ҳар ду миллат ногаҳон динҳои расмии худро барҳам дода, католикӣ мешаванд. Ҳар ду миллат ба «заминларзае» дучор мешаванд, ки ҳукуматҳои барқароршудаи онҳоро сарнагун месозад. Таърихи ҳар ду миллат бо соли 1789 ба ҳам пайванд дорад, зеро дар соли 1789 Инқилоби Фаронса оғоз ёфт ва Конститутсияи ИМА ба иҷро даромад.

The French Revolution lasted ten years. Napoleon Bonaparte rose to power during the latter stages of the French Revolution. He became a prominent military leader and played a key role in the French government following his successful coup on November 9, 1799, which led to him becoming the First Consul of the French Republic.

Инқилоби Фаронса даҳ сол давом кард. Наполеон Бонапарт дар марҳилаҳои охирини Инқилоби Фаронса ба қудрат расид. Ӯ ба як сарлашкари барҷастаи низомӣ табдил ёфт ва пас аз табаддулоти муваффақонаи худ дар 9 ноябри соли 1799, ки боиси он гардид, ки ӯ Консули Якуми Ҷумҳурии Фаронса шавад, дар ҳукумати Фаронса нақши калидӣ бозид.

In the second period of the preparation period of 1776 to 1798, the man who was the eighth (not in sequence), that was of the seven, was John Hancock. He was one of the eight presidents in the second period represented by 1789 (the year of the French Revolution). He was the only one of those eight presidents, who had also presided as president in the first period, represented by 1776. In this prophetic sense he was the eighth, that was of the seven.

Дар давраи дуюми марҳалаи омодагӣ, аз соли 1776 то 1798, марде, ки ҳаштум буд (на аз рӯи пайдарҳамӣ), ва аз он ҳафт нафар буд, Ҷон Ҳэнкок буд. Ӯ яке аз он ҳашт президент дар давраи дуюм буд, ки бо соли 1789 (соли Инқилоби Фаронса) ифода шудааст. Ӯ ягона шахс аз он ҳашт президент буд, ки ҳамчунин дар давраи аввал, ки бо соли 1776 ифода шудааст, ҳамчун президент раёсат карда буд. Ба ин маънои нубувватӣ, ӯ ҳаштум буд, ки аз он ҳафт нафар буд.

He is the signature of the human period, for the first period represents the divine, and he is therefore the signature that ties both periods together (the divine and the human). His signature is the most well-known signature in human history, and it represented more than his wonderful penmanship.

Ӯ имзои давраи инсонӣ аст, зеро давраи аввал илоҳиро намояндагӣ мекунад, ва бинобар ин ӯ ҳамон имзоест, ки ҳар ду давраро (илоҳӣ ва инсонӣ) ба ҳам мепайвандад. Имзои ӯ машҳуртарин имзо дар таърихи башар аст, ва он беш аз хатти зебои дасти ӯро ифода мекард.

John Hancock’s signature on the Declaration of Independence is the most famous signature in history. His large and flamboyant signature has become iconic, symbolizing American independence and the defiance of the American colonies against British rule. Hancock, who was President of the Continental Congress at the time the Declaration was signed in 1776, reportedly signed his name prominently to ensure that King George III could read it without his spectacles, symbolizing his boldness and commitment to the cause of independence.

Имзои Ҷон Ҳэнкок дар Эъломияи Истиқлолият машҳуртарин имзо дар таърих аст. Имзои калон ва пурҳашамати ӯ ба рамзе шинохта табдил ёфта, истиқлолияти Амрико ва сарпечии мустамликаҳои амрикоиро аз ҳукмронии Бритониё ифода мекунад. Ҳэнкок, ки дар замони имзо шудани Эъломия дар соли 1776 раиси Конгресси Қитъавӣ буд, бино ба нақл, номи худро ба таври барҷаста имзо кардааст, то Подшоҳ Ҷорҷи III онро бидуни айнакҳояш хонда тавонад; ин ҷасорати ӯ ва садоқаташро ба кори истиқлол рамзӣ месозад.

Hancock was one of the eight presidents from the period represented by 1789, but he was of the seven men who were presidents in the period represented by 1776. He was the president when the Declaration of Independence was signed. Hancock ties the two periods together with his human signature, and he is located in both the first history and the second history. The first history represents the divine and the second represent the human, and the signature that ties the two histories together is the signature of the Wonderful Linguist that employed a human instrument to combine the divine period represented by 1776, with the human period represented by 1789.

Ҳэнкок яке аз ҳашт президенте буд, ки ба давраи муаррифишудаи 1789 тааллуқ дошт, вале ӯ аз ҷумлаи он ҳафт нафаре буд, ки дар давраи муаррифишудаи 1776 президент буданд. Ӯ ҳамон президент буд, вақте ки Эъломияи Истиқлолият имзо шуд. Ҳэнкок ин ду давраро бо имзои инсонии худ ба ҳам мепайвандад, ва ӯ ҳам дар таърихи аввал ва ҳам дар таърихи дуюм ҷойгир аст. Таърихи аввал илоҳиро ифода мекунад ва таърихи дуюм инсониро, ва имзое, ки ин ду таърихро ба ҳам мепайвандад, имзои Забоншиноси Аҷоиб аст, ки як абзори инсониро ба кор бурд, то давраи илоҳии муаррифишудаи 1776-ро бо давраи инсонии муаррифишудаи 1789 муттаҳид созад.

There is only one other signature in the history of the world that competes with the Hancock’s signature in terms of recognition, and it is also a signature associated with 1789, and the French Revolution. The signature contains the same type of boldness that Hancock intended to convey, and it is found in the history of France.

Дар тамоми таърихи ҷаҳон танҳо як имзои дигаре ҳаст, ки аз ҷиҳати шинохтагӣ бо имзои Ҳэнкок рақобат мекунад; ва он низ имзоест, ки бо соли 1789 ва Инқилоби Фаронса марбут аст. Он имзо ҳамон гуна ҷасоратеро дар бар дорад, ки Ҳэнкок мехост ифода кунад, ва он дар таърихи Фаронса ёфт мешавад.

In terms of global recognition and symbolic significance, the signature of Napoleon Bonaparte has a status that compares to John Hancock’s, albeit in a different historical and cultural context. Napoleon, a prominent military and political leader of France, left a significant mark on European and global history, especially during the Napoleonic Wars. His signature, often characterized by its bold and distinctive style, came to symbolize his powerful influence and the sweeping changes he brought to Europe, including legal reforms known as the Napoleonic Code.

Аз нигоҳи эътирофи ҷаҳонӣ ва аҳамияти рамзӣ, имзои Наполеон Бонапарт дорои мақомест, ки бо мақоми имзои Ҷон Ҳэнкок қобили муқоиса аст, ҳарчанд дар заминаи дигаргунаи таърихӣ ва фарҳангӣ. Наполеон, ки яке аз пешвоёни барҷастаи ҳарбӣ ва сиёсии Фаронса буд, дар таърихи Аврупо ва ҷаҳон, бахусус дар давраи Ҷангҳои Наполеонӣ, осори назаррас боқӣ гузошт. Имзои ӯ, ки аксаран бо сабки ҷасурона ва хосси худ тавсиф мешавад, ба рамзи нуфузи пурқудрати ӯ ва дигаргуниҳои фарогире, ки ӯ ба Аврупо овард, аз ҷумла ислоҳоти ҳуқуқие, ки бо номи Кодекси Наполеонӣ маъруфанд, табдил ёфт.

Like Hancock’s signature, which symbolizes defiance against British rule and the quest for American independence, Napoleon’s signature represents a different kind of boldness and ambition—the reshaping of European political boundaries and the promotion of French revolutionary ideals. Both signatures are emblematic of their respective historical figures’ roles in shaping the destinies of their nations and the broader implications of their actions on world history.

Монанди имзои Ҳэнкок, ки рамзи сарпечӣ аз ҳокимияти Бритониё ва талош барои истиқлолияти Амрико мебошад, имзои Наполеон навъи дигаре аз ҷасорат ва шӯҳратталабиро таҷассум мекунад — аз нав шакл додани марзҳои сиёсии Аврупо ва пешбурди ормонҳои инқилобии Фаронса. Ҳар ду имзо бозгӯи нақши чеҳраҳои таърихии мутаносиби худ дар шакл бахшидани сарнавишти миллатҳои хеш ва низ паёмадҳои фарохтари амалҳои онҳо бар таърихи ҷаҳон мебошанд.

When Ezekiel saw the wheels within the wheels, representing the complex interplay of human events during the history of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, one of those wheels had been typified by a wheel in 1789, when the Constitution of the United States, the beast with a Republican horn and a Protestant horn, intersected with France the beast with the horn of Egypt and the horn of Sodom.

Вақте ки Ҳизқиёл чархҳоро андаруни чархҳо дид, ки ҳамкории мураккаби воқеаҳои инсониро дар ҷараёни таърихи замони муҳргузории яксаду чилу чор ҳазор намояндагӣ мекарданд, яке аз он чархҳо ба воситаи чархе дар соли 1789 пешнамун шуда буд, ҳангоме ки Конститутсияи Иёлоти Муттаҳида — ҳайвоне бо шохи ҷумҳуриявӣ ва шохи протестантӣ — бо Фаронса, ҳайвоне бо шохи Миср ва шохи Садӯм, ба ҳам расид.

From 1789, onward to 1799, France was convulsed with an “earthquake” that originated with the beast of atheism that came from the bottomless pit. In the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, 1789 represents the period beginning on July 18, 2020, when the beast of atheism overthrew and slew the horn of true Protestantism, and then on November 3, 2020 the beast of atheism also overthrew and slew the horn of Republicanism. The wheel of 1789 represents the wheel of 2020, as represented by July 18 (divinity), and November 3, 2020 (humanity).

Аз соли 1789 то 1799, Фаронса ба «заминларзае» гирифтор шуд, ки аз ҳайвони беимонӣ, ки аз вартаи беҳад баромада буд, сарчашма мегирифт. Дар замони мӯҳргузории яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор, соли 1789 давраеро ифода мекунад, ки аз 18 июли соли 2020 оғоз ёфт, ҳангоме ки ҳайвони беимонӣ шохи протестантизми ҳақиқиро сарнагун сохта, кушт; ва сипас, 3 ноябри соли 2020, ҳайвони беимонӣ инчунин шохи ҷумҳурихоҳиро низ сарнагун сохта, кушт. Чархи соли 1789 чархи соли 2020-ро ифода мекунад, чунон ки бо 18 июл (улуҳият) ва 3 ноябри соли 2020 (инсоният) нишон дода шудааст.

God’s signature, as represented by humanity, is found in the world’s two most famous signatures, that are both tied to 1789, and both represent the powers who place and remove the papacy from the throne of the earth. 1789, as the middle of the three waymarks that represent God’s signature of truth, possesses the signature of “thirteen” colonies and the “rebellion” of the French Revolution.

Имзои Худо, чунон ки ба воситаи инсоният муаррифӣ шудааст, дар ду имзои машҳуртарини ҷаҳон ёфт мешавад, ки ҳар ду ба соли 1789 вобастаанд, ва ҳар ду қудратҳоеро намояндагӣ мекунанд, ки папагиро бар тахти замин менишонанд ва аз он бармегиранд. Соли 1789, ҳамчун миёнаи се аломати марҳилавӣ, ки имзои ҳақиқати Худоро намояндагӣ мекунанд, имзои «сездаҳ» колония ва «исён»-и Инқилоби Фаронса را дар бар дорад.

1789, unto 1799, represents the history of the French Revolution, and the number ten represents a test. 1789 is the first letter of “truth”, and 1799 represents the last letter of the period in France. The middle period was marked by the execution of the king of France in 1793, as the citizens rebelled against his arrogant kingly rule.

1789 то 1799 таърихи Инқилоби Фаронсаро ифода мекунад, ва адади даҳ озмоишро ифода менамояд. 1789 ҳарфи аввали «ҳақиқат» аст, ва 1799 ҳарфи охири он давраро дар Фаронса ифода мекунад. Давраи миёна бо эъдоми подшоҳи Фаронса дар соли 1793 мушаххас гардид, зеро шаҳрвандон бар зидди ҳукмронии мутакаббиронаи подшоҳонаи ӯ исён карданд.

> “The gospel of peace which France had rejected was to be only too surely rooted out, and terrible would be the results. On the 21st of January, 1793, two hundred and fifty-eight years from the very day that fully committed France to the persecution of the Reformers, another procession, with a far different purpose, passed through the streets of Paris.” The Great Controversy, 230.

> «Инҷили сулҳро, ки Фаронса рад карда буд, беш аз ҳадд бо яқини комил аз бех канда мебароварданд, ва натиҷаҳо даҳшатнок мебуданд. 21 январи соли 1793, баъд аз дусаду панҷоҳу ҳашт сол аз ҳамон рӯзе, ки Фаронса комилан худро ба таъқиби Ислоҳгарон вогузор карда буд, роҳпаймоии дигаре, бо мақсади тамоман дигар, аз кӯчаҳои Париж гузашт». The Great Controversy, 230.

1789 marked the rebellion of the thirteenth letter for the two horned beast of the United States, and the first letter for the two-horned beast of France. France’s middle letter was 1793, when the king of France had his head removed, and Napoleon represented the last letter when he took control of the government in 1799. The signature of “truth” in the history of the overthrow of France, represented by 1789, 1793, and 1799 is a prophetic wheel that is tied together with the prophetic wheel of 1776, 1789, and 1798.

Соли 1789 исёни ҳарфи сездаҳумро барои ҳайвони дӯшохаи Иёлоти Муттаҳида ва ҳарфи аввалро барои ҳайвони дӯшохаи Фаронса нишон дод. Ҳарфи миёнаи Фаронса соли 1793 буд, вақте ки сари подшоҳи Фаронса бурида шуд, ва Наполеон ҳарфи охиринро муаррифӣ кард, ҳангоме ки ӯ дар соли 1799 идораи ҳукуматро ба даст гирифт. Имзои «ҳақиқат» дар таърихи сарнагуншавии Фаронса, ки бо солҳои 1789, 1793 ва 1799 намояндагӣ мешавад, чархи нубувватест, ки бо чархи нубувватии 1776, 1789 ва 1798 ба ҳам пайваст шудааст.

Both histories contain the two most famous signatures in human history, thus tying the divine signature of “truth” together with two human signatures. Both wheels are connected with the thirteenth letter in the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is the period from the slaying of the two witnesses in 2020, until they stood up in 2023, which is marked by October 7, 2023.

Ҳар ду таърих машҳуртарин ду имзоро дар тамоми таърихи башар дар бар мегиранд ва ба ин васила имзои илоҳии «ҳақиқат»-ро бо ду имзои инсонӣ ба ҳам мепайванданд. Ҳар ду чарх бо ҳарфи сездаҳум дар давраи муҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор алоқаманданд, ки ин давра аз кушта шудани ду шоҳид дар соли 2020 то бархостани онҳо дар соли 2023 тӯл мекашад, ки бо 7 октябри соли 2023 ишора шудааст.

We will continue our study in the next article.

Мо омӯзиши худро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

Back to Articles