Article

# Китоби Юил ва Калисои адвентистони рӯзи ҳафтуми Лоудикия — Рақами панҷум

То кай вақт? Муҳри панҷум

Author

Jeff Pippenger

Published

December 7, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

Вақте ки «нур барои он замон дода мешавад», он ё «қабул» мегардад ё «рад» карда мешавад. Ҷудоие, ки ҳангоми муаррифӣ шудани нур ба амал меояд, кори башорати абадист, ки на танҳо муҳр задани қавми Худоро дар бар мегирад, балки ҷудо кардани гандумро аз алафҳои бегона низ. Раванди ниҳоии озмоиш ва ҷудокунӣ аз 9/11 оғоз ёфт, вақте ки саволи нубувватӣ мепурсад: «то кай?» ва ҷавоби нубувватӣ чунин аст: «то қонуни якшанбе». Охирин ёдоварии рамзи «то кай» дар мӯҳри панҷум дар китоби Ваҳй ёфт мешавад.

> Ва ҳангоме ки Ӯ мӯҳри панҷумро кушод, ман зери қурбонгоҳ ҷонҳои онҳоеро дидам, ки барои каломи Худо ва барои шаҳодате ки доштанд, кушта шуда буданд. Ва онҳо бо овози баланд фарёд зада, мегуфтанд: «То ба кай, эй Худованд, Қуддуси Ҳақиқӣ, Ту доварӣ намекунӣ ва хуни моро аз сокинони замин қасос намегирӣ?»

> Ва ба ҳар яке аз онҳо ҷомаҳои сафед дода шуд; ва ба онҳо гуфта шуд, ки ҳанӯз андаке биёроманд, то ҳамкорони онҳо низ ва бародарони онҳо, ки бояд мисли онҳо кушта шаванд, ба камол расанд. Ваҳй 6:9–11.

Илҳом ҷавоби саволи «то кай», ки аз ҷониби «ҷонҳои касоне ки кушта шуда буданд» пурсида шудааст, ба оянда мегузорад, вақте ки гурӯҳи дуюми шаҳидони папагӣ такмил меёбад. Ин аз қонуни якшанбе оғоз мешавад, ва ба ҳамин сабаб хоҳар Уайт боби ҳаждаҳуми Ваҳйро ҳамчун иҷрошавии гурӯҳи дуюми шаҳидон муайян мекунад. Дар панҷ ояти аввали он ду «овоз» ҳаст; овози аввал 9/11-ро нишон медиҳад ва овози дуюм мардону занонро дар қонуни якшанбе аз Бобил берун мехонад. Хоҳар Уайт рамзи «то кай»-ро дар муҳри панҷум бо панҷ ояти аввали Ваҳй ҳаждаҳ ҳамсон месозад, то давраи аз 9/11 то қонуни якшанберо муайян намояд. Маркази таваҷҷуҳ на ҷудо кардан ва муҳр задан бар қавми Худост, балки доварии папагист барои куштани шаҳидони таърихи гузашта ва он шаҳидоне дар буҳрони қонуни якшанбе, ки гурӯҳи дуюми шаҳидони папагиро ташкил медиҳанд.

> «Ҳангоме ки муҳри панҷум кушода шуд, Юҳаннои Ваҳйбин дар рӯъё зери қурбонгоҳ гурӯҳеро дид, ки барои Каломи Худо ва шаҳодати Исои Масеҳ кушта шуда буданд. Пас аз ин, манзараҳое фаро расиданд, ки дар боби ҳаждаҳуми Ваҳй тасвир шудаанд, вақте ки онҳое ки амин ва ростинанд, аз Бобил даъват карда мешаванд. [Ваҳй 18:1–5, иқтибос оварда шудааст.]» Manuscript Releases, ҷилди 20, 14.

Дар он порчаи дигаре, ки вай шаҳидони муҳри панҷум ва гурӯҳи оянда ва дуюми шаҳидонро, ки дар бӯҳрони қонуни якшанбе ба камол мерасанд, муайян мекунад, ӯ мегӯяд, ки он манзараҳо «дар як давраи вақт дар оянда» хоҳанд буд. Ду овози Ваҳйи ҳаждаҳ «давраи вақт дар оянда»-ро ифода мекунанд. Овози аввал дар оғоз, дар 9/11, ва овози дуюм дар қонуни якшанбе.

> «“Ва ҳангоме ки мӯҳри панҷумро кушод, ман зери қурбонгоҳ ҷонҳои онҳоеро дидам, ки барои каломи Худо ва барои шаҳодате ки доштанд, кушта шуда буданд; ва онҳо бо овози баланд нидо карда, гуфтанд: То ба кай, эй Худованд, Қуддуси Ҳақ, Ту доварӣ намекунӣ ва хуни моро аз сокинони замин қасос намегирӣ? Ва ба ҳар яке аз онҳо ҷомаҳои сафед дода шуд [Онҳо пок ва муқаддас эълон карда шуданд]; ва ба онҳо гуфта шуд, ки боз андаке дам гиранд, то он даме ки ҳамкорони онҳо низ ва бародарони онҳо, ки мисли онҳо кушта хоҳанд шуд, ба камол расанд” [Ваҳй 6:9–11]. Дар ин ҷо манзараҳое ба Юҳанно нишон дода шуданд, ки на воқеият, балки он чизе буданд, ки дар давраи муайяне аз оянда рӯй хоҳанд дод.

> «Ваҳй 8:1–4 иқтибос оварда шудааст». Manuscript Releases, ҷилди 20, 197.

Хоҳар Уайт анҷоми ташаккули гурӯҳи дуюми шаҳидонро ба оянда нисбат медиҳад, ва дар порчаи дигар Ваҳй 18:1–5-ро иқтибос меорад, ки дар се ояти аввал як овоз ва дар оятҳои чоруму панҷум овози дигареро муайян мекунад. Овози аввал 9/11-ро нишон медиҳад, вақте ки биноҳои бузурги Ню-Йорк фурӯ рехтанд, ва овози дуюм қонуни якшанберо ифода мекунад, вақте ки рамаи дигари Худо аз Бобил даъват карда мешавад. Дар порчаи дуюм ӯ ба боби ҳаштуми Ваҳй ва чор ояти аввали он ишора мекунад, ки кушода шудани мӯҳри ҳафтумро муайян менамоянд, вақте ки ангиштҳо аз қурбонгоҳ ба замин партофта мешаванд, ки ин бо Пантикост мувофиқат мекунад, вақте ки оташ аз осмон фуруд омад ва шогирдонро мунаввар сохт, ҳамон тавре ки дувоздаҳ санги Илёс мунаввар гардиданд ва чунон ки бо забонаҳои оташ бар шогирдон ифода ёфтааст.

## То кай замон? Закарьё ва Юҳанно

«То кай вақт?» рамзи набавии давраи замонест аз 9/11 то қонуни якшанбе, ки дар қиссаи кӯҳи Кармил, дар таърихи миллеритҳо аз 1840 то 1844, дар таърихи Мусо аз балои ҳаштум то даҳум, дар шаҳодати шаҳидони муҳри панҷум, ва дар Закарё ин суол матраҳ мешавад: «То кай вақт?» — то он даме ки Худо ба Уршалим, ки ҳафтод сол дар Бобил буд, марҳамат намояд.

> Пас фариштаи Худованд ҷавоб дода, гуфт: «Эй Парвардигори лашкарҳо, то ба кай бар Ерусалим ва бар шаҳрҳои Яҳудо, ки бар онҳо дар тӯли ин ҳафтод сол хашм гирифтаӣ, раҳм нахоҳӣ кард?»

> Ва Худованд ба он фариштае, ки бо ман сухан мегуфт, бо суханони некӯ ва суханони тасаллобахш ҷавоб дод.

> Пас фариштае, ки бо ман сухан мегуфт, ба ман гуфт: «Нидо деҳ ва бигӯ: Ҳамин тавр Худованди лашкарҳо мегӯяд: Ман барои Уршалим ва барои Сион бо ғайрате азим ғайрат меварзам. Ва Ман аз халқҳои бутпарасте ки дар осоиш ҳастанд, бисёр сахт хашмгинам; зеро Ман фақат андаке хашмгин будам, вале онҳо ба афзудани мусибат ёрӣ расонданд. Бинобар ин, Худованд чунин мегӯяд: Ман бо марҳаматҳо ба Уршалим бозгаштаам; хонаи Ман дар он бино хоҳад шуд, мегӯяд Худованди лашкарҳо, ва ресмони андозагирӣ бар Уршалим кашида хоҳад шуд. Боз нидо деҳ ва бигӯ: Ҳамин тавр Худованди лашкарҳо мегӯяд: Шаҳрҳои Ман боз аз фаровонӣ лабрез хоҳанд шуд; ва Худованд боз Сионро тасаллӣ хоҳад дод, ва боз Уршалимро баргузида хоҳад кард». Закарё 1:12–17.

Хоҳар Уайт бевосита «ҳафтод сол»-и Закариёро, ки дар давоми он Исроили қадимаи воқеӣ дар асорати Бобили воқеӣ буд, бо як ҳазору дусаду шаст сол — аз 538 то 1798 — мутобиқ мегардонад, ки дар давоми он Исроили рӯҳонӣ (масеҳиён) дар асорати Бобили рӯҳонӣ (католикияти румӣ) буд.

> «Калисои Худо бар рӯи замин дар тӯли ин давраи тӯлонии таъқиби бераҳмона ба ҳамон андоза воқеан дар асорат буд, ки фарзандони Исроил дар давраи бадарға дар Бобил дар асорат нигоҳ дошта мешуданд». Prophets and Kings, 714.

Соли 1798, дар анҷоми як ҳазору дусаду шаст сол, нахустин аз се паём, ки ҳамчун фариштагон дар Ваҳйи чордаҳум тасвир шудаанд, расид. Дувумин паём 19 апрели соли 1844 расид, ва савумин 22 октябри соли 1844. Таърихе, ки бо саволи «то ба кай» рамзгузорӣ шудааст, аз 9/11 то қонуни якшанбе идома меёбад, ва он давраи вақт дар оғози адвентизм дар ҳаракати миллерӣ аз 11 августи соли 1840 то 22 октябри соли 1844 намунавӣ пешнамоиш дода шуда буд. Он давра ба таври рамзӣ аз ҷониби Юҳаннои Ваҳйнигор дар боби даҳум тасвир шудааст, он ҷо ки Юҳанно китоби хурдро мехӯрад, ки дар даҳонаш ширин буд, аммо дар меъдааш талх гардид.

> Ва овозе ки аз осмон шунида будам, боз бо ман сухан гуфт ва гуфт: «Бирав ва он китоби кӯчакеро, ки дар дасти фариштае, ки бар баҳр ва бар замин меистад, кушода аст, бигир». Ва ман назди фаришта рафтам ва ба ӯ гуфтам: «Он китоби кӯчакро ба ман деҳ». Ва ӯ ба ман гуфт: «Онро бигир ва фурӯ бар; ва он шиками туро талх хоҳад кард, аммо дар даҳонат мисли асал ширин хоҳад буд». Ва ман он китоби кӯчакро аз дасти фаришта гирифта, фурӯ бурдам; ва дар даҳонам мисли асал ширин буд; ва ҳамин ки онро хӯрдам, шикамам талх шуд.

> Ва ба ман гуфт: «Ту бояд боз пеши халқҳои бисёр, ва миллатҳо, ва забонҳо, ва подшоҳон нубувват кунӣ». Ваҳй 10:8–11.

Таърихе ки Юҳанно онро тасвир менамояд, бо китобе, ки хӯрда шуд, ифода ёфтааст, зеро хӯрдан намояндаи он буд, ки миллеритҳо паёмро фаҳмиданд ва таҷрибаи онҳоро дар эълон кардани он паём нишон медод. Пас, вақте ки ба Юҳанно дарҳол баъд аз баён шудани он таърих гуфта мешавад, ки ӯ бояд боз нубувват намояд, нубуввате ки муайян карда мешавад, ҳамон таърихи солҳои 1840 то 1844 аст. Ба Юҳанно гуфта мешавад, ки таърихи миллеритӣ аз 1840 то 1844 дар таърихи анҷоми адвентизм такрор мегардад. Ҳамин ки ба Юҳанно гуфта мешавад, ки ӯ бояд боз нубувват намояд, ба ӯ гуфта мешавад, ки маъбадро чен кунад.

> Ва ба ман найе монанди асо дода шуд; ва фаришта истода, гуфт: Бархез ва маъбади Худоро, ва қурбонгоҳро, ва онҳоеро, ки дар он ибодат мекунанд, чен намо. Аммо саҳни беруни маъбадро берун бигузор ва онро чен макун; зеро он ба халқҳои ғайрияҳудӣ дода шудааст; ва шаҳри муқаддасро онҳо чиҳилу ду моҳ поймол хоҳанд кард. Ваҳй 11:1, 2.

Коре, ки баъд аз 22 октябри соли 1844 ба Адвентизм супурда шуд, аз ҷониби Юҳанно ҳамчун чен кардан ё бино намудани маъбад тасвир гардидааст, мутобиқи он ваъдае ки дар Закарьё баён шудааст, ки «боз бар Ерусалим ресмон кашида хоҳад шуд», зеро Худованд «боз Ерусалимро интихоб хоҳад кард». Таърихе, ки дар оғози Адвентизм бо ҳаракати Филаделфиягии Адвентизми Миллерӣ тасвир шудааст, дар анҷоми Адвентизм бо ҳаракати Филаделфиягии саду чилу чор ҳазор такрор мегардад. Дар ноумедии бузурги 22 октябри соли 1844 давраи вақт, ки ҳамчун «рӯзҳои овози фариштаи ҳафтум» тасвир шудааст, оғоз ёфт.

> Аммо дар айёми садои фариштаи ҳафтум, ҳангоме ки вай ба навохтани карнай оғоз намояд, сирри Худо ба анҷом хоҳад расид, чунон ки Ӯ ба бандагони Худ — анбиё — эълон кардааст. Ваҳй 10:7.

Паём барои миллериён ширин буд, вақте ки пешгӯии замонии исломӣ дар бораи войи дуюм маҳз ҳамон тавре ба иҷро расид, ки миллериён пеш аз 11 августи соли 1840 пешгӯӣ карда буданд. Паём дар шикам талх гардид, ҳангоми ноумедии бузурги 22 октябри соли 1844. Ҳамин ки Юҳанно ба тасвир кардани таърихи солҳои 1840 то 1844 хотима медиҳад, ба ӯ гуфта мешавад, ки ӯ бояд айнан ҳамон корро (нубувват карданро) боз анҷом диҳад. Сипас ба ӯ гуфта мешавад, ки Ерусалимро чен кунад, ва ҳангоме ки ӯ ин корро мекунад, ӯ бо пешгӯии Закарьё дар бораи он ки Худованд Ерусалимро интихоб мекунад, ҳамоҳанг мегардад. Аз 22 октябри соли 1844 ба баъд таърихи нубувватӣ ҳамчун «рӯзҳои овози фариштаи ҳафтум» тасвир мешавад. «Рӯзҳо»-и паём (овоз)-и фариштаи ҳафтум (войи сеюм) давраи замонеро ифода мекунанд, ки дар он илоҳияти Масеҳ мебоист ба таври доимӣ бо инсонияте, ки бояд яксаду чиҳилу чор ҳазор мебуданд, муттаҳид гардад. Ин кор ба сабаби исёни соли 1863 ба таъхир афтод, ва дар 9/11 навохтани фариштаи ҳафтум (войи сеюм) бори дигар ба садо даромадан оғоз кард.

Дар таърихи муқаддас Худованд Ерусалимро баргузид, то номи Худро дар он ҷо биниҳад, ва «ном»-и Ӯ ҳамон хислати Ӯст. Ерусалим ва Сионро Закарё ёд мекунад, ҳангоме ки мегӯяд: «Ман барои Ерусалим ва барои Сион бо рашки бузург рашк дорам», ва баъд аз он: «Худованд ҳанӯз Сионро тасаллӣ хоҳад дод, ва ҳанӯз Ерусалимро баргузида хоҳад кард». Сион он гоҳ тасаллӣ меёбад, ки Рӯҳулқудсро, ки «Тасаллидиҳанда» аст, қабул кунад. Тасаллои Рӯҳулқудс дар 9/11 оғоз ёфт, мувофиқи он ки Масеҳ пас аз фуруд омаданаш аз мулоқот бо Падар баъд аз эҳёи Худ, бар шогирдон дамид. Зуҳури Рӯҳулқудс дар Пантикост бисёр афзун гардид. Он мавсим бо эҳё шудани қурбонии навбари ҳосил оғоз ёфт ва бо қурбонии навбари ҳосили Пантикост ба анҷом расид, вақте ки тамоми ҷаҳон он гоҳ паёмро шунид.

> Тасаллӣ диҳед, ба қавми Ман тасаллӣ диҳед, мегӯяд Худои шумо. Ба дили Уршалим сухан гӯед ва ба вай нидо кунед, ки ҷанги вай ба анҷом расидааст, ки маъсияташ омурзида шудааст; зеро вай аз дасти Худованд барои ҳамаи гуноҳҳояш дубора гирифтааст. Ишаъё 41:1, 2.

Яксаду чилу чаҳор ҳазор мӯҳр зада мешаванд, вақте ки «гуноҳи онҳо бахшида мешавад». Ин андаке пеш аз қонуни якшанбе воқеъ мегардад, ҳангоме ки онҳо, дар айни гирифтани фурӯрезиши Рӯҳулқудс бидуни андоза, ҳамчун қурбонии навбари Пантикост боло бардошта мешаванд, чунон ки шогирдон дар Пантикост намуна буданд. Пошиши борон, ки аз 9/11 оғоз ёфт, дар қонуни якшанбе ба фурӯрезиши комил мубаддал мегардад. Дар он таърих, аз қурбонии навбари 9/11 то қурбонии навбари қонуни якшанбе, вақте ки яксаду чилу чаҳор ҳазор мӯҳр зада шуда, ҳамчун қурбонӣ омода карда мешаванд, то аз қонуни якшанбе то анҷоми давраи имтиёз ҳамчун парчам боло бардошта шаванд. Он таърих бо се ояти аввали Ваҳй боби ҳаждаҳум, ки суқути Бобилро эълон мекунанд, ба тасвир кашида шудааст; ин ҳамон рамзи Китоби Муқаддас аст, ки «дуқабата шудан»-ро ифода мекунад.

> Ва баъд аз ин чизҳо ман фариштаи дигареро дидам, ки аз осмон фуруд меомад, ва қудрати бузурге дошт; ва замин аз ҷалоли ӯ мунаввар гардид. Ва ӯ бо овози пурзӯр ва тавоно нидо карда, гуфт: «Бобили бузург афтод, афтод, ва маскани девҳо, ва паноҳгоҳи ҳар рӯҳи палид, ва қафаси ҳар мурғи нопок ва нафратангез гардидааст. Зеро ҳамаи халқҳо аз шароби ғазаби зинокории вай нӯшидаанд, ва подшоҳони замин бо вай зино кардаанд, ва тоҷирони замин аз фаровонии нозу неъматҳои вай сарватманд шудаанд». Ваҳй 18:1–3.

Дар тамоми Навиштаҳои Муқаддас дучанд омадани ибораҳо ё суханон иҷрои комили суқути Бобилро дар рӯзҳои охир ифода мекунад. Ин нишони Алфа ва Омега аст, ки ҳамеша анҷоми чизеро бо оғози он ба тасвир меорад. Ду суқути Бобил ҳамчун Намруд ва Белшассар муаррифӣ шудаанд. Намруд оғози Бобил буд, он ҳангоме ки ҳанӯз фақат Бобел буд. Суқути Намруд суқути Белшассарро ифода мекард, ва паёми фариштаи дуюм ва фариштаи Ваҳй боби ҳаждаҳум ин аст, ки суқути Намруд дар оғози Бобил суқути Белшассарро дар анҷом ифода мекард, зеро Алфа ва Омега ҳамеша анҷоми чизеро бо оғози он ба тасвир меорад.

Бурҷи Нимруд ҳамчун рамзи суқути ӯ фурӯ оварда шуд, ва ӯ суқути Бурҷҳои Дугона дар 11-уми сентябрро пешнамоӣ мекард. Суқути Балшасар ҳамон навиштаҷот бар девор буд, ки анҷоми ҳукмронии ҳафтодсолаи Бобилро ҳамчун аввалин подшоҳии нубуввати Китоби Муқаддас нишон медод, ва бинобар ин суқути Иёлоти Муттаҳидаро дар поёни «ҳафтод сол»-и рамзии Ишаъё бисту се, «мувофиқи рӯзҳои як подшоҳ», ки таърихи Иёлоти Муттаҳидаро аз соли 1798 то қонуни якшанбе намояндагӣ мекунад, пешнамоӣ менамояд. Навиштаҷоти Балшасар бар девор он вақтро ифода мекунад, ки девори ҷудоии калисо ва давлат дар қонуни якшанбе фурӯ меафтад, ки маҳз ҳамон нуқтаест, ки дар он подшоҳии шашуми нубуввати Китоби Муқаддас ба анҷом мерасад, ҳамон тавре ки Балшасар дар ҳамон шаб кушта шуд. Хатти навишта бар девор ҳамон қонуни навишташудаест, ки девори ҷудоии калисо ва давлатро дар Конститутсия барҳам медиҳад.

«Таърихе», ки аз 9/11 то ба қонуни рӯзи якшанбе ва баъд аз он то анҷоми муҳлати озмоиши инсон ва ҳафт балои охирин ифода ёфтааст, ҳамон давраи таърихист, ки дар Каломи Худо ба василаи дучанд шудани ибораҳо ё калимаҳо рамзгузорӣ шудааст. Дар он давра Рӯҳи Муқаддас рехта мешавад: аз 9/11 то ба қонуни рӯзи якшанбе ин рехтан бо пошидан оғоз меёбад, ва баъд аз он рехтани комил ба амал меояд. Рӯҳи Муқаддас аз ҷониби Масеҳ ҳамчун «Тасаллидиҳанда» муаррифӣ шудааст, ки ҳангоми омаданаш ба қавми Худо ҳамаи чизҳоро нишон медод.

> Лекин Тасаллидиҳанда, яъне Рӯҳулқудс, ки Падар Ӯро ба исми Ман хоҳад фиристод, Ӯ ба шумо ҳама чизро таълим хоҳад дод ва ҳар он чиро, ки ба шумо гуфтаам, ба ёдатон хоҳад овард. Юҳанно 14:26.

Рӯҳулқудс ба яксаду чилу чор ҳазор кас ба воситаи «равғани тиллоӣ» дода мешавад, ки ҳамчунин «борон» аст ва ҳамчунин «Тасаллибахш» аст. Вақте ки Ӯ ҳамчун «Тасаллибахш» тасвир мешавад, Рӯҳулқудс зуҳуроти махсуси Рӯҳулқудсро муайян месозад.

Қавми Худо ҳамеша Рӯҳулқудсро соҳиб буданд, ҳар гоҳ ки талаботи Инҷилро ба ҷо меоварданд; аммо айёмҳои эҳёи ҳақиқии муқаддас, «мисли солҳои пешин», вақте ки зуҳури махсуси Рӯҳулқудс барои як ҷисми ҷамъиятӣ ба амал меояд, Рӯҳулқудс ҳамчун Тасаллидиҳанда муаррифӣ мегардад. Аз ин ҳам муҳимтар он аст, ки хотираи ҷисми ҷамъиятӣ аз ҷониби Тасаллидиҳанда ба кор андохта мешавад, зеро Ӯ «ҳама чизро» ба «ёди онҳо меоварад». Ин тасдиқ мекунад, ки онҳое ки дар ин зуҳур иштирок доранд, дорои таҷрибаи ҳақиқӣ мебошанд, зеро Рӯҳулқудс дар фаъолияти зеҳни онҳо иштирок мекунад; зеро Ӯ бар раванди тафаккур таъсир мерасонад, ҳангоме ки «ҳама чизро ба ёди шумо меоварад».

Хотираи инсон, дар якҷоягӣ бо ҷузъҳои дигари табиати олии инсон, аз қабили доварӣ, зеҳн, ақл ва виҷдон, он чизеро ташкил медиҳад, ки расули Павлус онро «ақл» меномад. Табиати олӣ ё ақли ҷисмонӣ аст, ё ақли Масеҳ.

> Зеро зеҳни ҷисмонӣ душманӣ бар зидди Худост, зеро ки он ба шариати Худо итоат намекунад ва ҳатто наметавонад. Румиён 8:7.

> Зеро кист, ки ақли Худовандро дониста бошад, то Ӯро таълим диҳад? Аммо мо ақли Масеҳро дорем. 1 Қӯринтиён 2:16.

Табиатҳои поёнӣ, ё ҷисм, аз низомҳои асабӣ, эҳсосӣ ва гормонӣ таркиб ёфтааст, ки бо ҳавоссе вобастаанд, ки онҳо «роҳҳои вуруди ҷон» мебошанд. Табиатҳои болоӣ барои ҳукмронӣ бар поёнӣ таъин шудааст, ва аз ин рӯ ҳамчун қалъа тасвир мегардад; ва он қалъа пайваста зери ҳамлаи ҳавосс (табиати поёнӣ) қарор дорад, ва ин ҳамлаҳо бар зидди қалъа тавассути роҳҳое сурат мегиранд, ки ба дохили қалъа мебаранд. Дар дохили қалъаи табиати болоӣ як маркази фармондеҳӣ вуҷуд дорад, ё он чи Хоҳар Уайт онро арк меномад. Арк Қудси Қудсҳо дар муқаддасгоҳ аст, ки ба ду қисмати асосӣ тақсим шудааст. Саҳн ҷисм, ё табиати поёнӣ, мебошад; ва барои ба саҳн даромадан, ё ҳамчунин барои гузарондани хун ба ҷойи муқаддас, лозим буд аз пардае ё ҳиҷобе гузашт. Саҳн аз ҳар ду ҷониб бо пардаҳо маҳдуд шудааст.

> Бо роҳи нав ва зиндае, ки Ӯ барои мо тақдис намудааст, аз миёни парда, яъне ҷисми Худ. Ибриён 10:20.

Қудсхона ба ду қисм ҷудо мешавад: саҳн ва қудсгоҳ. Худи қудсгоҳ, чунон ки табиати болотар низ, ба навбати худ ба ду қисм ҷудо мегардад. Табиати болотар ба ду соҳа тақсим мешавад. Яке аз он соҳаҳо ба сифати Қисми Қудс муаррифӣ мешавад, ва дигаре — Қисми Аз Ҳама Қудстар. Қисми Қудс фаъолияти зеҳниеро, ки барои амал кардани инсоният зарур аст, ифода менамояд, аммо Қисми Аз Ҳама Қудстар он соҳаест, ки дар он Худо ва инсон бо ҳам мулоқот мекунанд. Қисми Аз Ҳама Қудстар тахтгоҳи Худост, ва онҳое ки ба имон оварда, табдил ёфтаанд, бо Масеҳ дар ҷойҳои осмонӣ нишастаанд.

> Ва моро бо ҳам бархезонид ва моро дар осмонҳо дар Масеҳ Исо бо ҳам нишонд. Эфсӯсиён 2:6.

Ин оят аз порчае гирифта шудааст, ки дар он чанд оят пештар, вале комилан дар ҳамон ҷараёни фикр, Исо дар ҷойҳои осмонӣ нишастааст, ҳамон тавр ки қавми Ӯ низ ҳастанд.

> Ки онро дар Масеҳ ба амал овард, ҳангоме ки Ӯро аз мурдагон эҳё кард ва Ӯро ба дасти рости Худ дар ҷойҳои осмонӣ шинонд. Эфсӯсиён 1:20.

Масеҳ ва қавми Ӯ якҷо дар Қудси Ақдас нишастаанд. Масеҳ эҳё гардид ва сипас дар маконҳои осмонӣ нишаст, ва қавми Ӯ бархезонда шуда, дар толори тахти Қудси Ақдас нишонда шудаанд. Павлус муайян мекунад, ки онҳое ки дар ояти шашум бархезонда шудаанд, дар ояти пешин аз гуноҳ эҳё гардидаанд.

> Ҳатто вақте ки мо дар гуноҳҳо мурда будем, Ӯ моро бо Масеҳ якҷо зинда гардонид, (бо файз наҷот ёфтаед) ва моро якҷо бархезонид ва якҷо дар ҷойҳои осмонӣ дар Масеҳи Исо нишонид. Эфсӯсиён 1:5, 6.

Иҷрои комили порча аз Эфсӯсиён он ду шоҳиди Ваҳй боби ёздаҳ мебошанд, ҳамон ёздаҳе ки эҳё мешаванд ва сипас ҳамчун аламат ба осмон бардошта мешаванд,— аммо ҳамчунин то дар ҷойҳои осмонӣ нишаста гарданд. Дар Қудси муқаддас он ду шоҳид инсониятро дар худи ҳузури Худо намояндагӣ мекунанд, ва асоси сафедшавии онҳо барои он ки дар он ҷо нишаста бошанд, нишоне мебошад, ки ҳар яке аз онҳо онро дорад. Он нишон мӯҳри Худост, ва мӯҳри Худо нишон медиҳад, ки инсон бо илоҳӣ як гардидааст; ва он мӯҳр бо он воқеият ифода меёбад, ки Тасаллидиҳанда, ки Рӯҳулқудс аст, дар Қудси муқаддаси табиати олии «онҳо» сокин мебошад. Қудси муқаддас толори тахти Худост, ки дар он илоҳӣ ва инсонӣ ба ҳам муттаҳид шудаанд, ва он маъбади инсониро ифода мекунад, ки табиати олии он Қудси муқаддасеро дар бар мегирад, ки дар он ҳам илоҳият ва ҳам инсоният якҷо нишастаанд.

Резиши «Тасаллобахш» муҳр задани яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор аст, ва он тағйироте дар таърихи наҷотро нишон медиҳад, зеро дар ҳамон вақт калисо аз калисои мубориз ба калисои зафарманд табдил меёбад. Дар ҳамон вақт, он аз ҳаракати Лаодикиягии яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор ба ҳаракати Филаделфиягии яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор мегузарад. Дар ҳамон вақт, он аз таҷрибаи калисои ҳафтум ба таҷрибаи калисои шашум мегузарад, ва калисои шашум Миллериён буданд. Як хусусияти нубувватии калисои шашуми Филаделфия, чунон ки он ба воситаи ҳаракати Миллерӣ иҷро шуд, ин аст, ки он ҳеҷ гоҳ калисо набуд. Он фақат як ҳаракат буд, то расидан ба соли 1856, вақте ки ҳар ду аз Уайтҳо ин ҳаракатро ҳамчун Лаодикиягӣ муаррифӣ карданд. Ҳафт сол баъд калисои қонунии расмӣ ташкил карда шуд.

Тағйироти наҷотбахше, ки ҳангоми қонуни якшанбе ба амал омад, бо тағйироти наҷотбахше, ки дар Пантикост рух дод ва оғози хизмати Масеҳро ҳамчун Саркоҳин нишон дод, пешнамоиш шуда буд.

> «Фурӯрезии Пантикостӣ паёми Осмон буд, ки тоҷгузории Наҷотдиҳанда анҷом ёфтааст. Мувофиқи ваъдаи Худ Ӯ Рӯҳулқудсро аз осмон назди пайравонаш фиристода буд, ҳамчун нишонае, ки Ӯ, ҳамчун коҳин ва подшоҳ, тамоми қудратро дар осмон ва бар замин дарёфт намудааст ва Масеҳшуда бар қавми Худ мебошад». Аъмоли расулон, 38.

Вақте ки борони охир беандоза бар яксаду чилу чор ҳазор дар вақти қонуни якшанбе рехта мешавад, он «пайғоми Осмон» хоҳад буд, ки калисои мубориз ба анҷом расидааст ва калисои зафарманд фаро расидааст. Маросими ба вазифа оғоз кардани Масеҳ дар Пантикост дар муқаддасгоҳи боло, тимсоли тадҳин шудани яксаду чилу чор ҳазор дар вақти қонуни якшанбе мебошад.

Рехтани «Пантикостӣ», ки муайян месохт, ки Масеҳ Ҳамон Масҳшуда буд, масҳ шудани Ӯро дар маросими оғози хизмати Ӯ дар осмон ифода мекард, аммо Ӯ ҳамчунин дар вақти таъмиди Худ масҳ шуда буд. Таъмиди Ӯ (9/11) то Пантикост (қонуни якшанбе) инчунин боз пас аз сеюним сол баъд аз таъмиди Ӯ ба воситаи марги воқеӣ, дафн ва эҳёи Ӯ (иди навбари меваҳо) намояндагӣ мешавад. Пас, 9/11 ҳам дар таъмиди Ӯ ва ҳам дар эҳёи Ӯ намояндагӣ шудааст. Эҳёи рамзии Ӯ ва эҳёи аслии Ӯ оғози ду хатти нубувватиро нишон медиҳанд, ки ҳар яке дар Пантикост ба поён мерасад. Ҳар ду таърих бо эҳёи қурбонии навбари меваҳо оғоз меёбанд.

> Аммо ҳоло Масеҳ аз мурдагон эҳё шудааст ва нахустмеваи онҳое гардидааст, ки дар хобидаанд. Зеро, чунон ки ба воситаи одам марг омад, ба воситаи одам эҳёи мурдагон низ омад. Зеро, чунон ки дар Одам ҳама мемиранд, ҳамчунин дар Масеҳ ҳама зинда гардонида хоҳанд шуд. Аммо ҳар яке ба навбати худ: Масеҳ — нахустмева; баъд аз он онҳое ки аз они Масеҳанд, ҳангоми омадани Ӯ. 1 Қӯринтиён 15:20–23.

Масеҳ дар вақти эҳёи Худ қурбонии навбари ҳосил аст, ки оғози «мавсими Пантикост»-ро нишон медиҳад, мавсиме ки бо қурбонии навбари ҳосили Пантикост ба анҷом мерасад. Эҳёи Масеҳ ҷав аст, ва гандум онҳое мебошанд, ки «баъдтар» «дар вақти омадани Ӯ аз они Масеҳанд». Онҳое ки «баъдтар»-и эҳёи Масеҳанд, ҳамон «онҳоеанд, ки дар вақти омадани Ӯ аз они Масеҳанд»; бинобар ин онҳо ҷамъоварии ниҳоии ҷонҳои аминро дар охири ҷаҳон ифода мекунанд, чунонки он бо он се ҳазор ҷон, ки дар Пантикост ҷамъ оварда шуданд, рамзгузорӣ шудааст.

Ин оят ҳамчунин ба эҳё аз нуқтаи назари марг муроҷиат мекунад. Марг бо Одам оғоз ёфт ва бар ҳамаи одамон мегузарад, вале ин «бо» «тартиб» сурат мегирад. Дар китоби Аъмол Петрус сабт мекунад, ки вақте китоби Юил он замон ба амал меомад, одамон мебоист гуноҳҳои худро пешакӣ ба доварӣ мефиристоданд, то ки онҳо маҳв карда шаванд, ҳангоме ки замонҳои тароват аз ҳузури Тасаллидиҳанда фаро мерасид. Масеҳ дар он вақт ба китобҳои доварӣ барои маҳв кардани гуноҳ назар намекард, зеро доварӣ беш аз ҳазору ҳаштсад сол дар оянда буд.

Ишора ба «ҳар кас дар навбати худ» аз Одам оғоз меёбад, ва ба ин васила доварии мурдагонро аз замони Одам то расидани айёмҳои тароват муайян мекунад. Вақте ки борони охирин фаро мерасад, доварӣ аз мурдагон ба зиндагон мегузарад. Дар фосилаи замоне, ки ин оят онро ифода мекунад (аз эҳёи Масеҳ то Пантикост), аз навбари ҷави аввалин то меваҳои аввали гандум, борон дар вақти доварии зиндагон меборад; ва ҳангоме ки борон меборад, паёме ки борон рамзи он аст, гандумро аз кукол ҷудо месозад. Дар вақти қонуни якшанбе, ки Пантикост аст, гандум дигар бо кукол омехта намемонад ва ҳадияи меваҳои аввали гандум, яъне ду нони ҷунбонидашаванда, боло бардошта мешавад. Раванди поксозӣ аз 9/11 то қонуни якшанбе инчунин дар Малокии боби сеюм тасвир шудааст, вақте ки Фариштаи Аҳд левизодагонро пок ва ҳамчунин соф мекунад, ва Ӯ ин корро ба воситаи «оташ» анҷом медиҳад. «Оташ» рамзи паём аст, чунонки дар Пантикост бо забонҳои оташ ифода ёфтааст. Дар таърихи мавриди назар ҷудошавии ин ду табақа, ки саду чилу чор ҳазорро ба вуҷуд меоварад, ва онҳо ҳамон ду нони ҷунбонидашавандае мебошанд, ки бо меваҳои аввали Пантикост рамзгузорӣ шудаанд, бояд комилан пухта мешуданд, зеро онҳо ягона ҳадияе буданд, ки нишонаи гуноҳро дар бар мегирифтанд.

Он ду нони мавҷнок хамиртурушдор буданд, ва хамиртуруш рамзи гуноҳ аст. Он хамиртуруш дар оташи танӯр нест карда шуд, чунон ки бо оташи поккунандаи Паёмовари Аҳд тасвир мегардад. Ишаъё дар боби бисту ҳафтум баҳсеро муайян мекунад, ки аз 9/11 оғоз меёбад ва онро «рӯзи боди шарқӣ» меномад. Ин порча таълим медиҳад, ки маҳз ба воситаи он баҳс гуноҳҳои Исроил каффора карда мешаванд. «Баҳс» миёни паёми ҳақиқии борони дерин ва ҳамаи паёмҳои дигари козиби борони дерин, ки вуҷуд доранд, мебошад. Паём «оташ» аст, ва «оташ» ҳамон чизест, ки Паёмовари Аҳд барои пок сохтан ва покиза гардондан ба кор мебарад. Баҳс бар сари паёми борони дерин хамиртурушро аз қурбонии гандуми навбари аввалини Пантикост, ки ҳангоми қонуни якшанбе боло бардошта мешавад, дур месозад. Яксаду чилу чор ҳазор ҳамон қурбонии гандуми навбари аввалини Пантикост мебошанд, ки ба воситаи сафедшавӣ бо хуни Ӯ ва тақдисёбии шаҳодати худ ғолиб меоянд, зеро гарчанде ин Калом аст, ки тақдис мекунад, он фақат замоне чунин мекунад, ки калом ҳамчун паём расонда шавад. Пешниҳоди ин паём ба яксаду чилу чор ҳазор имкон медиҳад, ки зиндагӣ кунанд, ва пешниҳоди паёми козиби борони дерин маргро ба вуҷуд меоварад.

> Ва ӯро ба василаи хуни Барра ва ба воситаи каломи шаҳодати худ мағлуб карданд; ва ҷони худро то ба марг дӯст надоштанд. Ваҳй 12:11.

Яксаду чилу чор ҳазор Масеҳро дар ғолиб омадан пайравӣ мекунанд, чунон ки Ӯ ғолиб омад, зеро ба таври нубувватӣ онҳо Масеҳро пайравӣ мекунанд.

> Инҳо касоне ҳастанд, ки бо занон палид нашудаанд; зеро онҳо бокирагонанд. Инҳо ҳамонҳоянд, ки Ба́рраро ба ҳар ҷо, ки биравад, пайравӣ мекунанд. Инҳо аз миёни одамон харида шудаанд, то нахустмеваҳо барои Худо ва барои Ба́рра бошанд. Ваҳй 14:4.

Дар ин ҷо, дар ояти чоруми Ваҳй боби чордаҳум, яксаду чилу чор ҳазор ҳамчун «нахустмеваҳо» муайян карда шудаанд. Онҳо ҳамчунин ҳамчун «бокирагон» муайян шудаанд, ва илҳом ба мо хабар додааст, ки масали даҳ бокира дар Матто боби бисту панҷум таҷрибаи халқи Адвентистро тасвир мекунад. Онҳо на танҳо «бокирагон» мебошанд, балки бо «зан» низ «наопок» гардидаанд, зеро раванди имтиҳон ва ҷудосозие, ки яксаду чилу чор ҳазорро ба вуҷуд овард, байни яксаду чилу чор ҳазор ва «ҳамаи» динҳои козиб тафовуте падид овард. «Инҳо» Барраро ҳар ҷо, ки Ӯ меравад, пайравӣ мекунанд, ва ҳамчун ҳадияҳои нахустмева онҳо бояд Масеҳро дар марги Ӯ, дафни Ӯ ва эҳёи Ӯ пайравӣ намоянд.

Дар Ваҳй, боби ёздаҳ, ояти ёздаҳ, он ду шоҳиде, ки бояд ҳамчун аломат барафрошта шаванд, аввал кушта мешаванд; сипас дар сеюним рӯз, чунон ки Масеҳ буд, ҳамчун қурбонии навбари ҳосил эҳё мегарданд. Қурбонии навбари ҳосил, ки Масеҳ буд ва ҳаст, рехта шудани хуни аҳдро дар бар мегирифт, то онҳоеро, ки бо таҷрибаи Лоодикия муфлис гардида буданд, наҷот диҳад. Дар як оят, (ояти чор), тамоми ин хулосаи кӯтоҳи хатҳои гуногуни нури нубувват, ки бо яксаду чилу чаҳор ҳазор алоқаманд аст, баён шудааст. Ва он дар Ваҳй 144 бо дасти Палмонӣ, шуморишгари аҷоиб, баён гардидааст. Ду бор такрор шудан дар Китоби Муқаддас таърихи борони охирро ифода мекунад, ва борони охир он ҷост ва он вақтест, ки Тасаллидиҳанда бар қавми Худо рехта мешавад.

> Чӣ гуна бар кӯҳҳо зебост пойҳои он касе ки башорати нек меоварад, ки сулҳро эълон мекунад; ки башорати нек аз некӣ меоварад, ки наҷотро эълон мекунад; ки ба Сион мегӯяд: Худои ту подшоҳӣ мекунад! Посбонони ту овози худро баланд хоҳанд кард; якҷоя бо овоз суруд хоҳанд хонд, зеро онҳо рӯ ба рӯ хоҳанд дид, ҳангоме ки Худованд Сионро боз хоҳад гардонид. Эй харобаҳои Ерусалим, аз шодӣ тарона сароед, якҷоя суруд хонед; зеро Худованд қавми Худро тасаллӣ додааст, Ӯ Ерусалимро фидия додааст. Худованд бозӯи муқаддаси Худро дар пеши чашмони ҳамаи халқҳо ошкор кардааст; ва ҳамаи канорҳои замин наҷоти Худои моро хоҳанд дид. Дур шавед, дур шавед, аз он ҷо берун оед, ба ҳеҷ чизи нопок даст нарасонед; аз миёни вай берун оед; пок бошед, эй онҳое ки зарфҳои Худовандро мебардоред. Ишаъё 52:7–11.

Сион H6726 ҳамон аст бо H6725, ки маънояш чунин аст: «ҳисси ошкороӣ; сутуни ёдгорӣ ё роҳнамо: – аломат, унвон, нишонаи роҳ». Сион рамзи байрақи он яксаду чиҳилу чор ҳазор аст, ва дар он порча онҳо аллакай борони деринро қабул кардаанд, зеро аллакай муждаи неки осоиштиро эълон ва пешниҳод намудаанд. Ҳамчунин ба ҳамин воқеият махсусан ин низ дахл дорад, ки онҳо «чашм ба чашм» мебинанд, ки ин шогирдонро дар Пантикост ифода мекунад, зеро он даҳ рӯзи пеш аз Пантикост як давраи ягонагӣ را намояндагӣ мекунад. Худованд «кардааст», (ки замони гузаштаро ифода мекунад) аллакай барои онҳое ки муждаи нек меоранд, се чизро ба анҷом расондааст. Ӯ «қавми Худро тасаллӣ додааст», «Ерусалимро фидия додааст» ва «бозуи муқаддаси Худро пеши чашмони ҳамаи халқҳо бараҳна сохтааст».

Ӯ қавми Худро дар 9/11 «тасаллӣ дод», ва бо ин оғози раванди имтиҳони боби сеюми Малокӣ-ро нишонгузорӣ намуд, ки он дар қонуни якшанбе ба анҷом мерасад, ҳангоме ки Ӯ парчами нахустмеваҳоро боло мебардорад, чунон ки дар ин сухан ифода ёфтааст: «дасти муқаддаси Худро пеши чашми ҳамаи халқҳо бараҳна сохт». Ӯ яксаду чиҳилу чор ҳазорро тасаллӣ медиҳад, фидия мекунад ва боло мебардорад. Дар 9/11 Ӯ тасаллӣ медиҳад ва раванди поксозиро оғоз мекунад, ки дар он қавми Худро фидия менамояд ва сипас онҳоро ҳамчун парчам боло мебардорад, ё, чунон ки Малокӣ мегӯяд, «ҳадияи Яҳудо ва Ерусалим писандида хоҳад буд» «мисли рӯзҳои қадим».

> Ва Ӯ ҳамчун гудозанда ва поккунандаи нуқра хоҳад нишаст; ва писарони Левиро пок хоҳад кард, ва онҳоро мисли тилло ва нуқра тоза хоҳад намуд, то ки онҳо барои Худованд қурбоние дар адолат тақдим намоянд. Он гоҳ қурбонии Яҳудо ва Ерусалим барои Худованд писандида хоҳад буд, чунон ки дар рӯзҳои қадим ва дар солҳои пешин. Малокӣ 3:3, 4.

Мо баррасии худро дар бораи «то кай»-ро дар мақолаи оянда ба анҷом хоҳем расонд.

> «Ки боди ҷудокунанда дар дасти Ӯст, ва Ӯ хирмани Худро комилан пок хоҳад кард, ва гандуми Худро дар анбор ҷамъ хоҳад овард». Матто 3:12. Ин яке аз замонҳои поксозӣ буд. Ба воситаи суханони ростӣ, коҳ аз гандум ҷудо карда мешуд. Азбаски онҳо аз ҳад ботил ва худодил буданд, то ки мазамматро қабул кунанд, ва ҷаҳонро чунон дӯст медоштанд, ки ҳаёти фурӯтаниро пазиранд, бисёре аз Исо рӯй гардонданд. Бисёриҳо ҳанӯз ҳам ҳамин корро мекунанд. Имрӯз низ ҷонҳо озмуда мешаванд, чунон ки он шогирдон дар куништгоҳи Кафарнаҳум озмуда шуданд. Вақте ки ростӣ ба дил таъсири амиқ мерасонад, онҳо мебинанд, ки зиндагии онҳо бо иродаи Худо мувофиқ нест. Онҳо зарурати тағйироти комилро дар худ мебинанд; аммо намехоҳанд кори инкор аз худро бар дӯш гиранд. Аз ин рӯ, вақте ки гуноҳҳои онҳо ошкор карда мешаванд, ба хашм меоянд. Онҳо ранҷида дур мераванд, ҳамон тавре ки шогирдон Исоро тарк карданд ва нолон мегуфтанд: «Ин сухан сахт аст; кӣ метавонад онро бишнавад?» «Орзуи асрҳо», 392.

Back to Articles