Article

# Panium - Number Four

Паниум — Рақами чорум

An Alliance

Паймон

Author

Jeff Pippenger

Published

March 4, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the history of Panium an alliance was formed between Antiochus Magnus and Philip of Macedon. The battle was directly carried out against the child Ptolemy V by Antiochus, and Philip contributed in the sense that his warfare in other parts of the realm prevented other armies from coming to the aid of the Egyptian child king. This means that Putin, the final king of the south—typified by the child king of Egypt (child meaning last generation prophetically) is defeated by Trump represented as Antiochus Magnus who defeated Ptolemy V at Panium and as Reagan defeated the USSR in 1989.

Дар таърихи Паниум миёни Антиохуси Магнус ва Филиппи Македония иттиҳоде ба вуҷуд омад. Ҷангро бевосита Антиохус бар зидди кӯдак — Птолемейи V — анҷом дод, ва Филипп аз он ҷиҳат саҳм гузошт, ки ҷангҳои ӯ дар дигар қисматҳои қаламрав монеъ шуданд, ки лашкарҳои дигар ба кӯмаки подшоҳи кӯдаки Миср бирасанд. Ин маънои онро дорад, ки Путин, подшоҳи ниҳоии ҷануб — ки ба воситаи подшоҳи кӯдаки Миср намунавӣ шудааст (кӯдак ба маънои охирин насл аз нигоҳи нубувватӣ) — аз ҷониби Трамп, ки бо Антиохуси Магнус, ки Птолемейи V-ро дар Паниум мағлуб кард, ва ҳамчунин бо Рейган, ки соли 1989 ИҶШС-ро мағлуб намуд, намояндагӣ мешавад, шикаст мехӯрад.

Philip means “a lover of horses” and “horses” symbolize both military and economic power. Horses pull chariots and are ridden by soldiers, and horses also move goods to the market. “Horses” are a symbol of “chariots, ships and horsemen” which is the primary symbol of the United States in its proxy relationship with the king of the north as set forth in verse forty.

Филипп маънояш «дӯстдори аспон» аст, ва «аспон» ҳам қудрати ҳарбӣ ва ҳам қудрати иқтисодиро рамзгузорӣ мекунанд. Аспон аробаҳои ҷангиро мекашанд ва сарбозон бар онҳо савор мешаванд, ҳамчунин аспон молҳоро ба бозор мебаранд. «Аспон» рамзи «аробаҳо, киштиҳо ва саворагон» мебошанд, ки ин рамзи асосии Иёлоти Муттаҳида дар муносибати ваколатии он бо подшоҳи шимол аст, чунон ки дар ояти чиҳилум баён шудааст.

Trump’s ally has two typifications in Philip of Macedon and Herod Philip the Tetrarch. Whether it is Herod Philip or Philip of Macedon the symbol identifies one who loves the power supplied to it by either Caesar or Antiochus, respectively. Philip loves horses, and one Philip was from Macedon, which held a central and foundational role in Alexander the Great’s kingdom.

Ҳампаймони Трамп дорои ду намунаи тимсолӣ дар Филиппи Мақдунӣ ва Ҳиродус Филиппи Тетрарх мебошад. Хоҳ он Ҳиродус Филипп бошад, хоҳ Филиппи Мақдунӣ, рамз шахсеро муайян мекунад, ки қудратеро, ки мутаносибан аз ҷониби қайсар ё Антиохус ба ӯ дода мешавад, дӯст медорад. Филипп аспҳоро дӯст медорад, ва яке аз Филиппҳо аз Мақдун буд, ки дар салтанати Искандари Мақдунӣ нақши марказӣ ва бунёдӣ дошт.

It was his homeland, the kingdom he inherited from his father, Philip II, and the springboard for his vast empire. Located in the northern part of Greece, Macedon was distinct as the political and military core where Alexander was born (in Pella, 356 BC) and raised, and it provided the initial resources, manpower, and organizational structure that fueled his conquests. In essence, Macedon was the nucleus of Alexander’s kingdom—its starting point, military engine, and the region that anchored his identity as a Macedonian king, even as his empire grew far beyond its borders.

Ин ватани ӯ, салтанате буд, ки онро аз падараш, Филиппи II, ба мерос гирифта буд, ва такягоҳи ибтидоии империяи азими ӯ маҳсуб меёфт. Македония, ки дар қисми шимолии Юнон ҷойгир буд, ҳамчун маркази сиёсӣ ва низомӣ фарқ мекард; он ҷо Александр таваллуд ёфт (дар Пелла, соли 356 то милод) ва ба воя расид, ва ҳамон сарзамин захираҳои аввалия, қувваи инсонӣ ва сохтори ташкилии ибтидоиро фароҳам овард, ки фатҳҳои ӯро неру мебахшиданд. Ба маънои аслӣ, Македония ҳастаии салтанати Александр буд — нуқтаи оғози он, муҳаррики низомии он ва минтақае, ки ҳувияти ӯро ҳамчун подшоҳи мақдунӣ устувор нигоҳ медошт, ҳатто ҳангоме ки империяи ӯ хеле фаротар аз марзҳои он густариш меёфт.

Macedon represents the northern area of Alexander’s fourfold kingdom. Thus, one Philip is the Tetrarch, meaning ‘a fourth part,’ and the other Philip is ‘one-fourth’ of the four winds of Alexander’s former empire.

Македон минтақаву ноҳияи шимолии салтанати чаҳорқисмаи Искандарро ифода мекунад. Аз ин рӯ, яке Филипп тетрарх аст, яъне «қисми чаҳорум», ва Филиппи дигар «як-чорум» аз чор боди империяи собиқи Искандар мебошад.

Herod represents one who rejects the covenant. Esau, the blood line that leads to Herod rejected his birthright. At the very beginning of the history of a chosen covenant people Esau becomes a symbol of those who reject the covenant Christ died to confirm. At the very point where God was going to expand his chosen covenant people into twelve tribes, Esau rebelled. At the end of ancient Israel, when at the cross the Jews claimed they had “no other king than Caesar” the Jewish nation became the symbol at the end which had been typified by Esau in the beginning. Herod’s family tree is made up of the blood line of Esau and the Jews, a blood line symbolized by a rebellious covenant breaker at the beginning and a rebellious covenant people at the end.

Ҳирод рамзи касест, ки аҳдро рад мекунад. Эсов, насабе ки ба Ҳирод мерасад, ҳаққи нахустзодаи худро рад кард. Ҳанӯз дар ибтидои таърихи қавме, ки барои аҳд баргузида шуда буд, Эсов ба рамзи онҳое табдил меёбад, ки аҳдеро рад мекунанд, ки Масеҳ барои тасдиқи он мурд. Маҳз дар он лаҳзае ки Худо мехост қавми баргузидаи аҳдии Худро ба дувоздаҳ сибт густариш диҳад, Эсов исён кард. Дар поёни Исроили қадим, ҳангоме ки назди салиб яҳудиён иддао карданд, ки «ҷуз Қайсар подшоҳи дигаре надорем», миллати яҳуд дар анҷом ба ҳамон рамзе табдил ёфт, ки дар оғоз Эсов намунаи он гардида буд. Шаҷараи хонаводагии Ҳирод аз насаби Эсов ва яҳудиён таркиб ёфтааст, насабе ки дар оғоз бо як аҳдшикани исёнгар ва дар анҷом бо як қавми аҳдшикани исёнгар рамзгузорӣ шудааст.

Herod the Great imposed the taxes that brought Joseph and Mary to Bethlehem, and one of his three sons, Herod Antipas the son of Herod the Great ruled during the time of the cross. The period of Christ’s life from His birth to His death is symbolically represented by the family of Herod, thus identifying the history as the time of the chosen people’s visitation, a visitation the Jews by and large never saw.

Ҳиродуси Бузург он андозҳоро ҷорӣ кард, ки Юсуф ва Марямро ба Байт-Лаҳм оварданд, ва яке аз се писари ӯ — Ҳиродус Антипас, писари Ҳиродуси Бузург — дар айёми салиб ҳукмронӣ мекард. Давраи ҳаёти Масеҳ аз таваллуди Ӯ то марги Ӯ ба таври рамзӣ аз ҷониби хонадони Ҳиродус муаррифӣ мешавад; ба ин васила таърих ҳамчун замони ташрифи мардуми баргузида муайян мегардад, ташрифе ки яҳудиён, умуман, ҳаргиз онро надиданд.

Herod the Great murdered the children in response to Jesus’ birth, thus repeating the history of the birth of Moses when Egypt was murdering children. The first child slaughter was an attempt to murder the expected chosen one and the last child slaughter was again an attempt to murder the expected chosen one. The one hundred and forty-four thousand sing the song of Moses and the Lamb, and prophetically a “song” represents an experience. The one hundred and forty-four thousand live in a period that possesses parallel experiences. One of those parallels arrived on January 22, 1973 with a Supreme Court ruling allowing abortions in the USA. In the following forty-nine years roughly 66 million potential candidates to be among the one hundred and forty-four thousand were slaughtered through federally sanctioned abortion.

Ҳиродуси Бузург дар вокуниш ба таваллуди Исо кӯдаконро кушт, ва ба ин васила таърихи таваллуди Мӯсоро такрор кард, ҳангоме ки Миср кӯдаконро мекушт. Қатли аввалини кӯдакон кӯшише буд барои куштани баргузидаи интизоршуда, ва қатли охирини кӯдакон боз ҳам кӯшише буд барои куштани баргузидаи интизоршуда. Он яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор суруди Мӯсо ва Барраро месароянд, ва ба таври нубувватӣ «суруд» таҷрибаро ифода мекунад. Он яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор дар даврае зиндагӣ мекунанд, ки таҷрибаҳои мувозӣ дорад. Яке аз он мувозиёт 22 январи соли 1973, бо ҳукми Суди Олӣ, ки исқоти ҳамлро дар ИМА иҷозат дод, фаро расид. Дар чиҳилу нуҳ соли баъдӣ, тахминан 66 миллион номзади эҳтимолӣ барои он ки дар шумори он яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор бошанд, тавассути исқоти ҳамле, ки аз ҷониби ҳукумати федералӣ иҷозат дода шуда буд, кушта шуданд.

Power symbolizes military strength:

Қувват қудрати ҳарбиро рамз мекунад:

> And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.

> Ва ҳайвоне ки ман дидам, монанди паланг буд, ва пойҳояш мисли пойҳои хирс, ва даҳонаш мисли даҳони шер; ва аждаҳо қудрати худ, ва тахти худ, ва ихтиёри бузургро ба вай дод. Ваҳй 13:2.

The dragon, who is pagan Rome provided three things for the papacy, i.e. “his power, and his seat, and great authority.” In verse twelve the USA, the earth beast is represented as exercising all the “power” of the beast before him. Yet the word “power” in verse two is a different Greek word than the word translated as “power” in verse twelve. In verse two “power” is G1722: meaning in the face of (literally or figuratively): in the presence (sight) of.

Аждаҳо, ки Руми бутпараст буд, ба папагӣ се чиз дод, яъне «қуввати худро, ва тахти худро, ва ихтиёри бузургро». Дар ояти дувоздаҳум Иёлоти Муттаҳидаи Амрико, ҳайвони заминӣ, ҳамчун он нишон дода мешавад, ки тамоми «қувват»-и ҳайвонеро, ки пеш аз вай аст, ба кор мебарад. Аммо калимаи «қувват» дар ояти дуюм аз ҷиҳати юнонӣ бо калимае, ки дар ояти дувоздаҳум «қувват» тарҷума шудааст, дигар аст. Дар ояти дуюм «қувват» G1722 аст: маънояш дар рӯ ба рӯи (ба маънои ҳақиқӣ ё маҷозӣ): дар ҳузури (дар пеши назари) мебошад.

The word “power” in verse twelve is a different Greek word.

Калимаи «қудрат» дар ояти дувоздаҳум як калимаи дигари юнонӣ аст.

> And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. Revelation 13:12.

> Ва ӯ тамоми қудрати ҳайвони аввалро дар ҳузури вай ба амал меоварад, ва аҳли замин ва сокинони онро водор месозад, ки ба ҳайвони аввал саҷда кунанд, ки захми марговараш шифо ёфта буд. Ваҳй 13:12.

The word “power” G1832 here means, (in the sense of ability); privilege, that is, delegated influence: authority, jurisdiction, liberty, power, right, strength. The word “power” in verse twelve is identifying that the earth beast is the sea beast’s delegated authority—the USA is the proxy representative of the sea beast. The USA exercises all the delegated authority of the first beast. In verse two pagan Rome gave three things to the papacy. Clovis gave his military and economic might to the papacy in 496 at the Battle of Tolbiac. Constantine gave the “seat” of the empire away in 330 and Justinian identified the pope as the corrector of heretics and the head of the churches by a decree in 533. Clovis in 496 typifies Reagan in 1989. Reagan typifies Trump.

Калимаи «қудрат» G1832 дар ин ҷо чунин маъно дорад: (ба маънои қобилият); имтиёз, яъне нуфузи вогузоршуда: ҳокимият, салоҳияти қазоӣ, озодӣ, қудрат, ҳақ, нерӯ. Калимаи «қудрат» дар ояти дувоздаҳум муайян мекунад, ки ҳайвони заминӣ ҳамон ҳокимияти вогузоршудаи ҳайвони баҳрӣ мебошад — ИМА намояндаи ваколатдори ҳайвони баҳрӣ аст. ИМА тамоми ҳокимияти вогузоршудаи ҳайвони аввалро ба амал мебарорад. Дар ояти дуюм Руми бутпараст се чизро ба папагӣ дод. Кловис қудрати ҳарбӣ ва иқтисодии худро дар соли 496 дар Ҷанги Толбиак ба папагӣ дод. Константин «тахт»-и империяро дар соли 330 вогузошт, ва Юстиниан дар соли 533 бо фармоне папаро ҳамчун ислоҳкунандаи бидъаткорон ва сари калисоҳо муайян кард. Кловис дар соли 496 намунаи пешгӯёнаи Рейган дар соли 1989 мебошад. Рейган намунаи Трамп мебошад.

According to Gregory of Tours (writing nearly a century later), Clovis was losing the battle and, in desperation, called upon the Catholic god for aid. His wife, Clotilde, was a Catholic Burgundian princess who had been urging him to convert from paganism. Clovis vowed that if he won, he would adopt Catholicism. The tide turned—whether by divine intervention or military strategy—and Clovis defeated the Alemanni, killing their king and scattering their forces. True to his vow, he converted to Catholicism and was baptized, traditionally dated to Christmas Day 496 in Reims by Bishop Remigius (St. Remi).

Мувофиқи гуфтаи Григорийи Турӣ (ки тақрибан як аср баъд менавишт), Кловис ҷангро мебохт ва дар ноумедӣ барои мадад ба Худои католикӣ муроҷиат кард. Ҳамсараш Клотилда маликадухтари бургундии католикӣ буд, ки ӯро пайваста ба тарки бутпарастӣ ва пазируфтани имони католикӣ ташвиқ мекард. Кловис назр кард, ки агар пирӯз шавад, католикиятро хоҳад пазируфт. Ҷараёни ҷанг — хоҳ бо мудохилаи илоҳӣ ва хоҳ бо тадбири низомӣ — дигар шуд, ва Кловис аламанниёнро шикаст дода, подшоҳи онҳоро кушт ва нерӯҳои онҳоро пароканда сохт. Содиқ ба назри худ, ӯ ба католикият гаравид ва таъмид гирифт; ба таври суннатӣ ин рӯйдод ба Рӯзи Мавлуди соли 496 дар Реймс аз ҷониби усқуф Ремигий (St. Remi) нисбат дода мешавад.

His conversion marked a turning point, making Clovis the first Catholic king among the Germanic rulers (unlike the Arian Christian Visigoths or Ostrogoths). This aligned the Franks with the Roman Church, gaining him support from the Gallo-Roman population and the papacy. Clovis’ baptism is often seen as the symbolic “birth of France” as a Catholic nation, distinguishing it from other barbarian kingdoms that adhered to Arianism or paganism. For this reason, Catholicism refers to France as “the firstborn of the Catholic church,” and also “the eldest daughter of the Catholic church.”

Дин қабул кардани ӯ нуқтаи гардише гардид ва Кловисро дар миёни ҳокимони германӣ аввалин подшоҳи католикӣ сохт (бар хилофи вестготҳо ё остготҳои масеҳии арианӣ). Ин франкҳоро бо Калисои Рум ҳамоҳанг сохт ва барои ӯ дастгирии аҳолии галло-румӣ ва папагиро ба даст овард. Таъмиди Кловис аксар вақт ҳамчун «таваллуди Фаронса» ба ҳайси як миллати католикӣ ба таври рамзӣ арзёбӣ мешавад, ки онро аз дигар подшоҳигариҳои барбарӣ, ки ба арианизм ё бутпарастӣ пойбанд буданд, фарқ менамуд. Аз ҳамин сабаб, католикӣ Фаронсаеро «нахустзодаи Калисои католикӣ» ва инчунин «духтари бузургтарини Калисои католикӣ» меномад.

When Clovis became the first proxy power of the papacy in 496, he typified Reagan who became the proxy power in 1989. In the history of Reagan and pope John Paul II a secret alliance was formed for the purpose of bringing down the king of the south. From 1798 unto the Sunday law the whore of Tyre is hidden, and she is the very same whore who traces her roots back to Macedon the northern most kingdom. She is the king of the north, hidden prophetically, but still professing to be infallible.

Ҳангоме ки Кловис дар соли 496 нахустин қудрати вакилии папагӣ гардид, ӯ намунаи пешакии Рейган буд, ки дар соли 1989 қудрати вакилӣ гардид. Дар таърихи Рейган ва поп Жан Поли II барои мақсади сарнагун сохтани подшоҳи ҷануб иттиҳоди махфие ташкил шуд. Аз соли 1798 то қонуни якшанбе фоҳишаи Тир пинҳон аст, ва ӯ ҳамон фоҳишаи айнан якест, ки решаҳои худро то ба Мақдун, салтанати шимолитарин, мерасонад. Ӯ подшоҳи шимол аст, ба таври нубувватӣ пинҳон, вале ҳамоно даъвои маъсумиятнопазирӣ дорад.

The pope also represents “them that forsake the covenant,” who though prophetically hidden throughout the three proxy wars; will ultimately come into view in the history of the Battle of Panium. In the transition from Imperial Rome to papal Rome Daniel identifies when pagan Rome was reaching the end of its time as the fourth kingdom of Bible prophecy.

Поп инчунин «онҳоеро, ки аҳдро тарк мекунанд», ифода менамояд, ки ҳарчанд дар тӯли се ҷанги намояндагӣ ба таври нубувватӣ пинҳон будаанд, дар ниҳоят дар таърихи Ҷанги Паниум ба назар хоҳанд омад. Дар гузариш аз Руми Императорӣ ба Руми папавӣ, Дониёл нишон медиҳад, ки кай Руми бутпараст ба поёни замони худ ҳамчун салтанати чоруми нубуввати Китоби Муқаддас наздик мешуд.

> For the ships of Chittim shall come against him: therefore he shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. Daniel 11:30.

> Зеро киштиҳои Киттим бар зидди ӯ хоҳанд омад; бинобар ин ӯ маҳзун хоҳад шуд, ва баргашта, бар зидди аҳди муқаддас хашм хоҳад гирифт; ҳамчунин амал хоҳад кард; ӯ ҳатто боз баргашта, бо онҳое ки аҳди муқаддасро тарк мекунанд, ҳамфикр хоҳад шуд. Дониёл 11:30.

In the verse “them that forsake the holy covenant” is the Catholic church. Those who forsake the holy covenant are John the Revelator’s compromising church of Pergamos, that according to Paul would fall away before the man of sin would be revealed. Catholicism is those who have forsaken the covenant as represented by the attack that was brought against the Word of God, and also the seventh-day Sabbath which were both brought under progressive attacks from the time of Constantine onward. Earlier in chapter eleven the “covenant” is also referenced.

Дар ояти «онҳое ки аҳди муқаддасро тарк мекунанд» калисои католикӣ дар назар аст. Онҳое ки аҳди муқаддасро тарк мекунанд, ҳамон калисои созишкори Перғомоси Юҳаннои Ваҳйнавис мебошанд, ки мувофиқи гуфтаи Павлус пеш аз он ки марди гуноҳ ошкор гардад, аз имон рӯй мегардонданд. Католисизм онҳоест, ки аҳдро тарк кардаанд, чунон ки инро ҳамлае, ки бар зидди Каломи Худо оварда шуд, нишон медиҳад, ва инчунин шанбеи рӯзи ҳафтумро, ки ҳар дуи онҳо аз замони Константин ба ин сӯ зери ҳамлаҳои пайдарпай қарор гирифтанд. Дар ибтидои боби ёздаҳум низ ба «аҳд» ишора шудааст.

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Then shall he return into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land. At the time appointed he shall return, and come toward the south; but it shall not be as the former, or as the latter. Daniel 11:27–29.

> Ва дили ҳар дуи ин подшоҳон бар бадӣ хоҳад буд, ва бар як дастархон дурӯғ хоҳанд гуфт; аммо он комёб нахоҳад шуд, зеро ки анҷом ҳанӯз барои вақти муқарраршуда аст. Сипас ӯ бо сарвати бисёр ба замини худ боз хоҳад гашт; ва дилаш бар зидди аҳди муқаддас хоҳад буд; ва амалҳо хоҳад кард, ва ба замини худ боз хоҳад гашт. Дар вақти муқарраршуда ӯ боз хоҳад гашт ва сӯи ҷануб хоҳад омад; аммо он мисли пешина ё мисли баъдина нахоҳад буд. Дониёл 11:27–29.

In these verses “he” returns to his own land, then later he returns to his own land again. The two returning’s represent two victories that were then followed by a triumphal “return” to the city of Rome. The first was the Battle of Actium in 31 BC against Antony and Cleopatra, and the second was after the destruction of Jerusalem in 70 AD. The “time appointed” in the verses is the year 330, which identified the conclusion of the prophetic “time” of verse twenty-four that equates to three hundred and sixty years.

Дар ин оятҳо «ӯ» ба замини худ бармегардад, ва сипас баъдтар боз ба замини худ бармегардад. Ин ду бозгашт ду ғалабаро ифода мекунанд, ки баъдан бо як «бозгашти» зафармандона ба шаҳри Рум пайравӣ шуданд. Аввалин ғалаба Ҷанги Актиум дар соли 31 то милод бар зидди Антоний ва Клеопатра буд, ва дуюмин пас аз харобии Ерусалим дар соли 70 мелодӣ буд. «Вақти муқарраршуда» дар ин оятҳо соли 330 аст, ки анҷоми «вақт»-и нубувватии ояти бисту чорро муайян мекунад, ки ба сесаду шаст сол баробар аст.

The two kings who speak lies at one table do so before the “time appointed,” “for yet the end shall be at the time appointed.” A question which should be considered is what does the verse mean when it states, “Then shall he return into his land with great riches?” Does it mean at the time appointed, then shall he return; or does it mean once the two tell lies at the table, then shall he return, and therefore the return is before the time appointed.

Он ду подшоҳе, ки бар сари як суфра дурӯғ мегӯянд, ин корро пеш аз «вақти муқарраршуда» мекунанд, «зеро ки анҷом ҳанӯз дар вақти муқарраршуда хоҳад буд». Саволе, ки бояд баррасӣ шавад, ин аст: оят чӣ маъно дорад, вақте мегӯяд: «Пас ӯ бо дороии бузург ба замини худ хоҳад баргашт?» Оё маънои он ин аст, ки дар вақти муқарраршуда, пас ӯ хоҳад баргашт; ё маънои он ин аст, ки ҳамин ки он ду нафар бар сари суфра дурӯғ мегӯянд, пас ӯ хоҳад баргашт, ва бинобар ин, бозгашт пеш аз вақти муқарраршуда аст.

Uriah Smith identifies the two returns as 31 BC and 70 AD, which represents a history before the year 330, which is the time appointed. Smith also points out that the “return” of verse twenty-nine is post 330, and that it is not successful as were the returns following the battles of Actium and Jerusalem. What this means is that before the time appointed there is a meeting where lies are told, that is followed by one of the two kings who had been telling lies returning with great riches, who then opposes the holy covenant, does exploits and returns at the year 330, which is the time appointed.

Уриёҳ Смит ин ду бозгаштро солҳои 31 то милод ва 70 пас аз милод муайян мекунад, ки ин таърихи пеш аз соли 330-ро ифода менамояд, ки он вақти муқарраршуда аст. Смит ҳамчунин қайд мекунад, ки «бозгашт»-и ояти бисту нӯҳум баъд аз соли 330 мебошад ва он муваффақ нест, чунон ки бозгаштҳои пас аз ҷангҳои Аксиум ва Ерусалим муваффақ буданд. Маънои ин он аст, ки пеш аз вақти муқарраршуда маҷлисе ҳаст, ки дар он дурӯғ гуфта мешавад, ва пас аз он яке аз он ду подшоҳе, ки дурӯғ мегуфтанд, бо сарватҳои бузург бозмегардад, сипас бар аҳди муқаддас муқовимат мекунад, корҳои бузург анҷом медиҳад ва дар соли 330, ки вақти муқарраршуда аст, бозмегардад.

He then attacks the south, but it will be unlike the Battle of Actium or the destruction of Jerusalem. The history of 70 AD in the verses portrays the end of God’s chosen covenant people as represented by “the holy covenant” in the passage. In verse thirty pagan Rome has intelligence with those who forsake the holy covenant. 70 AD was the very end of ancient literal Israel as God’s covenant people, and verse thirty is identifying the history four centuries after 70 AD. Those who forsake the covenant in the history represented in verse thirty, are those who have forsaken the covenant entered into by God and His Christian people. Papal Rome is the church represented as those who forsake the holy covenant in verse thirty.

Пас ӯ ба ҷануб ҳамла мекунад, аммо ин ба Ҷанги Аксиум ё ба вайроншавии Ерусалим монанд нахоҳад буд. Таърихи соли 70 милодӣ дар ин оятҳо анҷоми халқи баргузидаи аҳдии Худоро тасвир мекунад, ки дар ин порча бо ибораи «аҳди муқаддас» намояндагӣ шудааст. Дар ояти сиюм Руми бутпараст бо онҳое иртибот дорад, ки аҳди муқаддасро тарк мекунанд. Соли 70 милодӣ анҷоми комили Исроили қадимаи айнӣ ҳамчун халқи аҳдии Худо буд, ва ояти сиюм таърихеро муайян мекунад, ки чор садсола пас аз соли 70 милодӣ воқеъ мегардад. Онҳое ки дар таърихи дар ояти сиюм намояндагишуда аҳдро тарк мекунанд, ҳамонҳоянд, ки аҳдеро, ки миёни Худо ва халқи масеҳии Ӯ баста шудааст, тарк кардаанд. Руми папавӣ ҳамон калисоест, ки дар ояти сиюм ҳамчун онҳое намояндагӣ шудааст, ки аҳди муқаддасро тарк мекунанд.

> For the ships of Chittim shall come against him: therefore he shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. Daniel 11:30.

> Зеро киштиҳои Киттим бар зидди ӯ хоҳанд омад; бинобар ин ӯ ғамгин хоҳад шуд, ва бозгашта, бар аҳди муқаддас хашм хоҳад гирифт; ва чунин хоҳад кард: ӯ ҳатто боз хоҳад гашт, ва бо онҳое ки аҳди муқаддасро тарк мекунанд, ҳамфикр хоҳад шуд. Дониёл 11:30.

Verse twenty-nine brings us to the year 330, which was the time appointed as fulfilled by Constantine moving the capital city to Constantinople. At that waymark pagan Rome would be drawn into a southern war that would not be successful as had been Actium and Jerusalem. Then in verse thirty pagan Rome is attacked by Genseric who launched his naval warfare from Chittim, which is known today as Carthage. This warfare against pagan Rome was also represented as the second trumpet of the seven trumpets in the book of Revelation. The first four of those trumpet powers brought Western Rome to a conclusion by 476. Of those first four trumpets, the second trumpet, which is the ships of Chittim was the most severe, for Genseric took control of the seas and the wealth of the Empire dried up.

Ояти бисту нӯҳум моро ба соли 330 меорад, ки он замони муқарраршуда буд, ки бо кӯчонидани шаҳри пойтахт аз ҷониби Константин ба Константинопол ба иҷро расид. Дар он аломати роҳ, Рими бутпараст ба ҷанги ҷанубӣ кашида мешуд, ки, чунон ки дар Актий ва Ерусалим шуда буд, муваффақ намегардид. Сипас, дар ояти сиюм, Рими бутпараст аз ҷониби Генсерик ҳамла мебинад, ки ҷанги баҳрии худро аз Киттим оғоз кард, ки имрӯз ҳамчун Карфаген шинохта мешавад. Ин ҷанг алайҳи Рими бутпараст ҳамчунин ҳамчун карнаи дуюм аз ҳафт карна дар китоби Ваҳй тасвир шудааст. Чаҳор карнаи аввали он қудратҳои карна Рими Ғарбиро то соли 476 ба анҷом расониданд. Аз миёни он чаҳор карнаи аввал, карнаи дуюм, ки ҳамон киштиҳои Киттим аст, аз ҳама шадидтар буд, зеро Генсерик назорати баҳрҳоро ба даст гирифт ва сарвати Империя хушк шуд.

Confronted and grieved by the ships of Chittim he returns and has indignation against the holy covenant. This was fulfilled in the history leading up to the empowerment of the papacy in 538, through a warfare against God’s Word. After that he returns and has “intelligence with them that forsake the holy covenant.” That interaction between pagan and papal Rome was fulfilled in 533 with the decree of Justinian. The next verse, verse thirty-one then continues with how pagan Rome was “grieved.” In 2 Thessalonians, Paul teaches that pagan Rome “restrained” the papacy from taking control in 538. After he is grieved by an attack from the seas which wreck the economics of the kingdom, he has indignation against the holy covenant, then intelligence with those who forsake the covenant. In the next verses, “arms” which represents the power given to the papacy in 496 by Clovis, stand up and they pollute the sanctuary of strength, which in history represented the city of Rome, and then pagan Rome would remove the religion of paganism (the daily) from the realm and replace it with Catholicism and then they place the papacy on the throne in 538.

Ҳангоми бо киштиҳои Киттим рӯ ба рӯ шудан ва андӯҳгин гардидан, ӯ бар зидди аҳди муқаддас хашм мегирад. Ин дар таърихе, ки ба сӯи қудратёбии папагӣ дар соли 538 мебурд, ба воситаи ҷанг алайҳи Каломи Худо ба иҷро расид. Пас аз он ӯ бозмегардад ва бо «онҳое ки аҳди муқаддасро тарк мекунанд» ҳамфикрӣ мекунад. Ин ҳамкории миёни Руми бутпараст ва Руми папагӣ дар соли 533 бо фармони Юстиниён ба иҷро расид. Ояти баъдӣ, яъне ояти сию як, сипас идома медиҳад, ки чӣ гуна Руми бутпараст «андӯҳгин» шуд. Дар 2 Таслӯникиён, Павлус таълим медиҳад, ки Руми бутпараст папагиро аз ба даст гирифтани ҳокимият дар соли 538 «бозмедошт». Баъд аз он ки ӯ аз ҳамлае аз баҳрҳо, ки иқтисодиёти подшоҳиро вайрон мекунад, андӯҳгин мегардад, бар зидди аҳди муқаддас хашм мегирад, сипас бо онҳое ки аҳдро тарк мекунанд, ҳамфикрӣ мекунад. Дар оятҳои баъдӣ, «қувваҳо», ки рамзи қудрате мебошанд, ки дар соли 496 аз ҷониби Кловис ба папагӣ дода шуд, бармехезанд ва онҳо муқаддасгоҳи қудратро нопок месозанд, ки дар таърих шаҳри Румро ифода мекард; ва он гоҳ Руми бутпараст дини бутпарастиро (ҳамешагӣ)-ро аз қаламрав бартараф мекунад ва онро бо католикизм иваз менамояд, ва сипас онҳо дар соли 538 папагиро бар тахт менишонанд.

When the papacy was empowered in 538 it provided both a prophetic witness, and also a historical witness that are represented in the verses we are considering. The year 538 is typified by 31 BC and the Battle of Actium. In Daniel chapter eight, verse nine pagan Rome would conquer three geographical obstacles to take the throne of the earth. The first was Syria to the east, then Judah and Jerusalem followed by Egypt at the Battle of Actium. Papal Rome would also have three horns removed, the third of which was the Goths who were driven from the city of Rome in 538. Pagan Rome and papal Rome provide two witnesses that identify that the Battle of Actium aligns with 538, and 538 illustrates the Sunday law in the USA, when modern Rome rules supremely until probation closes.

Вақте ки папагӣ дар соли 538 қудратманд гардонида шуд, он ҳам шоҳиди нубувватӣ ва ҳам шоҳиди таърихиро фароҳам овард, ки дар оятҳое, ки мо баррасӣ мекунем, тасвир ёфтаанд. Соли 538 ба воситаи соли 31 то м. ва Ҷанги Аксиум пешнамун аст. Дар боби ҳаштуми Дониёл, ояти нӯҳум, Руми бутпараст барои ба даст гирифтани тахти замин се монеаи ҷуғрофиро мағлуб мекард. Аввал Сурия дар шарқ буд, сипас Яҳудо ва Уршалим, ва баъд Миср дар Ҷанги Аксиум. Руми папагӣ низ мебоист се шохро бардошта дур кунад, ки саввуми онҳо готҳо буданд, ки дар соли 538 аз шаҳри Рум ронда шуданд. Руми бутпараст ва Руми папагӣ ду шоҳид фароҳам меоранд, ки муайян месозанд, ки Ҷанги Аксиум бо соли 538 мутобиқат дорад, ва соли 538 қонуни якшанберо дар Иёлоти Муттаҳида тасвир мекунад, вақте ки Руми муосир бо ҳокимияти комил то баста шудани давраи имтиёз ҳукмронӣ мекунад.

We have concluded an overview of verses twenty-seven to thirty-one.

Мо баррасии умумии оятҳои бисту ҳафт то сию якро ба анҷом расондем.

In the next article, we will focus on these verses and begin the work of aligning the passage with the history of verses eleven through fifteen.

Дар мақолаи оянда мо диққати худро ба ин оятҳо равона хоҳем кард ва кори мутобиқ сохтани ин порчаро бо таърихи оятҳои ёздаҳ то понздаҳ оғоз хоҳем намуд.

Back to Articles