Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Ten

Китоби Юил ва Калисои Лудикияи Адвентистҳои рӯзи ҳафтум — Рақами даҳ

Number Ten

Шумораи Даҳ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 14, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are addressing a portion of Isaiah’s vision which begins in chapter seven and continues on to the end of chapter twelve. We are doing so for in 1850 “the Lord stretched forth his hand a second time, to gather” His remnant people. We are putting the waymarks of 1844 to 1863 in place. ‘1850’ and the second gathering is one of those waymarks.

Мо ба он қисми рӯъёи Ишаъё муроҷиат мекунем, ки аз боби ҳафтум оғоз ёфта, то охири боби дувоздаҳум идома меёбад. Мо ин корро аз он ҷиҳат мекунем, ки дар соли 1850 «Худованд бори дуюм дасти Худро дароз кард, то бақияи қавми Худро ҷамъ оварад». Мо аломатҳои роҳро аз 1844 то 1863 дар ҷои худ мегузорем. «1850» ва ҷамъоварии дуюм яке аз он аломатҳои роҳ аст.

Once the vision of Isaiah begins in verse one of chapter seven any time an expression similar to “in that day” is a reference, it is to be placed into the established prophetic setting of chapter seven. A key to rightly dividing the vision is to understand that prophecy operates upon the principles of repeat and enlarge, and this rule is active in the vision.

Пас аз он ки рӯъёи Ишаъё аз ояти якуми боби ҳафтум оғоз меёбад, ҳар вақт ки иборае монанди «дар он рӯз» ба назар мерасад, он ишораест, ки бояд дар чаҳорчӯби муқарраршудаи нубувватии боби ҳафтум ҷой дода шавад. Калиди дуруст тақсим кардани рӯъё ин аст, ки фаҳмида шавад нубувват бар асоси усулҳои такрор ва тавсеа амал мекунад, ва ин қоида дар ин рӯъё фаъол аст.

The various prophetic truths that are identified in the vision of Isaiah, beginning in chapter six are to be approached from the perspective that “first and foremost”, Isaiah is representing a soul that has been anointed at 9/11 to proclaim that the latter rain has arrived. In that sanctified context, chapter seven of Isaiah illustrates the very fear which was represented by the prophet in chapter six when he asked the question, ‘“how long” he would need to give the message of 9/11 to an apostate church that ‘had eyes but refused to see and ears but refused to hear’?

Ҳақиқатҳои гуногуни пешгӯишавандае, ки дар рӯъёи Ишаъё, аз боби шашум оғоз ёфта, муайян карда шудаанд, бояд аз ин дидгоҳ баррасӣ шаванд, ки «пеш аз ҳама», Ишаъё намояндаи ҷоне аст, ки дар 9/11 тадҳин ёфтааст, то эълон намояд, ки борони охир расидааст. Дар он заминаи муқаддас, боби ҳафтуми Ишаъё худи ҳамон тарсеро тасвир мекунад, ки дар боби шашум тавассути пайғамбар ифода шуда буд, вақте ки ӯ савол кард, ки «то ба кай» ба ӯ лозим меояд паёми 9/11-ро ба як калисои муртад бирасонад, ки «чашм дошт, вале намехост бубинад, ва гӯш дошт, вале намехост бишнавад»?

In the vision the wicked and foolish king Ahaz is the symbol of a Laodicean that will not receive the warning of the latter rain message as presented by the watchmen who confront the wicked and foolish Ahaz represented by Isaiah and his sons.

Дар рӯъё подшоҳи шарир ва аблаҳ Оҳоз рамзи як лӯдиягӣ аст, ки ҳушдори паёми борони охирро, чунон ки он аз ҷониби посбононе, ки бо Оҳози шарир ва аблаҳ рӯ ба рӯ мешаванд, яъне Ишаъё ва писаронаш, пешниҳод мегардад, қабул нахоҳад кард.

9/11 arrived in the prophetic history of Daniel eleven verse forty, so when Isaiah is located at 9/11 in chapter six, he is located prophetically within verse forty of Daniel eleven, but more significantly he is located within the ‘hidden history of verse forty.’ The hidden history of verse forty began when the verse was fulfilled in 1989 with the collapse of the Soviet Union. From 1989 unto the Sunday law of verse forty-one is the ‘hidden history of verse forty’ that is unsealed by the Lion of the tribe of Judah in that very ‘hidden history.’ What this identifies in our consideration of Isaiah representing a latter rain messenger after 9/11 is that one part of the latter rain message which Isaiah is proclaiming is—Daniel eleven, verses forty-one through forty-five.

9/11 дар таърихи нубувватии Дониёл 11:40 фаро расид; пас, вақте ки Ишаъё дар 9/11 дар боби шаш ҷойгир мешавад, ӯ аз назари нубувватӣ дар дохили ояти чилуми Дониёл 11 ҷойгир мешавад, аммо муҳимтар аз он, ӯ дар дохили «таърихи пинҳонии ояти чилум» ҷойгир мегардад. Таърихи пинҳонии ояти чилум вақте оғоз ёфт, ки ин оят дар соли 1989 бо фурӯпошии Иттиҳоди Шӯравӣ иҷро шуд. Аз соли 1989 то қонуни якшанбеи ояти чилу якум «таърихи пинҳонии ояти чилум» аст, ки аз ҷониби Шери сибти Яҳудо дар ҳамон «таърихи пинҳонӣ» кушода мешавад. Он чизе ки ин дар баррасии мо дар бораи Ишаъё, ки пас аз 9/11 намояндаи паёми борони охир мебошад, муайян мекунад, ин аст, ки як қисми паёми борони охир, ки Ишаъё эълон мекунад, ин аст — Дониёл 11, оятҳои 41 то 45.

Standing prophetically at 9/11 Isaiah in chapter ten, is presenting a warning that the very next event to happen is the “unrighteous decree” which is the Sunday law, and is represented in verse forty-one of Daniel eleven. Isaiah’s illustration of the latter rain message is set within the ‘hidden history’ of verse forty-post 9/11. The fulfillment of verse forty in 1989 places Isaiah after 1989, at 9/11 where he is anointed with coal from off the alter. Isaiah represents a messenger whose message includes the last six verses of Daniel eleven.

Истоодаи паёмбарона дар 9/11, Ишаъё дар боби даҳум ҳушдореро баён мекунад, ки воқеаи навбатии рӯйдодашаванда «фармони ноодилона» аст, ки ҳамон қонуни якшанбе мебошад ва дар ояти чилу яки Дониёл ёздаҳ ифода ёфтааст. Тасвири Ишаъё дар бораи паёми борони охир дар доираи «таърихи пинҳон»-и ояти чил — пас аз 9/11 — қарор дода шудааст. Иҷрошавии ояти чил дар соли 1989 Ишаъёро пас аз 1989, дар 9/11, ҷой медиҳад, ки дар он ҷо ӯ бо ангишт аз рӯйи қурбонгоҳ тадҳин мегардад. Ишаъё намояндаи паёмрасонест, ки паёми ӯ шаш ояти охирини Дониёл ёздаҳро дар бар мегирад.

Isaiah states directly that he and his children are for signs and wonders. In chapter seven verse three Isaiah and his son are by the conduit from the upper pool on the highway by the fuller’s field. Isaiah is presenting the message of the latter rain which he was anointed to proclaim in chapter six, and he is standing at three symbols of the latter rain as well as with his child Shearjashub. The upper pool’s conduit is a prophetic allusion to the two pipes filled with the golden oil that Zechariah identifies and Sister White comments on so often, identify the message that comes from the conduit of the upper pool in the message of the latter rain.

Ишаъё бевосита изҳор медорад, ки ӯ ва фарзандонаш барои аломатҳо ва мӯъҷизаҳо мебошанд. Дар боби ҳафт, ояти сеюм, Ишаъё ва писараш назди маҷрои ҳавзи боло, бар шоҳроҳи канори киштзори ҷомашӯйистода қарор доранд. Ишаъё паёми борони охирро, ки дар боби шаш барои эълон кардани он тадҳин ёфта буд, пешкаш менамояд, ва ӯ назди се рамзи борони охир, инчунин ҳамроҳ бо фарзандаш Шеарёшуб, истодааст. Маҷрои ҳавзи боло ишораи нубувватӣ ба он ду найчаи пур аз равғани тиллоист, ки Закариё муайян мекунад ва хоҳар Уайт дар бораи онҳо бисёр шарҳ медиҳад; онҳо паёмеро, ки аз маҷрои ҳавзи боло дар паёми борони охир меояд, муайян месозанд.

Isaiah’s conduit connects with Zechariah’s two pipes, and Ellen White’s commentary ties Zechariah together with the parable of the ten virgins. Isaiah is humbled into the dust in chapter six when he sees the glory of the Lord. He agrees to carry the message represented in verse three as the message that lightens the earth with God’s glory. And he is purified with a coal off the altar and then is standing at the pool that is created by the water from the upper pool. In chapter twenty-eight Isaiah defines the latter rain message as “line upon line” and in verse three the upper pool represents several lines of prophecy.

Найчаи Ишаъё бо ду найи Закариё пайваст аст, ва шарҳи Эллен Уайт Закариёро бо масали даҳ бокира ба ҳам мепайвандад. Ишаъё дар боби шашум, ҳангоме ки ҷалоли Худовандро мебинад, то ба хок фурӯтан мегардад. Ӯ розӣ мешавад, ки паёмеро, ки дар ояти сеюм тасвир шудааст, ҳамон паёме бардорад, ки заминро бо ҷалоли Худо мунаввар месозад. Ва ӯ бо ангиште аз қурбонгоҳ пок карда мешавад, ва сипас назди ҳавзе меистад, ки аз обе, ки аз ҳавзи боло меояд, ба вуҷуд оварда шудааст. Дар боби бисту ҳаштум Ишаъё паёми борони охирро ҳамчун «сатр бар сатр» таъриф мекунад, ва дар ояти сеюм ҳавзи боло чандин сатрҳои нубувватро ифода менамояд.

Isaiah, representing a soul at 9/11 would only be standing where the golden oil comes down from the upper pool if that soul had asked for the good way which leads to Jeremiah’s old path, which is Isaiah’s “highway (path) by the fuller’s field” where Jeremiah’s “rest” is found. Isaiah’s latter rain message is based not only upon the line of the ten virgins, Zechariah’s line of two golden pipes, Jeremiah’s line of the old path, and Isaiah is also standing at “the fuller’s field” where the Messenger of the Covenant is purifying and purging the sons of Levi as silver and gold.

Ишаъё, ки ҷониеро дар 9/11 намояндагӣ мекунад, фақат дар ҳамон ҷое меистод, ки равғани тиллоӣ аз ҳавзи боло фуруд меояд, агар он ҷони мазкур роҳи некро талаб карда бошад, ки ба роҳи қадимаи Ирмиё мебарад; ва он ҳамон «шоҳроҳ (роҳ)-и назди саҳрои ҷомашӯй»‑и Ишаъёст, ки дар он «оромӣ»‑и Ирмиё ёфта мешавад. Паёми борони охирини Ишаъё на танҳо бар хатти даҳ бокира, хатти ду найчаи тиллоии Закарьё ва хатти роҳи қадимаи Ирмиё асос ёфтааст, балки Ишаъё ҳамчунин дар «саҳрои ҷомашӯй» истодааст, ки дар он ҷо Пайғомбари Аҳд писарони Левиро мисли нуқра ва тилло пок ва соф мегардонад.

It is a very easy prophetic task to bring other lines into verse three of chapter seven. The oil of Zechariah and the ten virgins connects to Jacob’s ladder and the first two verses of Revelation for they are all addressing the communication process between God and man. Jeremiah’s old path includes the “watchman” that sound the trumpet which the wicked and foolish king Ahaz refuses to hear. That trumpet pulls all the trumpets of prophecy, as well as the prophetic watchmen into Isaiah’s “highway” where Isaiah and his son stand to convey a message to the leader of Laodicea.

Ба ояти сеюми боби ҳафт ворид кардани хатҳои дигари нубувватӣ кори бисёр осон аст. Равғани Закарё ва даҳ бокира бо нардбони Яъқуб ва ду ояти аввали Ваҳй пайванд доранд, зеро ҳамаи онҳо ба раванди иртибот миёни Худо ва инсон муроҷиат мекунанд. Роҳи кӯҳани Ирмиё «посбон»-ро дар бар мегирад, ки карнайро менавозад, вале подшоҳи шарир ва аблаҳ Оҳоз аз шунидани он сарпечӣ мекунад. Он карнай ҳамаи карнайҳои нубувват, ҳамчунин посбонони нубувватиро, ба «шоҳроҳ»-и Ишаъё мекашад, ки дар он ҷо Ишаъё ва писараш меистанд, то ба пешвои Лоудикия паём расонанд.

Isaiah and his son Shearjashub, which means “a remnant shall return” are standing together and they are illustrating the proclamation of the latter rain message that arrived at 9/11. They go to meet wicked king Ahaz and as father and son they represent a symbol of alpha and omega the primary rule of “line upon line” methodology. “Line upon line” is the rule that was typified by the Millerite “day/year” principle.

Ишаъё ва писараш Шеарҷошуб, ки маънояш «боқимондае хоҳад баргашт» аст, якҷо истодаанд ва онҳо эълони паёми борони охирро, ки дар 9/11 расид, тасвир мекунанд. Онҳо барои мулоқот бо подшоҳи шарир Оҳоз мераванд ва ҳамчун падару писар рамзи алфа ва омега, яъне қоидаи асосии методологияи «хат бар хат»-ро намояндагӣ мекунанд. «Хат бар хат» ҳамон қоидаест, ки ба воситаи принсипи миллерии «рӯз/сол» ба таври намунавӣ пешакӣ тасвир шуда буд.

On August 11, 1840 a prophecy of Islam of the second woe of Revelation nine was fulfilled and the Millerite “day/year” principle was confirmed, thus empowering Miller’s prediction about 1843 that was based upon the day/year principle. On September 11, 2001 a prophecy of Islam of the third woe of Revelation nine, ten and eleven was fulfilled and the principle of alpha (8-11-1840) and omega (9/11) was confirmed as the mighty angel of Revelation eighteen descended when the great buildings of New York came down—just as the mighty angel of Revelation ten had came down on August 11, 1840 when the alpha that typified the omega was fulfilled.

Дар 11 августи соли 1840 як пешгӯии марбут ба ислом аз войи дуюми Ваҳйи нӯҳум иҷро гардид ва усули миллерии «рӯз/сол» тасдиқ шуд; бинобар ин, пешгӯии Миллер дар бораи соли 1843, ки бар усули рӯз/сол асос ёфта буд, қувват ёфт. Дар 11 сентябри соли 2001 як пешгӯии марбут ба ислом аз войи сеюми Ваҳйи нӯҳ, даҳ ва ёздаҳ иҷро гардид ва усули алфа (11-8-1840) ва омега (9/11) тасдиқ шуд, зеро фариштаи қавии Ваҳйи ҳаждаҳум нозил гардид, ҳангоме ки биноҳои бузурги Ню-Йорк фурӯ рехтанд,—ҳамон тавре ки фариштаи қавии Ваҳйи даҳум дар 11 августи соли 1840 нозил гардида буд, вақте ки алфае, ки тимсоли омега буд, иҷро гардид.

Not only do Isaiah and his son represent the primary principle of “line upon line,” but they represent the Elijah message which represents a message that is portrayed with the relationship of a father and his children. The Elijah message which is proclaimed just before the great and terrible day of the Lord, identifies a message that arrives just before God’s executive judgment begins. God’s executive judgments represent a period that is “the great and terrible day of the Lord.” That period begins at the Sunday law and continues on to the seven last plagues. The period begins with the Sunday law and ends with the seven last plagues. The Elijah message is therefore premised upon the principle of alpha and omega, coupled with the warning of approach of the close of probation. With the message of Elijah is also the various prophetic lines that are based upon Elijah, for Elijah, according to Jesus represented John the Baptist and both Elijah and John, according to Sister White represented William Miller, and together Elijah and John the Baptist represent both the one hundred and forty-four thousand (Elijah), and the great multitude in Revelation seven (John).

На танҳо Ишаъё ва писараш усули асосии «сатр бар сатр»-ро ифода мекунанд, балки онҳо паёми Илёсро низ ифода менамоянд, ки худ паёмест, ки ба василаи муносибати падар ва фарзандонаш тасвир шудааст. Паёми Илёс, ки андаке пеш аз рӯзи бузург ва даҳшатноки Худованд эълон мегардад, паёмеро муайян месозад, ки дуруст пеш аз оғоз ёфтани доварии иҷроии Худо фаро мерасад. Довариҳои иҷроии Худо давраеро ифода мекунанд, ки «рӯзи бузург ва даҳшатноки Худованд» мебошад. Он давра аз қонуни якшанбе оғоз ёфта, то ҳафт балои охирин идома меёбад. Давра аз қонуни якшанбе оғоз мешавад ва бо ҳафт балои охирин анҷом меёбад. Бинобар ин, паёми Илёс бар усули алфа ва омега бино шудааст, ки бо огоҳии наздик шудани баста шудани муҳлати озмоиш якҷо гардидааст. Бо паёми Илёс инчунин хатҳои гуногуни нубувватӣ низ ҳастанд, ки бар Илёс асос ёфтаанд; зеро Илёс, мувофиқи суханони Исо, Яҳёи Таъмиддиҳандаро ифода мекард, ва ҳам Илёс ва ҳам Яҳё, мувофиқи гуфтаи Сестра Уайт, Вилям Миллерро ифода мекарданд; ва якҷо Илёс ва Яҳёи Таъмиддиҳанда ҳам яксаду чилу чаҳор ҳазорро (Илёс), ва ҳам анбӯҳи азимеро дар Ваҳй боби ҳафт (Яҳё) ифода мекунанд.

Isaiah and his son are standing at the old paths, which are the foundations and they are receiving the golden oil, for they are wise virgins who are going through the purification process of the fuller that was fulfilled on October 22, 1844, typifying the Sunday law. Isaiah and the remnant who return, (for that is what his son’s Shearjashub’s name means), represent the remnant that “return” to the old paths at 9/11. The father remnant relationship, which is also the alpha and omega relationship, which is also the Elijah “hearts of the fathers and children” relationship identifies that Father Miller and his relationship to a remnant movement of the first angel was the alpha movement of Philadelphia. In the alpha movement Father Miller was identified as Elijah and John the Baptist who Jesus identified as the messenger who prepared the way for the Messenger of the Covenant. All of those prophetic fulfillments in the alpha history of the first and second angels is repeated in the history of the omega of the third angel.

Ишаъё ва писараш бар роҳҳои қадим, ки таҳкурсӣ мебошанд, истодаанд ва равғани тиллоиро қабул мекунанд, зеро онҳо бокирагони хирадманданд, ки аз ҷараёни поксозии шустагар мегузаранд, ки он дар 22 октябри соли 1844 ба иҷро расид ва қонуни якшанберо намунавор пешакӣ нишон медод. Ишаъё ва бақияе, ки бармегардад, (зеро маънои номи писараш Шеаряшуб ҳамин аст), бақияеро намояндагӣ мекунанд, ки дар 9/11 ба роҳҳои қадим «бармегардад». Муносибати падар ва бақия, ки ҳамчунин муносибати алфа ва омега мебошад, ва низ муносибати Илёс — «дилҳои падарон ва фарзандон» — аст, муайян месозад, ки Падар Миллер ва муносибати ӯ бо як ҳаракати бақия аз фариштаи якум ҳаракати алфаи Филаделфия буд. Дар ҳаракати алфа Падар Миллер ҳамчун Илёс ва Яҳёи Таъмиддиҳанда шинохта мешуд, ки Исо ӯро ҳамчун он паёмбаре муайян кард, ки роҳро барои Паёмбари Аҳд омода сохт. Ҳамаи он иҷроёбиҳои нубувватӣ дар таърихи алфаи фариштагони якум ва дуюм дар таърихи омегаи фариштаи сеюм такрор мешаванд.

There are more important facts about Isaiah’s illustration in the vision, but here we are simply identifying that Isaiah is specifically identifying the various truths that make up the heart of the latter rain message of 9/11. All of these lines we have just discussed, and of course many more are located in verse three of chapter seven.

Дар бораи тасвири Ишаъё дар рӯъё воқеиятҳои муҳимтари дигар низ вуҷуд доранд, аммо дар ин ҷо мо танҳо муайян месозем, ки Ишаъё ба таври мушаххас ҳақиқатҳоеро муайян мекунад, ки дили паёми борони охирини 9/11-ро ташкил медиҳанд. Ҳамаи ин хатҳо, ки мо ҳоло баррасӣ кардем, ва албатта бисёр хатҳои дигар низ, дар ояти сеюми боби ҳафт ҷойгир шудаанд.

In verse eight prophetic truth intensifies as it identifies the key that unlocks the “hidden history of verse forty” and amazingly that key is identified within the very same verse that the beginning of both 2520-year time prophecies are marked.

Дар ояти ҳашт ҳақиқати нубувватӣ шиддат мегирад, зеро он калидеро муайян мекунад, ки «таърихи ниҳонии ояти чиҳил»-ро мекушояд; ва ба таври аҷиб, ҳамон калид дар худи ҳамон ояте муайян шудааст, ки дар он оғози ҳар ду нубуввати замонии 2520-сола нишон дода шудааст.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son.

> Зеро сари Сурия Димишқ аст, ва сари Димишқ Разин; ва дар давоми шасту панҷ сол Эфроим шикаста хоҳад шуд, ба тавре ки дигар қавме набошад. Ва сари Эфроим Сомария аст, ва сари Сомария писари Рамалиё мебошад.

> If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

> Агар имон наоред, ба яқинӣ устувор нахоҳед монд. Ишаъё 7:8, 9.

Isaiah’s illustration of the latter rain message includes Moses’ “seven times,” for the sixty-five-year prophecy of verse eight identifies the starting point for both the northern and southern kingdoms of Israel’s scattering of 2520 years. In the very same verse, the key that turns the three prophetic lines of Daniel eleven verse forty’s collapse of the Soviet Union in 1989, together with verse ten of Daniel eleven, along with verse eight of Isaiah eight. With these three lines (Isaiah 8:8, Daniel 11:10, 40). The key is the “heads” of verses eight and nine. When the key of the “heads” is applied to those three parallel verses the door to the history of the Ukrainian War and soon coming World War III is unlocked. When that prophetic door is unlocked, verse eleven through sixteen of Daniel eleven are then seen to be parallel history to verse forty of Daniel eleven post 1989’s collapse of the Soviet Union. The unlocking of the “hidden history of verse forty” is a truth that is one of a select few that are identified as being unsealed in connection with the unsealing of the Revelation of Jesus Christ just before probation closes.

Тасвири Ишаъё дар бораи паёми борони охир «ҳафт бор»-и Мусоро дар бар мегирад, зеро пешгӯии шасту панҷсолаи ояти ҳашт нуқтаи оғозро барои пароканда шудани ҳар ду подшоҳии Исроил — шимолӣ ва ҷанубӣ — ба муддати 2520 сол муайян мекунад. Дар ҳамин ҳамон оят калиде низ ҳаст, ки се хатти пешгӯиро мегардонад: фурӯпошии Иттиҳоди Шӯравӣ дар соли 1989 дар Дониёл ёздаҳ, ояти чиҳил, якҷо бо ояти даҳуми Дониёл ёздаҳ, ва ҳамчунин бо ояти ҳаштуми Ишаъё ҳашт. Бо ин се хат (Ишаъё 8:8, Дониёл 11:10, 40) калид «сарҳо»-и оятҳои ҳашт ва нӯҳ аст. Ҳангоме ки калиди «сарҳо» ба он се ояти мувозӣ татбиқ карда мешавад, дари таърихи ҷанги Украина ва Ҷанги сеюми ҷаҳонии ба зудӣ дарпешистода кушода мегардад. Вақте ки он дари пешгӯӣ кушода мешавад, он гоҳ оятҳои ёздаҳ то шонздаҳи Дониёл ёздаҳ ҳамчун таърихи мувозӣ ба ояти чиҳилуми Дониёл ёздаҳ пас аз фурӯпошии Иттиҳоди Шӯравӣ дар соли 1989 дида мешаванд. Кушода шудани «таърихи пинҳони ояти чиҳил» ҳақиқатест, ки яке аз чанде баргузида аст, ки ҳамчун ҳақиқатҳои мӯҳркушошуда дар иртибот бо мӯҳркушоии Ваҳйи Исои Масеҳ, андак пеш аз баста шудани муҳлати озмоиш, муайян шудаанд.

Verse one of chapter eight of Isaiah begins with the word, “Moreover,” identifying that chapter eight is to go over the top of chapter seven. Beyond the first word being “moreover,” chapter eight verse three is tied together with verse three of chapter seven as a second witness that the two chapters are to be applied line upon line. Both verse ‘threes’ identify one of Isaiah’s sons, whose names both speak to the prophetic message within the story. Shearjashub means ‘a remnant shall return’ and Mahershalalhashbaz means ‘quick to the spoil.’ Shearjashub is first mentioned, then Mahershalalhashbaz (which is the longest name in the Bible). The alpha represented by “1” is smaller, and in this case even identified as a “remnant,” and the omega represented by “22” is larger, and is represented by the largest name in the Bible while symbolizing the Sunday law’s rapid movements.

Ояти якуми боби ҳаштуми Ишаъё бо калимаи «Ғайр аз ин» оғоз меёбад, ки нишон медиҳад боби ҳаштум бояд бар болои боби ҳафтум равад. Ғайр аз он ки калимаи аввал «Ғайр аз ин» аст, ояти сеюми боби ҳаштум бо ояти сеюми боби ҳафтум ҳамчун шоҳиди дувум ба ҳам пайваст шудааст, ки ин ду боб бояд сатр бар сатр татбиқ карда шаванд. Ҳар ду ояти «сеюм» яке аз писарони Ишаъёро муайян мекунанд, ки номҳои ҳар дуи онҳо дар бораи паёми нубувватие, ки дар дохили ин достон аст, сухан мегӯянд. Шеар-Яшуб маънои «боқимондае боз хоҳад гашт»-ро дорад ва Маҳер-Шалал-Ҳош-Баз маънои «ба ғанимат шитобон»-ро дорад. Аввал Шеар-Яшуб зикр мешавад, сипас Маҳер-Шалал-Ҳош-Баз (ки дарозтарин ном дар Китоби Муқаддас аст). Алфое, ки бо «1» ифода шудааст, хурдтар аст ва дар ин маврид ҳатто ҳамчун «боқимонда» муайян шудааст; ва омегае, ки бо «22» ифода шудааст, бузургтар аст ва бо бузургтарин ном дар Китоби Муқаддас муаррифӣ мегардад, дар ҳоле ки ҳаракатҳои босуръати қонуни якшанберо рамзӣ мекунад.

The alpha remnant, represented by Shearjashub is with his father Isaiah in verse three. Together they are an alpha and an omega, and they are standing in a place which is made up of three distinct references to the latter rain.

Боқимондаи алфа, ки бо Шеарҷошуб муаррифӣ шудааст, дар ояти сеюм бо падараш Ишаъёст. Онҳо якҷоя алфа ва омега мебошанд, ва дар ҷойе истодаанд, ки аз се ишораи ҷудогона ба борони охир иборат аст.

> Then said the Lord unto Isaiah, Go forth now to meet Ahaz, thou, and Shearjashub thy son, at the end of the conduit of the upper pool in the highway of the fuller’s field. Isaiah 7:3.

> Сипас Худованд ба Ишаъё гуфт: «Акнун ту ва писарат Шеор-Ёшуб барои пешвози Оҳоз берун равед, ба охири новаи ҳавзи болоӣ, бар роҳи саҳрои шустагар». Ишаъё 7:3.

Isaiah is a symbol of the one hundred and forty-four thousand and in representing the call of 9/11, Isaiah is also representing the call of July 2023. At 9/11 Isaiah is a Laodicean represented by Jacob the supplanter, who was going to take Esau’s birthright as Adventism is spewed out of the mouth of the Lord, and in 2023 Isaiah represents Israel the overcomer. Isaiah represents one who was presenting God’s message who is awakened to the fact that he is a Laodicean and then has a coal purify him into a Philadelphian.

Ишаъё рамзи яксаду чилу чор ҳазор аст ва, дар ифода кардани даъвати 9/11, Ишаъё ҳамчунин даъвати моҳи июли соли 2023-ро ифода мекунад. Дар 9/11 Ишаъё як Лаодикиягӣ аст, ки аз ҷониби Яъқуби ғосиб намояндагӣ мешавад, ки мехост ҳуқуқи нахустзодаи Эсовро бигирад, дар ҳоле ки адвентизм аз даҳони Худованд қай карда берун андохта мешавад; ва дар соли 2023 Ишаъё Исроил — ғолибояндаро — намояндагӣ мекунад. Ишаъё касеро намояндагӣ мекунад, ки паёми Худоро пешкаш мекард, вале ба он воқеият бедор мешавад, ки ӯ Лаодикиягӣ аст, ва баъд ангиште ӯро пок месозад, то ба Филаделфиягӣ табдил ёбад.

> “Isaiah had a wonderful view of God’s glory. He saw the manifestation of God’s power, and after beholding His majesty, a message came to him to go and do a certain work. He felt wholly unworthy for the work. What made him esteem himself unworthy? Did he think himself unworthy before he had a view of God’s glory?—No; he imagined himself in a righteous state before God; but when the glory of the Lord of hosts was revealed to him, when he beheld the inexpressible majesty of God, he said, ‘I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips; for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts. Then flew one of the seraphim unto me, having a living coal in his hands, which he had taken with the tongs from off the altar, and he laid it upon my mouth, and said, Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged.’ This is the work that as individuals we need to have done for us. We want the living coal from off the altar placed upon our lips. We want to hear the word spoken, ‘Thine iniquity is taken away, and thy sin purged’” Review and Herald, June 4, 1889.

> «Ишаъё назари аҷоибе аз ҷалоли Худо дошт. Ӯ зуҳури қудрати Худоро дид, ва пас аз тамошои шукӯҳи Ӯ, ба вай паёме расид, ки биравад ва кори муайянеро ба ҷо оварад. Ӯ худро барои он кор тамоман носазовор ҳис кард. Чӣ чиз сабаб шуд, ки ӯ худро носазовор шуморад? Оё пеш аз он ки назари ҷалоли Худоро бинад, худро носазовор медонист? — Не; ӯ худро дар пеши Худо дар ҳолати одилона мепиндошт; аммо ҳангоме ки ҷалоли Парвардигори лашкарҳо бар ӯ ошкор гардид, вақте ки шукӯҳи баённопазири Худоро дид, гуфт: “Вой бар ман! зеро ки ҳалок шудаам; чунки ман марди лабони нопок ҳастам, ва дар миёни қавме сукунат дорам, ки лабони нопок доранд; зеро чашмони ман Подшоҳ, Парвардигори лашкарҳоро дидаанд. Он гоҳ яке аз серафим ба назди ман парид, ва дар дасти худ ангишти тафсоне дошт, ки онро бо анбур аз рӯи қурбонгоҳ гирифта буд; ва онро бар даҳони ман ниҳод, ва гуфт: Инак, ин ба лабҳои ту расид; ва маъсияти ту дур карда шуд, ва гуноҳи ту пок гардид.” Ин ҳамон корест, ки мо, ҳамчун афрод, эҳтиёҷ дорем, ки барои мо анҷом дода шавад. Мо мехоҳем, ки ангишти тафсон аз рӯи қурбонгоҳ бар лабҳои мо ниҳода шавад. Мо мехоҳем он каломро бишнавем, ки гуфта мешавад: “Маъсияти ту дур карда шуд, ва гуноҳи ту пок гардид” Review and Herald, June 4, 1889.»

How long in Isaiah chapter six is a symbol of 9/11 unto the Sunday law, and chapter six is a representation of 9/11. Chapters seven through nine present the message which Isaiah gave to the apostate leadership of Judah, and the illustration that takes place during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand when the drunkards of Ephraim stumble. In the same vision Isaiah records:

То кай дар Ишаъё боби шашум рамзи 9/11 то қонуни якшанбе аст, ва боби шашум намояндагии 9/11 мебошад. Бобҳои ҳафтум то нӯҳум паёмеро пешкаш мекунанд, ки Ишаъё ба роҳбарияти муртадди Яҳудо дод, ва намунаеро, ки дар вақти мӯҳргузории яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор, ҳангоме ки мастони Эфроим пешпо мехӯранд, ба вуқӯъ меояд. Дар ҳамон рӯъё Ишаъё чунин сабт мекунад:

> Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. Isaiah 8:18.

> Инак, ман ва фарзандоне ки Худованд ба ман додааст, дар Исроил барои аломатҳо ва барои аҷоиб аз ҷониби Худованди лашкарҳо ҳастем, ки дар кӯҳи Сион сокин аст. Ишаъё 8:18.

Isaiah and his children are signs within the enigmas found in chapters seven through nine. Chapters seven through nine are the point of reference of the entire vision, in terms of any reference to “that day” or “that time.” Verse eighteen identifies that Isaiah and his sons are signs, and the verses that surround verse eighteen identify the period of time that the signs are to be recognized.

Ишаъё ва фарзандонаш дар миёни асроре, ки дар бобҳои ҳафт то нуҳ ёфт мешаванд, нишонаҳо мебошанд. Бобҳои ҳафт то нуҳ, аз лиҳози ҳар гуна ишора ба «он рӯз» ё «он замон», нуқтаи муроҷиати тамоми рӯъё мебошанд. Ояти ҳаждаҳ муайян мекунад, ки Ишаъё ва писаронаш нишонаҳо мебошанд, ва оятҳое, ки атрофи ояти ҳаждаҳро фаро мегиранд, давраи замонеро муайян мекунанд, ки дар он ин нишонаҳо бояд шинохта шаванд.

> And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken. Bind up the testimony, seal the law among my disciples. And I will wait upon the Lord, that hideth his face from the house of Jacob, and I will look for him.

> Ва бисьёре аз миёни онҳо лағжида, хоҳанд афтод, ва шикаста хоҳанд шуд, ва ба дом хоҳанд афтод, ва дастгир хоҳанд шуд. Шаҳодатро бибанд, шариатро дар миёни шогирдонам мӯҳр намо. Ва ман Худовандро, ки рӯи Худро аз хонадони Яъқуб пинҳон медорад, интизор хоҳам шуд, ва ба Ӯ умед хоҳам баст.

> Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. Isaiah 8:15–18.

> Инак, ман ва фарзандоне ки Худованд ба ман додааст, дар Исроил барои аломатҳо ва барои мӯъҷизаҳо аз ҷониби Худованди лашкарҳо ҳастем, ки дар кӯҳи Сион сокин аст. Ишаъё 8:15–18.

Those who “wait upon the Lord” are represented by Isaiah and his two sons. They are those upon whom the Lord had hid “his face,” which is an attribute that those who awaken to the demands of the Leviticus twenty-six prayer, post-July 2023. They awaken to the fact that their confession must include that the Lord had walked contrary to them, which is to say that he hid his face from them.

Онҳое ки «ба Худованд интизорӣ мекашанд», аз ҷониби Ишаъё ва ду писари ӯ намояндагӣ мешаванд. Онҳо касоне ҳастанд, ки Худованд «рӯи Худро» аз онҳо пинҳон карда буд, ки ин сифате аст аз они онҳое, ки пас аз июли соли 2023 ба талаботи дуои Левизод 26 бедор мешаванд. Онҳо ба ин ҳақиқат бедор мешаванд, ки эътирофи онҳо бояд инро низ дар бар гирад, ки Худованд бар хилофи онҳо рафтор карда буд, яъне рӯи Худро аз онҳо пинҳон намуда буд.

To “bind up the testimony, seal the law” is the sealing of the one hundred and forty-four thousand who are contrasted with “many.” “Many” are called, but few are chosen. Many are contrasted with Isaiah and his two sons, represented as the few. The “many” are the five foolish virgins and for this reason five things happen to them, they “stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken.” They stumble because they have rejected the latter rain message.

«Шаҳодатро баста, шариатро муҳр намудан» ҳамон муҳр задани яксаду чилу чаҳор ҳазор аст, ки онҳо дар муқобили «бисёрон» қарор дода шудаанд. «Бисёрон» даъват шудаанд, аммо андак касон баргузида мешаванд. «Бисёрон» бо Ишаъё ва ду писари ӯ, ки ҳамчун он андакон намояндагӣ шудаанд, муқоиса мегарданд. «Бисёрон» ҳамон панҷ бокираи нодонанд, ва ба ҳамин сабаб панҷ чиз бар онҳо воқеъ мешавад: онҳо «пешпо мехӯранд, ва меафтанд, ва шикаста мешаванд, ва ба дом меафтанд, ва гирифта мешаванд». Онҳо пешпо мехӯранд, зеро паёми борони охирро рад кардаанд.

> For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:11–13.

> Зеро бо бо лабони лакнатдор ва бо забони дигар Ӯ ба ин қавм сухан хоҳад гуфт. Ба касоне ки Ӯ гуфт: «Ин аст оромӣ, ки ба он шумо метавонед хастагонро оромӣ бахшед; ва ин аст таровати тоза», аммо онҳо нахостанд бишнаванд. Вале каломи Худованд барои онҳо чунин шуд: ҳукм бар ҳукм, ҳукм бар ҳукм; сатр бар сатр, сатр бар сатр; андаке ин ҷо ва андаке он ҷо; то ки бираванд, ва ба ақиб афтанд, ва шикаста шаванд, ва ба дом афтода гирифта шаванд. Ишаъё 28:11–13.

In the sealing time of chapter eight Isaiah describes the fall of the wicked, typified by Ahaz, and he identifies the same group in verse thirteen of chapter twenty-eight. The reason they “fall” is they reject the latter rain message which was to them “line upon line” and presented by those represented as having stammering lips. The quibbling Jews at Pentecost charged the disciples with drunkenness for they could not understand the message. In their minds it was being presented by stammering lips.

Дар замони муҳргузории боби ҳаштум Ишаъё суқути шариронро, ки намунаашон Оҳоз аст, тасвир мекунад ва ҳамон гурӯҳро дар ояти сездаҳуми боби бисту ҳаштум муайян месозад. Сабаби он ки онҳо «меафтанд» ин аст, ки паёми борони охирро рад мекунанд, ки барои онҳо «қатор бар қатор» буд ва аз ҷониби касоне пешкаш мешуд, ки ҳамчун дорои лабони лакнатдор намояндагӣ шудаанд. Яҳудиёни ҷанҷолҷӯ дар Пантикост шогирдонро ба мастӣ муттаҳам карданд, зеро паёмро фаҳмида наметавонистанд. Дар назари онҳо он аз ҷониби лабони лакнатдор пешниҳод мегардид.

In verse three of chapter seven, Isaiah the prophetic alpha to his son Shearjashub, who in turn is the omega in relation to his father, but also the alpha in the relation to his brother. As representatives of Alpha and Omega they stand where the two golden pipes from the heavenly sanctuary are creating a pool, right at the highway of Jeremiah’s old path in the field where linen gets changed from stains to pure white as the Messenger of the Covenant purifies the sons of Levi, as well as Isaiah and Shearjashub. Once there he presents wicked and foolish king Ahaz with Moses’ old path message of Leviticus twenty-six’s “seven times,” which establishes in the same verse that a “head” is a king, or the kingdom of the king, or the capital city of a kingdom.

Дар ояти сеюми боби ҳафтум, Ишаъё — алфои нубувватӣ нисбат ба писараш Шеар-Ёшуб аст, ки ӯ бошад, дар навбати худ, нисбат ба падари худ омега мебошад, вале ҳамчунин дар муносибат ба бародараш алфо аст. Ҳамчун намояндагони Алфа ва Омега, онҳо дар он ҷо меистанд, ки ду қубури тиллоӣ аз муқаддасгоҳи осмонӣ ҳавзе ба вуҷуд меоранд, маҳз назди шоҳроҳи роҳи куҳани Ирмиё дар саҳрое, ки дар он ҷо катон аз доғҳо ба сафеди пок мубаддал мегардад, ҳангоме ки Фиристодаи Аҳд писарони Левиро, ҳамчунин Ишаъё ва Шеар-Ёшубро, пок месозад. Чун ба он ҷо мерасад, ӯ ба Аҳози подшоҳи шарир ва аблаҳ паёми роҳи куҳани Мӯсоро аз Ибодатномаи Левиён боби бисту шашум, яъне «ҳафт бор»-ро, пешкаш мекунад, ки ҳамон оят муқаррар месозад, ки «сар» подшоҳ аст, ё подшоҳии подшоҳ, ё шаҳри пойтахти як подшоҳӣ.

That key opens the light of God’s Word so that the Ukrainian War that began in 2014 could be seen as a subject of Bible prophecy that is represented as taking place during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand and the history of the last three presidents of the United States. The latter rain message is represented by Isaiah in chapters ten and eleven, and it describes the internal and external history of the last six verses of Daniel eleven. The first verse, verse forty, is illustrated by Isaiah in chapters six through nine, and then in chapters ten and eleven the message that was unsealed in 1989’s internal and external histories are set forth. Every major element of the latter rain message is represented in the vision.

Он калид нури Каломи Худоро мекушояд, то Ҷанги Украина, ки соли 2014 оғоз ёфт, ҳамчун мавзӯи нубуввати Китоби Муқаддас дида шавад, ки ба ҳайси воқеае тасвир шудааст, ки дар замони мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазор ва дар таърихи се президенти охирини Иёлоти Муттаҳида ба амал меояд. Паёми борони охир аз ҷониби Ишаъё дар бобҳои даҳ ва ёздаҳ тасвир шудааст ва он таърихи дохилӣ ва хориҷии шаш ояти охирини Дониёл ёздаҳро баён мекунад. Ояти аввал, яъне ояти чилум, аз ҷониби Ишаъё дар бобҳои шаш то нуҳ ба тасвир оварда шудааст, ва сипас дар бобҳои даҳ ва ёздаҳ паёме, ки дар соли 1989 дар таърихҳои дохилӣ ва хориҷии он кушода шуд, баён гардидааст. Ҳар як унсури асосии паёми борони охир дар ин рӯъё тасвир шудааст.

The last verses of chapter ten identify the same prophetic history that the last verses of chapter eleven represent. Chapter ten is the external and eleven is the internal. In the book of Revelation, the seven churches are the internal and the seals are the external. In chapter ten’s final verses, the papal power is shaking its hand against Jerusalem in a parallel passage to the papal power coming to its end with none to help in verse forty-five of Daniel eleven.

Оятҳои охирини боби даҳум ҳамон таърихи набувватиро муайян мекунанд, ки оятҳои охирини боби ёздаҳум тасвир менамоянд. Боби даҳум зоҳирӣ аст ва боби ёздаҳум ботинӣ. Дар китоби Ваҳй, ҳафт калисо ботинӣ мебошанд ва мӯҳрҳо зоҳирӣ. Дар оятҳои охирини боби даҳум, қудрати папагӣ дар порчаи мувозӣ бо қудрати папагӣ, ки дар ояти чилу панҷуми Дониёл ёздаҳум ба интиҳои худ мерасад ва касе барои ёрӣ кардан надорад, дасти худро бар зидди Ерусалим меҷунбонад.

> As yet shall he remain at Nob that day: he shall shake his hand against the mount of the daughter of Zion, the hill of Jerusalem. Behold, the Lord, the Lord of hosts, shall lop the bough with terror: and the high ones of stature shall be hewn down, and the haughty shall be humbled. And he shall cut down the thickets of the forest with iron, and Lebanon shall fall by a mighty one. Isaiah 10:32–34.

> Ҳанӯз ҳам ӯ он рӯз дар Нуб хоҳад истод; ва дасти худро бар кӯҳи духтари Сион, бар теппаи Ерусалим хоҳад ҷунбонд. Инак, Худованд, Худованди лашкарҳо, шохаро бо даҳшат хоҳад бурид; ва баландқоматон сарнагун хоҳанд шуд, ва мағрурон хоксор хоҳанд гардид. Ва ӯ ғафсии ҷангалро бо оҳан хоҳад бурид, ва Лубнон бо дасти қавие фурӯ хоҳад афтод. Ишаъё 10:32–34.

The end of chapter ten is the close of human probation, and that is where the end of Daniel eleven also closes.

Анҷоми боби даҳум поёни муҳлати имтиҳони инсон аст, ва дар ҳамон ҷо анҷоми боби ёздаҳуми Дониёл низ ба поён мерасад.

> And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. Daniel 11:45, 12:1.

> Ва хаймаҳои қасри худро дар байни баҳрҳо, бар кӯҳи муқаддаси ҷалол хоҳад барпо кард; аммо ба анҷоми худ хоҳад расид, ва ҳеҷ кас ӯро ёрӣ нахоҳад кард. Ва дар он вақт Микоил, он мири бузурге ки барои фарзандони қавми ту истодааст, бархезад; ва замони тангие хоҳад буд, ки монанди он аз вақти пайдо шудани халқе то ҳамон вақт ҳеҷ гоҳ набудааст; ва дар он вақт қавми ту халосӣ хоҳад ёфт, ҳар кӣ дар китоб навишта ёфт шавад. Дониёл 11:45, 12:1.

Chapter ten begins in verse one with the “unrighteous decree” which Sister White identifies as the Sunday law.

Боби даҳум дар ояти якум бо «фармони золимона» оғоз меёбад, ки Хоҳар Уайт онро ҳамчун қонуни якшанбе муайян мекунад.

> Woe unto them that decree unrighteous decrees, and that write grievousness which they have prescribed. Isaiah 10:1.

> Вой бар онҳое ки аҳкоми ноодилона содир мекунанд, ва машаққатеро, ки муқаррар доштаанд, менависанд. Ишаъё 10:1.

Chapter ten begins at the Sunday law, which aligns with verse forty-one of Daniel chapter eleven, and it ends with a parallel to Michael standing up in the history of verse forty-five of Daniel eleven.

Боби даҳум аз қонуни якшанбе оғоз меёбад, ки бо ояти чилу якуми боби ёздаҳуми Дониёл мувофиқат мекунад, ва он бо як мувозӣ ба бархостани Микоил дар таърихи ояти чилу панҷуми Дониёл 11 анҷом меёбад.

> “An idol sabbath has been set up, as the golden image was set up in the plains of Dura. And as Nebuchadnezzar, the king of Babylon, issued a decree that all who would not bow down and worship this image should be killed, so a proclamation will be made that all who will not reverence the Sunday institution will be punished with imprisonment and death. Thus the Sabbath of the Lord is trampled underfoot. But the Lord has declared, ‘Woe unto them that decree unrighteous decrees, and write grievousness which they have prescribed’ [Isaiah 10:1]. [Zephaniah 1:14–18; 2:1–3, quoted.]” Manuscript Releases, volume 14, 91.

> «Шанбеи бутпарастона барпо гардидааст, чунон ки ҳайкали тиллоӣ дар саҳроҳои Дуро барпо карда шуда буд. Ва ҳамон тавре ки Набукаднесар, подшоҳи Бобил, фармон содир намуд, ки ҳар кӣ ба ин ҳайкал саҷда накунад ва онро парастиш нанамояд, бояд кушта шавад, ҳамчунин эълоне хоҳад шуд, ки ҳамаи онҳое ки ба муассисаи якшанбе эҳтиром намегузоранд, бо зиндон ва марг ҷазо дода хоҳанд шуд. Ба ин тарз Шанбеи Худованд зери по карда мешавад. Аммо Худованд эълон кардааст: “Вой бар ҳоли онҳое ки аҳкоми ноодилона муқаррар мекунанд ва ситамеро менависанд, ки онро таъйин намудаанд” [Ишаъё 10:1]. [Сафанё 1:14–18; 2:1–3, иқтибос оварда шудааст.]» Manuscript Releases, ҷилди 14, 91.

In Revelation eleven’s “great earthquake,” representing the Sunday law in verse thirteen, there are three symbols of Islam connected with the “earthquake” that shakes the earth beast of Revelation thirteen, when it speaks as a dragon. In Isaiah chapter ten, the Sunday law is represented as an “unrighteous decree” that has a “woe” pronounced upon it. In Revelation eleven’s “great earthquake” from verse thirteen through to verse eighteen Islam of the third woe is identified with four symbols of Islam and the strike it makes against the United States at the Sunday law; “And the same hour was there a great earthquake,” and “the second woe is past; and, behold, the third woe cometh quickly. And the seventh angel sounded” “and the nations were angry.”

Дар «зилзилаи бузург»-и Ваҳй боби ёздаҳ, ки қонуни якшанберо дар ояти сездаҳ ифода мекунад, се рамзи Ислом мавҷуд аст, ки бо он «зилзила»-е пайвастанд, ки ҳайвони заминии Ваҳй боби сездаҳро, ҳангоме ки ҳамчун аждаҳо сухан мегӯяд, ба ларза меоварад. Дар Ишаъё боби даҳ қонуни якшанбе ҳамчун «фармони ноодилона» муаррифӣ шудааст, ки бар он «вой» эълон гардидааст. Дар «зилзилаи бузург»-и Ваҳй боби ёздаҳ, аз ояти сездаҳ то ояти ҳаждаҳ, Исломи войи сеюм бо чаҳор рамзи Ислом ва бо зарбае, ки он бар зидди Иёлоти Муттаҳида дар қонуни якшанбе мезанад, шинохта мешавад; «Ва дар ҳамон соат зилзилаи бузурге ба амал омад», ва «войи дуюм гузашт; ва инак, войи сеюм зуд меояд. Ва фариштаи ҳафтум карнай навохт» «ва халқҳо ба ғазаб омаданд».

Chapter ten is portraying the papal power from verse forty-one in Daniel eleven unto verse forty-five when the papacy comes to its end. Verse forty is not part of the narrative in chapter ten, for Isaiah is illustrating verse forty’s ‘hidden history’ when the latter rain message is presented to an apostate church represented by Ahaz. Chapter eleven’s conclusion is showing the deliverance from the papal power in the same history.

Боби даҳум қудрати папавиро аз ояти чилу якуми Дониёл ёздаҳум то ояти чилу панҷум, вақте ки папавият ба анҷоми худ мерасад, тасвир мекунад. Ояти чиҳил ҷузъи ривояти боби даҳум нест, зеро Ишаъё «таърихи ниҳон»-и ояти чиҳилро нишон медиҳад, ҳангоме ки паёми борони охирин ба калисои муртад, ки бо Оҳоз намояндагӣ шудааст, пешниҳод мегардад. Хулосаи боби ёздаҳум раҳоӣ аз қудрати папавиро дар ҳамон таърих нишон медиҳад.

> And the Lord shall utterly destroy the tongue of the Egyptian sea; and with his mighty wind shall he shake his hand over the river, and shall smite it in the seven streams, and make men go over dryshod. And there shall be an highway for the remnant of his people, which shall be left, from Assyria; like as it was to Israel in the day that he came up out of the land of Egypt. Isaiah 11:15, 16.

> Ва Худованд забони баҳри Мисрро тамоман нобуд хоҳад кард; ва бо боди қавии Худ бар дарё дасти Худро хоҳад ҷунбонд, ва онро ба ҳафт ҷӯй хоҳад зад, ва мардумро водор хоҳад кард, ки пойлуч аз он убур кунанд. Ва барои бақияи қавми Ӯ, ки аз Ашшур боқӣ монда бошад, роҳи шоҳонае хоҳад буд; ҳамон тавре ки барои Исроил дар рӯзе буд, ки ӯ аз замини Миср берун омад. Ишаъё 11:15, 16

Isaiah chapter ten is the external and chapter eleven is the internal of the same history. The external and internal parallels abound in God’s Word, and these two parallel chapters represent the warning of the third angel as represented by Isaiah. The warning of the third angel has been summarized in many ways through inspiration, but a very helpful breakdown of the warning of the third angel is that it represents the events connected with the close of probation and it also emphasizes the need of personal preparation. Isaiah ten are the events, and chapter eleven in the preparation.

Боби даҳуми Ишаъё ҷониби берунии ҳамон таърих аст, ва боби ёздаҳум ҷониби дохилии он. Мувозигии беруниву дохилӣ дар Каломи Худо фаровон аст, ва ин ду боби мувозӣ огоҳии фариштаи сеюмро, чунон ки тавассути Ишаъё муаррифӣ шудааст, намояндагӣ мекунанд. Огоҳии фариштаи сеюм ба роҳҳои гуногун тавассути илҳом хулоса шудааст, аммо як тақсимбандии бисёр судманди огоҳии фариштаи сеюм ин аст, ки он рӯйдодҳои вобаста ба поёни муҳлати озмоишро намояндагӣ мекунад ва ҳамчунин зарурати омодагии шахсиро таъкид менамояд. Ишаъёи даҳум рӯйдодҳост, ва боби ёздаҳум омодагӣ мебошад.

> “The events connected with the close of probation and the work of preparation for the time of trouble, are clearly presented. But multitudes have no more understanding of these important truths than if they had never been revealed. Satan watches to catch away every impression that would make them wise unto salvation, and the time of trouble will find them unready.

> «Ҳодисаҳое, ки бо анҷоми мӯҳлати файз ва кори омодагӣ барои замони тангӣ вобастаанд, ба таври равшан баён шудаанд. Аммо анбӯҳи мардум аз ин ҳақоиқи муҳим бештар аз он дарке надоранд, ки гӯё ҳаргиз ошкор нашуда бошанд. Шайтон дар камин аст, то ҳар таассуротеро, ки онҳоро барои наҷот хирадманд мегардонад, рабояд, ва замони тангӣ онҳоро ноомода хоҳад ёфт.

> “When God sends to men warnings so important that they are represented as proclaimed by holy angels flying in the midst of heaven, He requires every person endowed with reasoning powers to heed the message. The fearful judgments denounced against the worship of the beast and his image (Revelation 14:9–11), should lead all to a diligent study of the prophecies to learn what the mark of the beast is, and how they are to avoid receiving it. But the masses of the people turn away their ears from hearing the truth and are turned unto fables. The apostle Paul declared, looking down to the last days: ‘The time will come when they will not endure sound doctrine.’ 2 Timothy 4:3. That time has fully come. The multitudes do not want Bible truth, because it interferes with the desires of the sinful, world-loving heart; and Satan supplies the deceptions which they love.

> «Ҳангоме ки Худо ба одамон огоҳсозиҳое мефиристад, ки он қадар муҳиманд, ки ҳамчун аз ҷониби фариштагони муқаддасе, ки дар миёни осмон парвоз мекунанд, эълоншуда тасвир мегарданд, Ӯ аз ҳар шахсе, ки бо қувваи ақлу идрок бархӯрдор аст, талаб мекунад, ки ба ин паём гӯш фаро диҳад. Доварии даҳшатноке, ки бар зидди парастиши ҳайвон ва ҳайкали он эълон шудааст (Ваҳй 14:9–11), бояд ҳамаро ба омӯзиши ҷиддии нубувватҳо водор созад, то биомӯзанд, ки нишони ҳайвон чист ва чӣ гуна бояд аз гирифтани он канорагирӣ кунанд. Аммо тӯдаҳои мардум гӯшҳои худро аз шунидани ҳақиқат мегардонанд ва ба сӯи афсонаҳо рӯ меоранд. Ҳавворӣ Павлус, ба рӯзҳои охир назар афканда, изҳор намуд: “Зеро замоне хоҳад омад, ки таълимоти солимро таҳаммул нахоҳанд кард.” 2 Тимотиюс 4:3. Он замон комилан фаро расидааст. Анбуҳи мардум ҳақиқати Китоби Муқаддасро намехоҳанд, зеро он бо хоҳишҳои дили гуноҳолуд ва дунёдӯсти онҳо мухолифат мекунад; ва Шайтон фиребҳоеро, ки онҳо дӯст медоранд, барояшон фароҳам месозад.»

> “But God will have a people upon the earth to maintain the Bible, and the Bible only, as the standard of all doctrines and the basis of all reforms. The opinions of learned men, the deductions of science, the creeds or decisions of ecclesiastical councils, as numerous and discordant as are the churches which they represent, the voice of the majority—not one nor all of these should be regarded as evidence for or against any point of religious faith. Before accepting any doctrine or precept, we should demand a plain ‘Thus saith the Lord’ in its support.

> «Аммо Худо бар рӯи замин қавмеро хоҳад дошт, ки Китоби Муқаддасро — ва танҳо Китоби Муқаддасро — ҳамчун меъёри ҳамаи ақоид ва пояи ҳамаи ислоҳот нигоҳ доранд. Андешаҳои донишмандон, хулосаҳои илм, ақиданомаҳо ё қарорҳои шӯроҳои калисоӣ, ки ба ҳамон андозае ки калисоҳои намояндагикардаи онҳо бисёршуморанд, ҳамон қадар гуногун ва носозгоранд, овози аксарият — на яке ва на ҳамаи инҳо — набояд ҳамчун далел ба тарафдорӣ ё бар зидди ҳеҷ нуктаи имони динӣ пазируфта шаванд. Пеш аз пазируфтани ҳар гуна таълимот ё амр, мо бояд барои дастгирии он як «Худованд чунин мегӯяд»-и равшан талаб намоем.»

> “Satan is constantly endeavoring to attract attention to man in the place of God. He leads the people to look to bishops, to pastors, to professors of theology, as their guides, instead of searching the Scriptures to learn their duty for themselves. Then, by controlling the minds of these leaders, he can influence the multitudes according to his will.” The Great Controversy, 594, 595.

> «Шайтон пайваста кӯшиш мекунад, ки ба ҷойи Худо диққати мардумро ба инсон ҷалб намояд. Ӯ мардумро водор месозад, ки ба ҷойи он ки Китобҳои Муқаддасро таҳқиқ кунанд, то вазифаи худро барои худашон биомӯзанд, ба усқуфон, ба рӯҳониён, ба устодони илоҳиёт ҳамчун роҳнамоёни худ назар кунанд. Сипас, бо идора кардани ақли ин роҳбарон, ӯ метавонад оммаҳоро мувофиқи иродаи худ таъсир диҳад». «Муборизаи бузург», 594, 595.

We will continue this study in the next article.

Мо ин таҳқиқотро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

Back to Articles