Article

# The Book of Daniel - Number Ten

Китоби Дониёл — Рақами даҳ

The Process

Раванди

Author

Jeff Pippenger

Published

December 5, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

In Daniel chapter one, Daniel was carried into the captivity of seventy years prophesied by Jeremiah, and continued until the first year of Cyrus.

Дар боби якуми Дониёл, Дониёл ба асорати ҳафтодсолае, ки Ирмиё пешгӯӣ карда буд, бурда шуд ва то соли аввали Куруш идома ёфт.

> And Daniel continued even unto the first year of king Cyrus. Daniel 1:21.

> Ва Дониёл то соли аввали подшоҳ Куруш давом кард. Дониёл 1:21.

Thus, Daniel lived through the entire history of the seventy years of captivity, until the decree that allowed the return of ancient Israel to rebuild and restore Jerusalem.

Ҳамин тавр, Дониёл тамоми таърихи ҳафтод соли асоратро аз сар гузаронд, то фармоне, ки бозгашти Исроили қадимро барои аз нав бино кардан ва барқарор сохтани Ерусалим иҷозат медод.

> Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord by the mouth of Jeremiah might be fulfilled, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying. Ezra 1:1.

> Ва дар соли якуми Куруш, подшоҳи Форс, то ки каломи Худованд, ки ба воситаи даҳони Ирмиё гуфта шуда буд, ба амал ояд, Худованд рӯҳи Куруш, подшоҳи Форсро, барангехт, то ӯ дар тамоми салтанати худ нидо эълон намояд ва онро ба хат низ навишта, чунин бигӯяд. Эзро 1:1.

Daniel therefore is the symbol of the testing process of the one hundred and forty-four thousand that began on September 11, 2001, and continues until the “decree,” which marks the call out of Babylon.

Пас, Дониёл рамзи ҷараёни имтиҳони яксаду чиҳилу чор ҳазор аст, ки аз 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфта, то «фармон», ки даъвати берун омадан аз Бобилро нишон медиҳад, идома меёбад.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Revelation 18:4, 5.

> Ва аз осмони дигар овозеро шунидам, ки мегуфт: «Аз вай берун оед, эй қавми Ман, то дар гуноҳҳои вай шарик нагардед ва аз балоҳои вай насиб наёбед. Зеро гуноҳҳои вай то ба осмон расидаанд, ва Худо беинсофиҳои вайро ба ёд овардааст». Ваҳй 18:4, 5.

The seventy years of captivity is the testing and purification period of the one hundred and forty-four thousand. On September 11, 2001 the third Woe of Islam arrived. This is only recognized by those who accept the foundational truths of Adventism. The first Woe and the second Woe were both correctly identified as Islam by the pioneers. On both the 1843 and the 1850 pioneer charts, which Ellen White endorsed, and which are identified as a fulfillment of Habakkuk chapter two, Islam is identified as the fifth and sixth Trumpets. The last three Trumpets are Woe Trumpets.

Ҳафтод соли асирӣ давраи озмоиш ва поксозии яксаду чилу чор ҳазор аст. 11 сентябри соли 2001 Войи сеюми Ислом фаро расид. Инро фақат онҳое эътироф мекунанд, ки ҳақиқатҳои бунёдии Адвентизмро мепазиранд. Войи якум ва Войи дуюмро ҳар ду пешвоёни аввалин ба дурустӣ ҳамчун Ислом муайян карда буданд. Ҳам дар ҷадвали пешвоёни соли 1843 ва ҳам дар ҷадвали пешвоёни соли 1850, ки Эллен Уайт онҳоро тасдиқ карда буд, ва ки ҳамчун иҷрошавии боби дуюми Ҳабаққуқ шинохта мешаванд, Ислом ҳамчун карнаҳои панҷум ва шашум муайян шудааст. Се карнаи охирин карнаҳои Вой мебошанд.

> And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.

> Ва ман назар андохтам, ва фариштаеро дидам, ки дар миёни осмон парвоз мекард, ва бо овози баланд мегуфт: Вой, вой, вой бар сокинони замин аз боиси овозҳои дигари карнаи он се фаришта, ки ҳанӯз бояд навозанд! Ваҳй 8:13.

If there are three Woe Trumpets, and the first and second Woe Trumpets are Islam, it is pretty simple to recognize that the third Woe Trumpet is also Islam. An element of the symbol of Islam as Woe Trumpets, is their restraint, and then when they’re released. Sister White identifies the four winds of Revelation seven, as an “angry horse,” seeking to “break loose” and “bring death and destruction” in its wake.

Агар се Карнаи Вой барпо бошанд, ва Карнаи аввал ва дуюми Вой Ислом бошанд, пас дарк карданаш басо сода аст, ки Карнаи сеюми Вой низ Ислом аст. Яке аз унсурҳои рамзи Ислом ҳамчун Карнаҳои Вой, маҳдуд нигоҳ дошта шудани онҳо аст, ва сипас, вақте ки онҳо раҳо карда мешаванд. Хоҳар Уайт чор бодҳои Ваҳй боби ҳафтро ҳамчун «аспи хашмгин» муайян мекунад, ки мекӯшад «худро раҳо созад» ва дар пайи худ «марг ва харобиро» биёрад.

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> «Фариштагон чор бодро нигоҳ медоранд, ки ҳамчун аспи хашмгине тасвир шудааст, ки мехоҳад раҳо шуда, бар рӯи тамоми замин шитобон бигузарад ва дар роҳи худ харобӣ ва мамот оварад.

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> «Оё мо дар худи остонаи олами абадӣ хоб хоҳем рафт? Оё мо кунд ва сард ва мурда хоҳем буд? Оҳ, кош дар калисоҳои мо Рӯҳ ва нафаси Худо бар қавми Ӯ дамида мешуд, то ки онҳо бар пойҳои худ биистанд ва зинда гарданд. Мо бояд бубинем, ки роҳ танг аст ва дарвоза маҳдуд. Вале ҳангоме ки мо аз дарвозаи танг мегузарем, паҳнои он ҳеҷ ҳадду канор надорад». Manuscript Releases, ҷилди 20, 217.

The four angels who are restraining the four winds are restraining the “angry horse” of Bible prophecy that produces death and destruction. In Revelation chapter nine, where the first and second Woe Trumpet are identified, there is a king that is identified. He is identified in Revelation “nine-eleven”.

Чор фариштае, ки чор бодро бозмедоранд, «аспи ғазаб»-и нубуввати Китоби Муқаддасро, ки марг ва харобӣ ба вуҷуд меоварад, бозмедоранд. Дар боби нӯҳуми Ваҳй, ки дар он Карнаи Войи якум ва дуюм муайян карда мешаванд, подшоҳе муайян карда мешавад. Ӯ дар Ваҳй «нӯҳ-ёздаҳ» муайян карда шудааст.

> And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. as being over them. Revelation 9:11.

> Ва бар сари худ подшоҳе доштанд, ки фариштаи вартаи беҳад аст; номи ӯ ба забони ибронист Абаддон, вале ба забони юнонӣ номи ӯ Аполлиён аст, чун бар онҳо ҳукмрон мебошад. Ваҳй 9:11.

The name, and therefore the character of the king of Islam is Abaddon in the Hebrew and Apollyon in the Greek. In both the Old and New Testaments, represented by the Hebrew and the Greek, the character of Islam is found in the definition of the two names. In both words the definition is “death and destruction.” Sister White says the “angry horse” that the four angels are restraining while the one hundred and forty-four thousand are being sealed is seeking to break loose and bring “death and destruction” in its path.

Ном ва, бинобар ин, хислати подшоҳи Ислом дар ибронӣ Абаддӯн ва дар юнонӣ Аполлӯн аст. Дар ҳар ду Аҳд — Қадим ва Ҷадид, ки ба воситаи ибронӣ ва юнонӣ ифода шудаанд, хислати Ислом дар маънои ин ду ном ёфт мешавад. Дар ҳар ду вожа маънӣ «марг ва ҳалокат» аст. Хоҳар Уайт мегӯяд, ки «аспи хашмгин», ки чор фаришта онро бозмедоранд, дар ҳоле ки яксаду чилу чаҳор ҳазор муҳр зада мешаванд, мекӯшад раҳо шавад ва дар роҳи худ «марг ва ҳалокат» биёрад.

The first reference in the Scriptures to Islam is Ishmael, the father of those who uphold the religion of Islam. In that first reference he is identified as a wild man, and the word translated as “wild” means “the wild Arabian ass”. The first prophetic reference to Islam, is a symbol of the horse family, and a horse is how the pioneers illustrated Islam of the first and second Woes on the two sacred charts. The four winds of Revelation chapter seven, are held in check, or “restrained”, until God seals His people. The sealing process of the one hundred and forty-four thousand is also the testing process and purification process.

Аввалин ишора дар Навиштаҳо ба Ислом — Исмоил аст, падари онҳое ки дини Исломро нигоҳ медоранд. Дар ҳамон аввалин ишора ӯ ҳамчун марди ваҳшӣ муаррифӣ мешавад, ва калимае ки ба “ваҳшӣ” тарҷума шудааст, маънои “харе ваҳшии арабиро” дорад. Аввалин ишораи нубувватӣ ба Ислом рамзе аз хонаводаи асп аст, ва асп ҳамон гунаест ки пешқадамон Исломро дар бораи войи якум ва дуюм бар ду ҷадвали муқаддас тасвир кардаанд. Чор бодҳои боби ҳафтуми Ваҳй нигоҳ дошта мешаванд, ё “боздошта” мешаванд, то даме ки Худо қавми Худро мӯҳр занад. Раванди мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазор ҳамчунин раванди озмоиш ва раванди поксозист.

All these prophetic illustrations are represented by Daniel’s captivity for seventy years, beginning with Jehoiakim, the symbol of the empowerment of the first message, until the “decree” that calls men and women out of Babylon. The restraining and then the releasing of Islam is a prophetic characteristic of Islam as a symbol of biblical prophecy.

Ҳамаи ин тасвирҳои нубувватӣ бо асорати ҳафтодсолаи Дониёл муаррифӣ мешаванд, ки аз Еҳӯёқим, рамзи қувватёбии паёми аввал, оғоз ёфта, то «фармоне» идома меёбад, ки мардон ва занонро аз Бобил берун мехонад. Боздоштани Ислом ва сипас раҳо кардани он хусусияти нубувватии Ислом аст ҳамчун рамзе дар пешгӯии Китоби Муқаддас.

When they are referred to as the “four winds”, they are held in check while God’s servants are sealed. At the beginning of the second Woe, in the time prophecy of three hundred and ninety-one years and fifteen days that was fulfilled on August 11, 1840, four angels, representing Islam of the second Woe, were “loosed.” At the end of the prophecy, they were “restrained”.

Вақте ки онҳоро ҳамчун «чор бод» ёд мекунанд, онҳо нигоҳ дошта мешаванд, то даме ки бандагони Худо мӯҳр зада шаванд. Дар оғози Войи дуюм, дар пешгӯии замонии сесаду наваду як солу понздаҳ рӯз, ки 11 августи соли 1840 иҷро гардид, чор фаришта, ки Исломро дар Войи дуюм намояндагӣ мекарданд, «раҳо» карда шуданд. Дар анҷоми он пешгӯӣ, онҳо «маҳдуд» карда шуданд.

> Saying to the sixth angel which had the trumpet, Loose the four angels which are bound in the great river Euphrates. And the four angels were loosed, which were prepared for an hour, and a day, and a month, and a year, for to slay the third part of men. Revelation 9:14, 15.

> Ба фариштаи шашум, ки карнай дошт, гуфт: «Он чор фариштаеро, ки дар дарёи бузурги Фурот баста шудаанд, озод кун». Ва он чор фаришта, ки барои соате, ва рӯзе, ва моҳе, ва соле муҳайё карда шуда буданд, то ки сеяки одамонро бикушанд, озод карда шуданд. Ваҳй 9:14, 15.

On September 11, 2001, the first message in the history of the one hundred and forty-four thousand was empowered, when Islam of the third Woe was “loosed.” But it was immediately “restrained”. Sister White explains why this happened, but first we should remember that the purpose of Islam in its first biblical reference was to anger the nations, for Ishmael’s hand would be against every man, and every man’s hand would be against Islam.

11 сентябри соли 2001, нахустин паём дар таърихи яксаду чилу чор ҳазор қувват бахшида шуд, ҳангоме ки Исломи Войи сеюм «раҳо карда шуд». Аммо он дарҳол «маҳдуд карда шуд». Хоҳар Уайт мефаҳмонад, ки чаро ин рӯй дод, вале нахуст бояд дар хотир дошта бошем, ки мақсади Ислом дар аввалин ишораи Китоби Муқаддас ба он ин буд, ки халқҳоро ба хашм оварад, зеро дасти Исмоил бар зидди ҳар одам хоҳад буд, ва дасти ҳар одам бар зидди Ислом хоҳад буд.

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> Ва фариштаи Худованд ба вай гуфт: «Инак, ту ҳомиладор ҳастӣ, ва писаре хоҳӣ зоид, ва номи ӯро Исмоил хоҳӣ гузошт; зеро ки Худованд мусибати туро шунидааст. Ва ӯ марди ваҳшӣ хоҳад буд; дасти ӯ бар зидди ҳар кас, ва дасти ҳар кас бар зидди ӯ хоҳад буд; ва ӯ дар ҳузури ҳамаи бародарони худ сокин хоҳад шуд». Ҳастӣ 16:11, 12.

The purpose of Islam in Bible prophecy is to unite all nations against Islam, in advance of the United Nations turning their wrath upon Sabbath keepers. On September 11, 2001 everyone who understands 9/11 as marking the beginning of the repeat of the sequence of the Millerite events has become as “Daniel” when he was taken to Babylon for seventy years. Jehoiakim identifies the starting of that testing process, and Islam of the third Woe was then released, but immediately held in check, so God could seal His people.

Мақсади Ислом дар пешгӯии Китоби Муқаддас он аст, ки ҳамаи миллатҳоро бар зидди Ислом муттаҳид созад, пеш аз он ки Созмони Милали Муттаҳид ғазаби худро бар нигаҳдорандагони шанбе фурӯ резад. Дар 11 сентябри соли 2001 ҳар касе ки 9/11-ро ҳамчун оғози такрори пайдарпаии воқеаҳои миллерӣ мефаҳмад, монанди «Дониёл» мегардад, вақте ки ӯ барои ҳафтод сол ба Бобил бурда шуд. Еҳӯёқим оғози он раванди озмоишро муайян мекунад, ва Исломи Войи сеюм он гоҳ раҳо карда шуд, вале фавран боздошта гардид, то Худо қавми Худро мӯҳр намояд.

> “This view was given in 1847 when there were but very few of the Advent brethren observing the Sabbath, and of these but few supposed that its observance was of sufficient importance to draw a line between the people of God and unbelievers. Now the fulfillment of that view is beginning to be seen. ‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> «Ин назар соли 1847 дода шуд, дар он вақт аз бародарони адвентист, ки рӯзи шанберо риоя мекарданд, танҳо бисёр кам буданд, ва аз миёни онҳо низ танҳо андаке гумон доштанд, ки риояи он чунон аҳамияти кофӣ дорад, ки миёни қавми Худо ва беимонон хатти ҷудоӣ кашад. Акнун иҷрои он назар оғоз ба дида шудан мекунад. «Оғози он замони тангӣ», ки дар ин ҷо зикр шудааст, на ба он вақт ишора мекунад, ки вабоҳо ба рехта шудан сар хоҳанд кард, балки ба як давраи кӯтоҳе андаке пеш аз рехта шудани онҳо, ҳангоме ки Масеҳ дар муқаддасгоҳ аст. Дар он вақт, ҳангоме ки кори наҷот ба анҷом расида истодааст, тангӣ бар замин хоҳад омад, ва халқҳо ба ғазаб хоҳанд омад, вале боздошта хоҳанд шуд, то ки кори фариштаи сеюмро манъ накунанд. Дар он вақт «борони охирин», ё таровате аз ҳузури Худованд, хоҳад омад, то ба овози баландии фариштаи сеюм қувват бахшад ва муқаддасонро омода созад, то дар он даврае, ки ҳафт вабои охирин рехта хоҳанд шуд, устувор биистанд». Early Writings, 85.

Daniel’s seventy years began on September 11, 2001 when Islam was released and angered the nations by suddenly and unexpectedly striking the earth beast of Revelation thirteen. Islam was then restrained, so the work of the third angel can be finished. The work of the third angel is the sealing of God’s people, and when that work began on September 11, 2001 the Latter Rain began to “sprinkle”. Daniel chapter one is illustrating the testing process of the one hundred and forty-four thousand, beginning on September 11, 2001, and continuing until the second “voice” of Revelation eighteen calls God’s other flock out of Babylon. Daniel therefore represents a people who are now in spiritual captivity, until the very conclusion of the testing process. The conclusion of the testing period in Daniel chapter one is identified as the “end of the days.”

Ҳафтод соли Дониёл 11-уми сентябри соли 2001 оғоз ёфт, вақте ки Ислом раҳо шуд ва бо он ки ногаҳон ва ғайричашмдошт ба ҳайвони заминии Ваҳй боби сездаҳ зарба зад, халқҳоро ба хашм овард. Сипас Ислом маҳдуд карда шуд, то ки кори фариштаи сеюм ба анҷом расонида шавад. Кори фариштаи сеюм мӯҳргузории қавми Худост, ва вақте ки он кор 11-уми сентябри соли 2001 оғоз ёфт, Борони Охирин ба «пошидан» оғоз кард. Боби якуми Дониёл раванди озмоиши саду чиҳилу чаҳор ҳазор нафарро нишон медиҳад, ки аз 11-уми сентябри соли 2001 оғоз шуда, то он даме идома меёбад, ки «овози» дуюми Ваҳй боби ҳаждаҳ дигар гӯсфандони Худоро аз Бобил берун мехонад. Бинобар ин, Дониёл қавмеро муаррифӣ мекунад, ки ҳоло дар асорати рӯҳонӣ ҳастанд, то худи анҷоми ниҳоии раванди озмоиш. Анҷоми давраи озмоиш дар боби якуми Дониёл ҳамчун «охири рӯзҳо» муайян шудааст.

> Now at the end of the days that the king had said he should bring them in, then the prince of the eunuchs brought them in before Nebuchadnezzar. And the king communed with them; and among them all was found none like Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah: therefore stood they before the king. And in all matters of wisdom and understanding, that the king enquired of them, he found them ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm. Daniel 1:18–20.

> Ва дар охири он рӯзҳое ки подшоҳ фармуда буд, ки онҳоро биёранд, сардори хоҷасароён онҳоро ба ҳузури Набукаднесар даровард. Ва подшоҳ бо онҳо гуфтугӯ кард; ва дар миёни ҳамаи онҳо ҳеҷ касе мисли Дониёл, Ҳананё, Мишоил ва Азарё ёфт нашуд; бинобар ин онҳо дар ҳузури подшоҳ истоданд. Ва дар ҳар масъалаи ҳикмат ва фаҳм, ки подшоҳ аз онҳо мепурсид, онҳоро даҳ баробар беҳтар аз ҳамаи ҷодугарон ва мунаҷҷимоне ёфт, ки дар тамоми мамлакати ӯ буданд. Дониёл 1:18–20.

The third test, which represents a prophetic litmus test for Daniel and the three worthies, was when they were judged by Nebuchadnezzar, and found to be “ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm.” The third test is represented by judgment, and the judgment occurred at “the end of the days.” In the book of Daniel, the “end of the days,” is where Daniel stands in his lot.

Санҷиши сеюм, ки барои Дониёл ва он се ҷавони шоиста як санҷиши пешгӯёнаи муайянкунандагонаро ифода мекунад, он вақт буд, ки онҳо аз ҷониби Набукаднесар муҳокима шуданд ва маълум гардид, ки «аз ҳамаи ҷодугарон ва мунаҷҷимоне ки дар тамоми мулки ӯ буданд, даҳ баробар беҳтаранд». Санҷиши сеюм бо доварӣ ифода меёбад, ва ин доварӣ дар «интиҳои айём» воқеъ гардид. Дар китоби Дониёл, «интиҳои айём» он ҷост, ки Дониёл дар қитъаи худ меистад.

> “‘Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand…. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. But go thou (Daniel) thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days.’

> «Бисёре пок хоҳанд шуд, ва сафед карда хоҳанд шуд, ва озмуда хоҳанд шуд; аммо шарирон бадӣ хоҳанд кард: ва ҳеҷ яке аз шарирон нахоҳад фаҳмид; вале хирадмандон хоҳанд фаҳмид.... Хушо касе ки мунтазир мемонад, ва ба ҳазору сесаду сию панҷ рӯз мерасад. Аммо ту (Дониёл) роҳи худро то охир бирав: зеро ту ором хоҳӣ гирифт, ва дар насиби худ дар охири айём хоҳӣ истод.»

> “The time has come for Daniel to stand in his lot. The time has come for the light given him to go to the world as never before. If those for whom the Lord has done so much will walk in the light, their knowledge of Christ and the prophecies relating to Him will be greatly increased as they near the close of this earth’s history.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1174.

> «Замоне фаро расидааст, ки Дониёл дар қуръаи худ биистад. Замоне фаро расидааст, ки нуре, ки ба ӯ дода шудааст, ба ҷаҳон ба гунае бирасад, ки ҳеҷ гоҳ пеш аз ин чунин набудааст. Агар онҳое ки Худованд барои онҳо ин қадар бисёр кардааст, дар нур роҳ раванд, дониши онҳо дар бораи Масеҳ ва пешгӯиҳое, ки ба Ӯ марбутанд, ҳангоми наздик шуданашон ба анҷоми таърихи ин замин, ба таври назаррас афзун хоҳад шуд». The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1174.

Sister White identifies the “end of the days” in association with the purification process of verse ten of Daniel chapter twelve. She often employs verse ten, with verse thirteen’s, “end of the days.”

Хоҳар Уайт «поёни айём»-ро вобаста ба раванди поксозии ояти даҳуми боби дувоздаҳуми китоби Дониёл муайян мекунад. Ӯ аксар вақт ояти даҳумро ҳамроҳ бо «поёни айём»-и ояти сездаҳум ба кор мебарад.

> “‘Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand…. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. But go thou (Daniel) thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days.’

> «Бисёриҳо пок гардонида хоҳанд шуд, ва сафед, ва озмуда хоҳанд шуд; вале бадкорон бадкорона амал хоҳанд кард; ва ҳеҷ яке аз бадкорон нахоҳад фаҳмид; аммо хирадмандон хоҳанд фаҳмид…. Хушо касе ки интизорӣ мекашад ва ба ҳазору сесаду сию панҷ рӯз мерасад. Аммо ту (Дониёл) роҳи худро пеш гир то охир фаро расад; зеро ту ором хоҳӣ гирифт ва дар насиби худ дар охири рӯзҳо хоҳӣ истод.»

> “Daniel is today standing in his lot, and we are to give him place to speak to the people. Our message is to go forth as a lamp that burneth. ‘At that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. And many of them that sleep in the dust of the earth shall awake, some to everlasting life, and some to shame and everlasting contempt. And they that be wise shall shine as the brightness of the firmament; and they that turn many to righteousness as the stars forever and ever.’

> «Имрӯз Дониёл дар саҳми худ истодааст, ва мо бояд ба ӯ ҷой диҳем, то ба мардум сухан гӯяд. Паёми мо бояд чун чароғи фурӯзон пеш равад. “Ва дар он замон Микоил бархезад, он сарвари бузурге ки барои фарзандони қавми ту меистад; ва замони тангие хоҳад буд, ки монанди он аз замоне ки халқе ба вуҷуд омад то ҳамон вақт набудааст; ва дар он замон қавми ту халос хоҳад шуд, ҳар касе ки дар китоб навишта ёфта шавад. Ва бисёре аз онҳое ки дар хоки замин хобидаанд, бедор хоҳанд шуд, баъзе барои ҳаёти ҷовидонӣ, ва баъзе барои расвоӣ ва нафрати абадӣ. Ва хирадмандон мисли дурахши афлок хоҳанд дурахшид; ва онҳое ки бисёронро ба адолат меоваранд, мисли ситорагон то абадулабад.»

> “These words present the work that we are to do in these last days. We are not one-half awake. We have not the power that is essential to the doing of the work that must be done. We must come into life, come into union. Now, just now, we must stand in that position where repentance and pardon shall be the striking features of our work. There must be no quarrelling. It is too late to engage with Satan in his work of blinding eyes. It is too late to give heed to seducing spirits and doctrines of devils.

> «Ин суханон кореро пеши назар меоранд, ки мо бояд дар ин рӯзҳои охир ба анҷом расонем. Мо ҳатто нисфаш ҳам бедор нестем. Мо он қувватеро, ки барои анҷом додани коре, ки бояд иҷро шавад, зарур аст, надорем. Мо бояд ба ҳаёт дароем, ба иттиҳод дароем. Акнун, маҳз ҳозир, мо бояд дар он мавқеъ биистем, ки тавба ва бахшиш хусусиятҳои барҷастаи кори мо бошанд. Ҳеҷ гуна ҷанҷол набояд бошад. Барои ба кори Шайтон дар кӯр сохтани чашмон ҳамроҳ шудан аллакай дер шудааст. Барои таваҷҷуҳ кардан ба арвоҳи фиребанда ва таълимоти девҳо аллакай дер шудааст.»

> “I am instructed to say that when the Holy Spirit gives tongue and utterance, we shall see a work done similar to that done on the day of Pentecost. The representatives of Christ will work intelligently. There will not be found one man here and another there seeking to tear down and destroy.

> «Ба ман супориш дода шудааст, ки бигӯям: ҳангоме ки Рӯҳулқудс забон ва баён мебахшад, мо анҷом ёфтани кореро хоҳем дид, ки монанди он корест, ки дар рӯзи Пантикост ба амал омад. Намояндагони Масеҳ бо хирадмандӣ амал хоҳанд кард. Дар ин ҷо як нафар ва дар он ҷо нафари дигаре ёфт нахоҳад шуд, ки дар пайи вайрон кардан ва нобуд сохтани он бошанд.»

> “‘Before the decree bring forth, before the day pass as the chaff, before the fierce anger of the Lord come upon you, before the day of the Lord’s anger come upon you, seek ye the Lord, all ye meek of the earth, which have wrought His judgment; seek righteousness, seek meekness: it may be ye shall be hid in the day of the Lord’s anger.’” Australian Union Conference Record, March 11, 1907.

> «Пеш аз он ки ҳукм содир гардад, пеш аз он ки рӯз чун каҳ пароканда шавад, пеш аз он ки хашми шадиди Худованд бар шумо биёяд, пеш аз он ки рӯзи хашми Худованд бар шумо фаро расад, Худовандро биҷӯед, эй ҳамаи ҳалимони замин, ки ҳукми Ӯро ба ҷо овардаед; адолатро биҷӯед, ҳалимиро биҷӯед: шояд шумо дар рӯзи хашми Худованд пинҳон карда шавед.» Australian Union Conference Record, March 11, 1907.

The sealing of the one hundred and forty-four thousand that is represented by the seventy years of Daniel’s captivity in Babylon, is represented in Daniel chapter twelve, and verse ten. The verse possesses the signature of “truth” for it identifies the three-steps that are the characteristics of the Hebrew word “truth.” Many shall be purified, made white and then tried. Daniel and the three worthies were purified by the fear of God in chapter one, for they determined not to eat the Babylonian diet. They then demonstrated a countenance that was made fairer and fatter than those who ate the Babylonian food. Their countenance was the righteousness of Christ which is the white garments. They then were tried when they went into the judgment of Nebuchadnezzar, at the end of the days.

Мӯҳргузории саду чиҳилу чор ҳазор, ки бо ҳафтод соли асирии Дониёл дар Бобил ифода ёфтааст, дар боби дувоздаҳуми китоби Дониёл, ояти даҳ, низ ифода шудааст. Ин оят муҳри «ростӣ»-ро дорад, зеро он се қадамро муайян мекунад, ки хусусиятҳои калимаи ибронии «ростӣ» мебошанд. Бисёре пок карда хоҳанд шуд, сафед гардонда хоҳанд шуд ва сипас озмуда хоҳанд шуд. Дониёл ва он се ҷавони арзанда дар боби якум ба воситаи тарси Худо пок карда шуданд, зеро онҳо қарор доданд, ки аз таоми Бобил нахӯранд. Сипас онҳо симое зоҳир намуданд, ки аз симои онҳое ки аз ғизои Бобил мехӯрданд, зеботар ва фарбеҳтар гардонида шуда буд. Симои онҳо адолати Масеҳ буд, ки ҳамон либосҳои сафед аст. Сипас онҳо ҳангоме озмуда шуданд, ки дар анҷоми рӯзҳо ба доварии Набукаднесар даромаданд.

At “the end of the days,” when Daniel stands “in his lot”, “knowledge of Christ and the prophecies relating to Him will be greatly increased” for God’s people. Nebuchadnezzar noted that in “all matters of wisdom and understanding,” Daniel and the three worthies were “found” to be “ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm.”

Дар «охири айём», ҳангоме ки Дониёл «дар қитъаи худ» меистад, «маърифат дар бораи Масеҳ ва нубувватҳое, ки ба Ӯ тааллуқ доранд, барои қавми Худо бисёр афзун хоҳад шуд». Бухтуннассар қайд кард, ки дар «ҳамаи масъалаҳои ҳикмат ва фаҳм», Дониёл ва он се ҷавони баргузида «ёфт шуданд», ки «аз ҳамаи ҷодугарон ва мунаҷҷимоне, ки дар тамоми салтанати ӯ буданд, даҳ баробар беҳтар» мебошанд.

Daniel chapter one is illustrating the experience of the one hundred and forty-four thousand, who go through a three-step testing process. Commenting on that process, Sister White says, “These words present the work that we are to do in these last days. We are not one-half awake. We have not the power that is essential to the doing of the work that must be done. We must come into life, come into union. Now, just now, we must stand in that position where repentance and pardon shall be the striking features of our work. There must be no quarrelling.”

Боби якуми Дониёл таҷрибаи яксаду чилу чор ҳазорро ба тасвир меорад, ки аз як раванди озмоиши сеқадамӣ мегузаранд. Дар шарҳи он раванд, хоҳар Уайт мегӯяд: «Ин суханон кореро пешкаш мекунанд, ки мо бояд дар ин рӯзҳои охир ба ҷо оварем. Мо ҳатто нисфаш ҳам бедор нестем. Мо он қувватеро, ки барои анҷом додани коре, ки бояд анҷом ёбад, зарур аст, надорем. Мо бояд ба ҳаёт дароем, ба ягонагӣ дароем. Ҳоло, маҳз ҳоло, мо бояд дар он мавқеъ биистем, ки тавба ва бахшоиш хусусиятҳои барҷастаи кори мо бошанд. Ҳеҷ гуна ҷанҷол набояд бошад.»

The testing process that leads to the “end of the days,” leads to the resurrection of the two witnesses in Revelation chapter eleven. The work we are to do now is to accept the message of September 11, 2001 and wake up, as represented by the dead dry bones. “We must come to life, come into union.” When we do this, the striking features of our work will be our “repentance and pardon.” The striking feature of our work is represented by Daniel in chapter nine, when he prays the Leviticus twenty-six prayer, asking for forgiveness of his sins, and the sins of his fathers, while also acknowledging that he had been walking contrary to God ever since the disappointment that marked the beginning of the tarrying time on July 18, 2020. He must also acknowledge that God had been walking contrary to him during that same period. Daniel represents those that have gone through a captivity of “seventy years”, ever since July 18, 2020.

Раванди имтиҳон, ки ба «охири айём» меоварад, ба эҳёи ду шоҳид дар Ваҳй, боби ёздаҳум, мерасонад. Коре ки ҳоло бояд анҷом диҳем, ин аст, ки паёми 11 сентябри соли 2001-ро бипазирем ва бедор шавем, чунон ки онро устухонҳои хушки мурда намояндагӣ мекунанд. «Мо бояд зинда шавем, ба иттиҳод дароем». Вақте ки инро анҷом медиҳем, хусусиятҳои барҷастаи кори мо «тавба ва омурзиш» хоҳанд буд. Хусусияти барҷастаи кори мо дар Дониёл, боби нӯҳум, намояндагӣ шудааст, он гоҳ ки ӯ дуои Ибодатиён бисту шашро ба ҷо меорад ва барои омурзиши гуноҳҳои худ ва гуноҳҳои падаронаш илтиҷо мекунад, дар айни ҳол эътироф менамояд, ки аз замони ноумедие, ки оғози давраи таъхирро дар 18 июли соли 2020 нишон дод, пайваста бар хилофи Худо роҳ мерафт. Ӯ ҳамчунин бояд эътироф кунад, ки Худо дар ҳамон давра бар хилофи ӯ рафтор мекард. Дониёл намояндаи онҳост, ки аз 18 июли соли 2020 ба ин сӯ аз асорати «ҳафтод сол» гузаштаанд.

The seventy years is a symbol of the “seven times” of Leviticus twenty-six. The book of Chronicles informs us that the seventy years was the period that the land would “enjoy” the sabbaths which she was not allowed to enjoy due to ancient Israel’s rebellion against the covenant of Leviticus twenty-five.

Ҳафтод сол рамзи «ҳафт замон»-и Ибодот бисту шаш аст. Китоби Воқеанигорон ба мо хабар медиҳад, ки ҳафтод сол ҳамон даврае буд, ки дар он замин шанбеҳои худро, ки бар асари исёни Исроили қадим бар зидди аҳди Ибодот бисту панҷ аз баҳраманд шуданашон маҳрум гардида буд, «баҳра мебурд».

> To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. 2 Chronicles 36:21.

> То каломи Худованд, ки ба воситаи даҳони Ирмиё гуфта шуда буд, ба амал ояд, то замин шанбеи худро баҳра барад; зеро тамоми айёме ки вай харобу вайрон хобида буд, шанберо нигоҳ медошт, то ҳафтод сол пур шавад. 2 Вақоеънома 36:21.

As a symbol of a prophetic “wilderness,” the “three and a half days” that the two witnesses of Revelation eleven were dead in the street after July 18, 2020 is a symbol of the “seventy years”, and also a symbol of the “seven times”. At the “end of the days,” is a symbol of the end of the prophetic days that were sealed up in the book of Daniel.

Ҳамчун рамзи як «биёбон»-и нубувватӣ, «сею ним рӯз»-е, ки ду шоҳиди Ваҳй боби ёздаҳ пас аз 18 июли соли 2020 дар кӯча мурда буданд, рамзи «ҳафтод сол» мебошад, ва ҳамчунин рамзи «ҳафт замон» аст. Дар «охири айём» — рамзи анҷоми айёми нубувватист, ки дар китоби Дониёл мӯҳр зада шуда буданд.

In 1798, the book of Daniel was unsealed and Daniel stood in his lot, ready to fulfill his purpose.

Соли 1798 китоби Дониёл кушода шуд, ва Дониёл дар қитъаи худ истода, омода буд, ки мақсади худро иҷро намояд.

> “When God gives a man a special work to do, he is to stand in his lot and place as did Daniel, ready to answer the call of God, ready to fulfill His purpose.” Manuscript Releases, volume 6, 108.

> «Ҳангоме ки Худо ба касе кори махсусеро вогузор мекунад, ӯ бояд, чунон ки Дониёл буд, дар қисмат ва ҷойгоҳи худ устувор биистад, омода бошад, ки ба даъвати Худо ҷавоб гӯяд, омода бошад, ки мақсади Ӯро ба иҷро расонад». Manuscript Releases, volume 6, 108.

On October 22, 1844, in fulfillment of Daniel chapter eight, and verse fourteen, the book of Daniel once again stood in its lot. 1798, and 1844, are the conclusion of the first and second indignations, and therefore mark the end of “seven times.” The “end of the days” in the book of Daniel is a symbol of the conclusion of a captivity that is represented by the “seven times.” In Daniel chapter four, Nebuchadnezzar lived as a beast while “seven times” passed over him. At “the end of the days,” his kingdom and reason was restored to him.

22 октябри соли 1844, дар иҷрои Дониёл боби ҳаштум, ояти чордаҳум, китоби Дониёл бори дигар дар қуръаи худ устувор гардид. Солҳои 1798 ва 1844 анҷоми хашмҳои якум ва дуюм мебошанд, ва бинобар ин поёни «ҳафт вақт»-ро нишон медиҳанд. «Охири рӯзҳо» дар китоби Дониёл рамзи анҷоми асоратест, ки бо «ҳафт вақт» ифода шудааст. Дар Дониёл боби чаҳорум, Набукаднесар то вақте ки «ҳафт вақт» бар ӯ гузашт, ҳамчун ҳайвон зиндагӣ мекард. Дар «охири рӯзҳо» подшоҳӣ ва ақли ӯ ба вай барқарор карда шуд.

> And at the end of the days I Nebuchadnezzar lifted up mine eyes unto heaven, and mine understanding returned unto me, and I blessed the most High, and I praised and honoured him that liveth forever, whose dominion is an everlasting dominion, and his kingdom is from generation to generation: And all the inhabitants of the earth are reputed as nothing: and he doeth according to his will in the army of heaven, and among the inhabitants of the earth: and none can stay his hand, or say unto him, What doest thou? At the same time my reason returned unto me; and for the glory of my kingdom, mine honour and brightness returned unto me; and my counsellors and my lords sought unto me; and I was established in my kingdom, and excellent majesty was added unto me. Daniel 4:34–36.

> Ва дар охири он рӯзҳо ман, Набукаднесар, чашмони худро сӯи осмон бардоштам, ва хирадам ба ман бозгашт; ва Ҳаққи Таъолоро муборак хондам, ва Ӯро, ки то абад зинда аст, ситоиш ва иззат намудам, ки салтанати Ӯ салтанати ҷовидонист, ва подшоҳии Ӯ аз насл ба насл аст. Ва ҳамаи сокинони замин ба ҳеҷ шумурда мешаванд; ва Ӯ мувофиқи иродаи Худ дар лашкари осмон ва дар миёни сокинони замин амал мекунад; ва ҳеҷ кас наметавонад дасти Ӯро боздорад, ё ба Ӯ бигӯяд: «Чӣ мекунӣ?» Дар ҳамон вақт ақли ман ба ман бозгашт; ва барои ҷалоли подшоҳии ман, иззату шуҳрати ман ба ман бозгашт; ва мушовиронам ва бузургонам маро ҷустуҷӯ карданд; ва ман дар подшоҳии худ устувор гардидам, ва шукӯҳи азим бар ман афзуда шуд. Дониёл 4:34–36.

The end of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand is represented as the “end of the days,” and therefore represents the symbolic conclusion of the “seventy years” and also of the “seven times.” At that time, “repentance and pardon” will be the features that represent the work of those who were previously dead in the street that runs through the valley of dead dry bones.

Анҷоми замони мӯҳргузории яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор ҳамчун «интиҳои рӯзҳо» тасвир ёфтааст, ва аз ин рӯ он анҷоми рамзии «ҳафтод сол» ва ҳамчунин «ҳафт замон»-ро ифода мекунад. Дар он вақт, «тавба ва омурзиш» вижагиҳое хоҳанд буд, ки кори онҳоеро ифода менамоянд, ки пештар дар кӯчае, ки аз миёни водии устухонҳои хушки мурда мегузарад, мурда буданд.

The visible feature of the work of repentance of the one hundred and forty-four thousand is represented in Ezekiel chapter nine, as “sighing and crying.” When God’s people confess and put away their personal sins, when they acknowledge that they have repeated the same sins of their fathers, when they set aside their pride of opinion and admit that they have been walking contrary to God, and also that He has been walking contrary to them since the tarrying time arrived on July 18, 2020, they will then be found to have “ten times” more prophetic power than all the other professed wise men in the kingdom.

Хусусияти намоёни кори тавбаи яксаду чиҳилу чор ҳазор дар боби нӯҳуми Ҳизқиёл ҳамчун «нола кардан ва фарёд баровардан» тасвир шудааст. Вақте ки қавми Худо гуноҳҳои шахсии худро эътироф намуда, онҳоро тарк мекунанд, вақте ки иқрор менамоянд, ки ҳамон гуноҳҳои падарони худро такрор кардаанд, вақте ки такаббури андешаи худро як сӯ мегузоранд ва эътироф мекунанд, ки бар хилофи Худо рафтор кардаанд, ва ҳамчунин инро, ки Ӯ низ аз замони фаро расидани вақти даранг, аз 18 июли соли 2020, бар хилофи онҳо рафтор кардааст, он гоҳ маълум хоҳад шуд, ки онҳо аз ҳамаи дигар мардони ба хирадмандӣ муддаъӣ дар подшоҳӣ «даҳ маротиба» бештар қудрати нубувватӣ доранд.

The sealing process began with the loosing and then the restraining of Islam. That process ends as it began, when Islam is once again released. It is released at the end of the days of the sealing time, which for Daniel was the decree of Cyrus that called men out of Babylon. It is there, at the end of the days of purification, at the judgment of the Sunday law “decree” in the United States, that the faithful will be found to possess “ten times more” prophetic power.

Раванди муҳргузорӣ бо озод шудан ва сипас боздоштани Ислом оғоз ёфт. Он раванд чунон анҷом меёбад, ки оғоз ёфта буд, вақте ки Ислом бори дигар раҳо карда мешавад. Он дар анҷоми айёми вақти муҳргузорӣ раҳо карда мешавад, ки барои Дониёл ҳамон фармони Куруш буд, ки мардумро аз Бобил берун мехонд. Маҳз дар он ҷо, дар анҷоми айёми поксозӣ, дар доварии «фармон»-и қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида, содиқон дорои қудрати нубувватии «даҳ баробар бештар» ёфта хоҳанд шуд.

> “You are getting the coming of the Lord too far off. I saw the latter rain was coming as [suddenly as] the midnight cry, and with ten times the power.” Spalding and Magan, 5.

> «Шумо омадани Худовандро бисёр дур мегиред. Ман дидам, ки борони охирин [ҳамон қадар ногаҳон, ки] нидои нимашаб меомад, ва бо даҳ баробар қувват.» Spalding and Magan, 5.

We will begin the consideration of Daniel chapter two in the next article.

Мо баррасии боби дуюми Дониёлро дар мақолаи навбатӣ оғоз хоҳем кард.

> “This was the midnight cry, which was to give power to the second angel’s message. Angels were sent from heaven to arouse the discouraged saints and prepare them for the great work before them. The most talented men were not the first to receive this message. Angels were sent to the humble, devoted ones, and constrained them to raise the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’ Those entrusted with the cry made haste, and in the power of the Holy Spirit sounded the message, and aroused their discouraged brethren. This work did not stand in the wisdom and learning of men, but in the power of God, and His saints who heard the cry could not resist it. The most spiritual received this message first, and those who had formerly led in the work were the last to receive and help swell the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’” Early Writings, 238.

> «Ин нидои нисфишабӣ буд, ки бояд ба паёми фариштаи дуюм қувват мебахшид. Фариштагон аз осмон фиристода шуданд, то муқаддасони рӯҳафтодаро бедор созанд ва онҳоро барои кори бузурге, ки дар пеши рӯяшон буд, омода намоянд. Тавонотарин мардон нахустин касоне набуданд, ки ин паёмро пазируфтанд. Фариштагон назди фурӯтанон ва ихлосмандон фиристода шуданд ва онҳоро водоштанд, ки ин нидоро баланд кунанд: “Инак, Домод меояд; берун оед, то Ӯро пешвоз гиред!” Онҳое ки ба онҳо ин нидо супурда шуда буд, шитоб карданд ва бо қудрати Рӯҳулқудс паёмро эълон намуда, бародарони рӯҳафтодаи худро бедор сохтанд. Ин кор на бар ҳикмат ва донишмандии одамон, балки бар қудрати Худо устувор буд, ва муқаддасони Ӯ, ки ин нидоро шуниданд, натавонистанд ба он муқовимат кунанд. Рӯҳонитаринҳо аввал ин паёмро пазируфтанд, ва онҳое ки пештар дар ин кор роҳбарӣ мекарданд, охирин касоне буданд, ки онро қабул карданд ва ба баландтар шудани ин нидо мадад расонданд: “Инак, Домод меояд; берун оед, то Ӯро пешвоз гиред!”» Early Writings, 238.

Back to Articles