Article

# The Book of Daniel - Number Eighty-Five

Китоби Дониёл — Ҳаштоду панҷум

Unveiling the Prophetic Journey: The Divine Connection of Historical Milestones

Кушодани сафари нубувватӣ: Пайванди илоҳии марҳилаҳои таърихӣ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 18, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

One hundred and twenty-six years after the rebellion of 1863, in 1989 the last six verses of Daniel eleven were unsealed. The knowledge that was first unsealed that year was the recognition of the reform lines of sacred history, and the revelation that they all paralleled one another. Then in 1992, the light of the last six verses began to unfold. The first public presentations of these truths was in 1994, and the subject was the reform lines. In 1996, a magazine was published titled The Time of the End¸ which identified the last six verses of Daniel eleven.

Пас аз саду бисту шаш сол аз шӯриши соли 1863, дар соли 1989 шаш ояти охирини Дониёл ёздаҳ муҳркушоӣ гардиданд. Донише, ки нахуст дар он сол муҳркушоӣ шуд, шинохти хатҳои ислоҳоти таърихи муқаддас ва ваҳйи он буд, ки ҳамаи онҳо ба ҳамдигар мутобиқат доранд. Сипас, дар соли 1992, нури шаш ояти охирин ба кушода шудан оғоз намуд. Аввалин муаррифии оммавии ин ҳақиқатҳо дар соли 1994 буд, ва мавзӯъ хатҳои ислоҳот буд. Дар соли 1996 маҷаллае бо унвони «Замони интиҳо» ба нашр расид, ки шаш ояти охирини Дониёл ёздаҳро муайян мекард.

1996 was the year that the message was formalized, which is a waymark that parallels the formalization of William Miller’s message in 1831. Miller’s message was the announcement of the opening of the judgment, and the last six verses of Daniel eleven was the announcement of the close of judgment. The subject of Miller’s message was prophetic time as revealed in the Bible. The subject of the last six verses of Daniel eleven was modern Rome (the counterfeit king of the north). The methodology revealed to Miller was his 14 Rules of Prophetic Interpretation. The methodology revealed in 1989, was the “line upon line” of the reform movements.

Соли 1996 соле буд, ки паём ба таври расмӣ шакл гирифт, ва ин як аломати роҳест, ки ба расмӣ гардидани паёми Вилям Миллер дар соли 1831 мувофиқат мекунад. Паёми Миллер эълони оғози доварӣ буд, ва шаш ояти охирини боби ёздаҳуми Дониёл эълони анҷоми доварӣ буданд. Мавзӯи паёми Миллер вақти нубувватӣ буд, чунонки дар Китоби Муқаддас ошкор шудааст. Мавзӯи шаш ояти охирини боби ёздаҳуми Дониёл Руми муосир буд (подшоҳи тақаллубии шимол). Усуле, ки ба Миллер ошкор гардида буд, 14 Қоидаи ӯ барои тафсири нубувват буд. Усуле, ки дар соли 1989 ошкор гардид, «хат бар хат»-и ҳаракатҳои ислоҳотӣ буд.

Miller’s work included the establishment of the Word of God as authoritative, in contrast with the papal traditions and customs that had been in force in the world for twelve-hundred and sixty years. For this reason, Miller’s message was first published in 1831 (thus formalizing Miller’s message), exactly two hundred and twenty years after the production of the King James Bible. The work of Future for America was the identification of the role of the United States in healing the deadly wound of the papacy at the soon-coming Sunday law. For this reason, The Time of the End magazine was published in 1996 (thus formalizing the message), exactly two hundred and twenty years after the beginning of the United States in 1776.

Кори Миллер аз барқарор намудани Каломи Худо ҳамчун ҳокимияти олӣ иборат буд, дар муқобили анъанаҳо ва русумоти папавӣ, ки тӯли як ҳазору дусаду шаст сол дар ҷаҳон амал мекарданд. Аз ин сабаб, паёми Миллер бори аввал соли 1831 ба табъ расид (ва ба ин васила паёми Миллер расмият ёфт), маҳз дусаду бист сол пас аз тартиб ёфтани Китоби Муқаддаси King James. Кори Future for America муайян сохтани нақши Иёлоти Муттаҳида дар шифо ёфтани захми марговари папагӣ ҳангоми қонуни наздикояндаи якшанбе буд. Аз ин сабаб, маҷаллаи The Time of the End соли 1996 ба табъ расид (ва ба ин васила паём расмият ёфт), маҳз дусаду бист сол пас аз оғози Иёлоти Муттаҳида дар соли 1776.

The recognition of the two hundred and twenty years that tied the theme of each reform movement together with a historical point of reference was not recognized until well after September 11, 2001, for it was not until the third woe arrived at that date that the Lord led his people back to the old paths of Jeremiah chapter six, verse sixteen and seventeen. It was there that the light of the “seven times,” was rediscovered, and as that light developed it became apparent that two hundred and twenty is the number that connects Daniel eight, verses thirteen and fourteen together. In verse thirteen the “chazon” vision of prophetic history is identified, and in verse fourteen the “mareh” vision of “the appearance” is identified. The connection between those two verses is what Gabriel came to teach to Daniel, and Daniel represents the people of God in the last days that come to understand the connection between those two visions.

Пай бурдани он дусаду бист соле, ки мавзӯи ҳар як ҳаракати ислоҳотро бо як нуқтаи таърихии истинод ба ҳам мепайваст, то дертар аз 11 сентябри соли 2001 шинохта нашуд, зеро танҳо вақте ки войи сеюм дар он сана фаро расид, Худованд қавми Худро ба роҳҳои қадимаи Ирмиё, боби шашум, оятҳои шонздаҳ ва ҳабдаҳ, бозгардонд. Маҳз дар он ҷо нури «ҳафт замон» аз нав кашф гардид, ва ҳангоме ки он нур рушд мекард, равшан шуд, ки дусаду бист ҳамон ададест, ки Донӣёл 8:13 ва 14-ро ба ҳам мепайвандад. Дар ояти 13 рӯъёи «chazon»-и таърихи нубувватӣ муайян карда мешавад, ва дар ояти 14 рӯъёи «mareh»-и «пайдоиш» муайян карда мешавад. Пайванди миёни он ду оят ҳамон чизест, ки Ҷабраил омад то ба Донӣёл биомӯзонад, ва Донӣёл намояндаи қавми Худо дар рӯзҳои охир аст, ки пайванди миёни он ду рӯъёро дарк мекунанд.

Verse thirteen’s vision represents the “seven times” (twenty-five hundred and twenty years), and verse fourteen’s vision represents the twenty-three hundred days (years). The “seven times” against the southern kingdom of Judah, which represents Judah, Jerusalem and the sanctuary, began in 677 BC, and the twenty-three hundred years identifying the restoration of Jerusalem and the sanctuary began in 457 BC.

Рӯъёи ояти сездаҳум «ҳафт замон»-ро (ду ҳазору панҷсаду бист сол) ифода мекунад, ва рӯъёи ояти чордаҳум ду ҳазору сесад рӯзро (солро) ифода мекунад. «Ҳафт замон» бар зидди подшоҳии ҷанубии Яҳудо, ки Яҳудо, Ерусалим ва маъбадро намояндагӣ мекунад, дар соли 677 то милод оғоз ёфт, ва ду ҳазору сесад сол, ки барқароршавии Ерусалим ва маъбадро муайян мекунад, дар соли 457 то милод оғоз ёфт.

Two hundred and twenty years ties these two visions together, and the number two hundred and twenty was recognized to be a symbol of the connection between the trampling down of the host and sanctuary, by the desolating powers of paganism and papalism, that is represented as a scattering and God’s indignation. The two hundred and twenty years tied the vision of the satanic work of trampling down the sanctuary together with the vision of the godly work of restoring the same temple. The two hundred and twenty years therefore is a symbol that represents a sacred connection.

Дусаду бист сол ин ду рӯъёро ба ҳам мепайвандад, ва рақами дусаду бист ҳамчун рамзи пайванде шинохта шуд миёни поймол карда шудани лашкар ва муқаддасгоҳ аз ҷониби қудратҳои вайронгари бутпарастӣ ва папагарӣ, ки ҳамчун парокандагӣ ва ғазаби Худо тасвир шудааст. Дусаду бист сол рӯъёи кори шайтонӣ оид ба поймол кардани муқаддасгоҳро бо рӯъёи кори худопарастона дар барқарор сохтани ҳамон маъбад ба ҳам пайваст. Пас, дусаду бист сол рамзест, ки пайванди муқаддасеро ифода мекунад.

Just as the Millerite movement ended at the rebellion of 1863, and then one hundred and twenty six years later the movement of the third angel arrived, thus emphasizing that the two movements were connected by the symbolism of the “seven times” (one hundred and twenty-six), the two hundred and twenty years connected Miller’s establishment of the Bible message in 1831, with the production of the King James Bible in 1611, so too the same period of time connected Future for America with the beginning of America, as it identified the end of America.

Ҳамон тавре ки ҳаракати Миллерӣ ба исёни соли 1863 анҷом ёфт, ва баъд аз яксаду бисту шаш сол ҳаракати фариштаи сеюм фаро расид, ва ба ин васила таъкид шуд, ки ин ду ҳаракат бо рамзияти «ҳафт бор» (яксаду бисту шаш) ба ҳам пайваст буданд, ончунон дусаду бист сол барқароршавии паёми Китоби Муқаддас аз ҷониби Миллерро дар соли 1831 бо интишори Китоби Муқаддаси Подшоҳ Ҷеймс дар соли 1611 пайваст; ҳамчунин ҳамин давраи замонӣ Future for America-ро бо оғози Амрико пайваст, дар ҳоле ки анҷоми Амрикоро муайян мекард.

On October 22, 1844, the Messenger of the Covenant suddenly came to the temple He had raised up in forty-six years from 1798, the end of the first indignation, until 1844, the end of the last indignation. His entrance into the temple had been preceded by the outpouring of the Holy Spirit in the movement of the Midnight Cry, which had been prefigured by the triumphal entry of Christ into Jerusalem. Those two witnesses establish that when the Midnight Cry movement is repeated in the last days, Christ will have raised up the temple of the one hundred and forty-four thousand. The two movements where the Midnight Cry of the parable of the ten virgins is fulfilled are parallel to each other.

22 октябри соли 1844, Паёмбари Аҳд ногаҳон ба маъбаде даромад, ки Ӯ онро дар давоми чиҳилу шаш сол, аз соли 1798, поёни хашми аввал, то соли 1844, поёни хашми охир, барпо намуда буд. Вуруди Ӯ ба маъбадро рехта шудани Рӯҳи Муқаддас дар ҳаракати Нидои Нимашаб пешӣ гирифта буд, ки онро пешакӣ вуруди зафармандонаи Масеҳ ба Ерусалим тимсолӣ нишон дода буд. Ин ду шоҳид собит месозанд, ки ҳангоме ки ҳаракати Нидои Нимашаб дар айёми охир такрор мешавад, Масеҳ маъбади яксаду чилу чаҳор ҳазорро барпо хоҳад карда буд. Он ду ҳаракате, ки дар онҳо Нидои Нимашаби масали даҳ бокира ба иҷро мерасад, ба якдигар мувозӣ мебошанд.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> «Маро бисёр вақт ба масали даҳ бокира ишора мекунанд, ки панҷ нафари онҳо доно буданд, ва панҷ нафар нодон. Ин масал то ба ҳарфи охирин иҷро шудааст ва иҷро хоҳад шуд, зеро он татбиқи махсус барои ин замон дорад ва, монанди паёми фариштаи сеюм, иҷро шудааст ва то поёни замон ҳақиқати ҳозира боқӣ хоҳад монд». Review and Herald, August 19, 1890.

The history of the Millerites (the movement of the first angel), represents an escalating manifestation of the power of God that began when the book of Daniel was unsealed in 1798. The power increased when the angel of Revelation ten descended on August 11, 1840. Then the first disappointment of April 19, 1844 arrived, and ultimately led to the outpouring of the Holy Spirit at the Exeter camp meeting beginning on August 12, 1844 and continued to spread like a tidal wave over the land until October 22, 1844.

Таърихи миллерчиён (ҳаракати фариштаи аввал) таҷассуми афзояндаи қудрати Худоро ифода мекунад, ки он аз замоне оғоз ёфт, ки китоби Дониёл дар соли 1798 кушода гардид. Ин қудрат афзуд, вақте ки фариштаи Ваҳйи даҳум 11 августи соли 1840 нузул кард. Сипас ноумедии аввалини 19 апрели соли 1844 фаро расид ва дар ниҳоят ба рехтани Рӯҳулқудс дар ҷамъомади хаймагии Экзетер, ки аз 12 августи соли 1844 оғоз ёфт, оварда расонд ва то 22 октябри соли 1844 чун мавҷи туғёнгаре бар саросари он сарзамин паҳн шуд.

The history of Future for America (the movement of the third angel), represents an escalating manifestation of the power of God that began when the book of Daniel was unsealed in 1989. The power increased when the angel of Revelation eighteen descended on September 11, 2001. Then the first disappointment of July 18, 2020 arrived, which will ultimately lead to the outpouring of the Holy Spirit which will continue to spread like wildfire over the earth until Michael stands up and human probation closes.

Таърихи Future for America (ҳаракати фариштаи сеюм) зуҳуроти рӯ ба афзоиши қудрати Худоро таҷассум менамояд, ки он замоне оғоз ёфт, ки китоби Дониёл дар соли 1989 кушода гардид. Ин қудрат он гоҳ афзуд, ки фариштаи Ваҳй 18 рӯзи 11 сентябри соли 2001 нузул кард. Сипас ноумедии аввали 18 июли соли 2020 фаро расид, ки он дар ниҳоят ба рехта шудани Рӯҳулқудс хоҳад овард, ки он мисли оташи маҳвнопазир бар рӯи замин паҳн шуданро идома хоҳад дод, то замоне ки Михаил бархезад ва муҳлати имтиҳони инсон ба поён расад.

On October 22, 1844, several prophecies were fulfilled, thus identifying that at the soon-coming Sunday law, several prophecies will again be fulfilled. One of those prophecies is the tarrying of the vision as represented in Habakkuk chapter two. Habakkuk chapter two identified the experience of both the movement of the first and third angels. Both movements are confronted with a debate over correct biblical methodology that is accomplished between those representatives of the movement and the former chosen people who are being passed by during the process of the debate.

Дар 22 октябри соли 1844 якчанд нубувват ба иҷро расиданд ва ҳамин тавр маълум гардид, ки ҳангоми қонуни якшанбеи наздикомада низ боз якчанд нубувват ба иҷро хоҳанд расид. Яке аз он нубувватҳо таъхир кардани рӯъёст, чунон ки дар боби дуюми Ҳабаққуқ тасвир шудааст. Боби дуюми Ҳабаққуқ таҷрибаи ҳам ҳаракати фариштаи якум ва ҳам фариштаи сеюмро муайян намуд. Ҳар ду ҳаракат бо баҳсе дар бораи усули дурусти библиявӣ рӯ ба рӯ мешаванд, ки он миёни намояндагони он ҳаракат ва қавми пештар баргузида, ки дар ҷараёни ин баҳс канор гузошта мешаванд, сурат мегирад.

The message that was to be defended by the watchmen of the first angel’s history was the identification of the truths (Miller’s jewels), that ultimately were represented upon the two sacred charts of 1843 and 1850. In the process of the debate there would be a disappointment that marked a separation from the two antagonistic classes, and a call for deeper consecration to the faithful.

Паёме, ки бояд аз ҷониби посбонони таърихи фариштаи якум ҳимоя карда мешуд, муайян сохтани ҳақиқатҳо (гавҳарҳои Миллер) буд, ки дар ниҳоят бар ду нақшаи муқаддаси солҳои 1843 ва 1850 таҷассум ёфтанд. Дар ҷараёни ин мубоҳиса ноумедие ба миён меомад, ки ҷудоиро аз ду табақаи мухолиф нишон медод, ва барои содиқон даъвате ба бахшидани амиқтар мебуд.

Then Habakkuk identifies the distinction between the two classes involved in the testing process of the foundational truths. That testing process, which included the debate between the two classes that fell silent on October 22, 1844, ended right where Habakkuk chapter two ended.

Сипас Ҳабаққуқ тафовутро миёни ду табақае, ки дар раванди имтиҳони ҳақоиқи асосӣ иштирок доштанд, муайян месозад. Он раванди имтиҳон, ки мунозира миёни он ду табақаро дар бар мегирифт ва дар 22 октябри соли 1844 хомӯш гардид, айнан ҳамон ҷо ба анҷом расид, ки боби дуюми Ҳабаққуқ ба анҷом мерасад.

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> Лекин Худованд дар маъбади муқаддаси Худ аст; бигзор тамоми замин пеши Ӯ хомӯшӣ нигоҳ дорад. Ҳабаққуқ 2:20.

The Lord suddenly entered His Millerite temple, and all the earth was then to keep silence, for the antitypical Day of Atonement had arrived and the judgment of the dead had begun. The prophetic history of Habakkuk chapter two ended on October 22, 1844, and Jesus always identifies the end of a thing with the beginning of a thing. The beginning of the two visions of twenty-five hundred and twenty years of trampling down the sanctuary and host, and the vision of the restoration of the sanctuary and host, began together, but separated by two hundred and twenty years, and when they ended, they were identified as ended, in Habakkuk chapter TWO verse TWENTY.

Худованд ногаҳон ба маъбади Миллерии Худ дохил шуд, ва он гоҳ тамоми замин мебоист хомӯшӣ нигоҳ дорад, зеро Рӯзи кафорати намунавии осмонӣ фаро расида буд ва доварии мурдагон оғоз ёфта буд. Таърихи нубувватии боби дуюми Ҳабаққуқ 22 октябри соли 1844 ба анҷом расид, ва Исо ҳамеша анҷоми чизеро бо оғози чизе мушаххас месозад. Оғози ду рӯъёи ду ҳазору панҷсаду бист соли поймол шудани муқаддасгоҳ ва лашкар, ва рӯъёи барқароршавии муқаддасгоҳ ва лашкар, ҳамзамон оғоз ёфтанд, вале бо фосилаи дусаду бист сол аз ҳам ҷудо буданд, ва ҳангоме ки онҳо ба анҷом расиданд, анҷоми онҳо дар боби ДУЮМИ Ҳабаққуқ ояти БИСТ муайян карда шуд.

At the soon-coming Sunday law, several prophecies will be fulfilled. One of those prophecies is the tarrying of the vision as represented in Habakkuk chapter two. Habakkuk chapter two identifies the experience of both the movement of the first and third angels. Both movements are confronted with a debate over correct biblical methodology that is accomplished between those representatives of the movement and the former chosen people who are being passed by during the process of the debate.

Дар қонуни якшанбеи наздикоянда чандин пешгӯӣ ба амал хоҳанд омад. Яке аз он пешгӯиҳо таъхир ёфтани рӯъё аст, чунон ки дар боби дуюми Ҳабаққуқ тасвир шудааст. Боби дуюми Ҳабаққуқ таҷрибаи ҳам ҳаракати фариштаи аввал ва ҳам фариштаи сеюмро муайян мекунад. Ҳар ду ҳаракат бо баҳсе рӯ ба рӯ мешаванд дар бораи усули дурусти библиявӣ, ки миёни он намояндагони ҳаракат ва қавми пештар баргузидае, ки дар ҷараёни ин баҳс канор гузошта мешаванд, сурат мегирад.

The message that is to be defended by the watchmen of the third angel’s history is the identification of the truths (Miller’s jewels), that ultimately were represented upon the two sacred charts of 1843 and 1850. In the process of the debate there was a disappointment that marked a separation between the two antagonistic classes, and a call for deeper consecration to the faithful. Then Habakkuk identifies the distinction between the two classes involved in the testing process of the foundational truths. That testing process, which was represented by the debate between the two classes, will fully end at the soon-coming Sunday law, right where Habakkuk chapter two ended.

Паёме, ки бояд посбонони таърихи фариштаи сеюм онро ҳимоя намоянд, шинохтани ҳақиқатҳо (ҷавоҳироти Миллер) аст, ки дар ниҳоят бар ду нақшаи муқаддаси солҳои 1843 ва 1850 таҷассум ёфтанд. Дар раванди он мубоҳиса ноумедие рух дод, ки ҷудоиро миёни ду табақаи муқобил аломатгузорӣ кард, ва барои аминҳо даъвате ба тақдиси амиқтар садо дод. Сипас Ҳабаққуқ фарқияти миёни он ду табақаро, ки дар раванди озмоиши ҳақиқатҳои асосӣ даргир буданд, муайян месозад. Он раванди озмоиш, ки бо мубоҳисаи миёни он ду табақа муаррифӣ гардида буд, дар қонуни якшанбеи наздикомада комилан ба анҷом хоҳад расид, маҳз дар ҳамон ҷое ки боби дуюми Ҳабаққуқ ба поён расид.

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> Вале Худованд дар маъбади муқаддаси Худ ҳаст; бигзор тамоми замин пеши Ӯ хомӯш истад. Ҳабаққуқ 2:20.

The Lord will suddenly enter the temple of the one hundred and forty-four thousand, and all the earth will then keep silence, for the antitypical Day of Atonement will reach the judgment of the living. The prophetic history of Habakkuk chapter two ends at the soon coming Sunday law, and Jesus always identifies the end of a thing with the beginning of a thing.

Худованд ногаҳон ба маъбади саду чилу чор ҳазор ворид хоҳад шуд, ва он гоҳ тамоми замин дар хомӯшӣ хоҳад монд, зеро Рӯзи кафорати типологии муқобил ба доварии зиндагон хоҳад расид. Таърихи нубувватии боби дуюми Ҳабаққуқ бо қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда ба анҷом мерасад, ва Исо ҳамеша анҷоми чизеро бо оғози чизе ҳамсон медонад.

The judgment of the living began on September 11, 2001, but the judgment is a process. That process begins with the house of God, and then reaches a point where judgment comes upon those outside of the house of God. When the great buildings of New York City were brought down the judgment represented by the sealing angel going through Jerusalem and placing a mark upon those who sigh and cry for the abominations that are done in the church, and also the abominations done in the land began. At the soon coming Sunday law Christ will have finished the work of erecting the temple of the one hundred and forty-four thousand, and the destroying angels will bring judgment upon Jerusalem.

Доварии зиндагон 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, аммо доварӣ як раванд аст. Он раванд аз хонаи Худо оғоз меёбад, ва сипас ба нуқтае мерасад, ки доварӣ бар онҳое меояд, ки берун аз хонаи Худо мебошанд. Ҳангоме ки биноҳои азими шаҳри Ню-Йорк фурӯ оварда шуданд, доварие, ки бо фариштаи мӯҳргузор ифода ёфтааст, ки аз миёни Ерусалим мегузарад ва бар онҳое, ки аз барои палидиҳое, ки дар калисо анҷом дода мешаванд, оҳу нола мекунанд, аломате мениҳад, ва ҳамчунин палидиҳое, ки дар замин анҷом дода мешаванд, оғоз ёфт. Дар қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда Масеҳ кори барпо намудани маъбади яксаду чилу чор ҳазорро ба анҷом расонда хоҳад буд, ва фариштагони ҳалокат довариро бар Ерусалим хоҳанд овард.

The one hundred and forty-four thousand are then lifted up as an ensign, and the judgment of the living commences for the other flock, represented by Edom, Moab and the chief of the children of Ammon in Daniel chapter eleven, verse forty-one.

Пас он яксаду чилу чор ҳазор пас ҳамчун парчам боло бардошта мешаванд, ва доварии зиндагон барои рамаи дигар оғоз меёбад, ки дар Дониёл, боби ёздаҳум, ояти чиҳилу якум, бо Адӯм, Мӯоб ва сарварони банӣ-Аммӯн ифода ёфтааст.

Whether considering the Millerite movement of the first angel or the mighty movement of the third angel, the complete history of the reformatory movement represents an escalating revelation of truth, which culminates with the outpouring of the Holy Spirit. The outpouring of the Holy Spirit is the focus of the prophecies of the last days. This is why the foolish virgins have no oil and the wise do. The oil is the rain.

Ҳам ҳаракати миллерии фариштаи якумро баррасӣ кунем ва ҳам ҳаракати пурқудрати фариштаи сеюмро, тамоми таърихи ҳаракати ислоҳотӣ зуҳуроти торафт афзояндаи ҳақиқатро таҷассум менамояд, ки бо рехтани Рӯҳулқудс ба авҷи худ мерасад. Рехтани Рӯҳулқудс меҳвари пешгӯиҳои рӯзҳои охир аст. Аз ҳамин сабаб бокирагони нодон равған надоранд, вале хирадмандон доранд. Равған борон аст.

> They say, If a man put away his wife, and she go from him, and become another man’s, shall he return unto her again? shall not that land be greatly polluted? but thou hast played the harlot with many lovers; yet return again to me, saith the Lord. Lift up thine eyes unto the high places, and see where thou hast not been lien with. In the ways hast thou sat for them, as the Arabian in the wilderness; and thou hast polluted the land with thy whoredoms and with thy wickedness. Therefore the showers have been withholden, and there hath been no latter rain; and thou hadst a whore’s forehead, thou refusedst to be ashamed. Wilt thou not from this time cry unto me, My father, thou art the guide of my youth? Jeremiah 3:1–4.

> Онҳо мегӯянд: агар марде зани худро талоқ диҳад, ва вай аз назди ӯ рафта, аз они марди дигар гардад, оё ӯ боз назди вай бармегардад? Оё он замин сахт палид нахоҳад шуд? Аммо ту бо ошиқони бисёр фоҳишагӣ кардаӣ; бо вуҷуди ин, назди Ман бозгард, мегӯяд Худованд. Чашмони худро сӯи баландиҳо бардор ва бубин, ки дар куҷо ту бо касе ҳамхоба нашудаӣ. Бар роҳҳо барои онҳо нишастаӣ, мисли арабе дар биёбон; ва заминро бо фоҳишагиҳои худ ва бо шарорати худ палид кардаӣ. Бинобар ин, боронҳо нигоҳ дошта шуданд, ва борони охир набуд; ва пешонии фоҳиша доштӣ, аз шарм кардан сарпечӣ намудӣ. Оё аз ин пас ба Ман нидо нахоҳӣ кард: Эй Падари ман, Ту роҳнамои ҷавонии ман ҳастӣ? Ирмиё 3:1–4.

In the passage (and all the prophets speak of the last days), God identifies that His people have played the harlot, to the point that they have a whore’s forehead. The whore of the last days is the papal power, and the forehead represents a purposeful decision. God’s people of the last days are wicked, but God is offering a final call, though they have reached a point where they have come to the same decision as the whore. They have developed a character represented by the fourth generation, where they are prepared to worship the sun as represented in the fourth generation of Ezekiel chapter eight.

Дар ин порча (ва ҳамаи анбиё аз айёми охир сухан мегӯянд), Худо муайян месозад, ки қавми Ӯ зино кардаанд, то ба он ҳадде ки пешонии фоҳишае доранд. Фоҳишаи айёми охир қудрати папагӣ аст, ва пешонӣ қарореро, ки қасдан гирифта шудааст, ифода мекунад. Қавми Худо дар айёми охир шарир мебошанд, аммо Худо даъвати охиринро пешниҳод мекунад, гарчанде ки онҳо ба марҳилае расидаанд, ки ба ҳамон қароре омадаанд, ки фоҳиша омадааст. Онҳо хислате парвариш додаанд, ки бо насли чорум ифода мешавад, ки дар он онҳо омодаанд офтобро ибодат намоянд, чунон ки дар насли чоруми боби ҳаштуми Ҳизқиёл ифода ёфтааст.

> “The time has come for the true light to shine amid moral darkness. The third angel’s message has been sent forth to the world, warning men against receiving the mark of the beast or of his image in their foreheads or in their hands. To receive this mark means to come to the same decision as the beast has done, and to advocate the same ideas, in direct opposition to the word of God. Of all who receive this mark, God says, ‘The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb.’” Review and Herald, July 13, 1897.

> «Вақти он расидааст, ки нури ҳақиқӣ дар миёни торикии ахлоқӣ битобад. Паёми фариштаи сеюм ба ҷаҳон фиристода шудааст, то одамонро ҳушдор диҳад, ки тамғаи ҳайвон ё сураташро бар пешониҳояшон ё бар дастҳояшон қабул накунанд. Қабул кардани ин тамға маънои онро дорад, ки кас ба ҳамон қарор меояд, ки ҳайвон гирифтааст, ва ҳамон андешаҳоро, дар мухолифати ошкор бо каломи Худо, тарғиб менамояд. Дар бораи ҳамаи онҳое ки ин тамғаро қабул мекунанд, Худо мегӯяд: “Ҳамон низ аз шароби ғазаби Худо, ки бе омехтагӣ ба ҷоми қаҳри Ӯ рехта шудааст, хоҳад нӯшид; ва ӯ дар ҳузури фариштагони муқаддас ва дар ҳузури Барра бо оташ ва кибрит азоб хоҳад кашид.”» Review and Herald, July 13, 1897.

Jeremiah is identifying God’s people of the last days as already possessing the whore’s forehead. They are on the verge of receiving the mark of the beast for they are “wicked.” In the passage just cited Sister White continues:

Ирмиё қавми Худоро дар рӯзҳои охир ҳамчун касоне муайян мекунад, ки аллакай пешонии фоҳишаро доранд. Онҳо дар остонаи гирифтани нишони ҳайвон қарор доранд, зеро «шарир» мебошанд. Дар порчае, ки тоза иқтибос шуд, Ҳоҳар Уайт идома медиҳад:

> “If the light of truth has been presented to you, revealing the Sabbath of the fourth commandment, and showing that there is no foundation in the word of God for Sunday observance, and yet you still cling to the false Sabbath, refusing to keep holy the Sabbath which God calls ‘My holy day,’ you receive the mark of the beast. When does this take place?—When you obey the decree that commands you to cease from labor on Sunday and worship God, while you know that there is not a word in the Bible showing Sunday to be other than a common working-day, you consent to receive the mark of the beast, and refuse the seal of God. If we receive this mark in our foreheads or in our hands, the judgments pronounced against the disobedient must fall upon us. But the seal of the living God is placed upon those who conscientiously keep the Sabbath of the Lord.

> «Агар нури ҳақиқат ба шумо пешниҳод шуда бошад, ки шанбеи аҳкоми чорумро ошкор месозад ва нишон медиҳад, ки барои риояи якшанбе дар каломи Худо ҳеҷ асосе вуҷуд надорад, ва ҳол он ки шумо ҳанӯз ҳам ба шанбеи козиб мечаспед ва аз муқаддас нигоҳ доштани шанбее, ки Худо онро “рӯзи муқаддаси Ман” мехонад, саркашӣ мекунед, шумо аломати ҳайвонро қабул менамоед. Ин кай ба амал меояд? — Вақте ки шумо ба фармоне итоат мекунед, ки ба шумо амр мекунад рӯзи якшанбе аз меҳнат бозистед ва Худоро ибодат намоед, дар ҳоле ки медонед дар Китоби Муқаддас ҳатто як калимае нест, ки нишон диҳад якшанбе чизе ҷуз рӯзи оддии корӣ бошад, шумо ба гирифтани аломати ҳайвон розигӣ медиҳед ва мӯҳри Худоро рад мекунед. Агар мо ин аломатро бар пешониҳои худ ё бар дастҳои худ қабул намоем, довариҳое, ки бар зидди нофармонон эълон шудаанд, бояд бар мо фуруд оянд. Аммо мӯҳри Худои зинда бар онҳое гузошта мешавад, ки шанбеи Худовандро бо виҷдони пок нигоҳ медоранд.»

> “‘And God saw that the wickedness of man was great in the earth, and that every imagination of the thoughts of his heart was only evil continually…. The earth also was corrupt before God, and the earth was filled with violence…. And God said unto Noah, The end of all flesh is come before me; for the earth is filled with violence through them; and, behold, I will destroy them with the earth.’ They were to be cut off because they had polluted the earth which God created to be enjoyed by a righteous people.

> «Ва Худо дид, ки шарорати одамӣ бар замин бузург аст, ва ҳар тасаввури андешаҳои дили ӯ пайваста фақат бадист…. Ва замин низ пеши Худо фосид шуда буд, ва замин аз зӯроварӣ пур гардида буд…. Ва Худо ба Нуҳ гуфт: интиҳои ҳар башар пеши Ман расидааст; зеро замин ба сабаби онҳо аз зӯроварӣ пур шудааст; ва инак, Ман онҳоро бо замин ҳалок хоҳам кард». Онҳо мебоист нобуд карда шаванд, зеро заминеро, ки Худо офарида буд, то қавми одил аз он баҳраманд гардад, палид сохта буданд.

> “‘As it was in the days of Noah,’ declared Christ, ‘so shall it be also in the days of the Son of Man.’ And is it not so? Anyone who will look into the daily papers may see a long list of crimes—drunkenness, theft, robbery, embezzlement, murder. Sometimes whole families are murdered, that man’s desires to possess money or goods that do not belong to him may be gratified. The world is indeed becoming as it was in the days of Noah, because men openly disregard God’s commands.” Review and Herald, July 13, 1897.

> «“Чунон ки дар айёми Нӯҳ буд,” — эълон дошт Масеҳ, — “ҳамчунин дар айёми Писари Одам низ хоҳад буд.” Ва магар чунин нест? Ҳар касе ки ба рӯзномаҳои ҳаррӯза назар афканад, метавонад рӯйхати тӯлонии ҷиноятҳоро бубинад: мастӣ, дуздӣ, ғоратгарӣ, тасарруфи мол, қатл. Баъзан тамоми хонаводаҳо кушта мешаванд, то орзуи он мард барои соҳиб шудан ба пул ё амволе ки ба ӯ тааллуқ надорад, қонеъ гардад. Дар ҳақиқат, ҷаҳон ба он чи дар айёми Нӯҳ буд, табдил меёбад, зеро одамон фармонҳои Худоро ошкоро нодида мегиранд». Review and Herald, July 13, 1897.

Jeremiah is identifying God’s people of the last days that are about to bow down to the sun, and when he does so he identifies that “the showers have been withholden, and there hath been no latter rain; and thou hadst a whore’s forehead, thou refusedst to be ashamed.” The “wicked” of God’s people in the last days are receiving no latter rain, and they refuse to be ashamed, for their thoughts have become continually evil, as represented by the history of Noah, and also by the chambers of imagery in the second abomination of Ezekiel chapter eight.

Ирмиё халқи Худоро дар рӯзҳои охир муайян мекунад, ки наздик аст ба офтоб саҷда оварад; ва ҳангоме ки инро мекунад, ӯ муайян месозад, ки «боронҳо боздошта шудаанд, ва борони дерин набуд; ва ту пешонии фоҳишае доштӣ, аз шарм доштан сарпечӣ кардӣ». «Шарирон»-и халқи Худо дар рӯзҳои охир ҳеҷ борони деринро қабул намекунанд, ва онҳо аз шарм доштан сарпечӣ мекунанд, зеро фикрҳои онҳо, чунон ки дар таърихи Нӯҳ, ва ҳамчунин дар ҳуҷраҳои суратҳо дар абоминияи дуюми боби ҳаштуми Ҳизқиёл намояндагӣ шудааст, пайваста бад гардидааст.

Jeremiah points the unashamed wicked of God’s people in the last days to “cry” “from” that “time” to “the guide of” their “youth.” The guide of the youth of Adventism was the two tables of Habakkuk and the jewels represented thereon. The only hope for breaking out of the wickedness that is about to bring eternal death upon the wicked of God’s people in the last days is to cry unto the God who was the guide at the beginning, which arrived at “the time of the end” in 1798.

Ирмиё шарирони бешарми халқи Худоро дар айёми охир ба он роҳнамоӣ мекунад, ки аз он «вақт» ба «Роҳнамои» «ҷавонии» худ «нола» кунанд. Роҳнамои ҷавонии адвентизм ду лавҳаи Ҳабаққуқ ва гавҳарҳое буд, ки бар онҳо тасвир ёфтаанд. Ягона умед барои раҳоӣ ёфтан аз он шарорате, ки наздик аст бар шарирони халқи Худо дар айёми охир марги абадӣ оварад, ин аст, ки ба сӯи Худое нола кунанд, ки дар ибтидо роҳнамо буд, ва он ибтидо дар «вақти интиҳо» соли 1798 фаро расид.

The issue in the history of the first or third angel is whether you receive or do not receive the latter rain. The latter rain began when the nations were angered on September 11, 2001.

Масъала дар таърихи фариштаи якум ё сеюм ин аст, ки оё шумо борони охиринро қабул мекунед ё қабул намекунед. Борони охирин замоне оғоз ёфт, ки халқҳо дар 11 сентябри соли 2001 ба ғазаб омаданд.

> “At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> «Дар он вақт, ҳангоме ки кори наҷот ба поён мерасад, мусибат бар замин хоҳад омад, ва халқҳо хашмгин хоҳанд шуд, вале боздошта хоҳанд шуд, то ки ба кори фариштаи сеюм монеъ нагарданд. Дар он вақт “борони охирин”, ё таровате аз ҳузури Худованд, хоҳад омад, то ба овози баланди фариштаи сеюм қувват бахшад ва муқаддасонро омода созад, то дар даврае устувор бимонанд, ки дар он ҳафт балои охирин рехта хоҳад шуд». Early Writings, 85.

The “latter rain,” which is also identified as “the refreshing,” began when the nations were angered, and at that time “the work of salvation” began to close. The four angels of Revelation seven hold the four winds in check while the sealing of the one hundred and forty-four thousand is accomplished, and in Ezekiel chapter nine, that work is represented by angels placing a mark upon those who sigh and cry for the abominations done in Jerusalem. On September 11, 2001 the angels began the closing work of placing a mark upon the foreheads of the one hundred and forty-four thousand.

«Борони охирин», ки ҳамчунин ҳамчун «таровати рӯҳонӣ» шинохта мешавад, ҳангоме оғоз ёфт, ки халқҳо ба ғазаб омаданд, ва дар ҳамон вақт «кори наҷот» ба анҷом расиданро оғоз намуд. Чор фариштаи Ваҳй, боби ҳафтум, чор бодро бозмедоранд, то даме ки мӯҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор ба анҷом расад; ва дар Ҳизқиёл, боби нуҳум, он кор ба воситаи фариштагон чунин тасвир мешавад, ки бар пешонии онҳое, ки барои зиштиҳое, ки дар Ерусалим содир мешаванд, оҳу нола мекунанд, нишона мегузоранд. 11 сентябри соли 2001 фариштагон кори хотимавии гузоштани нишона бар пешониҳои яксаду чилу чаҳор ҳазорро оғоз карданд.

The closing work of the third angel is accomplished during the outpouring of the latter rain, which is also “the refreshing”, which is a message.

Кори хотимавии фариштаи сеюм ҳангоми фурӯ рехтани борони охирин анҷом меёбад, ки он ҳамчунин «тазгиқ» аст, ки паём мебошад.

> To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. Isaiah 28:12.

> Ба онҳое ки Ӯ гуфт: «Ин аст оромие ки бо он шумо метавонед хастагонро оромӣ бахшед; ва ин аст тароватбахшӣ». Аммо онҳо нахостанд бишнаванд. Ишаъё 28:12.

The message they refuse to hear in Isaiah is the message that is delivered by stammering tongues, and is the testing message that represents the methodology of “line upon line.”

Паёме, ки онҳо дар Ишаъё аз шунидани он сарпечӣ мекунанд, ҳамон паёмест, ки ба воситаи забонҳои лакнатдор расонда мешавад, ва паёми имтиҳонист, ки усули «хат бар хат»-ро таҷассум менамояд.

> But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves. Isaiah 28:13–15.

> Аммо каломи Худованд барояшон чунин буд: ҳукм бар ҳукм, ҳукм бар ҳукм; сатр бар сатр, сатр бар сатр; андаке ин ҷо, андаке он ҷо; то бираванд, ва ба ақиб афтанд, ва шикаста шаванд, ва ба дом афтанд, ва дастгир гарданд. Пас, эй мардони масхарабоз, ки бар ин қавме, ки дар Уршалим аст, ҳукмронӣ мекунед, каломи Худовандро бишнавед. Зеро шумо гуфтаед: «Мо бо марг аҳд бастааем, ва бо дӯзах созиш кардаем; вақте тозиёнаи обхезон гузарад, ба мо нахоҳад расид; зеро мо дурӯғро паноҳгоҳи худ сохтаем, ва зери ботил худро пинҳон кардаем». Ишаъё 28:13–15.

The Word of the Lord, which is the message of the rest and refreshing (the latter rain), that causes them to “go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken,” is given to “the scornful men, which rule this people which is in Jerusalem.” Jerusalem is where the angels mark those who sigh and cry, and the ancient men who have betrayed their trust are the first to fall.

Каломи Худованд, ки паёми оромӣ ва тароватбахшӣ (борони охирин) аст ва боиси он мегардад, ки онҳо «бираванд, ва ба ақиб афтанд, ва шикаста шаванд, ва ба дом афтанд, ва гирифта шаванд», ба «мардони истеҳзокунандае» дода мешавад, «ки бар ин қавме ки дар Ерусалим аст, ҳукмронӣ мекунанд». Ерусалим ҳамон ҷоест, ки фариштагон касонеро, ки оҳу нола мекунанд ва фарёд мебароранд, аломат мегузоранд, ва пирони қадиме, ки ба амонати ба онҳо супурдашуда хиёнат кардаанд, аввалин касоне мебошанд, ки фурӯ меафтанд.

> “The mark of deliverance has been set upon those ‘that sigh and that cry for all the abominations that be done.’ Now the angel of death goes forth, represented in Ezekiel’s vision by the men with the slaughtering weapons, to whom the command is given: ‘Slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary.’ Says the prophet: ‘They began at the ancient men which were before the house.’ Ezekiel 9:1–6. The work of destruction begins among those who have professed to be the spiritual guardians of the people. The false watchmen are the first to fall. There are none to pity or to spare. Men, women, maidens, and little children perish together.” The Great Controversy, 656.

> «Нишонаи наҷот бар онҳое гузошта шудааст, ки “барои ҳамаи зиштиҳое ки дар миёни он ба ҷо оварда мешаванд, оҳу нола мекунанд ва фарёд мезананд.” Акнун фариштаи марг берун меравад, ки дар рӯъёи Ҳизқиёл бо мардони дорои силоҳҳои қатлкунанда тасвир ёфтааст, ва ба онҳо чунин амр дода мешавад: “Пирону ҷавононро, духтаронро ва кӯдаконро ва занонро тамоман бикушед; аммо ба ҳеҷ касе ки бар вай нишона ҳаст, наздик нашавед; ва аз маъбади Ман оғоз кунед.” Пайғамбар мегӯяд: “Онҳо аз пироне оғоз карданд, ки пеши хона буданд.” Ҳизқиёл 9:1–6. Кори ҳалокат аз миёни онҳое оғоз меёбад, ки худро посбонони рӯҳонии халқ вонамуд карда буданд. Нигаҳбонони козиб аввалин касонеанд, ки суқут мекунанд. Ҳеҷ касе нест, ки раҳм кунад ё дареғ дорад. Мардон, занон, духтарон ва кӯдакони хурдсол якҷо ҳалок мешаванд.» «Ҷанги бузург», 656.

We will continue to address the increase of knowledge that arrived in 1989, in the next article.

Мо дар мақолаи оянда баррасии афзоиши донишеро, ки дар соли 1989 фаро расид, идома хоҳем дод.

> “One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had great light: ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.

> «Он ки зоҳирро гузашта ба амиқ менигарад ва дилҳои ҳамаи одамонро мехонад, дар бораи онҳое ки нури бузург доштаанд, мегӯяд: “Онҳо аз сабаби вазъи ахлоқӣ ва рӯҳонии худ андӯҳгин ва ҳайратзада намешаванд.” Оре, онҳо роҳҳои худро баргузидаанд, ва ҷони онҳо аз зиштиҳои худ лаззат мебарад. “Ман низ гумроҳиҳои онҳоро интихоб хоҳам кард, ва тарсҳояшонро бар онҳо хоҳам овард; зеро вақте ки хондам, ҳеҷ кас ҷавоб надод; вақте ки сухан гуфтам, онҳо нашуниданд; балки дар пеши чашмони Ман бадӣ карданд, ва он чиро баргузиданд, ки Ман аз он хушнуд набудам.” “Худо бар онҳо гумроҳии қавӣ хоҳад фиристод, то ба дурӯғ имон оваранд”, зеро “муҳаббати ростиро напазируфтанд, то наҷот ёбанд”, “балки аз ноадолатӣ лаззат бурданд.” Ишаъё 66:3, 4; 2 Таслӯникиён 2:11, 10, 12.

> “The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.

> «Устоди осмонӣ пурсон шуд: “Кадом фиреби қавитаре метавонад зеҳнро ба гумроҳӣ андозад аз ин вонамудсозӣ, ки гӯё шумо бар таҳкурсии дуруст бино мекунед ва Худо корҳои шуморо мепазирад, дар ҳоле ки дар воқеият шумо чизҳои бисёреро мувофиқи сиёсати дунявӣ анҷом медиҳед ва бар зидди Яҳува гуноҳ меварзед? Оҳ, ин фиреби бузург аст, гумроҳии дилфиребест, ки бар зеҳнҳо тасарруф мекунад, вақте ки одамоне, ки замоне ҳақиқатро шинохта буданд, сурати худотарсиро ба ҷойи рӯҳ ва қуввати он иштибоҳ мегиранд; вақте ки онҳо гумон мекунанд, ки сарватманданд ва аз молу мулк афзун гаштаанд ва ба ҳеҷ чиз эҳтиёҷ надоранд, дар сурате ки дар ҳақиқат ба ҳама чиз эҳтиёҷ доранд.”» Шаҳодатҳо, ҷилди 8, 249, 250.

Back to Articles