Article

# Таърихи Пинҳони Ояти Чил — Рақами Дувоздаҳ

Рақами Дувоздаҳ

Author

Jeff Pippenger

Published

May 23, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

Одатан даъво карда мешавад, ки агар панҷ нафар як садамаи якхелаи нақлиётиро медиданд, он панҷ шоҳид панҷ ривояти гуногуни ҳамон фоҷиаро баён мекарданд; ҳарчанд имрӯз, дар ин замоне ки Рӯҳулқудс аз инсоният бозпас гирифта мешавад, он шоҳидон, бешубҳа, инчунин касонеро дар бар мегирифтанд, ки барои пуштибонӣ аз ҷаҳонбинии шахсии худ дар бораи он чи дидаанд, чизҳо ихтироъ мекарданд ва дурӯғ мегуфтанд, дар ҳоле ки бовар мекарданд, ки бо ин кор фазилатмандона амал менамоянд. Дар таърихи пинҳон чандин хатҳои гуногуни ҳақиқати нубувватӣ мавҷуд аст, ки шоҳидони гуногуни ҳамон воқеаҳоро ифода мекунанд. Дар Каломи Худо ҳеҷ дурӯғе нест, гарчанде ки тафсири инсонии он воқеаҳо бисёр вақт нуқсоннок аст, аммо шоҳидони Китоби Муқаддас дар бораи ин таърих, агар дуруст тақсим карда шаванд, ҳамагӣ бо якдигар мувофиқат мекунанд.

Петрус дар ин таърих рамзи яксаду чилу чаҳор ҳазор аст, ва шаҳодати ӯ таърихи пешраверо ифода мекунад, аз ноумедии 18 июли соли 2020 то бедории 31 декабри соли 2023, сипас ҳамчун касе, ки дар имтиҳони аввалини рӯъёи берунӣ иштирок дорад, баъдан дар имтиҳони дуюми рӯъёи дохилӣ, ки пас аз он санҷиши ҳалкунандаи тӯбҳои оташи Нашвилл меояд, то ба барафрошта шудани парчам барои халқҳо.

Доналд Трамп дар он таърихи ниҳон ҳамчун шахсе қарор дорад, ки ҳамаи глобалистонро, иборат аз глобалистони ҷаҳон, ҳизби Демократ ва RINO-ҳои ҳизби Ҷумҳурихоҳро, ба таҳрик меоварад. Ӯ хусусиятҳои пешгӯёнаеро, ки ба сурати ҳайвон вобастаанд, иҷро мекунад, зеро аз марги сиёсӣ эҳё гардида, ҳамчун ҳаштуме ки аз ҳафт аст, зуҳур менамояд. Ӯ дар саросари таърихи ниҳон ҷойгир аст ва таъин шудааст, ки ҳангоми татбиқ гардидани «истибдоди фаъол» аввал бар Иёлоти Муттаҳида ва баъдан бар ҷаҳон ҳукмронӣ кунад. Протестантизми муртад, ҳамчун ҳамтои Трамп дар ду шохи ҳайвони заминӣ, дар таърихи Маккабиён ҳузур дорад. Зуҳуроти гуногуни қудрати аждаҳо дар Созмони Милали Муттаҳид ва Русия дар таърих шаҳодат медиҳанд. Папагарӣ, ҳамчун ғоратгарони қавми ту, дар он ҷо ҳозир аст, то ҳама чизро ба ҳам пайванд диҳад ва рӯъёро барқарор созад.

Петрус ин шумоед, эй хонандаи азиз. Петрус номзадест барои он ки дар миёни аламдорони яксаду чилу чаҳор ҳазор бошад. Петрус дар миёна, дар нуқтаи миёнаи чандин хатҳои нубувватӣ, истодааст ва ба воситаи имон ба Қудси аъзам ворид шуда, он табдилеро дарёфт мекунад, ки тавассути рӯъёи Масеҳ ба амал меояд. Петрус бар Кӯҳи Тағйири Сурати Масеҳ аст, ки дар он ҷо бояд ба сурати Масеҳ табдил ёбад, дар ҳоле ки Иёлоти Муттаҳидаи Амрико сурати ҳайвонро ташкил медиҳад.

> «Эй бародарон, мо бояд аз худ камтар ва аз Худо бештар дошта бошем. Ӯ қувватҳои Калисоро талаб мекунад; вале ба андозаи зиёд қобилияти қавми мо ба чизҳои носазо сарф мешавад. Вақти аз ҳад зиёд ба андешаҳо ва даъвоҳои ночиз бахшида мешавад. Худо мехоҳад, ки мо ба кӯҳ бароем, мустақимтар ба ҳузури Ӯ дароем. Мо ба буҳроне ворид мешавем, ки он, бештар аз ҳар вақти пешина аз ибтидои ҷаҳон то имрӯз, тақдиси комили ҳар касеро, ки номи Масеҳро бар забон овардааст, талаб хоҳад кард. Кори Худо тамоми он чиро, ки дар мо ҳаст, талаб мекунад. Аммо қавми мо ҳаргиз ин тақдисро ба ҷо нахоҳанд овард, то вақте ки дилҳояшон дигаргун нашавад. Онҳо ба тавба ва бозгашт ба Худо ҳамон қадар ниёз доранд, ки Петрус дошт. Вақте ки онҳо чунин зинда гардонида шаванд, Масеҳ метавонад ба онҳо бигӯяд: “Бародарони худро қувват деҳ”, “Гӯсфандони Маро бичарон”, “Баррагони Маро бичарон”.»

> «Вақте ки қуввати илоҳӣ бо кӯшиши инсонӣ якҷо гардад, кор мисли оташ дар хасу хошок паҳн хоҳад шуд. Худо василаҳоеро ба кор хоҳад бурд, ки пайдоиши онҳоро инсон наметавонад дарёбад; фариштагон кореро анҷом хоҳанд дод, ки инсонҳо метавонистанд баракати иҷрои онро дошта бошанд, агар аз посух додан ба талаботи Худо ғафлат намеварзиданд. Ҳоло ин кор ба инсон пешниҳод мешавад. Оё ӯ онро хоҳад пазируфт? Дар айни замон дарҳои зиёде барои коргарон аз қулф кушода ва боз карда шудаанд. Оё онҳо аз ин дарҳо ворид хоҳанд шуд? Кист, ки ба даъвати Устод омода бошад бигӯяд: “Инак манам, эй Худованд, маро бифирист”? Нидои мақдунӣ бо илтиҷоҳои пурдард аз ҳамаи гӯшаҳои ҷаҳон ба мо мерасад: “Ба ин сӯ биёед ва ба мо мадад кунед.”» Review and Herald, December 15, 1885.

Мо бояд ба кӯҳ биёем ва мисли Петрус дигаргун гардем, ва чун инро ба ҷо оварем, мисли Ишаъё пок хоҳем шуд. Покшавӣ чунин тасвир шудааст, ки он ҳангоме амалӣ мегардад, ки қудрати Илоҳӣ бо кӯшиши инсонӣ пайваст мешавад. Даъвати Мақдуния дар таърихи ниҳонии ояти чилум ба вуқӯъ меояд.

> «Вақт расидааст, ки дар шаҳрҳои мо кӯшишҳои қатъӣ ба харҷ дода шаванд. Луқо 21-ро бихонед. Ин паём барои ҳамин замон аст, ва он барои ҳамин насли охир навишта шудааст. Мо набояд бигузорем, ки чизе миёни мо ва коре, ки Худо ба мо додааст, то анҷом диҳем, монеа гардад. Бояд кӯшишҳои махсус ба харҷ дода шаванд, то ҳақиқат ба пеши онҳое, ки дар шаҳрҳо ҳастанд, оварда шавад. »

> «Нагузоред, ки ҳеҷ вақт барои айбҷӯӣ ва пора-пора кардани дигарон талаф шавад. Ҳар гуна низоъ бояд қатъ гардад. Мо бояд ҳамчун бародарон якдигарро дӯст дорем. Биёед бо Худо ба кӯҳ боло равем, то бозгашта, инъикоси ҷалоли Худоро бар худ дошта бошем. Ягона ҷое ки мо онро ба даст оварда метавонем, дар кӯҳ бо Худост. Коре ҳаст, ки бояд дар омӯзиши Каломи Худованд, чунон ки дар шариати Ӯ ошкор шудааст, анҷом дода шавад. Хондани рӯякӣ бисёр будааст, аммо омӯзиши ҳақиқӣ чӣ қадар будааст? Масеҳ миёни одамон зиндагӣ кард ва дар ҷаҳон маҳз аҳкоми ҳамон шариатро мавъиза намуд.»

> «Ин кор ба зудӣ дар адолат ба анҷом расонда хоҳад шуд. Мо бояд дар кӯшишҳои худ барои пеш бурдан ва ба камол расондани он боз ҳам пойдортар ва боз ҳам тақводортар гардем. Вақт расидааст, ки мо на танҳо фаъол бошем, балки он фаъолиятро чунон мутамарказ созем, ки таъсири худро расонад. Агар мо вақти бештареро дар кӯҳ бо Худо сипарӣ мекардем, кори мо самарабахштар мебуд.

> «Қуввати бештар қонеъкунанда бояд ба мавъизаи мо ворид гардад. Шамшери Рӯҳ бояд аз нав тез карда шуда, бо қудрат фиристода шавад. Оё мо худро ба ин кор чунон бахшем, мисли мардоне ки ҳамаи воқеиятҳои абадиятро пеши назари худ доранд? Мо мехоҳем, ки қудрати Рӯҳулқудс ба пеш равад ва кори Худоро дар замин ба анҷом расонад». Australian Union Conference Recorder, October 1, 1906.

Маҳз бар кӯҳе, ки ҳамчунин Қудси Қудсҳост, илоҳият бо инсонияти мо муттаҳид мегардад, ва Луқо 21 паёме барои насли охирин аст, ки бояд огоҳии охиринро ба шаҳрҳо бирасонад. Огоҳӣ ба шаҳрҳо корест, ки фариштагон онро ба анҷом хоҳанд расонд, агар мо аз омадан ба кӯҳ ва ба сурати Ӯ дигаргун шудан сар боз занем. Ин кор барои шаҳрҳост, зеро насли охирин дар даврае зиндагӣ мекунад, ки дар он «ҳазорон шаҳрҳо» бояд нобуд карда шаванд. Давраи нубувватии нобудии шаҳрҳо бо тӯбҳои оташини Нашвилл оғоз меёбад, ва кори огоҳӣ аз ҳамон ҷо оғоз мешавад, ва он кор дар Луқо 21 муайян гардидааст. Дар тӯли солҳо мо борҳо нишон додаем, ки Луқо 21 огоҳие дар бораи Исломи войи сеюм аст.

Дар Луқо 21 Исо таърихро аз рад шудани Исроили қадим ҳамчун қавми баргузидаи Худо оғоз карда, то ба анҷоми асрҳои торики таъқиботи папагӣ, ва сипас ба аломатҳое, ки таърихи миллеритиро оғоз намуданд, пайгирӣ кард. Таърихи миллеритӣ таърихи саду чилу чаҳор ҳазорро тасвир менамояд.

> Ва онҳо бо дами шамшер хоҳанд афтод ва ба асорат ба миёни ҳамаи халқҳо бурда хоҳанд шуд; ва Уршалим аз ҷониби ғайрияҳудиён поймол хоҳад гардид, то даме ки замонҳои ғайрияҳудиён ба анҷом расанд. Ва дар офтоб, ва дар моҳ, ва дар ситорагон аломатҳо хоҳанд буд; ва бар замин тангии халқҳо бо ҳайрату саргардонӣ; баҳр ва мавҷҳо ғавғо хоҳанд кард; дилҳои одамон аз тарс ва аз интизории он чи бар замин меояд, аз ҳуш хоҳанд рафт; зеро қувваҳои осмон ба ларза хоҳанд омад. Ва он гоҳ Писари Одамро хоҳанд дид, ки дар абре бо қудрат ва ҷалоли азим меояд. Луқо 21:24–27.

Юҳанно, дар боби ёздаҳуми Ваҳй муайян месозад, ки 1,260 соли ҳукмронии папагӣ ба таври набавӣ «ба халқҳо» дода шуда буд, ва Луқо муайян менамояд, ки дар соли 1798 замони халқҳо ба анҷом расид. Сипас Масеҳ ба нишонаҳои офтоб, моҳ ва ситорагон, ки ҳаракати Миллериро нишон мегузоранд, муроҷиат намуда, бо ин суханон хулоса мекунад: «изтироби халқҳо, бо ҳайрат; баҳр ва мавҷҳо хурӯшон; Дилҳои одамон аз тарс ва аз интизории он чизҳое ки бар замин меоянд, аз ҳуш мераванд.» «Изтироби халқҳо» дар Луқо ҳамон «хашм гирифтани халқҳо» дар Ваҳй аст.

> Ва халқҳо ба ғазаб омаданд, ва ғазаби Ту фаро расид, ва вақти мурдагон, то ки доварӣ карда шаванд, ва то ки Ту мукофот диҳӣ ба бандагони Худ — анбиё, ва ба муқаддасон, ва ба онҳое ки аз номи Ту метарсанд, хурдон ва бузургон; ва нобуд созӣ онҳоеро ки заминро вайрон мекунанд. Ваҳй 11:18.

«Ғазаби» Худо дар ҳафт балои охирин зоҳир мегардад ва он замоне оғоз меёбад, ки Микоил бармехезад ва муҳлати имтиҳони инсон ба поён мерасад. Ба хашм омадани халқҳо давраест, ки ба анҷоми муҳлати имтиҳон меоварад. Ба хашм омадани халқҳо аз 9/11 оғоз ёфт, вақте ки Ислом — войи сеюм — фаро расид ва ба ин васила расидани борони охиринро нишон дод.

> «Ман дидам, ки хашми халқҳо, ғазаби Худо ва вақти доварӣ кардани мурдагон ҷудо ва аз ҳам фарқкунанда буданд, яке пас аз дигаре меомад; ҳамчунин дидам, ки Микоил ҳанӯз барнахестааст, ва он замони тангӣ, ки монандаш ҳеҷ гоҳ набудааст, ҳанӯз оғоз наёфтааст. Ҳоло халқҳо ба хашм омада истодаанд, аммо вақте ки Саркоҳини мо кори Худро дар муқаддасгоҳ ба анҷом расонад, Ӯ бармехезад, либосҳои интиқомро ба бар мекунад, ва он гоҳ ҳафт балои охирин фурӯ рехта хоҳанд шуд.

> «Ман дидам, ки чор фаришта чор бодро нигаҳ хоҳанд дошт, то даме ки кори Исо дар муқаддасгоҳ ба анҷом расад, ва баъд аз он ҳафт балои охирин хоҳад омад». Early Writings, 36.

Дар таърихи миллеритӣ ба хашм омадани халқҳо, ё тавре ки Луқо сабт мекунад, «тангии халқҳо», ба воситаи Ислом ба амал омад.

> «Соли 1838 Туркия ба ҷанг бо Миср даргирифт. Мисриён наздик буданд, ки қудрати туркро сарнагун созанд. Барои пешгирӣ кардани ин, чор қудрати бузурги Аврупо — Англия, Русия, Австрия ва Пруссия — дахолат карданд, то ҳукумати туркро нигоҳ доранд». Uriah Smith, Synopsis of Present Truth, 218.

Соли 1838 «масъалаи шарқӣ», чунон ки онро меномиданд, халқҳоро ба ларза меовард, ва «масъалаи шарқӣ» ислом буд, боди шарқии Китоби Муқаддас. Таърихи миллерӣ дид, ки халқҳо ба василаи ислом ба ларза андохта шуданд, ва сипас Худованд дар абрҳо ба Қудси ақдас омад, ва ба ин васила намунаи он гардид, ки Худованд дар вақти Омадани Дуюми Худ низ дар абрҳо меояд. Пеш аз омадани Ӯ дар абрҳо, ислом халқҳоро ба изтироб меоварад, ва ин ҳамон паёмест, ки ба Петрус дода шудааст, то онро пеш аз нобудии «ҳазорон шаҳрҳо» ба шаҳрҳо эълон намояд. Давраи нобудии шаҳрҳо бо тӯбҳои оташини Нашвилл оғоз меёбад.

> «Кош медошт қавми Худо аз ҳалокати наздикшавандаи ҳазорон шаҳрҳо, ки акнун қариб ба бутпарастӣ таслим шудаанд, ҳисси ҷиддӣ медоштанд! Аммо бисёре аз онҳое ки бояд ҳақиқатро эълон кунанд, бародарони худро айбдор ва маҳкум менамоянд. Вақте ки қудрати табдилдиҳандаи Худо бар зеҳнҳо нозил гардад, тағйироти қатъӣ ба амал хоҳад омад. Одамон дигар майле ба интиқод кардан ва вайрон сохтани дигарон нахоҳанд дошт. Онҳо дар мавқее нахоҳанд истод, ки монеъи дурахшидани нур ба ҷаҳон гардад. Интиқоди онҳо, айбҷӯии онҳо, қатъ хоҳад шуд. Қувваҳои душман барои ҷанг ҷамъ меоянд. Низоъҳои сахт дар пеши рӯйи моянд. Ба ҳам наздик шавед, эй бародарон ва хоҳарони ман, ба ҳам наздик шавед. Бо Масеҳ пайванд ёбед. “Нагӯед: иттифоқ аст,... ва аз он чи онҳо аз он метарсанд, натарсед ва ҳаросон нашавед. Худованди лашкарҳоро худашро муқаддас донед; ва бигзор Ӯ тарси шумо бошад, ва бигзор Ӯ ҳайбати шумо бошад. Ва Ӯ барои маъбад хоҳад буд; аммо барои ҳар ду хонаи Исроил санги пешпо ва сахраи васваса, ва барои сокинони Ерусалим дом ва тӯр хоҳад шуд. Ва бисёре аз миёни онҳо пешпо хоҳанд хӯрд, ва хоҳанд афтод, ва шикаста хоҳанд шуд, ва ба дом хоҳанд афтод, ва дастгир хоҳанд шуд.”

> «Ҷаҳон як саҳнаи театр аст. Бозигарон — сокинони он — омода мешаванд, то нақши худро дар охирин драмои бузург иҷро намоянд. Худо аз назарҳо гум шудааст. Дар миёни тӯдаҳои бузурги башарият ҳеҷ ягонагие вуҷуд надорад, магар он гоҳ ки одамон барои иҷрои мақсадҳои худхоҳонаи худ ба ҳам пайванд мешаванд. Худо назар мекунад. Ниятҳои Ӯ нисбат ба зердастони исёнгари Ӯ ба амал хоҳанд омад. Ҷаҳон ба дасти одамон супурда нашудааст, ҳарчанд Худо барои муддате ба унсурҳои ошӯб ва бетартибӣ иҷозат медиҳад, ки ҳукмронӣ намоянд. Қуввае аз поён дар амал аст, то саҳнаҳои охирини он драмои бузургро ба вуҷуд оварад, — шайтон, ки ҳамчун Масеҳ меояд ва бо тамоми фиребнокии ноинсофӣ дар миёни онҳое амал мекунад, ки худро дар ҷамъиятҳои махфӣ ба ҳам мепайванданд. Онҳое ки ба ҳаваси иттиҳодгароӣ таслим мешаванд, нақшаҳои душманро амалӣ месозанд. Сабаб ба паёмад хоҳад расид.»

> «Ҷиноят қариб ба ҳадди охирини худ расидааст. Саросемагӣ ҷаҳонро фаро гирифтааст, ва ба зудӣ ваҳшати бузурге бар сари одамон хоҳад омад. Охир бисёр наздик аст. Мо, ки ҳақиқатро медонем, бояд худро барои он чи ки ба зудӣ ҳамчун ногаҳонии фарогир бар ҷаҳон хоҳад шикаст, омода созем». Review and Herald, September 10, 1903.

«Унсурҳои сардаргумӣ ва бетартибӣ» ҳамчун самари он низоме истеҳсол мешаванд, ки хоҳар Уайт онро «маълумоти олӣ» меномад ва ҳамзамон онро «сирри шарорат» низ мешиносонад. Маъбади Партенони Нэшвилл рамзи таълими ботил аст, ки ҳоло ҳамон «сардаргумӣ ва бетартибӣ»-ро ба вуҷуд меорад, ки «муддате ҳукмронӣ мекунад». Тӯбҳои оташе, ки бар Нэшвилл меоянд, аз ҷониби Ислом оварда мешаванд ва онҳо доварии Худоро бар «дарахти маърифати неку бад» ифода мекунанд. Ҳангоме ки Нэшвилл зарба мехӯрад, давраи кӯтоҳи эълони нидои нисфи шаб оғоз меёбад ва ба қонуни якшанбе мерасонад, ки дар он «иттиҳод»-и шариронаи Ишаъё ҳаракати ниҳоии худро анҷом медиҳад, дар ҳоле ки ҷаҳон маҷбур карда мешавад ҳукумати ягонаи ҷаҳониро, ки дар Ваҳй боби сездаҳ ҳамчун сурати ҳайвон муаррифӣ шудааст, қабул намояд. Шинохти Ишаъё аз он иттиҳоди шарирона бо муҳр задани саду чилу чор ҳазор мувофиқат мекунад.

> «Иттиҳод» магӯед ба ҳар он чи ин қавм «иттиҳод» гӯянд; ва аз он чи онҳо метарсанд, натарсед ва ҳаросон нашавед. Худованди лашкарҳоро муқаддас шуморед; ва бигзор Ӯ тарси шумо ва ҳайбати шумо бошад. Ва Ӯ барои паноҳгоҳе хоҳад буд; аммо барои ҳар ду хонадони Исроил санги пешпо ва сахраи васваса, ва барои сокинони Ерусалим доме ва тале хоҳад буд. Ва бисёре аз миёни онҳо пешпо хоҳанд хӯрд, ва хоҳанд афтод, ва шикаста хоҳанд шуд, ва ба дом хоҳанд афтод, ва дастгир хоҳанд шуд.

> Шаҳодатро бибанд, шариатро дар миёни шогирдонам мӯҳр намо. Ва ман мунтазири Худованд хоҳам буд, ки рӯи Худро аз хонадони Яъқуб пинҳон медорад, ва ба Ӯ умед хоҳам баст. Инак, ман ва фарзандоне ки Худованд ба ман додааст, барои аломатҳо ва барои аҷоиб дар Исроил аз ҷониби Худованди лашкарҳо ҳастем, ки дар кӯҳи Сион сокин аст. Ва ҳангоме ки ба шумо бигӯянд: «Ба назди соҳиби арвоҳ ва ҷодугароне ки пичир-пичир мекунанд ва замзама менамоянд, муроҷиат кунед», — оё қавме набояд назди Худои худ муроҷиат намояд? Оё барои зиндагон ба мурдагон рӯ оваранд? Ба шариат ва ба шаҳодат! Агар онҳо мувофиқи ин калом сухан нагӯянд, аз он ҷиҳат аст, ки дар онҳо нур нест. Ишаъё 8:12–20.

Матни овардашуда аз хоҳар Уайт муайян мекунад, ки давраи «ошуфтагӣ ва бетартибӣ» ба «омадани Шайтон ҳамчун Масеҳ» меоварад. Шайтон ҳангоми қонуни якшанбе дар сурати тақлиди Масеҳ зоҳир мегардад.

> «Бо фармоне ки барқарор намудани Папагиро бар хилофи қонуни Худо иҷборан татбиқ менамояд, миллати мо худро комилан аз росткорӣ ҷудо хоҳад кард. Ҳангоме ки протестантизм дасти худро аз миёни он халиҷ дароз карда, дасти қудрати Румро бигирад; ҳангоме ки вай аз болои варта гузашта, бо Спиритуализм даст фишорад; ҳангоме ки, зери таъсири ин иттиҳоди сегона, кишвари мо ҳар як принсипи Конститутсияи худро ҳамчун ҳукумати протестантӣ ва ҷумҳуриявӣ рад намояд ва барои густариши дурӯғҳо ва фиребҳои папагӣ шароит фароҳам оварад, он гоҳ мо метавонем бидонем, ки вақти амалиёти аҷоибонаи Шайтон фаро расидааст ва анҷом наздик аст». Testimonies, volume 5, 451.

Мавсими «ошуфтагӣ ва бенизомӣ» дар остонаи қонуни якшанбе воқеъ мегардад. Каме пеш аз қонуни якшанбе, дар даврае, ки бо маҷлиси хаймаи Эксетер ва даҳ рӯзи дар болохона будан пеш аз Пантикост намунавӣ гардонида шудааст, яксаду чилу чаҳор ҳазор бояд «ба ҳам фишурда шаванд, эй бародарону хоҳарони ман, … бо Масеҳ пайванд шаванд». Мӯҳргузорӣ пеш аз қонуни якшанбе сурат мегирад, ва маҳз дар он таърих иттиҳоди шарир кори ниҳоии худро барои барпо намудани ҳукумати ягонаи ҷаҳонӣ оғоз мекунад.

Дар замони мӯҳргузорӣ Масеҳ барои одилон паноҳгоҳ хоҳад буд, вале барои шарирон санги пешпо. Ӯ барои сокинони Уршалим, ки ҳамон «бисёроне» ҳастанд, ки пешпо мехӯранд, «дом ва тӯр» хоҳад буд; аммо барои он андаконе ки мӯҳр зада мешаванд, «Ӯ» тарси онҳо хоҳад буд.

«Тарси» Худо ҳамон чизест, ки Ҳавво надошт, ва онҳое ки аз Худо метарсанд, навъи дигари тарсро доро мебошанд аз он тарсе ки бар бисёре аз онҳое ки пешпо мехӯранд, меояд. Ин ду навъи тарс аломати онҳоянд, ки аз имтиҳон мегузаранд, ва онҳоянд, ки дар он ноком мешаванд. Онҳое ки мегузаранд, мӯҳр зада мешаванд; онҳое ки намегузаранд, бо рақами панҷ ифода меёбанд, зеро онҳо «пешпо мехӯранд, ва меафтанд, ва шикаста мешаванд, ва ба дом меафтанд, ва гирифта мешаванд». Замони мӯҳргузорӣ, ки ҳамчун воқеъшаванда пеш аз қонуни якшанбе тасвир шудааст, ҳангоме ки давраи саргардонӣ ва бетартибӣ вуҷуд дорад, ҳамон вақтест, ки масали даҳ бокира ба иҷро мерасад.

Онҳое ки шуморашон кам аст ва мӯҳр зада шудаанд, дар муқобили бисёре ки пешпо мехӯранд, ҳамон касонанд, ки барои Худованд «интизор мешаванд»; ба ин васила, бокирагони доно, ки «интизор шуданд», муайян мегарданд. Ҳамчунин, дар дохили ин ду табақаи бокирагон интизории нубувватии муқаддасшуда ва муқаддасношуда вуҷуд дорад, ки ба ду навъи тарс мувофиқат мекунад.

> «“Ҳангоме ки домод таъхир кард, ҳамаи онҳо пинак рафта, хобиданд.” Ба воситаи таъхири домод гузаштани он вақте нишон дода мешавад, ки дар он Худовандро интизор буданд, ноумедӣ, ва ба назар расидани дермонӣ. Дар ин замони ноустуворӣ, таваҷҷуҳи онҳое ки сатҳӣ ва нимдил буданд, ба зудӣ ба суст шудан оғоз кард, ва кӯшишҳояшон фурӯ нишаст; аммо онҳое ки имонашон бар шинохти шахсии Китоби Муқаддас асос ёфта буд, зери пои худ сахрае доштанд, ки мавҷҳои ноумедӣ наметавонистанд онро бишӯянд. “Ҳамаи онҳо пинак рафта, хобиданд;” як гурӯҳ дар бепарвоӣ ва даст кашидан аз имони худ, ва гурӯҳи дигар бо сабр интизор мемонданд, то он ки нури равшантар дода шавад. Бо вуҷуди ин, дар шаби озмоиш ба назар мерасид, ки ин гурӯҳи охирин низ то андозае ғайрат ва ихлоси худро аз даст медиҳад. Нимдилон ва сатҳиён дигар наметавонистанд бар имони бародарони худ такя кунанд. Ҳар кас бояд барои худ устувор монад ё суқут кунад». Муборизаи Бузург, 395.

Онҳое ки ба тарзи тақдисёфта интизорӣ мекашанд, бояд «нишонаҳо ва аҷоибот» бошанд, зеро онҳо дар вақти қонуни рӯзи якшанбе ҳамчун парчам барои ҷаҳон баланд бардошта мешаванд, ҳангоме ки масъалаи дарахти маърифати неку бад маърифати «касоне ки рӯҳҳои ошно доранд, ва назди ҷодугароне ки пичиррос мезананд ва зери лаб ғур-ғур мекунанд» ва он маърифатеро, ки бо «шариат ва шаҳодат» муайян карда шудааст, ифода мекунад. Ин ҳамон озмоишест, ки барои Ҳавво ва Одам буд. Оё мо таълимеро мепазирем, ки ҳақиқат бо гумроҳӣ дар он омехта ва дарҳамомехта шудааст, ё бар «чунин мегӯяд Худованд» меистем, зеро агар онҳо мувофиқи ин Калом сухан нагӯянд, аз он сабаб аст, ки дар онҳо нур нест. Таълими ҳақиқӣ ва бардурӯғ яке аз хатҳои асосии ҳақиқат дар ҷидоли бузург миёни Масеҳ ва Шайтон аст. Нашвилл рамзи исён бар зидди Каломи Худост, ҳамон қадар яқин ки Садӯм рамзи фисқу фуҷур аст, ва ҳамчунон ки Ню-Йорк рамзи қудрати иқтисодии Иёлоти Муттаҳида ва Пентагон рамзи қудрати низомии он аст.

Петрус бар остонаи тӯбҳои оташини Нашвилл, дар Паниюм ва бар кӯҳ, истодааст, ки ин имтиҳони маъбадро ифода мекунад. Ӯ дарк мекунад, ки адвентизми рӯзи ҳафтуми Лаодикия ҳангоми фурӯ рехтани тӯбҳои оташин сарзаниш ёфта, шарманда хоҳад шуд, ва он ки Нашвилл, Иёлоти Муттаҳида ва ҷаҳон бояд огоҳ карда шаванд. Паёми Ислом фиристодашудагонро тасдиқ мекунад, ҳамон тавре ки оташе, ки бар Кармил фурӯ рехт, тасдиқ кард, ки Илёс пайғамбари ҳақиқӣ буд. Бо вуҷуди ин, огоҳӣ ба Нашвилл танҳо Исломи войи сеюм нест, чӣ расад ба он ки дар ҳамлаи ногаҳонӣ кадом навъи силоҳҳо ба кор бурда мешаванд. Паёми огоҳӣ бояд муайян созад, ки чаро ба Ислом иҷоза дода мешавад, то довариро биёрад — доварие, ки давраеро оғоз мекунад, ки дар он ҳазорон шаҳр нобуд карда мешаванд. Пешакӣ муайян сохтани он ки Ислом бар Нашвилл ҳамлаи ногаҳонӣ хоҳад овард, фиристодашудагонро тасдиқ хоҳад кард, аммо агар танҳо ҳамин корро анҷом диҳад, он огоҳии нопурра хоҳад буд.

Гулӯлаҳои оташини Нэшвилл доварии Худо мебошанд, ки оғози як давраи кӯтоҳро нишон медиҳанд, даврае ки бо қонуни якшанбе ба анҷом мерасад; ва он низ, чунон ки дар оғози ин давра буд, доварии Худо аст. Худо пешакӣ ба Одаму Ҳавво гуфт, ки имтиҳон чӣ буд ва агар онҳо дар он имтиҳон ноком шаванд, паёмадҳо чӣ хоҳанд буд. Хоҳар Уайт аҳамияти қобилияти муҳокима карданро «аз сабаб ба натиҷа» муайян мекунад, ва Китоби Муқаддас нишон медиҳад, ки «лаънат» бе «сабаб» нахоҳад омад.

> Чунон ки мурғ бо саргардонӣ, ва чун парасту бо парвоз, ҳамчунин лаънати бесабаб нахоҳад омад. Масалҳо 26:2.

Тӯбҳои оташи Нашвилл «натиҷа» ва «лаънат»-е мебошанд, ки меояд. Паёми огоҳкунанда бояд «сабаб»-ро низ дар бар гирад. Паёми пайғамбар Юнус танҳо муайян кардани ҳалокат дар чиҳил рӯз набуд, балки он аз подшоҳ то тамоми аҳолӣ бедорӣ ва ислоҳот ба вуҷуд овард. Он чизе ки муайян гардида буд, сабаб шуд, ки подшоҳ ва қавми ӯ аз роҳҳои бади худ бозгарданд. Юнус ба онҳо дар бораи ҳалокати оянда гуфта буд, ва ба онҳо гуфта буд, ки ин ба сабаби тарзи зиндагии шарирона ва бади онҳо буд.

> Зеро ки сухан ба подшоҳи Нинве расид, вай аз тахти худ бархост, ҷомаи худро аз тан берун кард, палос дар бар намуд ва бар хокистар нишаст. Ва фармон дод, ки дар тамоми Нинве бо амри подшоҳ ва бузургонаш нидо карда, эълон намоянд, ки на инсон ва на ҳайвон, на рамаи говон ва на галаи гӯсфандон чизе начашанд; на бичаранд ва на об бинӯшанд. Балки инсон ва ҳайвон палоспӯш гарданд ва бо тамоми қувват сӯи Худо фарёд бароранд; ва ҳар яке аз роҳи бади худ ва аз зӯроварие ки дар дастҳои ӯст, бозгардад. Юнус 3:6–8.

Ислом қудрати карнаймонанд аст, ва ҳафт карнаи Ваҳй бобҳои ҳашт то ёздаҳ, инчунин боби шонздаҳ, хусусиятҳои муайяни нубувватӣ доранд. Чор карнаи аввал довариҳо бар Руми императорӣ буданд, ба сабаби он ки дар соли 321 аввалин қонуни якшанберо қабул кард. Ду карнаи баъдӣ довариҳо бар Руми папавӣ буданд, ба сабаби он ки дар соли 538 қонуни якшанберо қабул кард. Ҳафт карнаи Ваҳй бобҳои ҳашт то ёздаҳ, намунаи ҳафт балои охирини Ваҳй боби шонздаҳ мебошанд, ки ин доварии Худо бар инсоният барои маҷбур сохтани риояи якшанбе аст.

Хабари ҳушдордиҳандаи Нэшвилл бояд қадамҳоеро, ки ба қонуни якшанбе мебаранд, муайян созад, ва бар асоси шаҳодати нубувватӣ, доварӣ пас аз сабаб меояд, на пеш аз он. Доварӣ натиҷаи татбиқи маҷбурии якшанбе аст. Панҷ шоҳиди таърихи ниҳонии ояти чиҳил, ки мо онро баррасӣ мекунем, шаҳодатҳои гуногун пешниҳод мекунанд, аммо бар хилофи шоҳидони инсонӣ, ҳамаи хатҳои нубувватӣ бо ҳам меомезанд. Муайян кардани қадамҳои қонуни ниҳоии якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида он гоҳ анҷом меёбад, ки Петрус шаҳодати Доналд Трампро ба ҳам мепайвандад, то таъсири тӯбҳои оташини Нэшвиллро шарҳ диҳад.

Огоҳии Нашвилл ба ҷаҳон ин аст, ки Худо дар ҳамон лаҳза доварии ниҳоии Худро бар одамон ва миллатҳо оғоз мекунад. Пас аз он давраи харобии шаҳрҳо оғоз меёбад ва ба зудӣ ба қонуни якшанбе мерасонад, ки дар он иртидоди миллӣ аз пайи ҳалокати миллӣ меояд. Сипас Шайтон меояд, то худро ба ҷойи Масеҳ вонамуд созад, ва иттиҳоди шарир барпо мегардад, ҳангоме ки даҳ подшоҳ розӣ мешаванд, ки салтанати худро ба ғоратгарони қавми ту, ки рӯъёро барқарор месозанд, бисупоранд. Огоҳии Нашвилл бо таърихе ифода меёбад, ки пеш аз Нашвилл воқеъ мешавад, чунон ки онро Доналд Трамп бо сохтани сурате барои ҳайвон намояндагӣ мекунад. Паёми Трамп карнаи огоҳист, ки пеш аз тӯбҳои оташини Нашвилл меояд.

Мо ин мавзуъҳоро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

Back to Articles