Article

# The Book of Daniel - Number Twenty-Three

Китоби Дониёл — Рақами бисту се

The Scornful Men

Одамони тамасхуркунанда

Author

Jeff Pippenger

Published

December 18, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Sister White identified that when the great buildings of New York City were thrown down, Revelation chapter eighteen, verses one through three, would be fulfilled.

Хоҳар Уайт муайян карда буд, ки вақте ки биноҳои бузурги шаҳри Ню-Йорк фурӯ андохта шаванд, Ваҳй, боби ҳаждаҳум, оятҳои як то се, иҷро хоҳад шуд.

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. Revelation 18:1–3.

> Ва пас аз ин чизҳо ман фариштаи дигареро дидам, ки аз осмон нозил мешуд, ва қудрати бузург дошт; ва замин аз ҷалоли ӯ равшан гардид. Ва ӯ бо овози пурзӯр ба қувват нидо карда, гуфт: «Бобили бузург афтод, афтод, ва маскани девҳо ва паноҳгоҳи ҳар рӯҳи палид ва қафаси ҳар мурғи нопок ва нафратангез гардид. Зеро ҳамаи халқҳо аз шароби хашми зинои вай нӯшидаанд, ва подшоҳони замин бо вай зино кардаанд, ва тоҷирони замин аз фаровонии нозу неъматҳои вай сарватманд шудаанд». Ваҳй 18:1–3.

By September 11, 2001, the “kings” of the earth had already committed fornication with the Roman church. After World War Two, President Harry S. Truman, for the first time, in 1951, appointed an ambassador to the Vatican. His attempt to form a political relationship with the papacy was flatly rejected by the Congress of the United States, but not so when decades later President Ronald Reagan, in 1984, appointed an ambassador to the Vatican. By 2001, all nations had committed fornication with the Vatican through establishing a diplomatic relationship with the whore of Tyre.

То 11 сентябри соли 2001 «подшоҳон»-и замин аллакай бо калисои Рум зино карда буданд. Пас аз Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ, Президент Ҳаррӣ С. Трумэн, бори аввал, дар соли 1951, сафиреро ба Ватикан таъйин намуд. Кӯшиши ӯ барои барқарор кардани муносибати сиёсӣ бо папагӣ аз ҷониби Конгресси Иёлоти Муттаҳидаи Амрико қатъиян рад карда шуд, аммо даҳсолаҳо баъд чунин нашуд, вақте ки Президент Роналд Рейган, дар соли 1984, сафиреро ба Ватикан таъйин кард. То соли 2001, ҳамаи миллатҳо тавассути барқарор кардани муносибати дипломатӣ бо фоҳишаи Сур бо Ватикан зино карда буданд.

By September 11, 2001, all “nations,” had drunk the wine of the wrath of her fornication. The wine of Babylon represents all the various falsehoods that are presented by the papacy, but the one special variety of wine that is identified in these verses is the wine of the wrath of her fornication. The wrath of the papacy is her persecution of those she disagrees with. She accomplishes her persecution by employing the power of the state to do her dirty work. The wine of her wrath, is her special bottle of error that represents the action of employing the state against those that she deems a heretic.

То 11 сентябри соли 2001 ҳамаи «халқҳо» майи ғазаби зинои ӯро нӯшида буданд. Майи Бобил ҳамаи анвои гуногуни дурӯғҳоро ифода мекунад, ки папагӣ онҳоро пеш мегузорад; вале навъи махсуси майе, ки дар ин оятҳо муайян шудааст, майи ғазаби зинои ӯст. Ғазаби папагӣ таъқиби онҳост, ки ӯ бо онҳо ихтилоф дорад. Ӯ таъқиби худро бо ба кор гирифтани қудрати давлат анҷом медиҳад, то кори нопоки ӯро ба ҷо оварад. Майи ғазаби ӯ он шишаи хосси иштибоҳи ӯст, ки амали ба кор гирифтани давлатро бар зидди онҳое ифода мекунад, ки ӯ онҳоро бидъаткор мешуморад.

In the period of time from August 11, 1840 through to October 22, 1844, Millerite Adventism, who had been called out of the Dark Ages, and who was separated from the Protestant churches that then became the daughters of Rome, then became the true Protestant horn upon the newly arrived earth beast. Peter identifies the characteristics of those newly chosen people of God as a nation.

Дар давраи замон аз 11 августи соли 1840 то 22 октябри соли 1844, Адвентизми миллерӣ, ки аз асрҳои торикӣ даъват шуда берун омада буд ва аз калисоҳои протестантӣ, ки он вақт духтарони Рум гардида буданд, ҷудо шуда буд, он гоҳ ба шохи ҳақиқии протестантӣ бар ҳайвони заминии навпайдошуда табдил ёфт. Петрус хусусиятҳои он қавми навинтихобшудаи Худоро ҳамчун як миллат муайян мекунад.

> But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:9, 10.

> Лекин шумо насли баргузида, коҳинони подшоҳӣ, миллати муқаддас ва қавми хоси Худо ҳастед, то фазилатҳои Ӯро, ки шуморо аз зулмот ба нури аҷоиби Худ хондааст, эълон намоед; шумо, ки дар гузашта қавме набудед, вале ҳоло қавми Худо ҳастед; шумо, ки раҳм наёфта будед, аммо ҳоло раҳм ёфтаед. 1 Петрус 2:9, 10.

By September 11, 2001, the Seventh-day Adventist church had already, and often employed the political structure of the government of the United States to attack those it deemed as heretical. Well before 2001, the Adventists had already imbibed in the special wine of Babylon that represents the employment of state power to attack those who it deemed as heretics.

То 11 сентябри соли 2001, калисои Адвентистони рӯзи ҳафтум аллакай сохтори сиёсии ҳукумати Иёлоти Муттаҳидаи Амрикоро борҳо ба кор бурда буд, то ба онҳое ҳамла кунад, ки онҳоро бидъаткор мешуморид. Хеле пеш аз соли 2001, адвентистон аллакай аз он майи махсуси Бобил нӯшида буданд, ки ба кор гирифтани қудрати давлатро барои ҳамла ба онҳое, ки онҳоро бидъаткор меҳисобид, ифода мекунад.

Ephraim is a symbol of the rebellion of Jeroboam and the northern kingdom of Israel, and Isaiah begins chapter twenty-eight, by addressing the Seventh-day Adventist church as the drunkards of Ephraim.

Эфроим рамзи исёни Ёробъом ва подшоҳии шимолии Исроил аст, ва Ишаъё боби бистуҳаштро бо муроҷиат ба калисои Адвентистони рӯзи ҳафтум ҳамчун майзадагони Эфроим оғоз мекунад.

> Woe to the crown of pride, to the drunkards of Ephraim, whose glorious beauty is a fading flower, which are on the head of the fat valleys of them that are overcome with wine! Behold, the Lord hath a mighty and strong one, which as a tempest of hail and a destroying storm, as a flood of mighty waters overflowing, shall cast down to the earth with the hand. The crown of pride, the drunkards of Ephraim, shall be trodden under feet: And the glorious beauty, which is on the head of the fat valley, shall be a fading flower, and as the hasty fruit before the summer; which when he that looketh upon it seeth, while it is yet in his hand he eateth it up. In that day shall the Lord of hosts be for a crown of glory, and for a diadem of beauty, unto the residue of his people, And for a spirit of judgment to him that sitteth in judgment, and for strength to them that turn the battle to the gate. But they also have erred through wine, and through strong drink are out of the way; the priest and the prophet have erred through strong drink, they are swallowed up of wine, they are out of the way through strong drink; they err in vision, they stumble in judgment. For all tables are full of vomit and filthiness, so that there is no place clean. Isaiah 28:1–8.

> Вой бар тоҷи кибрро, бар мастони Эфроим, ки зебоии пурҷалоли онҳо гули пажмурдаест, бар сари водиҳои ҳосилхезе ки аз шароб мағлуб шудаанд! Инак, Худованд қавӣ ва нерӯманде дорад, ки мисли тӯфони жола ва боди вайронкунанда, мисли сели обҳои азим ва лабрез, онро бо даст бар замин хоҳад афканд. Тоҷи кибр, мастони Эфроим, зери поҳо поймол хоҳад шуд; ва зебоии пурҷалол, ки бар сари водии ҳосилхез аст, гули пажмурда хоҳад шуд, ва мисли меваи пешпазаки пеш аз тобистон, ки ҳар кӣ онро бинад, ҳанӯз дар дасташ бошад, фавран онро мехӯрад. Дар он рӯз Худованди лашкарҳо барои бақияи қавми Худ тоҷи ҷалол ва афсари зебоӣ хоҳад буд, ва барои касе ки бар курсии доварӣ менишинад, рӯҳи доварӣ, ва барои онҳое ки ҷангро то назди дарвоза бозмегардонанд, қувват хоҳад буд. Аммо инҳо низ аз шароб гумроҳ шудаанд, ва аз шароби сахт аз роҳ берун рафтаанд; коҳин ва набӣ аз шароби сахт гумроҳ шудаанд, аз шароб фурӯ бурда шудаанд, аз шароби сахт аз роҳ берун рафтаанд; дар рӯъё гумроҳ мешаванд, дар доварӣ пешпо мехӯранд. Зеро ҳамаи суфраҳо аз қай ва нопокӣ пур шудаанд, ба тавре ки ҳеҷ ҷои поке намондааст. Ишаъё 28:1–8.

The third Woe arrived on September 11, 2001, and it arrived upon the “crown,” representing leadership of the “drunkards of Ephraim.” It did not attack the headquarters of the church in Maryland with an airplane full of fuel, but it marked their inability to recognize that the arrival of Islam of the third Woe was the beginning of the latter rain message of the third angel. The beginning of the very message and work that they profess to have been raised up to proclaim. They are identified as not only the crown, which represents leadership, but as the “crown of pride,” thus identifying one of the two classes of worshippers that was and is produced in the debate of Habakkuk chapter two. On September 11, 2001, Habakkuk’s watchmen took their posts at the battle at the gate.

Войи сеюм 11 сентябри соли 2001 фаро расид, ва он бар «тоҷ» омад, ки роҳбарии «мастони Эфроим»-ро ифода мекунад. Он бо тайёраи пур аз сӯзишворӣ ба қароргоҳи калисо дар Мэриленд ҳамла накард, балки нотавонии онҳоро дар шинохтани он нишон дод, ки фаро расидани Ислом, яъне Войи сеюм, оғози паёми борони охирини фариштаи сеюм буд. Оғози ҳамон паём ва ҳамон коре, ки онҳо иқрор доранд барои эълон кардани он барангехта шудаанд. Онҳо на танҳо ҳамчун тоҷ, ки роҳбариро ифода мекунад, муайян шудаанд, балки ҳамчун «тоҷи кибр» низ, ва ба ин васила яке аз ду синфи саҷдакунандагонро муаррифӣ мекунанд, ки дар баҳси боби дуюми Ҳабаққуқ тавлид шуда буд ва мешавад. Дар 11 сентябри соли 2001, посбонони Ҳабаққуқ дар ҷанг назди дарвоза мавқеи худро ишғол карданд.

The gates of Jerusalem are where the interaction of the people of Jerusalem was carried out. The battle at the gates is representing the “debate” of the previous chapter of Isaiah that began on the day of the east wind (the day of Islam). The two classes of Habakkuk’s worshippers in the passage are represented by two crowns. The drunkards of Ephraim, who have already at that point employed the power of the state to win their arguments against those they had deemed as heretics are contrasted with the crown of the Lord of hosts. When Christ is represented as the Lord of hosts, it is symbolic of His work as the leader of His army. The battle at the gate is the warfare represented by the debate over true and false theology.

Дарвозаҳои Ерусалим ҷоест, ки муомилаву муоширати мардуми Ерусалим дар он сурат мегирифт. Ҷанг дар назди дарвозаҳо муаррифгари «баҳс»-и боби пешини Ишаъёст, ки дар рӯзи боди шарқӣ (рӯзи Ислом) оғоз ёфт. Ду табақаи ибодаткунандагони Ҳабаққуқ дар ин порча бо ду тоҷ муаррифӣ шудаанд. Майзадагони Эфроим, ки то он вақт аллакай барои пирӯз гардидан дар баҳсҳои худ бар зидди касоне, ки онҳоро бидъаткор шумурда буданд, аз қудрати давлат истифода карда буданд, бо тоҷи Худованди лашкарҳо муқоиса мешаванд. Вақте ки Масеҳ ҳамчун Худованди лашкарҳо муаррифӣ мешавад, ин рамзи кори Ӯ ҳамчун Сардори лашкари Ӯст. Ҷанг дар назди дарвоза ҳамон набардест, ки дар баҳс бар сари илоҳиёти ростин ва козиб муаррифӣ шудааст.

It is not simply the General Conference leadership that is represented as the drunkards of Ephraim, but also the priests (the pastoral ministry), and the prophets (the theologians and educators) are out of the way, through strong drink. As Isaiah says in the opening verses of his prophecy, it is the entire church.

На танҳо роҳбарияти Конфронси умумӣ ҳамчун майгусорони Эфроим тасвир шудааст, балки коҳинон низ (хидмати чӯпонӣ), ва анбиё низ (илоҳиётшиносон ва муаллимон) аз роҳ берун рафтаанд, ба сабаби нӯшокии сахт. Чунон ки Ишаъё дар оятҳои ифтитоҳии нубуввати худ мегӯяд, сухан дар бораи тамоми калисо меравад.

> The vision of Isaiah the son of Amoz, which he saw concerning Judah and Jerusalem in the days of Uzziah, Jotham, Ahaz, and Hezekiah, kings of Judah. Hear, O heavens, and give ear, O earth: for the Lord hath spoken, I have nourished and brought up children, and they have rebelled against me. The ox knoweth his owner, and the ass his master’s crib: but Israel doth not know, my people doth not consider. Ah sinful nation, a people laden with iniquity, a seed of evildoers, children that are corrupters: they have forsaken the Lord, they have provoked the Holy One of Israel unto anger, they are gone away backward. Why should ye be stricken anymore? ye will revolt more and more: the whole head is sick, and the whole heart faint. Isaiah 1:1–5.

> Рӯъёи Ишаъё писари Омӯс, ки онро дар бораи Яҳудо ва Ерусалим дар айёми Уззиё, Ютом, Оҳоз ва Ҳизқиё, подшоҳони Яҳудо, дид. Эй осмонҳо, бишнавед, ва эй замин, гӯш фаро диҳ: зеро ки Худованд сухан гуфтааст: «Писаронро парваридам ва бузург кардам, вале онҳо бар зидди Ман исён карданд. Гов соҳиби худро мешиносад, ва хар охури хоҷаи худро; аммо Исроил намешиносад, қавми Ман фаҳм намекунад. Вой бар ҳоли халқи гунаҳкор, қавме ки аз шарорат гаронбор аст, насли бадкорон, фарзандони фасодкор: онҳо Худовандро тарк кардаанд, Қуддуси Исроилро ба хашм овардаанд, ба ақиб гаштаанд. Барои чӣ боз зада шавед? Шумо ҳар чи бештар исён хоҳед кард: тамоми сар бемор аст, ва тамоми дил беҳол». Ишаъё 1:1–5.

The sinful nation is sick, and has passed the time where any remedy can be provided that would change her heart and mind. Isaiah identifies the drunkards are out of the way, and the way is identified by Jeremiah as the “old paths.” On September 11, 2001, the latter rain began to fall, and Jeremiah identifies that it is when we walk in the old paths, which is the “way” that the drunkards are out of, that we find the rest of the latter rain.

Миллати гуноҳкор бемор аст ва аз он замоне гузаштааст, ки мумкин буд ягон илоҷе фароҳам оварда шавад, ки дил ва зеҳни ӯро дигаргун созад. Ишаъё муайян месозад, ки мастон аз роҳ берун шудаанд, ва Ирмиё ин роҳро «роҳҳои қадим» меномад. 11 сентябри соли 2001 борони охирон ба боридан оғоз кард, ва Ирмиё муайян месозад, ки маҳз ҳангоме ки мо дар роҳҳои қадим, яъне дар ҳамон «роҳе», ки мастон аз он берун шудаанд, қадам мезанем, боқимондаи оромии борони охиронро меёбем.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Therefore hear, ye nations, and know, O congregation, what is among them. Hear, O earth: behold, I will bring evil upon this people, even the fruit of their thoughts, because they have not hearkened unto my words, nor to my law, but rejected it. Jeremiah 6:16–19.

> Чунин мегӯяд Худованд: «Дар роҳҳо биистед, ва бингаред, ва аз роҳҳои қадим бипурсед, ки роҳи некӯ куҷост, ва дар он роҳ равона шавед, ва барои ҷонҳои худ оромӣ хоҳед ёфт». Аммо онҳо гуфтанд: «Мо дар он роҳ нахоҳем рафт». Ҳамчунин ман бар шумо посбонон гузоштам, ки мегӯянд: «Ба садои карнай гӯш диҳед». Аммо онҳо гуфтанд: «Мо гӯш нахоҳем дод». Пас бишнавед, эй халқҳо, ва бидон, эй ҷамоат, он чиро, ки дар миёни онҳост. Бишнав, эй замин: инак, Ман бар ин қавм бало хоҳам овард, яъне самари андешаҳои онҳоро, зеро ба суханони Ман гӯш надоданд, ва низ ба шариати Ман, балки онро рад карданд. Ирмиё 6:16–19.

The drunkards of Ephraim are out of the way on September 11, 2001, and have turned “away backward,” in 1863, when they initiated the process of rejecting the “old paths.” It is in the “old paths,” that the rest and refreshing of the latter rain is to be found, and that rain began at the very time that the “Woe,” was pronounced upon them. The third “Woe” of Islam was unrecognizable to the crown of the pride of Ephraim, for they had progressively rejected the foundational truths that identify the role of Islam in prophecy. Jeremiah identifies that at that time the Lord raised up watchmen, which are Habakkuk’s watchmen, and they proclaimed to the drunkards of Ephraim in the battle at the gates that they needed to hearken to the sound of the trumpet. The third “Woe” that arrived on September 11, 2001, was the seventh Trumpet.

Мастони Эфроим 11 сентябри соли 2001 аз роҳ берун шуданд ва дар соли 1863, ҳангоме ки раванди рад кардани «роҳҳои кӯҳан»-ро оғоз карданд, «ба ақиб рӯй гардонданд». Маҳз дар «роҳҳои кӯҳан» осоиш ва таровати борони охирзамон ёфт мешавад, ва он борон ҳамон замоне оғоз ёфт, ки «Вой» бар онҳо эълон гардид. «Вой»-и сеюми Ислом барои тоҷи такаббури Эфроим шинохтанашаванда буд, зеро онҳо тадриҷан ҳақиқатҳои бунёдиеро, ки нақши Исломро дар нубувват муайян мекунанд, рад карда буданд. Ирмиё муайян месозад, ки дар он вақт Худованд посбононро бархезонд, ки онҳо ҳамон посбонони Ҳабаққуқ мебошанд, ва онҳо ба мастони Эфроим дар ҷанг назди дарвозаҳо эълон карданд, ки бояд ба садои карнай гӯш фаро диҳанд. «Вой»-и сеюм, ки 11 сентябри соли 2001 фаро расид, карнаи ҳафтум буд.

Isaiah identifies that “they are out of the way through strong drink; they err in vision, they stumble in judgment. For all tables are full of vomit and filthiness, so that there is no place clean.” The counterfeit table, that was introduced in 1863, which removed the “seven times,” and required a explanatory handout to accompany it, represents the counterfeit of the two sacred tables of Habakkuk, but the counterfeit “tables” the drunkards have employed are full of vomit, and they err in vision. The watchmen of Habakkuk and Jeremiah were told that in the debate of methodology, they were to write the “vision,” upon “tables,” but the drunkard’s counterfeit tables present an erroneous vision.

Ишаъё муайян месозад, ки «онҳо аз роҳ ба сабаби шароби масткунанда берун шудаанд; дар рӯъё гумроҳ мегарданд, дар доварӣ пешпо мехӯранд. Зеро ҳамаи суфраҳо аз қай ва палидӣ пур шудаанд, ба тавре ки ҷои поке нест». Суфраи қалбакӣ, ки дар соли 1863 ҷорӣ карда шуд, ва «ҳафт замон»-ро бардошт ва ҳамроҳаш як варақаи тавзеҳдиҳанда талаб мекард, намунаи қалбакии ду суфраи муқаддаси Ҳабаққуқро ифода мекунад; аммо «суфраҳо»-и қалбакӣ, ки мастон ба кор бурдаанд, аз қай пур шудаанд, ва онҳо дар рӯъё гумроҳ мегарданд. Ба нигаҳбонони Ҳабаққуқ ва Ирмиё гуфта шуда буд, ки дар баҳси методология онҳо бояд «рӯъё»-ро бар «суфраҳо» бинависанд, аммо суфраҳои қалбакии мастон рӯъёи ғалатро пеш меоранд.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> Ҳар ҷо ки рӯъё нест, қавм ҳалок мегардад; аммо касе ки шариатро риоя мекунад, хушо ӯ. Масалҳо 29:18.

The drunkards of Ephraim have rejected God’s law, but the context of the “debate,” of the battle of the gate, is God’s prophetic law, as represented by the methodology established in the movement of the first and third angels. With Isaiah’s setting in place in the first eight verses of chapter twenty-eight, he then identifies the methodology that is the latter rain, and specifically identifies the drunkards as the “scornful men, that rule” “in Jerusalem.”

Мастони Эфроим шариати Худоро рад кардаанд, аммо муҳити «мубоҳиса», ҷанги назди дарвоза, шариати нубувватии Худост, чунон ки дар усули баён, ки дар ҳаракати фариштагони якум ва сеюм барқарор гардидааст, намояндагӣ мешавад. Пас аз он ки Ишаъё дар ҳашт ояти аввали боби бисту ҳаштум заминаро муайян мекунад, ӯ он гоҳ усулеро, ки борони охирин аст, муайян месозад, ва махсусан мастонро ҳамчун «мардуми истеҳзокунанда, ки ҳукмронӣ мекунанд» «дар Ерусалим» мушаххас менамояд.

> Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves: Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious corner stone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste. Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: and the hail shall sweep away the refuge of lies, and the waters shall overflow the hiding place. And your covenant with death shall be disannulled, and your agreement with hell shall not stand; when the overflowing scourge shall pass through, then ye shall be trodden down by it. Isaiah 28:9–18.

> Ӯ кӣро дониш хоҳад омӯхт? ва кӣро таълим хоҳад фаҳмонд? онҳоеро, ки аз шир ҷудо шудаанд ва аз пистонҳо гирифта шудаанд. Зеро бояд ҳукм бар ҳукм бошад, ҳукм бар ҳукм; сатр бар сатр, сатр бар сатр; андаке ин ҷо, андаке он ҷо. Зеро Ӯ бо лабони лакнатдор ва ба забони дигар бо ин қавм сухан хоҳад гуфт. Ба онҳо гуфт: «Ин аст оромие, ки бо он метавонед хастаро ором диҳед; ва ин аст осоиш.» Аммо онҳо нахостанд бишнаванд. Ва каломи Худованд барои онҳо ҳукм бар ҳукм, ҳукм бар ҳукм; сатр бар сатр, сатр бар сатр; андаке ин ҷо, андаке он ҷо шуд, то ки бираванд, ва ба ақиб афтанд, ва шикаста шаванд, ва ба дом афтанд, ва гирифта шаванд. Бинобар ин, эй мардони масхаракунанда, ки бар ин қавме, ки дар Ерусалим аст, ҳукмронӣ мекунед, каломи Худовандро бишнавед. Азбаски шумо гуфтаед: «Мо бо марг аҳд бастааем, ва бо дӯзах созиш дорем; вақте тозиёнаи селосо гузарад, ба мо нахоҳад расид, зеро дурӯғро паноҳгоҳи худ сохтаем, ва зери ботил худро ниҳон кардаем». Бинобар ин, чунин мегӯяд Худованд Худо: «Инак, Ман дар Сион барои таҳкурсӣ санге мегузорам, санги озмудашуда, санги гаронбаҳои кунҷ, таҳкурсии устувор; ҳар кӣ имон оварад, шитоб нахоҳад кард. Ва довариро ба мисли ресмон, ва адолатро ба мисли шоқул хоҳам гузошт; ва жола паноҳгоҳи дурӯғро рубуда хоҳад бурд, ва обҳо ҷои ниҳониро зери об хоҳанд кард. Ва аҳди шумо бо марг бекор хоҳад шуд, ва созиши шумо бо дӯзах устувор нахоҳад монд; вақте тозиёнаи селосо гузарад, он гоҳ шумо аз он поймол хоҳед шуд». Ишаъё 28:9–18.

The “debate” is here defined in terms of “whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine?” The “whom” is addressing the potential students, but the subject is about understanding doctrine, which is knowledge. When the book of Daniel is unsealed, there is an increase of knowledge, representing an increased understanding of the truths of God’s Word. The word “doctrine” means a set of beliefs, principles, teachings, or rules that form a particular system of thought or a body of knowledge. To understand biblical “doctrines” it necessitates a biblical methodology to form the body of knowledge.

«Баҳс» дар ин ҷо бо чунин ибора муайян карда мешавад: «Ӯ донишро ба кӣ таълим хоҳад дод? ва фаҳмиши таълимотро ба кӣ хоҳад фаҳмонд?» Ибораи «ба кӣ» ба шогирдони эҳтимолӣ ишора мекунад, аммо мавзӯъ дар бораи фаҳмидани таълимот аст, ки ҳамон дониш мебошад. Вақте ки китоби Дониёл кушода мешавад, дониш афзун мегардад, ки он афзоиши фаҳмиши ҳақиқатҳои Каломи Худоро ифода мекунад. Калимаи «таълимот» маънои маҷмӯи эътиқодҳо, усулҳо, таълимҳо ё қоидаҳоро дорад, ки низоми муайяни тафаккур ё маҷмӯи донишро ташкил медиҳанд. Барои фаҳмидани «таълимот»-и Китоби Муқаддас, зарур аст, ки барои ташаккули он маҷмӯи дониш, як методологияи библиявӣ мавҷуд бошад.

The methodology is identified as “precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little.” The methodology that identified September 11, 2001 as the arrival of the third “Woe” is premised upon bringing the prophetic line of the first “Woe” together with the prophetic line of the second “Woe”, which provides two witnesses of the line of the third “Woe”. That methodology is the test of the “debate” that produces two classes of worshippers, for “the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.”

Усул чунин муайян шудааст: «фармоиш бар фармоиш, фармоиш бар фармоиш; сатр бар сатр, сатр бар сатр; андаке дар ин ҷо, ва андаке дар он ҷо». Усуле, ки 11 сентябри соли 2001-ро ҳамчун омадани «Вой»-и сеюм муайян намуд, бар он асос ёфтааст, ки хати нубувватии «Вой»-и якум бо хати нубувватии «Вой»-и дуюм якҷо оварда шавад, ки он ду шоҳиди хати «Вой»-и сеюмро фароҳам меоварад. Ин усул санҷиши «баҳс» аст, ки ду табақаи парастандагонро ба вуҷуд меоварад, зеро «каломи Худованд барои онҳо фармоиш бар фармоиш, фармоиш бар фармоиш; сатр бар сатр, сатр бар сатр; андаке дар ин ҷо, ва андаке дар он ҷо буд; то ки бираванд, ва ба ақиб афтанд, ва шикаста шаванд, ва ба дом афтанд, ва гирифта шаванд».

The five stumbling’s of the scornful men that rule Jerusalem, represents the five foolish virgins. The methodology is clearly a test, for the drunkards of Ephraim rejected Jeremiah’s old paths, refused to hearken to the watchmen’s trumpet warning, produced counterfeit tables, and made a covenant with death; at the very same time that those that wore the crown of the Lord of hosts in the battle of the gate were making a covenant of life.

Панҷ пешпо хӯрдани мардони масхарагаре, ки бар Ерусалим ҳукмронӣ мекунанд, панҷ бокираи аблаҳро ифода менамояд. Усули амал ошкоро як имтиҳон аст, зеро майзадагони Эфроим роҳҳои қадимаи Ирмиёро рад карданд, аз гӯш додан ба огоҳии карнаи посбонон сарпечӣ намуданд, суфраҳои қалбакӣ ба вуҷуд оварданд ва бо марг аҳд бастанд; дар ҳамон айне замон, ки онҳое, ки тоҷи Худованди лашкарҳоро дар ҷанги назди дарвоза бар сар доштанд, аҳди ҳаёт мебастанд.

On September 11, 2001, the latter rain, which is the rest and the refreshing, began to fall, and the sealing of the one hundred and forty-four thousand began. It began a debate over the methodology of the drunkards of Ephraim, and the methodology represented by the Elijah messenger. “Many” will fall with the drunkards, but the few that will be chosen are those that wait upon the Lord.

Дар 11 сентябри соли 2001 борони охирин, ки ҳам оромӣ ва ҳам таровати ҷон аст, ба фурӯ рехтан оғоз кард, ва мӯҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор оғоз ёфт. Он баҳсеро дар бораи усули мастони Эфроим ва усуле, ки бо паёмовари Илёс муаррифӣ мешавад, оғоз намуд. «Бисёриҳо» бо мастон фурӯ хоҳанд афтод, аммо андаконе, ки баргузида хоҳанд шуд, ҳамонҳоянд, ки мунтазири Худованд мешаванд.

> For the Lord spake thus to me with a strong hand, and instructed me that I should not walk in the way of this people, saying, Say ye not, A confederacy, to all them to whom this people shall say, A confederacy; neither fear ye their fear, nor be afraid. Sanctify the Lord of hosts himself; and let him be your fear, and let him be your dread. And he shall be for a sanctuary; but for a stone of stumbling and for a rock of offence to both the houses of Israel, for a gin and for a snare to the inhabitants of Jerusalem. And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken. Bind up the testimony, seal the law among my disciples. And I will wait upon the Lord, that hideth his face from the house of Jacob, and I will look for him. Isaiah 8:8–17.

> Зеро Худованд ба ман бо дасти қавӣ чунин гуфт ва маро таълим дод, ки ба роҳи ин қавм наравам, ва фармуд: «Шумо ба ҳар он чи ин қавм “иттиҳод” гӯянд, “иттиҳод” нагӯед; ва аз он чи онҳо метарсанд, натарсед ва ҳаросон нашавед. Худованди лашкарҳоро муқаддас донед; ва Ӯ бигзор тарси шумо ва ҳароси шумо бошад. Ва Ӯ барои паноҳгоҳ хоҳад буд; аммо барои ҳар ду хонадони Исроил санги пешпо ва сахраи васваса, ва барои сокинони Ерусалим доме ва тӯре хоҳад шуд. Ва бисёре аз миёни онҳо пешпо хоҳанд хӯрд, ва хоҳанд афтод, ва хоҳанд шикаст, ва ба дом хоҳанд афтод, ва дастгир хоҳанд шуд. Шаҳодатро бибанд, шариатро дар миёни шогирдони Ман мӯҳр намо». Ва ман мунтазири Худованд хоҳам буд, ки рӯи Худро аз хонадони Яъқуб пинҳон медорад, ва ба Ӯ умед хоҳам баст. Ишаъё 8:8–17.

Most certainly Isaiah agrees with his own words, so the many that fall in chapter twenty-eight, are the same who fall in chapter eight. In chapter eight we find that their fall occurs in the sealing time, which began on September 11, 2001. The warning of chapter eight is to not walk in the “way” of this people, for they are those who refused to walk in Jeremiah’s way of the old paths, where the latter rain message is located. Those that fall in chapter eight, are those who trust in the confederacy representing the special wine of Babylon, that represents a confederacy of church and state for the purpose of opposing those deemed as heretics. What causes them to stumble in chapter eight, is the stone of stumbling, representing the very first rejection of foundational truth in 1863, the “seven times” of Leviticus twenty-six, which was rejected by the “builders” in 1863. In that rejection they returned to apostate Protestant methodology to reject the message given by angels to William Miller.

Бешубҳа, Ишаъё бо суханони худ мувофиқат мекунад; пас, бисёре ки дар боби бисту ҳашт меафтанд, ҳамонҳоянд, ки дар боби ҳашт меафтанд. Дар боби ҳашт мо меёбем, ки суқути онҳо дар вақти муҳргузорӣ рух медиҳад, ки он 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт. Огоҳии боби ҳашт ин аст, ки дар «роҳи» ин қавм роҳ наравед, зеро онҳо касоне ҳастанд, ки аз роҳ рафтан дар роҳи Ирмиё — роҳи тариқҳои қадим, ки паёми борони охир дар он ҷойгир аст, сар боз заданд. Онҳое ки дар боби ҳашт меафтанд, касоне ҳастанд, ки ба иттиҳод эътимод мекунанд, ки он майи махсуси Бобилро ифода мекунад, ва он иттиҳоди калисо ва давлатро ба мақсади муқовимат ба онҳое ки бидъаткор шумурда мешаванд, ифода менамояд. Он чӣ дар боби ҳашт онҳоро ба лағжиш меоварад, санги лағзиш аст, ки аввалин радкунии ҳақиқати бунёдиро дар соли 1863 ифода мекунад, яъне «ҳафт замон»-и Ибодат бисту шаш, ки аз ҷониби «бинокорон» дар соли 1863 рад карда шуд. Дар он радкунӣ онҳо ба усулшиносии протестантии муртад бозгаштанд, то паёме, ки фариштагон ба Уилям Миллер дода буданд, рад намоянд.

In chapter twenty-eight, the rejection of the stone produces the judgment of the overflowing scourge, which is the biblical symbol of the mark of the beast that begins at the Sunday law in the United States, and then floods the entire world. At the Sunday law the covenant that the Adventist church has made with “death” and “hell” shall be swept away. In sweeping away the drunkards of Ephraim’s covenant with death, their “refuge of lies” will be removed. The “refuge of lies,” is represented by the apostle Paul as the lie that brings strong delusion, and the strong delusion that is poured upon the scornful men that rule Jerusalem is in response to their hatred of truth.

Дар боби бисту ҳашт, рад кардани санг доварии тозиёнаи селосоро ба вуҷуд меоварад, ки ин рамзи Китоби Муқаддас барои нишони ҳайвони ваҳшӣ аст, ки аз қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида оғоз ёфта, сипас тамоми ҷаҳонро фаро мегирад. Ҳангоми қонуни якшанбе, аҳде ки калисои Адвентист бо «марг» ва «дӯзах» бастааст, барҳам дода хоҳад шуд. Ҳангоми барҳам додани аҳди марг, ки майзадагони Эфроим бастаанд, «паноҳгоҳи дурӯғҳои» онҳо низ аз миён бурда хоҳад шуд. «Паноҳгоҳи дурӯғҳо»-ро ҳавворӣ Павлус ҳамчун он дурӯғе тасвир менамояд, ки гумроҳии сахтро меоварад, ва он гумроҳии сахте, ки бар мардони истеҳзокунандае, ки бар Ерусалим ҳукмронӣ мекунанд, рехта мешавад, ҷавобе аст ба нафрати онҳо нисбат ба ростӣ.

> Even him, whose coming is after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, And with all deceivableness of unrighteousness in them that perish; because they received not the love of the truth, that they might be saved. And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. But we are bound to give thanks alway to God for you, brethren beloved of the Lord, because God hath from the beginning chosen you to salvation through sanctification of the Spirit and belief of the truth: Whereunto he called you by our gospel, to the obtaining of the glory of our Lord Jesus Christ. Therefore, brethren, stand fast, and hold the traditions which ye have been taught, whether by word, or our epistle. 2 Thessalonians 2:9–15.

> Ҳамон кас, ки омаданаш мувофиқи амали шайтон аст, бо ҳар гуна қудрат ва аломатҳо ва мӯъҷизаҳои дурӯғин, ва бо ҳар гуна фиреби ноинсофӣ дар миёни онҳое ки ҳалок мешаванд; зеро муҳаббати ростиро барои наҷот ёфтан напазируфтанд. Ва аз ин сабаб Худо ба онҳо гумроҳии сахт мефиристад, то ки ба дурӯғ имон оваранд, то ҳамаи онҳое ки ба ростӣ имон наоварданд, балки аз ноинсофӣ лаззат бурданд, маҳкум шаванд. Аммо мо бояд ҳамеша барои шумо, эй бародарони маҳбуби Худованд, Худоро шукр гӯем, зеро ки Худо аз ибтидо шуморо барои наҷот ба воситаи тақдиси Рӯҳ ва имон ба ростӣ баргузидааст; ки ба он шуморо ба воситаи Инҷили мо даъват намудааст, барои ба даст овардани ҷалоли Худованди мо Исои Масеҳ. Пас, эй бародарон, устувор биистед ва ривоятҳоеро, ки ба шумо таълим дода шудааст, хоҳ ба сухан, хоҳ ба номаи мо, маҳкам нигоҳ доред. 2 Таслӯникиён 2:9–15.

The “refuge of lies,” which produced the “strong delusion,” ultimately brings the punishment of the soon-coming Sunday law. The apostle Paul identifies the class who do not love the truth, and a class that are sanctified by the truth, thus referencing the two classes in the debate of Habakkuk chapter two. In chapter twenty-nine, Isaiah begins by doubling the word Ariel, which is another name for Jerusalem.

«паноҳгоҳи дурӯғ», ки «гумроҳии сахт»-ро ба вуҷуд овард, дар ниҳоят ҷазои қонуни рӯзи якшанбеи ба зудӣ ояндаро меоварад. Ҳавворӣ Павлус синферо муайян мекунад, ки ҳақиқатро дӯст намедоранд, ва синферо, ки бо ҳақиқат муқаддас гардонида шудаанд; ба ин тартиб ӯ ба ду синфе ишора мекунад, ки дар баҳси боби дуюми Ҳабаққуқ зикр шудаанд. Дар боби бисту нӯҳум, Ишаъё бо такрор кардани калимаи Ариил оғоз мекунад, ки номи дигари Уршалим аст.

> Woe to Ariel, to Ariel, the city where David dwelt! add ye year to year; let them kill sacrifices. Isaiah 29:1.

> Вой бар Арийел, бар Арийел, он шаҳре ки Довуд дар он сокин буд! Солро бар сол биафзоед; бигзор қурбониҳоро забҳ кунанд. Ишаъё 29:1.

The symbolic doubling of “Ariel” (the city of Jerusalem ), is once again condemned by a “woe.” The killing of sacrifices from “year to year” represents the progressive rebellion that began in 1863. The following verses outline the judgment that will take place upon the Seventh-day Adventist church in the period of the Sunday law crisis. In verse nine a “wonder” is identified, that emphasizes the debate of methodology, while also identifying the rebellious condition of Adventism as an element of the message of the Midnight Cry, which is also associated with the second angel as represented by the doubling of “Ariel” in the first verse.

Дубора такрор ёфтани «Ариэл» (шаҳри Ерусалим) боз бо як «вой» маҳкум карда мешавад. Қурбон кардани қурбониҳо «сол ба сол» исёни тадриҷиро ифода мекунад, ки дар соли 1863 оғоз ёфт. Оятҳои зерин довариро баён мекунанд, ки дар давраи бӯҳрони қонуни якшанбе бар калисои адвентистони рӯзи ҳафтум воқеъ хоҳад шуд. Дар ояти нуҳ як «аҷоиб» муайян карда мешавад, ки баҳси марбут ба методологияро таъкид менамояд ва ҳамзамон ҳолати исёнкори Адвентизмро ҳамчун унсуре аз паёми Нидои Нимашаб, ки низ бо фариштаи дуюм алоқаманд аст, муайян мекунад, чунонки ин дар такрор ёфтани «Ариэл» дар ояти аввал ифода шудааст.

> Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned. Wherefore the Lord said, Forasmuch as this people draw near me with their mouth, and with their lips do honour me, but have removed their heart far from me, and their fear toward me is taught by the precept of men: Therefore, behold, I will proceed to do a marvellous work among this people, even a marvellous work and a wonder: for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Isaiah 29:9–14.

> Ҳайрон бимонед ва дар тааҷҷуб афтед; нола кунед ва фиғон бардоред: онҳо маст шудаанд, вале на аз шароб; меланганд, вале на аз майи мускир. Зеро ки Худованд бар шумо рӯҳи хоби амиқро рехтааст ва чашмони шуморо бастааст: анбиё ва сарварони шуморо, яъне бинандагонро, Ӯ пӯшидааст. Ва тамоми рӯъё барои шумо мисли суханони китоби мӯҳршуда гардидааст, ки онро ба шахси донишманд медиҳанд ва мегӯянд: «Лутфан, инро бихон». Ва ӯ мегӯяд: «Наметавонам, зеро ки мӯҳр шудааст». Ва китобро ба касе медиҳанд, ки бесавод аст, ва мегӯянд: «Лутфан, инро бихон». Ва ӯ мегӯяд: «Ман бесаводам». Бинобар ин Худованд гуфт: «Азбаски ин қавм бо даҳони худ ба Ман наздик мешаванд ва бо лабҳои худ Маро эҳтиром мекунанд, вале дили худро аз Ман дур кардаанд, ва тарси онҳо аз Ман аз рӯи таълими аҳкоми инсонҳост, бинобар ин, инак, Ман боз дар миёни ин қавм амали аҷибе ба амал хоҳам овард, амале аҷиб ва ҳайратангез; зеро ҳикмати ҳакимони онҳо нест хоҳад шуд, ва фаҳми хирадмандони онҳо пинҳон хоҳад гашт». Ишаъё 29:9–14.

In the “debate” that was recorded in chapter twenty-seven, and represents the argument of true methodology versus false methodology, the drunkenness of the scornful men that rule Jerusalem is identified as a blindness that prevents the leadership of Adventism from understanding the book that is sealed. The books of Daniel and Revelation are the same book, and the portion of the book that is unsealed just before probation closes is the Revelation of Jesus Christ. It includes the enigma of the “eighth being of the seven”. It is represented by the “secret” Daniel was given to understand in chapter two. It is the “hidden history” of the Seven Thunders. It is the message of Islam of the third “Woe”, and the message of the “Midnight Cry”.

Дар он «баҳсе», ки дар боби бисту ҳафтум сабт шудааст ва намояндаи мухолифати методологияи ҳақиқӣ бо методологияи бардурӯғ мебошад, мастии мардони истеҳзокоре, ки бар Ерусалим ҳукмронӣ мекунанд, ҳамчун кӯрие муайян шудааст, ки роҳбарияти адвентизмро аз фаҳмидани китоби мӯҳршуда бозмедорад. Китобҳои Дониёл ва Ваҳй як китобанд, ва он қисми китоб, ки андаке пеш аз баста шудани муҳлати имтиёз кушода мешавад, Ваҳйи Исои Масеҳ аст. Он муаммои «ҳаштуме, ки аз ҷумлаи ҳафт аст»-ро дар бар мегирад. Он бо «сирре» ифода шудааст, ки ба Дониёл дода шуд, то дар боби дуюм онро дарк намояд. Он «таърихи пинҳон»-и Ҳафт Раъд аст. Он паёми Ислом дар «Вой»-и сеюм ва паёми «Нидои Нимашаб» аст.

The single book of Daniel and Revelation is given to those that have been represented by the Sanhedrin in the time of Christ, who symbolize a system of leadership that professes to uphold and defend God’s truth, but ultimately participates in the crucifixion of the Truth. The system typified by the Sanhedrin, is the scornful men that rule Jerusalem. They are given the book that is sealed, and their distinguished, and educated and scholarly response as to what the book means is that they cannot read it, for it is sealed. Then the flock that has been trained to follow only those that are set apart as leaders, are given the same book, and their response is they will only understand it, if the scornful men that rule Jerusalem, the Sanhedrin of the last days, tell them what it means.

Китоби ягонаи Дониёл ва Ваҳй ба касоне дода шудааст, ки дар замони Масеҳ аз ҷониби Синедриюн намояндагӣ мешуданд, ва онҳо низоме аз роҳбариро рамзӣ месозанд, ки даъво дорад ҳақиқати Худоро барқарор ва ҳимоя мекунад, аммо дар ниҳоят дар маслуб кардани Ҳақиқат ширкат меварзад. Низоме, ки Синедриюн намунаи он аст, ҳамон мардони истеҳзокунандаанд, ки бар Ерусалим ҳукмронӣ мекунанд. Ба онҳо он китобе дода мешавад, ки мӯҳр зада шудааст, ва посухи мумтозона, таҳсилкарда, ва донишмандонаи онҳо дар бораи маънои китоб ин аст, ки онро хонда наметавонанд, зеро мӯҳр зада шудааст. Сипас ба рамае, ки таълим ёфтааст танҳо аз онҳое пайравӣ кунад, ки ҳамчун роҳбарон ҷудо карда шудаанд, ҳамон китоб дода мешавад, ва посухи онҳо ин аст, ки онро танҳо дар сурате хоҳанд фаҳмид, ки агар мардони истеҳзокунандае, ки бар Ерусалим ҳукмронӣ мекунанд, яъне Синедриюни айёми охир, ба онҳо бигӯянд, ки он чӣ маъно дорад.

The methodology that was given to William Miller, and then to Future for America, is a waymark of prophetic history. It is a waymark that identifies a life and death testing question. Without the correct methodology the message of the latter rain is “as the words of a book that is sealed.” Without the message of the latter rain, the experience produced by the message is impossible to obtain. That methodology is the process of bringing prophetic line upon prophetic line, from here in the Bible, and there in the Bible. The debate over methodology began when the first message was empowered, in both the beginning and ending histories of the last days.

Усуле, ки ба Вилям Миллер дода шуд ва сипас ба Future for America, як нишонаи роҳи таърихи набувватист. Он нишонаи роҳест, ки саволи озмоишии ҳаёт ва маргро муайян мекунад. Бе усули дуруст, паёми борони охир «мисли суханони китоби мӯҳршуда» аст. Бе паёми борони охир, таҷрибае, ки он паём ба вуҷуд меоварад, ба даст оварданаш номумкин аст. Он усул раванди бар рӯйи хатти набувват овардани хатти дигари набувват аст — аз ин ҷо дар Китоби Муқаддас ва аз он ҷо дар Китоби Муқаддас. Баҳс дар бораи усул замоне оғоз ёфт, ки паёми аввал қувват ёфт, ҳам дар таърихи ибтидоӣ ва ҳам дар таърихи анҷомии рӯзҳои охир.

In the beginning history of the Millerite movement the debate began on August 11, 1840, and was repeated at the end of that history in the period of time when the Philadelphian Millerite movement transitioned to the Laodicean Millerite movement. The debate began again in the history of the Laodicean movement of the third angel on September 11, 2001, and it is repeated at the end of that movement when the Laodicean movement of the third angel transitions to the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. In the beginning test of the Millerites, and the ending test of the Millerites, the test was represented by the methodology of the Elijah messenger. Jesus, as the Alpha and Omega, always illustrates the end with the beginning.

Дар таърихи ибтидоии ҳаракати Миллеритӣ баҳс 11 августи соли 1840 оғоз ёфт ва дар анҷоми он таърих, дар давраи замоне ки ҳаракати Миллеритии Филаделфия ба ҳаракати Миллеритии Лаодикия гузариш кард, такрор гардид. Ин баҳс боз дар таърихи ҳаракати Лаодикиягии фариштаи сеюм 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт ва он дар анҷоми он ҳаракат, ҳангоме ки ҳаракати Лаодикиягии фариштаи сеюм ба ҳаракати Филаделфиягии яксаду чилу чаҳор ҳазор гузариш мекунад, такрор мешавад. Дар озмоиши ибтидоии Миллеритҳо ва озмоиши хотимавии Миллеритҳо, озмоиш бо методологияи паёмовари Илёс намояндагӣ карда мешуд. Исо, ҳамчун Алфа ва Омега, ҳамеша анҷомро бо ибтидо тасвир мекунад.

The methodology of bringing line upon line is what we will now employ as we take up our consideration of Daniel chapters four and five in the next article.

Методологияи овардани хат бар болои хат ҳамон аст, ки мо акнун, ҳангоме ки дар мақолаи навбатӣ ба баррасии бобҳои чорум ва панҷуми китоби Дониёл мепардозем, ба кор хоҳем бурд.

> “No one has a true message fixing the time when Christ is to come or not to come. Be assured that God gives no one authority to say that Christ delays His coming five years, ten years, or twenty years. ‘Be ye also ready: for in such an hour as ye think not the Son of man cometh’ (Matthew 24:44). This is our message, the very message that the three angels flying in the midst of heaven are proclaiming. The work to be done now is that of sounding this last message of mercy to a fallen world. A new life is coming from heaven and taking possession of all God’s people. But divisions will come in the church. Two parties will be developed. The wheat and tares grow up together for the harvest.

> «Ҳеҷ кас паёми ҳақиқие надорад, ки вақти омадани Масеҳро муайян кунад — ки Ӯ меояд ё намеояд. Яқин бидонед, ки Худо ба ҳеҷ кас салоҳият намедиҳад, ки бигӯяд Масеҳ омаданашро панҷ сол, даҳ сол, ё бист сол ба таъхир меандозад. “Пас шумо низ омода бошед; зеро Писари Одам дар соате меояд, ки гумон намебаред” (Матто 24:44). Ин аст паёми мо, ҳамон паёме ки се фариштае, ки дар миёни осмон парвоз мекунанд, эълон менамоянд. Коре ки акнун бояд анҷом дода шавад, ин аст, ки ин паёми охирини раҳмро ба ҷаҳони суқуткарда расонида, садо диҳем. Ҳаёти наве аз осмон меояд ва тамоми қавми Худоро фаро мегирад. Аммо дар калисо ҷудоиҳо ба миён хоҳанд омад. Ду гурӯҳ ташаккул хоҳанд ёфт. Гандум ва мастакҳо то вақти дарав бо ҳам месабзанд.»

> “The work will grow deeper and become more earnest to the very close of time. And all who are laborers together with God will contend most earnestly for the faith once delivered to the saints. They will not be turned from the present message, which is already lightening the earth with its glory. Nothing is worth contending for but the glory of God. The only rock that will stand is the Rock of Ages. The truth as it is in Jesus is the refuge in these days of error….

> «Кор торафт амиқтар гардида, то ба охири замон боз ҳам ҷиддитар хоҳад шуд. Ва ҳамаи онҳое ки бо Худо ҳамкор мебошанд, барои имоне ки як бор ба муқаддасон супурда шудааст, бо тамоми ҷиддият мубориза хоҳанд бурд. Онҳо аз паёми ҳозира, ки аллакай заминро бо ҷалоли худ мунаввар месозад, рӯй нахоҳанд гардонд. Ҳеҷ чизе ҷуз ҷалоли Худо сазовори мубориза нест. Ягона сахрае ки устувор хоҳад монд, Сахраи Азалҳост. Ҳақиқат, чунон ки он дар Исо аст, паноҳгоҳ дар ин рӯзҳои гумроҳист….»

> “Prophecy has been fulfilling, line upon line. The more firmly we stand under the banner of the third angel’s message, the more clearly shall we understand the prophecy of Daniel; for the Revelation is the supplement of Daniel. The more fully we accept the light presented by the Holy Spirit through the consecrated servants of God, the deeper and surer, even as the eternal throne, will appear the truths of ancient prophecy; we shall be assured that men of God spake as they were moved upon by the Holy Ghost. Men must themselves be under the influence of the Holy Spirit in order to understand the Spirit’s utterances through the prophets. These messages were given, not for those that uttered the prophecies, but for us who are living amid the scenes of their fulfillment.

> «Нубувват пайи ҳам, сатр бар сатр, ба амал омада истодааст. Ҳар қадар ки мо устувортар зери парчами паёми фариштаи сеюм биистем, ҳамон қадар равшантар нубуввати Дониёлро хоҳем фаҳмид; зеро Ваҳй такмили Дониёл аст. Ҳар қадар ки мо нури ба василаи Рӯҳулқудс тавассути бандагони муқаддасшудаи Худо пешниҳодшударо пурратар бипазирем, ҳамон қадар амиқтар ва устувортар, ҳатто мисли тахти ҷовидонӣ, ҳақоиқи нубуввати қадим ба назар хоҳанд расид; мо мутмаин хоҳем шуд, ки мардони Худо сухан гуфтанд, ҳангоме ки аз ҷониби Рӯҳулқудс барангехта мешуданд. Барои дарк кардани баёнҳои Рӯҳ тавассути анбиё, худи одамон низ бояд зери таъсири Рӯҳулқудс бошанд. Ин паёмҳо на барои онҳое дода шудаанд, ки нубувватҳоро ба забон овардаанд, балки барои мо, ки дар миёни саҳнаҳои иҷрои онҳо зиндагӣ мекунем.»

> “I would not feel that I could present these things, if the Lord had not given me this work to do. There are others besides yourself, and more than one or two, who like you think they have new light, and are all ready to present it to the people. But it would be pleasing to God for them to accept the light already given and walk in it, and base their faith upon the Scriptures, which sustain the positions held by the people of God for many years. The everlasting gospel is to be proclaimed by human agents. We are to sound the messages of the angels which are represented as flying in the midst of heaven, with the last warning to a fallen world. If we are not called upon to prophesy, we are called to believe the prophecies, and to cooperate with God in giving light to other minds. This we are trying to do.” Selected Messages, book 2, 113, 114.

> «Агар Худованд ин корро ба ман насупурда буд, ман эҳсос намекардам, ки метавонам ин чизҳоро пешниҳод намоям. Ғайр аз шумо дигарон низ ҳастанд, ва на танҳо як ё ду нафар, ки мисли шумо гумон мекунанд, ки нури нав доранд, ва комилан омодаанд онро ба мардум пешниҳод кунанд. Аммо барои Худо хушоянда мебуд, ки онҳо нуреро, ки аллакай дода шудааст, қабул кунанд ва дар он роҳ раванд, ва имони худро бар Навиштаҳо асос гузоранд, ки мавқеъҳоеро, ки халқи Худо солҳои зиёд нигоҳ доштаанд, дастгирӣ мекунанд. Инҷили абадӣ бояд ба воситаи намояндагони инсонӣ мавъиза карда шавад. Мо бояд паёмҳои фариштагонро, ки ҳамчун дар миёни осмон парвозкунанда тасвир шудаанд, бо охирин огоҳӣ ба ҷаҳони суқуткарда садо диҳем. Агар аз мо талаб карда нашавад, ки нубувват кунем, аз мо талаб карда мешавад, ки ба нубувватҳо имон оварем ва бо Худо дар расонидани нур ба зеҳнҳои дигар ҳамкорӣ намоем. Ин аст он чи мо кӯшиш мекунем анҷом диҳем». Selected Messages, book 2, 113, 114.

Back to Articles