Article

# Китоби Дониёл — Рақами ҳафтоду нӯҳ

Ошкор сохтани исёни соли 1888: дарсҳо аз насли дуюми адвентизми Лаодикияӣ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 12, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Насли дуюми адвентизми Лудиқиён дар соли 1888 фаро расид, ва он насл ба таври рамзӣ дар боби ҳаштуми Ҳизқиёл, ҳамчун кароҳати дуюм, ки бо «ҳуҷраҳои тасвироти ӯ» ифода шудааст, муаррифӣ мегардад.

> Пас ман даромада, дидам; ва инак, ҳар гуна ҳайвоноти хазанда, ва ҳайвоноти палид, ва ҳамаи бутҳои хонаи Исроил бар гирдогирди девор тасвир ёфта буданд. Ва дар пеши онҳо ҳафтод нафар аз пирони хонаи Исроил меистоданд, ва дар миёни онҳо Яазанё ибни Шофон меистод, ва ҳар яке маҷмари худро дар даст дошт; ва абри ғализи бухур боло мерафт. Он гоҳ Ӯ ба ман гуфт: «Эй писари одам, оё дидаӣ, ки пирони хонаи Исроил дар торикӣ, ҳар яке дар ҳуҷраҳои тасвирҳои худ, чӣ мекунанд? Зеро мегӯянд: “Худованд моро намебинад; Худованд заминро тарк кардааст.”» Ҳизқиёл 8:10–12.

Ҳуҷраҳои тасвирҳо рамзи асрори шариронаи даруни дилҳои касонест, ки ба сурати пирони қадим муаррифӣ шудаанд; ва онҳо ҳамон шароратро на танҳо ба ҳуҷраҳои афкорашон, балки ҳамчунин ба ҳуҷраҳои муқаддасгоҳи Худо даровардаанд.

> Нони касеро, ки чашми бад дорад, махӯр, ва таомҳои лазизи ӯро таманно макун; зеро чунон ки ӯ дар дили худ меандешад, ҳамон гуна аст: «Бихӯр ва бинӯш»,—ба ту мегӯяд ӯ; вале дилаш бо ту нест. Масалҳо 23:6, 7.

Шарорати ҳуҷраҳои тасвирҳо ҳам бар деворҳои маъбад ва ҳам бар деворҳои зеҳни мардони қадим навишта шудааст. Ҳуҷраҳои махфии тасвирҳои зишти абадати дуюми боби ҳаштуми Ҳизқиёл намояндаи насли дуюми адвентизми Лудикия мебошанд, ва аз миёни он чор абадат, абадати дуюм вақти бештареро барои таъкид бар исёни умумӣ дар бар мегирад, ҳарчанд ҳар чаҳор абадат чунин тасвир шудаанд, ки онҳоро мардоне анҷом медиҳанд, ки мебоист нигаҳбонони қавм мебуданд.

> «Нишони раҳоӣ бар онҳое гузошта шудааст, ки “оҳ мекашанд ва фарёд мезананд барои ҳамаи зиштиҳое ки карда мешаванд.” Акнун фариштаи марг берун меравад, ки дар рӯъёи Ҳизқиёл ба василаи мардоне бо силоҳҳои қатлкунанда тасвир шудааст, ки ба онҳо чунин амр дода мешавад: “Пирону ҷавононро, ҳам духтаронро, ҳам кӯдакони хурдро, ва занонро тамоман бикушед; аммо ба ҳеҷ касе ки бар ӯ нишона ҳаст, наздик нашавед; ва аз муқаддасгоҳи Ман оғоз кунед.” Пайғамбар мегӯяд: “Ва аз пирони назди хона буда оғоз карданд.” Ҳизқиёл 9:1–6. Кори нобудсозӣ аз миёни онҳое оғоз мегардад, ки худро ҳамчун посбонони рӯҳонии мардум эътироф карда буданд. Нигаҳбонони козиб аввалин шуда фурӯ меафтанд. Ҳеҷ касе нест, ки раҳм кунад ё дареғ дорад. Мардон, занон, духтарон ва кӯдакони хурд якҷоя ҳалок мешаванд.» «Ҷанҷоли Аъзам», 656.

Шӯрише, ки омадани насли дуюмро нишон медиҳад, махсусан бо роҳбарии адвентизми Лаодиқия алоқаманд аст, чунон ки дар ҷаласаи Конфронси Умумии соли 1888 дар Миннеаполис ба амал омад. Он бо ибораи «пирони хонадони Исроил» ва ҳамчунин бо «ҳафтод мард» ифода мешавад. Ҳафтод пирон буданд, ки бо кори Мусо алоқаманд буданд, ва гурӯҳи дуюми шогирдони Исо аз ҳафтод мард иборат буд. «Ҳафтод» роҳбариро ифода мекунад, ҳамон тавре ки «пирон» низ чунин маънӣ дорад. Зиштии дуюм ба роҳбарият таъкиди иловагӣ мегузорад, ва бо ҳамин таъкидро бар он мегузорад, ки ин зиштӣ бо як шӯриши дастаҷамъонаи роҳбарият алоқаманд мебошад.

Дар миёни ҳафтод марди қадим «Яазанё писари Шофон» меистод. Номи «Яазанё» маънои «аз ҷониби Худо шунидашуда»-ро дорад, ва ӯ раҳбариятеро намояндагӣ мекунад, ки маҳз дар ҳамон замоне ки Худо сухан мегуфт, исён варзид; зеро Худоро шунид, аммо аз гӯш фаро додан сар боз зад, чун эътироф мекард, ки Худо қавми Худро тарк кардааст ва Худо он чиро, ки дар ҳуҷраҳои пинҳонӣ рӯй медод, намебинад. Яазанё «писари Шофон» буд, ва номи «Шофон» маънои «пинҳон кардан»-ро дорад. Манзараи насли дуюм исёни раҳбариятеро ифода мекунад, ки маҳз дар ҳамон замоне ки Худо сухан мегуфт, исён варзид, ва онҳо бовар доштанд, ки Худо аъмоли онҳоро намебинад ва ба онҳо эътино намекунад.

Хоҳар Уайт навиштааст, ки ба ӯ суҳбатҳои роҳбарияти адвентизми лодиқиёӣ дар ҷараёни Конфронси умумии соли 1888 нишон дода шуданд. Дар Конфронси умумии соли 1888 Худо ба Хоҳар Уайт маҷлисҳои роҳбаронро нишон дод, ки онҳо миёни худ баргузор мекарданд, ҳангоме ки гумон доштанд Худо гӯш намекунад. Дар он ҷо, дар ниҳонии ҳуҷраҳои худ, онҳо бар зидди Хоҳар Уайт, писари ӯ ва пирон Ҷоунс ва Уаггонер бадгӯӣ мекарданд. Онҳо бовар доштанд, ки метавонанд озодона сухан гӯянд, зеро Худо онҳоро дар маҳалҳои хусусии онҳо дида наметавонад, аммо Худо айнан ҳамин гуфтугӯҳоро ба пайғамбарзан нишон дод. Онҳо дар як маҷлиси умумӣ буданд, ва мувофиқи илҳом паёми борони охирро мешуниданд, аммо аз шунидани он саркашӣ карданд.

Чӣ чизе буд, ки роҳбариятеро ба вуҷуд оварда буд, ки дар соли 1888 чунин исёни ошкоро зоҳир намуд, то ҷое ки хоҳар Уайт онро бо исёни Қӯраҳ, Дотон ва Абирам муқоиса кард?

> «Вақте ки ту бо Рӯҳи Муқаддас мунаввар гардӣ, тамоми он шароратро дар Миннеаполис ҳамон гуна хоҳӣ дид, ки ҳаст, ҳамон тавре ки Худо ба он назар мекунад. Агар ман дигар ҳаргиз туро дар ин ҷаҳон набинам, мутмаин бош, ки он ғам, андӯҳ ва бори ҷонеро, ки бе ҳеҷ сабаб бар ман овардаӣ, мебахшам. Аммо ба хотири ҷони ту, ба хотири Ӯ, ки барои ту мурд, мехоҳам, ки хатогиҳои худро бубинӣ ва эътироф кунӣ. Ту воқеан бо онҳое муттаҳид шудӣ, ки ба Рӯҳи Худо муқобилат мекарданд. Ту тамоми далелҳоеро доштӣ, ки барои ту кофӣ буданд, то бидонӣ, ки Худованд ба воситаи бародарон Ҷонс ва Уаггонер амал мекард; вале ту нурро напазируфтӣ; ва пас аз эҳсосоте ки парварида шуданд, суханоне ки бар зидди ҳақиқат гуфта шуданд, ту худро барои эътироф кардани он ки кори нодуруст кардаӣ, ки ин мардон аз ҷониби Худо паём доштанд, ва ту ҳам паём ва ҳам паёмоваронро хор шумурдаӣ, омода эҳсос накардӣ.»

> «Ман ҳеҷ гоҳ пештар дар миёни қавми мо чунин худқаноатмандии сахт ва чунин нохоҳиши қабул кардану эътироф намудани нурро, чунон ки дар Миннеаполис зоҳир гардид, надида будам. Ба ман нишон дода шуд, ки ҳеҷ яке аз он гурӯҳе, ки рӯҳеро, ки дар он маҷлис зоҳир шуд, дар дил парварида буданд, дигар ҳеҷ гоҳ нури равшане нахоҳанд дошт, то арзишмандии ҳақиқатеро, ки аз осмон ба онҳо фиристода шуда буд, дарк намоянд, то даме ки ғурури худро фурӯтан насозанд ва эътироф накунанд, ки онҳоро Рӯҳи Худо ба ҳаракат намеовард, балки зеҳну дилҳояшон аз таассуб пур буд. Худованд мехост ба онҳо наздик шавад, онҳоро баракат диҳад ва аз ақибнишиниҳояшон шифо бахшад, аммо онҳо гӯш надоданд. Онҳоро ҳамон рӯҳ ба ҳаракат меовард, ки Қӯраҳ, Дотон ва Абиромро илҳом бахшида буд. Он мардони Исроил қасд карда буданд, ки ба ҳар гуна далеле, ки исбот мекард онҳо дар иштибоҳанд, муқовимат намоянд, ва онҳо дар роҳи дилсардиву исёнгарии худ пайваста пеш мерафтанд, то он даме ки бисёре аз мардум ба ҷониби онҳо кашида шуда, бо онҳо ҳамроҳ гардиданд.»

> «Инҳо кӣ буданд? На заифон, на нодонон, на беравшаншудагон. Дар он исён дусаду панҷоҳ мирони маъруф дар ҷамоат, мардони номвар буданд. Шаҳодати онҳо чӣ буд? “Ҳамаи ҷамоат муқаддасанд, ҳар яке аз онҳо, ва Худованд дар миёни онҳост; пас чаро шумо худро бар ҷамоати Худованд боло мебардоред?” [Ададҳо 16:3]. Вақте ки Қӯраҳ ва ҳамроҳонаш зери доварии Худо ҳалок шуданд, қавме ки онҳо фиреб дода буданд, дар ин мӯъҷиза дасти Худовандро надиданд. Тамоми ҷамоат субҳи рӯзи дигар Мусо ва Ҳорунро айбдор карда, гуфтанд: “Шумо қавми Худовандро куштаед” [ояти 41], ва вабо бар ҷамоат омад, ва зиёда аз чордаҳ ҳазор кас ҳалок шуданд.»

> «Ҳангоме ки ман қасд доштам аз Миннеаполис равам, фариштаи Худованд назди ман истода, гуфт: “На, чунин набошад; Худо барои ту дар ин ҷо коре дорад, ки бояд анҷом диҳӣ. Ин мардум амали исёни Қӯраҳ, Дотон ва Абиромро такрор мекунанд. Ман туро дар мавқеи дурусти ту гузоштаам, мавқее ки онҳое ки дар нур нестанд, эътироф нахоҳанд кард; онҳо ба шаҳодати ту гӯш нахоҳанд дод; аммо Ман бо ту хоҳам буд; файз ва қудрати Ман туро устувор хоҳад дошт. На туро хор мешуморанд, балки қосидон ва паёмеро, ки Ман ба қавми Худ мефиристам. Онҳо ба каломи Худованд беэҳтиромӣ нишон додаанд. Шайтон чашмони онҳоро кӯр гардонидааст ва доварии онҳоро таҳриф кардааст; ва агар ҳар ҷон аз ин гуноҳи худ, аз ин мустақилияти тақдисношудае, ки ба Рӯҳи Худо таҳқир мерасонад, тавба накунад, онҳо дар торикӣ роҳ хоҳанд рафт. Ман шамъдонро аз ҷояш хоҳам гирифт, агар тавба накунанд ва рӯй нагардонанд, то онҳоро шифо диҳам. Онҳо биноии рӯҳонии худро тира гардонидаанд. Онҳо нахостанд, ки Худо Рӯҳи Худ ва қудрати Худро зоҳир созад; зеро нисбат ба каломи Ман рӯҳи масхара ва нафрат доранд. Сабукӣ, беҳудагӣ, ҳазлу шӯхӣ ва мазоҳ ҳар рӯз маъмул аст. Онҳо дилҳои худро барои ҷустани Ман қарор надодаанд. Онҳо дар шарораҳои оташи худ сохтаи хеш роҳ мераванд, ва агар тавба накунанд, дар андӯҳ хоҳанд хобид. Худованд чунин мегӯяд: Дар ҷои вазифаи худ биист; зеро Ман бо ту ҳастам ва туро тарк нахоҳам кард ва аз ту рӯй нахоҳам гардонд.” Ин суханонро, ки аз ҷониби Худо буданд, ман ҷуръат накардаам, ки сарфи назар намоям.»

> «Рӯшноӣ дар Батл-Крик бо шуоъҳои равшану дурахшон медурахшид; аммо кадоме аз онҳое ки дар маҷлиси Миннеаполис нақше доштанд, ба сӯи нур омада, ганҷҳои ғании ҳақиқатро, ки Худованд аз осмон ба онҳо фиристода буд, қабул карданд? Кист, ки қадам ба қадам бо Пешво, Исои Масеҳ, ҳамқадам мондааст? Кист, ки аз ғайрати нодурусти худ, аз кӯрии худ, аз ҳасадҳои худ ва гумонҳои бади худ, аз саркашии худ ба ҳақиқат, иқрори комил кардааст? Ҳеҷ кас; ва азбаски онҳо муддати дароз аз эътироф кардани нур беэътиноӣ карданд, он онҳоро хеле қафо гузошт; онҳо дар файз ва дар шинохти Исои Масеҳ, Худованди мо, рушд накардаанд. Онҳо файзи заруриро, ки метавонистанд дошта бошанд ва ки онҳоро дар таҷрибаи динӣ мардони қавӣ мегардонид, қабул накарданд.»

> «Мавқее, ки дар Миннеаполис гирифта шуд, зоҳиран монеаи бартарафнашавандае буд, ки ба дараҷаи зиёд онҳоро дар муҳосираи шаккунандагон, саволкунандагон, радкунандагони ҳақиқат ва қудрати Худо нигоҳ дошт. Ҳангоме ки боз буҳрони дигар фаро расад, онҳое ки муддати дароз ба далеле бар далел анбошта муқовимат кардаанд, боз дар ҳамон нуқтаҳое озмуда хоҳанд шуд, ки дар онҳо то ин дараҷа ошкоро ноком гардида буданд; ва барои онҳо қабул кардани он чи аз ҷониби Худост ва рад кардани он чи аз қувваҳои зулмот аст, душвор хоҳад буд. Бинобар ин, ягона роҳи амни онҳо ин аст, ки дар фурӯтанӣ роҳ раванд ва барои қадамҳои худ роҳҳои рост созанд, мабодо ланг аз роҳ берун гардад. Фарқи бисёр бузурге дорад, ки мо бо кӣ ҳамнишин мешавем: оё бо мардоне, ки бо Худо роҳ мераванд ва ба Ӯ имон доранд ва ба Ӯ таваккал мекунанд, ё бо мардоне, ки аз рӯи ҳикмати ба гумони худ хеш пайравӣ менамоянд ва дар шарораҳои оташи худсохтаи хеш роҳ мераванд.»

> «Вақт, ғамхорӣ ва меҳнате, ки барои безарар гардондани таъсири онҳое талаб шудааст, ки бар зидди ҳақиқат амал кардаанд, талафоти даҳшатноке будааст; зеро мо метавонистем дар дониши рӯҳонӣ солҳои зиёд пештар бошем; ва агар онҳое ки бояд дар нур роҳ мерафтанд, барои шинохтани Худованд пеш мерафтанд, то бидонанд, ки зуҳури Ӯ мисли субҳ муҳайёст, бисёр, бисёр ҷонҳо метавонистанд ба калисо илова шуда бошанд. Аммо вақте ки ин қадар меҳнат бояд маҳз дар дохили калисо сарф гардад, то таъсири коргаронеро безарар гардонад, ки мисли девори хоро бар зидди ҳақиқате, ки Худо ба қавми Худ мефиристад, истодаанд, ҷаҳон дар торикии нисбӣ вомонда мешавад.»

> «Худо мехост, ки посбонон бархезанд ва бо овозҳои муттаҳид паёми қотеъонаеро бифиристанд, ва карнайро бо садои муайян навозанд, то ки тамоми қавм ба мавқеи вазифаи худ бишитобанд ва нақши худро дар кори бузург ба ҷо оваранд. Он гоҳ нури пурқуввату равшани он фариштаи дигар, ки аз осмон бо қудрати азим фуруд меояд, заминро аз ҷалоли худ пур месохт. Мо солҳо ақиб мондаем; ва онҳое ки дар кӯрӣ истода, пешрафти ҳамон паёмро, ки Худо мехост аз маҷлиси Миннеаполис ҳамчун чароғи сӯзонанда берун равад, монеъ шуданд, муҳтоҷанд, ки дилҳои худро дар назди Худо фурӯтан созанд ва бубинанду дарк кунанд, ки кор чӣ гуна ба сабаби кӯрии зеҳн ва сахтдилии онҳо боздошта шудааст». Manuscript Releases, volume 14, 107–111.

Чӣ чизе буд, ки роҳбариятеро ба вуҷуд оварда буд, ки дар соли 1888 чунин исёни ошкоро зоҳир намуд, то он ҷо ки Хоҳар Уайт онро ба исёни Қӯраҳ, Дотон ва Абиром монанд кард? Ҷавоб, бешубҳа, дар исёни соли 1863 нуҳуфтааст, ки роҳро барои он чи Ҳизқиёл гуфта шуда буд, ки зиштиҳои боз ҳам бузургтар хоҳанд буд, омода сохт. Рад кардани «ҳафт замон»-и Ибодат 26 ва ворид намудани ҷадвали қалбакӣ, зарурати ҳифз намудани он қалбакии соли 1863-ро ба вуҷуд меовард. Ҳамин тавр, Миллер медид, ки ҷавоҳироти ӯ пароканда гардида, бо хасруба ва ҷавоҳироту тангаҳои қалбакӣ пӯшида мешаванд. Гуфтори маъмулии дунявӣ мегӯяд: «таърихро ғолибон менависанд».

Ҳарчанд дар асл ғолибон нестанд, онҳое ки калисои адвентистии Лоодикияро роҳбарӣ мекунанд, вақт ва кӯшиши худро сарф намудаанд, то як ривояти таърихие бисозанд, ки исёни афзояндаро дар тӯли чор насл пуштибонӣ мекунад, бо кӯшиши он ки ин исёнро дар нуре ҷой диҳанд, ки аз таърихи воқеие, ки фариштагони осмонӣ сабт кардаанд, бисёр дур аст. Бознигарии таърих аломати хоси иезуитҳои Калисои католикӣ мебошад, ва ревизионизми таърихӣ яке аз василаҳои доимии муаррихони адвентистии Лоодикия будааст. Он чи имрӯзҳо аз ҷониби «муаррихони» адвентистии Лоодикия дар бораи ҷаласаи Конфронси Генералии Миннеаполис навишта мешавад, намунаи классикии ревизионизми таърихӣ мебошад.

Эҳтимол чанде аз исёнгарони он анҷуман баъдан тавба карда бошанд, аммо истисно будан аз қоида, худи қоидаро инкор намекунад. Ба хоҳар Уайт амр карда шуд, ки бимонад ва маҷлисро сабт намояд, зеро исёни Қӯраҳ, Дотон ва Абиром такрор мешуд. Барои он ки муаррихони адвентист шаҳодатро бар гирди ин масъала бино кунанд, ки оё паёми сафедшавӣ бо имон фаҳмида шуд ё нафаҳмида шуд, рад карда шуд ё рад карда нашуд, ё баъдан пазируфта шуд, ин ба маънои канораҷӯӣ кардан аз шаҳодати илҳомбахши исёнест, ки намунаи он дар Қӯраҳ, Дотон ва Абиром зоҳир гардида буд.

Кадоме аз он се исёнгаре, ки навиштаи Мӯсо нишон медиҳад, баъдан тавбакарда шуд ва дубора дар роҳбарӣ бо Мӯсо пазируфта гардид?

> «Қӯраҳ, рӯҳи пешбарандаи ин ҳаракат, левизодае аз хонадони Қаҳот ва амакбачаи Мусо буд; ӯ марди қобилият ва нуфуз буд. Ҳарчанд ба хизмати хаймаи ибодат таъйин шуда буд, аз мақоми худ норозӣ гардида, ба шарафи коҳинон тамаъ мекард. Супурдани вазифаи коҳинӣ ба Ҳорун ва хонадони ӯ, ки пештар бар дӯши писари нахустзодаи ҳар хонадон меафтод, боиси рашк ва норозигӣ гардида буд, ва Қӯраҳ муддате пинҳонӣ ба муқобили ҳокимияти Мусо ва Ҳорун муқобилат мекард, ҳарчанд ҷуръат накарда буд ба ягон амали ошкорои исён даст занад. Ниҳоят ӯ нақшаи ҷасуронаро дар дил парварид, ки ҳам ҳокимияти шаҳрвандӣ ва ҳам ҳокимияти диниро сарнагун созад. Ӯ аз ёфтани ҳамдардон бенасиб намонд. Дар наздикии хаймаҳои Қӯраҳ ва қаҳотиён, дар ҷониби ҷанубии хаймаи ибодат, урдугоҳи қабилаи Реубен воқеъ буд, ва хаймаҳои Дотон ва Обиром, ду мир аз ин қабила, дар назди хаймаи Қӯраҳ қарор доштанд. Ин мирон ба осонӣ ба нақшаҳои тамаъҷӯёнаи ӯ ҳамроҳ шуданд. Чун аз авлоди писари нахустзодаи Яъқуб буданд, даъво мекарданд, ки ҳокимияти шаҳрвандӣ ба онҳо тааллуқ дорад, ва қарор доданд, ки шарафҳои коҳиниро бо Қӯраҳ тақсим кунанд.»

> Ҳолати ҳиссиёт дар миёни қавм ба нақшаҳои Қӯраҳ мусоидат мекард. Дар талхии ноумедии худ, шубҳаҳои пешина, ҳасад ва нафрати онҳо боз баргашта буданд, ва бори дигар шикоятҳои онҳо бар зидди роҳбари сабуронашон равона гардиданд. Банӣ-Исроил пайваста ин ҳақиқатро аз назар дур месохтанд, ки онҳо таҳти роҳнамоии илоҳӣ қарор доранд. Онҳо фаромӯш карданд, ки Фариштаи аҳд роҳбари нонамоёни онҳо буд; ки, дар паси сутуни абр ниҳон, ҳузури Масеҳ пешопеши онҳо мерафт; ва Мусо ҳамаи дастурҳои худро аз Ӯ дарёфт мекард.

> «Онҳо намехостанд ба ҳукми даҳшатборе таслим шаванд, ки бояд ҳамаашон дар биёбон бимиранд; бинобар ин, омода буданд ҳар баҳонаеро дастовез созанд, то бовар кунанд, ки онҳоро на Худо, балки Мусо роҳбарӣ мекунад ва маҳз ӯ ҳукми ҳалокати онҳоро эълон кардааст. Беҳтарин кӯшишҳои ҳалимтарин марди рӯйи замин ҳам натавонист саркашии ин қавмро фурӯ нишонад; ва гарчанде нишонаҳои норозигии Худо аз каҷравии пешинаи онҳо ҳанӯз дар сафҳои шикаста ва шумораи камшудаашон пеши назарашон буданд, онҳо ин дарсро ба дил нагирифтанд. Бори дигар онҳо аз васваса мағлуб шуданд». «Патриархҳо ва анбиё», 395, 396.

Адвентизми Лудияиён дар соли 1856 оғоз ёфт, ва дар соли 1863 он ҳамчун калисои ба таври қонунӣ сабтшудаи адвентистии Лудия ба расмият даромад. Чунон ки пештар дар мақолаҳои қаблӣ баррасӣ шудааст, ҳеҷ шаҳодати илҳомбахше вуҷуд надорад, ки Лудия ҳеҷ гоҳ наҷот меёбад. Он наметавонад наҷот ёбад, магар он ки аз вазъияти худ тавба кунад ва таҷрибаи бо Филаделфия намояндагишударо бипазирад. Лудия қавмест, ки ба воситаи аз даҳони Худованд қай карданаш доварӣ мешавад. Ҳамчун калисои Лудия, илҳом муайян месозад, ки он калисо муқаддар буд, ки дар биёбон саргардон шавад, чунон ки Исроили қадим саргардон шуда буд.

Кадоме аз исёнгарони Исроили қадим чиҳил сол дар биёбон саргардон шуда, сипас ба Замини Мавъуд дохил гардид? Ҳатто як нафар ҳам не, ва саргардонии онҳо намунаи саргардонии Исроили замони ҳозира буд.

Исёни Қӯраҳ, Дотон ва Абиром (ки исёни соли 1888-ро намунасозӣ мекард), бар нохоҳамии онҳо барои пазируфтани ҳукме асос ёфта буд, ки бар халқ содир шуда, онҳоро муқаррар мекард, ки чиҳил сол дар биёбон саргардон шаванд. Исёни соли 1888 бар рад кардани эълони роҳбарият асос ёфта буд, ки онҳоро ҳамчун Лоудикия муаррифӣ намуда, ба сабаби саркашии онҳо онҳоро ба саргардонии солҳои бисёри дигар дар биёбон муқаррар мекард.

> «Паёме, ки ба мо тавассути A. T. Jones ва E. J. Waggoner дода шудааст, паёми Худо ба калисои Лаодикия аст, ва вой бар ҳоли ҳар касе ки худро имондор ба ҳақиқат вонамуд мекунад, вале нурҳои аз ҷониби Худо додашударо ба дигарон инъикос намекунад». The 1888 Materials, 1053.

Пирони қадимӣ, ки мебоист дар соли 1888 нигаҳбонони қавм бошанд, бовар доштанд, ки онҳо «сарватманд ҳастем ва неъматҳои бисёр дорем». Дар мақолаи оянда мо баррасӣ хоҳем кард, ки чӣ чиз пеш аз соли 1888 ин ҳолатро ба вуҷуд овард.

> «Ҷонам басо ғамгин мешавад, вақте мебинам, ки чӣ қадар зуд баъзе касоне, ки нур ва ҳақиқатро дарёфт кардаанд, фиребҳои Шайтонро мепазиранд ва ба қудсияти қалбакӣ мафтун мегарданд. Вақте одамон аз аломатҳои ҳидояте, ки Худованд барпо кардааст, то мо мавқеи худро, ки дар нубувват муайян гардидааст, дарк намоем, рӯй мегардонанд, онҳо намедонанд, ба куҷо мераванд.

> «Ман савол мегузорам, ки оё исёни ҳақиқӣ ҳаргиз шифоёбанда аст ё не. Дар китоби «Патриархҳо ва пайғамбарон» исёни Қӯраҳ, Дотон ва Обиромро биомӯзед. Ин исён густарда буд ва зиёда аз ду нафарро дар бар мегирифт. Ба он дусаду панҷоҳ нафар аз сарварони ҷамоат, мардони номдор, роҳбарӣ мекарданд. Исёнро бо номи ҳақиқии он ва иртидодро бо номи ҳақиқии он бихонед, ва он гоҳ ба назар гиред, ки таҷрибаи халқи қадимии Худо бо ҳамаи хусусиятҳои нописанди он бо садоқат ба риштаи таърих кашида шудааст. Навиштаҷот эълон мекунад: “Ин чизҳо … барои насиҳати мо навишта шудаанд, ки бар мо охирзамони ҷаҳон фаро расидааст.” Ва агар мардону заноне, ки дониши ҳақро доранд, аз Пешвои Бузурги худ то он дараҷа ҷудо шуда бошанд, ки пешвои бузурги иртидодро гирифта, ӯро Масеҳи Адолати Мо номанд, ин аз он сабаб аст, ки онҳо ба маъданҳои ҳақиқат амиқ фурӯ нарафтаанд. Онҳо қодир нестанд маъдани гаронбаҳоро аз маводи паст фарқ кунанд.»

> «Ҳушдорҳоеро, ки дар Каломи Худо ба фаровонӣ дар бораи анбиёи козибе, ки бо бидъатҳои худ ворид хоҳанд шуд ва, агар мумкин бошад, ҳатто баргузидагонро фиреб хоҳанд дод, дода шудаанд, бихонед. Бо вуҷуди ин огоҳсозиҳо, чаро калисо козибро аз ҳақиқӣ фарқ намекунад? Онҳое ки ба ҳар тарзе чунин гумроҳ шудаанд, лозим аст, ки худро дар ҳузури Худо фурӯтан созанд ва бо ихлос тавба намоянд, зеро онҳо ба осонӣ ба роҳи каҷ бурда шудаанд. Онҳо овози Чӯпони ҳақиқиро аз овози бегона фарқ накардаанд. Бигзор ҳамаи чунин ашхос ин боби таҷрибаи худро аз назар гузаронанд.»

> «Беш аз ним аср аст, ки Худо ба қавми Худ нуру рӯшноиро ба воситаи шаҳодатҳои Рӯҳи Худ ато менамояд. Оё баъд аз ҳамаи ин муддат ба чанд мард ва занони онҳо вогузор шудааст, ки тамоми калисои имондоронро аз гумроҳӣ бароранд ва хонум Уайтро қаллобу фиребгар эълон намоянд? “Аз меваҳояшон онҳоро хоҳед шинохт.”»

> «Онҳое ки метавонанд ҳамаи далелҳоеро, ки Худо ба онҳо додааст, нодида гиранд ва он баракатро ба лаънат табдил диҳанд, бояд барои амнияти ҷонҳои худ ба ларза оянд. Агар тавба накунанд, шамъдони онҳо аз ҷои худ бардошта хоҳад шуд. Худованд таҳқир шудааст. Парчами ҳақиқат, яъне паёмҳои фариштаи якум, дуюм ва сеюм, вогузошта шудааст, то дар ғубор кашола шавад. Агар ба посбонон иҷозат дода шавад, ки мардумро ба ин тарз гумроҳ созанд, Худо баъзе ҷонҳоро барои набудани фаросати тез, то дарёбанд, ки ба рамаи Ӯ чӣ гуна хӯрок дода мешуд, масъул хоҳад донист.»

> «Афтоидагардониҳо рӯй додаанд, ва Худованд дар гузашта иҷозат додааст, ки чунин ҳолатҳо инкишоф ёбанд, то нишон диҳад, ки қавми Ӯ то чӣ андоза ба осонӣ гумроҳ мешаванд, вақте ки онҳо ба суханони одамон такя мекунанд, ба ҷойи он ки худ Навиштаҳоро таҳқиқ намоянд, чунон ки бериёниёни наҷиб мекарданд, то бубинанд, ки оё ин чизҳо чунинанд. Ва Худованд иҷозат додааст, ки чунин чизҳо рӯй диҳанд, то огоҳиҳо дода шаванд, ки чунин чизҳо ба вуқӯъ хоҳанд пайваст.»

> «Исёну осӣ дар худи ҳавое ҳастанд, ки мо нафас мекашем. Мо аз онҳо таъсир хоҳем пазируфт, магар он ки бо имон ҷонҳои бечораи худро бар Масеҳ биовезем. Агар одамон ҳоло ин қадар ба осонӣ гумроҳ карда шаванд, пас чӣ гуна истодагӣ хоҳанд кард, вақте ки Шайтон худро ба ҷои Масеҳ вонамуд намуда, мӯъҷизаҳо ба амал оварад? Пас кӣ аз таҳрифҳои ӯ беҷунбиш хоҳад монд — дар ҳоле ки ӯ даъвои Масеҳ будан мекунад, ҳол он ки ӯ танҳо Шайтон аст, ки шахсияти Масеҳро ба худ гирифта, ба зоҳир корҳои Масеҳро ба ҷо меоварад? Чӣ чиз қавми Худоро нигоҳ хоҳад дошт, то садоқати худро ба масеҳони козиб насупоранд? “Аз ақиби онҳо наравед.”»

> «Таълимот бояд ба таври рӯшан фаҳмида шаванд. Он мардоне, ки барои мавъиза кардани ҳақиқат пазируфта мешаванд, бояд мустаҳкам лангар андохта бошанд; он гоҳ киштии онҳо бар зидди тӯфон ва боди сахт устувор хоҳад монд, зеро лангар онҳоро сахт нигоҳ медорад. Фиребҳо афзун хоҳанд шуд, ва мо бояд исёнро бо номи ҳақиқии он бихонем. Мо бояд бо тамоми аслиҳаи комил барпо истем. Дар ин мубориза мо на танҳо бо одамон, балки бо раёсатҳо ва қудратҳо рӯ ба рӯ мешавем. Зеро мо на бар зидди ҷисм ва хун меҷангем. Бигзор Эфсӯсиён 6:10–18 дар калисоҳои мо бодиққат ва бо таъсир хонда шавад». Notebook Leaflets, 57, 58.

Back to Articles