Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighty-Nine

Китоби Дониёл — саду ҳаштоду нуҳум

The Prophetic Tapestry of the Battle of Panium: A Prelude to the Sunday Law

Бофтаи нубувватии ҷанги Паниюм: Пешдаромаде ба қонуни якшанбе

Author

Jeff Pippenger

Published

April 19, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The Battle of Panium was essentially spiritual warfare. Just before the Sunday law the eighth president, who is the sixth since Ronald Reagan at the time of the end in 1989, who is also the last Republican president, and who is the richest president, and who also stirs up all the realm of globalism, will lead apostate Protestantism in defeating the Greek religion of Pan, which is the “woke-ism” of globalism. In verses eleven and twelve, the history that begins at the Ukraine War in 2014 concludes at the Sunday law in verse sixteen. Verse fifteen is the Battle of Panium, and the Battle of Panium leads to the battle of Actium, which is the third World War.

Ҷанги Паниюм, дар асл, ҷанги рӯҳонӣ буд. Андак пеш аз қонуни якшанбе, президенти ҳаштум, ки аз замони Роналд Рейган дар вақти охир дар соли 1989 шашумин аст, ва ҳамчунин охирин президенти ҷумҳурихоҳ аст, ва сарватмандтарин президент аст, ва низ тамоми қаламрави глобализмро ба шӯриш меоварад, протестантизми муртадро дар шикаст додани дини юнонии Пан, ки «woke-ism»-и глобализм аст, роҳбарӣ хоҳад кард. Дар оятҳои ёздаҳ ва дувоздаҳ, таърихе, ки аз Ҷанги Украина дар соли 2014 оғоз меёбад, дар ояти шонздаҳум бо қонуни якшанбе ба поён мерасад. Ояти понздаҳум Ҷанги Паниюм аст, ва Ҷанги Паниюм ба ҷанги Актиум, ки Ҷанги сеюми ҷаҳон аст, меоварад.

At the hour of “the great earthquake”, which is the Sunday law of verse sixteen, Islam of the third woe attacks the United States, angering the nations, and producing national ruin. It is the Battle of Panium that precedes that attack. At the Sunday law the threefold union of the dragon, the beast and false prophet is established.

Дар соати «заминларзаи бузург», ки ҳамон қонуни якшанбеи ояти шонздаҳум аст, Ислом аз войи сеюм ба Иёлоти Муттаҳида ҳамла мекунад, халқҳоро ба хашм меоварад ва харобии миллиро ба вуҷуд меорад. Ҷанги Паниум аст, ки пеш аз он ҳамла воқеъ мегардад. Дар қонуни якшанбе иттиҳоди сегонаи аждаҳо, ҳайвон ва набии козиб барқарор карда мешавад.

> “By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.

> «Бо фармоне ки таҳкими ниҳоди Папаро бар хилофи шариати Худо ба иҷро меоварад, миллати мо худро комилан аз росткорӣ ҷудо хоҳад кард. Вақте ки протестантизм дасти худро аз фарози он шикоф дароз карда, дасти қудрати Румро хоҳад гирифт; вақте ки ӯ аз болои он варта даст дароз намуда, бо спиритизм дастфишорӣ хоҳад кард; вақте ки, таҳти таъсири ин иттиҳоди сегона, кишвари мо ҳар як усули Қонуни асосии худро ҳамчун ҳукумати протестантӣ ва ҷумҳуриявӣ рад хоҳад намуд ва барои густариши дурӯғҳо ва фиребҳои папавӣ тадбирҳо хоҳад андешид, он гоҳ мо метавонем бидонем, ки вақти амалиёти аҷоиби Шайтон фаро расидааст ва анҷом наздик аст». Шаҳодатҳо, ҷилди 5, 451.

At that point, the papacy’s deadly wound is fully healed, and she rules supremely until she finally comes to her end with none to help. It is when Rome conquers the third obstacle that she rules, as represented by pagan Rome in Daniel chapter eight, verse nine, and in chapter eleven, verses sixteen through nineteen. When papal Rome removed the three horns, she ruled supremely for twelve hundred and sixty years, as did pagan Rome rule supremely for three hundred and sixty years once it conquered Egypt, the third obstacle at the Battle of Actium in 31 BC.

Дар он вақт, захми марговари папагӣ комилан шифо меёбад, ва ӯ бо ҳукмронии олиёна то он даме салтанат мекунад, ки ниҳоят ба анҷоми худ мерасад ва ҳеҷ касе барои ёрии ӯ нахоҳад буд. Маҳз вақте ки Рум монеаи сеюмро мағлуб мекунад, ӯ ҳукмронӣ менамояд, чунон ки Руми бутпараст дар Дониёл, боби ҳаштум, ояти нӯҳум, ва дар боби ёздаҳум, оятҳои шонздаҳ то нуздаҳ тасвир шудааст. Вақте ки Руми папагӣ се шохро аз миён бардошт, ӯ дар тӯли як ҳазору дусаду шаст сол бо ҳукмронии олиёна салтанат кард, ҳамон тавре ки Руми бутпараст низ пас аз он ки дар набарди Актий дар соли 31 то милод Мисрро, яъне монеаи сеюмро, мағлуб намуд, дар тӯли сесаду шаст сол бо ҳукмронии олиёна салтанат кард.

In grammar, the suffix “ium” is added to the end of a word to form a noun that denotes a place, a state, or a collection of something. It is commonly used in the formation of technical and scientific terms, particularly in chemistry and biology. For example: “stadium” refers to a place for athletic competitions or other events, “aquarium” refers to a place where aquatic organisms or plants are kept for display and “gymnasium” refers to a place for physical exercise or training. In scientific terminology, “ium” is often used to indicate a chemical element or compound, particularly when the element or compound has been isolated or discovered. For example: “sodium” refers to a chemical element with the symbol Na, “calcium” refers to a chemical element with the symbol Ca.

Дар грамматика, пасванди «ium» ба охири як калима илова карда мешавад, то исме сохта шавад, ки ҷой, ҳолат ё маҷмӯаи чизеро ифода мекунад. Он одатан дар сохти истилоҳоти техникӣ ва илмӣ, махсусан дар химия ва биология, ба кор меравад. Масалан: «stadium» ба ҷое ишора мекунад, ки барои мусобиқаҳои варзишӣ ё дигар чорабиниҳо пешбинӣ шудааст, «aquarium» ба ҷое ишора мекунад, ки дар он организмҳо ё рустаниҳои обӣ барои намоиш нигоҳ дошта мешаванд, ва «gymnasium» ба ҷое ишора мекунад, ки барои машқи ҷисмонӣ ё тамрин пешбинӣ шудааст. Дар истилоҳоти илмӣ, «ium» аксар вақт барои нишон додани як унсури химиявӣ ё пайвастагӣ истифода мешавад, махсусан вақте ки он унсур ё пайвастагӣ ҷудо ё кашф шудааст. Масалан: «sodium» ба як унсури химиявӣ бо рамзи Na ишора мекунад, «calcium» ба як унсури химиявӣ бо рамзи Ca ишора мекунад.

The beginning of pagan Rome ruling supremely was accomplished at the Battle of Actium, and the Battle of Panium opened the door to the war represented by Actium, for “line upon line” Actium represents the Sunday law when the papacy again rules the world supremely.

Оғози ҳукмронии мутлақи Руми бутпараст дар Ҷанги Аксиум ба анҷом расид, ва Ҷанги Паниум дарро ба рӯйи ҷанге кушод, ки Аксиум онро таҷассум менамояд; зеро «сатр бар сатр», Аксиум қонуни якшанберо намояндагӣ мекунад, ҳангоме ки папагӣ боз як бор бар ҷаҳон ба таври мутлақ ҳукмронӣ мекунад.

Actium was a sea battle, and Panium was a ground battle, thus the connection of the two battles represents a battle that is worldwide encompassing land and sea. Actium, the most famous sea battle of ancient history, also represents a worldwide war, for the “waters which thou sawest, where the whore sitteth, are peoples, and multitudes, and nations, and tongues.” Panium represents a spiritual war that is combined with a political war at the soon coming Sunday law.

Актий ҷанги баҳрӣ буд, ва Паниум ҷанги заминӣ буд; бинобар ин, пайванди ин ду ҷанг ҷангеро ифода мекунад, ки ҷаҳонӣ буда, замин ва баҳрро фаро мегирад. Актий, машҳуртарин ҷанги баҳрии таърихи қадим, инчунин ҷанги ҷаҳонгирро ифода мекунад, зеро «обҳое ки дидӣ, ки фоҳиша бар онҳо нишастааст, қавмҳо, ва издиҳомҳо, ва халқҳо, ва забонҳо мебошанд». Паниум ҷанги рӯҳониеро ифода мекунад, ки бо ҷанги сиёсӣ дар қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда якҷо мешавад.

The word “pan” as a noun, has multiple meanings depending on the context, but in Greek mythology, Pan is the god of shepherds, flocks, rustic music, and wilderness. He is often depicted as a half-man, half-goat figure, known for his love of music and nature.

Калимаи «pan» ҳамчун исм, вобаста ба матн, маъноҳои гуногун дорад, аммо дар асотири юнонӣ Пан худои чӯпонон, рамаҳо, мусиқии рустоӣ ва биёбон аст. Ӯ аксаран ҳамчун шахсияти ниминсон ва нимбуз тасвир мешавад ва бо муҳаббати худ ба мусиқӣ ва табиат маъруф аст.

> “As the crowning act in the great drama of deception, Satan himself will personate Christ. The church has long professed to look to the Saviour’s advent as the consummation of her hopes. Now the great deceiver will make it appear that Christ has come. In different parts of the earth, Satan will manifest himself among men as a majestic being of dazzling brightness, resembling the description of the Son of God given by John in the Revelation. Revelation 1:13–15.” The Great Controversy, 624.

> «Ҳамчун амали тоҷгузорикунанда дар драмаи бузурги фиреб, худи Шайтон худро ба ҷои Масеҳ вонамуд хоҳад кард. Калисо дер боз эътироф кардааст, ки ба омадани Наҷотдиҳанда ҳамчун анҷоми умедҳои худ менигарад. Акнун фиребгари бузург чунин вонамуд хоҳад сохт, ки гӯё Масеҳ омадааст. Дар қисматҳои гуногуни замин, Шайтон худро дар миёни одамон ҳамчун мавҷуди бошукӯҳе бо дурахши хиракунанда зоҳир хоҳад кард, ки ба тавсифи Писари Худо, ки Юҳанно дар Ваҳй додааст, монанд аст. Ваҳй 1:13–15». «Муборизаи бузург», 624.

Pan is the shepherd-god, and will personate the true Shepherd. Satan’s impersonation of Christ begins at the Sunday law for at “the decree” “we may” then “know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near”.

Пан — худои чӯпон аст ва чӯпони ҳақиқиро таҷассум хоҳад кард. Тақаллуби Масеҳ аз ҷониби Шайтон аз қонуни рӯзи якшанбе оғоз меёбад, зеро ҳангоми «фармон» «мо метавонем» он гоҳ «донем, ки вақти корҳои аҷоиби Шайтон фаро расидааст ва интиҳо наздик аст».

The word “pan” can also refer to a shallow, wide-rimmed cooking vessel used for frying, baking, or cooking food. The final war is centered upon spiritual Jerusalem, the holy mountain that is lifted up as an ensign, and the mountain that God’s other flock that are still in Babylon flee unto. At that time all nations will come against spiritual Jerusalem, which is identified as a “cup” (pan).

Калимаи «pan» ҳамчунин метавонад ба зарфи камчуқур, канорвасеъи пухтупаз ишора кунад, ки барои бирён кардан, нонпазӣ ё пухтани ғизо истифода мешавад. Ҷанги ниҳоӣ бар атрофи Ерусалими рӯҳонӣ мутамарказ аст, кӯҳи муқаддасе, ки ҳамчун нишона барафрошта мешавад, ва ҳамон кӯҳе, ки рамаи дигари Худо, ки ҳанӯз дар Бобил мебошанд, ба сӯйи он мегурезанд. Дар он вақт ҳамаи халқҳо бар зидди Ерусалими рӯҳонӣ хоҳанд омад, ки ҳамчун «ҷом» (pan) муайян шудааст.

> The burden of the word of the Lord for Israel, saith the Lord, which stretcheth forth the heavens, and layeth the foundation of the earth, and formeth the spirit of man within him. Behold, I will make Jerusalem a cup of trembling unto all the people round about, when they shall be in the siege both against Judah and against Jerusalem. And in that day will I make Jerusalem a burdensome stone for all people: all that burden themselves with it shall be cut in pieces, though all the people of the earth be gathered together against it. Zechariah 12:1-3.

> Ваҳйи каломи Худованд дар бораи Исроил аст, мегӯяд Худованд, Он ки осмонҳоро густурдааст, ва таҳкурсии заминро ниҳодааст, ва рӯҳи инсонро дар даруни ӯ офаридааст. Инак, Ман Ерусалимро барои ҳамаи қавмҳои гирду атроф косаи ларза хоҳам гардонид, вақте ки онҳо ҳам бар зидди Яҳудо ва ҳам бар зидди Ерусалим дар муҳосира хоҳанд буд. Ва дар он рӯз Ман Ерусалимро барои ҳамаи қавмҳо санги гароне хоҳам гардонид: ҳамаи онҳое ки худро бо бардоштани он машғул созанд, пора-пора хоҳанд шуд, ҳарчанд ҳамаи қавмҳои замин бар зидди он ҷамъ омада бошанд. Закарё 12:1-3.

Jerusalem is also the caldron, for it is the pan where the drama is carried out. A “caldron” is a cooking pan.

Ерусалим ҳам дегдон аст, зеро он дегест, ки дар он ин саҳнаи фоҷиавӣ ба иҷро мерасад. «Дегдон» — деги пухтупаз аст.

> Then said he unto me, Son of man, these are the men that devise mischief, and give wicked counsel in this city: Which say, It is not near; let us build houses: this city is the caldron, and we be the flesh. Therefore prophesy against them, prophesy, O son of man. And the Spirit of the Lord fell upon me, and said unto me, Speak; Thus saith the Lord; Thus have ye said, O house of Israel: for I know the things that come into your mind, every one of them. Ye have multiplied your slain in this city, and ye have filled the streets thereof with the slain. Therefore thus saith the Lord God; Your slain whom ye have laid in the midst of it, they are the flesh, and this city is the caldron: but I will bring you forth out of the midst of it. Ye have feared the sword; and I will bring a sword upon you, saith the Lord God. And I will bring you out of the midst thereof, and deliver you into the hands of strangers, and will execute judgments among you. Ye shall fall by the sword; I will judge you in the border of Israel; and ye shall know that I am the Lord. This city shall not be your caldron, neither shall ye be the flesh in the midst thereof; but I will judge you in the border of Israel: And ye shall know that I am the Lord: for ye have not walked in my statutes, neither executed my judgments, but have done after the manners of the heathen that are round about you. Ezekiel 11:2–12.

> Пас ӯ ба ман гуфт: «Эй писари одам, инҳоянд он мардоне ки бадиро меандешанд ва дар ин шаҳр машварати шарирона медиҳанд; ки мегӯянд: “Вақташ наздик нест; биёед хонаҳо бисозем; ин шаҳр дег аст, ва мо гӯшт ҳастем.” Бинобар ин бар зидди онҳо нубувват кун, нубувват кун, эй писари одам». Ва Рӯҳи Худованд бар ман нозил шуд ва ба ман гуфт: «Бигӯ: чунин мегӯяд Худованд: “Ҳамин тавр шумо гуфтаед, эй хонадони Исроил; зеро андешаҳоеро, ки дар зеҳни шумо меоянд, ҳар яке аз онҳоро Ман медонам. Шумо кушташудагони худро дар ин шаҳр бисёр кардаед, ва кӯчаҳои онро аз кушташудагон пур кардаед. Бинобар ин чунин мегӯяд Худованд Худо: кушташудагони шумо, ки онҳоро дар миёни он гузоштаед, онҳо гӯштанд, ва ин шаҳр дег аст; аммо Ман шуморо аз миёни он берун хоҳам овард. Шумо аз шамшер тарсидаед; ва Ман шамшерро бар шумо хоҳам овард,” мегӯяд Худованд Худо. “Ва Ман шуморо аз миёни он берун хоҳам овард, ва шуморо ба дасти бегонагон таслим хоҳам кард, ва дар миёни шумо довариҳо ба ҷо хоҳам овард. Шумо ба шамшер хоҳед афтод; Ман шуморо дар сарҳади Исроил доварӣ хоҳам кард; ва шумо хоҳед донист, ки Ман Худованд ҳастам. Ин шаҳр деги шумо нахоҳад буд, ва шумо дар миёни он гӯшт нахоҳед буд; балки Ман шуморо дар сарҳади Исроил доварӣ хоҳам кард. Ва шумо хоҳед донист, ки Ман Худованд ҳастам; зеро ки шумо ба фароизи Ман рафтор накардаед, ва аҳкоми Маро ба ҷо наовардаед, балки мувофиқи одатҳои халқҳои бутпарасте ки гирдогирди шумо мебошанд, амал кардаед.”» Ҳизқиёл 11:2–12.

In English, “pan” as a prefix means “universal,” “all” or “across”. For example, “panorama” refers to a wide or comprehensive view of an area, “pantheism” refers to the belief that the universe is divine, and “Pan-American” refers to something involving all the countries of the Americas. Thus “pan” identifies a worldwide war.

Дар забони англисӣ «pan» ҳамчун пешванд маънои «умумӣ», «ҳама» ё «фарогири» дорад. Масалан, «panorama» ба манзара ё назари васеъ ё ҳамаҷонибаи як маҳал ишора мекунад, «pantheism» ба эътиқоде ишора мекунад, ки коинот илоҳӣ аст, ва «Pan-American» ба чизе ишора мекунад, ки ҳамаи кишварҳои қораҳои Амрикоро дар бар мегирад. Бинобар ин, «pan» ҷанги умумиҷаҳониро муайян мекунад.

> “Satan is diverting minds with unimportant questions, in order that they shall not with clear and distinct vision see matters of vast importance. The enemy is planning to ensnare the world.

> «Шайтон зеҳнҳоро бо саволҳои камаҳамият аз роҳи дуруст дур месозад, то онҳо масъалаҳои бағоят муҳимро бо биниши равшан ва возеҳ набинанд. Душман нақша мекашад, ки ҷаҳонро ба дом афканад.»

> “The so-called Christian world is to be the theater of great and decisive actions. Men in authority will enact laws controlling the conscience, after the example of the Papacy. Babylon will make all nations drink of the wine of the wrath of her fornication. Every nation will be involved.” Selected Messages, book 3, 392.

> «Ҷаҳоне, ки ба ном масеҳӣ аст, саҳнаи рӯйдодҳои бузург ва ҳалкунанда хоҳад гардид. Одамони соҳиби ҳокимият, ба пайравӣ аз намунаи Папагӣ, қонунҳое ҷорӣ хоҳанд кард, ки виҷдонро зери назорат мегиранд. Бобил ҳамаи халқҳоро аз майи хашми зинои худ хоҳад нӯшонид. Ҳар як миллат дар ин кор даргир хоҳад шуд.» Selected Messages, book 3, 392.

The word “act” as a noun means “a formal written decision or statute enacted by a legislative body.”

Калимаи «act» ҳамчун исм маънои «қарори расмии хаттӣ ё қонунест, ки аз ҷониби мақоми қонунгузор қабул шудааст»-ро дорад.

> “When our nation shall so abjure the principles of its government as to enact a Sunday law, Protestantism will in this act join hands with popery.” Testimonies, volume 5, 712.

> «Ҳангоме ки миллати мо принсипҳои ҳукумати худро то ба он дараҷа рад хоҳад кард, ки қонуни рӯзи якшанберо ҷорӣ намояд, протестантизм дар ҳамин амал бо папизм даст ба даст хоҳад дод». Testimonies, volume 5, 712.

The so-called Christian world is a theater of great actions, or acts, and every nation (pan) will be involved. The word “act” can also refer to a division or segment of a play, movie, or other performance, typically characterized by a particular set of events or actions. The word “act” as a verb, means to perform a specific action or behave in a certain way. It can also refer to pretending or playing a role, as in acting in a play or film.

Ҷаҳони ба истилоҳ масеҳӣ саҳнаи амалҳои бузург, ё пардаҳо, мебошад, ва ҳар қавм (pan) дар он ҷалб хоҳад шуд. Калимаи «парда» ҳамчунин метавонад ба бахш ё қисмати як намоишнома, филм ё ҳар гуна иҷрои дигар ишора кунад, ки одатан бо маҷмӯи муайяни рӯйдодҳо ё амалҳо тавсиф меёбад. Калимаи «амал кардан» ҳамчун феъл маънои анҷом додани як амали мушаххас ё рафтор намудан ба тарзи муайянро дорад. Он ҳамчунин метавонад ба вонамуд кардан ё бозидани нақш ишора кунад, чунон ки дар бозӣ кардан дар намоишнома ё филм.

> “The world is a theater. The actors, its inhabitants, are preparing to act their part in the last great drama. God is lost sight of. With the great masses of mankind there is no unity, except as men confederate to accomplish their selfish purposes. God is looking on. His purposes in regard to his rebellious subjects will be fulfilled. The world has not been given into the hands of men, though God is permitting the elements of confusion and disorder to bear sway for a season. A power from beneath is working to bring about the last great scenes in the drama,—Satan coming as Christ, and working with all deceivableness of unrighteousness in those who are binding themselves together in secret societies. Those who are yielding to the passion for confederation are working out the plans of the enemy. The cause will be followed by the effect.

> «Ҷаҳон як театр аст. Ҳунармандон, сокинони он, омодагӣ мебинанд, то нақши худро дар охирин драмаи бузург иҷро намоянд. Худо аз назар дур мондааст. Дар миёни тӯдаҳои бузурги башарият ҳеҷ ягонагӣ нест, магар он гоҳ ки одамон барои амалӣ сохтани мақсадҳои худхоҳонаи худ иттиҳод мебанданд. Худо нозир аст. Мақсадҳои Ӯ нисбат ба тобеони исёнгари Ӯ иҷро хоҳанд шуд. Ҷаҳон ба дасти одамон супурда нашудааст, гарчанде ки Худо барои муддате иҷозат медиҳад, ки унсурҳои ошуфтагӣ ва бетартибӣ ҳукмрон бошанд. Қуввае аз зер амал мекунад, то саҳнаҳои охирини он драмаи бузургро ба вуҷуд оварад, — Шайтон ҳамчун Масеҳ меояд ва бо тамоми фиребандагии ноинсофӣ дар миёни онҳое амал мекунад, ки худро дар ҷамъиятҳои махфӣ ба ҳам мепайванданд. Онҳое ки ба шаҳвати иттиҳодшавӣ таслим мешаванд, нақшаҳои душманро амалӣ мегардонанд. Сабабро натиҷа пайравӣ хоҳад кард.»

> “Transgression has almost reached its limit. Confusion fills the world, and a great terror is soon to come upon human beings. The end is very near. We who know the truth should be preparing for what is soon to break upon the world as an overwhelming surprise.” Review and Herald, September 10, 1903.

> «Ҷиноят қариб ба ҳадди ниҳоии худ расидааст. Саросемагӣ ҷаҳонро фаро гирифтааст, ва ба зудӣ даҳшати бузурге бар сари одамон хоҳад омад. Интиҳо бисёр наздик аст. Мо, ки ҳақиқатро медонем, бояд худро барои он чи ба зудӣ ҳамчун ногаҳонии фарогир бар ҷаҳон хоҳад шикаст, омода созем». Review and Herald, September 10, 1903.

Panium and Actium represent the third World War. In that war there will be supernatural manifestations as represented by the Greek goat-god Pan. The war will be associated with the enforcement of the Sunday law as an “act.” And the war is identified as “the last scenes in the great drama”, for it is not only the legal act of enforcing Sunday legislation, it is also the climax of the gospel drama in the closing hours of human probation. In advance of the battle where Panium and Actium prophetically join, in verse sixteen of Daniel chapter eleven, God’s last-day army will already be raised up, and their banner, which is an ensign, will then be lifted up. The primary meaning of “ensign” is the banner of an army.

Паниум ва Актиум ҷанги сеюми ҷаҳонро ифода мекунанд. Дар он ҷанг зуҳуроти фавқуттабиӣ хоҳад буд, чунонки онҳоро худои бузи юнонии Пан намояндагӣ мекунад. Он ҷанг бо татбиқи қонуни якшанбе ҳамчун як «амал» алоқаманд хоҳад буд. Ва он ҷанг ҳамчун «манзараҳои охирини драмаи бузург» шинохта мешавад, зеро он на танҳо амали ҳуқуқии ба иҷро даровардани қонунгузории якшанбе аст, балки ҳамчунин авҷи драмаи Инҷил дар соатҳои хотимавии муҳлати имтиёзи инсонӣ мебошад. Пеш аз ҷанге ки дар он Паниум ва Актиум ба таври нубувватӣ ба ҳам мепайванданд, дар ояти шонздаҳуми боби ёздаҳуми китоби Дониёл, лашкари охирзамонии Худо аллакай барпо хоҳад шуд, ва парчами онҳо, ки алам аст, он гоҳ барафрохта хоҳад гардид. Маънои асосии «алам» парчами як лашкар аст.

Act and Pan are Actium and Panium, and the Wonderful Linguist controlled the geography, the names, and the history of both battles, for it is the history immediately before the soon coming Sunday law. The Battle of Panium took place in 200 BC, and verse sixteen identifies Rome conquering Jerusalem in 63 BC.

Акт ва Пан — Актий ва Паний мебошанд, ва Он Забоншиноси Аҷоиб ҷуғрофия, номҳо ва таърихи ҳар ду ҷангро идора мекард, зеро ин таърихест, ки бевосита пеш аз қонуни рӯзи якшанбеи ба зудӣ оянда қарор дорад. Ҷанги Паний дар соли 200 то м. ба вуқуъ пайваст, ва ояти шонздаҳум ишора мекунад, ки Рум дар соли 63 то м. Ерусалимро тасхир кард.

Between the history in the last days that is represented by the period from 200 BC to 63 BC, the formation of the image of the beast in the United States will be accomplished, as represented by the history of 161 BC to 158 BC. Before the period where the final movements of erecting an image of the beast in the United States, there will be an event represented by the revolt of Modein in 167 BC. The revolt is typified by the revolt against the forced religion of Greece, and the revolt will lead to a waymark represented by the rededication of the temple in 164 BC.

Дар байни таърихи айёми охир, ки бо давраи аз 200 то м.қ. 63 ифода шудааст, ташаккули сурати ҳайвон дар Иёлоти Муттаҳида ба анҷом расонда хоҳад шуд, чунонки онро таърихи аз м.қ. 161 то м.қ. 158 ифода менамояд. Пеш аз он даврае ки дар он ҳаракатҳои ниҳоии барпо намудани сурати ҳайвон дар Иёлоти Муттаҳида сурат мегиранд, воқеае хоҳад буд, ки онро шӯриши Мӯдейн дар м.қ. 167 ифода мекунад. Ин шӯриш намунаи шӯриш бар зидди дини маҷбурии Юнон аст, ва ин шӯриш ба сӯи як аломати роҳ хоҳад бурд, ки онро аз нав тақдис кардани маъбад дар м.қ. 164 ифода менамояд.

164 BC is commemorated by Judaism because of the miracle of a day’s worth of holy oil lasting for eight days. Thus 164 BC, which precedes 161 BC, identifies a satanic miracle that was accomplished for the apostate people of God. The miracle is represented as one day producing eight days, and that first day’s oil was what supplied the entire eight days. The miracle was brought upon the one part that was of the seven, and this waymark is set within the very history where the enigma of the eighth that is of the seven is being accomplished upon both the apostate Republican horn and the apostate Protestant horn.

Соли 164 то милод ба воситаи яҳудият ба хотири мӯъҷизаи он ки равғани муқаддасе, ки танҳо барои як рӯз басанда буд, ҳашт рӯз давом кард, гиромӣ дошта мешавад. Пас, соли 164 то милод, ки пеш аз соли 161 то милод воқеъ аст, мӯъҷизаи шайтонӣеро муайян мекунад, ки барои қавми муртади Худо ба амал оварда шуд. Ин мӯъҷиза ба сурати як рӯз, ки ҳашт рӯзро ба вуҷуд меорад, тасвир шудааст, ва равғани ҳамон рӯзи аввал буд, ки тамоми ҳашт рӯзро таъмин кард. Ин мӯъҷиза бар он як қисме, ки аз он ҳафт аст, оварда шуд, ва ин роҳнишона дар худи ҳамон таърихе қарор дода шудааст, ки дар он муаммои ҳаштуми аз он ҳафт бар ҳар ду — ҳам бар шохи муртади ҷумҳурихоҳ ва ҳам бар шохи муртади протестантӣ — ба иҷро расонида мешавад.

The manifestation of satanic miracles before the soon coming Sunday law is associated with the Greek god Pan. When the Battle of Panium is waged and won by Trump and apostate Protestantism, “Pandora’s box” will have been opened, and there will be no way to solve the problems that are then released upon mankind for, “a great terror is soon to come upon human beings. The end is very near. We who know the truth should be preparing for what is soon to break upon the world as an overwhelming surprise.”

Зуҳури мӯъҷизаҳои шайтонӣ пеш аз қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда бо худои юнонии Пан вобаста аст. Вақте ки Ҷанги Панйум аз ҷониби Трамп ва протестантизми муртад ба роҳ андохта шуда, пирӯзона анҷом ёбад, «қуттии Пандора» кушода хоҳад шуд, ва ҳеҷ роҳе барои ҳал кардани мушкилоте, ки он гоҳ бар башарият раҳо мешаванд, нахоҳад буд, зеро «даҳшати бузурге ба зудӣ бар инсонҳо хоҳад омад. Интиҳо бисёр наздик аст. Мо, ки ҳақиқатро медонем, бояд барои он чи ба зудӣ ҳамчун тааҷҷуби фарогири ҷаҳон бар ҷаҳониён хоҳад шикаст, омода шавем.»

The one hundred and forty-four thousand are those that have been sealed by the sanctifying power of God’s Word which was provided through the unsealing of the Revelation of Jesus Christ. That Revelation includes several specific lines of truth, and it provides sanctified instruction of who Jesus is. As the Word of God, He is the Wonderful Linguist who has controlled all human language, since through His power He brought about the various languages when He rained down confusion at the tower of Babel. He is the Wonderful Numberer that has hidden secrets with the numbers set forth in His Word, and within His entire creation. He is the controller of history, for history is “His”-story. He created the earth and He controlled the geographical form of planet earth after the Flood, and therefore the various prophetic geographies that make up the “truths” found in His Word. The one hundred and forty-four thousand represent among other things, those who manifest faith that He created all things.

Саду чилу чилу чаҳор ҳазор касоне мебошанд, ки бо қудрати муқаддассози Каломи Худо мӯҳр зада шудаанд, он Каломе ки тавассути кушода шудани Ваҳйи Исои Масеҳ фароҳам оварда шуд. Он Ваҳй чандин хатҳои муайяни ҳақиқатро дар бар мегирад ва дастури муқаддасро дар бораи он ки Исо кист, фароҳам меорад. Ӯ, ҳамчун Каломи Худо, Забоншиноси Аҷоибест, ки тамоми забонҳои инсониро зери назорат доштааст, зеро бо қудрати Худ забонҳои гуногунро ба вуҷуд овард, ҳангоме ки бар бурҷи Бобил ихтилофро нозил кард. Ӯ Шуморандаи Аҷоибест, ки асрорро бо ададҳое, ки дар Каломи Худ муқаррар намудааст, ва низ дар тамоми офариниши Худ, пинҳон кардааст. Ӯ идоракунандаи таърих аст, зеро таърих «достони Ӯ» аст. Ӯ заминро офарид ва баъд аз Тӯфон шакли ҷуғрофии сайёраи заминро идора кард, ва бинобар ин ҷуғрофияҳои гуногуни нубувватиро, ки «ҳақиқатҳо»-и мавҷуд дар Каломи Ӯро ташкил медиҳанд. Саду чилу чилу чаҳор ҳазор, аз ҷумлаи дигар чизҳо, намояндаи онҳоянд, ки имон зоҳир мекунанд, ки Ӯ ҳама чизро офаридааст.

> In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. The same was in the beginning with God. All things were made by him; and without him was not any thing made that was made. John 1:1–3.

> Дар ибтидо Калом буд, ва Калом назди Худо буд, ва Калом Худо буд. Ӯ дар ибтидо назди Худо буд. Ҳама чиз ба воситаи Ӯ ба вуҷуд омад; ва бе Ӯ ҳеҷ чизе аз он чи ба вуҷуд омадааст, ба вуҷуд наомад. Юҳанно 1:1–3.

The story of Pandora’s box is a myth from ancient Greek mythology. It is primarily recounted in “Works and Days” by the Greek poet Hesiod and in various other classical sources. It is obviously a paraphrase of the experience of Eve in the Garden of Eden. The name “Pandora” comes from ancient Greek mythology. It is derived from the Greek words’ “pan” meaning “all,” “dora’ meaning “gifts.” Pandora means “all-gifted.” Eve is the symbol of the church, and all gifts are found within God’s church.

Қиссаи сандуқи Пандора як афсона аз асотири Юнони қадим аст. Он пеш аз ҳама дар «Корҳо ва рӯзҳо»-и шоири юнонӣ Ҳесиод ва дар манобеи гуногуни дигари классикӣ нақл шудааст. Ин, ошкоро, бозгӯии таҷрибаи Ҳавво дар Боғи Адан аст. Номи «Пандора» аз асотири Юнони қадим бармеояд. Он аз вожаҳои юнонии «pan» ба маънои «ҳама» ва «dora» ба маънои «атоҳо» гирифта шудааст. Пандора маънои «ҳамаатоёфта»-ро дорад. Ҳавво рамзи калисо аст, ва ҳамаи атоҳо дар дохили калисои Худо ёфт мешаванд.

In Greek mythology, Pandora was the first mortal woman created by the gods. According to the myth, she was crafted by Hephaestus at the command of Zeus, the king of the gods, as part of a plan to punish humanity. Each of the gods contributed gifts to Pandora, including beauty, grace, intelligence, and charm. Zeus gave her a jar (in later retellings, it became a box) and instructed her never to open it under any circumstances. Eve was told she could eat of every tree except of “the tree in the midst of the Garden.”

Дар асотири юнонӣ, Пандора нахустин зани мирандае буд, ки худоён офариданд. Мувофиқи ин ривоят, ӯро Ҳефест бо фармони Зевс, подшоҳи худоён, ҳамчун ҷузъе аз нақшае барои ҷазо додани башарият сохта буд. Ҳар яке аз худоён ба Пандора атоҳое бахшиданд, аз ҷумла ҳусн, латофат, хирад ва ҷозиба. Зевс ба ӯ кӯзае дод (дар бозгӯиҳои баъдӣ, он ба сандуқ табдил ёфт) ва ба ӯ дастур дод, ки ҳеҷ гоҳ, дар ҳеҷ сурат, онро накушояд. Ба Ҳавво гуфта шуда буд, ки вай метавонад аз ҳар дарахт бихӯрад, ба ҷуз аз «дарахте, ки дар миёни Боғ буд».

Pandora, overcome by curiosity, eventually succumbed to temptation and opened the jar. Upon doing so, all the evils, pains, and diseases that had previously been kept inside were released into the world, spreading suffering and misery among humanity. However, one thing remained in the jar: hope. In some versions of the myth, Pandora quickly closed the jar, preventing hope from escaping, while in others, hope also emerged, providing humanity with a glimmer of optimism and resilience in the face of adversity.

Пандора, ки аз кунҷковӣ мағлуб шуда буд, оқибат ба васваса таслим гашт ва кӯза را кушод. Ҳамин ки ин корро анҷом дод, тамоми бадиҳо, дардҳо ва бемориҳое, ки пештар дар дохили он нигоҳ дошта мешуданд, ба ҷаҳон раҳо шуданд ва миёни инсоният ранҷу мусибатро паҳн карданд. Аммо як чиз дар кӯза боқӣ монд: умед. Дар баъзе ривоятҳои ин афсона, Пандора зуд кӯзаро баст ва нагузошт, ки умед аз он берун равад, ҳол он ки дар ривоятҳои дигар, умед низ берун омад ва ба инсоният дар баробари сахтиҳо партаве аз хушбинӣ ва устуворӣ бахшид.

The Battle of Panium joins the Battle of Actium at the soon coming Sunday law, and the soon coming Sunday law was typified by the test in the Garden of Eden. In the garden the test was simply for Adam and Eve, but in the last days the test needed to confront all mankind around the entire world. The first test of believing or disbelieving God’s Word in the garden typifies the last test of the Sunday law. Eve failed that first test and opened the floodgates of woe upon mankind, as represented in the myth of Pandora.

Ҷанги Паниум ба Ҷанги Актиум дар қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда ҳамроҳ мешавад, ва қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда ба воситаи озмоиш дар Боғи Адан пешнамоиш дода шуда буд. Дар боғ озмоиш танҳо барои Одаму Ҳавво буд, аммо дар рӯзҳои охир ин озмоиш бояд тамоми инсониятро дар саросари тамоми ҷаҳон рӯ ба рӯ мекард. Аввалин озмоиши бовар кардан ё бовар накардан ба Каломи Худо дар боғ намунаи пешакии охирин озмоиши қонуни якшанбе мебошад. Ҳавво дар он озмоиши аввал ноком шуд ва селобҳои мусибатро бар инсоният кушод, чунон ки дар афсонаи Пандора муаррифӣ шудааст.

When the Battle of Panium joins the Battle of Actium, the test represented in the Garden of Eden will open upon all mankind. The hope that is then provided for the world is the ensign that is lifted up for all the world (panorama) to see.

Вақте ки ҷанги Паниум ба ҷанги Аксиум ҳамроҳ мешавад, имтиҳоне, ки дар Боғи Адан рамзгузорӣ шудааст, бар тамоми инсоният кушода хоҳад шуд. Умеде, ки он гоҳ барои ҷаҳон фароҳам карда мешавад, ҳамон байрақест, ки барои дидани тамоми ҷаҳон (панорама) барафрошта мегардад.

> All ye inhabitants of the world, and dwellers on the earth, see ye, when he lifteth up an ensign on the mountains; and when he bloweth a trumpet, hear ye. Isaiah 18:3.

> Эй ҳамаи сокинони ҷаҳон ва аҳли замин, бубинед, ҳангоме ки Ӯ бар кӯҳҳо аломате меафрозад; ва ҳангоме ки карнай менавозад, бишнавед. Ишаъё 18:3.

We will continue this study in the next article.

Мо ин омӯзишро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “The world is a theater; the actors, its inhabitants, are preparing to act their part in the last great drama. With the great masses of mankind, there is no unity, except as men confederate to accomplish their selfish purposes. God is looking on. His purposes in regard to His rebellious subjects will be fulfilled. The world has not been given into the hands of men, though God is permitting the elements of confusion and disorder to bear sway for a season. A power from beneath is working to bring about the last great scenes in the drama,—Satan coming as Christ, and working with all deceivableness of unrighteousness in those who are binding themselves together in secret societies. Those who are yielding to the passion for confederation are working out the plans of the enemy. The cause will be followed by the effect.

> «Ҷаҳон саҳнаи театр аст; бозигаронаш — сокинони он — омода мешаванд, ки нақши худро дар драмаи бузурги охирин иҷро намоянд. Дар миёни тӯдаҳои бузурги башар ҳеҷ ягонагӣ нест, магар он гоҳ ки одамон барои амалӣ сохтани мақсадҳои худпарастонаи худ иттиҳод мебанданд. Худо нозир аст. Мақсадҳои Ӯ нисбат ба тобеони исёнкораш иҷро хоҳанд шуд. Ҷаҳон ба дасти одамон супурда нашудааст, ҳарчанд Худо иҷозат медиҳад, ки нерӯҳои ошуфтагӣ ва бетартибӣ барои муддате ҳукмронӣ кунанд. Қудрате аз зер амал мекунад, то саҳнаҳои бузурги охирини ин драмаро ба вуҷуд оварад, — Шайтон ҳамчун Масеҳ зоҳир шуда, бо тамоми фиреби ноадолатӣ дар миёни онҳое амал мекунад, ки худро ба ҷамъиятҳои махфӣ мепайванданд. Онҳое ки ба майли иттиҳодбандӣ таслим мешаванд, нақшаҳои душманро ба иҷро мерасонанд. Сабабро натиҷа пайравӣ хоҳад кард.»

> “Never did this message apply with greater force than it applies today. More and more the world is setting at naught the claims of God. Men have become bold in transgression. The wickedness of the inhabitants of the world has almost filled up the measure of their iniquity. This earth has almost reached the place where God will permit the destroyer to work his will upon it. The substitution of the laws of men for the law of God, the exaltation, by merely human authority, of Sunday in place of the Bible Sabbath, is the last act in the drama. When this substitution becomes universal, God will reveal Himself. He will arise in His majesty to shake terribly the earth. He will come out of His place to punish the inhabitants of the world for their iniquity, and the earth shall disclose her blood, and shall no more cover her slain.

> «Ҳеҷ гоҳ ин паём бо чунин қуввате татбиқ нагардида буд, чунон ки имрӯз татбиқ мегардад. Ҷаҳон ҳарчи бештар даъвоҳои Худоро хор мешуморад. Одамон дар таҷовуз далер шудаанд. Шарорати сокинони ҷаҳон қариб паймонаи гуноҳи онҳоро пур кардааст. Ин замин қариб ба он ҷой расидааст, ки Худо ба вайронкунанда иҷозат хоҳад дод, то иродаи худро бар он ба амал оварад. Ҷойгузин кардани қонунҳои одамон ба ҷои шариати Худо, боло бардоштани рӯзи якшанбе ба ҷои шанбеи Китоби Муқаддас бо салоҳияти сирф башарӣ, амали охирин дар ин намоишнома аст. Вақте ки ин ҷойгузинӣ умумӣ гардад, Худо Худро ошкор хоҳад кард. Ӯ дар ҷалоли азамати Худ бархоста, заминро сахт хоҳад ларзонд. Ӯ аз макони Худ берун хоҳад омад, то сокинони ҷаҳонро барои гуноҳи онҳо ҷазо диҳад; ва замин хуни худро ошкор хоҳад сохт ва кушташудагони худро дигар нахоҳад пӯшонд.»

> “We are standing on the threshold of the crisis of the ages. In quick succession the judgments of God will follow one another,—fire, and flood, and earthquake, with war and bloodshed. We are not to be surprised at this time by events both great and decisive; for the angel of mercy cannot remain much longer to shelter the impenitent.

> «Мо бар остонаи буҳрони асрҳо қарор дорем. Дар пайдарпайии зуд довариҳои Худо яке паси дигаре хоҳад омад,—оташ, ва тӯфон, ва заминларза, ҳамроҳ бо ҷанг ва хунрезӣ. Мо набояд дар ин айём аз рӯйдодҳои ҳам бузург ва ҳам ҳалкунанда ба ҳайрат афтем; зеро фариштаи раҳмат дигар наметавонад хеле бештар бимонад, то бетавабаҳоро паноҳ диҳад.

> “The crisis is stealing gradually upon us. The sun shines in the heavens, passing over its usual round, and the heavens still declare the glory of God. Men are still eating and drinking, planting and building, marrying and giving in marriage. Merchants are still buying and selling. Men are jostling one against another, contending for the highest place. Pleasure lovers are still crowding to theaters, horse races, gambling hells. The highest excitement prevails, yet probation’s hour is fast closing, and every case is about to be eternally decided. Satan sees that his time is short. He has set all his agencies at work that men may be deceived, deluded, occupied, and entranced until the day of probation shall be ended, and the door of mercy forever shut.

> «Бӯҳрон тадриҷан бар сари мо меояд. Офтоб дар осмон медурахшад, гардиши маъмулии худро идома медиҳад, ва осмонҳо ҳанӯз ҷалоли Худоро эълон мекунанд. Одамон ҳанӯз мехӯранд ва менӯшанд, мекоранд ва месозанд, зан мегиранд ва ба шавҳар медиҳанд. Тоҷирон ҳанӯз мехаранд ва мефурӯшанд. Одамон ҳанӯз ба ҳамдигар бармехӯранд ва барои ҷойи баландтарин мубориза мебаранд. Дӯстдорони айшу ишрат ҳанӯз ба театрҳо, мусобиқаҳои аспдавонӣ ва қиморхонаҳо издиҳом меоранд. Ҳаяҷони бузургтарин ҳукмфармост, аммо соати озмоиш босуръат ба анҷом мерасад, ва ҳар як парванда дар арафаи он аст, ки ба таври абадӣ ҳал гардад. Шайтон мебинад, ки вақташ кӯтоҳ аст. Ӯ ҳамаи василаҳои худро ба кор андохтааст, то одамон фирефта, гумроҳ, машғул ва мафтун гарданд, то он рӯзе ки замони озмоиш ба поён расад, ва дари марҳамат то абад баста шавад.»

> “Transgression has almost reached its limit. Confusion fills the world, and a great terror is soon to come upon human beings. The end is very near. We who know the truth should be preparing for what is soon to break upon the world as an overwhelming surprise.

> «Гуноҳ қариб ба ҳадди ниҳоии худ расидааст. Ошуфтагӣ ҷаҳонро фаро гирифтааст, ва ба зудӣ ваҳшати бузурге бар одамон хоҳад омад. Поён бисёр наздик аст. Мо, ки ҳақиқатро медонем, бояд худро барои он чи ки ба зудӣ ҳамчун ногаҳонии фарогир бар ҷаҳон хоҳад шикаст, омода созем.

> “In this time of prevailing iniquity we may know that the last great crisis is at hand. When the defiance of God’s law is almost universal, when His people are oppressed and afflicted by their fellow men, the Lord will interpose.

> «Дар ин замони фарогирии гуноҳ мо метавонем бидонем, ки буҳрони охирини бузург наздик аст. Вақте ки сарпечӣ аз шариати Худо қариб умумӣ гардад, вақте ки қавми Ӯ аз ҷониби ҳамнавоъони худ фишор дида, азоб кашанд, Худованд дахолат хоҳад кард.

> “We are standing upon the threshold of great and solemn events. Prophecies are fulfilling. Strange, eventful history is being recorded in the books of heaven. Everything in our world is in agitation. There are wars, and rumors of wars. The nations are angry, and the time of the dead has come, that they should be judged. Events are changing to bring about the day of God which hasteth greatly. Only a moment of time, as it were, yet remains. But while already nation is rising against nation, and kingdom against kingdom, there is not now a general engagement. As yet the four winds are held until the servants of God shall be sealed in their foreheads. Then the powers of earth will marshal their forces for the last great battle.” Christian Service, 50, 51.

> «Мо бар остонаи воқеаҳои бузург ва ботантана қарор дорем. Нубувватҳо ба иҷро мерасанд. Таърихи аҷибу пурҳодиса дар китобҳои осмон сабт мегардад. Ҳама чиз дар ҷаҳони мо дар изтироб аст. Ҷангҳо ҳастанд ва овозаҳои ҷангҳо. Халқҳо ба ғазаб омадаанд, ва вақти мурдагон фаро расидааст, то ки онҳо доварӣ карда шаванд. Воқеаҳо тағйир меёбанд, то рӯзи Худоро, ки бисёр мешитобад, ба амал оваранд. Гӯё танҳо як лаҳзаи вақт боқӣ мондааст. Аммо дар ҳоле ки аллакай халқе бар халқе ва подшоҳие бар подшоҳие бармехезад, ҳанӯз ҷанги умумӣ оғоз наёфтааст. То ҳол он чор бод нигоҳ дошта мешаванд, то даме ки бандагони Худо бар пешониҳои худ мӯҳр шаванд. Он гоҳ қудратҳои замин нерӯҳои худро барои ҷанги охирини бузург саф меороянд». Christian Service, 50, 51.

Back to Articles