Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighty-Four

Китоби Дониёл — Саду ҳаштоду чаҳорум

The Sabbath and Incarnation: Cornerstones of the Millerite Sealing Process

Шанбе ва Таҷассум: сангҳои асосии раванди мӯҳргузории Миллеритӣ

Author

Jeff Pippenger

Published

April 14, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The final test for the Millerite generation, who failed the testing process, began in 1856, with the arrival of increased light upon the “seven times” of Leviticus twenty-six. From 1856 to 1863 the Laodicean message marked a final period of time in the period that began with the arrival of the third angel on October 22, 1844. That period of time is represented by verses thirteen through fifteen of Daniel chapter eleven.

Имтиҳони ниҳоӣ барои насли Миллерӣ, ки дар раванди озмоиш ноком монд, дар соли 1856, бо расидани нури афзуда бар «ҳафт замон»-и Ибодатномаи Левизода бисту шаш, оғоз ёфт. Аз соли 1856 то 1863 паёми Лоудикия давраи ниҳоии замонро дар доираи он даврае нишон медод, ки бо расидани фариштаи сеюм дар 22 октябри соли 1844 оғоз шуда буд. Он давраи замон бо оятҳои сездаҳ то понздаҳи боби ёздаҳуми Дониёл тасвир шудааст.

That period of time is illustrated by not only those verses, but also by the history that fulfilled those verses, and also by the geographical witness of Panium, which is also Caesarea Philippi. Caesarea Philippi was purposely visited by Christ just before the cross, and the cross represents the Sunday law, that is represented by verse sixteen. On October 22, 1844 the Lion of the tribe of Judah identified the doctrine of the Sabbath in a special light. Then at the end of that testing process He introduced an increase of knowledge upon the “seven times,” and the “seven times” of Leviticus twenty-six is a doctrine of the Sabbath. It is the Sabbath commandment of the land resting that is a direct parallel to the Sabbath commandment of men resting. The time prophecy of the twenty-five hundred and twenty years and the twenty-three hundred years both ended on October 22, 1844.

Он давраи вақт на танҳо ба василаи он оятҳо, балки ҳамчунин ба воситаи таърихе, ки он оятҳоро ба иҷро расонд, ва низ ба василаи шаҳодати ҷуғрофиёии Паниюм, ки ҳамон Қайсарияи Филиппус аст, тасвир мегардад. Қайсарияи Филиппусро Масеҳ қасдан андаке пеш аз салиб дидан кард, ва салиб рамзи қонуни рӯзи якшанбе аст, ки он бо ояти шонздаҳ ифода шудааст. Дар 22 октябри соли 1844 Шери қабилаи Яҳудо таълимоти рӯзи шанберо дар нури махсус муайян сохт. Сипас, дар анҷоми он раванди озмоиш Ӯ афзоиши донишеро бар «ҳафт замон» ҷорӣ намуд, ва «ҳафт замон»-и Ибодатнома боби бисту шаш таълимоти рӯзи шанбе мебошад. Ин ҳамон ҳукми рӯзи шанбеи оромии замин аст, ки мувозии бевоситаи ҳукми рӯзи шанбеи оромии одамон мебошад. Пешгӯии замонии ду ҳазору панҷсаду бист сол ва ду ҳазору сесад сол ҳар ду дар 22 октябри соли 1844 ба поён расиданд.

The final period of the testing process, from 1856 to 1863, was a greater revelation of the Sabbath, which had been placed in a special light at the beginning of the sealing and testing process. The history represented by the fulfillment of verses thirteen to fifteen of Daniel eleven represents the testing period where the seal of God is impressed for eternity upon the one hundred and forty-four thousand. In that history the two sticks of Ezekiel are joined. The joining of the two sticks represents the combination of Divinity with humanity, and the doctrine that shines in a special light in that history is the doctrine of the incarnation.

Давраи ниҳоии раванди озмоиш, аз соли 1856 то 1863, ваҳйи бузургтари Шанбе буд, ки дар оғози раванди мӯҳргузорӣ ва озмоиш дар нури махсус қарор дода шуда буд. Таърихе, ки бо иҷрои оятҳои сездаҳ то понздаҳи Дониёл ёздаҳ тасвир шудааст, давраи озмоишро ифода менамояд, ки дар он мӯҳри Худо барои абадият бар саду чилу чор ҳазор нақш карда мешавад. Дар он таърих ду чӯби Ҳизқиёл ба ҳам пайваста мешаванд. Пайвастани ду чӯб иттиҳоди Илоҳият бо инсониятро ифода мекунад, ва таълиме, ки дар он таърих дар нури махсус медурахшад, таълими таҷассум аст.

For this reason, when Peter identified Christ as the Son of God in Caesarea Philippi, he was acknowledging that Christ, as the Son of God represented His dual nature of being the Divine Son of God, who had taken upon Himself human flesh, and in so doing became the Son of man.

Аз ин сабаб, вақте ки Петрус дар Қайсарияи Филиппӣ Масеҳро ҳамчун Писари Худо шинохт, ӯ эътироф мекард, ки Масеҳ, ҳамчун Писари Худо, табиати дугонаи Ӯро ифода менамуд: Ӯ Писари илоҳии Худо буд, ки бар Худ ҷисми башариро гирифта буд ва бо ин амал Писари одам гардида буд.

> “As the disciples searched the prophecies that testified of Christ, they were brought into fellowship with the Deity, and learned of Him who had ascended to heaven to complete the work He had begun on earth. They recognized the fact that in Him dwelt knowledge which no human being, unaided by divine agency, could comprehend. They needed the help of Him whom kings, prophets, and righteous men had foretold. With amazement they read and reread the prophetic delineations of His character and work. How dimly had they comprehended the prophetic scriptures! how slow they had been in taking in the great truths which testified of Christ! Looking upon Him in His humiliation, as He walked a man among men, they had not understood the mystery of His incarnation, the dual character of His nature. Their eyes were holden, so that they did not fully recognize divinity in humanity. But after they were illuminated by the Holy Spirit, how they longed to see Him again, and to place themselves at His feet!” The Desire of Ages, 507.

> «Вақте ки шогирдон навиштаҳои пешгӯиро, ки дар бораи Масеҳ шаҳодат медоданд, меомӯхтанд, онҳо ба мушорикат бо Илоҳият оварда мешуданд ва Ӯеро мешинохтанд, ки ба осмон сууд карда буд, то кореро, ки бар замин оғоз намуда буд, ба анҷом расонад. Онҳо дарк карданд, ки дар Ӯ донише сокин аст, ки ҳеҷ инсоне, бе мадади амали илоҳӣ, наметавонад онро фаҳмад. Онҳо ба ёрии Ӯ муҳтоҷ буданд, ки подшоҳон, анбиё ва одилон дар бораи Ӯ пешгӯӣ карда буданд. Бо ҳайрат онҳо тасвирҳои пешгӯёнаи хислат ва кори Ӯро борҳо мехонданд ва аз нав мехонданд. То чӣ андоза торикона онҳо Навиштаҳои пешгӯиро фаҳмида буданд! то чӣ андоза суст буданд дар дарки он ҳақоиқи бузурге, ки дар бораи Масеҳ шаҳодат медоданд! Вақте ки ба Ӯ дар хории Ӯ менигаристанд, ҳангоме ки Ӯ чун инсон дар миёни одамон роҳ мерафт, онҳо рози таҷассум ёфтани Ӯ, табиати дугонаи зоти Ӯро нафаҳмида буданд. Чашмони онҳо баста нигоҳ дошта шуда буданд, то ки илоҳиятро дар инсоният ба таври комил нашиносанд. Аммо пас аз он ки аз ҷониби Рӯҳулқудс мунаввар гардонида шуданд, чӣ гуна орзуманд буданд, ки Ӯро боз бинанд ва худро назди пойҳои Ӯ гузоранд!» «Орзуи асрҳо», 507.

October 22, 1844 through to 1863 represents the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. That period began with the Sabbath being highlighted as the special truth among the many truths that are unsealed during the period of the sealing. The period began the sounding of the seventh trumpet which identifies when the mystery of God was to be finished.

Аз 22 октябри соли 1844 то соли 1863 давраи муҳр зада шудани саду чилу чор ҳазорро ифода мекунад. Он давра аз он оғоз ёфт, ки шанбе дар миёни ҳақиқатҳое, ки дар замони муҳргузорӣ кушода мешаванд, ҳамчун ҳақиқати махсус таъкид гардид. Он давра аз садо додани карнаи ҳафтум оғоз ёфт, ки муайян месозад, кай сирри Худо бояд ба анҷом расонида мешуд.

> But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

> Лекин дар айёми садои фариштаи ҳафтум, ҳангоме ки ӯ ба навохтан оғоз намояд, сирри Худо ба анҷом хоҳад расид, чунон ки Ӯ ба бандагони Худ — анбиё — эълон намудааст. Ваҳй 10:7.

The seventh angel is also the third woe, for the sealing takes place in the history when the warfare of Islam is active. Had Millerite Adventism been faithful in the period that followed October 22, 1844, Islam that had been restrained on August 11, 1840, would have been released.

Фариштаи ҳафтум ҳамчунин войи сеюм аст, зеро муҳргузорӣ дар он марҳалаи таърих ба амал меояд, ки дар он ҷанги Ислом фаъол аст. Агар адвентизми миллерӣ дар даврае, ки пас аз 22 октябри соли 1844 фаро расид, содиқ мемонд, Ислом, ки 11 августи соли 1840 боздошта шуда буд, озод мегашт.

> “Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.

> «Агар адвентистҳо, пас аз ноумедии бузурги соли 1844, ба имони худ устувор мемонданд ва якдилона аз пайи роҳнамоии ошкоршудаи Худо мерафтанд, паёми фариштаи сеюмро қабул намуда, онро бо қудрати Рӯҳулқудс ба ҷаҳон мавъиза мекарданд, онҳо наҷоти Худоро медиданд; Худованд бо кӯшишҳои онҳо ба таври пурқувват амал мекард, кор ба анҷом мерасид, ва Масеҳ то ин вақт омада буд, то қавми Худро барои гирифтани мукофоти онҳо қабул намояд. Аммо дар давраи шубҳа ва номуайяние, ки пас аз он ноумедӣ ба амал омад, бисёре аз имондорони адвентӣ аз имони худ рӯй гардониданд.... Ҳамин тавр, кор боздошта шуд, ва ҷаҳон дар торикӣ боқӣ монд. Агар тамоми ҷисми адвентистӣ бар аҳкоми Худо ва имони Исо муттаҳид мешуд, таърихи мо то чӣ андоза фарқкунанда мебуд!» Evangelism, 695.

On October 22, 1844 the seventh trumpet began to sound and the Jubilee trumpet also began to sound.

Дар 22 октябри соли 1844 карнаи ҳафтум ба садо додан оғоз кард ва карнаи Юбилей низ ба садо додан оғоз намуд.

> And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. And ye shall hallow the fiftieth year, and proclaim liberty throughout all the land unto all the inhabitants thereof: it shall be a jubilee unto you; and ye shall return every man unto his possession, and ye shall return every man unto his family. Leviticus 25:8–10.

> Ва ту барои худ ҳафт шанбеи солҳоро бишмор, ҳафт бор ҳафт сол; ва муддати ҳафт шанбеи солҳо барои ту чиҳилу нӯҳ сол хоҳад буд. Пас, дар рӯзи даҳуми моҳи ҳафтум бигзор карнаи юбилей садо диҳад; дар рӯзи кафорат шумо карнаро дар тамоми замини худ ба садо оваред. Ва соли панҷоҳумро муқаддас шуморед, ва дар тамоми замин барои ҳамаи сокинони он озодиро эълон кунед: он барои шумо юбилей хоҳад буд; ва ҳар кас ба мулки худ баргардад, ва ҳар кас ба хонадони худ баргардад. Ибодат 25:8–10.

When the sealing time of the one hundred and forty-four thousand begins there is a trumpet that identifies that the warfare accomplished by Islam has arrived, and a trumpet that proclaims liberty for those who have been slaves of sin. One trumpet identifies the external history, and the other represents the internal experience of those last-day covenant people. Their slavery is relieved when their humanity is joined with His Divinity for eternity. Line upon line, those two trumpets are one Trumpet, for the Jubilee trumpet is only blown on the Day of Atonement, and the Day of Atonement begins when the seventh trumpet of the third woe is sounded. The doctrine that represented both trumpets in the Millerite movement was the light of the Sabbath. The light that represents both Trumpets in these last days is the doctrine of the incarnation. Line upon line, the Sabbath and the doctrine of the incarnation are the same doctrine.

Вақте ки вақти мӯҳргузории саду чилу чор ҳазор оғоз меёбад, карнае садо медиҳад, ки нишон медиҳад ҷанге, ки Ислом ба анҷом расонидааст, фаро расидааст, ва карнае низ ҳаст, ки барои онҳое, ки ғуломони гуноҳ будаанд, озодиро эълон мекунад. Як карнай таърихи беруниро муайян месозад, ва дигаре таҷрибаи дарунии он қавми аҳдии рӯзҳои охирро ифода менамояд. Ғуломии онҳо он гоҳ бардошта мешавад, ки инсонияти онҳо бо Илоҳияти Ӯ барои абадият пайваст гардад. Сатр бар сатр, он ду карнай як Карнай мебошанд, зеро карнаи Юбилей танҳо дар Рӯзи Каффорат дамида мешавад, ва Рӯзи Каффорат он гоҳ оғоз меёбад, ки карнаи ҳафтуми войи сеюм садо медиҳад. Таълимоте, ки дар ҳаракати Миллерӣ ҳар ду карнайро намояндагӣ мекард, нури Шанбе буд. Нуре, ки дар ин рӯзҳои охир ҳар ду Карнайро намояндагӣ мекунад, таълимоти таҷассум аст. Сатр бар сатр, Шанбе ва таълимоти таҷассум як таълимотанд.

Peter’s confession identified the Messiah, and also the Son of God. The Messiah is the Son of God. The Messiah is the creator represented by the Sabbath.

Эътирофи Петрус Масеҳро, ҳамчунин Писари Худоро, муайян кард. Масеҳ Писари Худост. Масеҳ Офаридгорест, ки аз ҷониби шанбе намояндагӣ мешавад.

> “Paul had never seen Christ while he dwelt upon the earth. He had indeed heard of him and his works, but he could not believe that the promised Messiah, the Creator of all worlds, the Giver of all blessings, would appear upon earth as a mere man.” Sketches from the Life of Paul, 256.

> «Павлус ҳаргиз Масеҳро дар он ҳангом, ки Ӯ бар замин зиндагӣ мекард, надида буд. Албатта, ӯ дар бораи Ӯ ва аъмоли Ӯ шунида буд, вале наметавонист бовар кунад, ки Масеҳи ваъдашуда, Офаридгори ҳамаи оламҳо, Бахшандаи ҳамаи баракатҳо, бар замин ҳамчун танҳо як инсон зоҳир хоҳад шуд». Sketches from the Life of Paul, 256.

The Sabbath identifies the Creator and the Creator was the Christ that Peter identified. The Son of God, who Peter identified is He who combined with human flesh to become the Son of man. The Son of God represents the incarnation.

Шанбе Офаридгорро муайян месозад, ва он Офаридгор ҳамон Масеҳе буд, ки Петрус Ӯро муайян кард. Писари Худо, ки Петрус Ӯро муайян кард, ҳамон Касест, ки бо ҷисми инсонӣ муттаҳид шуд, то Писари Одам гардад. Писари Худо таҷассумро ифода мекунад.

> “Christ brought men and women power to overcome. He came to this world in human form, to live a man amongst men. He assumed the liabilities of human nature, to be proved and tried. In His humanity He was a partaker of the divine nature. In His incarnation He gained in a new sense the title of the Son of God. Said the angel to Mary, ‘The power of the Highest shall overshadow thee: therefore also that holy thing which shall be born of thee shall be called the Son of God’ (Luke 1:35). While the Son of a human being, He became the Son of God in a new sense. Thus He stood in our world—the Son of God, yet allied by birth to the human race.” Selected Messages, book 1, 226.

> «Масеҳ ба мардону занон қудрат овард, то ғолиб оянд. Ӯ ба ин ҷаҳон дар сурати инсон омад, то дар миёни одамон чун инсон зиндагӣ кунад. Ӯ ӯҳдадориҳои табиати инсониро бар Худ гирифт, то озмуда ва имтиҳон карда шавад. Дар инсонияти Худ Ӯ шарики табиати илоҳӣ буд. Дар таҷассум ёфтани Худ Ӯ ба маънои нав унвони Писари Худоро соҳиб шуд. Фаришта ба Марям гуфт: “Қудрати Ҳаққи Таоло бар ту соя хоҳад афканд; бинобар ин низ он Мавлуди Муқаддас, ки аз ту таваллуд хоҳад шуд, Писари Худо хонда хоҳад шуд” (Луқо 1:35). Дар ҳоле ки Ӯ писари инсон буд, Ӯ ба маънои нав Писари Худо гардид. Ҳамин тавр Ӯ дар ҷаҳони мо истод — Писари Худо, вале аз рӯйи таваллуд бо насли башар пайваста.» Selected Messages, book 1, 226.

At Caesarea Philippi, Peter’s twofold confession represented the one hundred and forty-four thousand who understand that Jesus is the Christ, the Son of God and the doctrine of the Sabbath that was lightened in 1844, along with the doctrine of the incarnation that is recognized in the last days. The light of the twofold truth is opened up at the beginning and ending of the period of the sealing, as witnessed by the history of the sealing from October 22, 1844 to 1863, and the history of Revelation chapter eighteen’s two voices.

Дар Қайсарияи Филиппӣ, эътирофи дуҷонибаи Петрус намояндагии яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор нафарро мекард, ки дарк менамоянд, ки Исо Масеҳ, Писари Худо аст, ва ҳамчунин таълимоти рӯзи шанбееро, ки дар соли 1844 равшан гардонида шуд, дар баробари таълимоти таҷассумро, ки дар рӯзҳои охир шинохта мешавад. Нури ин ҳақиқати дуҷониба дар оғоз ва анҷоми давраи мӯҳргузорӣ кушода мегардад, чунонки таърихи мӯҳргузорӣ аз 22 октябри соли 1844 то 1863, ва таърихи ду овози боби ҳаждаҳуми Ваҳй бар он шаҳодат медиҳад.

In both the Millerite line of the sealing process, and the prophetic line of the sealing in Revelation eighteen, there is a test at the very end of the period where one class is manifested as foolish virgins, as was the case from 1856 to 1863, and a class is manifested as wise virgins from July 2023 unto the soon coming Sunday law. That final period of testing repeats the beginning of the period. The same angel that descended on September 11, 2001 arrived as Michael to call the dead to life in 2023 some to everlasting life and some to everlasting death. When He arrived, He led His people back to the foundations. Some refuse to walk in the old paths, some do walk in the old paths. Some hearken to the sound of the trumpet, some refuse to hear.

Ҳам дар хати Миллеритии ҷараёни мӯҳргузорӣ, ва ҳам дар хати нубувватии мӯҳргузорӣ дар Ваҳйи ҳаждаҳ, дар худи охири он давра озмоише вуҷуд дорад, ки дар он як гурӯҳ ҳамчун бокирагони аблаҳ ошкор мегардад, чунон ки дар солҳои 1856 то 1863 чунин буд, ва гурӯҳе ҳамчун бокирагони оқил аз моҳи июли 2023 то қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда ошкор мегардад. Он давраи ниҳоии озмоиш оғози он давраро такрор мекунад. Ҳамон фариштае ки 11 сентябри 2001 нозил шуда буд, дар соли 2023 ҳамчун Микоил омад, то мурдагонро ба ҳаёт бихонад: баъзеро ба ҳаёти ҷовидонӣ ва баъзеро ба марги ҷовидонӣ. Вақте ки Ӯ омад, қавми Худро ба сӯи асосҳо бозгардонд. Баъзеҳо аз рафтан дар роҳҳои куҳан сарпечӣ мекунанд, баъзеҳо дар роҳҳои куҳан роҳ мераванд. Баъзеҳо ба садои карнай гӯш медиҳанд, баъзеҳо аз шунидан саркашӣ мекунанд.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:16, 17.

> Ҳамин тавр мегӯяд Худованд: «Дар роҳҳо биистед ва бингаред, ва дар бораи роҳҳои қадим бипурсед, ки роҳи некӯ куҷост, ва дар он қадам занед, ва барои ҷонҳои худ осоиш хоҳед ёфт». Вале онҳо гуфтанд: «Дар он қадам нахоҳем зад». «Ва низ бар шумо посбонон гузоштам, ки мегуфтанд: “Ба садои карнай гӯш фаро диҳед”. Вале онҳо гуфтанд: “Гӯш фаро нахоҳем дод”». Ирмиё 6:16, 17.

The message represented by the trumpet which the watchmen blows is twofold. It is the seventh trumpet of Islam and the Jubilee trumpet of deliverance. It is the message of the combination of Divinity with humanity, which is accomplished by the mystery of the incarnation, and that produces a character prepared for the seal of God, which is the Sabbath. The message, the work and the circumstances associated with that final period of the sealing which began in July 2023, twenty-two years after 2001, is represented by verses thirteen to fifteen of Daniel chapter eleven, and by Christ’s visit to Caesarea Philippi in Matthew chapter sixteen.

Пайёме, ки бо сурнае, ки посбонон менавозанд, муаррифӣ мешавад, дуҷониба аст. Он сурнаи ҳафтуми Ислом ва сурнаи юбилии раҳоӣ аст. Он пайёми иттиҳоди Илоҳият бо инсоният аст, ки ба воситаи сирри таҷассум ба анҷом мерасад, ва хислатеро ба вуҷуд меоварад, ки барои мӯҳри Худо, ки шанбе аст, омода шудааст. Пайём, кор ва шароите, ки бо он давраи ниҳоии мӯҳргузорӣ вобастаанд, ки дар моҳи июли соли 2023, бисту ду сол пас аз 2001, оғоз ёфт, бо оятҳои сездаҳ то понздаҳи боби ёздаҳуми Дониёл ва бо сафари Масеҳ ба Қайсарияи Филиппӣ дар боби шонздаҳуми Матто муаррифӣ мешавад.

In the parable of the ten virgins all the virgins fell asleep during the tarrying time. Jesus told His disciples that Lazarus sleepeth.

Дар масали даҳ бокира, ҳамаи бокираҳо дар вақти таъхир хоб рафтанд. Исо ба шогирдонаш гуфт, ки Лаъзор хобидааст.

> These things said he: and after that he saith unto them, Our friend Lazarus sleepeth; but I go, that I may awake him out of sleep. Then said his disciples, Lord, if he sleep, he shall do well. Howbeit Jesus spake of his death: but they thought that he had spoken of taking of rest in sleep. Then said Jesus unto them plainly, Lazarus is dead. John 11:10–14.

> Ин суханонро гуфт; ва баъд аз он ба онҳо гуфт: «Дӯсти мо Лаъзор хобидааст; лекин Ман меравам, то ӯро аз хоб бедор кунам». Он гоҳ шогирдонаш гуфтанд: «Худовандо, агар ӯ хобида бошад, шифо хоҳад ёфт». Аммо Исо дар бораи марги ӯ сухан мегуфт; вале онҳо пиндоштанд, ки Ӯ дар бораи ором гирифтан дар хоб сухан мегӯяд. Пас Исо ба онҳо ошкоро гуфт: «Лаъзор мурдааст». Юҳанно 11:10–14.

At the end of twenty-one days, Daniel saw the vision, and he was in a deep sleep.

Дар охири бисту як рӯз, Дониёл рӯъёро дид, ва ӯ дар хоби амиқ буд.

> And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength. Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. Daniel 10:7–9.

> Ва ман, Дониёл, танҳо рӯъёро дидам; зеро мардоне ки бо ман буданд, рӯъёро надиданд; лекин ларзаи азиме бар онҳо афтод, ба тавре ки гурехтанд, то худро пинҳон намоянд. Бинобар ин ман танҳо мондам, ва ин рӯъёи азимро дидам, ва дар ман ҳеҷ қуввате намонд; зеро зебоии ман дар ман ба фасод табдил ёфт, ва ман ҳеҷ қуввате нигоҳ надоштам. Аммо овози суханони ӯро шунидам; ва ҳангоме ки овози суханони ӯро шунидам, бар рӯи худ ба хоби амиқ афтодам, ва рӯям сӯи замин буд. Дониёл 10:7–9.

The two witnesses of Revelation chapter eleven, were dead in the street for three and a half days, and Ezekiel’s dead bones were in the valley. On July 18, 2020 the tarrying time of spiritual death and sleeping was brought upon the virgins of the movement of the third angel. Three years later the process of awakening and preparing God’s last-day people as His ensign and mighty army began. The angel that descended on July 18, 2020 unsealed a truth, as angels always do when they descend.

Ду шоҳиди боби ёздаҳуми Ваҳй сеюним рӯз дар кӯча мурда мехобиданд, ва устухонҳои мурдаи Ҳизқиёл дар водӣ буданд. Дар 18 июли соли 2020 вақти таъхири марги рӯҳонӣ ва хоб бар бокирагони ҳаракати фариштаи сеюм оварда шуд. Се сол баъд раванди бедор кардан ва омода сохтани қавми Худо дар рӯзҳои охир ҳамчун алами Ӯ ва лашкари пурқудрати Ӯ оғоз ёфт. Фариштае, ки дар 18 июли соли 2020 нозил шуд, ҳақиқате мӯҳркушодӣ намуд, чунон ки фариштагон ҳамеша ҳангоми нозил шудан чунин мекунанд.

The truth he unsealed was the experience of the tarrying time and first disappointment. God’s last-day people were then scattered, and when the process of awakening them arrived in history, they would be required to recognize and acknowledge that they had been scattered and that they were in the tarrying time. There was then sent many angels, or many messages to strengthen the message of the tarrying time.

Ҳақиқате, ки ӯ муҳркушоӣ намуд, таҷрибаи вақти таваққуф ва ноумедии аввалин буд. Қавми Худо дар рӯзҳои охир он вақт пароканда шуда буданд, ва ҳангоме ки раванди бедор сохтани онҳо дар таърих фаро мерасид, аз онҳо талаб карда мешуд, ки эътироф ва иқрор намоянд, ки пароканда шуда буданд ва дар вақти таваққуф қарор доштанд. Пас аз он фариштагони бисёре, ё паёмҳои бисёре, фиристода шуданд, то паёми вақти таваққуфро тақвият бахшанд.

> “Near the close of the second angel’s message, I saw a great light from heaven shining upon the people of God. The rays of this light seemed bright as the sun. And I heard the voices of angels crying, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’

> «Наздики анҷоми паёми фариштаи дувум, ман нури бузургеро аз осмон дидам, ки бар қавми Худо медурахшид. Шуоъҳои ин нур мисли офтоб дурахшон менамуданд. Ва ман овозҳои фариштагонро шунидам, ки нидо мекарданд: “Инак, Домод меояд; берун оед, то Ӯро пешвоз гиред!”»

> “This was the midnight cry, which was to give power to the second angel’s message. Angels were sent from heaven to arouse the discouraged saints and prepare them for the great work before them. The most talented men were not the first to receive this message. Angels were sent to the humble, devoted ones, and constrained them to raise the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’ Those entrusted with the cry made haste, and in the power of the Holy Spirit sounded the message, and aroused their discouraged brethren. This work did not stand in the wisdom and learning of men, but in the power of God, and His saints who heard the cry could not resist it. The most spiritual received this message first, and those who had formerly led in the work were the last to receive and help swell the cry, “Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’

> «Ин нидои нисфи шаб буд, ки мебоист ба паёми фариштаи дуюм қувват бахшад. Фариштагон аз осмон фиристода шуданд, то муқаддасони рӯҳафтодаро бедор созанд ва онҳоро барои кори бузурге, ки пеши рӯйи онҳо буд, омода гардонанд. Мардони боистеъдодтарин аввалин касоне набуданд, ки ин паёмро қабул карданд. Фариштагон назди шахсони фурӯтану садоқатпеша фиристода шуданд ва онҳоро водор сохтанд, ки ин нидоро баланд кунанд: “Инак, Домод меояд; ба пешвози Ӯ берун оед!” Онҳое ки ин нидо ба онҳо вогузор шуда буд, шитоб карданд ва бо қудрати Рӯҳулқудс паёмро эълон намуда, бародарони рӯҳафтодаи худро бедор сохтанд. Ин кор бар ҳикмат ва донишмандии одамон устувор набуд, балки бар қудрати Худо; ва муқаддасони Ӯ, ки ин нидоро шуниданд, натавонистанд ба он муқовимат намоянд. Рӯҳонитаринҳо ин паёмро аввал қабул карданд, ва онҳое ки пештар дар ин кор роҳбарӣ мекарданд, охирин касоне буданд, ки онро қабул намуда, ба баланд шудани ин нидо ёрӣ расонданд: “Инак, Домод меояд; ба пешвози Ӯ берун оед!”»

> “In every part of the land, light was given upon the second angel’s message, and the cry melted the hearts of thousands. It went from city to city, and from village to village, until the waiting people of God were fully aroused. In many churches the message was not permitted to be given, and a large company who had the living testimony left these fallen churches. A mighty work was accomplished by the midnight cry. The message was heart-searching, leading the believers to seek a living experience for themselves. They knew that they could not lean upon one another.” Early Writings, 238.

> «Дар ҳар гӯшаи замин бар паёми фариштаи дуюм нур дода шуд, ва ин нидо дилҳои ҳазорон нафарро об кард. Он аз шаҳр ба шаҳр ва аз деҳа ба деҳа паҳн мегашт, то он даме ки қавми Худои мунтазир комилан бедор гардиданд. Дар бисёре аз калисоҳо иҷозат дода нашуд, ки ин паём расонида шавад, ва гурӯҳи зиёде, ки шаҳодати зиндаро доштанд, ин калисоҳои суқуткардаро тарк намуданд. Ба воситаи нидои нимашаб кори азиме ба анҷом расонида шуд. Ин паём дилҳоро меомӯхт ва мӯъминонро водор менамуд, ки барои худ таҷрибаи зинда биҷӯянд. Онҳо медонистанд, ки наметавонанд ба якдигар такя кунанд». Early Writings, 238.

The arrival of the message of the Midnight Cry in the parable identifies when the two classes of virgins’ manifest whether they have oil. The wise have oil, the foolish do not. The parable was fulfilled by the work of Samuel Snow in the Millerite history, and in that work the message Snow presented was developed as represented by his articles in the Millerite publications of that time period. Then when he arrived at the Exeter camp meeting, which was from August 12th to the 17th, 1844, a period is also represented that ultimately led to those at the meeting leaving the meeting and proclaiming the message.

Омадани паёми Нидои Нимашаб дар масал муайян месозад, ки кай ду табақаи бокирагон ошкор мекунанд, ки оё равған доранд ё не. Оқилон равған доранд, аммо ҷоҳилон надоранд. Ин масал ба воситаи кори Самуэл Сноу дар таърихи миллеритӣ ба иҷро расид, ва дар он кор паёме, ки Сноу пешниҳод намуд, инкишоф ёфт, чунон ки бо мақолаҳои ӯ дар нашрияҳои миллеритии он давра ифода ёфтааст. Сипас, вақте ки ӯ ба маҷлиси хаймавии Эксетер расид, ки аз 12-ум то 17-уми августи соли 1844 идома дошт, даврае низ муаррифӣ мешавад, ки ниҳоят ба он анҷомид, ки ҳозирони маҷлис аз он ҷо баромада, паёмро эълон карданд.

There is a “point in time” when the message of the Midnight Cry is fully established, and at that point, based upon the parable, probation closes upon the virgins. That “point in time” is preceded by “a period” when the message is being developed. Since July, 2023 the message of the Midnight Cry has been developing, and unlike the Millerite fulfillment, the message has been transmitted across the world in advance of the “close of probation”. When probation closed at the end of the Exeter meeting the message then went to “every part of the land,” and “light was given upon the second angel’s message, and the cry melted the hearts of thousands. It went from city to city, and from village to village, until the waiting people of God were fully aroused.”

Як «лаҳзаи муайяни замон» вуҷуд дорад, ки дар он паёми Фарёди Нимашаб комилан барқарор мегардад, ва дар ҳамон лаҳза, бар асоси масал, дари имтиёз барои бокирагон баста мешавад. Пеш аз он «лаҳзаи муайяни замон», «даврае» вуҷуд дорад, ки дар он ин паём ташаккул меёбад. Аз моҳи июли соли 2023 инҷониб паёми Фарёди Нимашаб дар ҳоли ташаккул ёфтан аст, ва бар хилофи иҷрои миллерӣ, ин паём пеш аз «басташавии дари имтиёз» ба саросари ҷаҳон интиқол дода шудааст. Вақте ки дари имтиёз дар поёни маҷлиси Экзетер баста шуд, он гоҳ ин паём ба «ҳар қисми замин» рафт, ва «бар паёми фариштаи дуюм нур дода шуд, ва он фарёд дилҳои ҳазоронро мулоим гардонд. Он аз шаҳр ба шаҳр, ва аз деҳа ба деҳа рафт, то он даме ки қавми мунтазири Худо комилан бедор гардиданд.»

In our current history the message that began to be published in July of 2023 is now in one hundred and twenty countries around the world, and the articles that represent the development of the message of the Midnight Cry are available in over sixty languages, and the articles can either be read or listened to.

Дар таърихи кунунии мо паёме, ки нашри он дар моҳи июли соли 2023 оғоз ёфт, акнун дар яксаду бист кишвари ҷаҳон ҳузур дорад, ва мақолаҳое, ки рушди паёми Нидои Нисфи Шабро ифода мекунанд, ба зиёда аз шаст забон дастрас мебошанд; ин мақолаҳоро метавон ё хонд, ё шунид.

> The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.

> Ваҳйи Исои Масеҳ, ки Худо онро ба Ӯ дод, то ба бандагони Худ чизҳоеро нишон диҳад, ки бояд ба зудӣ ба амал оянд; ва Ӯ онро ба воситаи фариштаи Худ фиристода, ба бандаи Худ Юҳанно ишоратан маълум кард: Ӯ ба каломи Худо, ба шаҳодати Исои Масеҳ ва ба ҳамаи он чизҳое ки дид, шаҳодат дод. Хушо касе ки мехонад, ва онҳое ки суханони ин нубувватро мешунаванд ва он чиро ки дар он навишта шудааст, риоя мекунанд; зеро вақт наздик аст. Ваҳй 1:1–3.

The light of this message as represented with the articles has been accomplished in roughly six months by two persons.

Нуре, ки ин паёмро, чунон ки бо мақолаҳо ифода ёфтааст, намояндагӣ мекунад, тақрибан дар шаш моҳ аз ҷониби ду нафар анҷом дода шудааст.

> “Unless those who can help in — are aroused to a sense of their duty, they will not recognize the work of God when the loud cry of the third angel shall be heard. When light goes forth to lighten the earth, instead of coming up to the help of the Lord, they will want to bind about His work to meet their narrow ideas. Let me tell you that the Lord will work in this last work in a manner very much out of the common order of things, and in a way that will be contrary to any human planning. There will be those among us who will always want to control the work of God, to dictate even what movements shall be made when the work goes forward under the direction of the angel who joins the third angel in the message to be given to the world. God will use ways and means by which it will be seen that He is taking the reins in His own hands. The workers will be surprised by the simple means that He will use to bring about and perfect His work of righteousness.” Testimonies to Ministers, 300.

> «Агар касоне ки метавонанд дар — кумак расонанд, ба ҳисси вазифаи худ бедор нагарданд, онҳо кори Худоро ҳангоми шунида шудани фарёди баландии фариштаи сеюм нахоҳанд шинохт. Вақте ки нур берун меравад, то заминро мунаввар созад, ба ҷойи он ки ба ёрии Худованд бархезанд, онҳо хоҳанд хост кори Ӯро маҳдуд созанд, то он ба андешаҳои танги онҳо мувофиқ гардад. Бигзор ба шумо бигӯям, ки Худованд дар ин кори охирин ба тарзе амал хоҳад кард, ки бисёр берун аз тартиби маъмулии чизҳост, ва ба роҳе, ки мухолифи ҳар гуна нақшаи инсонӣ хоҳад буд. Дар миёни мо касоне хоҳанд буд, ки ҳамеша мехоҳанд кори Худоро идора кунанд, ҳатто амр диҳанд, ки чӣ гуна ҳаракатҳо бояд анҷом дода шаванд, ҳангоме ки кор таҳти роҳбарии он фариштае пеш меравад, ки дар паёме, ки бояд ба ҷаҳон дода шавад, ба фариштаи сеюм ҳамроҳ мегардад. Худо роҳҳо ва василаҳоеро ба кор хоҳад бурд, ки аз онҳо дида хоҳад шуд, ки Ӯ лаҷомро ба дасти Худ гирифтааст. Коргарон аз воситаҳои содае, ки Ӯ барои ба амал овардан ва ба камол расонидани кори адолати Худ истифода хоҳад бурд, дар ҳайрат хоҳанд монд». Testimonies to Ministers, 300.

The Lion of the tribe of Judah has now brought His last-day people to verses thirteen through fifteen of Daniel eleven, opening the history represented by the history of 200 BC to 63 BC, and also Matthew chapter sixteen, and the history of Christ’s visit to Caesarea Philippi. Both the predictions and the history of their fulfillments align with the portion of the book of Daniel that was sealed until the last days. The books of Daniel and Revelation are one book, so in the last days, just before probation closes, the Revelation of Jesus Christ is unsealed, and that Revelation includes the portion of Daniel that relates to the last days. The time is at hand for the conclusion of the Exeter camp meeting.

Шери қабилаи Яҳудо ҳоло қавми айёми охирини Худро ба оятҳои сездаҳ то понздаҳи Дониёл ёздаҳ овардааст, ва таърихи бо таърихи солҳои 200 то милод то 63 то милод ифодашударо, ҳамчунин Матто боби шонздаҳ ва таърихи боздиди Масеҳ ба Қайсарияи Филиппӣ мекушояд. Ҳам пешгӯиҳо ва ҳам таърихи иҷрои онҳо бо он қисми китоби Дониёл, ки то айёми охир мӯҳр шуда буд, мувофиқат доранд. Китобҳои Дониёл ва Ваҳй як китобанд; бинобар ин, дар айёми охир, андаке пеш аз баста шудани муҳлати озмоиш, Ваҳйи Исои Масеҳ аз мӯҳр кушода мешавад, ва он Ваҳй ҳамон қисми Дониёлро низ дар бар мегирад, ки ба айёми охир тааллуқ дорад. Вақт барои анҷоми ҷамъомади урдугоҳи Эксетер фаро расидааст.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

> Ва ӯ ба ман гуфт: «Суханони нубуввати ин китобро мӯҳр накун, зеро ки вақт наздик аст. Ҳар кӣ золим аст, бигзор боз золим бошад; ва ҳар кӣ нопок аст, бигзор боз нопок бошад; ва ҳар кӣ одил аст, бигзор боз одил бошад; ва ҳар кӣ муқаддас аст, бигзор боз муқаддас бошад». Ваҳй 22:10, 11.

We will continue this study in the next article.

Мо ин омӯзишро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> Behold, the days come, saith the Lord God, that I will send a famine in the land, not a famine of bread, nor a thirst for water, but of hearing the words of the Lord: And they shall wander from sea to sea, and from the north even to the east, they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it. In that day shall the fair virgins and young men faint for thirst. They that swear by the sin of Samaria, and say, Thy god, O Dan, liveth; and, The manner of Beersheba liveth; even they shall fall, and never rise up again. Amos 8:11–14.

> Инак, айём меоянд, мегӯяд Парвардигор Худо, ки Ман дар замин гуруснагӣ мефиристам, на гуруснагии нон ва на ташнагии об, балки аз шунидани суханони Худованд; ва онҳо аз баҳр то баҳр, ва аз шимол то шарқ саргардон хоҳанд шуд, барои ҷустани каломи Худованд ба ин сӯю он сӯ хоҳанд давид, вале онро нахоҳанд ёфт. Дар он рӯз духтарони зебо ва ҷавонон аз ташнагӣ беҳол хоҳанд шуд. Онҳое ки ба гуноҳи Сомария қасам мехӯранд ва мегӯянд: «Худои ту, эй Дон, зинда аст», ва: «Роҳи Беэр-Шобаъ зинда аст», — ҳамонҳо хоҳанд афтод ва дигар ҳаргиз барнахоҳанд хост. Омӯс 8:11–14.

Back to Articles