Article

# Elijah - Number Ten

Илёс — рақами даҳ

1856

1856

Author

Jeff Pippenger

Published

October 13, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The Millerite movement was represented in Isaiah chapter seven by a sixty-five year prophecy, that began in 742 BC. Those sixty-five years that took place in the history of Isaiah represent the sixty-five years from 1798 until 1863. Alpha and Omega will always portray the end, with the beginning. The sixty-five year prophecy identifies the curse of seven times against the northern and the southern kingdoms of Israel. The first seven times against the northern kingdom began in 723 BC, nineteen years after Isaiah presented the prediction to king Ahaz. The last seven times against the southern kingdom, began at the end of the sixty-five years in 677 BC.

Ҳаракати Миллеритҳо дар Ишаъё, боби ҳафтум, тавассути як пешгӯии шасту панҷсола муаррифӣ шудааст, ки дар соли 742 то милод оғоз ёфт. Он шасту панҷ соле, ки дар таърихи Ишаъё ба вуқӯъ пайваст, шасту панҷ соли аз 1798 то 1863-ро ифода мекунад. Алфа ва Омега ҳамеша анҷомро ҳамроҳ бо оғоз тасвир мекунанд. Пешгӯии шасту панҷсола лаънати «ҳафт бор»-ро бар зидди подшоҳии шимолӣ ва подшоҳии ҷанубии Исроил муайян месозад. Нахустин «ҳафт бор» бар зидди подшоҳии шимолӣ дар соли 723 то милод оғоз ёфт, яъне нуздаҳ сол пас аз он ки Ишаъё пешгӯиро ба подшоҳ Оҳоз пешниҳод намуд. Охирин «ҳафт бор» бар зидди подшоҳии ҷанубӣ дар поёни он шасту панҷ сол, дар соли 677 то милод, оғоз ёфт.

The first curse of seven times against Ephraim ended in 1798, which was the time of the end when the vision of the Ulai River of chapters eight and nine of Daniel was unsealed. It prophetically marked both the arrival of the first angel’s message and the prophetic beginning of the Millerite movement. The last curse of seven times against Judah ended in 1844, which was the arrival of the third angel’s message. Nineteen years later in 1863, the sixty-five years represented in the beginning of the prediction marked the end of the Millerite movement, and the beginning of the Laodicean Seventh-day Adventist church. Seven years prior to 1863, in 1856, James White began to identify that the Millerite movement had ceased to be the church of Philadelphia and had become the church of Laodicea. His grandson, when writing Ellen White’s biography, writes about the history of 1856, and the Laodicean message.

Лаънати аввали «ҳафт маротиба» бар Эфроим дар соли 1798 ба анҷом расид; ин ҳамон вақти охир буд, ки дар он рӯъёи дарёи Улайи бобҳои ҳаштум ва нуҳуми Дониёл кушода гардид. Ин ба таври набавӣ ҳам расидани паёми фариштаи аввал ва ҳам оғози набавии ҳаракати Миллериро нишон дод. Лаънати охирини «ҳафт маротиба» бар Яҳудо дар соли 1844 ба анҷом расид, ки он расидани паёми фариштаи сеюм буд. Нуздаҳ сол баъд, дар соли 1863, шасту панҷ соле, ки дар оғози пешгӯӣ ифода ёфта буд, анҷоми ҳаракати Миллерӣ ва оғози калисои Адвентистони рӯзи ҳафтуми Лоудикияро нишон дод. Ҳафт сол пеш аз соли 1863, яъне дар соли 1856, Ҷеймс Уайт ба муайян кардан оғоз намуд, ки ҳаракати Миллерӣ дигар калисои Филаделфия набуда, ба калисои Лоудикия табдил ёфтааст. Набераи ӯ, ҳангоми навиштани тарҷумаи ҳоли Эллен Уайт, дар бораи таърихи соли 1856 ва паёми Лоудикия менависад.

## “The Laodicean Message

«Паёми Лаодиқия»

> “The Sabbathkeeping Adventists had taken the position that the messages to the seven churches in Revelation 2 and 3 pictured the experience of the Christian church down through the centuries. It was their conclusion that the message to the Laodicean church applied to those they now termed nominal Adventists, those who had not accepted the seventh-day Sabbath. In a short editorial in the Review of October 9, James White raised some thought provoking questions that he introduced by stating:

> Адвентистони шанберо нигоҳдоранда чунин мавқеъро ишғол карда буданд, ки паёмҳо ба ҳафт калисо дар Ваҳй 2 ва 3 таҷрибаи калисои масеҳиро дар тӯли асрҳо тасвир менамоянд. Хулосаи онҳо ин буд, ки паёми ба калисои Лоадикия додашуда ба онҳое татбиқ мешавад, ки онҳо акнун онҳоро адвентистони номӣ меномиданд, яъне ба онҳое ки шанбеи рӯзи ҳафтумро напазируфта буданд. Дар як мақолаи кӯтоҳи таҳрирӣ дар «Review» аз 9 октябр, Ҷеймс Уайт чанд саволи андешабарангезро ба миён гузошт, ки онҳоро бо чунин изҳорот оғоз намуд:

> “The inquiry is beginning to come up afresh, ‘Watchman, What of the night?’ At present there is space for only a few questions, asked to call attention to the subject to which they relate. A full answer, we trust, will soon be given.—Review and Herald, Oct. 9, 1856.

> «Ин савол дубора ба миён омаданро оғоз мекунад: “Посбон, аз шаб чӣ хабар?” Айни ҳол фақат барои чанд савол ҷой ҳаст, ки барои ҷалб кардани таваҷҷуҳ ба мавзӯе, ки ба он тааллуқ доранд, пешниҳод мешаванд. Мо умед дорем, ки ба зудӣ ҷавоби комил дода хоҳад шуд.—Review and Herald, 9 октябри 1856.»

> “Of the eleven questions he asked, it is the sixth that zeroed in on the Laodiceans.

> «Аз ёздаҳ саволе ки ӯ матраҳ кард, саволи шашум буд, ки дақиқан ба аҳли Лӯдқия равона шуда буд.**

> “6. Does not the state of the Laodiceans (lukewarm, and neither cold nor hot) fitly illustrate the condition of the body of those who profess the third angel’s message?—Ibid.

> «6. Оё ҳолати Лоодикиён (гарм ҳам нестанд ва сард ҳам нестанд, балки нимгарм ҳастанд) ба таври муносиб вазъи ҷамоати онҳоеро, ки паёми фариштаи сеюмро эътироф мекунанд, тасвир намекунад? — Ҳамон ҷо.

> “The last question lays the matter open:

> «Саволи охирин моҳияти масъаларо ошкор месозад:»

> “11. If this be our condition as a people, have we any real grounds to hope for the favor of God unless we heed the ‘counsel’ of the True Witness? I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see. As many as I love, I rebuke and chasten: be zealous therefore, and repent. Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. To him that overcometh will I grant to sit with me in my throne, even as I also overcame, and am set down with my Father in his throne. Revelation 3:18–21.—Ibid.

> «11. Агар ин ҳолати мо ҳамчун як халқ бошад, оё мо ягон асоси воқеӣ дорем, ки ба илтифоти Худо умед бандем, магар он ки ба “панди” Шоҳиди Ҳақиқӣ гӯш фаро диҳем? Ман ба ту маслиҳат медиҳам, ки аз Ман тиллои дар оташ озмудашударо бихар, то сарватманд гардӣ; ва либоси сафед, то пӯшида шавӣ, ва нанги урёнии ту зоҳир нашавад; ва чашмонатро бо сурма тадҳин намо, то бубинӣ. Ҳар киро Ман дӯст медорам, сарзаниш ва ҷазо медиҳам; пас, ғайратманд бош ва тавба намо. Инак, Ман бар дар истода, тақ-тақ мекунам: агар касе овози Маро бишнавад ва дарро боз кунад, назди ӯ дармеоям ва бо ӯ таом хоҳам хӯрд, ва ӯ бо Ман. Ба ҳар кӣ ғолиб ояд, ато хоҳам кард, ки бо Ман бар тахти Ман бинишинад, чунон ки Ман низ ғолиб омадам ва бо Падари Худ бар тахти Ӯ нишастам. Ваҳй 3:18–21.—Ҳамон ҷо.»

> “It is clear that the truth of the matter was just dawning on the mind of James White. The next issue of the Review carried a seven-column presentation of the seven churches, under that title. In his opening remarks he declared:

> «Равшан аст, ки ҳақиқати ин масъала танҳо акнун бар зеҳни Ҷеймс Уайт тулӯъ мекард. Шумораи навбатии Review таҳти ҳамин унвон шарҳи ҳафтсутунии ҳафт калисоро дар бар дошт. Дар суханони ифтитоҳии худ ӯ изҳор намуд:

> “We must agree with some modern expositors that these seven churches should be understood as representing seven conditions of the Christian church, in seven periods of time, covering the ground of the entire Christian age.—Ibid., Oct. 16, 1856.

> «Мо бояд бо баъзе тафсиргарони муосир мувофиқат кунем, ки ин ҳафт калисо бояд ҳамчун намояндаи ҳафт ҳолати калисои масеҳӣ, дар ҳафт давраи замон, ки тамоми давраи аҳди масеҳиро фаро мегиранд, фаҳмида шаванд.—Ҳамон ҷо, 16 октябри 1856.

> “He then took up the prophecy, dealing with each church separately. Coming to the seventh, the Laodicean, he declared:

> «Сипас вай пешгӯиро бардошта, ҳар як калисоро ҷудогона баррасӣ намуд. Чун ба калисои ҳафтум, яъне Лаодикия, расид, чунин эълон кард:

> “How humbling to us as a people is the sad description of this church. And is not this dreadful description a most perfect picture of our present condition? It is; and it will be of no use to try to evade the force of this searching testimony to the Laodicean church. The Lord help us to receive it, and to profit by it.—Ibid.

> «То чӣ андоза барои мо, ҳамчун қавме, ин тавсифи ғамангези ин калисо фурӯтанкунанда аст. Ва оё ин тавсифи даҳшатнок тасвири бисёр комили ҳолати имрӯзаи мо нест? Ҳаст; ва кӯшиш кардан барои гурехтан аз қувваи ин шаҳодати тафтишкунандаи ба калисои Лаодикия равонашуда ҳеҷ фоидае нахоҳад дошт. Худованд ба мо мадад фармояд, то онро қабул кунем ва аз он манфиат бардорем.—Ҳамон ҷо»

> “After he devoted two columns to the Laodicean church, his closing remarks made a strong appeal:

> «Пас аз он ки ӯ ду сутунро ба калисои Лаодиқия бахшид, суханони хотимавии ӯ даъвати пурзӯреро ифода мекарданд:

> “Dear brethren, we must overcome the world, the flesh, and the devil, or we shall have no part in the kingdom of God. . . . Lay hold of this work at once, and in faith claim the gracious promises to the repenting Laodiceans. Arise in the name of the Lord, and let your light shine to the glory of His blessed name.—Ibid.

> «Эй бародарони азиз, мо бояд бар ҷаҳон, бар ҷисм ва бар иблис ғолиб оем, вагарна дар Малакути Худо насибе нахоҳем дошт.... Фавран ба ин кор даст занед ва бо имон ваъдаҳои пурфайзеро, ки ба лоудикиёни тавбакунанда дода шудаанд, аз они худ донед. Ба исми Худованд бархезед, ва бигзор нури шумо барои ҷалоли номи мубораки Ӯ бидурахшад.—Ҳамон ҷо.

> “The response from the field was electrifying. Wrote G. W. Holt from Ohio on October 20:

> «Вокуниш аз саҳро ҳайратангез ва пуриқтидор буд. Г. В. Ҳолт аз иёлати Огайо 20 октябр навишт:»

> “Yes, I do believe that we who are in the third message with the commandments of God and the faith of Jesus are the church this language is addressed to; and we cannot be too soon in applying for tried gold and white raiment, and eyesalve, that we may see.—Ibid., Nov. 6, 1856.

> «Бале, ман боварӣ дорам, ки мо, ки дар паёми сеюм бо аҳкоми Худо ва имони Исо ҳастем, ҳамон калисое ҳастем, ки ин суханон ба он муроҷиат мекунанд; ва мо наметавонем барои дархости тиллои озмудашуда ва либоси сафед, ва сурмаи чашм, то бубинем, хеле барвақт бошем.—Ҳамон ҷо, 6 ноябри соли 1856.

> “From the Northeast a new voice was heard on the subject, that of Stephen N. Haskell, of Princeton, Massachusetts. As a first-day Adventist he had begun to preach at the age of 20; now three years later he was in the third angel’s message. A thorough Bible student, after having seen White’s brief initial editorial introducing the question of the seven churches, he chose to write an extended piece for the Review:

> «Аз самти Шимолу Шарқ садои наве оид ба ин мавзӯъ шунида шуд — садои Стефан Н. Ҳаскелл аз Принстон, Массачусетс. Ӯ ҳамчун адвентисти рӯзи аввал дар синни 20-солагӣ ба мавъиза оғоз карда буд; акнун, пас аз се сол, ӯ дар паёми фариштаи сеюм буд. Ӯ, ки муҳассили амиқи Китоби Муқаддас буд, пас аз он ки мақолаи кӯтоҳи ибтидоии таҳририи Уайтро, ки ин масъалаи ҳафт калисоро муаррифӣ мекард, дид, ихтиёр кард барои Review мақолаи муфассале бинависад:»

> “The subject referred to has been one of deep interest to me for some months past. . . . I have for some time been led to believe that the message to the Laodiceans belongs to us; i.e., to those who believe in the third angel’s message, from many reasons which I consider to be good. I will mention two.—Ibid.

> «Мавзӯи зикршуда чанд моҳи охир барои ман мояи таваҷҷуҳи амиқ будааст.... Ман муддате аст, ки ба ин бовар оварда шудаам, ки паём ба лӯдисиён ба мо тааллуқ дорад; яъне, ба онҳое ки ба паёми фариштаи сеюм имон доранд, бар асоси сабабҳои бисёре, ки ман онҳоро дуруст меҳисобам. Ман дутои онҳоро зикр хоҳам кард.—Ҳамон ҷо.»

> “This he does, devoting two columns to his conclusions. As he closed he declared:

> «Ӯ ин корро анҷом медиҳад ва ду сутунро ба хулосаҳои худ ихтисос медиҳад. Дар анҷом ӯ эълон кард:

> “A theory of the third angel’s message never, no never, will save us, without the wedding garment, which is the righteousness of the saints. We must perfect holiness in the fear of the Lord.—Ibid.

> «Назарияи паёми фариштаи сеюм ҳаргиз, ҳаргиз моро наҷот нахоҳад дод, бе либоси арӯсӣ, ки адолати муқаддасон аст. Мо бояд дар тарси Худованд қуддусиятро ба камол расонем.—Ҳамон ҷо.

> “As James White continued his editorials on the message to the Laodicean church the concepts the Sabbathkeeping Adventists were now reading in the Review were startling, but on thoughtful, prayerful consideration they were seen to be applicable. The letters to the editor showed quite general agreement and indicated that a revival was under way. That the stirring message was not the outgrowth of excitement was attested to by the first article in Testimony No. 3, published in April, 1857, titled Be Zealous and Repent. It opens, “The Lord has shown me in vision some things concerning the church in its present lukewarm state, which I will relate to you.”—1T, p. 141. In this Ellen White presented what was shown to her of Satan’s attacks on the church through earthly prosperity and possessions.” Arthur White, Ellen G. White: The Early Years, volume 1, 342–344.

> «Ҳангоме ки Ҷеймс Уайт мақолаҳои таҳририи худро дар бораи паём ба калисои Лаодикия идома медод, мафҳумҳое, ки адвентистони нигоҳдорандаи шанбе акнун дар Review мехонданд, ҳайратовар буданд, вале ҳангоми баррасии андешамандона ва бо дуо дида мешуд, ки онҳо қобили татбиқанд. Номаҳо ба муҳаррир мувофиқати нисбатан умумиро нишон медоданд ва далолат мекарданд, ки бедорӣ дар ҷараён буд. Он ки ин паёми такондиҳанда ҳосили ҳаяҷон набуд, бо мақолаи аввали Testimony No. 3, ки дар моҳи апрели соли 1857 бо унвони Be Zealous and Repent ба табъ расид, тасдиқ мегардид. Он бо ин суханон оғоз мешавад: «Худованд дар рӯъё ба ман баъзе чизҳоро дар бораи калисо дар ҳолати кунунии гарммезоҷии он нишон дод, ки онҳоро ба шумо баён хоҳам кард.»—1T, саҳ. 141. Дар ин ҷо Эллен Уайт он чиро пешниҳод намуд, ки ба вай дар бораи ҳамлаҳои Шайтон ба калисо тавассути шукуфоии заминӣ ва моликият нишон дода шуда буд.» Артур Уайт, Ellen G. White: The Early Years, volume 1, 342–344.

The Millerite movement began prophetically as the Philadelphian church, and in 1856 it became the Laodicean church. Seven years later the movement ended, and the Seventh-day Adventist church began as the Laodicean church and will remain so, until it is spewed out of the mouth of the Lord. The movement of the one hundred and forty-four thousand came out of the fold of the Laodicean church, just as the Millerite movement came out of the fold of the church of Sardis. The movement of the one hundred and forty-four thousand parallels the Millerite movement in that the first movement changed from Philadelphia to Laodicea and the last movement changes from Laodicea to Philadelphia. The point of transition from Philadelphia unto Laodicea in Millerite history is specifically marked as 1856, so the point of transition must also be marked in the last movement, for God never changes. The point of transition is identified in Revelation eleven with the two prophets that are slain in the streets.

Ҳаракати миллерӣ ба таври нубувватӣ ҳамчун калисои Филаделфия оғоз ёфт, ва дар соли 1856 он ба калисои Лоудикия табдил шуд. Ҳафт сол баъд ин ҳаракат ба анҷом расид, ва калисои Адвентистони рӯзи ҳафтум ҳамчун калисои Лоудикия оғоз ёфт ва ҳамин гуна боқӣ хоҳад монд, то даме ки аз даҳони Худованд қай карда шавад. Ҳаракати яксаду чилу чор ҳазор аз оғили калисои Лоудикия берун омад, ҳамон тавре ки ҳаракати миллерӣ аз оғили калисои Сардис берун омада буд. Ҳаракати яксаду чилу чор ҳазор ба ҳаракати миллерӣ аз он ҷиҳат мувозӣ аст, ки ҳаракати аввал аз Филаделфия ба Лоудикия тағйир ёфт ва ҳаракати охирин аз Лоудикия ба Филаделфия тағйир меёбад. Нуқтаи гузариш аз Филаделфия ба Лоудикия дар таърихи миллерӣ ба таври мушаххас ҳамчун соли 1856 ишора шудааст, пас нуқтаи гузариш бояд дар ҳаракати охирин низ ишора шуда бошад, зеро Худо ҳеҷ гоҳ тағйир намеёбад. Нуқтаи гузариш дар Ваҳйи боби ёздаҳум бо ду набӣ, ки дар кӯчаҳо кушта мешаванд, муайян карда мешавад.

> And when they shall have finished their testimony, the beast that ascendeth out of the bottomless pit shall make war against them, and shall overcome them, and kill them. And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. Revelation 11:7, 8.

> Ва ҳангоме ки шаҳодати худро ба анҷом расонанд, он ҳайвоне ки аз вартаи беҳад мебарояд, ба зидди онҳо ҷанг хоҳад кард, ва бар онҳо ғолиб хоҳад омад, ва онҳоро хоҳад кушт. Ва ҷасадҳои мурдаи онҳо дар кӯчаи шаҳри бузург хоҳад монд, ки аз ҷиҳати рӯҳонӣ Садӯм ва Миср номида мешавад, он ҷое ки Худованди мо низ маслуб гардида буд. Ваҳй 11:7, 8.

The last movement would die, then stand and thereafter be resurrected as the ensign. In so doing it would align with the Republican horn. The Republican horn forms an image to the beast, and the beast that it forms the image of is addressed in Revelation seventeen, and that beast is identified as the fifth head that received a deadly wound, that would be resurrected as the eighth head. It would be resurrected as the eighth that was of the seven.

Ҳаракати охирин мемурд, сипас бармехост ва баъд аз он ҳамчун байрақ зинда мешуд. Бо анҷом додани ин, он бо шохи ҷумҳурихоҳ ҳамоҳанг мегардид. Шохи ҷумҳурихоҳ барои ҳайвон сурате месозад, ва он ҳайвоне ки вай сурати онро месозад, дар Ваҳй боби ҳабдаҳум зикр шудааст, ва он ҳайвон ҳамчун сари панҷум шинохта мешавад, ки ҷароҳати марговар гирифта буд ва ҳамчун сари ҳаштум зинда мешуд. Он ҳамчун ҳаштумин, ки аз ҳафт буд, зинда мешуд.

> And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:11.

> Ва он ҳайвоне ки буд, ва нест, ҳамон худ ҳаштумин аст, ва аз ҷумлаи он ҳафт аст, ва ба ҳалокат меравад. Ваҳй 17:11.

The Republican horn would form an image of that beast, and it therefore would be killed and then resurrected. When it was resurrected it would be the eighth head that was of the seven previous heads. The Protestant horn, rides upon the same earth beast as the Republican horn and would need to possess the same prophetic dynamics. The transition from Philadelphia to Laodicea in the Millerite movement prefigures the transition from the Laodicea to Philadelphia in the last movement.

Шохи ҷумҳурихоҳ сурати он ҳайвонро ба вуҷуд меовард, ва бинобар ин кушта мешуд ва сипас эҳё мегардид. Вақте ки он эҳё мегардид, сари ҳаштум мешуд, ки аз миёни ҳафт сари пешин буд. Шохи протестантӣ бар ҳамон ҳайвони заминӣ савор аст, ки шохи ҷумҳурихоҳ бар он савор аст, ва лозим меояд, ки ҳамон динамикаи набувватиро доро бошад. Гузариш аз Филаделфия ба Лоудикия дар ҳаракати Миллерӣ пешнамудаи гузариш аз Лоудикия ба Филаделфия дар ҳаракати охирин мебошад.

When the last movement received a deadly wound on July 18, 2020, it died as Laodicea. When, as represented in Revelation eleven it transitioned to Philadelphia, it would represent the eighth church, that is of the seven. The death in the year 2020, was paralleled by the Republican horn, for since the time of the end in 1989, there had been six presidents. The sixth president received a deadly wound, that will be healed in 2024. That head will then be the eighth head of the United States since the time of the end in 1989, and it will be of the seven. Both horns were the sixth that becomes the eighth. This truth is a large part of the message of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before the close of probation.

Вақте ки ҳаракати охирин 18 июли соли 2020 захми марговар гирифт, он ҳамчун Лоадикия мурд. Вақте ки он, чунон ки дар Ваҳйи боби ёздаҳ тасвир шудааст, ба Филоделфия гузашт, калисои ҳаштумро ифода мекард, яъне аз миёни ҳафт. Марг дар соли 2020 бо шохи ҷумҳурихоҳ мувозӣ буд, зеро аз замони анҷом дар соли 1989 шаш президент вуҷуд дошт. Президенти шашум захми марговар гирифт, ки дар соли 2024 шифо хоҳад ёфт. Он сар пас аз он, аз замони анҷом дар соли 1989, сари ҳаштуми Иёлоти Муттаҳида хоҳад буд, ва он аз миёни ҳафт хоҳад буд. Ҳар ду шох шашум буданд, ки ҳаштум мешаванд. Ин ҳақиқат қисми бузурге аз паёми Ваҳйи Исои Масеҳ аст, ки каме пеш аз баста шудани давраи имтиёз кушода мешавад.

For this reason, it is important to be clear about the Millerite history that typifies our current history. Sister White confirmed James White’s application of Laodicea upon the movement in 1856, so this is not an application that is derived by human logic. Seven years before the Seventh-day Adventist church was legally connected with the Republican horn, it was identified by inspiration as the Laodicean church. This means there has never been one day in the history of the Seventh-day Adventist church when it was anything other than naked, poor, blind, miserable and wretched. This prophetic reality provides the context and justification for recognizing the four escalating abominations of Ezekiel chapter eight as the four generations of Adventism.

Аз ҳамин сабаб, муҳим аст, ки дар бораи таърихи миллериён, ки таърихи ҳозираи моро намунасозӣ мекунад, равшанӣ дошта бошем. Хоҳар Уайт дар соли 1856 татбиқи Яъқуб Уайтро нисбат ба Лаодикия бар ин ҳаракат тасдиқ намуд, бинобар ин, ин татбиқ аз мантиқи инсонӣ барнаомадааст. Ҳафт сол пеш аз он ки калисои Адвентистони Рӯзи Ҳафтум ба таври қонунӣ бо шохи ҷумҳурихоҳ пайваст гардад, он ба василаи илҳом ҳамчун калисои Лаодикия шинохта шуда буд. Ин маъно дорад, ки дар тамоми таърихи калисои Адвентистони Рӯзи Ҳафтум ҳеҷ як рӯз вуҷуд надоштааст, ки он ғайр аз бараҳна, камбағал, кӯр, бадбахт ва мискин бошад. Ин воқеияти нубувватӣ замина ва асосро барои шинохтани чор зиштии рӯ ба афзоиши боби ҳаштуми китоби Ҳизқиёл ҳамчун чор насли Адвентизм фароҳам меоварад.

When the Millerite history is approached from the structure of Isaiah seven’s sixty-five years, it is to be recognized that the prophecy of the seven times is the prophetic umbrella that covers the entire history of the Millerite movement. In 1856, the message to the Laodicean church became present truth for Millerite Adventism. The one who presents the message of Laodicea was not James or Ellen White, it was the Faithful and True Witness.

Вақте ки таърихи миллерӣ аз рӯйи сохтори шасту панҷ соли Ишаъё боби ҳафт баррасӣ карда мешавад, бояд эътироф гардад, ки пешгӯии ҳафт замон он чатри нубувватист, ки тамоми таърихи ҳаракати миллериро фаро мегирад. Дар соли 1856, паёми ба калисои Лаодикия додашуда барои адвентизми миллерӣ ҳақиқати ҳозира гардид. Он ки паёми Лаодикияро пешкаш мекунад, на Яъқуб ё Эллен Уайт буд, балки Шоҳиди Амин ва Ҳақиқӣ.

> And unto the angel of the church of the Laodiceans write; These things saith the Amen, the faithful and true witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spue thee out of my mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked: I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see. As many as I love, I rebuke and chasten: be zealous therefore, and repent. Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. To him that overcometh will I grant to sit with me in my throne, even as I also overcame, and am set down with my Father in his throne. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:14–22.

> Ва ба фариштаи калисои Лоудикиён бинавис: Ин чизҳоро Омин, Шоҳиди амин ва ҳақ, ибтидои офариниши Худо, мегӯяд: Аъмоли туро медонам, ки на сард ҳастӣ ва на гарм; кош сард мебудӣ ё гарм. Пас, азбаски ту нимгарм ҳастӣ, ва на сардӣ ва на гарм, туро аз даҳони Худ қай хоҳам кард. Зеро мегӯӣ: «Ман сарватмандам ва дороӣ афзудаам ва ба ҳеҷ чиз эҳтиёҷ надорам»; ва намедонӣ, ки ту бадбахт ва мискин ва фақир ва кӯр ва урён ҳастӣ. Ба ту маслиҳат медиҳам, ки аз Ман тиллои дар оташ озмудашударо бихарӣ, то сарватманд гардӣ; ва либоси сафед, то пӯшида шавӣ ва шармандагии урёнии ту зоҳир нашавад; ва чашмонатро бо сурма тадҳин кун, то бубинӣ. Ҳар киро Ман дӯст медорам, сарзаниш ва ҷазо медиҳам; пас, ғайрат намо ва тавба кун. Инак, Ман бар дар истода, тақ-тақ мекунам; агар касе овози Маро бишнавад ва дарро бикшояд, назди ӯ хоҳам даромад ва бо ӯ шом хоҳам хӯрд, ва ӯ бо Ман. Касеро ки ғолиб ояд, ба ӯ ато хоҳам кард, ки бо Ман бар тахти Ман биншинад, чунон ки Ман низ ғолиб омадам ва бо Падари Худ бар тахти Ӯ нишастам. Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд. Ваҳй 3:14–22.

The True Witness identifies that if any man would “hear” His voice, He would come in and “sup with him.” If Laodicea would open the door, Christ would come in and sup with them. If Christ is allowed to enter, he brings a message, for the symbolism of eating represents the reception of a message. The message can be generalized as simply the Laodicean message, but that is a shallow consideration of what the message He offers represents. In 1856, Hiram Edson set forth a series of eight articles that contained the prophetic information that expands the understanding of the very first “time prophecy” the angels of God led William Miller to recognize and proclaim. In those eight articles, Edson correctly identifies the sixty-five years of Isaiah seven.

Шоҳиди Ҳақиқӣ муайян месозад, ки агар касе овози Ӯро «шунавад», Ӯ дохил шуда, «бо вай шом хоҳад хӯрд». Агар Лоадиқия дарро бикшояд, Масеҳ дохил шуда, бо онҳо шом хоҳад хӯрд. Агар ба Масеҳ иҷоза дода шавад, ки ворид гардад, Ӯ паёме меоварад, зеро рамзшиносии хӯрок хӯрдан қабули як паёмро ифода мекунад. Ин паёмро метавон ба таври умумӣ танҳо ҳамчун паёми Лоадиқия тавсиф кард, аммо чунин баррасӣ нисбат ба он чи паёме, ки Ӯ пешниҳод мекунад, ифода менамояд, сатҳӣ аст. Дар соли 1856, Ҳайрам Эдсон силсилаи ҳашт мақоларо пеш гузошт, ки дорои маълумоти нубувватӣ буданд ва фаҳмиши ҳамон аввалин «пешгӯии вақт»-ро, ки фариштагони Худо Вилям Миллерро ба шинохтан ва эълон кардани он роҳнамоӣ карда буданд, густариш медиҳанд. Дар он ҳашт мақола, Эдсон ба дурустӣ шасту панҷ соли Ишаъё 7-ро муайян мекунад.

The beginning of Miller’s work was the discovery of the seven times, and seven years before the movement named after his service was to end, a deeper revelation of that very prophecy was offered to Millerite Adventism. It was offered in the same year they were identified by inspiration as Laodiceans. Prophetically, twenty-five hundred and twenty days later in 1863, Miller’s first discovery of prophetic time was rejected. The Laodicean message for the Advent movement arrived in 1856, and the Lord knocked on the door eight times, with eight articles to see if He could find entrance. At the ending of the movement, the True Witness wished to sup together with His people by dining upon the very first message of time from the beginning of the movement. His people refused to eat, and seven years, or twenty-five hundred and twenty prophetic days later, His people shut the door that had been opened with the key of David that had been placed into the hand of William Miller. They returned to an old Samaritan prophet who fed them a lie, sealing their fate to die between an ass and a lion.

Оғози кори Миллер кашфи «ҳафт замон» буд, ва ҳафт сол пеш аз он ки ҳаракате, ки ба номи хизмати ӯ хонда мешуд, ба анҷом расад, ваҳйи амиқтари ҳамон пешгӯӣ ба адвентизми миллерӣ пешниҳод гардид. Он дар ҳамон соле пешниҳод шуд, ки онҳоро аз ҷониби илҳом ҳамчун лодиқиён муайян карданд. Аз лиҳози пешгӯӣ, пас аз ду ҳазору панҷсаду бист рӯз, дар соли 1863, нахустин кашфи Миллер дар бораи вақти пешгӯишуда рад карда шуд. Паёми лодиқиёна барои ҳаракати адвентӣ дар соли 1856 расид, ва Худованд ҳашт бор бар дар кӯфт, бо ҳашт мақола, то бубинад, ки оё метавонад роҳе барои ворид шудан биёбад. Дар анҷоми ҳаракат, Шоҳиди Амин мехост бо қавми Худ ҳамсуфра гардад, бо он ки аз ҳамон аввалин паёми вақт аз оғози ҳаракат тановул намоянд. Қавми Ӯ аз хӯрдан сар боз заданд, ва ҳафт сол, ё ду ҳазору панҷсаду бист рӯзи пешгӯишуда баъдтар, қавми Ӯ он дареро бастанд, ки бо калиди Довуд, ки ба дасти Уилям Миллер супурда шуда буд, кушода гардида буд. Онҳо ба сӯи як пайғамбари куҳнаи сомарӣ баргаштанд, ки ба онҳо дурӯғро хӯронд ва сарнавишти онҳоро мӯҳр зад, то миёни хар ва шер бимиранд.

In 1856, the Protestant horn was in the crisis of the valley of vision, for where there is no vision, the people perish. In 1856, the Republican horn was also in a crisis.

Соли 1856 шохи протестантӣ дар буҳрони водии рӯъё қарор дошт, зеро ҳар ҷо ки рӯъё нест, қавм ҳалок мешавад. Дар соли 1856 шохи ҷумҳурихоҳ низ дар буҳрон буд.

1856, marked a continuation of the violent conflict known as Bleeding Kansas, the Kansas-Missouri Border War. The struggle was over whether Kansas would enter the Union as a free state or a slave state. The conflict included violent clashes between pro-slavery and anti-slavery settlers.

Соли 1856 идомаи низои хунинеро, ки бо номи «Канзаси Хунин» — ҷанги сарҳадии Канзасу Миссури — маъруф буд, нишон дод. Ин мубориза бар сари он буд, ки оё Канзас ба Иттиҳод ҳамчун иёлати озод дохил мешавад ё ҳамчун иёлати ғуломдор. Ин низоъ даргириҳои хушунатомези миёни муҳоҷирони ҷонибдори ғуломдорӣ ва зидди ғуломдориро дар бар мегирифт.

On May 22, 1856, a violent incident also occurred in the United States Senate chamber, when Congressman Preston Brooks, a pro-slavery advocate from South Carolina, brutally attacked Senator Charles Sumner of Massachusetts with his cane. Sumner had delivered an anti-slavery speech titled The Crime Against Kansas, which deeply offended Brooks. The caning incident highlighted the growing tensions between North and South over the issue of slavery.

22 майи соли 1856 дар толори Сенати Иёлоти Муттаҳида низ ҳодисаи зӯроваронае рух дод, вақте ки конгрессмен Престон Брукс, тарафдори ғуломдорӣ аз Каролинаи Ҷанубӣ, сенатор Чарлз Самнери Массачусетсро бо асояш бераҳмона ҳамла кард. Самнер суханронии зидди ғуломдории худро бо унвони «Ҷиноят бар зидди Канзас» ироа карда буд, ки Бруксро сахт озурда буд. Ҳодисаи асозанӣ ташаннуҷҳои рӯзафзуни миёни Шимол ва Ҷанубро оид ба масъалаи ғуломдорӣ равшан нишон дод.

In 1856, the Republican Party was founded as a response to the political turmoil caused by the Kansas-Nebraska Act, passed in 1854, which produced the growing opposition to the spread of slavery into new territories. The party’s first national convention was held in Philadelphia, and John C. Fremont was chosen as their first presidential candidate in the 1856 election.

Соли 1856 Ҳизби ҷумҳурихоҳ ҳамчун вокуниш ба нооромии сиёсие, ки Қонуни Канзас–Небраска, қабулшуда дар соли 1854, ба вуҷуд оварда буд, таъсис ёфт; ҳамин қонун боиси афзоиши мухолифат ба паҳншавии ғуломдорӣ ба қаламравҳои нав гардид. Анҷумани нахустини миллии ҳизб дар Филаделфия баргузор шуд ва Ҷон С. Фремонт ҳамчун нахустин номзади онҳо ба мақоми президентӣ дар интихоботи соли 1856 интихоб гардид.

The Kansas-Nebraska Act organized the territories of Kansas and Nebraska and allowed the settlers in those territories to decide whether they would allow slavery within their borders. This concept, known as “popular sovereignty,” effectively repealed the Missouri Compromise of 1820, which had prohibited slavery north of the 36°30’ parallel in the Louisiana Territory. The act had a profound impact on the issue of slavery in the territories. It reignited sectional tensions because it opened the possibility that slavery could expand into areas that were previously considered free soil, such as Kansas. The passage of the Kansas-Nebraska Act led to a rush of pro-slavery and anti-slavery settlers into the Kansas Territory, each hoping to influence the outcome of the popular sovereignty vote. This competition for control of the territory led to violent clashes and a period of lawlessness known as Bleeding Kansas in 1856.

Қонуни Канзас–Небраска ҳудудҳои Канзас ва Небраскаро ташкил намуд ва ба сокинони он ҳудудҳо иҷоза дод, ки худашон муайян кунанд, оё дар дохили сарҳадҳои худ ғуломдориро иҷозат медиҳанд ё не. Ин мафҳум, ки бо номи «ҳокимияти халқӣ» маъруф аст, амалан Созиши Миссурии соли 1820-ро, ки ғуломдориро дар шимоли хатти 36°30′ дар Қаламрави Луизиана манъ карда буд, бекор намуд. Ин қонун ба масъалаи ғуломдорӣ дар ҳудудҳо таъсири амиқ расонд. Он танишҳои минтақавиро аз нав барангехт, зеро имкони онро боз кард, ки ғуломдорӣ метавонад ба минтақаҳое, мисли Канзас, ки қаблан замини озод шумурда мешуданд, густариш ёбад. Қабули Қонуни Канзас–Небраска боиси шитоби муҳоҷирати сокинони ҷонибдори ғуломдорӣ ва зидди ғуломдорӣ ба Қаламрави Канзас гардид, ки ҳар яке умед доштанд ба натиҷаи раъйдиҳии ҳокимияти халқӣ таъсир расонанд. Ин рақобат барои назорат бар ҳудуд ба задухӯрдҳои хушунатомез ва ба давраи беҳокимиятӣ, ки дар соли 1856 бо номи «Канзаси хунин» маъруф шуд, оварда расонд.

The presidential election of 1856 was a significant political event. It featured a three-way race between Democrat James Buchanan, Republican John C. Fremont, and former President Millard Fillmore of the American Party. James Buchanan won the election and became the 15th President of the United States.

Интихоботи президентии соли 1856 як рӯйдоди муҳими сиёсӣ буд. Дар он рақобати сенафара миёни демократ Ҷеймс Бюкенан, ҷумҳурихоҳ Ҷон С. Фремонт ва президенти собиқ Миллард Филлмор аз Ҳизби Амрико ҷараён гирифт. Ҷеймс Бюкенан дар интихобот пирӯз шуд ва Президенти 15-уми Иёлоти Муттаҳидаи Амрико гардид.

James Buchanan’s presidency is primarily known for its failure to effectively address the growing tensions and divisions between the North and the South, ultimately culminating in the outbreak of the American Civil War shortly after he left office. His presidency is often viewed as one of the least successful presidency in American history, due to these significant failures in leadership and crisis management.

Раёсати ҷумҳури Ҷеймс Бюкенен асосан бо нотавониаш дар баррасии муассири ташаннуҷҳо ва ихтилофоти рӯзафзуни миёни Шимол ва Ҷануб маъруф аст, ки дар ниҳоят андаке пас аз тарки мансаб кардани ӯ ба оғози Ҷанги шаҳрвандии Амрико анҷомид. Ба сабаби ин нокомиҳои ҷиддӣ дар роҳбарӣ ва идоракунии буҳрон, раёсати ӯ аксаран яке аз номуваффақтарин раёсатҳои ҷумҳурӣ дар таърихи Амрико дониста мешавад.

The infamous Dred Scott Decision in 1857, declared that slaves whether enslaved or free were not citizens and could not sue in federal courts. It also declared that Congress could not prevent slavery in the territories of the United States. The Democrat Buchanan publicly endorsed the pro-slavery Dred Scott Decision.

Қарори бадноми Дред Скотт дар соли 1857 эълон кард, ки ғуломон, хоҳ дар бандагӣ бошанд ва хоҳ озод, шаҳрванд нестанд ва наметавонанд дар додгоҳҳои федералӣ даъво баранд. Он ҳамчунин эълон кард, ки Конгресс наметавонад ғуломдориро дар қаламравҳои Иёлоти Муттаҳида пешгирӣ кунад. Демократ Бюкенен қарори тарафдори ғуломдории Дред Скоттро ошкоро ҷонибдорӣ намуд.

Not only did the pro-slavery position of the Democrat Buchanan allow tensions to escalate into Civil War, but his inability to manage the economics of the country led to the Panic of 1857, which was one of the greatest economic downturns in American history prior to the great depression. The Panic of 1857 resulted in a severe economic depression that lasted several years. Businesses and banks closed, unemployment increased and the stock market declined.

На танҳо мавқеи ҷонибдори ғуломдории демократи Бюкенен ба шиддат ёфтани танишҳо то ба ҷанги шаҳрвандӣ роҳ дод, балки нотавонии ӯ дар идораи иқтисодиёти кишвар низ ба буҳрони соли 1857 оварда расонд, ки он пеш аз Бӯҳрони Бузург яке аз шадидтарин таназзулҳои иқтисодӣ дар таърихи Амрико буд. Буҳрони соли 1857 ба як депрессияи шадиди иқтисодӣ анҷомид, ки чанд сол идома кард. Корхонаҳо ва бонкҳо баста шуданд, бекорӣ афзоиш ёфт ва бозори саҳомӣ коҳиш пайдо кард.

During Buchanan’s presidency the Southern states began their process of seceding from the Union, and they broke away in response to the election of the Republican Abraham Lincoln, in 1860. Buchanan took a passive approach to the secession crisis, arguing that the federal government lacked the authority to forcibly prevent secession. This lack of decisive action allowed the secession movement to gain momentum. His lack of strong leadership and his reluctance to take decisive action to address the secession crisis contributed to the South’s perception that it could leave the Union without facing military opposition.

Дар давраи президентии Бюкенан, иёлатҳои ҷанубӣ раванди ҷудо шудан аз Иттиҳодро оғоз карданд ва онҳо дар посух ба интихоб шудани ҷумҳурихоҳ Абраҳам Линколн дар соли 1860 аз он ҷудо шуданд. Бюкенан нисбат ба буҳрони ҷудоихоҳӣ равиши ғайрифаъолона пеш гирифт ва далел овард, ки ҳукумати федералӣ ихтиёри онро надорад, ки бо зӯр аз ҷудошавӣ пешгирӣ намояд. Ин набудани амали қатъӣ имкон дод, ки ҳаракати ҷудоихоҳӣ неру ва шиддат гирад. Набудани роҳбарии қавӣ аз ҷониби ӯ ва бемайлии ӯ ба андешидани тадбирҳои қатъӣ барои ҳаллу фасли буҳрони ҷудоихоҳӣ ба он мусоидат кард, ки Ҷануб ба ин бовар расад, ки метавонад бидуни рӯ ба рӯ шудан бо муқовимати низомӣ аз Иттиҳод хориҷ шавад.

In 1860, Abraham Lincoln the first Republican president, was elected. On January 1, 1863, President Lincoln signed and issued the final Emancipation Proclamation, which declared that all enslaved people in Confederate-held territory were to be set free. This executive order had a significant impact on the Civil War as it turned the conflict into a struggle not only to preserve the Union, but also to end slavery. The Emancipation Proclamation did not immediately free all enslaved individuals. It applied specifically to Confederate-held territory, where the Union had limited authority. As Union forces advanced and gained control over Confederate territory, the proclamation was enforced, and enslaved people in those areas were set free. The Emancipation Proclamation was a crucial step toward the eventual abolition of slavery in the United States and paved the way for the passage of the Thirteenth Amendment to the U.S. Constitution, which was passed and ratified on December 6, 1865.

Соли 1860 Авраҳам Линколн, нахустин президенти ҷумҳурихоҳ, интихоб гардид. 1 январи соли 1863 Президент Линколн Эъломияи ниҳоии Озодсозиро имзо карда, ба иҷро баровард, ки дар он эълон мешуд, ҳамаи афроди дар ғуломӣ буда дар қаламраве, ки таҳти тасарруфи Конфедератсия буд, бояд озод карда шаванд. Ин фармони иҷроия ба Ҷанги шаҳрвандӣ таъсири назаррас расонд, зеро он низоъро на танҳо ба мубориза барои ҳифзи Иттиҳод, балки ҳамчунин ба мубориза барои аз байн бурдани ғуломдорӣ табдил дод. Эъломияи Озодсозӣ ҳамаи афроди дар ғуломӣ бударо фавран озод накард. Он махсусан ба қаламрави таҳти тасарруфи Конфедератсия татбиқ мегардид, ки дар он ҷо Иттиҳод салоҳияти маҳдуд дошт. Ҳангоме ки нерӯҳои Иттиҳод пеш мерафтанд ва бар қаламрави Конфедератсия назорат ба даст меоварданд, эъломия ба иҷро дароварда мешуд ва афроди дар ғуломӣ буда дар он минтақаҳо озод мегардиданд. Эъломияи Озодсозӣ қадами ҳалкунандае ба сӯи барҳамдиҳии ниҳоии ғуломдорӣ дар Иёлоти Муттаҳида буд ва роҳро барои қабули Ислоҳи сездаҳуми Конститутсияи ИМА, ки 6 декабри соли 1865 қабул ва тасдиқ гардид, ҳамвор сохт.

The Republican horn from the 1850’s onward was in the crisis of the issue of slavery. Two primary divisions in the country represented by two primary classes of political thought. A separation process began in 1856 as anti and pro slavery groups moved into the Kansas territory in attempt to uphold their views of slavery, at the very time Philadelphia was being separated from Laodicea. Democrats were pro-slavery and Republicans were anti-slavery.

Шохи ҷумҳурихоҳон аз солҳои 1850 ба баъд дар буҳрони масъалаи ғуломдорӣ қарор дошт. Дар кишвар ду тақсимоти асосӣ мавҷуд буд, ки аз ҷониби ду синфи асосии андешаи сиёсӣ намояндагӣ мешуданд. Раванди ҷудошавӣ дар соли 1856 оғоз ёфт, ҳангоме ки гурӯҳҳои зидди ғуломдорӣ ва тарафдори ғуломдорӣ ба қаламрави Канзас кӯчиданд, то назарҳои худро оид ба ғуломдорӣ ҳифз кунанд, ҳамон айёме ки Филаделфия аз Лоудиқия ҷудо мешуд. Демократҳо тарафдори ғуломдорӣ буданд ва ҷумҳурихоҳон зидди ғуломдорӣ.

In 1856, Bleeding Kansas represented a microcosm of the impending war. In that year a pro-slavery Democrat was elected as head of the Republican horn, and his ineffective leadership became the symbol of an ineffective presidency, until these recent last days. He preceded the first Republican president that was forced to clean up the mess left by Buchanan’s presidency.

Соли 1856, «Канзаси хунин» тимсоли хурде аз ҷанги наздикшаванда буд. Дар ҳамон сол як демократи тарафдори ғуломдорӣ ба ҳайси сарвари шохи ҷумҳурихоҳ интихоб гардид, ва роҳбарии бесамари ӯ то ин рӯзҳои охирини наздик ба рамзи як раёсати ҷумҳурии бесамар табдил ёфт. Ӯ пеш аз аввалин раисиҷумҳури ҷумҳурихоҳ омад, ки маҷбур шуд вайроние, ки аз раёсати ҷумҳурии Бьюкенен боқӣ монда буд, ислоҳ намояд.

By 1863, the Republican horn made the most significant executive order in the history of the earth beast of Revelation thirteen. The executive order was addressing slavery. One paragraph of the proclamation states, “That on the first day of January, in the year of our Lord one thousand eight hundred and sixty-three, all persons held as slaves within any State or designated part of a State, the people whereof shall then be in rebellion against the United States, shall be then, thenceforward, and forever free; and the Executive Government of the United States, including the military and naval authority thereof, will recognize and maintain the freedom of such persons, and will do no act or acts to repress such persons, or any of them, in any efforts they may make for their actual freedom.” Though the resolution of the problem of slavery was historically incomplete at that point, the essence of the Constitution is recognized when Lincoln wrote, “all persons held as slaves within any state … shall be then, thenceforward, and forever free.”

То соли 1863 шохи ҷумҳурихоҳ фармони муҳимтарини иҷроияро дар таърихи ҳайвони заминии Ваҳй боби сездаҳ содир намуд. Ин фармони иҷроия ба масъалаи ғуломдорӣ дахл дошт. Як банди ин эъломия чунин мегӯяд: «Ки дар рӯзи якуми моҳи январ, дар соли Худованди мо як ҳазору ҳаштсаду шасту се, ҳамаи ашхосе, ки ҳамчун ғулом дар дохили ҳар иёлот ё қисми муайяншудаи иёлоте нигоҳ дошта мешаванд, ки мардуми он дар он вақт бар зидди Иёлоти Муттаҳида дар исён бошанд, аз ҳамон вақт, минбаъд ва абадан озод хоҳанд буд; ва ҳукумати иҷроияи Иёлоти Муттаҳида, аз ҷумла мақомоти низомӣ ва баҳрии он, озодии чунин ашхосро эътироф ва ҳифз хоҳад кард, ва ҳеҷ амал ё аъмолеро барои фурӯ нишондани чунин ашхос, ё ҳеҷ яке аз онҳо, дар ҳар гуна талошҳое, ки онҳо барои озодии воқеии худ ба ҷо оваранд, анҷом нахоҳад дод». Гарчанде ки ҳаллу фасли мушкили ғуломдорӣ дар он замон аз нигоҳи таърихӣ ҳанӯз нопурра буд, моҳияти Конститутсия эътироф мегардад, вақте ки Линколн навишт: «ҳамаи ашхосе, ки ҳамчун ғулом дар дохили ҳар иёлот нигоҳ дошта мешаванд … аз ҳамон вақт, минбаъд ва абадан озод хоҳанд буд».

Lincoln was returning to the foundational principle expressed in the Constitution, which identifies that “all men are created equal.” Lincoln was returning to the foundational truths at the same time the Protestant horn was rejecting its foundational prophecy, which is the prophecy of slavery. Therefore, at the very time the Republican horn was making its most significant “executive order” in history concerning slavery, the Protestant horn made the most significant executive order in its prophetic history concerning the prophecy of slavery, represented by Moses’ oath and curse. The Republican horn chose to return to the foundations, the Protestant horn chose to reject its foundation and return to those it had been instructed to never return unto.

Линколн ба он принсипи бунёдие бозмегашт, ки дар Конститутсия баён шудааст ва муайян мекунад, ки «ҳамаи одамон баробар офарида шудаанд». Линколн ба ҳақиқатҳои бунёдӣ бозмегашт, ҳамзамон бо он ки шохи протестантӣ пешгӯии бунёдии худро, яъне пешгӯии ғуломиро, рад мекард. Бинобар ин, маҳз дар ҳамон вақте ки шохи ҷумҳурихоҳ муҳимтарин «фармони иҷроия»-и худро дар таърих вобаста ба ғуломӣ содир мекард, шохи протестантӣ низ муҳимтарин фармони иҷроияро дар таърихи пешгӯёнаи худ дар бораи пешгӯии ғуломӣ, ки бо қасам ва лаънати Мусо намояндагӣ мешавад, содир намуд. Шохи ҷумҳурихоҳ интихоб кард, ки ба бунёдҳо бозгардад; шохи протестантӣ интихоб кард, ки бунёди худро рад намояд ва ба сӯи онҳое бозгардад, ки ба ӯ таълим дода шуда буд ҳаргиз ба онҳо бознагардад.

In 1863, the Republican horn had been divided into two camps, as was ancient Israel’s kingdom divided in the time of Jeroboam and Rehoboam. In 1863, the Protestant horn became legally attached to the Republican horn, as represented by Jeroboam’s two altars at Bethel and Dan. The two horns move through history in parallel to each other, and the history of 1863, especially represents the history of the last days.

Соли 1863 шохи ҷумҳурихоҳ ба ду лагерь ҷудо гардида буд, ҳамон тавре ки подшоҳии Исроили қадим дар айёми Ёробъом ва Раҳабъом ҷудо шуда буд. Дар соли 1863 шохи протестантӣ аз лиҳози қонунӣ ба шохи ҷумҳурихоҳ пайваст гардид, чунон ки инро ду қурбонгоҳи Ёробъом дар Байт-Ил ва Дон ифода менамоянд. Ин ду шох дар тӯли таърих ба таври мувозӣ нисбат ба якдигар ҳаракат мекунанд, ва таърихи соли 1863, ба вижа, таърихи рӯзҳои охирро намояндагӣ мекунад.

Millerite history is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand with a few prophetic caveats. One of those caveats is that the target audience in Millerite history was first those outside the movement, and thereafter the movement itself. In the movement of the one hundred and forty-four thousand the two voices of Revelation eighteen, identify two target audiences, but those targets are in reverse of Millerite history. The first target is God’s people and the second voice is God’s other flock, that are still in Babylon.

Таърихи миллерӣ дар таърихи яксаду чилу чор ҳазор такрор мегардад, бо чанд қайди нубувватӣ. Яке аз он қайдҳо ин аст, ки шунавандагони мақсаднок дар таърихи миллерӣ нахуст онҳое буданд, ки берун аз ҳаракат қарор доштанд, ва баъдан худи ҳаракат. Дар ҳаракати яксаду чилу чор ҳазор, ду овози Ваҳй боби ҳаждаҳум ду гурӯҳи шунавандагони мақсаднокро муайян мекунанд, аммо ин ҳадафҳо баръакси таърихи миллерӣ мебошанд. Ҳадафи аввал қавми Худо аст, ва овози дувум рамаи дигари Худост, ки ҳанӯз дар Бобил мебошанд.

Another prophetic caveat is that though both histories transcend from one church unto another, the Millerites moved from Philadelphia to Laodicea, and the mighty movement of the third angel moves from Laodicea unto Philadelphia. This identifies that the Millerites went from the sixth unto the seventh church and the one hundred and forty-four thousand go from the seventh church unto the eighth church, which is of the seven.

Боз як огоҳии нубувватӣ ин аст, ки гарчанде ҳар ду таърих аз як калисо ба калисои дигар мегузаранд, Миллериён аз Филаделфия ба Лаодикия гузаштанд, ва ҳаракати қудратманди фариштаи сеюм аз Лаодикия ба Филаделфия мегузарад. Ин нишон медиҳад, ки Миллериён аз калисои шашум ба калисои ҳафтум рафтанд ва яксаду чилу чор ҳазор аз калисои ҳафтум ба калисои ҳаштум мераванд, ки аз ҷумлаи ҳамон ҳафт аст.

The Republican horn began its movement from a pro-slavery nation unto an anti-slavery nation in the history surrounding 1863. The crisis of that history established two political parties that are the same antagonists in these “last days.” Just as the first Republican president from that history was assassinated just days after the war ended, the last Republican president was symbolically assassinated and left in the street as dead while the world rejoiced. He was assassinated, not just days after the Civil War ended, but just before the final civil war begins.

Шохи ҷумҳурихоҳ ҳаракати худро аз як миллати ҷонибдори ғуломдорӣ ба сӯи як миллати мухолифи ғуломдорӣ дар таърихи марбут ба соли 1863 оғоз намуд. Бӯҳрони он таърих ду ҳизби сиёсиро барқарор кард, ки дар ин «рӯзҳои охир» ҳамон душманони муқобиланд. Ҳамон тавре ки нахустин президенти ҷумҳурихоҳ аз он таърих ҳамагӣ чанд рӯз пас аз анҷоми ҷанг ба қатл расонида шуд, охирин президенти ҷумҳурихоҳ низ ба таври рамзӣ ба қатл расонида шуда, чун мурда дар кӯча вогузошта шуд, дар ҳоле ки ҷаҳон шодӣ мекард. Ӯ на танҳо чанд рӯз пас аз анҷоми Ҷанги шаҳрвандӣ ба қатл расонида шуд, балки андаке пеш аз он ки ҷанги ниҳоии шаҳрвандӣ оғоз ёбад.

The first Republican president was preceded by the most ineffective president of American history, and the last Republican president will be preceded by the same. The ineffectiveness of the Democratic president that preceded the first Republican president precipitated the crisis that evolved into the civil war, and the same ineffectiveness is now taking place. The Democratic president that precedes the last Republican president managed the economy in such a fashion that it produced the greatest economic crash in American history up until that point in time. The two horns run parallel unto the Sunday law. In 1863, the first generation of both horns began, and for both horns the fourth and final generation will be facing the east, and bowing down to the sun.

Аввалин президенти ҷумҳурихоҳро бесамартарин президент дар тамоми таърихи Амрико пешгузашт, ва охирин президенти ҷумҳурихоҳро низ ҳамон гуна пешгузашта хоҳад буд. Бесамарии президенти демократе, ки пеш аз аввалин президенти ҷумҳурихоҳ буд, буҳронеро ба вуҷуд овард, ки ба ҷанги шаҳрвандӣ расид, ва айни ҳамон бесамарӣ ҳоло низ рух дода истодааст. Президенти демократе, ки пеш аз охирин президенти ҷумҳурихоҳ меояд, иқтисодро ба гунае идора кард, ки то он замон бузургтарин фурӯпошии иқтисодиро дар таърихи Амрико ба бор овард. Ду шох то қонуни якшанбе ба таври мувозӣ пеш мераванд. Дар соли 1863, насли аввалини ҳар ду шох оғоз ёфт, ва барои ҳар ду шох насли чорум ва ниҳоӣ рӯ ба шарқ хоҳад буд ва ба офтоб саҷда хоҳад кард.

The Elijah message is always accompanied with the judgments of God confirming the message of warning. The society of the world is now living as the people before the flood. They are eating, drinking and expecting the globalist techno-giants to solve any problem that might arise. God’s Word is identifying that the world is now on the verge of a tremendous crisis.

Паёми Илёс ҳамеша бо довариҳои Худо ҳамроҳ аст, ки паёми огоҳиро тасдиқ мекунанд. Ҷомеаи ҷаҳонӣ ҳоло чунон зиндагӣ мекунад, ки мардумони пеш аз тӯфон зиндагӣ мекарданд. Онҳо мехӯранд, менӯшанд ва интизор доранд, ки бузургқудратҳои технологии ҷаҳонигаро ҳар мушкиле, ки мумкин аст пеш ояд, ҳал хоҳанд кард. Каломи Худо нишон медиҳад, ки ҷаҳон ҳоло бар лаби як бӯҳрони азим қарор дорад.

> “‘What of the night?’ Do I discern the import of these messages? Do I understand the place they occupy in the closing work of the great remedial system? Am I so familiar with the ‘sure word of prophecy’ that I can see in the events transpiring around me positive evidence that the coming King is even at the door? Do I sense the responsibility that rests upon me, in view of the light God has given? Am I using every talent entrusted to me as his steward, in well-directed effort to rescue the perishing? or am I lukewarm and indifferent, partly mixed up with a wicked world, using the means and ability God has given me, largely in self-gratification, caring more for my own ease and comfort than for the advancement of his cause? Am I by my course strengthening ‘the conviction that has been gaining ground in the world that Seventh-day Adventists are giving the trumpet an uncertain sound, and are following in the path of worldlings’?

> «“Шаб аз чӣ хабар?” Оё ман аҳамияти ин паёмҳоро дарк менамоям? Оё ман ҷойгоҳеро, ки онҳо дар кори хотимавии низоми бузурги ислоҳбахш ишғол мекунанд, мефаҳмам? Оё ман бо “каломи яқини нубувват” он қадар ошно ҳастам, ки дар рӯйдодҳое, ки дар атрофи ман ба амал меоянд, далели ошкори онро бубинам, ки Подшоҳи ояндакунанда аллакай бар дар аст? Оё ман масъулиятеро, ки бо назардошти нуре, ки Худо ба ман додааст, бар дӯши ман қарор дорад, эҳсос менамоям? Оё ман ҳар истеъдодеро, ки ҳамчун амонатдори Ӯ ба ман супурда шудааст, дар кӯшиши дуруст равонашуда барои наҷоти ҳалокшавандагон ба кор мебарам? Ё ман сусту беэътино ҳастам, қисман бо ҷаҳони шарир омехта шуда, воситаҳо ва қобилиятеро, ки Худо ба ман додааст, асосан барои қонеъ гардондани худ истифода мебарам, ва барои роҳат ва осоиши шахсии худ бештар ғамхорӣ менамоям, назар ба пешрафти кори Ӯ? Оё ман бо рафтори худ “он эътиқодеро, ки дар ҷаҳон қувват гирифта истодааст, тақвият мебахшам, ки Адвентистони рӯзи ҳафтум карнайро ба садои номуайян менавозанд ва дар роҳи дунявиён қадам мезананд”?»

> “We hear the footsteps of an approaching God to punish the world for their iniquity. The end of time is close upon us. The world’s inhabitants are being bound in bundles to be burned. Shall you be bound up with the tares? Do you realize that every year thousands and thousands and ten times ten thousand souls are perishing, dying in their sins? The plagues and judgments of God are already doing their work, and souls are going to ruin because the light of truth has not been flashed upon their pathway.” General Conference Daily Bulletin, April 1, 1897.

> «Мо қадамҳои Худои наздикшавандаро мешунавем, ки меояд то ҷаҳонро барои шарорати онҳо ҷазо диҳад. Анҷоми замон ба мо хеле наздик аст. Сокинони ҷаҳон ба дастаҳо баста мешаванд, то сӯхта гарданд. Оё шумо низ бо алафҳои бегона баста хоҳед шуд? Оё дарк мекунед, ки ҳар сол ҳазорҳо ва ҳазорҳо ва даҳ ҳазору даҳ ҳазор ҷонҳо ҳалок мешаванд, дар гуноҳҳои худ мемиранд? Вабоҳо ва довариҳои Худо аллакай кори худро анҷом медиҳанд, ва ҷонҳо ба сӯи ҳалокат мераванд, зеро нури ҳақиқат бар роҳи онҳо нур наафкандааст». General Conference Daily Bulletin, April 1, 1897.

> With my soul have I desired thee in the night; yea, with my spirit within me will I seek thee early: for when thy judgments are in the earth, the inhabitants of the world will learn righteousness. Isaiah 26:9.

> Бо ҷонам Туро шабона орзу кардаам; оре, бо рӯҳи худ, ки андаруни ман аст, Туро саҳаргоҳон хоҳам ҷуст; зеро ҳангоме ки довариҳои Ту бар замин ҷорист, сокинони ҷаҳон адолатро хоҳанд омӯхт. Ишаъё 26:9.

Back to Articles