Article

# Elijah - Number Twelve

Илёс — Рақами дувоздаҳ

Every valley shall be exalted

Ҳар водӣ баланд хоҳад шуд

Author

Jeff Pippenger

Published

October 17, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are still addressing Elijah as a prophetic symbol. Elijah proclaimed to Ahab that there would not be rain, except at his word for three years.

Мо ҳанӯз ҳам ба Илёс ҳамчун рамзи нубувватӣ муроҷиат мекунем. Илёс ба Аҳъоб эълон кард, ки ба муддати се сол, ҷуз бо каломи ӯ, борон нахоҳад борид.

> And Elijah the Tishbite, who was of the inhabitants of Gilead, said unto Ahab, As the Lord God of Israel liveth, before whom I stand, there shall not be dew nor rain these years, but according to my word. 1 Kings 17:1.

> Ва Илёс, тишбие, ки аз сокинони Ҷилъод буд, ба Аҳъоб гуфт: «Қасам ба ҳаёти Парвардигор Худои Исроил, ки ман дар ҳузури Ӯ меистам: дар ин солҳо на шабнам хоҳад буд ва на борон, магар ба сухани ман». 3 Подшоҳон 17:1.

Christ informs us in the book of Luke, that the three years was actually three and a half years.

Масеҳ дар китоби Луқо ба мо маълум месозад, ки он се сол дар асл сеюним сол буд.

> An he said, Verily, I say unto you, No prophet is accepted in his own country. But I tell you of a truth, many widows were in Israel in the days of Elias, when the heaven was shut up three years and six months, when great famine was throughout all the land; But unto none of them was Elias sent, save unto Sarepta, a city of Sidon, unto a woman that was a widow. Luke 4:24–26.

> Ва Ӯ гуфт: «Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки ҳеҷ пайғамбаре дар ватани худ пазируфта намешавад. Лекин ба шумо ба ҳақиқат мегӯям: дар айёми Ильёс, ҳангоме ки осмон се солу шаш моҳ баста шуд, ва қаҳтии бузурге бар тамоми он замин рӯй дод, дар Исроил бевазанони бисёр буданд; аммо Ильёс ба ҳеҷ яке аз онҳо фиристода нашуд, магар ба Сорефот, шаҳри Сидӯн, назди зане ки бевазан буд.» Луқо 4:24–26.

The three and a half years took place in the time of Ahab and Jezebel, thus identifying the three and a half prophetic years from 538 until 1798, when the papacy, represented as Jezebel in the church of Thyatira, ruled during the Dark Ages.

Севуним соли ним дар замони Аҳъоб ва Изобал ба вуқуъ пайваст; бинобар ин, онҳо сеюним соли нубувватиро аз 538 то 1798 муайян месозанд, вақте ки папагарӣ, ки дар калисои Тиётира ба сурати Изобал муаррифӣ шудааст, дар давраи асрҳои зулмот ҳукмронӣ мекард.

> Notwithstanding I have a few things against thee, because thou sufferest that woman Jezebel, which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols. And I gave her space to repent of her fornication; and she repented not. Behold, I will cast her into a bed, and them that commit adultery with her into great tribulation, except they repent of their deeds. And I will kill her children with death; and all the churches shall know that I am he which searcheth the reins and hearts: and I will give unto every one of you according to your works. Revelation 2:20–23.

> Лекин сенга қарши бир неча гапим бор: чунки ўзини пайғамбар аёл деб атаётган ўша Изабел аёлга сен йўл қўйяпсан; у Менинг қулларимни бузуқлик қилишга ва бутларга аталган қурбонликларни ейишга ўргатиб, йўлдан оздирмоқда. Мен унга ўз бузуқлигидан тавба қилиши учун фурсат бердим, аммо у тавба қилмади. Мана, Мен уни тўшакка ташлайман ва у билан зино қилувчиларни ҳам, агар ўз ишларидан тавба қилмасалар, қаттиқ мусибатга ташлайман. Унинг болаларини эса ўлим билан ўлдираман; ва барча жамоатлар Мен юраклару дилларни текширувчи Зот эканимни билиб оладилар; ва Мен ҳар бирингизга ишларингизга яраша қайтариб бераман. Ваҳий 2:20–23.

Jezebel’s “space to repent” was three and a half years in the days of Elijah, and three and a half prophetic years from 538 until 1798 in the Dark Ages of papal persecution. The punishment of Jezebel and the kings of Europe who committed fornication with her, was to be cast into a bed of tribulation and the death of her children. There were faithful souls during the Dark Ages, that had also been cast into a bed of tribulation, but they would live. When cast into the bed of tribulation, the outcome of life for the faithful or death for the unfaithful was based upon their “works.” The faithful’s bed of tribulation, produced patience and life. Their bed of tribulation would cease towards the end of the three and a half years, just before Elijah left Sarepta to command Ahab to call all Israel to Mount Carmel.

«Фурсати тавба»-и Эйзобал дар рӯзҳои Илёс сеюним сол буд, ва дар асрҳои тираи таъқиби папавӣ аз соли 538 то 1798 сеюним соли набувватӣ буд. Ҷазои Эйзобал ва подшоҳони Аврупо, ки бо вай зино карданд, ин буд, ки ба бистари мусибат андохта шаванд ва фарзандони вай бимиранд. Дар асрҳои тира ҷонҳои вафодоре низ буданд, ки онҳо ҳам ба бистари мусибат андохта шуда буданд, аммо онҳо зинда мемонданд. Ҳангоме ки ба бистари мусибат андохта мешуданд, натиҷаи ҳаёт барои вафодорон ё марг барои бевафоён бар асоси «аъмоли» онҳо буд. Бистари мусибати вафодорон сабр ва ҳаёт ба бор меовард. Бистари мусибати онҳо дар охирҳои сеюним сол қатъ мегардид, андаке пеш аз он ки Илёс Сорептаро тарк кунад, то ба Аҳъоб амр диҳад, ки тамоми Исроилро ба кӯҳи Кармил даъват намояд.

> “The persecution of the church did not continue throughout the entire period of the 1260 years. God in mercy to His people cut short the time of their fiery trial. In foretelling the ‘great tribulation’ to befall the church, the Saviour said: ‘Except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened.’ Matthew 24:22. Through the influence of the Reformation the persecution was brought to an end prior to 1798.” The Great Controversy, 266, 267.

> Таъқиби калисо дар тамоми давраи 1260 сола идома наёфт. Худо, дар раҳмати Худ ба қавми Худ, вақти озмоиши оташини онҳоро кӯтоҳ кард. Наҷотдиҳанда, ҳангоми пешгӯӣ кардани «мусибати бузург», ки бар калисо хоҳад омад, гуфт: «Ва агар он рӯзҳо кӯтоҳ карда намешуданд, ҳеҷ ҷисм наҷот намеёфт; лекин ба хотири баргузидагон он рӯзҳо кӯтоҳ карда хоҳанд шуд». Матто 24:22. Ба воситаи таъсири Ислоҳот, таъқиб пеш аз соли 1798 ба поён расонда шуд». Ҷанҷоли Бузург, 266, 267.

The judgment of the “bed of tribulation” for the papacy would “kill her children with death,” but the judgment of the “bed of tribulation” contained a promise of life for those whose works demonstrated their faithfulness, as illustrated in the death of the widow of Sarepta’s son.

Довари «бистари мусибат» барои папагарӣ «фарзандони вайро ба марг хоҳад кушт», аммо довари «бистари мусибат» барои онҳое ки аъмолашон вафодории онҳоро нишон медод, ваъдаи ҳаётро дар бар дошт, чунон ки ин дар марги писари бевазани Сорепта ба тасвир омадааст.

> And it came to pass after these things, that the son of the woman, the mistress of the house, fell sick; and his sickness was so sore, that there was no breath left in him. And she said unto Elijah, What have I to do with thee, O thou man of God? art thou come unto me to call my sin to remembrance, and to slay my son? And he said unto her, Give me thy son. And he took him out of her bosom, and carried him up into a loft, where he abode, and laid him upon his own bed. And he cried unto the Lord, and said, O Lord my God, hast thou also brought evil upon the widow with whom I sojourn, by slaying her son? And he stretched himself upon the child three times, and cried unto the Lord, and said, O Lord my God, I pray thee, let this child’s soul come into him again. And the Lord heard the voice of Elijah; and the soul of the child came into him again, and he revived. And Elijah took the child, and brought him down out of the chamber into the house, and delivered him unto his mother: and Elijah said, See, thy son liveth. And the woman said to Elijah, Now by this I know that thou art a man of God, and that the word of the Lord in thy mouth is truth. 1 Kings 17:17–24.

> Ва баъд аз ин воқеъ шуд, ки писари он зан, хонуми хона, бемор шуд; ва бемории ӯ чунон сахт буд, ки дар ӯ дигар нафасе намонд. Ва ӯ ба Илёс гуфт: «Эй марди Худо, маро бо ту чӣ кор? Оё назди ман омадаӣ, то гуноҳи маро ба ёд оварӣ ва писарамро бикушӣ?» Ва ӯ ба вай гуфт: «Писаратро ба ман деҳ». Ва ӯро аз оғӯши вай гирифта, ба болохонае, ки худ дар он иқомат дошт, бардошт ва ӯро бар бистари худ хобонид. Ва сӯи Худованд нидо карда, гуфт: «Эй Худованд Худои ман, оё ҳатто бар ин бевазан, ки назди ӯ меҳмон ҳастам, бало овардаӣ, ба он ки писарашро куштаӣ?» Ва бар кӯдак се бор худро дароз кашид ва сӯи Худованд нидо карда, гуфт: «Эй Худованд Худои ман, илтимос мекунам, бигзор ҷони ин кӯдак боз ба ӯ баргардад». Ва Худованд овози Илёсро шунид; ва ҷони кӯдак боз ба ӯ баргашт, ва ӯ зинда шуд. Ва Илёс кӯдакро гирифта, аз болохона ба хона фуруд овард ва ӯро ба модараш супурд; ва Илёс гуфт: «Инак, писарат зинда аст». Ва он зан ба Илёс гуфт: «Акнун аз ин медонам, ки ту марди Худо ҳастӣ, ва каломи Худованд дар даҳони ту ростӣ аст». 3 Подшоҳон 17:17–24.

The widow recognized that Elijah was “a man of God,” for “the word of the Lord” that brought her child back to life, was the word “truth.” The three-step process of Elijah stretching himself upon the widow’s son was understood by the widow as the “word” in Elijah’s mouth as “truth.” The Hebrew word ‘emeth,’ is translated in the passage as “truth,” and represents the creative power of Alpha and Omega. It is the Hebrew word created by the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet, and represents the Power who can bring the dead back to life.

Зан эътироф намуд, ки Илёс «марди Худо» буд, зеро «каломи Худованд», ки фарзандашро ба ҳаёт бозгардонд, каломи «ҳақ» буд. Раванди сесатҳагии он ки Илёс худро бар писари зан дароз кард, аз ҷониби зан ҳамчун «каломи» дар даҳони Илёс чун «ҳақ» фаҳмида шуд. Калимаи ибрии ‘emeth’, дар ин порча ба «ҳақ» тарҷума шудааст ва қудрати офаринандаи Алфа ва Омегаро ифода мекунад. Ин калимаи ибриест, ки аз ҳарфи аввал, сездаҳум ва охирини алифбои ибрӣ сохта шудааст ва Қудратеро ифода мекунад, ки метавонад мурдагонро ба ҳаёт бозгардонад.

The faithful, just as the unfaithful in the “space” of probationary time represented by the three and a half years, received the judgment of a “bed of tribulation.” Death was the outcome for the children of the class that followed the whore who committed fornication and taught the doctrines of paganism. Life was given to the other class who followed the directions of Elijah, and believed the Word of “truth.”

Вафодорон, ҳамчунин мисли бевафоён дар «фосила»-и замони имтиҳонӣ, ки бо сеюним сол ифода шудааст, ҳукми «бистари мусибат»-ро гирифтанд. Марг натиҷаи фарзандони он синфе буд, ки аз фоҳишае, ки зино мекард ва таълимоти бутпарастиро меомӯзонд, пайравӣ намуд. Ҳаёт ба синфи дигаре дода шуд, ки аз дастуроти Илёс пайравӣ карданд ва ба Каломи «ростӣ» имон оварданд.

The widow had followed Elijah’s command to fetch him some water and give him some bread, and her obedience to the prophet’s word represents the faithful in the Dark Ages of Thyatira. (It is worth noting that when Elijah commands the widow to first feed him, and thereafter feed her son and herself that what is represented is that Elijah is the first to receive the food to eat. He is first to receive the message, and thereafter the church.) We are informed that the works of the faithful, were greater at the end than the beginning.

Бевазан ба фармони Илёс итоат карда буд, то ба ӯ андаке об биёрад ва андаке нон диҳад; ва итоати вай ба каломи набӣ рамзи мӯъминон дар асрҳои торики Тиоти́ра мебошад. (Қобили зикр аст, ки ҳангоме ки Илёс ба бевазан амр мекунад, ки аввал ӯро сер кунад ва баъд аз он писараш ва худашро сер намояд, он чи дар ин ҷо муаррифӣ мешавад, ин аст, ки Илёс аввалин касест, ки ғизоро барои хӯрдан қабул мекунад. Ӯ аввал паёмро қабул мекунад, ва баъд аз он калисо.) Ба мо хабар дода шудааст, ки аъмоли мӯъминон дар анҷом аз ибтидо бузургтар буданд.

> And unto the angel of the church in Thyatira write; These things saith the Son of God, who hath his eyes like unto a flame of fire, and his feet are like fine brass; I know thy works, and charity, and service, and faith, and thy patience, and thy works; and the last to be more than the first. Revelation 2:18, 19.

> Ва ба фариштаи калисои Тиотир бинавис: Ин суханонро Писари Худо мегӯяд, ки чашмонаш мисли шуълаи оташ аст, ва пойҳояш монанди миси соф аст; Ман аъмоли туро медонам, ва муҳаббат, ва хизмат, ва имон, ва сабри туро, ва аъмолатро; ва охирин бештар аз аввалин аст. Ваҳй 2:18, 19.

The faithful manifested good “works” during the “space” the papacy was given to repent, but their works at the last were “more than the first.” As the “space” was ending, Christ sent the morning star of the reformation, who began the work of no longer suffering the papacy, who taught the church to “commit fornication, and eat things sacrificed unto idols.”

Мӯъминон дар давоми он «мӯҳлате», ки ба папосӣ дода шуда буд, то тавба кунад, «аъмоли» неке зоҳир намуданд; аммо аъмоли онҳо дар охир «беш аз аввалин» буд. Вақте ки он «мӯҳлат» ба анҷом мерасид, Масеҳ ситораи субҳи ислоҳотро фиристод, ки ба кори дигар таҳаммул накардани папосӣ оғоз намуд — ҳамон папосие, ки ба калисо таълим медод, ки «зино кунад ва аз қурбониҳои бутҳо бихӯрад».

> And he that overcometh, and keepeth my works unto the end, to him will I give power over the nations: And he shall rule them with a rod of iron; as the vessels of a potter shall they be broken to shivers: even as I received of my Father. And I will give him the morning star. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 2:26–29.

> Ва ҳар кӣ ғолиб ояд ва аъмоли Маро то ба охир нигоҳ дорад, ба ӯ бар халқҳо қудрат хоҳам дод; ва ӯ онҳоро бо асои оҳанин ҳукмронӣ хоҳад кард; мисли зарфҳои кулолгар пора-пора хоҳанд шуд, чунон ки Ман аз Падари Худ қабул намудаам. Ва ба ӯ ситораи субҳро хоҳам дод. Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд. Ваҳй 2:26–29.

Christ had “a few things against” the faithful at the beginning of the “space” given the papacy to repent, for they had allowed Jezebel “which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols.” But at the end of the “space” the faithful would cease to suffer the papacy to continue her seductions.

Масеҳ дар оғози он «фурсате», ки ба папагӣ барои тавба кардан дода шуда буд, бар зидди аҳли вафодор «чанд чиз» дошт, зеро онҳо ба Изобал, «ки худро набия меномад, иҷозат дода буданд, ки таълим диҳад ва бандагони Маро бифиребад, то зино кунанд ва чизҳои ба бутҳо қурбонишударо бихӯранд». Аммо дар анҷоми он «фурсат» аҳли вафодор дигар роҳ намедоданд, ки папагӣ фиребгариҳои худро идома диҳад.

> “In the fourteenth century arose in England the ‘morning star of the Reformation.’ John Wycliffe was the herald of reform, not for England alone, but for all Christendom. The great protest against Rome which it was permitted him to utter was never to be silenced. That protest opened the struggle which was to result in the emancipation of individuals, of churches, and of nations.” The Great Controversy, 80.

> «Дар асри чордаҳум дар Англия «ситораи саҳарии Ислоҳот» бархост. Ҷон Уиклиф пешоҳанги ислоҳот буд, на танҳо барои Англия, балки барои тамоми ҷаҳони масеҳият. Эътирози бузург бар зидди Рум, ки ба ӯ иҷозат дода шуд онро баён кунад, ҳаргиз набояд хомӯш мегашт. Он эътироз муборизаеро оғоз кард, ки мебоист ба озодии афрод, калисоҳо ва миллатҳо анҷомад». «Муборизаи Бузург», 80.

The food God’s servants eat, is the doctrines or message they receive. Fornication is the church employing state power to accomplish the enforcement of her idolatrous doctrines. In the “space” Jezebel was given to repent, the church fled into the wilderness for protection.

Хӯроке, ки хизматгорони Худо мехӯранд, ҳамон таълимот ё паёмест, ки онҳо қабул мекунанд. Зино он аст, ки калисо қудрати давлатро ба кор мебарад, то иҷрои маҷбурии таълимоти бутпарастонаи худро ба анҷом расонад. Дар он «фурсате», ки ба Изобал дода шуд, то тавба кунад, калисо барои муҳофизат ба биёбон гурехт.

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days…. And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. And the serpent cast out of his mouth water as a flood after the woman, that he might cause her to be carried away of the flood. And the earth helped the woman, and the earth opened her mouth, and swallowed up the flood which the dragon cast out of his mouth. Revelation 12:6, 14–16.

> Ва зан ба биёбон гурехт, он ҷо ҷойе дошт, ки Худо барои вай муҳайё карда буд, то ки вайро дар он ҷо ҳазору дусаду шаст рӯз хӯронанд…. Ва ба он зан ду боли уқоби бузург дода шуд, то ба биёбон, ба макони худ парвоз кунад, ки дар он ҷо вай барои як замон, ва замонҳо, ва ним замон аз пеши мор парвариш карда мешавад. Ва мор аз даҳони худ аз паси зан обро мисли сел берун андохт, то ӯро сел бурда барад. Ва замин ба зан ёрӣ расонд, ва замин даҳони худро кушод ва селро, ки аждаҳо аз даҳони худ берун андохта буд, фурӯ бурд. Ваҳй 12:6, 14–16.

During the time of persecution of Jezebel and Ahab, Obadiah represented the protection that was provided by the wilderness in the time of the papal rule.

Дар замони таъқиби Изобал ва Аҳъоб, Ӯбадё ҳимоятеро, ки биёбон дар айёми ҳукмронии папавӣ фароҳам меовард, муаррифӣ менамуд.

> And Ahab called Obadiah, which was the governor of his house. (Now Obadiah feared the Lord greatly: For it was so, when Jezebel cut off the prophets of the Lord, that Obadiah took an hundred prophets, and hid them by fifty in a cave, and fed them with bread and water.) 1 Kings 18:3, 4.

> Ва Аҳъоб Ӯбадёро, ки сардори хонаи ӯ буд, даъват кард. (Ва Ӯбадё аз Худованд бисёр метарсид; зеро вақте Изобал анбиёи Худовандро нобуд мекард, Ӯбадё сад нафар аз анбиёро гирифта, онҳоро панҷоҳ-панҷоҳ дар ғоре пинҳон кард ва онҳоро бо нон ва об хӯронд.) 3 Подшоҳон 18:3, 4.

Obadiah’s work of hiding the prophets by fifty in caves is the symbol of the place in the wilderness that was prepared by God to feed the faithful, who refused to eat the doctrines of the papacy and who also refused to accept the unholy relationship represented by her fornication with the kings of Europe. The space of time that Elijah had been directed to the widow of Sarepta for food and protection from Jezebel and Ahab, was the space of time the church fled into the wilderness, and the place prepared for them by God was represented by the work of Obadiah.

Кори Обадё, ки анбиёро панҷоҳ-нафара дар ғорҳо пинҳон мекард, рамзи он маконест дар биёбон, ки Худо барои ғизо додани мӯъминони вафодор омода сохта буд, онҳое ки аз хӯрдани таълимоти папагарӣ сар боз заданд ва ҳамчунин аз пазируфтани муносибати нопоке, ки бо зинокории вай бо подшоҳони Аврупо ифода меёфт, худдорӣ карданд. Он муҳлати замоне, ки Илёс барои ғизо ва муҳофизат аз Изобал ва Аҳъоб назди бевазани Сорефот роҳнамоӣ шуда буд, ҳамон муҳлати замоне буд, ки калисо ба биёбон гурехт; ва маконе, ки Худо барои онҳо омода карда буд, бо кори Обадё ифода мешуд.

Elijah’s place of hiding in Sarepta, called “Zarephath” in the Hebrew, means purification. When the space given Jezebel to repent ended, Elijah went to Obadiah and summoned Ahab to call all Israel to Carmel.

Ҷои пинҳоншавии Илёс дар Сарепта, ки дар забони ибронӣ «Зорефат» номида мешавад, маънояш поксозист. Вақте ки муҳлати ба Изобал барои тавба додашуда ба поён расид, Илёс назди Убадё рафт ва Аҳъобро хонд, то тамоми Исроилро ба Кармил фаро хонад.

> And as Obadiah was in the way, behold, Elijah met him: and he knew him, and fell on his face, and said, Art thou that my lord Elijah? And he answered him, I am: go, tell thy lord, Behold, Elijah is here. 1 Kings 18:17, 18.

> Ва ҳангоме ки Убадё дар роҳ буд, инак, Илёс ӯро вохӯрд; ва ӯро шинохта, бар рӯи худ афтод ва гуфт: «Оё ту ҳамон хоҷаи ман Илёс ҳастӣ?» Ва ӯ ба вай ҷавоб дод: «Ман ҳастам; бирав, ба хоҷаи худ бигӯ: инак, Илёс ин ҷост». 3 Подшоҳон 18:17, 18.

Elijah’s time with the widow of Sarepta symbolizes the Dark Ages. In the narrative of Elijah and the widow, she was gathering two sticks, for she was about to die. A widow in prophecy is a church, and she represented the church in the wilderness that was about to die.

Замони Ильёс бо бевазани Сорепто рамзи Асрҳои Торик аст. Дар ривояти Ильёс ва бевазан, вай ду чӯбча ҷамъ мекард, зеро қариб буд, ки бимирад. Бевазан дар нубувват рамзи калисо аст, ва вай калисоро дар биёбон намояндагӣ мекард, ки наздик буд бимирад.

> And unto the angel of the church in Sardis write; These things saith he that hath the seven Spirits of God, and the seven stars; I know thy works, that thou hast a name that thou livest, and art dead. Be watchful, and strengthen the things which remain, that are ready to die: for I have not found thy works perfect before God. Revelation 3:1, 2.

> Ба фариштаи калисои Сардис бинавис: Инро мегӯяд Ӯ, ки ҳафт Рӯҳи Худо ва ҳафт ситораро дорад: Ман аъмоли туро медонам, ки ном дорӣ, ки зинда ҳастӣ, вале мурда ҳастӣ. Бедор бош ва он чиро, ки боқӣ мондааст ва наздик ба мурдан аст, қувват деҳ; зеро Ман аъмоли туро пеши Худо комил наёфтам. Ваҳй 3:1, 2.

She was “gathering two sticks”, and preparing for her death when Elijah interrupts her.

Ӯ «ду чӯбро ҷамъ мекард» ва барои марги худ омодагӣ медид, вақте ки Илёс ӯро боздошт.

> And the word of the Lord came unto him, saying, Arise, get thee to Zarephath, which belongeth to Zidon, and dwell there: behold, I have commanded a widow woman there to sustain thee. So he arose and went to Zarephath. And when he came to the gate of the city, behold, the widow woman was there gathering of sticks: and he called to her, and said, Fetch me, I pray thee, a little water in a vessel, that I may drink. And as she was going to fetch it, he called to her, and said, Bring me, I pray thee, a morsel of bread in thine hand. And she said, As the Lord thy God liveth, I have not a cake, but an handful of meal in a barrel, and a little oil in a cruse: and, behold, I am gathering two sticks, that I may go in and dress it for me and my son, that we may eat it, and die. 1 Kings 17:8–12.

> Ва каломи Худованд бар ӯ нозил шуда, гуфт: «Бархез, ба Сорепто, ки аз они Сидӯн аст, бирав ва дар он ҷо иқомат намо; инак, Ман ба он ҷо ба як зани бева фармон додаам, ки туро таъмин кунад». Пас ӯ бархост ва ба Сорепто рафт. Ва ҳангоме ки ба дарвозаи шаҳр расид, инак, он зани бева дар он ҷо ҳезум ҷамъ мекард; ва ӯ вайро нидо карда, гуфт: «Лутфан, андаке об дар зарфе барои ман биёр, то бинӯшам». Ва чун ӯ мерафт, то онро биёрад, боз ӯро нидо карда, гуфт: «Лутфан, порае нон дар дасти худ барои ман биёр». Ва ӯ гуфт: «Ба ҳаёти Худованд Худои ту қасам, ман ноне надорам, ҷуз як каф орд дар хум ва андаке равған дар кӯза; ва инак, ду тика ҳезум ҷамъ мекунам, то дароям ва онро барои худ ва писарам омода созам, то бихӯрем ва бимирем». 3 Подшоҳон 17:8–12.

The widow of Sarepta was gathering “two sticks.” The widow represents the faithful in the time of Jezebel. Her son represents those during the history of Thyatira that died with the promise of being resurrected in the first resurrection.

Бевазани Сорефат «ду чӯб» ҷамъ мекард. Бевазан содиқонро дар замони Изобал намояндагӣ мекунад. Писари вай онҳоеро намояндагӣ мекунад, ки дар ҷараёни таърихи Тиотиро бо ваъдаи он ки дар эҳёи аввал зинда гардонда хоҳанд шуд, фавтиданд.

> And I saw thrones, and they sat upon them, and judgment was given unto them: and I saw the souls of them that were beheaded for the witness of Jesus, and for the word of God, and which had not worshipped the beast, neither his image, neither had received his mark upon their foreheads, or in their hands; and they lived and reigned with Christ a thousand years. But the rest of the dead lived not again until the thousand years were finished. This is the first resurrection. Blessed and holy is he that hath part in the first resurrection: on such the second death hath no power, but they shall be priests of God and of Christ, and shall reign with him a thousand years. Revelation 20:4–6.

> Ва ман тахтҳоро дидам, ва бар онҳо нишастанд, ва доварӣ ба онҳо дода шуд; ва ман ҷонҳои онҳоеро дидам, ки барои шаҳодати Исо ва барои каломи Худо сар бурида шуда буданд, ва онҳое ки ба ҳайвони ваҳшӣ ва ба сурати вай саҷда накарда буданд, ва нишони вайро бар пешониҳои худ ё бар дастҳои худ қабул накарда буданд; ва онҳо зинда шуданд ва бо Масеҳ ҳазор сол подшоҳӣ карданд. Аммо дигар мурдагон боз зинда нашуданд, то даме ки ҳазор сол ба анҷом расид. Ин аст эҳёи аввал. Хушо ва муқаддас аст он касе ки дар эҳёи аввал насибе дорад: бар чунинҳо марги дуюм қудрате надорад, балки онҳо коҳинони Худо ва Масеҳ хоҳанд буд, ва бо Ӯ ҳазор сол подшоҳӣ хоҳанд кард. Ваҳй 20:4–6.

The widow also represents the few in Sardis, that were worthy and given white garments.

Бевазан ҳамчунин он андакеро дар Сардис ифода мекунад, ки сазовор буданд ва ба онҳо либосҳои сафед дода шуданд.

> Thou hast a few names even in Sardis which have not defiled their garments; and they shall walk with me in white: for they are worthy. He that overcometh, the same shall be clothed in white raiment; and I will not blot out his name out of the book of life, but I will confess his name before my Father, and before his angels. Revelation 3:4, 5.

> Лекин дар Сардис низ ту чанд нафар дорӣ, ки либосҳои худро палид накардаанд; ва онҳо бо Ман дар либоси сафед роҳ хоҳанд рафт, зеро онҳо сазоворанд. Касе ки ғолиб ояд, ҳамон кас ба либоси сафед пӯшида хоҳад шуд; ва Ман номи ӯро аз дафтари ҳаёт ҳаргиз маҳв нахоҳам кард, балки номи ӯро пеши Падари Худ ва пеши фариштагони Ӯ эътироф хоҳам намуд. Ваҳй 3:4, 5.

Those in the fourth church of Thyatira, who faithfully died, represented by the widow’s son, were given white garments in the fifth seal.

Онҳое ки дар калисои чоруми Тиатира буданд ва ба вафодорӣ ҷон супурданд, ки бо писари бевазан рамзгузорӣ шудаанд, дар мӯҳри панҷум либосҳои сафед дода шуданд.

> And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: And they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, holy and true, dost thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled. Revelation 6:9–11.

> Ва ҳангоме ки Ӯ мӯҳри панҷумро кушод, ман дар зери қурбонгоҳ ҷонҳои онҳоеро дидам, ки ба сабаби каломи Худо ва ба сабаби шаҳодате ки доштанд, кушта шуда буданд. Ва онҳо бо овози баланд фарёд зада, мегуфтанд: «То ба кай, эй Худованд, муқаддас ва ростин, доварӣ намекунӣ ва қасоси хуни моро аз сокинони замин намегирӣ?» Ва ба ҳар яке аз онҳо ҷомаҳои сафед дода шуд; ва ба онҳо гуфта шуд, ки боз андаке ором гиранд, то даме ки ҳамхизматонашон низ ва бародаронашон, ки бояд мисли онҳо кушта шаванд, ба комилӣ расанд. Ваҳй 6:9–11.

The martyrs of the Dark Ages were given white robes, and were told to rest in their graves, until another group of papal martyrs were to be killed, as they had been killed. They had been murdered by the papacy during the space of three and a half years, and they were promised that the papacy would ultimately be judged, but not until a second group of papal martyrs were to be murdered, during the soon-coming Sunday law crisis. Sister White connects the martyrs’ request for judgment upon the papacy, with two passages in the book of Revelation.

Шаҳидони асрҳои торик ҷомаҳои сафед гирифтанд ва ба онҳо гуфта шуд, ки дар қабрҳои худ ором гиранд, то он даме ки гурӯҳи дигари шаҳидони папагӣ, чунон ки худи онҳо кушта шуда буданд, кушта шаванд. Онҳо дар тӯли сеюним сол аз ҷониби папагӣ ба қатл расонида шуда буданд, ва ба онҳо ваъда дода шуд, ки папагӣ ниҳоятан доварӣ хоҳад шуд, аммо на то он вақт ки гурӯҳи дуюми шаҳидони папагӣ дар ҷараёни бӯҳрони наздикшавандаи қонуни якшанбе ба қатл расонда шаванд. Хоҳар Уайт дархости шаҳидонро барои доварӣ бар папагӣ бо ду порча аз китоби Ваҳй пайванд медиҳад.

> “When the fifth seal was opened, John the Revelator in vision saw beneath the altar the company that were slain for the Word of God and the testimony of Jesus Christ. After this came the scenes described in the eighteenth of Revelation, when those who are faithful and true are called out from Babylon. [Revelation 18:1–5, quoted.]” Manuscript Releases, volume 20, 14.

> «Ҳангоме ки мӯҳри панҷум кушода шуд, Юҳаннои Ваҳйбин дар рӯъё дар зери қурбонгоҳ гурӯҳеро дид, ки ба хотири Каломи Худо ва шаҳодати Исои Масеҳ кушта шуда буданд. Баъд аз ин манзараҳое фаро расиданд, ки дар боби ҳаждаҳуми Ваҳй тасвир шудаанд, вақте ки онҳое ки бовафо ва ростинанд, аз Бобил даъват карда мешаванд. [Ваҳй 18:1–5, иқтибос шудааст.]» Manuscript Releases, ҷилди 20, 14.

Revelation eighteen verses one through five represents the two voices of verse one and verse four. The second voice is the call out of Babylon, and it marks the beginning of the Sunday law persecution, when the mighty movement of the third angel, calls God’s other flock out of Babylon. She also places the passage from the fifth seal at the opening of the seventh seal.

Ваҳй, боби ҳаждаҳум, оятҳои як то панҷ, ду овози ояти як ва ояти чорро намояндагӣ мекунад. Овози дувум даъвати берун омадан аз Бобил аст, ва он оғози таъқиботи қонуни якшанберо нишон медиҳад, вақте ки ҳаракати пурқудрати фариштаи сеюм рамаи дигари Худоро аз Бобил даъват мекунад, ки берун ояд. Ӯ ҳамчунин порчаи муҳри панҷумро дар оғози муҳри ҳафтум ҷой медиҳад.

> “[Revelation 6:9–11 quoted]. Here were scenes presented to John that were not in reality but that which would be in a period of time in the future.

> «[Ваҳй 6:9–11 оварда шудааст]. Дар ин ҷо ба Юҳанно манзараҳое нишон дода шуданд, ки дар воқеият набуданд, балки он чизҳое буданд, ки дар давраи муайяни вақт дар оянда ба вуқӯъ меомаданд. »

> “Revelation 8:1–4 quoted.” Manuscript Releases, volume 20, 197.

> «Ваҳй 8:1–4 иқтибос оварда шудааст». Manuscript Releases, ҷилди 20, 197.

In Revelation chapter eight, verses one through four, the seventh seal is opened.

Дар Ваҳй боби ҳаштум, оятҳои як то чаҳор, мӯҳри ҳафтум кушода мешавад.

> And when he had opened the seventh seal, there was silence in heaven about the space of half an hour. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. And another angel came and stood at the altar, having a golden censer; and there was given unto him much incense, that he should offer it with the prayers of all saints upon the golden altar which was before the throne. And the smoke of the incense, which came with the prayers of the saints, ascended up before God out of the angel’s hand. Revelation 8:1–4.

> Ва ҳангоме ки ӯ мӯҳри ҳафтумро кушод, дар осмон тақрибан ним соат хомӯшӣ ҳукмфармо шуд. Ва ман он ҳафт фариштаеро дидам, ки дар пеши Худо меистоданд; ва ба онҳо ҳафт карнай дода шуд. Ва фариштаи дигаре омаду назди қурбонгоҳ истод, дар ҳоле ки маҷмари тиллоӣ дошт; ва ба ӯ бухури бисёре дода шуд, то онро бо дуоҳои ҳамаи муқаддасон бар қурбонгоҳи тиллоие ки дар пеши тахт буд, тақдим намояд. Ва дуди бухур, ки бо дуоҳои муқаддасон буд, аз дасти фаришта ба ҳузури Худо боло рафт. Ваҳй 8:1–4.

The prayers of the martyrs of the Dark Ages, who in the fifth seal are requesting that God bring judgment upon the whore that commits fornication with the kings of the earth, ascend “up before God,” when the seventh seal is opened. Inspiration aligns the opening of the seventh seal, with Revelation eighteen’s second voice, for it is at the second voice, that God remembers her iniquities, and he then doubles her judgment. Once for the martyrs of the Dark Ages, and once for the blood bath of the Sunday law crisis.

Дуоҳои шаҳидони асрҳои торик, ки дар мӯҳри панҷум талаб мекунанд, ки Худо бар он фоҳишае, ки бо подшоҳони замин зино мекунад, доварӣ оварад, ҳангоми кушода шудани мӯҳри ҳафтум «ба ҳузури Худо» боло мераванд. Илҳом кушода шудани мӯҳри ҳафтумро бо овози дуюми Ваҳй боби ҳаждаҳ мувофиқ месозад, зеро маҳз дар овози дуюм Худо гуноҳҳои ӯро ба ёд меорад, ва баъд доварии ӯро дучанд мекунад. Як бор барои шаҳидони асрҳои торик, ва як бор барои хунрезии буҳрони қонуни якшанбе.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. Revelation 18:4–6.

> Ва ман овози дигареро аз осмон шунидам, ки мегуфт: «Аз вай берун оед, эй қавми Ман, то дар гуноҳҳои вай шарик нагардед ва аз офатҳои вай насибае наёбед. Зеро гуноҳҳои вай то ба осмон расидаанд, ва Худо шароратҳои вайро ба ёд овардааст. Ба вай ҳамон тавр подош диҳед, чунон ки вай ба шумо подош додааст, ва мувофиқи аъмолаш ба вай дучандон боз диҳед; дар ҳамон косае ки пур кардааст, барои вай дучандон пур кунед». Ваҳй 18:4–6.

The few in Sardis that had not defiled their garments, represent those that came out of the history of Thyatira that ended in 1798. They are represented by the widow of Sarepta, a widow who was going to the marriage in 1844.

Он камшуморе аз Сардис, ки либосҳои худро палид накарда буданд, онҳоеро намояндагӣ мекунанд, ки аз таърихи Тиётира, ки соли 1798 ба анҷом расид, берун омаданд. Онҳо бо бевазани Сорепто муаррифӣ шудаанд, бевазане, ки дар соли 1844 ба ақди никоҳ мерафт.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> «Омадани Масеҳ ҳамчун Саркоҳини мо ба Қудси қудсҳо, барои поксозии муқаддасгоҳ, ки дар Дониёл 8:14 ба назар оварда шудааст; омадани Писари Инсон назди Қадими айём, чунон ки дар Дониёл 7:13 пешниҳод гардидааст; ва омадани Худованд ба маъбади Худ, ки Малокӣ онро пешгӯӣ кардааст, ҳама тавсифи ҳамон як воқеа мебошанд; ва ҳамин ҳамчунин бо омадани домод ба тӯй, ки Масеҳ дар масали даҳ бокира дар Матто 25 баён кардааст, ифода ёфтааст». «Муборизаи бузург», 426.

The widow, was preparing her last supper before her death, when Elijah commanded her to serve him. She illustrates the faithful few in Thyatira, transitioning into the faithful few in Sardis that were gathering “two sticks” for a “fire”.

Зани бевазан, таоми охирини худро пеш аз маргаш омода мекард, ҳангоме ки Илёс ба вай амр фармуд, ки ба ӯ хизмат намояд. Ӯ намунаи он андакони вафодор дар Тиётира мебошад, ки ба андакони вафодори Сардис мегузаштанд, онҳое ки «ду чӯб»-ро барои «оташ» ҷамъ меоварданд.

The “two sticks” represent both houses of ancient Israel, that were trampled down by paganism and then papalism, but were to be gathered together and joined as “one stick,” in the history of 1798 to 1844.

«ду чӯб» ҳар ду хонадони Исроили қадимро ифода мекунанд, ки зери пои бутпарастӣ ва сипас папапарастӣ кӯфта шуданд, аммо мебоист дар таърихи солҳои 1798 то 1844 ҷамъ оварда шуда, ҳамчун «як чӯб» ба ҳам пайваста гарданд.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. And when the children of thy people shall speak unto thee, saying, Wilt thou not shew us what thou meanest by these? Say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the stick of Joseph, which is in the hand of Ephraim, and the tribes of Israel his fellows, and will put them with him, even with the stick of Judah, and make them one stick, and they shall be one in mine hand. And the sticks whereon thou writest shall be in thine hand before their eyes. And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children forever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:15–28.

> Ва каломи Худованд боз бар ман нозил шуда, гуфт: «Ва ту, эй писари одам, як чӯбдаст бигир ва бар он бинавис: “Барои Яҳудо ва барои банӣ-Исроил, ҳамроҳони ӯ”. Сипас чӯбдасти дигаре бигир ва бар он бинавис: “Барои Юсуф, чӯбдасти Эфроим, ва барои тамоми хонадони Исроил, ҳамроҳони ӯ”. Ва онҳоро яке ба дигаре пайваст кун, то як чӯбдаст шаванд; ва онҳо дар дасти ту як хоҳанд шуд. Ва ҳангоме ки фарзандони қавми ту ба ту сухан ронда, гӯянд: “Оё ба мо намефаҳмонӣ, ки инҳо чӣ маъно доранд?” — ба онҳо бигӯ: “Ҳамин тавр мегӯяд Худованд Худо: инак, Ман чӯбдасти Юсуфро, ки дар дасти Эфроим аст, ва сибтҳои Исроилро, ки ҳамроҳони ӯянд, хоҳам гирифт ва онҳоро бо он, яъне бо чӯбдасти Яҳудо, хоҳам пайваст, ва онҳоро як чӯбдаст хоҳам гардонид, ва онҳо дар дасти Ман як хоҳанд буд”. Ва он чӯбдастоне ки бар онҳо менависӣ, дар дасти ту пеши чашмони онҳо хоҳанд буд. Ва ба онҳо бигӯ: “Ҳамин тавр мегӯяд Худованд Худо: инак, Ман банӣ-Исроилро аз миёни халқҳо, ба ҳар ҷо ки рафтаанд, хоҳам гирифт, ва онҳоро аз ҳар тараф ҷамъ оварда, ба замини худашон хоҳам овард. Ва онҳоро дар он замин, бар кӯҳҳои Исроил, як миллат хоҳам сохт; ва як подшоҳ бар ҳамаи онҳо подшоҳ хоҳад буд; ва онҳо дигар ҳеҷ гоҳ ду миллат нахоҳанд буд, ва дигар ҳеҷ гоҳ ба ду подшоҳӣ тақсим нахоҳанд шуд. Ва дигар худро бо бутҳои худ, ва бо чизҳои зишти худ, ва бо ҳеҷ яке аз маъсиятҳои худ палид нахоҳанд кард; балки Ман онҳоро аз ҳамаи манзилҳояшон, ки дар онҳо гуноҳ кардаанд, наҷот хоҳам дод ва онҳоро пок хоҳам гардонид; ва онҳо қавми Ман хоҳанд буд, ва Ман Худои онҳо хоҳам буд. Ва бандаи Ман Довуд бар онҳо подшоҳ хоҳад буд; ва ҳамаи онҳо як чӯпон хоҳанд дошт; ва онҳо дар аҳкоми Ман роҳ хоҳанд рафт, ва фароизи Маро риоя хоҳанд кард ва онҳоро ба ҷо хоҳанд овард. Ва онҳо дар замине сокин хоҳанд шуд, ки Ман ба бандаи Худ Яъқуб додаам, ки падарони шумо дар он сокин буданд; ва дар он сокин хоҳанд шуд, ҳам онҳо, ҳам фарзандонашон, ва ҳам фарзандони фарзандонашон то абад; ва бандаи Ман Довуд то абад амири онҳо хоҳад буд. Ва Ман бо онҳо паймони сулҳ хоҳам баст; он барои онҳо паймони ҷовидонӣ хоҳад буд; ва онҳоро барқарор хоҳам кард, ва афзун хоҳам гардонид, ва муқаддасгоҳи Худро дар миёни онҳо то абад хоҳам ниҳод. Ва хаймаи Ман низ бо онҳо хоҳад буд; оре, Ман Худои онҳо хоҳам буд, ва онҳо қавми Ман хоҳанд буд. Ва халқҳо хоҳанд донист, ки Ман, ки Худованд ҳастам, Исроилро тақдис менамоям, вақте ки муқаддасгоҳи Ман дар миёни онҳо то абад бошад”». Ҳизқиёл 37:15–28.

When Elijah leaves Sarepta to call Ahab and all Israel to Mount Carmel, the widowed church that has fled into the wilderness was gathering two sticks for the fire that purifies the widow in advance of the wedding on October 22, 1844. The gathering of the two sticks is the gathering of the Millerite movement that is accomplished in the last sixty-five year period identified in Isaiah seven. The northern kingdom suffered the curse of Moses from 723 BC through 1798, and the southern kingdom suffered the same curse from 677 BC until 1844. In 1844, the spiritual descendants of those two literal nations, were gathered together as one stick, or one nation.

Вақте ки Илёс Сарептаро тарк мекунад, то Аҳъоб ва тамоми Исроилро ба кӯҳи Кармил бихонад, калисои бевазане, ки ба биёбон гурехта буд, ду чӯбро барои оташе ҷамъ мекард, ки бевазанро пеш аз тӯйи 22 октябри соли 1844 пок месозад. Ҷамъ овардани он ду чӯб, ҷамъ овардани ҳаракати миллеритӣ аст, ки дар давраи охирини шасту панҷсолае, ки дар Ишаъё боби ҳафт муайян шудааст, ба анҷом мерасад. Подшоҳии шимолӣ аз соли 723 то м. то соли 1798 лаънати Мӯсоро аз сар гузаронд, ва подшоҳии ҷанубӣ аз соли 677 то м. то соли 1844 ҳамон лаънатро аз сар гузаронд. Дар соли 1844 ворисони рӯҳонии он ду халқи воқеӣ ҳамчун як чӯб, ё як миллат, ҷамъ оварда шуданд.

If nothing else Ezekiel defines the two sticks as two nations, that become one nation.

Агар ҳеҷ чизи дигар набошад ҳам, Ҳизқиёл ин ду чӯбро ҳамчун ду халқ муайян мекунад, ки як халқ мешаванд.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

> Зеро сари Сурия Димишқ аст, ва сари Димишқ Разин; ва дар давоми шасту панҷ сол Эфроим чунон шикаста хоҳад шуд, ки дигар қавм набошад. Ва сари Эфроим Сомария аст, ва сари Сомария писари Рамалиё. Агар имон наоваред, албатта пойдор нахоҳед монд. Ишаъё 7:8, 9.

If we will not believe the prophecy of sixty-five years, we will not be established.

Агар мо ба пешгӯии шасту панҷ сол имон наоварем, устувор нахоҳем шуд.

We will continue to present Elijah’s symbolism in the next article.

Мо дар мақолаи навбатӣ ба баёни рамзшиносии Илёс идома хоҳем дод.

Back to Articles