Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Seven

Китоби Дониёл — яксаду шасту ҳафтум

Decoding Prophecy: Unveiling the Historical and Prophetic Significance of Daniel 11:10 and Beyond

Рамзкушоии нубувват: ошкор сохтани аҳамияти таърихӣ ва нубувватии Дониёл 11:10 ва фаротар аз он

Author

Jeff Pippenger

Published

March 30, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Verse forty of Daniel chapter eleven, begins at the time of the end in 1798, when the king of the north is delivered his deadly wound at the hands of the king of the south. That history was typified by the year 246 BC, when Ptolemy brought revenge upon the northern kingdom, and also by Napoleonic France taking the pope captive in 1798. After the king of the south returns to Egypt in verse nine, then verse ten identifies that the king of the north would mount a counter-attack against the king of the south.

Ояти чиҳилуми боби ёздаҳуми Дониёл аз замони поён, дар соли 1798 оғоз меёбад, вақте ки подшоҳи шимол аз дасти подшоҳи ҷануб захми марговари худро мегирад. Он таърих пешакӣ бо соли 246 то милод намуна шудааст, вақте ки Птолемей бар салтанати шимол интиқом овард, ва ҳамчунин бо он ки Фаронсаи Наполеонӣ дар соли 1798 попро ба асорат бурд. Пас аз он ки подшоҳи ҷануб дар ояти нӯҳум ба Миср бозмегардад, он гоҳ ояти даҳум нишон медиҳад, ки подшоҳи шимол бар зидди подшоҳи ҷануб ҳамлаи ҷавобӣ оғоз хоҳад кард.

> So the king of the south shall come into his kingdom, and shall return into his own land. But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress. Daniel 11:9, 10.

> Пас подшоҳи ҷануб ба мулки худ хоҳад омад ва ба замини худ боз хоҳад гашт. Аммо писарони ӯ ба ҷунбиш хоҳанд омад ва лашкари бисёр ва қувваҳои азимро ҷамъ хоҳанд кард; ва яке аз онҳо ҳатман омада, чун селе ҷорӣ шуда, хоҳад гузашт; баъд боз хоҳад гашт ва ба ҳаяҷон хоҳад омад, ҳатто то қалъаи ӯ. Дониёл 11:9, 10.

Before we consider Uriah Smith’s commentary upon the history that fulfilled verse ten, we note the expression of “overflow, and pass through.” The Hebrew phrase that is translated in this fashion, is also translated in verse forty, as “overflow and pass over.” It is the same phrase in the original Hebrew. It is only found one other place in the Scriptures.

Пеш аз он ки шарҳи Урия Смитро бар таърихе, ки ояти даҳро иҷро намуд, баррасӣ кунем, мо ба ибораи «туғён карда, убур хоҳад кард» диққат медиҳем. Ибораи ибронӣ, ки ба ин гуна тарҷума шудааст, дар ояти чиҳил низ ҳамчун «туғён карда, гузашта хоҳад рафт» тарҷума гардидааст. Ин ҳамон як ибора дар матни аслии ибронӣ мебошад. Он танҳо як маротибаи дигар дар Навиштаҳо ёфт мешавад.

> And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:8.

> Ва ӯ аз Яҳудо хоҳад гузашт; туғён карда, фаро хоҳад гирифт, то ба гардан хоҳад расид; ва кушодашавии болҳои ӯ паҳнои замини туро пур хоҳад кард, эй Имонуил. Ишаъё 8:8.

In Daniel chapter eleven, verse ten and verse forty, and then again in Isaiah chapter eight, verse eight, the identical Hebrew phrase is translated three different ways, though they represent the same meaning. The last word of the phrase, the Hebrew word “abar,” is either represented as “pass through,” in verse ten, “pass over,” in verse forty, and then as “go over,” in Isaiah. The meaning is essentially the same in each of the three references, but in Isaiah there is also another prophetic connection between the references.

Дар китоби Дониёл, боби ёздаҳум, ояти даҳ ва ояти чил, ва баъд боз дар китоби Ишаъё, боби ҳаштум, ояти ҳашт, ҳамон як ибораи айнан яксони ибронӣ ба се тарзи гуногун тарҷума шудааст, гарчанде ки ҳамаи онҳо ҳамон маъноро ифода мекунанд. Калимаи охирини он ибора, калимаи ибрии «абар», ё ба шакли «гузаштан аз миён» дар ояти даҳ, «гузаштан аз болои» дар ояти чил, ва сипас «убур кардан» дар Ишаъё ифода шудааст. Маъно аслан дар ҳар сеи ин ишораҳо яксон аст, аммо дар Ишаъё инчунин боз як пайванди дигари нубувватӣ миёни ин ишораҳо вуҷуд дорад.

The verse in Isaiah, was fulfilled when the king of Assyria conquered Judah and came to Jerusalem, but never conquered the city itself. He came up “to the neck,” but he never conquered the “head.” In the very same prophecy, Isaiah sets forth a prophetic symbol of what a “head” represents, and he identifies a “head,” as the capital of the kingdom, and the king of the kingdom is also the “head.” He provides two witnesses of the prophetic truth that a head, is a king, and a kingdom, and then cryptically identifies that if the student of prophecy will not accept and understand this truth, he will not be established. The cryptic verse is part of the very same prophecy that identifies that the king of the north would overflow and go over, but only up “to the neck.”

Ояти китоби Ишаъё ҳангоме ба иҷро расид, ки подшоҳи Ашшур Яҳудоро фатҳ намуда, ба Ерусалим омад, вале худи шаҳрро ҳеҷ гоҳ фатҳ накард. Ӯ то «гардан» боло омад, аммо «сар»-ро ҳеҷ гоҳ фатҳ накард. Дар ҳамон пешгӯйӣ худи Ишаъё рамзи нубувватии он чиро, ки «сар» намояндагӣ мекунад, баён месозад, ва «сар»-ро ҳамчун пойтахти салтанат муайян мекунад, ва подшоҳи салтанат низ «сар» аст. Ӯ ду шоҳиди ҳақиқати нубувватиро пешниҳод мекунад, ки сар — подшоҳ ва салтанат аст; ва сипас ба таври рамзомез муайян месозад, ки агар толиби нубувват ин ҳақиқатро напазирад ва нафаҳмад, ӯ барқарор нахоҳад шуд. Ояти рамзомез қисми ҳамон пешгӯйист, ки муайян месозад подшоҳи шимол туғён намуда гузашта хоҳад рафт, аммо танҳо то «гардан».

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

> Зеро сари Сурия Димишқ аст, ва сари Димишқ Разин аст; ва дар муддати шасту панҷ сол Эфроим чунон шикаста хоҳад шуд, ки дигар қавме нахоҳад буд. Ва сари Эфроим Сомария аст, ва сари Сомария писари Рамалёҳу аст. Агар имон наоваред, яқинан устувор нахоҳед монд. Ишаъё 7:8, 9.

The “head” of the nation of Syria was its capital city “Damascus,” and the “head” of “Damascus” (the capital city) was “Rezin,” the king of Syria. Also, the “head” of the nation of Ephraim was its capital city “Samaria,” and the “head” of “Samaria” (the capital city) was “Remaliah’s son” (Pekah), the king of Samaria. In the same prophecy, in the next chapter, in verse eight, King Sennacherib of Assyria surrounded Jerusalem, and in verse eight, it identifies his surrounding of Jerusalem as coming up to the neck.

«Сар»-и қавми Сурия пойтахти он, яъне «Димишқ», буд; ва «сар»-и «Димишқ» (шаҳри пойтахт) «Разин», подшоҳи Сурия, буд. Ҳамчунин, «сар»-и қавми Эфроим пойтахти он, яъне «Сомария», буд; ва «сар»-и «Сомария» (шаҳри пойтахт) «писари Ремалёҳ» (Пеқаҳ), подшоҳи Сомария, буд. Ҳамчунин, дар ҳамин нубувват, дар боби баъдӣ, дар ояти ҳашт, подшоҳи Ашшур Санҳериб Ерусалимро муҳосира кард, ва дар ояти ҳашт муҳосираи ӯ бар Ерусалим ҳамчун то ба гардан расидан муайян карда мешавад.

Verses seven and eight, which set forth upon two witnesses, the prophetic symbol of a “head,” representing both the king and the capital of the king’s nation is the prophecy of sixty-five years that identifies the starting point of both prophecies of twenty-five hundred and twenty years against the northern and southern kingdoms of Israel. It is therefore, a very complex verse, for it connects with verse ten, and forty, of chapter eleven of Daniel, which both also identify engagements of a northern king attacking a southern king, just as Sennacherib, a king of the north, attacked Judah, a southern king in verse eight, of Isaiah chapter eight.

Оятҳои ҳафтум ва ҳаштум, ки бар ду шоҳид рамзи набувватии «сар»-ро баён мекунанд, ки ҳам подшоҳ ва ҳам пойтахти миллати подшоҳро намояндагӣ менамояд, ҳамон пешгӯии шасту панҷ сол аст, ки нуқтаи оғози ҳар ду пешгӯии ду ҳазору панҷсаду бист соларо бар зидди салтанатҳои шимолӣ ва ҷанубии Исроил муайян мекунад. Аз ин рӯ, ин ояте бисёр мураккаб аст, зеро он бо оятҳои даҳум ва чиҳилуми боби ёздаҳуми Дониёл иртибот дорад, ки ҳар дуи онҳо низ даргириҳои подшоҳи шимолро, ки ба подшоҳи ҷануб ҳамла мекунад, муайян менамоянд, ҳамон тавре ки Санҳориб, подшоҳе аз шимол, ба Яҳудо, подшоҳи ҷануб, дар ояти ҳаштуми боби ҳаштуми Ишаъё ҳамла кард.

The key that connects these engagements of northern and southern kings together is the “head,” and the “overflowing and passing over.” When the king of the north retaliates against the king of the south in verse ten, of chapter eleven, he wins the battle, but he leaves the “head,” for he “comes, and overflows, and passes through” “to” the king of the south’s “fortress.” The history of verse ten represents the northern king’s victory over the southern king, but he does not enter into Egypt (the fortress), the capital—the “head.”

Калиде, ки ин даргириҳои подшоҳони шимолӣ ва ҷанубиро ба ҳам мепайвандад, «сар» ва «фаро гирифта гузаштан» аст. Вақте ки подшоҳи шимол дар ояти даҳуми боби ёздаҳум бар подшоҳи ҷануб ҷавобан ҳамла мекунад, ӯ дар ҷанг пирӯз мешавад, аммо «сар»-ро боқӣ мегузорад, зеро ӯ «меояд, ва фаро мегирад, ва убур мекунад» «то» «қалъаи» подшоҳи ҷануб. Таърихи ояти даҳум ғалабаи подшоҳи шимолро бар подшоҳи ҷануб ифода мекунад, аммо ӯ ба Миср (қалъа), пойтахт — «сар» — ворид намешавад.

When the southern king previously defeated the northern king in verses seven and eight, he “entered into the fortress of the king of the north, and” “prevailed and” “carried captives” back to “Egypt.” In the king of the north’s retaliatory victory, he did not enter into Egypt, thus typifying that when the Soviet Union was swept away in 1989, Russia, its capital—its head was left standing. “If ye will not believe, surely ye shall not be established.” It is Russia, represented as the king of the south in verses eleven and twelve, that wins the battle of the borderland, which in antiquity was Raphia, and today is Ukraine.

Ҳангоме ки подшоҳи ҷанубӣ қаблан дар оятҳои ҳафт ва ҳашт подшоҳи шимолиро мағлуб намуд, вай «ба қалъаи подшоҳи шимол даромада», ва «ғолиб омада», «асиронро» ба «Миср» баргардонд. Дар пирӯзии ҷавобии подшоҳи шимолӣ, ӯ ба Миср дохил нашуд; ба ин васила намуна мегардад, ки вақте Иттиҳоди Шӯравӣ дар соли 1989 рӯфта шуд, Русия — пойтахти он, яъне сари он — боқӣ монд. «Агар имон наоваред, албатта, устувор нахоҳед монд». Ин Русия аст, ки ҳамчун подшоҳи ҷанубӣ дар оятҳои ёздаҳ ва дувоздаҳ тасвир шудааст ва дар набарди сарҳадӣ, ки дар аҳди қадим Рафия буд ва имрӯз Украина аст, пирӯзӣ меёбад.

> “‘VERSE 10. But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress.’

> «Ояти 10. Аммо писарони ӯ ба ҳаракат хоҳанд омад, ва анбӯҳи қувваҳои бузургро ҷамъ хоҳанд кард; ва яке ҳатман хоҳад омад, ва мисли сел фаро гирифта гузашта хоҳад рафт; сипас ӯ бозгашта, боз ба ҳаракат хоҳад омад, ҳатто то қалъаи худ.»

> “The first part of this verse speaks of sons, in the plural; the last part, of one, in the singular. The sons of Seleucus Callinicus were Seleucus Ceraunus and Antiochus Magnus. These both entered with zeal upon the work of vindicating and avenging the cause of their father and their country. The elder of these, Seleucus, first took the throne. He assembled a great multitude to recover his father’s dominions; but being a weak and pusillanimous prince, both in body and estate, destitute of money, and unable to keep his army in obedience, he was poisoned by two of his generals after an inglorious reign of two or three years. His more capable brother, Antiochus Magnus, was thereupon proclaimed king, who, taking charge of the army, retook Seleucia and recovered Syria, making himself master of some places by treaty, and of others by force of arms. A truce followed, wherein both sides treated for peace, yet prepared for war; after which Antiochus returned and overcame in battle Nicolas, the Egyptian general, and had thoughts of invading Egypt itself. Here is the ‘one’ who should certainly overflow and pass through.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 253.

> «Қисми аввали ин оят дар бораи писарон, ба шакли ҷамъ, сухан мегӯяд; қисми охирин бошад, дар бораи як нафар, ба шакли танҳо. Писарони Селевк Каллиник Селевк Керавн ва Антиохи Кабир буданд. Ҳар дуи онҳо бо ғайрат ба кори дифоъ ва интиқоми кори падари худ ва кишвари худ даромаданд. Калонии онҳо, Селевк, аввал тахтро ишғол кард. Ӯ барои бозпас гирифтани мулкҳои падари худ ҷамоати бузургеро гирд овард; аммо чун шоҳзодае заиф ва тарсу, ҳам аз ҷиҳати ҷисм ва ҳам аз ҷиҳати молу давлат, аз пул маҳрум ва аз нигоҳ доштани итоати лашкараш нотавон буд, пас аз подшоҳии бенангу кӯтоҳи ду ё се сол аз ҷониби ду тан аз сарлашкаронаш заҳр дода шуд. Бародари қобилтари ӯ, Антиохи Кабир, баъд аз он подшоҳ эълон карда шуд; ва ӯ, фармони лашкарро ба даст гирифта, Селевкияро бозпас гирифт ва Сурияро барқарор намуд, бар баъзе ҷойҳо ба воситаи аҳднома, ва бар ҷойҳои дигар бо қувваи силоҳ соҳиб гашт. Баъд аз он сулҳномаи муваққатӣ ба миён омад, ки дар он ҳар ду тараф дар бораи сулҳ гуфтушунид мекарданд, вале барои ҷанг омодагӣ медиданд; пас аз он Антиох баргашт ва Николас, сарлашкари мисриро, дар ҷанг мағлуб кард, ва нияти ҳамла овардан ба худи Мисрро низ дошт. Ин аст ҳамон “як кас”, ки бешак мисли сел ҷорӣ шуда, убур мекард». Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 253.

The collapse of the Soviet Union in 1989, marked the “time of the end,” and the two sons in the verse, represent the two waymarks of Reagan and Bush the first. Since the “time of the end,” in 1798, which is where verse forty of Daniel eleven began, the whore of Rome has been forgotten, for she, as Jezebel, remains behind in Samaria, while her husband Ahab addresses Elijah at Mount Carmel. She was in hiding, but secretly pulling the strings, as she was in World War One and World War Two. Her husband is her proxy army against the king of the south. When she retaliated in 1989, she, as the king of the north, brought chariots, ships and horsemen.

Фурӯпошии Иттиҳоди Шӯравӣ дар соли 1989 «вақти анҷом»-ро нишон дод, ва ду писар дар ин оят ду аломати роҳ — Рейган ва Буши якум —ро ифода мекунанд. Аз замони «вақти анҷом» дар соли 1798, ки дар он ҷо ояти чилуми Дониёл ёздаҳ оғоз ёфт, фоҳишаи Рум фаромӯш шудааст; зеро ӯ, ҳамчун Изобал, дар Сомария қафо мемонад, дар ҳоле ки шавҳараш Аҳъоб Илёсро дар кӯҳи Кармил хитоб мекунад. Ӯ дар пинҳон буд, аммо пинҳонӣ риштаҳоро мекашид, чунон ки дар Ҷанги Якуми Ҷаҳонӣ ва Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ низ чунин буд. Шавҳараш лашкари намояндаи ӯ бар зидди подшоҳи ҷануб аст. Вақте ки ӯ дар соли 1989 посухи муқобил дод, ӯ, ҳамчун подшоҳи шимол, аробаҳо, киштиҳо ва саворагон овард.

> And at the time of the end shall the king of the south push at him: and the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over. Daniel 11:40.

> Ва дар вақти интиҳо подшоҳи ҷануб бо ӯ даргир хоҳад шуд; ва подшоҳи шимол мисли гирдбод бо аробаҳо, ва бо саворагон, ва бо киштиҳои бисёр бар зидди ӯ хоҳад омад; ва ба кишварҳо дохил шуда, чун сел фаро гирифта, гузар хоҳад кард. Дониёл 11:40.

Her proxy in the retaliation is represented by “ships,” which are economic power, and by “chariots and horsemen,” which are military might. Military might and economic power are the two prophetic attributes of the United States in the prophecies of the last days, for the United States will forbid those who will not bow to Jezebel from buying and selling, and if they still refuse Jezebel’s mark of authority, they will be put to death. It was the economic power and military strength of the United States that was employed in cooperation with the papacy that brought about the dissolution of the Soviet Union in 1989, though Russia was left standing.

Намояндаи вай дар интиқом бо «киштиҳо», ки қудрати иқтисодӣ мебошанд, ва бо «аробаҳо ва саворагон», ки тавоноии ҳарбӣ мебошанд, ифода шудааст. Тавоноии ҳарбӣ ва қудрати иқтисодӣ ду хусусияти нубувватии Иёлоти Муттаҳида дар пешгӯиҳои рӯзҳои охир мебошанд, зеро Иёлоти Муттаҳида онҳоеро, ки ба Изобал саҷда намекунанд, аз харидуфурӯш манъ хоҳад кард, ва агар онҳо ҳанӯз ҳам нишони ҳокимияти Изобалро рад кунанд, ба қатл расонида хоҳанд шуд. Маҳз қудрати иқтисодӣ ва нерӯи ҳарбии Иёлоти Муттаҳида буд, ки дар ҳамкорӣ бо папагӣ ба кор бурда шуд ва боиси фурӯпошии Иттиҳоди Шӯравӣ дар соли 1989 гардид, ҳарчанд Русия бар ҷой монд.

The history which fulfilled verse ten of Daniel chapter eleven is repeated in the history of the second part of verse forty which identifies the time of the end in 1989. The history of verses six through nine represent the history that led to the time of the end, which is identified in the first part of verse forty. Verses five through ten of Daniel chapter eleven perfectly illustrate the history of verse forty of Daniel eleven, for as Sister White recorded, “much of the history that has been fulfilled in the eleventh of Daniel will be repeated.”

Таърихе, ки ояти даҳуми боби ёздаҳуми Дониёлро ба иҷро расонид, дар таърихи қисми дуюми ояти чилум такрор мегардад, ки замони охирро дар соли 1989 муайян мекунад. Таърихи оятҳои шаш то нӯҳ таърихеро ифода мекунад, ки ба замони охир роҳ бурд, ва ин замон дар қисми аввали ояти чилум муайян шудааст. Оятҳои панҷ то даҳуми боби ёздаҳуми Дониёл таърихи ояти чилуми Дониёли ёздаҳро ба таври комил тасвир мекунанд, зеро, чунон ки Хоҳар Уайт навиштааст, «бисёре аз таърихе, ки дар Дониёли ёздаҳум ба иҷро расидааст, такрор хоҳад шуд».

Verses one through four of Daniel eleven identify Cyrus, the second king of the two-horn nation at the time of the end in the last days. The “time of the end” in the last days was 1989, and the second president, represented by Cyrus, establishes a prophetic sequence that allows a student of prophecy to count to the sixth president after 1989, who would be the richest president, and who would stir up (awaken), the globalist dragon powers whether they be the globalists of the world, or those in the United States. That prophetic history then jumps to the seventh kingdom of Bible prophecy, the ten kings of the United Nations, and identifies its primary and first king, as represented by Alexander the Great (meaning “The Warrior of Men”), and the ultimate dissolution of his kingdom when the four winds of Islam are fully released at the close of human probation.

Оятҳои якум то чоруми Дониёл боби ёздаҳум Курушро муайян мекунанд, ки подшоҳи дуюми миллати дӯшоха дар замони интиҳо дар рӯзҳои охир аст. «Замони интиҳо» дар рӯзҳои охир соли 1989 буд, ва президенти дуюм, ки бо Куруш ифода шудааст, як пайдарпаии пешгӯёнаеро барпо месозад, ки ба донишҷӯи нубувват имкон медиҳад, то пас аз соли 1989 то президенти шашум шуморад, ки сарватмандтарин президент хоҳад буд ва қудратҳои аждаҳои ҷаҳонигароро — хоҳ ҷаҳонигароёни ҷаҳон бошанд, хоҳ онҳое ки дар Иёлоти Муттаҳида ҳастанд — ба шӯр меоварад (бедор мекунад). Сипас он таърихи пешгӯёна ба салтанати ҳафтуми нубуввати Китоби Муқаддас, яъне даҳ подшоҳи Созмони Милали Муттаҳид, мегузарад ва подшоҳи асосӣ ва нахустини онро, ки бо Искандари Мақдунӣ (ба маънои «Ҷанговари Одамон») ифода шудааст, инчунин парокандашавии ниҳоии салтанати ӯро, ҳангоме ки чор боди Ислом дар поёни муҳлати имтиҳони башар комилан раҳо карда мешаванд, муайян мекунад.

Then verses five through nine illustrate the history represented by the period that preceded the establishment of the papacy upon the throne in 538, for first the power who is to become the king of the north must overcome three geographical obstacles, as did Seleucus, who then was established as the king of the north. Thereafter for three and a half years, as represented by thirty-five actual years, the king of the north ruled, until the king of the south entered into his fortress and took him captive, where he later died in Egypt from falling off a horse. Thus, the verses identify the history that concluded at the time of the end in 1798.

Сипас оятҳои панҷум то нуҳум таърихеро нишон медиҳанд, ки он бо даврае ифода ёфтааст, ки пеш аз барқарор шудани папагӣ бар тахт дар соли 538 воқеъ гардид; зеро нахуст он қудрате, ки бояд подшоҳи шимол гардад, бояд бар се монеаи ҷуғрофӣ ғолиб ояд, чунон ки Селевк ғолиб омад, ки баъд аз он ҳамчун подшоҳи шимол барқарор шуд. Баъд аз он, дар тӯли сеюним сол, ки бо сиюпанҷ соли воқеӣ ифода ёфтааст, подшоҳи шимол ҳукмронӣ кард, то он даме ки подшоҳи ҷануб ба қалъаи ӯ дохил шуда, ӯро асир гирифт; ва ӯ баъдтар дар Миср бар асари аз асп афтодан мурд. Ҳамин тавр, ин оятҳо таърихеро муайян мекунанд, ки дар вақти поён, дар соли 1798, анҷом ёфт.

Verse ten identifies the history of the time of the end in 1989, and together with verses five through nine, they represent the history of verse forty, as does the history of verses thirty to thirty-six. Therefore, from verse one to verse ten, line upon line, there are two prophetic lines. The first addresses the leaders of the sixth and seventh kingdoms, though there is an empty space between the sixth and richest president of the sixth kingdom and the seventh kingdom.

Ояти даҳум таърихи замони поёнро дар соли 1989 муайян мекунад, ва якҷоя бо оятҳои панҷум то нуҳум, онҳо таърихи ояти чиҳилумро ифода мекунанд, ҳамон тавре ки таърихи оятҳои сиюм то сию шашум низ чунин аст. Бинобар ин, аз ояти якум то ояти даҳум, сатр бар сатр, ду хатти нубувватӣ вуҷуд дорад. Аввалӣ ба роҳбарони подшоҳии шашум ва ҳафтум муроҷиат мекунад, ҳарчанд миёни подшоҳии шашум ва сарватмандтарин президентии подшоҳии шашум ва подшоҳии ҳафтум як фосилаи холӣ вуҷуд дорад.

The second line covers the history of the removal of the three obstacles, the period the king of the north reigned, and who was then removed in 1798, and up to 1989, and the second president, represented in the previous line by Cyrus.

Хатти дуюм таърихи бартараф шудани се монеа, давраи ҳукмронии подшоҳи шимол ва он касеро, ки баъдан дар соли 1798 барканор карда шуд, то соли 1989, ва низ президенти дуюмро, ки дар хатти қаблӣ бо Куруш рамзгузорӣ шуда буд, фаро мегирад.

Verses eleven and twelve represent a third line of history that occurs after the rich president of verse two, but sometime after the collapse of the Soviet Union at the time of the end in 1989, and somewhere before the Sunday law in the United States as represented in verse sixteen.

Оятҳои ёздаҳум ва дувоздаҳум хатти сеюми таърихро ифода мекунанд, ки пас аз президенти сарватманди ояти дуюм воқеъ мегардад, вале дар вақте баъд аз фурӯпошии Иттиҳоди Шӯравӣ дар замони поён, дар соли 1989, ва дар ҷое пеш аз қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида, чунон ки дар ояти шонздаҳум ифода ёфтааст.

The history after the time of the end in 1989, is taken to the sixth and richest president who stirs up the globalists beginning in 2016, in the first line. The prophetic history is taken to 1989, in the second line. The Battle of Raphia (“The Borderline”) in verses eleven and twelve, precedes verse thirteen, where the recently defeated king of the north restores his army and then defeats the king of the south, just before the Sunday law of verse sixteen. The king of the north’s proxy power in verse thirteen, is the last of the eight presidents that reign from 1989 to the Sunday law. Verse thirteen must therefore take place at or after the election of the eighth president, who is of the seven. Verses eleven and twelve begin just before the sixth, richest president, and likely ends just before the election of that very same president, who becomes the eighth that is of the seven, and is victorious in the third battle of the proxy war, in verses thirteen to fifteen.

Таърих пас аз вақти охир дар соли 1989, дар сатри аввал ба назди президенти шашум ва сарватмандтарин бурда мешавад, ки аз соли 2016 сар карда глобалистонро ба ҳаракат меоварад. Дар сатри дуюм, таърихи нубувватӣ ба соли 1989 бурда мешавад. Ҷанги Рафия («Сарҳад») дар оятҳои ёздаҳ ва дувоздаҳ, пеш аз ояти сездаҳ меояд, ки дар он подшоҳи шимол, ки чанде пеш шикаст хӯрда буд, лашкари худро барқарор мекунад ва сипас подшоҳи ҷанубро мағлуб месозад, андаке пеш аз қонуни якшанбеи ояти шонздаҳ. Қудрати ваколатии подшоҳи шимол дар ояти сездаҳ, охирини ҳашт президентест, ки аз соли 1989 то қонуни якшанбе ҳукмронӣ мекунанд. Пас, ояти сездаҳ бояд дар вақти интихоб шудани президенти ҳаштум, ки аз ҷумлаи ҳафт аст, ё баъд аз он ба амал ояд. Оятҳои ёздаҳ ва дувоздаҳ андаке пеш аз президенти шашум, сарватмандтарин оғоз меёбанд ва ба эҳтимоли зиёд андаке пеш аз интихоб шудани ҳамон худи ҳамон президент анҷом меёбанд, ки ҳаштуми аз ҷумлаи ҳафт мегардад ва дар ҷанги сеюми ҷанги ваколатӣ, дар оятҳои сездаҳ то понздаҳ, пирӯз мешавад.

The retaliation of the king of the south in verses eleven and twelve, is in response to the defeat the king of the south suffered in verse ten. Verse ten identifies the victory of the king of the north in 1989, which was brought about by the secret alliance of the United States and the Vatican. The victory for the northern army was the first battle of the proxy war. The literal hot war that was fulfilled in antiquity typified a proxy war in the last days, and the victory of verse eleven and twelve will therefore be a victory for the southern king, in the second battle of the proxy wars.

Ҷавобан ба шикасте ки подшоҳи ҷануб дар ояти даҳ дид, интиқоми подшоҳи ҷануб дар оятҳои ёздаҳ ва дувоздаҳ ба амал меояд. Ояти даҳ пирӯзии подшоҳи шимолро дар соли 1989 муайян мекунад, ки он ба воситаи иттиҳоди махфии Иёлоти Муттаҳида ва Ватикан ба даст оварда шуд. Пирӯзии лашкари шимол набарди аввали ҷанги ниёбатӣ буд. Ҷанги воқеии тафсоне ки дар қадим ба иҷро расида буд, намунаи ҷанги ниёбатӣ дар айёми охир гардид, ва бинобар ин пирӯзии оятҳои ёздаҳ ва дувоздаҳ пирӯзии подшоҳи ҷануб хоҳад буд, дар набарди дуюми ҷангҳои ниёбатӣ.

There are three battles in verses ten through fifteen, and they were all fulfilled in antiquity by literal hot wars, but they represent three battles in the proxy wars in the last days. The first battle was won by the secret alliance of the beast and false prophet, against the dragon in 1989. The second battle of the proxy wars will be won by the atheistic dragon power of the king of the south, against the alliance of the pope and his proxy army. The third battle of the proxy wars will be won by the proxy army of the king of the north, as represented in verses thirteen through fifteen.

Дар оятҳои даҳ то понздаҳ се ҷанг вуҷуд дорад, ва ҳамаи онҳо дар қадим бо ҷангҳои воқеии доғ ба амал омаданд, аммо онҳо се ҷангро дар ҷангҳои ниёбатии рӯзҳои охир ифода мекунанд. Ҷанги аввал бо иттиҳоди махфии ҳайвон ва пайғамбари козиб бар зидди аждаҳо дар соли 1989 пирӯз шуд. Ҷанги дуюми ҷангҳои ниёбатиро қудрати аждаҳомонанди атеистии подшоҳи ҷануб бар зидди иттиҳоди папа ва лашкари ниёбатии ӯ хоҳад бурд. Ҷанги сеюми ҷангҳои ниёбатиро лашкари ниёбатии подшоҳи шимол хоҳад бурд, чунон ки дар оятҳои сездаҳ то понздаҳ ифода ёфтааст.

Prophetically there are three hot world wars, three proxy wars, consisting of three battles, and the warfare of the three woes of Islam. There is also a Civil War and a Revolutionary war. The second battle of the proxy wars is now under way in the Ukraine, “The Borderline”, as represented by Raphia, which was the borderline between the king of the south and the king of the north, when verses eleven and twelve were first fulfilled in history.

Ба таври нубувватӣ се ҷанги ҷаҳонии доғ, се ҷанги ниёбатӣ, ки аз се муҳориба иборатанд, ва ҷанговарии се войи Ислом вуҷуд дорад. Ҳамчунин ҷанги шаҳрвандӣ ва ҷанги инқилобӣ низ ҳаст. Муҳорибаи дуюми ҷангҳои ниёбатӣ ҳоло дар Украина, «Сарҳад», ҷараён дорад, ки онро Рафия намояндагӣ мекунад; он сарҳаде буд миёни подшоҳи ҷануб ва подшоҳи шимол, вақте ки оятҳои ёздаҳум ва дувоздаҳум бори аввал дар таърих ба иҷро расиданд.

At the very same time that the second battle of the proxy wars in the Ukraine is being carried out, the second of three attacks of Islam against the glorious land is also occurring. The first attack of the third woe arrived on September 11, 2001, and the sealing of the one hundred and forty-four thousand began. The sealing time ends at the soon coming Sunday law in the United States, when Islam of the third woe will once again strike the United States. The first and last strikes are the same, and they both mark a voice of the angel of Revelation eighteen, which is also the voice of the third angel, which is also the sounding of the seventh trumpet, which is also the third woe.

Ҳамзамон бо он ки ҷанги дуввуми ҷангҳои ниёбатӣ дар Украина ҷараён дорад, дуввумин аз се ҳамлаи Ислом бар зидди замини ҷалолманд низ ба вуқӯъ меояд. Ҳамлаи аввалини войи сеюм 11 сентябри соли 2001 фаро расид, ва муҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор оғоз ёфт. Замони муҳргузорӣ бо қонуни якшанбеи наздикоянда дар Иёлоти Муттаҳида ба анҷом мерасад, ҳангоме ки Исломи войи сеюм бори дигар ба Иёлоти Муттаҳида зарба хоҳад зад. Зарбаҳои аввалин ва охирин яканд, ва ҳар дуи онҳо овози фариштаи Ваҳй боби ҳаждаҳро нишон мегузоранд, ки он ҳамчунин овози фариштаи сеюм аст, ки он ҳамчунин навохтани карнаи ҳафтум аст, ки он ҳамчунин войи сеюм аст.

In the middle of those two attacks, which are two voices, which are the sound of the seventh trumpet, Islam of the third woe attacked, not the modern spiritual glorious land, but the ancient literal glorious land on October 7, 2023.

Дар миёни он ду ҳамла, ки ду овозанд, ки садои карнаи ҳафтум мебошанд, Ислом аз войи сеюм на сарзамини муосири рӯҳонии ҷалолро, балки сарзамини қадимаи воқеии ҷалолро дар 7 октябри соли 2023 ҳамла кард.

The warfare that then began, is now taking place in the exact area where the Battle of Raphia occurred as described in verses eleven and twelve. The Gaza strip is the borderline between the southern kingdom of Judah and Egypt. October 7, 2023, is a wheel within the other wheels that marks the rebellion, or thirteenth letter in the Hebrew alphabet that together with the first and the last letters creates the word “truth.”

Ҷанге, ки он вақт оғоз ёфт, ҳоло маҳз дар ҳамон минтақае ҷараён дорад, ки дар он Ҷанги Рафия, чунон ки дар оятҳои ёздаҳ ва дувоздаҳ тасвир шудааст, рух дода буд. Навори Ғазза хатти сарҳадии байни подшоҳии ҷанубии Яҳудо ва Миср аст. 7 октябри соли 2023 чархе дар миёни чархҳои дигар аст, ки исёнро нишон медиҳад, ё ҳарфи сездаҳуми алифбои ибронӣ, ки ҳамроҳ бо ҳарфи аввал ва охир калимаи «ҳақиқат»-ро месозад.

The second attack against the glorious land by Islam of the third woe, took place on October 7, 2023, and it took place in the exact area that the ancient Battle of Raphia occurred in fulfillment of verses eleven and twelve. The second attack upon the glorious land, is through prophetic geographic symbolism, connected to the second battle of the proxy wars, as represented by the war in Ukraine.

Ҳуҷуми дуюм бар зидди замини ҷалолманд аз ҷониби Исломِ войи сеюм 7 октябри соли 2023 ба вуқӯъ пайваст, ва он маҳз дар ҳамон минтақае рӯй дод, ки дар он Ҷанги қадимаи Рофиё воқеъ шуда буд, дар иҷрои оятҳои ёздаҳ ва дувоздаҳ. Ҳуҷуми дуюм бар замини ҷалолманд, ба воситаи рамзшиносии ҷуғрофиёии нубувватӣ, ба ҷанги дуюми ҷангҳои ниёбатӣ пайваст аст, чунонки бо ҷанг дар Украина муаррифӣ мегардад.

Line upon line, the second battle of the proxy wars that is now under way in the Ukraine (The Borderland), includes the second note of the trumpet of the third woe (October 7, 2023), that is accomplished in the final period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That sealing experience is illustrated by Daniel in chapter ten, when he sees the “marah” vision after the twenty-one day period of mourning, which is the three and a half days that the two prophets were dead in the street. The vision was interpreted as the explanation of “what was to befall God’s people in the last days.”

Сатр бар сатр, ҷанги дуюми ҷангҳои намояндагӣ, ки акнун дар Украина (Сарзамини Марзӣ) ҷараён дорад, нотаи дуюми карнаи войи сеюмро (7-уми октябри соли 2023) дар бар мегирад, ки он дар давраи ниҳоии муҳр шудани саду чилу чаҳор ҳазор ба анҷом мерасад. Он таҷрибаи муҳр шуданро Дониёл дар боби даҳум тасвир менамояд, вақте ки ӯ пас аз давраи бисту якрӯзаи мотам рӯъёи «marah»-ро мебинад, ки ҳамон сеюним рӯзест, ки он ду набӣ дар кӯча мурда буданд. Рӯъё чунин тафсир карда шуд, ки он шарҳи «он чи ки дар айёми охир бар сари қавми Худо хоҳад омад» мебошад.

The truth that is represented by the vision of the Hiddekel River, which is the sealing truth, is fulfilled in the prophetic history of verses eleven through fifteen. It is the history of verse forty that begins in 1989, and continues to verse forty-one and the soon coming Sunday law. It is the history of the sixth, richest president in verse two that is represented until the seventh kingdom of “Alexander the Great” as noted in verse three.

Ҳақиқате, ки тавассути рӯъёи дарёи Ҳиддакел тасвир шудааст, яъне ҳақиқати муҳркунанда, дар таърихи нубувватии оятҳои ёздаҳ то понздаҳ ба иҷро мерасад. Он таърихи ояти чиҳил аст, ки аз соли 1989 оғоз меёбад ва то ояти чиҳилу як ва қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда идома меёбад. Он таърихи шашумин, сарватмандтарин подшоҳ дар ояти дуюм аст, ки то салтанати ҳафтуми «Искандари Мақдунӣ», чунон ки дар ояти сеюм зикр шудааст, тасвир мегардад.

The history which began at the commencement of the second battle of the proxy wars in 2014, that was followed by the richest president beginning his campaign in 2015, is the empty area of verse forty, from 1989 unto the Sunday law in verse forty-one, and it is also the empty area from the sixth, richest president in verse two, unto the seventh kingdom. It is the history that began with the first voice of Revelation chapter eighteen on September 11, 2001, and ends with the second voice at the hour of the great earthquake in chapter eleven of Revelation. That history is also the period of history identified by Ezekiel in chapter twelve, where every vision is fulfilled. That period of time is the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The sanctification of God’s people is accomplished through His word.

Таърихе, ки бо оғози ҷанги дуюми ҷангҳои ноибӣ дар соли 2014 оғоз ёфт, ва пас аз он сарватмандтарин президент маъракаи худро дар соли 2015 оғоз кард, ҳамон фазои холии ояти чилум аст, аз соли 1989 то қонуни якшанбе дар ояти чилу якум; ва он ҳамчунин фазои холӣ аз шашумин, сарватмандтарин президент дар ояти дуюм то салтанати ҳафтум мебошад. Ин ҳамон таърихест, ки бо овози аввалини Ваҳй боби ҳаждаҳум дар 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфта, бо овози дуюм дар соати заминларзаи бузург дар боби ёздаҳуми Ваҳй ба анҷом мерасад. Он таърих ҳамчунин он давраи таърихест, ки Ҳизқиёл дар боби дувоздаҳум муайян мекунад, ки дар он ҳар рӯъё ба иҷро мерасад. Он давраи вақт замони мӯҳр задани саду чилу чаҳор ҳазор аст. Тақдиси қавми Худо тавассути Каломи Ӯ ба анҷом мерасад.

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> Онҳоро ба воситаи ростии Худ муқаддас гардон; каломи Ту ростист. Юҳанно 17:17.

We will continue this study in the next article.

Мо ин тадқиқотро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “This vision was given to Ezekiel at a time when his mind was filled with gloomy forebodings. He saw the land of his fathers lying desolate. The city that was once full of people was no longer inhabited. The voice of mirth and the song of praise were no more heard within her walls. The prophet himself was a stranger in a strange land, where boundless ambition and savage cruelty reigned supreme. That which he saw and heard of human tyranny and wrong distressed his soul, and he mourned bitterly day and night. But the wonderful symbols presented before him beside the river Chebar revealed an overruling power mightier than that of earthly rulers. Above the proud and cruel monarchs of Assyria and Babylon the God of mercy and truth was enthroned.

> «Ин рӯъё ба Ҳизқиёл дар замоне дода шуд, ки зеҳни ӯ аз пешогоҳиҳои тира пур буд. Ӯ дид, ки замини падаронаш вайрона хобидааст. Шаҳре, ки замоне пур аз мардум буд, дигар маскун набуд. Овози шодӣ ва суруди ҳамд дигар дар миёни деворҳояш шунида намешуд. Худи пайғамбар низ дар замини бегонае ғариб буд, ки дар он ҳирси беандоза ва бераҳмии ваҳшиёна ҳукмфармо буданд. Он чи аз зулму ситами инсонӣ медид ва мешунид, ҷонашро ба дард меовард, ва ӯ шабу рӯз бо талхӣ мотам мегирифт. Аммо рамзҳои аҷибе, ки назди ӯ дар канори дарёи Хобор намоён гардиданд, қудрати ҳокимеро ошкор месохтанд, ки аз қудрати ҳокимони заминӣ тавонотар буд. Болотар аз подшоҳони мағрур ва бераҳми Ошшур ва Бобил, Худои раҳмат ва ростӣ бар тахт нишаста буд.»

> “The wheellike complications that appeared to the prophet to be involved in such confusion were under the guidance of an infinite hand. The Spirit of God, revealed to him as moving and directing these wheels, brought harmony out of confusion; so the whole world was under His control. Myriads of glorified beings were ready at His word to overrule the power and policy of evil men, and bring good to His faithful ones.

> «Мушкилоти монанди чархҳо, ки ба назари пайғамбар чунин менамуд, ки дар чунин сардаргумӣ печидаанд, таҳти роҳнамоии дасти беинтиҳо буданд. Рӯҳи Худо, ки бар ӯ ҳамчун ҳаракатдиҳанда ва роҳбари ин чархҳо ошкор гардид, аз сардаргумӣ ҳамоҳангӣ ба вуҷуд овард; ҳамин тавр тамоми ҷаҳон зери назорати Ӯ буд. Беҳисоб мавҷудоти ҷалолёфта бо каломи Ӯ омода буданд, то бар қудрат ва сиёсати одамони шарир ғолиб оянд ва ба содиқони Ӯ некӣ оваранд.»

> “In like manner, when God was about to open to the beloved John the history of the church for future ages, He gave him an assurance of the Saviour’s interest and care for His people by revealing to him ‘One like unto the Son of man,’ walking among the candlesticks, which symbolized the seven churches. While John was shown the last great struggles of the church with earthly powers, he was also permitted to behold the final victory and deliverance of the faithful. He saw the church brought into deadly conflict with the beast and his image, and the worship of that beast enforced on pain of death. But looking beyond the smoke and din of the battle, he beheld a company upon Mount Zion with the Lamb, having, instead of the mark of the beast, the ‘Father’s name written in their foreheads.’ And again he saw ‘them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God’ and singing the song of Moses and the Lamb.

> «Ба ҳамон тарз, ҳангоме ки Худо мехост таърихи калисоро барои асрҳои оянда ба Юҳаннои маҳбуб ошкор созад, Ӯ ба воситаи зоҳир сохтани “Касе монанди Писари Одам”, ки дар миёни шамъдонҳо роҳ мерафт ва онҳо рамзи ҳафт калисо буданд, ба вай итминоне аз таваҷҷуҳ ва ғамхории Наҷотдиҳанда нисбат ба қавми Худ бахшид. Дар ҳоле ки ба Юҳанно муборизаҳои охирини бузурги калисо бо қудратҳои заминиро нишон дода мешуд, ба ӯ ҳамчунин иҷозат дода шуд, ки ғалаба ва раҳоии ниҳоии вафодоронро бубинад. Ӯ дид, ки калисо ба бархӯрди марговар бо ҳайвон ва сурати он кашида шудааст, ва саҷда ба он ҳайвон таҳти таҳдиди марг маҷбурона ҷорӣ мегардад. Аммо, аз дуди ғализ ва ғавғои набард фаротар нигариста, ӯ гурӯҳеро бар кӯҳи Сион бо Барра дид, ки ба ҷойи нишони ҳайвон, “номи Падар дар пешониҳои онҳо навишта шуда буд”. Ва боз ӯ “онҳоеро, ки бар ҳайвон, бар сурати он, бар нишони он ва бар шумораи номи он ғалаба ёфта буданд, дид, ки бар баҳри шишагин истода, барбатҳои Худоро дар даст доранд” ва суруди Мусо ва Барраро месароянд.»

> “These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. Christ, upon the Mount of Olives, rehearsed the fearful judgments that were to precede His second coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars.’ ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ While these prophecies received a partial fulfillment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application to the last days.

> «Ин дарсҳо барои манфиати мост. Мо бояд имони худро бар Худо устувор нигоҳ дорем, зеро дар пеши мо замоне аст, ки ҷони одамонро хоҳад озмуд. Масеҳ бар Кӯҳи Зайтун довариҳои даҳшатнокеро, ки бояд пеш аз омадани дуюми Ӯ воқеъ мешуданд, баён кард: “Ва шумо ҷангҳо ва овозаҳои ҷангҳоро хоҳед шунид.” “Зеро қавме бар қавме хоҳад бархост, ва подшоҳие бар подшоҳие; ва дар ҷойҳои гуногун қаҳтиҳо, вабоҳо ва зилзилаҳо хоҳад буд. Ва ҳамаи инҳо ибтидои дардҳост.” Гарчанде ки ин пешгӯиҳо ҳангоми вайрон шудани Ерусалим қисман иҷро шуданд, онҳо ба рӯзҳои охир татбиқи мустақимтар доранд.»

> “We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecy is fast fulfilling. The Lord is at the door. There is soon to open before us a period of overwhelming interest to all living. The controversies of the past are to be revived; new controversies will arise. The scenes to be enacted in our world are not yet even dreamed of. Satan is at work through human agencies. Those who are making an effort to change the Constitution and secure a law enforcing Sunday observance little realize what will be the result. A crisis is just upon us.

> «Мо бар остонаи рӯйдодҳои бузург ва ҳаяҷонбахш истодаем. Нубувват бо суръат ба иҷро мерасад. Худованд назди дар аст. Ба зудӣ пеши назари мо даврае кушода хоҳад шуд, ки барои ҳамаи зиндагон аҳаммияти фарогир ва азим хоҳад дошт. Баҳсҳои гузашта аз нав зинда хоҳанд шуд; баҳсҳои нав ба миён хоҳанд омад. Манзараҳое, ки бояд дар ҷаҳони мо ба амал оянд, ҳанӯз ҳатто ба хаёл ҳам наомадаанд. Шайтон ба воситаи василаҳои инсонӣ амал мекунад. Онҳое ки талош мекунанд Конститутсияро тағйир диҳанд ва қонуне ба даст оранд, ки риояи рӯзи якшанберо маҷбурӣ мегардонад, кам дарк мекунанд, ки натиҷа чӣ хоҳад буд. Бӯҳрон акнун бар сари мост.»

> “But God’s servants are not to trust to themselves in this great emergency. In the visions given to Isaiah, to Ezekiel, and to John we see how closely heaven is connected with the events taking place upon the earth and how great is the care of God for those who are loyal to Him. The world is not without a ruler. The program of coming events is in the hands of the Lord. The Majesty of heaven has the destiny of nations, as well as the concerns of His church, in His own charge.” Testimonies, volume 5, 752, 753.

> «Лекин бандагони Худо дар ин буҳрони бузург набояд ба худ таваккал кунанд. Дар рӯъёҳое ки ба Ишаъё, ба Ҳизқиёл ва ба Юҳанно дода шуданд, мо мебинем, ки осмон то чӣ андоза бо воқеаҳое ки бар замин ба амал меоянд, зич пайваст аст ва ғамхории Худо барои онҳое ки ба Ӯ вафодоранд то чӣ андоза бузург аст. Ҷаҳон бе ҳоким нест. Нақшаи воқеаҳои оянда дар дасти Худованд аст. Ҷалоли Осмон сарнавишти миллатҳо, инчунин умури калисои Худро, дар таҳти ихтиёри Худ нигоҳ медорад». Testimonies, volume 5, 752, 753.

Back to Articles