Article

# Китоби Дониёл — Рақами наваду чорум

Кушодани чаҳорчӯбаи нубувватӣ: дарки се қудрате, ки ба Ҳармаҷидӯн мебаранд

Author

Jeff Pippenger

Published

February 27, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Чаҳорчӯби нубувватие, ки Уилям Миллер ба кор бурд, сохтори ду қудрати вайронгар буд: Руми бутпараст ва пас аз он Руми папавӣ. Чаҳорчӯби нубувватие, ки Future for America ба кор мебарад, сохтори се қудрати вайронгар аст: Руми бутпараст, пас аз он Руми папавӣ ва сипас протестантизми муртад. Се зуҳури Рум ҳамон се қудрати вайронгари аждаҳо, ҳайвон ва пайғамбари козиб мебошанд. Ин чаҳорчӯба то андозае бузург тавассути муқовимате, ки бар зидди нури шаш ояти охири боби ёздаҳуми Дониёл — ки дар замони охир, дар соли 1989, муҳркушоӣ гардид — оварда шуд, шинохта шуд.

Ду зуҳуроти аввали Рум таркиби нубувватии Руми муосирро муайян месозанд, ки он зуҳуроти сеюм ва охирини Рум аст. Руми муосир сохтори қудрати ниҳоии сегонаи таъқибкунандаи рӯзҳои охирро муайян месозад. Ба он наздикона вобаста, аммо ба таври равшан фарқкунанда, се зуҳуроти Бобил мебошанд. Аввалин Бобили Намруд буд. Дуюмин Бобили Набукаднесар ва Белшасар буд. Ин ду шоҳиди нубувватӣ якҷоя хусусиятҳои нубувватии Бобили муосирро муайян месозанд. Ҳарчанд дар як сатҳ Руми муосир ва Бобили муосир як воҳиданд, се зуҳуроти Бобил суқути ниҳоии Бобил ва такаббури марди гуноҳро муайян менамоянд.

Суқути Бобил мавзӯи бузург ва мушаххасе дар пешгӯии Китоби Муқаддас аст, ҳамчунон ки такаббури папаи Рум низ чунин аст. Дар боби ҳабдаҳуми Ваҳй, яке аз фариштагоне ки ҳафт балои охиринро мерезад, меояд, то махсусан доварии Бобилро муайян намояд, ки ин ифодаи дигари суқути ӯст.

> Ва яке аз он ҳафт фариштае, ки ҳафт коса доштанд, омада, бо ман сухан ронд ва ба ман гуфт: «Ба ин ҷо биё; ман доварии фоҳишаи бузургро, ки бар обҳои бисёр нишастааст, ба ту нишон хоҳам дод; бо вай подшоҳони замин зино кардаанд, ва сокинони замин аз майи зинокории вай маст гардидаанд». Пас ӯ маро дар рӯҳ ба биёбон бурд; ва ман занеро дидам, ки бар ҳайвони арғувонӣ нишаста буд, ки аз номҳои куфр пур буд ва ҳафт сару даҳ шох дошт. Ваҳй 17:1–3.

Кори фаришта аз он иборат аст, ки ба Юҳанно доварии занеро нишон диҳад, ки бар пешонии вай «АСРОРИ БОБИЛ» навишта шудааст.

> Ва он зан бо либоси арғувонӣ ва қирмизӣ ороста шуда, бо тилло ва сангҳои гаронбаҳо ва марворид зинат ёфта буд, ва дар дасти худ ҷоми тиллоӣ дошт, ки пур аз зиштиҳо ва наҷосати зинокории вай буд. Ва бар пешонии вай номе навишта шуда буд: АСРОР, БОБИЛИ БУЗУРГ, МОДАРИ ФОҲИШАҲО ВА ЗИШТИҲОИ ЗАМИН. Ва ман он занро дидам, ки аз хуни муқаддасон ва аз хуни шаҳидони Исо маст буд; ва чун вайро дидам, бо ҳайрати бузург дар тааҷҷуб мондам. Ваҳй 17:4–6.

Дастгоҳи геополитикӣ, ки папа дар рӯзҳои охир барои таъқиб кардани онҳое, ки онҳоро бидъаткор мешуморад, ба кор мебарад, бо «ҳайвони арғувонранг, пур аз номҳои куфр, ки ҳафт сар ва даҳ шох дорад» тасвир шудааст. Ин ки вай бар ҳайвон савор аст, нишон медиҳад, ки вай бар он ҳайвон ҳукмронӣ дорад, чунон ки савора бар асп.

> Ва зане, ки дидӣ, ҳамон шаҳри бузург аст, ки бар подшоҳони замин салтанат меронад. Ваҳй 17:8.

«Ҳайвони қирмизранг бо ҳафт сар ва даҳ шох» Рими муосир аст ва сохтори геосиёсиеро намояндагӣ мекунад, ки зан дар айёми охир онро ҳангоми таъқиби вафодорони Худо ба кор мебарад. Зан Бобили муосир аст, он шаҳри бузург, ки зино мекунад ва бар подшоҳони замин ҳукмронӣ менамояд. Ду зуҳуроти аввали Бобил, ки бо Бобил дар боби ёздаҳуми Ҳастӣ ва Бобил дар бобҳои чаҳорум ва панҷуми Дониёл ифода шудаанд, такаббур ва суқути Бобили муосирро дар айёми охир тавсиф мекунанд. Зане, ки дар боби ҳабдаҳуми Ваҳй доварӣ мешавад, Бобили муосир аст, ва ҳайвоне, ки ӯ бар он ҳукм меронад, Рими муосир аст. Ӯ бо подшоҳон зино кардааст, ва якҷоя онҳо як тан ҳастанд.

> Бинобар ин, мард падару модари худро тарк хоҳад кард, ва ба зани худ хоҳад часпид; ва онҳо як тан хоҳанд шуд. Ҳастӣ 2:24.

Гарчанде ки онҳо як бошанд ҳам, баъзе унсурҳои нубувватии Рими муосир ва Бобили муосир дар Каломи Худо ба таври ҷудогона нишон дода шудаанд. Саргузашти Бобили муосир, чунон ки бо ду шоҳиди Бобил ва Бобул устувор гардонида шудааст, дар бораи такаббури ӯ ва суқути ниҳоии ӯст. Дар шаш ояти охирини Дониёл ёздаҳ, подшоҳи шимол барои намояндагӣ кардани папагӣ истифода шудааст. Попи Рум намояндаи заминии шайтон аст.

> «Барои ба даст овардани фоидаҳо ва иззату икроми дунявӣ, калисо водор карда шуд, ки илтифот ва пуштибонии бузургони заминро биҷӯяд; ва бо ин роҳ, чун Масеҳро рад намуд, ӯро ба он водоштанд, ки итоати худро ба намояндаи Шайтон — усқуфи Рум — таслим намояд». «Муборизаи бузург», 50.

Шайтон мехост Худо бошад, ва орзуи ӯ ин буд, ки тахтҳои сиёсӣ ва динии Худоро ба даст гирад.

> Чӣ гуна аз осмон афтодаӣ, эй Люсифер, писари субҳ! Чӣ гуна ба замин фурӯ зада шудаӣ, ту, ки халқҳоро нотавон мегардондӣ! Зеро ту дар дили худ гуфтаӣ: «Ба осмон сууд хоҳам кард, тахти худро болотар аз ситорагони Худо хоҳам бардошт; ҳамчунин бар кӯҳи маҷлис, дар канораҳои шимол, хоҳам нишаст; болотар аз баландиҳои абрҳо сууд хоҳам кард; монанди Ҳаққи Таъоло хоҳам шуд». Ишаъё 14:12–14.

Шайтон орзу дошт, ки тахти худро (ки рамзи ҳукмронии подшоҳист) «болотар аз ситораҳои Худо» бардорад. Ситораҳои Худо фариштагонанд ва дастгоҳи ҳукумати Худоро намояндагӣ мекунанд. Шайтон ҳамчунин орзу дошт, ки «бар кӯҳи ҷамоат, дар ақсои шимол» нишинад. Ҷамоат Калисо аст, ва он дар Ерусалим ҷойгир аст, ки дар ақсои шимол мебошад. Бар тахт дар «ақсои шимол» нишастан, подшоҳи шимол будан аст. Масеҳ Подшоҳи ҳақиқии Шимол аст, ки ҳамчунин Подшоҳ бар ҳукумати Худо мебошад. Шайтон орзу дошт, ки «монанди Ҳаққи Таоло» бошад.

> Суруд ва Забур барои писарони Қӯраҳ. Бузург аст Худованд ва бисёр сазовори ситоиш аст дар шаҳри Худои мо, бар кӯҳи қудсияти Ӯ. Зебо дар мавқеи худ, шодии тамоми замин аст кӯҳи Сион, дар канораҳои шимол, шаҳри Подшоҳи бузург. Худо дар қасрҳои он ҳамчун паноҳгоҳ шинохта мешавад. Забур 48:1–3.

Намояндаи заминии Шайтон усқуфи Рум (попа) аст. Дар шаш ояти охирини боби ёздаҳуми Дониёл, болоравӣ ва суқути ниҳоии попаи Рум тасвир шудааст, ва дар он ҷо попа ҳамчун подшоҳи шимол нишон дода шудааст. Ӯ сари калисои католикӣ аст, ва калимаи «католикӣ» маънои умумиҷаҳониро дорад. Барои он ки Шайтон ду тахти Масеҳро (сиёсӣ ва динӣ) қалбакӣ кунад, Шайтон калисои католикиро ба ин мақсад ба вуҷуд овард, ки ҳангоме ки ӯ дар рӯзҳои охир ба тақлид кардани шахсияти Масеҳ оғоз мекунад, як низоми умумиҷаҳонии динӣ дошта бошад.

> «Ин созиш миёни бутпарастӣ ва масеҳият ба ташаккули “марди гуноҳ”, ки дар нубувват пешгӯӣ шудааст, ҳамчун касе ки ба Худо муқобилат мекунад ва худро болотар аз Ӯ мебардорад, оварда расонд. Он низоми азими дини дурӯғин шоҳкори қудрати Шайтон аст — ёдгории кӯшишҳои ӯ барои бар тахт нишастан ва ҷаҳонро мувофиқи иродаи худ ҳукмронӣ кардан». The Great Controversy, 50.

Шайтон як низоми ҷаҳонии динӣ ва ҳамчунин сохтори ҷаҳонии сиёсиро бино кард, то ду тахти ҳокимиятро, ки Подшоҳи ҳақиқии Шимол бар онҳо нишастааст, тақлид намояд. Даҳ подшоҳи Ваҳй боби ҳабдаҳ, ки фоҳиша дар айёми охир бо онҳо зино мекунад ва бар онҳо ҳукмронӣ менамояд, ҳайвони дорои ҳафт сар ва даҳ шохро ифода мекунанд, ки бар он зане ҳукм меронад, ки бар пешониаш BABYLON навишта шудааст. Дар боби ҳабдаҳ даҳ подшоҳ «аз фоҳиша нафрат хоҳанд кард, ва ӯро харобу бараҳна хоҳанд сохт, ва гӯшташро хоҳанд хӯрд, ва ӯро дар оташ хоҳанд сӯзонд». Пас, доварии вай ба тасвир оварда мешавад. Се зуҳури Бобил суқути ниҳоии Бобилро муайян месозанд. Се зуҳури Рум сохтори сиёсиро, ки вай бар он ҳукмронӣ мекунад, муайян месозанд.

Паёмҳои се фариштаи боби чордаҳуми Ваҳй ба суқути ниҳоии Бобили муосир муроҷиат мекунанд, ҳамон тавре ки Дониёл, боби ёздаҳ, оятҳои чиҳилу чор ва чиҳилу панҷ низ чунин мекунанд. Ба суқути ниҳоии вай дар боби ҳабдаҳуми Ваҳй ишора шудааст, аммо он дар боби ҳаждаҳум боз ҳам мушаххастар ба тафсил баён гардидааст. Тасвири Дониёл 11 дар бораи суқути ниҳоии Бобили муосир, ҳамроҳ бо тасвири се фариштаи боби чордаҳум ва тавсифи бобҳои ҳабдаҳ ва ҳаждаҳ аз ин суқути ниҳоӣ, бояд якҷо оварда шаванд, сатр бар сатр. Дар Дониёл 11 суқути ниҳоии Бобили муосир ҳамчун ҳодисае муайян шудааст, ки ҳангоми ёрӣ наёфтани вай воқеъ мегардад.

> Ва хаймаҳои қасри худро миёни баҳрҳо, бар кӯҳи муқаддаси ҷалол, барпо хоҳад кард; вале ба поёни худ хоҳад расид, ва ҳеҷ кас ӯро ёрӣ нахоҳад кард. Дониёл 11:45.

Дар ояти навбатӣ Микоил бармехезад ва муҳлати имтиҳони инсонӣ ба анҷом мерасад. Оят бо чунин сухан оғоз меёбад: «Ва дар он вақт». Вақте ки Бобили муосир суқут мекунад, муҳлати имтиҳони инсонӣ ба анҷом мерасад, ва вай танҳо мемирад. Фариштаи сеюм анҷоми муҳлати имтиҳонро муайян мекунад, зеро нишон медиҳад, ки ҷаҳон ба ду гурӯҳи одамон ҷудо шудааст: онҳое ки нишони ҳайвонро доранд ва онҳое ки мӯҳри Худоро доранд. Дар он вақт, ғазаби Худо бар Бобили муосир ва бар онҳое ки нишони ҳокимияти ӯро пазируфтаанд, рехта мешавад.

> Ва фариштаи сеюм аз ақиби онҳо омада, бо овози баланд гуфт: «Агар касе ба ҳайвони ваҳшӣ ва сурати он саҷда кунад ва нишони онро бар пешонии худ ё бар дасти худ қабул намояд, ҳамон кас аз шароби ғазаби Худо хоҳад нӯшид, ки беомехта дар ҷоми қаҳри Ӯ рехта шудааст; ва ӯ дар ҳузури фариштагони муқаддас ва дар ҳузури Барра бо оташ ва кибрит азоб дода хоҳад шуд. Ва дуди азоби онҳо то абадҳои абад боло меравад; ва онҳое ки ба ҳайвони ваҳшӣ ва сурати он саҷда мекунанд ва ҳар кӣ нишони номи онро қабул менамояд, шабу рӯз оромӣ надоранд. Дар ин ҷост сабри муқаддасон: дар ин ҷо онҳоянд, ки аҳкоми Худоро нигоҳ медоранд ва имони Исоро». Ваҳй 14:9–12.

Дар боби ҳаждаҳуми Ваҳй, доварии фоҳишаи бузург ҳамчун доварии тадриҷӣ тасвир шудааст, ки аз қонуни наздикояндаи якшанбе оғоз меёбад, ҳангоме ки овози дувум рамаи дигари Худоро аз Бобил берун мехонад. То ояти бисту якум баста шудани муҳлати озмоиш нишон дода мешавад; бинобар ин, муайян мегардад, ки аз қонуни наздикояндаи якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида то замоне ки Микоил бархезад, фосилаи замоне аст, ки дар он доварии Бобили муосир, дар айёми таъқиботи бузург, ба амал оварда мешавад.

> Ва фариштаи пурқувват сангеро мисли санги бузурги осиё бардошт ва онро ба баҳр андохта, гуфт: «Ҳамин тавр он шаҳри бузург, Бобил, бо зӯрӣ сарнагун хоҳад шуд ва дигар ҳаргиз ёфт нахоҳад гардид. Ва овози навозандагони барбат, ва мусиқинавозон, ва найнавозон, ва карнайнавозон дигар ҳаргиз дар ту шунида нахоҳад шуд; ва ҳеҷ ҳунарманд, аз ҳар ҳунаре ки бошад, дигар дар ту ёфт нахоҳад шуд; ва садои санги осиё дигар ҳаргиз дар ту шунида нахоҳад шуд; ва нури чароғ дигар ҳаргиз дар ту нахоҳад дурахшид; ва овози домод ва арӯс дигар ҳаргиз дар ту шунида нахоҳад шуд; зеро тоҷирони ту бузургони замин буданд; зеро ҳамаи халқҳо бо ҷодугариҳои ту фирефта шуданд. Ва дар вай хуни анбиё ва муқаддасон ва ҳамаи онҳое ки бар рӯи замин кушта шуда буданд, ёфт гардид». Ваҳй 18:21–24.

Партофта шудани санг, хомӯш гардидани навозандагон ва коргарон, хомӯш шудани чароғ, хомӯш гардидани овозҳои арӯс ва домод — ҳамаи ин таъбирҳое мебошанд, ки аз Аҳди Қадим гирифта шудаанд ва анҷоми муҳлати имтиёзро ифода мекунанд.

Вақте ки боби ёздаҳуми Дониёл ба таври нубувватӣ бар бобҳои сездаҳум ва чордаҳуми Ваҳй татбиқ карда мешавад, ва сипас он ду порча бар бобҳои ҳабдаҳум ва ҳаждаҳуми Ваҳй татбиқ карда мешаванд, мо се хатти нубувватро меёбем, ки, дар миёни дигар ҳақоиқ, суқути ниҳоии Бобили ҳозираро ифода мекунанд. Ҳар яке аз ин се хатт яке аз се қудрати сегонаеро ифода мекунад, ки ҷаҳонро ба сӯи Армагеддон раҳнамун месозанд. Боби ёздаҳуми Дониёл ҳайвонро (попиятро) муайян мекунад. Бобҳои сездаҳум ва чордаҳуми Ваҳй ҳамон таърихро пешниҳод мекунанд, аммо аз дидгоҳи набии козиб (Иёлоти Муттаҳида). Бобҳои ҳабдаҳум ва ҳаждаҳуми Ваҳй ҳамон хатти нубувватиро муайян мекунанд, аммо таърихе, ки дар он ҷо ифода ёфтааст, бар аждаҳо (Созмони Милали Муттаҳид) тамаркуз дорад.

Ҳар яке аз ин се хат аз замони охир, дар соли 1798, оғоз меёбад. Ояти чиҳилуми боби ёздаҳуми Дониёл бо ин суханон оғоз мешавад: «Ва дар замони охир». «Замони охир» дар аввали оят соли 1798 аст, ва вақте ки ин оят дар соли 1989 ба иҷро расид, он низ «замони охир» буд, зеро Исо анҷомро бо оғоз тасвир менамояд, ҳангоме ки мехоҳад имзои Худро бар як ҳақиқати муҳим гузорад. Хоҳар Уайт ба мо хабар медиҳад, ки боби сездаҳуми Ваҳй низ дар соли 1798 оғоз меёбад.

> «Ва ҳангоме ки Папагӣ, аз қуввати худ маҳрум гардида, маҷбур шуд аз таъқиб даст кашад, Юҳанно қудрати наверо дид, ки бармехост, то овози аждаҳоро такрор намояд ва ҳамон амали бераҳмона ва куфромезро идома диҳад. Ин қудрат, охирин қудрате, ки бо калисо ва бо шариати Худо ҷанг хоҳад бурд, бо ҳайвоне, ки шохҳои баррамонанд дошт, рамзӣ гардонида шуда буд». Signs of the Times, November 1, 1899.

Хати нубуввате, ки дар ояти чиҳилуми боби ёздаҳуми Дониёл аз соли 1798 оғоз меёбад, то замоне идома меёбад, ки муҳлати имтиҳони башар ба поён мерасад, вақте ки Микоил бармехезад. Хати нубуввате, ки дар соли 1798 оғоз меёбад, «вақте ки папагӣ, аз қуввати худ маҳрум гардида, маҷбур шуд аз таъқиб даст кашад», бо фурӯ рехтани ғазаби Худо бар онҳое ба анҷом мерасад, ки «аломати» ҳокимияти папагиро пазируфтаанд. Дар боби ҳабдаҳуми Ваҳй, ҳангоме ки фаришта назди Юҳанно меояд, то доварии фоҳишаи папагиро ба ӯ нишон диҳад, Юҳанно ба худи поёни «биёбон», ки таърихи солҳои 538 то 1798-ро ифода мекунад, бурда мешавад. Юҳанно, ки аз лиҳози рӯҳонӣ дар соли 1798 қарор дода шудааст, доварии Бобили муосирро сабт мекунад, ки аз овози дуюми Ваҳй боби ҳаждаҳ оғоз меёбад, овозе ки эълон мекунад, ки папагӣ косаи замони имтиҳонии худро пур кардааст, ва пас аз он доварии вай то пӯшида шудани муҳлати имтиҳон идома меёбад, замоне ки санги осиёб ба баҳр андохта мешавад.

Сатр бар сатр, ин се сатр суқути ниҳоии Бобили муосирро муайян мекунанд, ки бо подшоҳони Руми муосир зино кардааст. Дониёл ёздаҳ шоҳиди папагӣ аст, ки ҳамчун подшоҳи шимол тасвир шудааст. Ваҳй сездаҳ ва чордаҳ шоҳиди паёмбари козиб аст, ва бобҳои ҳабдаҳ ва ҳаждаҳ ба нақши аждаҳо (даҳ подшоҳ) шаҳодат медиҳанд. Чорчӯби нубувватие, ки Future for America ба кор мебарад, бар се қудрате асос ёфтааст, ки ҷаҳонро ба сӯи Армагеддон мебаранд.

Ду шоҳиди Бобил ва Бобулистон хусусиятҳои нубувватии Бобулистони муосирро муайян мекунанд. Он ду шоҳид аз такаббури пешвои папавӣ сухан мегӯянд, ки худро масеҳӣ эътироф мекунад, дар маъбади Худо менишинад ва худро Худо эълон менамояд. Он ду шоҳид ҳамчунин суқути ниҳоии ӯро муайян мекунанд. Худбузургдории папа ва суқути ниҳоии ӯ, чунон ки дар се зуҳуроти Бобулистон муаррифӣ шудааст, ҳамон чизест, ки рӯъёи таърихи нубувватиро барпо месозад.

> Ва дар он айём бисёре бар подшоҳи ҷануб бархоҳанд хест; ҳамчунин золимони қавми ту худро баланд хоҳанд кард, то рӯъёро барпо намоянд; вале онҳо суқут хоҳанд кард. Дониёл 11:14.

Мо баррасии худро дар бораи се зуҳуроти Бобил дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> Ва овози дигареро аз осмон шунидам, ки мегуфт: Аз вай берун оед, эй қавми Ман, то ки дар гуноҳҳои вай шарик нагардед ва аз офатҳои вай насиб наёбед. Зеро гуноҳҳои вай то ба осмон расидаанд, ва Худо бадкориҳои вайро ба ёд овардааст. Ба вай ҳамон гуна подош диҳед, чунон ки вай ба шумо подош додааст, ва мувофиқи аъмолаш ба вай дучандон диҳед; дар ҳамон ҷоме, ки вай пур кардааст, барои вай дучандон пур кунед. Ба ҳамон андозае ки вай худро ҷалол додааст ва дар айшу ноз зистааст, ба вай азоб ва мотам диҳед; зеро вай дар дили худ мегӯяд: «Ман чун малика нишастаам, бева нестам, ва ҳаргиз мотам нахоҳам дид». Бинобар ин, офатҳои вай дар як рӯз хоҳад омад: марг, ва мотам, ва гуруснагӣ; ва вай комилан дар оташ сӯхта хоҳад шуд, зеро қавист Худованд Худое ки вайро доварӣ мекунад. Ваҳй 18:4–8.

Back to Articles