Article

# Огоҳиҳои мутанозир — рақами дувум

Кушодани бофтари нубувватӣ: Рамзкушоии паёмҳои Ваҳй 14 дар таърихи Миллерӣ ва имрӯз

Author

Jeff Pippenger

Published

August 8, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Вақте ки масали даҳ бокира дар таърихи миллеритӣ ба амал омад, он дар ҷараёни паёми фариштаи дуюм рӯй дод. Паёми фариштаи дуюм ду паёми ҷудогонаеро ифода мекунад, ҳам аз рӯйи давраи замоне, ки онҳо фаро мегиранд, ва ҳам аз лиҳози шунавандагони мақсудии паём. Паёми фариштаи дуюм ба калисоҳои протестантӣ равона шуда буд, ки тоза ба Рум бозгашта, духтарони Бобил гардида буданд. Нидои Нимашаб ба миллеритҳои хуфта равона шуда буд. Паёми аввал ба беруни доираи миллеритҳо равона шуда буд; паёми дуюм ба дохили он равона гардид. Ин дар рӯзҳои мо ба ҳарф ба ҳарф иҷро хоҳад шуд.

Фарқияте, ки дар такрори айёми мо бояд ба он диққат дода шавад, ин аст, ки дар оғози адвентизм паёми фариштаи дуюм нахуст ба берун аз миллериён расид, ва сипас қисми дуюми паём ба дохили миллериён ворид шуд. Дар анҷоми адвентизм, ҳангоме ки масал бори дигар такрор мегардад, паёми фариштаи дуюм низ ҳамчунин такрор мешавад. Ба мо ин ҳақиқат мустақиман бештар аз чанд бор гуфта шудааст. Аммо табиати дучандаи паём дар анҷом баръакс мегардад. Паёми аввал ба адвентизм меравад, ва паёми дуюм ба ононе ки берун аз адвентизм ҳастанд. Ба мо гуфта шудааст, ки кор ва паёме, ки аз ҷониби фариштаи Ваҳй боби ҳаждаҳ ифода ёфтааст, такрори паёми фариштаи дуюм мебошад.

> «Пайғамбар мегӯяд: “Фариштаи дигареро дидам, ки аз осмон нозил мешуд ва қудрати азиме дошт; ва замин аз ҷалоли ӯ мунаввар гардид. Ва бо овози баланду пурқувват нидо карда, гуфт: Бобили бузург суқут кард, суқут кард, ва маскани девҳо гардид” (Ваҳй 18:1, 2). Ин ҳамон паём аст, ки аз ҷониби фариштаи дуюм дода шуда буд. Бобил суқут кардааст, “зеро ки ҳамаи халқҳоро аз шароби ғазаби зинои худ нӯшонидааст” (Ваҳй 14:8). Он шароб чист? — Таълимоти бардурӯғи вай. Вай ба ҷаҳон ба ҷои шанбеи аҳкоми чорум як шанбеи бардурӯғ додааст ва он дурӯғеро такрор кардааст, ки Шайтон нахуст ба Ҳавво дар Адан гуфта буд, яъне ҷовидонагии табиии ҷонро. Вай хатоҳои ҳамгунаи бисёреро ба ҳар сӯ паҳн кардааст, ва “аҳкоми одамонро ҳамчун таълимот меомӯзонад” (Матто 15:9).»

> «Вақте ки Исо хизмати оммавии Худро оғоз намуд, Ӯ Маъбадро аз таҳқири куфромези он пок сохт. Аз ҷумлаи охирин амалҳои хизмати Ӯ, поксозии дуюми Маъбад буд. Ҳамин тавр, дар кори охирин барои огоҳонии ҷаҳон, ба калисоҳо ду даъвати ҷудогона дода мешавад. Паёми фариштаи дуюм чунин аст: “Бобил афтод, афтод, он шаҳри бузург, зеро ки ҳамаи халқҳоро аз шароби хашми зинокории худ нӯшонид” (Ваҳй 14:8). Ва дар нидои пурқуввати паёми фариштаи сеюм овозе аз осмон шунида мешавад, ки мегӯяд: “Аз вай берун оед, эй қавми Ман, то ки дар гуноҳҳои вай шарик нагардед, ва то ки ба балоҳои вай гирифтор нашавед. Зеро гуноҳҳои вай то ба осмон расидаанд, ва Худо бадиҳои вайро ба ёд овардааст” (Ваҳй 18:4, 5).» Selected Messages, book 2, 118.

Паёми фариштаи дуюм дар оғози Адвентизм ҳамон паёмест, ки бо фариштаи Ваҳй боби ҳаждаҳ ифода шудааст, ва дар он ҳушдор ду овоз ҳастанд, ки паёмеро эълон мекунанд. Овози аввал ҳангоме эълон мешавад, ки замин аз ҷалоли ӯ мунаввар мегардад, ва дар ояти чорум Юҳанно овози дигареро шунид, ки мегуфт: «Аз вай берун оед».

Дар таърихи миллеритӣ даъват барои берун омадан аз Бобил аввал ба миён омад, ва паём ба миллеритҳо баъд аз он омад. Дар Ваҳй боби ҳаждаҳум, ин овози дувум, ё паёми дувум аст, ки ба онҳое муроҷиат мекунад, ки берун аз адвентизм мебошанд. Ҳамроҳ бо изҳороте ки «ба калисоҳо ду даъвати ҷудогона дода мешавад», мо ҳамчунин меёбем, ки он ду боре ки Масеҳ маъбадро пок сохт (дар оғози хизмати Ӯ ва дар анҷоми он) низ тасвири ибтидо ва анҷоми адвентизм мебошад.

Оғози ҳаракати адвентизм поксозии коргаронро нишон дод, ки барои бунёд кардани таҳкурсии он чи Вилям Миллер ба барқарор намудани он истифода шуд, кумак расонд. Таҳкурсӣ дар анҷоми паёми фариштаи дуюм комил гардид, зеро бо фаро расидани фариштаи сеюм дар 22 октябри соли 1844 ҳақиқатҳое, ки таҳкурсии адвентизмро ташкил медиҳанд, барои фаҳмидан дастрас гардонида шуданд, барои онҳое ки омодаанд бишнаванд.

Кори бунёди таҳкурсӣ дар авҷи таърихи фариштаи дуюм, ҳангоме ки «ба калисоҳо ду даъвати ҷудогона дода шуд», ба анҷом расид. Даъвати аввал берун аз миллеритҳо буд, даъвати дуюм барои миллеритҳо. Аммо оғози дигаре, ки бо оғози Адвентизм мувофиқат мекунад, хизмати Масеҳ аст, вақте ки Ӯ маъбади Худро бори аввал пок кард. Тасвири набавии пок шудани маъбад покшавиеро дар оғози хизмати Ӯ ва дар анҷоми он нишон медиҳад, ки он, дар навбати худ, покшавии Адвентизмро дар оғози он ва дар анҷоми он тимсол месозад. Ду поксозии маъбад аз ҷониби Масеҳ бо оғози Адвентизм ва анҷоми он мувофиқ меоянд, аммо паёми Ӯ танҳо барои қавми аҳди Ӯ буд, ки дар раванди ҷудо кардани абадии худ аз Худо қарор доштанд.

Оғози адвентизм паёмеро пешниҳод кард, ки кушода шудани доварӣро эълон менамуд, ва анҷоми адвентизм поёни довариро эълон мекунад. Исо маъбадро бори аввал пок кард ва яҳудиёнро барои он ки хонаи Ӯро ба ғори дуздон табдил дода буданд, сарзаниш намуд; аммо поксозии дуюми маъбад «аз ҷумлаи охирин аъмоли хизмати Ӯ» буд. Дар анҷоми хизмати Худ, Ӯ дигар ба яҳудиён нагуфт, ки хонаи Падарашро ба ғори дуздон табдил додаанд; балки он гоҳ ба онҳо гуфт, ки хонаи онҳо «ба ҳоли вайрона ба онҳо вогузошта шудааст».

> Дар айни ҳол, ибодаткунандагон аз ҳар миллат он маъбадеро меҷустанд, ки барои ибодати Худо тақдис гардида буд. Он, ки бо тилло ва сангҳои қиматбаҳо медурахшид, манзарае аз зебоӣ ва шукӯҳу ҷалол буд. Аммо Яҳува дигар дар он қасри латофат ёфт намешуд. Исроил, ҳамчун як миллат, худро аз Худо ҷудо карда буд. Вақте ки Масеҳ, дар наздикии анҷоми хизмати заминии Худ, барои охирин бор ба дохили маъбад назар афканд, Ӯ гуфт: «Инак, хонаи шумо барои шумо вайрон гузошта мешавад». Матто 23:38. То он вақт Ӯ маъбадро хонаи Падари Худ мехонд; аммо ҳангоме ки Писари Худо аз он деворҳо берун шуд, ҳузури Худо аз маъбаде, ки барои ҷалоли Ӯ бино гардида буд, барои ҳамеша бозгирифта шуд». Аъмоли ҳаввориён, 145.

Маъбаде, ки Ӯ дар оғоз пок намуд, аз он маъбаде, ки дар анҷом пок сохт, фарқ мекард. Маъбади аввал Хонаи Падари Ӯ буд, аммо маъбади дувум хонаи яҳудиён буд. Худованд дар оғоз бо адвентизм аҳд баст, ва адвентистон дар маъбади Ӯ коҳинон гардиданд. Дар анҷоми адвентизм онҳо дигар коҳинон нахоҳанд буд, ва хонаи онҳо харобу валангор хоҳад шуд.

Фариштаи дуюм ду паёмро намояндагӣ мекунад. Ин яке аз сабабҳост, ки чаро паём чунин тасвир шудааст, ки Бобил ду бор суқут мекунад. Ин сабаби асосии ду бор такрор шудани эълони суқути Бобил нест, вале яке аз сабабҳост. Чӣ гуна он ду паём аст?

Фариштаи дуюм дар посух ба рад шудани паёми фариштаи аввал омад. Вақте ки пешгӯии ноком, ки соли 1843-ро ҳамчун анҷоми пешгӯии 2300-сола муайян мекард, ба миён омад, калисоҳои протестантӣ аз он паёми хато истифода бурда, паёми Миллерро рад карданд. Паёми Миллер ҳамон паёми фариштаи аввал буд. Бо рад шудани он, калисоҳои протестантӣ, ки беш аз 1260 сол калисои Худо дар биёбон буданд, рад карда шуданд ва духтари Бобил гаштанд. Дар ҳамон вақт фариштаи дуюм бо паёми худ омад.

Бо унсурҳои гуногуни ин таърихе, ки мо баррасӣ мекунем, баъзе нуктаҳои бисёр муҳим вобастаанд. Ақаллан як нукта вуҷуд дорад, ки бояд оҳиста инкишоф дода шавад, зеро он бешак ба дарки паёми Ваҳйи Исои Масеҳ, ки ҳоло мӯҳраш кушода мешавад, мусоидат менамояд. Ба ҳамин сабаб, ман порчае бисёр муҳимро дар бораи он таърих меоварам. Ду боб аст, ки ман ба онҳо ишора менамоям, вале дар миёни он ду боб боз боби сеюми муҳиме низ ҳаст. Ман онро дар айни ҳол намеоварам, то доираи баррасии худро маҳдуд нигоҳ дорем.

Ҳангоме ки матнро мехонед, аҳамият диҳед, ки сухан ба кадом фаришта равона шудааст; раванди пешравандаи озмоишро ҷустуҷӯ кунед; дар сархати аввал қайд намоед, ки хусусиятҳои нубувватии фариштаи Ваҳйи ҳаждаҳ ҳамчунин хусусиятҳои фариштаи якум мебошанд. Аҳамият диҳед, ки маслуб кардани яке аз паёмҳо ба маънои маслуб кардани Масеҳ аст, ва аҳамият диҳед, ки ҳар се фаришта ҳама ҳамчун як фаришта муаррифӣ шудаанд, аммо паёми Нидои Нимашаб анбӯҳи фариштагон аст.

> «Ба ман нишон дода шуд, ки тамоми осмон ба коре ки бар рӯи замин ҷараён дошт, чӣ гуна таваҷҷуҳ зоҳир мекард. Исо ба фариштаи қавӣ ва тавоно амр дод, ки фуруд ояд ва сокинони заминро ҳушдор диҳад, то барои зоҳиршавии дуюми Ӯ омода шаванд. Ман дидам, ки он фариштаи тавоно ҳузури Исоро дар осмон тарк кард. Пешопеши ӯ нуре бағоят дурахшон ва пурҷалол мерафт. Ба ман гуфта шуд, ки рисолати ӯ ин буд, ки заминро бо ҷалоли худ мунаввар созад ва инсонро аз ғазаби дарпешистодаи Худо ҳушдор диҳад. Анбӯҳи мардум нурро пазируфтанд. Баъзеҳо бисёр ҷиддӣ менамуданд, ҳол он ки дигарон шодмон ва мафтун буданд. Нур бар ҳама фурӯ рехта буд, вале баъзеҳо танҳо зери таъсири нур қарор гирифтанд ва онро аз сидқи дил напазируфтанд. Аммо ҳамаи онҳое ки онро пазируфтанд, рӯйҳои худро ба сӯи осмон боло карданд ва Худоро ҳамд гуфтанд. Бисёре аз ғазаби азим пур шуданд. Ходимон ва мардум бо нопокон муттаҳид шуда, ба таври сарсахтона ба нуре ки аз ҷониби фариштаи тавоно метобид, муқовимат карданд. Аммо ҳамаи онҳое ки онро пазируфтанд, аз ҷаҳон канора гирифтанд ва бо якдигар сахт ба ҳам пайваста шуданд.»

> «Шайтон ва фариштагони ӯ бо ғайрати тамом машғул буданд, то ақли ҳамаи касонеро, ки метавонистанд, аз нур дур созанд. Он гурӯҳе ки онро рад карданд, дар зулмот вогузошта шуданд. Ман дидам, ки фаришта бо амиқтарин таваҷҷуҳ бар мардуми ба номи Худо назар медӯхт, то хислатеро, ки онҳо ҳангоми ба онҳо пешниҳод гардидани паёми осмонӣ зоҳир мекарданд, сабт намояд. Ва чун бисёр касоне ки даъвои муҳаббат ба Исо доштанд, аз паёми осмонӣ бо истеҳзо, масхара ва нафрат рӯй гардониданд, фариштае бо тӯморе дар даст он сабти нангинро ба ҷо овард. Тамоми осмон аз хашм лабрез гардид, зеро Исо аз ҷониби пайравони ба ном ӯ хор шумурда шуд.

> «Ман ноумедии такякунандагонро дидам. Онҳо Парвардигори худро дар вақти интизоршуда надиданд. Мақсади Худо он буд, ки ояндаро пинҳон нигоҳ дорад ва қавми Худро ба нуқтаи қарор бирасонад. Бе ин нуқтаи вақт, коре ки Худо таъин намуда буд, анҷом намеёфт. Шайтон андешаҳои бисёр касонро ба ояндаи хеле дур мебурд. Замоне, ки барои зуҳури Масеҳ эълон шуда буд, бояд зеҳнро водор месохт, то ҷиддан барои омодагии ҳозира ҷустуҷӯ кунад. Чун он вақт гузашт, онҳое ки нури фариштаро ба таври комил қабул накарда буданд, бо касоне муттаҳид шуданд, ки паёми осмониро хор шумурда буданд, ва онҳо бо тамасхур бар зидди ноумедшудагон баргаштанд. Ман фариштагони осмонро дидам, ки бо Исо машварат мекарданд. Онҳо вазъи пайравони эътирофии Масеҳро мушоҳида карда буданд. Гузаштани вақти муайяншуда онҳоро озмуда ва исбот карда буд, ва бисёре аз онҳо дар тарозу баркашида шуда, носазо ёфт шуданд. Ҳамаи онҳо бо овози баланд худро масеҳӣ эътироф мекарданд, аммо дар қариб ҳар ҷиҳат аз пайравӣ кардани Масеҳ ноком монданд. Шайтон аз ҳолати пайравони эътирофии Масеҳ шодмонӣ мекард. Ӯ онҳоро дар доми худ гирифта буд. Ӯ аксариятро ба тарки роҳи рост бурда буд, ва онҳо мекӯшиданд, ки ба осмон бо роҳи дигаре бароянд. Фариштагон диданд, ки покон, софон ва муқаддасон, ҳама бо гуноҳкорон дар Сион ва бо риёкорони дунёпараст омехта шудаанд. Онҳо бар дӯстдорони ҳақиқии Исо посбонӣ карда буданд; аммо фосидон бар муқаддасон таъсир мерасониданд.»

> «Онҳое ки дилҳояшон аз орзую ҳаваси сӯзон, аз иштиёқи пуршиддат барои дидани Исо месӯхт, аз ҷониби бародарони эътирофии худ манъ карда шуданд, ки дар бораи омадани Ӯ сухан гӯянд. Фариштагон тамоми ин саҳнаро медиданд ва бо бақияе, ки зуҳури Исоро дӯст медоштанд, ҳамдардӣ мекарданд. Ба фариштаи дигари қавӣ супориш дода шуд, ки ба замин фуруд ояд. Исо навиштаеро дар дасти ӯ гузошт, ва ҳангоме ки ӯ ба замин омад, нидо кард: Бобил суқут кард! суқут кард! Он гоҳ дидам, ки ноумедшудагон боз шодмон менамуданд ва чашмони худро ба осмон боло мебардоштанд ва бо имон ва умед ба зуҳури Худованди худ менигаристанд. Аммо бисёре гӯё дар ҳолати карахтӣ боқӣ мемонданд, мисли он ки дар хоб бошанд; вале ман метавонистам осори андуҳи амиқро бар чеҳраҳояшон бубинам. Ноумедшудагон аз Китоби Муқаддас диданд, ки онҳо дар давраи таъхир буданд ва бояд бо сабр иҷро шудани рӯъёро интизор шаванд. Ҳамон далеле, ки онҳоро водор карда буд, ки дар соли 1843 Худованди худро интизор шаванд, онҳоро ба ин овард, ки Ӯро дар соли 1844 интизор бошанд. Дидам, ки аксарият он нерӯеро, ки имони онҳо дар соли 1843-ро фарқкунанда мегардонид, надоштанд. Ноумедии онҳо имонашонро хомӯш карда буд. Аммо вақте ки ноумедшудагон ба нидои фариштаи дуюм ҳамроҳ шуданд, лашкари осмонӣ бо амиқтарин таваҷҷуҳ менигарист ва таъсири ин паёмро қайд мекард. Онҳо медиданд, ки касоне ки номи масеҳиёнро бар худ доштанд, бо истеҳзо ва таҳқир ба онҳое рӯ меоварданд, ки ноумед шуда буданд. Ҳангоме ки ин суханон аз лабони масхаракунанда меафтод: Шумо ҳанӯз боло нарафтаед! — фариштае онҳоро менавишт. Фаришта гуфт: Онҳо Худоро масхара мекунанд».

> «Ба тарҷума шудани Илёс бори дигар ишора карда шуд. Ҷомаи ӯ бар Алишоъ афтод, ва кӯдакони шарир (ё ҷавонон) аз паси ӯ рафта, масхара мекарданд ва нидо мезаданд: «Баро, эй каллаи бемӯй! Баро, эй каллаи бемӯй!» Онҳо Худоро масхара карданд ва дар ҳамон ҷо ба ҷазои худ дучор шуданд. Инро аз падару модарони худ омӯхта буданд. Ва онҳое ки андешаи боло рафтани муқаддасонро истеҳзо ва масхара кардаанд, ба офатҳои Худо гирифтор хоҳанд шуд ва дарк хоҳанд кард, ки бо Ӯ бозӣ кардан кори хурд нест.»

> «Исо ба фариштагони дигар амр дод, ки зуд парвоз кунанд, то имони сустшуда ва фурӯафтодаи қавми Ӯро зинда ва қавӣ гардонанд ва онҳоро омода созанд, то паёми фариштаи дуюм ва он ҳаракати муҳимеро, ки ба зудӣ мебоист дар осмон сурат гирад, дарк намоянд. Ман дидам, ки ин фариштагон аз Исо қудрат ва нури бузург гирифтанд ва бо шитоб ба замин парвоз карданд, то супориши худро барои ёрӣ расондан ба фариштаи дуюм дар кори ӯ ба ҷо оваранд. Вақте ки фариштагон нидо мекарданд, нури азиме бар қавми Худо дурахшид: Инак, Домод меояд; барои пешвоз гирифтани Ӯ берун оед. Пас ман дидам, ки он ноумедшудагон бархостанд ва, дар ҳамоҳангӣ бо фариштаи дуюм, эълон карданд: Инак, Домод меояд; барои пешвоз гирифтани Ӯ берун оед. Нуре, ки аз фариштагон меомад, торикиро дар ҳар ҷо рахна мекард. Шайтон ва фариштагони ӯ мекӯшиданд, ки аз паҳн шудани ин нур ва аз он ки таъсири мақсуди худро ба амал оварад, ҷилавгирӣ кунанд. Онҳо бо фариштагони Худо мубориза мебурданд ва ба онҳо мегуфтанд, ки Худо мардумро фиреб додааст ва бо тамоми нуру қудрати худ наметавонанд мардумро бовар кунонанд, ки Исо меояд. Фариштагони Худо кори худро идома медоданд, гарчанде ки Шайтон мекӯшид роҳро бибандад ва зеҳни мардумро аз нур дур созад. Онҳое ки онро пазируфтанд, бисёр хушҳол менамуданд. Онҳо чашмони худро ба осмон дӯхта, муштоқи зуҳури Исо буданд. Баъзеҳо дар изтироби сахт буданд, гиря мекарданд ва дуо мегуфтанд. Гӯё чашмонашон ба худи онҳо дӯхта шуда буд, ва онҳо ҷуръат намекарданд ба боло назар кунанд.»

> Нури гаронбаҳое аз осмон торикиро аз онҳо ҷудо сохт, ва чашмони онҳо, ки аз рӯи навмедӣ бар худ нигаронида шуда буданд, ба боло баргардонда шуданд, дар ҳоле ки сипосгузорӣ ва шодии муқаддас дар ҳар чеҳра падидор мешуд. Исо ва тамоми лашкари фариштагон бо ризоият бар он мунтазирони бовафо назар мекарданд.

> «Онҳое ки нури паёми фариштаи аввалро рад карданд ва ба он муқобилат варзиданд, нури паёми дуюмро аз даст доданд ва аз қудрат ва ҷалоле, ки паёми “Инак, Домод меояд”-ро ҳамроҳӣ мекард, баҳрае гирифта натавонистанд. Исо аз онҳо бо абруи гиреҳкарда рӯй гардонд. Онҳо Ӯро ночиз шумурда, рад карда буданд. Онҳое ки паёмро қабул карданд, дар абри ҷалол фаро гирифта шуданд. Онҳо интизорӣ мекашиданд, бедор меистоданд ва дуо мекарданд, то иродаи Худоро бидонанд. Онҳо бисёр метарсиданд, ки Ӯро биранҷонанд. Ман дидам, ки Шайтон ва фариштагонаш мекӯшиданд, то ин нури илоҳиро аз қавми Худо бибанданд; аммо то даме ки мунтазирон ин нурро азиз медоштанд ва чашмони худро аз замин ба сӯи Исо боло нигоҳ медоштанд, Шайтон ҳеҷ қудрате надошт, ки онҳоро аз ин нури гаронбаҳо маҳрум созад. Паёме, ки аз осмон дода шуда буд, Шайтон ва фариштагонашро ба ғазаб овард, ва онҳое ки даъво доштанд Исоро дӯст медоранд, вале омадани Ӯро хор мешумурданд, мӯъминони содиқу таваккалкунандагонро масхара ва таҳқир мекарданд. Аммо фариштае ҳар таҳқир, ҳар беэътиноӣ ва ҳар озоре, ки онҳо аз бародарони ба номи худ қабулкардаашон мебурданд, сабт мекард. Бисёре овози худро баланд карда, нидо мекарданд: “Инак, Домод меояд”, ва бародарони худро, ки зуҳури Исоро дӯст намедоштанд ва намегузоштанд онҳо дар бораи омадани дуюми Ӯ таваққуф кунанд, тарк намуданд. Ман дидам, ки Исо рӯи Худро аз онҳое ки омадани Ӯро рад ва хор мешумурданд, гардонд; ва он гоҳ ба фариштагон амр фармуд, ки қавми Ӯро аз миёни нопокон берун оваранд, мабодо нопок гарданд. Онҳое ки ба паёмҳо итоат мекарданд, озод ва муттаҳид ҷудо истоданд. Нури муқаддас ва олиҷанобе бар онҳо медурахшид. Онҳо аз ҷаҳон даст кашиданд, дилбастагиҳои худро аз он канданд ва манфиатҳои заминии худро қурбон карданд. Онҳо ганҷи заминии худро раҳо карданд, ва нигоҳҳои пуризтироби онҳо ба осмон равона буд, дар интизори он ки Наҷотдиҳандаи маҳбуби худро бубинанд. Шодии муқаддасу пок бар чеҳраҳои онҳо метофт ва аз сулҳу шодие, ки дар даруни онҳо ҳукмрон буд, хабар медод. Исо ба фариштагони Худ фармуд, ки бираванд ва онҳоро қувват бахшанд, зеро соати озмоиши онҳо наздик мешуд. Ман дидам, ки ин мунтазирон ҳанӯз ба он гуна ки бояд озмуда шаванд, озмуда нашудаанд. Онҳо ҳанӯз аз хатогиҳо озод набуданд. Ва ман раҳмат ва некӯии Худоро дар фиристодани огоҳӣ ба қавми замин ва паёмҳои такрорӣ дидам, то онҳоро ба нуқтаи муайяни вақт бирасонад ва ба ҷустуҷӯи ҷиддии худ водор созад, то худро аз хатогиҳое, ки аз бутпарастон ва папистон ба мерос расидаанд, ҷудо намоянд. Ба василаи ин паёмҳо Худо қавми Худро ба ҷое мебарорад, ки метавонад барои онҳо бо қудрати бештар амал кунад ва онҳо битавонанд ҳамаи аҳкоми Ӯро нигоҳ доранд....»

> «Ҳангоме ки хизмати Исои Масеҳ дар ҷои муқаддас ба анҷом расид, ва Ӯ ба Қудс-ул-ақдос даромада, пеши сандуқе, ки шариати Худо дар он буд, истод, Ӯ фариштаи пурқудрати дигареро бо паёми сеюм ба замин фиристод. Ӯ дар дасти он фаришта тӯморе гузошт, ва ҳангоме ки ӯ бо шаҳомат ва қудрат ба замин фуруд меомад, ҳушдори даҳшатнокеро эълон намуд, ки сахттарин таҳдиде буд, ки ҳаргиз ба инсон расонда шудааст. Ин паём барои он таъйин шуда буд, ки фарзандони Худоро ҳушдор диҳад ва соати озмоишу тангеро, ки дар пеши онҳост, ба онҳо нишон диҳад. Фаришта гуфт: Онҳо ба муҳорибаи рӯ ба рӯ бо ҳайвон ва сурати он кашида хоҳанд шуд. Ягона умеди онҳо барои ҳаёти абадӣ ин аст, ки устувор бимонанд. Гарчанде ки ҷони онҳо дар хатар аст, бо вуҷуди ин онҳо бояд ба ҳақиқат маҳкам бичаспанд. Фариштаи сеюм паёми худро бо ин суханон ба поён мерасонад: «Дар ин ҷост сабри муқаддасон; дар ин ҷоянд онҳое ки аҳкоми Худо ва имони Исоро нигоҳ медоранд». Вақте ки ӯ ин суханонро такрор мекард, ба муқаддасгоҳи осмонӣ ишора намуд. Андешаҳои ҳамаи онҳое ки ин паёмро мепазиранд, ба Қудс-ул-ақдос равона карда мешаванд, ки он ҷо Исо пеши сандуқ истодааст ва барои ҳамаи онҳое ки раҳмат ҳанӯз барои онҳо боқист, ва барои онҳое ки аз рӯи нодонӣ шариати Худоро шикастаанд, шафоати охирини Худро ба ҷо меоварад. Ин каффорат ҳам барои мурдагони одил ва ҳам барои зиндагони одил ба ҷо оварда мешавад. Исо барои онҳое ки мурданд ва нури аҳкоми Худоро қабул накарда буданд, ва аз рӯи нодонӣ гуноҳ карда буданд, каффорат ба ҷо меоварад.»

> «Пас аз он ки Исо дари Қудси муқаддасро кушод, нури Шанбе аён гардид, ва қавми Худо бояд озмуда ва санҷида мешуданд, чунон ки Худо дар қадим банӣ‑Исроилро озмуд, то бубинад, ки оё онҳо шариати Ӯро нигоҳ хоҳанд дошт. Ман фариштаи сеюмро дидам, ки ба боло ишора мекард ва роҳро ба сӯи Қудси муқаддаси Мақдиси осмонӣ ба ноумедшудагон нишон медод. Онҳо бо имон аз пайи Исо ба Қудси муқаддас даромаданд. Бори дигар онҳо Исоро ёфтаанд, ва шодӣ ва умед аз нав мешукуфанд. Ман онҳоро дидам, ки ба қафо менигаранд ва гузаштаро аз эълони омадани дуюми Исо сар карда, то тамоми роҳи тайкардаашон то гузаштани вақт дар соли 1844 аз назар мегузаронанд. Онҳо мебинанд, ки ноумедии онҳо шарҳ дода шудааст, ва шодӣ ва яқин боз онҳоро зинда месозанд. Фариштаи сеюм гузашта, ҳол ва ояндаро равшан кардааст, ва онҳо медонанд, ки дар ҳақиқат Худо онҳоро бо инояти асроромези Худ ҳидоят намудааст.»

> «Ба ман нишон дода шуд, ки бақия аз паси Исо ба Қудси Қудсҳо даромаданд ва сандуқ ва тахти раҳматро диданд ва аз ҷалоли онҳо мафтун гардиданд. Исо сарпӯши сандуқро боло бардошт, ва инак! лавҳаҳои сангин, ки бар онҳо даҳ аҳком навишта шуда буд. Онҳо суханони зиндаро пайгирӣ мекунанд; вале ҳангоме ки мебинанд, ки аҳкоми чорум дар миёни он даҳ фаризаи муқаддас зинда истодааст, пас бо ларза ақиб мекашанд, дар ҳоле ки бар он нисбат ба нӯҳ аҳкоми дигар нури равшантаре метобад ва гирдогирди он ҳолае аз ҷалол қарор дорад. Онҳо дар он ҷо ҳеҷ чизе намеёбанд, ки ба онҳо хабар диҳад, ки шанбе барҳам дода шудааст ё ба рӯзи якуми ҳафта тағйир ёфтааст. Он чунон хонда мешавад, ки гӯё аз даҳони Худо бо шаҳомати ботантана ва ҳайбатнок бар кӯҳ гуфта шуда бошад, дар он ҳангом ки барқҳо медурахшиданд ва раъдҳо ғурриш мекарданд, ва чун бо ангушти муқаддаси Худи Ӯ бар лавҳаҳои сангин навишта шуд: “Шаш рӯз меҳнат кун ва тамоми кори худро ба анҷом расон; вале рӯзи ҳафтум шанбеи Худованд Худои туст.” Онҳо дар ҳайрат мемонанд, вақте мебинанд, ки чӣ гуна аз даҳ аҳком нигоҳубин шудааст. Онҳоро мебинанд, ки дар наздикии Яҳува гузошта шудаанд ва аз муқаддасияти Ӯ сояафкан ва муҳофизат мегарданд. Онҳо мебинанд, ки аҳкоми чоруми Даҳ Аҳкомро поймол кардаанд ва ба ҷойи рӯзе ки Яҳува тақдис намудааст, рӯзеро риоя кардаанд, ки аз бутпарастон ва папистҳо ба мерос расидааст. Онҳо худро дар ҳузури Худо фурӯтан месозанд ва бар гуноҳҳои пешинаи худ мотам мегиранд.»

> «Ман дидам, ки бухур дар бухурдон дуд мекард, ҳангоме ки Исо иқрорҳо ва дуоҳои онҳоро ба Падари Худ пешкаш менамуд. Ва ҳангоме ки он боло мерафт, нури дурахшоне бар Исо ва бар курсии раҳмат қарор гирифт; ва онҳое ки бо ҷидду ҷаҳд дуо мекарданд, ва аз он сабаб андуҳгин буданд, ки худро вайронкунандагони шариати Худо дарёфта буданд, баракат ёфтанд, ва чеҳраҳояшон бо умед ва шодӣ равшан гардид. Онҳо ба кори фариштаи сеюм ҳамроҳ шуданд, овозҳои худро баланд карданд ва огоҳии ҷиддиро эълон намуданд. Аммо дар аввал танҳо андаке ин паёмро пазируфтанд, вале онҳо бо нерӯ ба эълон кардани огоҳӣ идома доданд. Сипас дидам, ки бисёре паёми фариштаи сеюмро пазируфтанд, ва овозҳои худро бо онҳое ки аввалин бор огоҳиро эълон карда буданд, ҳамовоз сохтанд, ва Худоро ҷалол доданд ва Ӯро бузург гардониданд, бо риоя кардани Рӯзи муқаддаси истироҳати Ӯ.»

> «Бисёре аз касоне ки паёми сеюмро пазируфтанд, дар ду паёми пешин таҷрибае надоштанд. Шайтон инро мефаҳмид, ва чашми шарири вай бар онҳо буд, то онҳоро сарнагун созад; аммо фариштаи сеюм онҳоро ба Қудси Ақдас ишора мекард, ва онҳое ки дар паёмҳои пешин таҷрибае доштанд, роҳро ба сӯи Мақдисгоҳи осмонӣ ба онҳо нишон медоданд. Бисёриҳо занҷири комили ҳақиқатро дар паёмҳои фариштагон диданд, ва онро бо шодӣ пазируфтанд. Онҳоро ба тартиби худ қабул карданд, ва бо имон аз пайи Исо ба Мақдисгоҳи осмонӣ рафтанд. Ин паёмҳо ба ман ҳамчун лангаре нишон дода шуданд, то ки ҷамоатро устувор нигоҳ дорад. Ва чун афрод онҳоро қабул ва дарк мекунанд, аз фиребҳои бисёри Шайтон муҳофизат карда мешаванд.»

> «Пас аз ноумедии бузурги соли 1844, Шайтон ва фариштагонаш бо ҷидду ҷаҳди зиёд ба гузоштани домҳо машғул буданд, то имони ҷамоатро ба изтироб оварда, ноустувор гардонанд. Ӯ бар зеҳни шахсоне таъсир мерасонд, ки дар ин чизҳо таҷрибаи шахсӣ доштанд. Онҳо зоҳири фурӯтанӣ доштанд. Онҳо паёмҳои якум ва дуюмро дигаргун карда, барои иҷрои онҳо ба оянда ишора менамуданд, дар ҳоле ки дигарон хеле ба қафои гузашта нигариста, эълон мекарданд, ки онҳо аллакай дар он ҷо иҷро ёфтаанд. Ин афрод зеҳни бетаҷрибаро аз роҳ дур сохта, имони онҳоро ноором ва ноустувор мекарданд. Баъзеҳо Китоби Муқаддасро меомӯхтанд, то кӯшиш кунанд имоне аз они худ бунёд намоянд, ки мустақил аз ҷамоат бошад. Шайтон аз ҳамаи ин шодмон буд; зеро медонист, ки онҳоеро, ки аз лангар ҷудо мешуданд, метавонист бо гумроҳиҳои гуногун таъсир расонад ва бо бодҳои таълимот ҳар сӯ биронад. Бисёре аз онҳое ки дар паёмҳои якум ва дуюм пешсаф буданд, онҳоро инкор карданд, ва ҷудоӣ ва парокандагӣ дар тамоми ҷамоат ҳукмфармо шуд. Пас аз он ман Вм. Миллерро дидам. Ӯ ҳайрону саргардон менамуд ва аз ғаму андӯҳ ва изтироб барои қавми худ хам гашта буд. Ӯ дид, ки он гурӯҳе, ки дар соли 1844 муттаҳид ва пурмуҳаббат буданд, муҳаббати худро нисбат ба якдигар аз даст медиҳанд ва бар зидди якдигар мебароянд. Ӯ дид, ки онҳо боз ба ҳолати сард ва бозгашта афтодаанд. Андӯҳ қуввати ӯро фарсуда мекард. Ман дидам, ки мардони пешво Вм. Миллерро зери назар доранд ва метарсанд, мабодо ӯ паёми фариштаи сеюм ва аҳкоми Худоро қабул кунад. Ва ҳар гоҳ ӯ ба ҷониби нуре, ки аз осмон меомад, майл менамуд, ин мардон нақшае мекашиданд, то зеҳни ӯро аз он дур созанд. Ман дидам, ки таъсири инсонӣ ба кор бурда мешуд, то зеҳни ӯро дар торикӣ нигоҳ доранд ва нуфузи ӯро миёни худ ҳифз кунанд. Оқибат Вм. Миллер овози худро бар зидди нуре, ки аз осмон меомад, баланд кард. Ӯ дар он ноком монд, ки он паёмро напазируфт, ки ноумедии ӯро пурра шарҳ медод ва ба гузашта нур ва ҷалол меандохт, ки неруҳои фарсудаи ӯро эҳё мекард, умеди ӯро равшан мегардонд ва ӯро водор месохт, ки Худоро ҷалол диҳад. Аммо ӯ ба ҷои ҳикмати илоҳӣ ба ҳикмати инсонӣ такя кард, ва чун аз меҳнати сахт дар роҳи Хӯҷаинаш ва аз пирӣ шикаста шуда буд, ба андозаи онҳое ки ӯро аз ростӣ бозмедоштанд, масъул набуд. Онҳо масъуланд, ва гуноҳ бар гардани онҳост. Агар Вм. Миллер метавонист нури паёми сеюмро бубинад, бисёр чизҳое, ки ба назари ӯ тира ва асроромез менамуданд, шарҳ дода мешуданд. Бародаронаш ба ӯ чунон муҳаббат ва таваҷҷуҳи амиқ зоҳир менамуданд, ки ӯ гумон мекард наметавонад худро аз онҳо ҷудо созад. Дили ӯ ба ҷониби ростӣ майл мекард; аммо баъд ӯ ба бародаронаш менигарист. Онҳо ба он муқобилат мекарданд. Оё метавонист аз онҳое ҷудо шавад, ки дар эълон кардани омадани Исо бо ӯ паҳлӯ ба паҳлӯ ва китф ба китф истода буданд? Ӯ фикр мекард, ки онҳо албатта ӯро ба гумроҳӣ нахоҳанд бурд.»

> «Худо иҷозат дод, ки ӯ зери қудрати Шайтон дарояд ва марг бар ӯ ҳукмронӣ кунад. Ӯро дар қабр пинҳон дошт, дур аз онҳое ки пайваста ӯро аз Худо дур мекашиданд. Мусо маҳз дар ҳоле хато кард, ки қариб буд ба замини ваъдашуда дохил шавад. Ҳамчунин, ман дидам, ки Вм. Миллер низ, дар ҳоле ки ба зудӣ ба Канъони осмонӣ дохил мешуд, бо он ки иҷозат дод нуфузи ӯ бар зидди ростӣ равад, хато кард. Дигарон ӯро ба ин бурданд. Дигарон бояд барои он ҷавоб диҳанд. Аммо фариштагон бар ғубори гаронбаҳои ин бандаи Худо посбонӣ мекунанд, ва ӯ бо садои карнаи охирин берун хоҳад омад.»

> «Ман гурӯҳеро дидам, ки хуб муҳофизатшуда ва устувор меистоданд ва ба онҳое, ки мехостанд имони барқароршудаи ҷамоатро ба ташвиш андозанд, ҳеҷ рӯйхушӣ нишон намедоданд. Худо бо писандӣ бар онҳо назар мекард. Ба ман се қадам нишон дода шуд — якум, дуюм ва сеюм — паёмҳои фариштаи якум, дуюм ва сеюм. Фаришта гуфт: Вой бар ҳоли он касе, ки дар ин паёмҳо як сангро аз ҷой ҷунбонад ё як мехро такон диҳад. Фаҳмиши дурусти ин паёмҳо аҳамияти ҳаётан муҳим дорад. Сарнавишти ҷонҳо ба тарзи қабул шудани онҳо вобаста аст. Боз маро аз миёни ин паёмҳо поён оварданд, ва дидам, ки қавми Худо таҷрибаи худро бо чӣ қадар гаронбаҳо харида буданд. Он ба воситаи азобҳои бисёр ва муборизаи сахт ба даст омада буд. Қадам ба қадам Худо онҳоро пеш бурда буд, то он даме ки онҳоро бар рӯи як саҳни мустаҳкам ва беҳаракат қарор дода буд. Сипас дидам, ки шахсоне, ҳангоме ки ба ин саҳн наздик мешуданд, пеш аз он ки бар он қадам гузоранд, таҳкурсиро месанҷиданд. Баъзеҳо бо шодмонӣ дарҳол бар он қадам гузоштанд. Дигарон ба айбҷӯӣ аз тарзи гузоштани таҳкурсии саҳн оғоз карданд. Онҳо мехостанд, ки беҳбудиҳо ворид карда шаванд, ва он гоҳ саҳн комилтар мегашт ва мардум хеле хушбахттар мешуданд. Баъзеҳо аз саҳн поён шуданд ва онро санҷиданд, сипас аз он айб ёфтанд ва эълон карданд, ки он нодуруст гузошта шудааст. Ман дидам, ки қариб ҳама бар саҳн устувор меистоданд ва дигаронеро, ки аз он поён шуда буданд, насиҳат мекарданд, ки аз шикоятҳои худ даст кашанд, зеро Худо устои асосӣ буд, ва онҳо бар зидди Ӯ меҷангиданд. Онҳо кори аҷоиби Худоро, ки онҳоро ба он саҳни устувор оварда буд, ба ёд меоварданд, ва дар ягонагӣ қариб ҳама чашмони худро ба осмон боло бурда, бо овози баланд Худоро ҷалол медоданд. Ин бар баъзе аз онҳое, ки шикоят карда буданд ва саҳнро тарк намуда буданд, таъсир расонд, ва онҳо боз бо симои фурӯтан бар он қадам гузоштанд.»

> «Ба ман эълони омадани аввали Масеҳ боз нишон дода шуд. Юҳанно бо рӯҳ ва қудрати Илёс фиристода шуда буд, то роҳи омадани Исо را омода созад. Онҳое ки шаҳодати Юҳанноро рад карданд, аз таълимоти Исо баҳрае набурданд. Муқовимати онҳо ба эълони омадани аввали Ӯ онҳоро дар ҷойе қарор дод, ки натавонанд ба осонӣ қавитарин далели Масеҳ будани Ӯро бипазиранд. Шайтон онҳоеро, ки паёми Юҳанноро рад карданд, водор сохт, ки боз ҳам пештар рафта, Исоро рад кунанд ва Ӯро бар салиб кашанд. Бо ин кор, онҳо худро дар ҷойе қарор доданд, ки натавонанд баракати рӯзи Пантикостро қабул кунанд, ки он мебоист роҳи ворид шудан ба Қудсгоҳи осмониро ба онҳо таълим медод. Дарида шудани пардаи маъбад нишон дод, ки қурбониҳо ва ойинҳои яҳудӣ дигар қабул нахоҳанд шуд. Қурбонии бузург тақдим гардида буд ва пазируфта шуда буд, ва Рӯҳулқудс, ки дар рӯзи Пантикост нозил шуд, зеҳни шогирдонро аз Қудсгоҳи заминӣ ба сӯи Қудсгоҳи осмонӣ равона кард, ки Исо бо хуни Худ ба он дохил шуда буд ва фоидаҳои каффораи Худро бар шогирдонаш рехт. Яҳудиён дар фиреби комил ва торикии тамом гузошта шуданд. Онҳо тамоми нуреро, ки метавонистанд дар бораи нақшаи наҷот дошта бошанд, аз даст доданд, ва ҳанӯз ҳам ба қурбониҳо ва ҳадияҳои бефоидаи худ таваккал мекарданд. Онҳо наметавонистанд аз шафоати Масеҳ дар Қудс манфиат бигиранд. Қудсгоҳи осмонӣ ҷойи Қудсгоҳи заминиро гирифта буд, вале онҳо аз роҳи ба осмонӣ бурда мерасида ҳеҷ донише надоштанд.»

> «Бисёре бо даҳшат ба роҳи рафторе, ки яҳудиён нисбат ба Исо пеш гирифтанд, дар рад кардан ва маслуб намудани Ӯ, менигаранд. Ва ҳангоме ки онҳо таърихи бадрафтории шармовареро, ки бар Ӯ раво дошта шуд, мехонанд, гумон мекунанд, ки Масеҳро дӯст медоранд ва Ӯро, монанди Петрус, инкор намекарданд ва монанди яҳудиён маслуб намесохтанд. Аммо Худое ки шоҳиди ҳамдардии изҳоршудаи онҳо нисбат ба Писари Худ будааст, онҳоро озмудааст ва он муҳаббатеро, ки барои Исо изҳор доштанд, ба санҷиш овардааст.»

> «Тамоми осмон бо амиқтарин таваҷҷуҳ пазируфта шудани ин паёмро мушоҳида мекард. Аммо бисёре аз онҳое ки худро дӯстдори Исо мешуморанд, ва ҳангоме ки достони салибро мехонанд ашк мерезанд, ба ҷойи он ки ин паёмро бо шодмонӣ бипазиранд, бо хашм ба ҷӯш меоянд, ва хабари неки омадани Исоро масхара мекунанд ва онро гумроҳӣ эълон менамоянд. Онҳо намехостанд бо онҳое ки зоҳир шудани Ӯро дӯст медоштанд, мушоракат дошта бошанд, балки аз онҳо нафрат доштанд ва онҳоро аз калисоҳо берун карданд. Онҳое ки паёми аввалро рад карданд, аз паёми дуюм суде бурда наметавонистанд, ва аз нидои нисфи шаб, ки мебоист онҳоро омода созад, то бо имон ҳамроҳи Исо ба Қудси Ақдасгоҳи Осмонӣ дохил шаванд, низ баҳрае набурданд. Ва бо рад кардани он ду паёми пешин, онҳо дар паёми фариштаи сеюм, ки роҳи вуруд ба Қудси Ақдасро нишон медиҳад, ҳеҷ нуре дида наметавонанд. Ман дидам, ки калисоҳои исмӣ, ҳамон тавр ки яҳудиён Исоро маслуб карданд, ин паёмҳоро низ маслуб кардаанд; ва аз ин рӯ онҳо аз амале ки дар осмон ба амал омад, ё аз роҳи вуруд ба Қудси Ақдас, ҳеҷ донише надоранд, ва аз шафоати Исо дар он ҷо суде бурда наметавонанд. Мисли яҳудиён, ки қурбониҳои бефоидаи худро пешкаш мекарданд, онҳо низ дуоҳои бефоидаи худро ба он қисми муқаддасгоҳе боло мебаранд, ки Исо онро тарк кардааст; ва шайтон, ки аз фиреб хӯрдани пайравони зоҳирии Масеҳ хурсанд аст, онҳоро дар доми худ маҳкам месозад, симои динӣ ба худ мегирад, ва зеҳни ин масеҳиёни зоҳириро ба сӯи худ мекашонад, ва бо қудрати худ, аломатҳои худ ва мӯъҷизаҳои дурӯғини худ амал мекунад. Бархеро ба як роҳ фиреб медиҳад ва бархеи дигарро ба роҳи дигар. Ӯ барои таъсир расондан ба зеҳнҳои гуногун фиребҳои мухталиф омода кардааст. Баъзеҳо ба як фиреб бо ваҳшат менигаранд, ҳол он ки дигареро ба осонӣ мепазиранд. Шайтон баъзеҳоро ба воситаи Спиритуализм фиреб медиҳад. Ӯ ҳамчунин ҳамчун фариштаи нур меояд ва нуфузи худро бар саросари замин паҳн мекунад. Ман дар ҳама ҷо ислоҳоти козибро дидам. Калисоҳо ба ваҷд омада буданд ва чунин мепиндоштанд, ки Худо барои онҳо ба таври аҷиб амал мекунад, ҳол он ки он рӯҳи дигаре буд. Он фурӯ хоҳад нишаст ва ҷаҳон ва калисоро дар ҳолате бадтар аз пештар боқӣ хоҳад гузошт.»

> «Ман дидам, ки Худо дар миёни адвентистони номӣ ва калисоҳои суқуткарда фарзандони содиқ дорад; ва пеш аз он ки балоҳо рехта шаванд, ҳанӯз ҳам хизматгузорон ва мардум аз ин калисоҳо даъват карда хоҳанд шуд, ва онҳо бо хурсандӣ ҳақиқатро қабул хоҳанд кард. Шайтон инро медонад, ва пеш аз нидои баландии фариштаи сеюм, дар ин ҷисмҳои динӣ ҳаяҷоне бармеангезад, то онҳое ки ҳақиқатро рад кардаанд, гумон кунанд, ки Худо бо онҳост. Ӯ умед дорад, ки содиқонро фирефта созад ва онҳоро ба он водорад, ки фикр кунанд Худо ҳанӯз ҳам барои калисоҳо амал мекунад. Аммо нур хоҳад дурахшид, ва ҳар яке аз содиқон калисоҳои суқуткардаро тарк хоҳад кард ва дар паҳлуи бақия мавқеи худро хоҳад гирифт». Spiritual Gifts, volume 1, 151–172.

Ин порча дорои бисёр ҳақоиқи муҳим аст, аммо ман аз ин порча истифода мебарам, то баъзе хусусиятҳои паёмҳои таърихи миллериро ҷудо намоям, то бифаҳмем, ки онҳо чӣ гуна таърихи моро ба таври намунавӣ тасвир мекунанд. Ҳар се фариштаи Ваҳй боби чордаҳум паёме дар дастҳои худ доранд. Фариштаи дуюм ва сеюм ҳамчун онҳое муаррифӣ шудаанд, ки ҳангоми фуруд омадан бо паёми худ «тӯмор»-е ҳамроҳи худ доранд. Ҳар як фаришта намояндаи як паём аст, ва омадани ҳар як паём таъсире ба вуҷуд меоварад.

Мо дар мақолаи навбатӣ ин мавзӯъро идома хоҳем дод.

Back to Articles