Article

# The Book of Daniel - Number Fifteen

Китоби Дониёл — Рақами понздаҳ

Daniel Chapter Two – Summary and Conclusion Part Two

Дониёл, боби дуюм — Хулоса ва натиҷагирӣ, қисми дуюм

Author

Jeff Pippenger

Published

December 10, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

At the end of July, 2023, the voice in the wilderness began to cry unto the dead dry bones, as represented by Daniel going to Arioch and informing him that he understood the “secret.” Daniel in relation to Hananiah, Mishael and Azariah represent the Elijah messenger, and the Elijah message identifies that whether God’s people understand or accept it or not, they are already under a curse.

Дар охири моҳи июли соли 2023, овозе дар биёбон ба нолидан назди устухонҳои хушки мурдагон оғоз намуд, чунон ки инро Дониёл бо назди Ариёх рафтан ва ба ӯ хабар доданаш, ки «сир»-ро фаҳмидааст, ифода мекунад. Дониёл дар робита ба Ҳананё, Мишоил ва Азариё паёмовари Илёсро намояндагӣ мекунад, ва паёми Илёс муайян месозад, ки новобаста аз он ки қавми Худо онро мефаҳманд ё қабул мекунанд ё не, онҳо аллакай зери лаънат қарор доранд.

> And now, O ye priests, this commandment is for you. If ye will not hear, and if ye will not lay it to heart, to give glory unto my name, saith the Lord of hosts, I will even send a curse upon you, and I will curse your blessings: yea, I have cursed them already, because ye do not lay it to heart. Malachi 2:1, 2.

> Ва алҳол, эй коҳинон, ин амр барои шумост. Агар нашунавед, ва агар ба дил нагиред, то ки ба исми Ман ҷалол диҳед, мегӯяд Парвардигори лашкарҳо, Ман ҳатман бар шумо лаънат хоҳам фиристод, ва баракатҳои шуморо лаънат хоҳам кард; оре, Ман онҳоро аллакай лаънат кардаам, зеро шумо онро ба дил намегиред. Малокӣ 2:1, 2.

The “priests” of the last days, according to Peter, are the covenant people of God who were formerly not the covenant people of God. They are those who ate of the “hidden book” when the mighty angel of Revelation eighteen descended on September 11, 2001. Yet according to Malachi, they are cursed.

«коҳинон»-и айёми охир, мувофиқи гуфтаи Петрус, ҳамон қавми аҳди Худо мебошанд, ки пештар қавми аҳди Худо набуданд. Онҳо касонеанд, ки аз «китоби пинҳон» хӯрданд, вақте ки фариштаи қавии Ваҳй боби ҳаждаҳум 11 сентябри соли 2001 нозил шуд. Аммо мувофиқи Малокӣ, онҳо лаънатзадаанд.

> If so be ye have tasted that the Lord is gracious. To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded. Unto you therefore which believe he is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed. But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should shew forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:3–10.

> Зеро агар лаззат бурда бошед, ки Худованд меҳрубон аст. Назди Ӯ биёед, ки санги зинда аст, ҳарчанд аз ҷониби одамон рад шудааст, аммо назди Худо баргузида ва гаронбаҳост; шумо низ, ҳамчун сангҳои зинда, бино карда мешавед барои хонаи рӯҳонӣ, каҳонати муқаддас, то қурбониҳои рӯҳониро пешкаш намоед, ки ба василаи Исои Масеҳ назди Худо мақбуланд. Бинобар ин, дар Навиштаҷот низ омадааст: «Инак, Ман дар Сион санги гӯшаи асосиро мегузорам, баргузида ва гаронбаҳо; ва ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, хиҷил нахоҳад шуд». Пас, барои шумо, ки имон доред, Ӯ гаронбаҳост; аммо барои нофармонон, «он санге ки бинокорон рад карданд, ҳамон санг сари гӯша шуд», ва «санги пешпо хӯрдан ва сахраи васваса», барои онҳое ки ба калом пешпо мехӯранд ва нофармонанд; ва барои ҳамин низ таъйин шудаанд. Аммо шумо насли баргузида, каҳонати шоҳона, қавми муқаддас, халқи махсус ҳастед, то фазилатҳои Ӯро эълон намоед, ки шуморо аз зулмот ба нури аҷоиби Худ хондааст; шумо, ки пештар қавм набудед, аммо акнун қавми Худо ҳастед; ки раҳм наёфта будед, аммо акнун раҳм ёфтаед. 1 Петрус 2:3–10.

The “priests” of the last days are those who “have tasted that the Lord is good.” “In times past” they “were not a people, but now are the people of God.” They are those who have found the “living stone,” that was “disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious.” That stone is the “seven times” of Leviticus twenty-six, that the “builders” of the Millerite movement “disallowed” in 1863. The Millerite “builders” constructed a temple in the forty-six years from 1798 unto 1844, but they thereafter chose to reject the “increase of knowledge” upon the “seven times” that arrived in 1856.

«Коҳинон»-и рӯзҳои охир касоне мебошанд, ки «чашидаанд, ки Худованд некӯст». «Дар замонҳои гузашта» онҳо «қавме набуданд, вале ҳоло қавми Худо мебошанд». Онҳо касоне ҳастанд, ки «санги зинда»-ро ёфтаанд, ки «гарчанде одамон онро рад карда буданд, аммо назди Худо баргузида ва гаронбаҳост». Он санг ҳамон «ҳафт замон»-и Левизода бисту шаш аст, ки «биноён»-и ҳаракати Миллеритӣ онро дар соли 1863 «рад карданд». «Биноён»-и Миллеритӣ дар давоми чиҳилу шаш сол, аз 1798 то 1844, маъбадеро бино карданд, вале баъд аз он интихоб намуданд, ки «афзоиши дониш»-ро дар бораи «ҳафт замон», ки дар соли 1856 расид, рад кунанд.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. As they were increased, so they sinned against me: therefore will I change their glory into shame. Hosea 4:6, 7.

> Қавми Ман аз надоштани маърифат ҳалок гардидааст; зеро ки ту маърифатро рад кардаӣ, Ман низ туро рад хоҳам кард, то ки барои Ман коҳин набошӣ; азбаски ту шариати Худои худро фаромӯш кардаӣ, Ман низ фарзандони туро фаромӯш хоҳам кард. Ҳар қадар ки онҳо афзуданд, ҳамон қадар бар зидди Ман гуноҳ карданд; бинобар ин, ҷалоли онҳоро ба расвоӣ табдил хоҳам дод. Ҳушаъ 4:6, 7.

The “priests” of the last days accepted the message of “seven times” when they were led back to the old paths of Adventism post-September 11, 2001. They tasted the message of the hidden book, and it was “precious.” Yet Malachi says the priests of the last days are “cursed”, and of course the “seven times” is a curse. They are under the curse of “seven times,” for they have repeated the sins of their fathers. Malachi says the priests profaned God’s name, by offering a “polluted offering”. That offering was the prediction of July 18, 2020.

«Коҳинони» айёми охир паёми «ҳафт замон»-ро пазируфтанд, ҳангоме ки пас аз 11 сентябри соли 2001 ба роҳҳои қадимаи Адвентизм бозгардонида шуданд. Онҳо паёми китоби пинҳонро чашиданд, ва он «гаронбаҳо» буд. Аммо Малокӣ мегӯяд, ки коҳинони айёми охир «лаънатшудаанд», ва албатта «ҳафт замон» лаънат аст. Онҳо зери лаънати «ҳафт замон» қарор доранд, зеро гуноҳҳои падарони худро такрор кардаанд. Малокӣ мегӯяд, ки коҳинон бо пешкаш кардани «қурбонии олуда» номи Худоро палид сохтанд. Он қурбонӣ пешгӯии 18 июли соли 2020 буд.

> For from the rising of the sun even unto the going down of the same my name shall be great among the Gentiles; and in every place incense shall be offered unto my name, and a pure offering: for my name shall be great among the heathen, saith the Lord of hosts. But ye have profaned it, in that ye say, The table of the Lord is polluted; and the fruit thereof, even his meat, is contemptible. Ye said also, Behold, what a weariness is it! and ye have snuffed at it, saith the Lord of hosts; and ye brought that which was torn, and the lame, and the sick; thus ye brought an offering: should I accept this of your hand? saith the Lord. But cursed be the deceiver, which hath in his flock a male, and voweth, and sacrificeth unto the Lord a corrupt thing: for I am a great King, saith the Lord of hosts, and my name is dreadful among the heathen. And now, O ye priests, this commandment is for you. If ye will not hear, and if ye will not lay it to heart, to give glory unto my name, saith the Lord of hosts, I will even send a curse upon you, and I will curse your blessings: yea, I have cursed them already, because ye do not lay it to heart. Behold, I will corrupt your seed, and spread dung upon your faces, even the dung of your solemn feasts; and one shall take you away with it. And ye shall know that I have sent this commandment unto you, that my covenant might be with Levi, saith the Lord of hosts. Malachi 1:11–2:4.

> Зеро ки аз баромадани офтоб то фурӯ рафтани он исми Ман дар миёни халқҳо бузург хоҳад буд; ва дар ҳар макон ба исми Ман бухур сӯзонида хоҳад шуд, ва ҳадияи пок тақдим хоҳад гардид; зеро исми Ман дар миёни бутпарастон бузург хоҳад буд, мегӯяд Парвардигори лашкарҳо. Аммо шумо онро палид сохтаед, зеро мегӯед: «Суфраи Парвардигор нопок аст», ва меваи он, яъне таоми он, ҳақир аст. Ҳамчунин гуфтед: «Инак, чӣ малолатест!» ва ба он бепарвоёна дам задаед, мегӯяд Парвардигори лашкарҳо; ва он чиро ки дарида, ланг ва бемор буд, овардед; ҳамин гуна ҳадия овардед: оё Ман инро аз дасти шумо қабул кунам? мегӯяд Парвардигор. Аммо малъун бод фиребгаре ки дар галаи худ наринае дорад, ва назр мекунад, вале барои Парвардигор чизи фосидро қурбонӣ менамояд; зеро Ман Подшоҳи бузург ҳастам, мегӯяд Парвардигори лашкарҳо, ва исми Ман дар миёни халқҳо саҳмгин аст. Ва акнун, эй коҳинон, ин амр барои шумост. Агар гӯш надиҳед, ва агар ба дил нагиред, то ба исми Ман ҷалол диҳед, мегӯяд Парвардигори лашкарҳо, Ман бар шумо лаънат хоҳам фиристод, ва баракатҳои шуморо лаънат хоҳам кард; оре, онҳоро аллакай лаънат кардаам, зеро шумо ба дил намегиред. Инак, Ман насли шуморо фосид хоҳам сохт, ва саргинро бар рӯйҳои шумо хоҳам пошид, яъне саргини идҳои ботантанаи шуморо; ва шуморо бо он хоҳанд бурд. Ва хоҳед донист, ки Ман ин амрро назди шумо фиристодаам, то паймони Ман бо Левӣ бошад, мегӯяд Парвардигори лашкарҳо. Малокӣ 1:11–2:4.

The covenant with Levi is the symbol of the Levites’ faithfulness in the image of the beast test in the rebellion of Aaron’s golden calf. The Levites in the book of Malachi, who are cleansed by the messenger of the covenant, are cleansed in order to offer “an offering” in righteousness. The offering is the message of Christ’s name, which is His character.

Аҳд бо Левӣ рамзи вафодории левизодаҳо дар озмоиши сурати ҳайвон дар исёни гӯсолаи тиллоии Ҳорун аст. Левизодаҳо дар китоби Малокӣ, ки аз ҷониби фариштаи аҳд пок карда мешаванд, пок карда мешаванд, то ки «қурбонӣ»-еро ба адолат тақдим намоянд. Қурбонӣ паёми исми Масеҳ аст, ки он хислати Ӯст.

> “It is the darkness of misapprehension of God that is enshrouding the world. Men are losing their knowledge of His character. It has been misunderstood and misinterpreted. At this time a message from God is to be proclaimed, a message illuminating in its influence and saving in its power. His character is to be made known. Into the darkness of the world is to be shed the light of His glory, the light of His goodness, mercy, and truth.

> «Ин торикии нофаҳмии Худост, ки ҷаҳонро фаро гирифтааст. Одамон маърифати худро аз хислати Ӯ аз даст медиҳанд. Он нодуруст фаҳмида ва нодуруст тафсир шудааст. Дар ин вақт паёме аз ҷониби Худо бояд эълон гардад, паёме ки дар таъсири худ равшанибахш ва дар қудрати худ наҷотдиҳанда аст. Хислати Ӯ бояд ошкор карда шавад. Ба торикии ҷаҳон бояд нури ҷалоли Ӯ, нури некӯӣ, марҳамат ва ростии Ӯ, фурӯ рехта шавад.»

> “This is the work outlined by the prophet Isaiah in the words, ‘O Jerusalem, that bringest good tidings, lift up thy voice with strength; lift it up, be not afraid; say unto the cities of Judah, Behold your God! Behold, the Lord God will come with strong hand, and His arm shall rule for Him; behold, His reward is with Him, and His work before Him.’ Isaiah 40:9, 10.

> «Ин ҳамон корест, ки пайғамбар Ишаъё онро дар ин суханон баён кардааст: “Эй Ерусалим, ки муждаи нек меоварӣ, овози худро бо қувват баланд кун; онро баланд кун, матарс; ба шаҳрҳои Яҳудо бигӯ: Инак Худои шумо! Инак, Худованд Худо бо дасти пурқудрат хоҳад омад, ва бозуи Ӯ барои Ӯ ҳукмронӣ хоҳад кард; инак, мукофоти Ӯ бо Ӯст, ва амали Ӯ пеши Ӯст.” Ишаъё 40:9, 10.»

> “Those who wait for the Bridegroom’s coming are to say to the people, ‘Behold your God.’ The last rays of merciful light, the last message of mercy to be given to the world, is a revelation of His character of love. The children of God are to manifest His glory. In their own life and character they are to reveal what the grace of God has done for them.” Christ’s Object Lessons, 415.

> «Онҳое ки омадани Домодро мунтазиранд, бояд ба мардум бигӯянд: “Инак Худои шумо”. Охирин шуоъҳои нури пурраҳм, охирин паёми раҳмат, ки бояд ба ҷаҳон дода шавад, ваҳйи хислати муҳаббати Ӯст. Фарзандони Худо бояд ҷалоли Ӯро зоҳир намоянд. Онҳо бояд дар ҳаёт ва хислати худ ошкор созанд, ки файзи Худо барои онҳо чӣ кардааст». Christ’s Object Lessons, 415.

Malachi’s priests offered an offering that corrupted God’s name. The offering represents a message, and the message of Nashville on July 18, 2020, was a corrupted offering. It was corrupted by the rebellion of disregarding the prophetic command that “there should be time no longer”, that was given by Christ himself in Revelation ten.

Коҳинони Малокӣ қурбоние тақдим карданд, ки номи Худоро палид сохт. Қурбонӣ рамзи як паём аст, ва паёми Нашвилл дар 18 июли соли 2020 қурбонии фасодёфта буд. Он бо исёни сарфи назар кардан аз амри нубувватӣ, ки «дигар вақт нахоҳад буд», ва онро худи Масеҳ дар Ваҳй боби даҳ дода буд, фасод ёфта буд.

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:5, 6.

> Ва он фариштае ки дидам бар баҳр ва бар замин истода буд, дасти худро сӯи осмон боло бардошт, Ва ба номи Ӯ, ки то абад зинда аст, ки осмон ва он чиро, ки дар он аст, ва замин ва он чиро, ки дар он аст, ва баҳр ва он чиро, ки дар он аст, офарид, қасам хӯрд, ки дигар вақт нахоҳад буд. Ваҳй 10:5, 6.

The “offering of righteousness” that is represented by the Levites in Malachi chapter three, is as an offering in the days of old, and it represents a message. The “former years” represent the purity of the message which produced the first disappointment in the Millerite history. The corrupted offering represents the corrupted message of July 18, 2020, yet it is still a parallel event.

«Қурбонии адолат», ки дар боби сеюми Малокӣ тавассути Левизодагон муаррифӣ шудааст, монанди қурбонӣ дар айёми қадим аст, ва он паёмро ифода мекунад. «Солҳои пешин» покии он паёмро ифода мекунанд, ки дар таърихи миллериён ноумедии аввалро ба вуҷуд овард. Қурбонии фосид паёми фосиди 18 июли соли 2020-ро ифода мекунад, вале он ҳамоно як воқеаи мувозӣ аст.

> And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:3, 4.

> Ва Ӯ чун заргар ва поккунандаи нуқра хоҳад нишаст; ва Ӯ писарони Левиро пок хоҳад кард ва онҳоро мисли тилло ва нуқра соф хоҳад намуд, то ки онҳо барои Худованд қурбоние дар адолат биёранд. Он гоҳ қурбонии Яҳудо ва Ерусалим барои Худованд писандида хоҳад буд, чунон ки дар рӯзҳои қадим ва дар солҳои пешина. Малокӣ 3:3, 4.

The “curse” that is identified in Malachi identifies a test of an acknowledgement of what Elijah represents. Those of us that are now awakening must understand that the reality of the curse of “seven times” has been fulfilled upon us in the rebellion we manifested in making the sinful prediction of July 18, 2020. We must also once again decide what prophetic methodology we choose to eat. Two witnesses to this fact, and there are others, can be found in Malachi’s presentation of the Elijah to come, and also from Elijah’s own history. Elijah clearly identified that there would only be one correct message and methodology.

«Лаънате», ки дар Малокӣ муайян шудааст, озмоиши эътирофи он чизест, ки Илёс намояндагӣ мекунад. Онҳое аз мо, ки ҳоло бедор шуда истодаем, бояд дарк намоем, ки воқеияти лаънати «ҳафт бор» бар мо дар исёне, ки бо баёни пешгӯии гуноҳолуди 18 июли соли 2020 зоҳир кардем, иҷро шудааст. Мо ҳамчунин бояд бори дигар қарор кунем, ки кадом методологияи нубувватиро интихоб мекунем, то онро бихӯрем. Ду шоҳид ба ин воқеият, ва дигарон низ ҳастанд, метавон дар баёни Малокӣ дар бораи Илёси ояндаёбанда ёфт, ва ҳамчунин дар таърихи худи Илёс. Илёс ба таври равшан муайян кард, ки танҳо як паём ва як методологияи дуруст вуҷуд хоҳад дошт.

> And Elijah the Tishbite, who was of the inhabitants of Gilead, said unto Ahab, As the Lord God of Israel liveth, before whom I stand, there shall not be dew nor rain these years, but according to my word. 1 Kings 17:1.

> Ва Илёсِ тишбӣ, ки аз сокинони Ҷилъод буд, ба Аҳъоб гуфт: «Ба ҳаёти Парвардигор Худои Исроил, ки ба ҳузури Ӯ меистам, дар ин солҳо на шабнам хоҳад буд ва на борон, магар ба каломи ман». 3 Подшоҳон 17:1.

Malachi identified a “curse” that God’s priests are under in the period when the final Elijah appears in connection with a curse associated with God’s tithe. The “curse” of the tithe in Malachi, represents a decision on the part of the people of God, for in order to remove the curse they are already under they must decide where and what is the “storehouse”.

Малокӣ «лаънат»-еро муайян кард, ки коҳинони Худо дар он даврае зери он қарор доранд, ки Илёси охирин зоҳир мегардад, ва ин дар робита бо лаънате аст, ки ба ушри Худо вобаста мебошад. «Лаънат»-и ушр дар китоби Малокӣ тасмимеро аз ҷониби қавми Худо ифода мекунад, зеро барои бардоштани лаънате, ки аллакай зери он қарор доранд, онҳо бояд муайян созанд, ки «анборхона» куҷо аст ва он чист.

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. And I will come near to you to judgment; and I will be a swift witness against the sorcerers, and against the adulterers, and against false swearers, and against those that oppress the hireling in his wages, the widow, and the fatherless, and that turn aside the stranger from his right, and fear not me, saith the Lord of hosts. For I am the Lord, I change not; therefore ye sons of Jacob are not consumed. Even from the days of your fathers ye are gone away from mine ordinances, and have not kept them. Return unto me, and I will return unto you, saith the Lord of hosts. But ye said, Wherein shall we return? Will a man rob God? Yet ye have robbed me. But ye say, Wherein have we robbed thee? In tithes and offerings. Ye are cursed with a curse: for ye have robbed me, even this whole nation. Bring ye all the tithes into the storehouse, that there may be meat in mine house, and prove me now herewith, saith the Lord of hosts, if I will not open you the windows of heaven, and pour you out a blessing, that there shall not be room enough to receive it. And I will rebuke the devourer for your sakes, and he shall not destroy the fruits of your ground; neither shall your vine cast her fruit before the time in the field, saith the Lord of hosts. Malachi 3:1–11.

> Инак, Ман фиристодаи Худро мефиристам, ва ӯ роҳро пеши Ман муҳайё хоҳад кард; ва Худованде ки шумо Ӯро металабед, ногаҳон ба маъбади Худ хоҳад омад, яъне Фиристодаи аҳд, ки шумо аз Ӯ хурсандед: инак, Ӯ хоҳад омад, мегӯяд Худованди лашкарҳо. Аммо кист, ки рӯзи омадани Ӯро тоқат карда тавонад? ва кист, ки ҳангоми зоҳир шудани Ӯ истода тавонад? зеро Ӯ мисли оташи гудозанда ва мисли собуни шӯяндагон аст. Ва Ӯ нишаста, ҳамчун гудозанда ва поккунандаи нуқра амал хоҳад кард; ва писарони Левиро пок хоҳад намуд, ва онҳоро мисли тилло ва нуқра соф хоҳад кард, то ки онҳо барои Худованд ҳадияе дар ростӣ тақдим намоянд. Он гоҳ ҳадияи Яҳудо ва Уршалим барои Худованд хуш хоҳад буд, чунон ки дар рӯзҳои қадим ва монанди солҳои пешин. Ва Ман барои доварӣ ба шумо наздик хоҳам омад; ва Ман шоҳиди сареъ бар зидди ҷодугарон, бар зидди зинокорон, бар зидди савгандхӯрони дурӯғин, ва бар зидди онҳое хоҳам буд, ки муздурро дар муздаш, бевазанро ва ятимро ситам мекунанд, ва ғарибро аз ҳаққи ӯ мегардонанд, ва аз Ман наметарсанд, мегӯяд Худованди лашкарҳо. Зеро Ман Худованд ҳастам, тағйир намеёбам; бинобар ин шумо, эй писарони Яъқуб, нест карда нашудаед. Аз рӯзҳои падарони худ то ҳол шумо аз фароизи Ман дур шудаед ва онҳоро риоя накардаед. Ба сӯи Ман бозгардед, ва Ман ба сӯи шумо боз хоҳам гашт, мегӯяд Худованди лашкарҳо. Аммо шумо мегӯед: «Дар чӣ бозгардем?» Оё одамизод Худоро ғорат мекунад? Аммо шумо Маро ғорат кардаед. Вале шумо мегӯед: «Дар чӣ Туро ғорат кардаем?» Дар ушрҳо ва ҳадияҳо. Шумо ба лаънат гирифтор шудаед, зеро ки Маро ғорат кардаед, яъне тамоми ин миллат. Ҳамаи ушрҳоро ба хазинахона биёред, то ки дар хонаи Ман хӯрок бошад, ва Маро акнун дар ин васила бисанҷед, мегӯяд Худованди лашкарҳо, ки оё равзанҳои осмонро барои шумо нахоҳам кушод ва баракатеро бар шумо намерезам, ба андозае ки ҷойи қабул кардани он кофӣ нахоҳад буд. Ва Ман ба хотири шумо фурӯбарандаро сарзаниш хоҳам кард, ва ӯ меваи замини шуморо нобуд нахоҳад кард; ва токи шумо низ дар саҳро меваи худро пеш аз вақт нахоҳад партофт, мегӯяд Худованди лашкарҳо. Малокӣ 3:1–11.

The Lord does not change, nor does he change methodology. Whatever the “curse” may or may not be, that is represented by Malachi’s curse of “tithe”, the tithe is to be brought into the storehouse, for the purpose of having “meat” in God’s house. That fact demands that a decision be made as to what the “storehouse” is, and what was the food represented by William Miller in the movement of the first angel, which typified the food to be eaten in the movement of the third angel? One of the symbols of that food is “rain” and “dew”.

Худованд тағйир намеёбад, ва усули кори Худ низ тағйир намеёбад. Новобаста аз он ки «лаънат» чӣ бошад ё набошад, ки онро лаънати «даҳяк» дар Малокӣ ифода мекунад, даҳяк бояд ба анборхона оварда шавад, то дар хонаи Худо «ғизо» бошад. Ин ҳақиқат тақозо мекунад, ки қарор дода шавад, «анборхона» чист, ва он ғизое, ки аз ҷониби Вилям Миллер дар ҳаракати фариштаи аввал ифода гардида буд ва намунаи ғизое буд, ки бояд дар ҳаракати фариштаи сеюм хӯрда шавад, чӣ буд? Яке аз рамзҳои он ғизо «борон» ва «шабнам» аст.

> Give ear, O ye heavens, and I will speak; and hear, O earth, the words of my mouth. My doctrine shall drop as the rain, my speech shall distil as the dew, as the small rain upon the tender herb, and as the showers upon the grass: Because I will publish the name of the Lord: ascribe ye greatness unto our God. He is the Rock, his work is perfect: for all his ways are judgment: a God of truth and without iniquity, just and right is he. Deuteronomy 32:1–4.

> Гӯш фаро диҳед, эй осмонҳо, ва ман сухан хоҳам гуфт; ва бишнав, эй замин, суханони даҳони маро. Таълими ман мисли борон хоҳад чакид, каломи ман мисли шабнам хоҳад қатра-қатра рехт, мисли борони майда бар гиёҳи навруста, ва мисли жолаҳои борон бар алаф; зеро ки номи Худовандро эълон хоҳам кард: бузургиро ба Худои мо нисбат диҳед. Ӯ Санг аст, амали Ӯ комил аст; зеро ҳамаи роҳҳои Ӯ адолат аст; Худои ростӣ ва бе гуноҳ аст, Ӯ одил ва рост аст. Такрори Шариат 32:1–4.

Did Elijah truly mean what he said to Ahab? Did he actually mean that in the last days, when the perfect fulfillment of the Elijah movement and message occurs, that “there shall not be dew nor rain these years, but according to my word?” Does the “rain” that Elijah speaks of being withheld, except at his word, align with the “rain” that Malachi promises as a blessing?

Оё Илёс воқеан он чиро, ки ба Аҳъоб гуфт, дар назар дошт? Оё ӯ ба ҳақиқат чунин маънӣ дошт, ки дар айёми охир, вақте ки иҷрои комили ҳаракат ва паёми Илёс ба вуқӯъ меояд, «дар ин солҳо на шабнам хоҳад буд ва на борон, магар мувофиқи каломи ман»? Оё «бороне», ки Илёс дар бораи боздошта шудани он, ҷуз бо каломи ӯ, сухан мегӯяд, бо ҳамон «бороне» мувофиқат мекунад, ки Малокӣ онро ҳамчун баракат ваъда медиҳад?

> Bring ye all the tithes into the storehouse, that there may be meat in mine house, and prove me now herewith, saith the Lord of hosts, if I will not open you the windows of heaven, and pour you out a blessing, that there shall not be room enough to receive it. Malachi 3:10.

> Ҳамаи ушрҳоро ба анборхона биёред, то ки дар хонаи Ман хӯрок бошад; ва акнун Маро дар ин бобат бисанҷед, мегӯяд Парвардигори лашкарҳо, ки оё Ман равзанаҳои осмонро барои шумо нахоҳам кушод ва бар шумо баракате нахоҳам рехт, ба ҳадде ки ҷойе барои пазируфтани он нахоҳад буд. Малокӣ 3:10.

And does the “curse” of the unsanctified “offering” of the “priests”, and the misuse of “tithe” that has already been brought about, also represent the “curse” of the “seven times”?

Оё «лаънат»-и «қурбонӣ»-и номуқаддаси «коҳинон» ва суиистифодаи «ушр», ки аллакай ба амал оварда шудааст, инчунин «лаънат»-и «ҳафт бор»-ро ифода мекунад?

At the end of July, 2023, we began to publish articles that are essentially a repetition of the message found in the series of studies called Habakkuk’s Tables. The difference in the current presentation is that after July 18, 2020, the Lord began to place some of the old teachings in a new light.

Дар охири моҳи июли соли 2023, мо ба нашри мақолаҳое оғоз кардем, ки моҳиятан такрори паёмест, ки дар силсилаи таҳқиқот бо номи «Ҷадвалҳои Ҳабаққуқ» ёфт мешавад. Фарқ дар пешниҳоди кунунӣ он аст, ки пас аз 18 июли соли 2020, Худованд баъзе аз таълимоти пешинаро дар нури наве қарор дод.

He began to open things up that appeared to me to be profound, but I was personally out of touch and unwilling to be in touch with the work I had previously been given to accomplish. From July 19, 2020, I understood that the prediction of the previous day was wrong, and that I was personally more responsible for that sinful prediction and its horrible aftermath than any other person.

Ӯ ба кушодани он чизҳое оғоз кард, ки ба назари ман амиқ менамуданд, вале ман шахсан аз ҳамоҳангӣ дур будам ва намехостам бо коре, ки пештар ба ман барои анҷом додан супурда шуда буд, дар ҳамоҳангӣ бошам. Аз 19 июли соли 2020 ман дарёфтам, ки пешгӯии рӯзи гузашта нодуруст буд ва ин ки ман шахсан барои он пешгӯии гуноҳомез ва паёмадҳои даҳшатноки баъдии он бештар аз ҳар шахси дигар масъул будам.

Then in July of 2023, I was overwhelmed with a conviction, that in spite of my complete failure as a leader of God’s movement of the third angel, I should at least begin to write out what I had come to understand since July of 2020. I determined to put into writing what had been opened up to me since the sin of July 18, 2020, and then place it into the public record, before I was laid to rest.

Пас дар моҳи июли соли 2023 манро як итминони қавӣ фаро гирифт, ки бо вуҷуди нокомии комили ман ҳамчун роҳбари ҳаракати фариштаи сеюми Худо, ман бояд ақаллан ба навиштани он чӣ аз моҳи июли соли 2020 ба ин сӯ фаҳмида будам, оғоз намоям. Ман қасд кардам, ки он чиро, ки аз замони гуноҳи 18 июли соли 2020 ба ман кушода шуда буд, ба хаттӣ дароварам ва сипас онро пеш аз он ки ба оромӣ гузошта шавам, дар сабти оммавӣ ҷой диҳам.

In the three months since July, there are over seventy countries around the world that are now following these articles. Yes, some are no doubt following for unholy purposes and intent, but not all. We are on the verge of turning on a program that will place these articles into all the major languages of planet earth, for at this point, those seventy-plus countries are forced to consider these truths in only the English language.

Дар се моҳи аз моҳи июл гузашта, зиёда аз ҳафтод кишвар дар саросари ҷаҳон ҳоло ин мақолаҳоро пайгирӣ мекунанд. Бале, бешубҳа бархе аз онҳо бо мақсадҳо ва ниятҳои нопок пайгирӣ мекунанд, аммо на ҳама. Мо дар остонаи ба кор андохтани барномае қарор дорем, ки ин мақолаҳоро ба ҳамаи забонҳои асосии сайёраи замин дастрас хоҳад сохт, зеро дар ин марҳила он зиёда аз ҳафтод кишвар маҷбуранд ин ҳақиқатҳоро танҳо ба забони англисӣ баррасӣ намоянд.

We are already working to help some around the globe, that do not have the ways and means to do much with these truths, and I wonder if Malachi’s “storehouse”, that has a defined purpose of providing “food” in God’s house, may not be referring to the work of spreading the truth that has been proceeding from these articles since July of 2023?

Мо аллакай барои кумак ба баъзеҳо дар саросари ҷаҳон кор карда истодаем, ки роҳу василае надоранд, то бо ин ҳақиқатҳо кори зиёде анҷом диҳанд; ва ман ҳайронам, ки оё «анбор»-и Малокӣ, ки мақсади муайяни он таъмин кардани «ғизо» дар хонаи Худост, ба кори паҳн кардани ҳақиқате, ки аз моҳи июли соли 2023 инҷониб аз ин мақолаҳо содир шуда истодааст, ишора намекунад?

We will begin our consideration of Daniel chapter three in the next article.

Мо баррасии боби сеюми китоби Дониёлро дар мақолаи оянда оғоз хоҳем кард.

> “We are living in a special period of this earth’s history. A great work must be done in a very short time, and every Christian is to act a part in sustaining this work. God is calling for men who will consecrate themselves to the work of soulsaving. When we begin to comprehend what a sacrifice Christ made in order to save a perishing world, there will be seen a mighty wrestling to save souls. Oh, that all our churches might see and realize the infinite sacrifice of Christ!

> «Мо дар як давраи махсуси таърихи ин ҷаҳон зиндагӣ дорем. Кори бузурге бояд дар муддати бисёр кӯтоҳ анҷом дода шавад, ва ҳар як масеҳӣ бояд дар дастгирии ин кор нақше иҷро кунад. Худо мардонеро даъват мекунад, ки худро ба кори наҷоти ҷонҳо тақдис намоянд. Вақте ки мо ба дарки он шурӯъ мекунем, ки Масеҳ барои наҷоти ҷаҳони ҳалокшаванда чӣ гуна қурбоние кард, талоши пурзӯре барои наҷоти ҷонҳо падид хоҳад омад. Эй кош, ҳамаи калисоҳои мо қурбонии беинтиҳои Масеҳро бубинанд ва дарк намоянд!»

> “In visions of the night, representations passed before me of a great reformatory movement among God’s people. Many were praising God. The sick were healed, and other miracles were wrought. A spirit of intercession was seen, even as was manifested before the great Day of Pentecost. Hundreds and thousands were seen visiting families and opening before them the word of God. Hearts were convicted by the power of the Holy Spirit, and a spirit of genuine conversion was manifest. On every side doors were thrown open to the proclamation of the truth. The world seemed to be lightened with the heavenly influence. Great blessings were received by the true and humble people of God. I heard voices of thanksgiving and praise, and there seemed to be a reformation such as we witnessed in 1844.

> «Дар рӯъёҳои шабона, тасвирҳое аз як ҳаракати бузурги ислоҳгарона дар миёни қавми Худо аз пеши назарам гузаштанд. Бисёре Худоро ҳамд мегуфтанд. Беморон шифо меёфтанд, ва мӯъҷизаҳои дигар низ ба амал оварда мешуданд. Рӯҳи шафоат дида мешуд, чунонки пеш аз Рӯзи бузурги Пантикост зоҳир гардида буд. Садҳо ва ҳазорҳо дида мешуданд, ки ба дидани оилаҳо мераванд ва каломи Худоро ба онҳо мекушоянд. Дилҳо ба воситаи қудрати Рӯҳи Муқаддас маҳкум мегардиданд, ва рӯҳи табдили ҳақиқӣ зоҳир буд. Аз ҳар тараф дарҳо барои эълони ҳақиқат кушода мешуданд. Ба назар чунин менамуд, ки ҷаҳон аз таъсири осмонӣ равшан мегардад. Баракатҳои бузургро қавми ҳақиқӣ ва фурӯтани Худо қабул мекарданд. Ман овозҳои шукргузорӣ ва ҳамдро шунидам, ва чунин менамуд, ки ислоҳоте ба амал меояд, монанди он чи мо дар соли 1844 шоҳид будем. »

> “Yet some refused to be converted. They were not willing to walk in God’s way, and when, in order that the work of God might be advanced, calls were made for freewill offerings, some clung selfishly to their earthly possessions. These covetous ones became separated from the company of believers.

> «Аммо баъзеҳо аз бозгашт сарпечӣ карданд. Онҳо намехостанд дар роҳи Худо қадам зананд; ва ҳангоме ки, то кори Худо пеш равад, барои ҳадияҳои ихтиёрӣ даъватҳо ба амал омад, баъзеҳо худхоҳона ба молу мулки заминии худ часпиданд. Ин хасисон аз ҷамъияти имондорон ҷудо шуданд.

> “The judgments of God are in the earth, and, under the influence of the Holy Spirit, we must give the message of warning that He has entrusted to us. We must give this message quickly, line upon line, precept upon precept. Men will soon be forced to great decisions, and it is our duty to see that they are given an opportunity to understand the truth, that they may take their stand intelligently on the right side. The Lord calls upon His people to labor—labor earnestly and wisely—while probation lingers.” Testimonies, volume 9, 126.

> «Доварҳои Худо дар заминанд, ва мо, зери таъсири Рӯҳи Муқаддас, бояд паёми ҳушдореро, ки Ӯ ба мо супурдааст, бирасонем. Мо бояд ин паёмро зуд, қатор бар қатор, аҳком бар аҳком, бирасонем. Ба зудӣ одамон маҷбур хоҳанд шуд қарорҳои бузург қабул кунанд, ва вазифаи мост, ки бубинем ба онҳо имконият дода шавад, то ҳақиқатро дарк намоянд, то онҳо бо фаҳмиши дуруст дар тарафи рост мавқеи худро ишғол кунанд. Худованд қавми Худро даъват мекунад, ки меҳнат кунанд — бо ҷидду ҷаҳд ва бо ҳикмат меҳнат кунанд, — то даме ки муҳлати имтиҳон идома дорад». Testimonies, volume 9, 126.

Back to Articles