Article

# Китоби Дониёл — Шонздаҳум

Рамзҳо

Author

Jeff Pippenger

Published

December 11, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Пеш аз он ки мо ба боби сеюми китоби Дониёл пардозем, баъзе рамзҳои набавиро баррасӣ хоҳем кард, ки метавонанд ба мо имкон диҳанд то ин бобро пурратар дарк намоем. Дониёл, Ҳананё, Мишоил ва Азарё аз ҷониби Рӯҳулқудс ба кор гирифта шудаанд, то рамзҳои муайяни набавиро намояндагӣ намоянд, бар асоси муҳите ки дар он ба кор гирифта мешаванд. Дар боби аввал, онҳо ҳамчун чор шахси шоиста, бе ҳеҷ тафовуте, муаррифӣ мешаванд, то охири боб, ки дар он Дониёл ҳамчун соҳиби атои «фаҳмидан дар ҳамаи рӯъёҳо ва хобҳо» шинохта мешавад.

> Дар бораи ин чор ҷавон бошад, Худо ба онҳо дар ҳар гуна дониш ва ҳикмат маърифат ва маҳорат ато кард; ва Дониёл дар ҳамаи рӯъёҳо ва хобҳо фаҳмиш дошт. Дониёл 1:17.

Дар боби якум, ҳамчун рамзи «чор» онҳо қавми Худоро дар рӯзҳои охир дар саросари ҷаҳон намояндагӣ мекунанд. «Чор» рамзест, ки ҷаҳонӣ буданро ифода мекунад, ва ҳамаи анбиё дар бораи рӯзҳои охир сухан мегӯянд. Чор шахси шоиста дар боби якум қавми Худоро дар рӯзҳои охир намояндагӣ мекунанд, ва дар ояти ҳабдаҳум бори аввал миёни Дониёл ва он се шахси шоиста фарқ гузошта мешавад, ки рамзи «таркиби се ва як»-ро ифода мекунад.

Рамзи «иттиҳоди се ва як» такроран дар Каломи илҳомбахш дида мешавад. Вай, вобаста ба матн, чандин ҳақиқатро ифода мекунад. Он таърихи паёмҳои се фариштаро, ки дар «замони охир» дар соли 1798 оғоз ёфтанд ва бо анҷоми фурсати озмоиш ба поён мерасанд, ифода мекунад. Ҳар се паём дар ҳаракати фариштаи аввал намояндагӣ шуда буданд, ва он ҳаракатро фариштаи чоруми Ваҳй боби ҳаждаҳум пайравӣ мекунад; бинобар ин, ин иттиҳоди се ва як аст.

Дар баъзе мавридҳо, он метавонад ҳаракати паёми фариштаи аввалини таърихи миллериро бо рақами як, дар якҷоягӣ бо ҳаракати паёми фариштаи сеюм бо рақами се ифода намояд. Пас, «таркиби се ва як» метавонад ҳамчунин ҳамчун «таркиби як ва се» ифода гардад. «Таркиби рамзии се-як» ба сифати рамз ё бо яке, ки пеш аз се меояд, амал мекунад, ё бо се, ки пеш аз як меояд. Дар кӯраи оташи Набукаднесар, дар боби сеюми Дониёл, мо нахуст он се ҷавони сазоворро мебинем, ва баъд чаҳорумеро, ки монанди Писари Худо буд.

> Ва ин се мард — Шадрак, Мешак ва Абед-Наҷӯ — баста ба миёни кӯраи оташини сӯзон афтоданд. Он гоҳ подшоҳ Набукаднесар ба ҳайрат афтода, ба шитоб бархост ва ба мушовирони худ сухан гуфта, гуфт: «Оё мо се марди бастаро ба миёни оташ наандохтем?» Онҳо дар ҷавоб ба подшоҳ гуфтанд: «Ба ростӣ, эй подшоҳ». Ӯ дар ҷавоб гуфт: «Инак, ман чор марди озодро мебинам, ки дар миёни оташ қадам мезананд, ва ба онҳо ҳеҷ осебе нест; ва симои чорумин монанди Писари Худост». Дониёл 3:23–25.

Бе-шубҳа, сабаби комилан илоҳӣ ва ҳамчунин як воқеияти дақиқи таърихӣ вуҷуд дорад, ки ба мо мефаҳмонад, чаро Дониёл дар маросими ибодати ҳайкали тиллоӣ дар боби сеюм ҳозир набуд; аммо яке аз сабабҳои нубувватӣ ин аст, ки агар Дониёл ҳозир мебуд, ӯ рамзшиносии нубувватии таркиби се ва якро дар кӯраи оташин барҳам мезад. Дар бораи Ҷидъӯн, он Ҷидъӯн ва се дастаи ӯ, ки ҳар яке аз сад нафар иборат буд, буд. Масеҳ бисёр вақт бо се шогирд буд.

> Ва баъд аз шаш рӯз Исо Петрус, Яъқуб ва Юҳанно, бародари вайро, бо Худ гирифт ва онҳоро танҳо ба кӯҳи баланде баровард, ва дар пеши онҳо дигаргунсурат шуд; ва рӯяш мисли офтоб медурахшид, ва либосаш мисли нур сафед буд. Матто 17:1, 2.

Як-дар-се, ё се-дар-як; ин ҳамон рамз аст, зеро ҳамаи онҳо баъзе унсури набувватии айёми охирро намояндагӣ мекунанд, ва айёми охир айёми доварист. Айёми доварӣ дар соли 1798 оғоз ёфт, бо эълоне, ки доварии таҳқиқотӣ 22 октябри соли 1844 оғоз хоҳад шуд. Ва айёми доварӣ идома меёбад то вақте ки муҳлати имтиҳони инсон дар қонуни якшанбеи наздикшаванда ба баста шудан оғоз кунад, дар ҳоле ки довариҳои иҷроии Худо оғоз меёбанд ва тадриҷан шиддат мегиранд, то он даме ки муҳлати имтиҳон комилан баста шавад ва ҳафт балои охирин ба вуқӯъ оянд. Дар бораи танӯри Набукаднесар, он се ҷавонмарди шоиста, ки баъдтар Масеҳ ба онҳо ҳамроҳ шуд, нишонро намояндагӣ мекунанд. Ҳангоми бахшидани пайкараи тиллоӣ ҳамаи халқҳое, ки империяи Набукаднесарро ташкил медоданд, ҳозир буданд.

> Ва Ӯ барои халқҳо аз дур парчаме хоҳад барафрошт, ва ба онҳо аз канори замин ишора хоҳад кард; ва инак, онҳо зуду шитобон хоҳанд омад. Ишаъё 5:26.

Ҳафтод соли асорати Дониёл рамзи муҳими дигарест, ки бояд шинохта шавад, ва он дар Каломи илҳомбахш такроран дида мешавад. Аз Еҳӯёқим то Куруш ҳафтод соли воқеии асорати Дониёлро ифода мекунад. Дар Дуввум Таворих ҳафтод сол он муддатеро ифода мекунад, ки замин ором гирифта, аз шанбеҳои худ баҳра хоҳад бурд. Дар Ишаъё бисту се, ҳафтод сол таърихи Иёлоти Муттаҳидаро аз соли 1798 то қонуни якшанбе ифода мекунад, ва бо ин амал, ҳамчунин таърихҳои мувозии шохи ҷумҳурихоҳӣ ва шохи протестантизми ҳақиқиро ифода менамояд. Хоҳар Уайт ҳафтод солро бо ҳазору дусаду шаст соли Асрҳои Торикии папагӣ ҳамоҳанг месозад.

> «Имрӯз калисои Худо озод аст, ки нақшаи илоҳиро барои наҷоти насли гумроҳ ба анҷоми пурраи худ бирасонад. Дар тӯли асрҳои бисёр қавми Худо аз озодиҳои худ маҳдуд буданд. Мавъизаи Инҷил дар покии он манъ карда шуда буд, ва сахттарин ҷазоҳо бар касоне фуруд оварда мешуданд, ки ҷуръат мекарданд ба фармонҳои одамон итоат накунанд. Дар натиҷа, токзори бузурги ахлоқии Худованд қариб тамоман бекиштукор монд. Мардум аз нури каломи Худо маҳрум гардида буданд. Торикии гумроҳӣ ва хурофот таҳдид мекард, ки дониши дини ҳақиқиро тамоман маҳв созад. Калисои Худо бар замин дар ин давраи тӯлонии таъқиботи бераҳмона ба ҳамон андоза дар асорат буд, ки банӣ-Исроил дар айёми асорат дар Бобил асир нигоҳ дошта мешуданд». — Prophets and Kings, 714.

Ҳамин ки фаҳмида мешавад, ки ҳафтод сол ҳамчун рамз ҳамчунин дувоздаҳсаду шаст соли Асрҳои Зулмотро ифода мекунад, он гоҳ тасвири «сею ним сол», ё «чилу ду моҳ», ё «замонҳо, замонҳо ва нисфи замон», ки ба таври рамзӣ Асрҳои Зулмотро ифода мекунанд, маъно ва татбиқи ҳафтод соли рамзиро густариш медиҳанд.

Дар китоби Дониёл, ҳафтод сол ҳамчун даврае муайян карда мешаванд, ки аз қувват гирифтани паёми аввал то доварӣ тӯл мекашад. Ин давра дар ҳар як ҳаракати муқаддаси ислоҳотӣ вуҷуд дорад, ва ба ин тарз, ҳафтод сол хатҳои дигари ҳақиқатро ифода мекунанд, ки унсури вақтро таъкид намекунанд, балки ҳадафи ин давраро баён менамоянд. Масалан, давраи ҳафтод сол аз ҷониби Малокӣ ҳамчун даврае нишон дода шудааст, ки дар он фиристодаи аҳд писарони Левиро пок месозад. Хоҳар Уайт поксозии левиёнро дар китоби Малокӣ бо ду поксозии маъбад аз ҷониби Масеҳ вобаста донистааст. Ҳамин ҳамон давра, давраи вақти муҳргузории яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор аст. Он ҳамчунин давраест, ки дар он борони охир тадриҷан рехта мешавад. Ҳамин давра ҳамчунин вақти озмоиши сурати ҳайвон аст, ки ба нишони ҳайвон меоварад. Ин давра ҳамчунин «рӯзи тайёрӣ»-и нубувватист, ки ба қонуни якшанбе мебарад, ва он ҳамчунин «рӯзи шанбе» мебошад. Ин давра замонҳои парокандагӣ ва замонҳои ҷамъшавиро дар бар мегирад, ки ҳар дуи онҳо ҷузъҳои «ҳафт замон» мебошанд.

Дар китоби Дониёл, Еҳӯёқим рамзи қудратёбии паёми аввал аст. Дар иртибот ба ду подшоҳе, ки пас аз ӯ меоянд, ӯ фақат нахустини се фариштаест, ки ба доварӣ мебаранд ва дар доварӣ анҷом меёбанд. Куруш на танҳо рамзи қонуни якшанбе аст, балки ҳамчунин «аломат»-и халосӣ мебошад. Дониёл ҷузъе аз таркиби се-ва-як аст ва ҳамчунин қисми муаррифии чаҳоргонаи умумиҷаҳонии қавми Худост. Дониёл ҳамчунин рамзи фиристодаи Илёс аст ва дар китоби Ваҳй низ намунаи Яҳё мебошад. Ӯ ҳамчунин рамзи онҳост, ки мӯҳри Худоро қабул мекунанд. Номи «Дониёл» маънои «доварии Худо» ё «Худои доварӣ»-ро дорад; бинобар ин, ӯ рамзи доварӣ, ва ҳамчунин рамзи Лӯдокиё аст, зеро Лӯдокиё маънои «қавме доваришуда» ё «қавме зери доварӣ»-ро дорад. Доварии Лӯдокиё дар ниҳоят бар рад кардани донише асос меёбад, ки дар китоби Дониёл кушодаи мӯҳр мешавад.

Набукаднесар рамзи ҳам шохи ҷумҳурихоҳ ва ҳам шохи протестантии ҳақиқии Иёлоти Муттаҳида аст, ва ҳамчунин аз ибтидояш то анҷомаш рамзи худи Иёлоти Муттаҳида мебошад. Вақте ки мо ба бобҳои чаҳорум ва панҷуми Дониёл мерасем, хоҳем ёфт, ки Набукаднесар «вақти интиҳо»-ро дар соли 1798 намояндагӣ мекунад, ва Балшасар қонуни якшанберо намояндагӣ мекунад. Набукаднесар дар поёни «ҳафт замон»-и ҷазо ба ҳокими ба барра монанд, ки имон оварда буд, мубаддал гашт, аммо писараш, андаке пеш аз ҳалокати худ, дар ниҳоят ҳамчун аждаҳо сухан мегӯяд.

> «Барои подшоҳи охирини Бобил, чунон ки ба таври рамзӣ барои нахустини он, ҳукми Нозири илоҳӣ расида буд: “Эй подшоҳ, ... ба ту гуфта мешавад; Подшоҳӣ аз ту гирифта шудааст”. Дониёл 4:31». Пайғамбарон ва Подшоҳон, 533.

Боби якуми Дониёл таърихи ҳаракати Миллериро аз 11 августи соли 1840 то 22 октябри соли 1844 муаррифӣ мекунад. Он ҳамчунин давраи аз 11 сентябри соли 2001 то қонуни якшанберо муаррифӣ менамояд. Он инчунин фариштаи якуми паёмҳои се фариштаро муаррифӣ мекунад, ки худ низ рамзи нубувватии дуюми таърихи Иёлоти Муттаҳида аз соли 1798 то қонуни якшанбе мебошанд.

Эҳтимол муҳимтарин намояндагии боби якуми Дониёл дар он аст, ки он нахустин чизест, ки дар китоби нубувватӣ зикр мешавад, ки аз китоби Дониёл ва китоби Ваҳй якҷо таркиб ёфтааст. Он нахустини се санҷиши нубувватист, ки шогирди нубувват бояд онро аз худ намояд. Он чизест, ки бояд «хӯрда» шавад, то санҷишҳои баъдиро гузаштан мумкин гардад.

Дар «Навиштаҳои аввалин», чунон ки аллакай дар ин мақолаҳо беш аз як бор иқтибос шудааст, хоҳар Уайт раванди сеқадамаи озмоиши таърихи Масеҳро дар як банд муайян мекунад, ва сипас дар банди баъдӣ раванди сеқадамаи озмоиши таърихи миллериро муайян мекунад. Ӯ нишон медиҳад, ки онҳое, ки дар замони Масеҳ паёми Юҳанноро рад карданд, аз таълимоти Исо баҳрае гирифта наметавонистанд. Банди баъдӣ ба касе, ки мехоҳад бубинад, иҷозат медиҳад дарк кунад, ки озмоиши аввал барои миллериён Уилям Миллер буд, ки хоҳар Уайт нишон медиҳад аз ҷониби ҳам Юҳаннои Таъмиддиҳанда ва ҳам Илёс намуна шуда буд. Он ду шоҳиди озмоиши аввал собит месозанд, ки боби якуми Дониёл паёми Илёс аст. Агар боби якум рад карда шавад, аз бобҳои дуюм ва сеюм ҳеҷ баҳрае буда наметавонад.

Исо ва фариштаи дуюм дар таърихҳои мувофиқи худ аз паси Яҳёи Таъмиддиҳанда ва фариштаи аввал омаданд. Пас аз Исо доварии салиб воқеъ гардид, ва фариштаи сеюм замоне расид, ки доварии таҳқиқотӣ оғоз ёфт. Ноумедии шогирдон назди салиб намунаи ноумедии бузурги 22 октябри соли 1844 мебошад. Боби якуми Дониёл Илёс аст, чунон ки дар шахсияти Яҳёи Таъмиддиҳанда ва Вилям Миллер намояндагӣ шудааст, аммо онро аз бобҳои дуюм ва сеюм ҷудо кардан мумкин нест. Ин бобҳо якҷоя Инҷили ҷовидонӣ мебошанд, ки ҳамеша паёми озмоиши нубувватии сесамта аст ва ду табақаи парастишгаронро аввал ба вуҷуд меоварад ва сипас аз ҳам ҷудо мекунад. Бинобар ин, агар ин се боб аз ҳам ҷудо карда шаванд, он гоҳ инҷили дигаре хоҳад буд.

> Аммо агар мо, ё фариштае аз осмон, ба шумо ғайр аз он Инҷиле ки ба шумо мавъиза кардаем, Инҷили дигаре мавъиза кунад, лаънатӣ бод. Чунон ки пештар гуфта будем, ҳоло боз мегӯям: агар касе ба шумо ғайр аз он чи қабул кардаед, Инҷили дигаре мавъиза кунад, лаънатӣ бод. Ғалотиён 1:8, 9.

Боби якуми Дониёл роҳро барои он Ҳабаровари аҳд, ки ногаҳон ба маъбади Худ хоҳад омад, муҳайё месозад, ва ҳамчунин овозеро ифода мекунад, ки дар биёбон нидо мекунад. Биёбон ҳамчун давраи парокандагӣ тасвир шудааст, ки дар он муқаддасгоҳ ва лашкар поймол карда мешаванд. Дар боби якуми Дониёл, Дониёл дар биёбон аст, пароканда ва ба ғуломӣ кашидашуда. Пайёми боби якум роҳро барои пайёми боби дуюм муҳайё месозад, ки дар он Масеҳ писарони Левиро пок месозад ва бо онҳо аҳд мебандад. Писарони Левӣ ҳамчун рамзи қавми баргузидаи Худо муайян шудаанд, зеро онҳо дар буҳрони ҳайкали тиллоии Ҳорун содиқона бо Мусо истоданд, ва боби сеюми Дониёл низ буҳрони ҳайкали тиллоист.

Шадрах, Мешах ва Абеднего монанди левизодагонанд, ки пешакӣ барои имтиҳони «сурати ҳайвон» — бути тиллоӣ — пок гардонида шудаанд. Дар он маросим Набукаднесар оркестрро фароҳам меоварад, фоҳишаи Сур сурудҳоро месарояд, ва Исроили рӯҳонии муртад саҷда мекунад ва сипас бараҳна шуда, бар гирди бути тиллоӣ бо навои мусиқӣ мерақсад.

Китобҳои Дониёл ва Ваҳй як китобанд, ва Масеҳ, ҳамчун Алфа ва Омега, акнун мӯҳри он китоберо мекушояд, ки Ваҳйи Исои Масеҳро намояндагӣ мекунад. Аввалин ҳақиқате, ки Ӯ дар он китоб ҷой медиҳад, паёмҳои се фаришта аст. Се боби аввали Дониёл — ҳамон паёмҳои се фариштаанд. Ҳақиқатҳое, ки ба он се паёми фариштагон дар боби чордаҳуми Ваҳй вобастаанд, вақте ба камол расонда мешаванд, ки эътироф гардад, ки онҳо нахуст дар се боби аввали Дониёл зикр шудаанд. Дар Ваҳй боби чордаҳум онҳо ҳамчун Инҷили абадӣ муаррифӣ мешаванд, ва онҳо дар осмон парвоз мекунанд, ва ба ин васила паёмеро муайян месозанд, ки дар айёми охир ба тамоми ҷаҳон пешниҳод мегардад. Дар се боби аввали Дониёл таҷрибаи мардону заноне, ки он паёмро ба ҷаҳон мерасонанд, ба тасвир кашида шудааст. Ваҳй боби чордаҳум хатти берунии ҳақиқат аст, ки паёми се фариштаро бо рамзҳо муаррифӣ мекунад. Инҷили абадӣ ва паёми ҳар яке аз он се фаришта тавассути хатти дохилии ҳақиқат, ки дар се боби аввали Дониёл намояндагӣ шудааст, ба камол расонда мешавад.

Се боби аввал ҳақиқатҳои бисёри аҷоибро ифода мекунанд, ва яке аз он ҳақиқатҳо ин аст, ки се паём як раванди санҷиши сесаддамӣ мебошанд, ки аз санҷиши парҳезӣ иборат аст, пас аз он санҷиши биноӣ меояд, ва баъд аз он санҷиши лакмусӣ. Бешубҳа, роҳҳои дигари номгузорӣ кардани он се санҷиш низ ҳастанд, аммо он номгузориҳоро метавон ба осонӣ дар боби якум дид, ва онҳоро боз дар бобҳои якум то сеюм низ метавон дид. Он се боб бояд якҷо ҳамчун як рамз шинохта шаванд.

> «Паёмҳои якум ва дуюм дар солҳои 1843 ва 1844 дода шуданд, ва мо ҳоло зери эълони паёми сеюм қарор дорем; аммо ҳар се паём ҳанӯз ҳам бояд эълон карда шаванд. Ҳоло низ, ҳамон тавре ки ҳаргиз пеш аз ин буд, зарур аст, ки онҳо ба онҳое, ки дар ҷустуҷӯи ҳақиқатанд, такрор карда шаванд. Бо қалам ва овоз мо бояд ин эълонро садо диҳем, тартиби онҳоро ва татбиқи нубувватҳоеро, ки моро ба паёми фариштаи сеюм мерасонанд, нишон дода. Паёми сеюм бе якум ва дуюм вуҷуд дошта наметавонад. Мо бояд ин паёмҳоро ба ҷаҳон тавассути нашрияҳо ва мавъизаҳо расонем, ва дар хатти таърихи нубувватӣ он чизҳоеро, ки рӯй додаанд ва он чизҳоеро, ки ба вуқӯъ хоҳанд пайваст, нишон диҳем». Selected Messages, book 2, 104, 105.

Фарқе надорад, ки байни таърихи воқеии бобҳои дуюм ва сеюм фақат як рӯз, ё як ҳафта, ё бист сол гузашта бошад; онҳо ба таври рамзӣ пешравона озмоиш шудани се имтиҳонро ба тасвир мекашанд. Набукаднесар аз он ки Худо, ба воситаи пайғамбар Дониёл, метавонист хоби ӯро бидонад ва чунин таъбири устувору дурусти он хобро пешкаш намояд, ки онро ҷуз ҳамчун ҳақиқат фаҳмидан мумкин набуд, ба ҳайрат афтода ва мафтун гардида буд. Аммо дар боби сеюм, Набукаднесар аз имтиҳони дуюми боби дуюм ноком шуд, зеро ӯ қарор дод, ки хоҳиши инсонӣ ва пуркибри худро болотар аз зоҳиршавии аҷиби қудрати Худо қарор диҳад, ки маънои илоҳии он хоби махфиро ошкор карда буд.

Ҳангоми барпо намудани ҳайкали тиллоӣ дар боби сеюм, ӯ аз санҷиши сеюм — озмоиши ҳалкунанда — нагузашт. Шадрах, Мешах ва Абеднағӯ аз ин озмоиши ҳалкунанда гузаштанд. Набукаднесар тамғаи ҳайвонро гирифт, ва он се марди шоиста мӯҳри Худоро қабул карданд. Се боби аввали Дониёл бояд дар заминаи се фариштаи Ваҳй боби чордаҳум фаҳмида шаванд. Бо вуҷуди он ки ин се боб то чӣ андоза содаанд, зеро онҳо он қадар равшананд, ки маъмулан чун ҳикояҳо барои кӯдакони масеҳӣ истифода мешаванд, онҳо дар асл, шояд, аз амиқтарин се боб дар Каломи Худо мебошанд.

Мо дар мақолаи навбатӣ бо боби сеюми Дониёл идома хоҳем дод.

> «Худпарастӣ ва зулме, ки дар равиши подшоҳи бутпараст Набукаднесар дида мешавад, дар рӯзгори мо зоҳир мегардад ва боз ҳам идома хоҳад ёфт. Таърих такрор хоҳад шуд. Дар ин аср имтиҳон бар масъалаи риояи Шанбе хоҳад буд. Олами осмонӣ мебинад, ки чӣ гуна одамон қонуни Яҳуваро поймол мекунанд ва ёдгории Худо, аломати миёни Ӯ ва қавми аҳкомнигоҳдорандаи Ӯро, ба чизи беҳуда, ба чизе сазовори таҳқир табдил медиҳанд, дар ҳоле ки шанбеи рақиб боло бардошта мешавад, чунон ки ҳайкали бузурги тиллоӣ дар саҳрои Дуро боло бардошта шуда буд. Одамоне, ки худро масеҳӣ меноманд, ҷаҳонро даъват хоҳанд кард, ки ин шанбеи қалбакиеро, ки худ сохтаанд, риоя намояд. Ҳар кӣ сарпечӣ кунад, зери қонунҳои золимона қарор дода хоҳад шуд. Ин аст сирри беитоатӣ, тадбири василаҳои шайтонӣ, ки тавассути марди гуноҳ ба иҷро расонда мешавад». The Youth’s Instructor, July 12, 1904.

Back to Articles