Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighty-Seven

Китоби Дониёл — Саду ҳаштоду ҳафтум

The Lion’s Revelation: From Panium to the Final Sealing

Ваҳйи Шер: Аз Панюм то Мӯҳргузории Ниҳоӣ

Author

Jeff Pippenger

Published

April 17, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

When Jesus unseals a prophetic truth, He is represented as the Lion of the tribe of Judah, and at Caesarea Philippi, the Lion of the tribe of Judah began to unseal “that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day.” Those truths align with the message that He unsealed at the beginning of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, and then again at the end of the very same period. Those truths align with the message represented in verses thirteen through fifteen of Daniel chapter eleven.

Ҳангоме ки Исо ҳақиқати нубувватиро мекушояд, Ӯ ҳамчун Шери қабилаи Яҳудо муаррифӣ мегардад; ва дар Қайсарияи Филиппӣ Шери қабилаи Яҳудо ба кушодани ин сухан оғоз намуд, ки «Ӯ бояд ба Ерусалим равад, ва аз дасти пирон, саркоҳинон ва китобдонон бисёр азоб кашад, ва кушта шавад, ва дар рӯзи сеюм эҳё гардад». Ин ҳақиқатҳо бо паёме мувофиқат доранд, ки Ӯ дар оғози замони мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазор кушод, ва сипас боз дар анҷоми ҳамон айни давра. Он ҳақиқатҳо бо паёме, ки дар оятҳои сездаҳум то понздаҳуми боби ёздаҳуми Дониёл тасвир шудааст, мувофиқат доранд.

When He unseals that truth to the one hundred and forty-four thousand, He does so through the methodology of line upon line, for it is there that the “keys” to the kingdom of God are found. Those truths must be eaten for they are the keys to the kingdom of God, and the kingdom of God is to be within His people.

Вақте ки Ӯ он ҳақиқатро ба яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор ошкор месозад, Ӯ ин корро ба воситаи усули «хат бар хат» анҷом медиҳад, зеро маҳз дар он ҷо «калидҳо»-и Малакути Худо ёфт мешаванд. Он ҳақиқатҳо бояд хӯрда шаванд, зеро онҳо калидҳои Малакути Худо мебошанд, ва Малакути Худо бояд дар дохили қавми Ӯ бошад.

> And when he was demanded of the Pharisees, when the kingdom of God should come, he answered them and said, The kingdom of God cometh not with observation: Neither shall they say, Lo here! or, lo there! for, behold, the kingdom of God is within you. Luke 17:20, 21.

> Ва ҳангоме ки фарисиён аз Ӯ пурсиданд, ки Малакути Худо кай хоҳад омад, Ӯ ба онҳо ҷавоб дода гуфт: «Малакути Худо бо аломатҳои зоҳирӣ намеояд; ва нахоҳанд гуфт: “Инак, дар ин ҷост!” ё: “Инак, дар он ҷост!” зеро, инак, Малакути Худо андаруни шумост». Луқо 17:20, 21.

The devils believe, and yet tremble, for it is not enough to simply believe the “truth.” It must become part of you as is the physical food that is eaten. In the history of verses thirteen to fifteen the Lion of the tribe of Judah unseals the truths connected with the soon coming Sunday law, and those truths impress the seal upon the foreheads of the wise virgins, in advance of the coming crisis. The Lion of the tribe of Judah knew full well the testimony of Matthew chapter sixteen, and His visit to Caesarea Philippi aligned with Daniel’s testimony of Panium, and He knew the shadow of the cross which He and His disciple stood under in Caesarea Philippi, represented the shadow of the coming Sunday law in the history of His last-day people.

Шайтонҳо низ имон доранд, ва бо вуҷуди ин меларзанд, зеро танҳо ба «ростӣ» бовар кардан кофӣ нест. Он бояд ҷузъи вуҷуди ту гардад, чунон ки ғизои ҷисмонӣ, ки хӯрда мешавад, ҷузъи бадан мегардад. Дар таърихи оятҳои сездаҳ то понздаҳ, Шери қабилаи Яҳудо ҳақиқатҳоеро, ки ба қонуни якшанбеи наздикомада вобастаанд, мекушояд, ва он ҳақиқатҳо пеш аз буҳрони оянда мӯҳрро бар пешониҳои бокирагони доно мениҳанд. Шери қабилаи Яҳудо шаҳодати боби шонздаҳуми Матто ро комилан медонист, ва сафари Ӯ ба Қайсарияи Филиппӣ бо шаҳодати Дониёл дар бораи Панийум мувофиқат дошт, ва Ӯ сояи салиберо, ки Худи Ӯ ва шогирдаш дар Қайсарияи Филиппӣ зери он меистоданд, медонист, ки он соя сояи қонуни якшанбеи ояндаро дар таърихи қавми рӯзҳои охири Ӯ ифода мекард.

> From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Then Peter took him, and began to rebuke him, saying, Be it far from thee, Lord: this shall not be unto thee. But he turned, and said unto Peter, Get thee behind me, Satan: thou art an offence unto me: for thou savourest not the things that be of God, but those that be of men. Then said Jesus unto his disciples, If any man will come after me, let him deny himself, and take up his cross, and follow me. For whosoever will save his life shall lose it: and whosoever will lose his life for my sake shall find it. For what is a man profited, if he shall gain the whole world, and lose his own soul? or what shall a man give in exchange for his soul? For the Son of man shall come in the glory of his Father with his angels; and then he shall reward every man according to his works. Verily I say unto you, There be some standing here, which shall not taste of death, till they see the Son of man coming in his kingdom. Matthew 16:21–28.

> Аз ҳамон вақт Исо ба шогирдонаш ошкоро баён кардан оғоз намуд, ки Ӯ бояд ба Ерусалим равад ва аз дасти пирон, саркоҳинон ва китобдонон азобҳои бисёр кашад, ва кушта шавад, ва дар рӯзи сеюм эҳьё гардад. Он гоҳ Петрус Ӯро як сӯ бурда, ба маломат карданаш оғоз намуда, гуфт: Худовандо, ин аз Ту дур бод; ин ҳаргиз бар Ту нахоҳад омад. Аммо Ӯ рӯй гардонда, ба Петрус гуфт: Аз пеши Ман дур шав, эй Шайтон; ту барои Ман васваса ҳастӣ, зеро на чизҳои Худоро, балки чизҳои одамонро дар назар дорӣ. Он гоҳ Исо ба шогирдонаш гуфт: Агар касе хоҳад аз ақиби Ман биёяд, бигзор худро инкор кунад, ва салиби худро бардорад, ва аз пайи Ман ояд. Зеро ҳар кӣ ҷони худро наҷот додан хоҳад, онро аз даст хоҳад дод; ва ҳар кӣ ҷони худро ба хотири Ман аз даст диҳад, онро хоҳад ёфт. Зеро ба одам чӣ фоида дорад, агар тамоми ҷаҳонро ба даст оварад, вале ҷони худро талаф диҳад? Ё одам ба ивази ҷони худ чӣ хоҳад дод? Зеро Писари Одам дар ҷалоли Падари Худ бо фариштагони Худ хоҳад омад; ва он гоҳ ба ҳар кас мувофиқи аъмолаш подош хоҳад дод. Ба ростӣ ба шумо мегӯям: баъзе аз ҳозиристодагон ҳастанд, ки то Писари Одамро дар Малакути Худ оянда набинанд, маргро нахоҳанд чашид. Матто 16:21–28.

The first, and therefore based upon the rule of first mention, the most important thing Jesus told His disciples about the sufferings of the cross, is that they would need to take up their own cross, if they chose to follow Him. Sister White clearly states that the cross is also the yoke. The yoke and the cross are symbols of man’s personal will, and it all depends upon the correct exercise of the will. The power which upholds God’s temple is a Lamb that had been slain and hung upon a “pillar”. The Lamb that is slain represents the crucifixion of the lower fleshly nature, and the “pillar” that the dead flesh is hung upon is the will. Christ provided His example of how to overcome by always keeping His will in submission to His Father’s will, and for accomplishing that work, He sat down on the throne with His Father. The symbol of overcoming is the slain Lamb hung upon the pillar. All these truths are directly associated with those represented as Peter.

Аввалин ва, бинобар қоидаи аввалин зикр, муҳимтарин чизе ки Исо ба шогирдони Худ дар бораи азобҳои салиб гуфт, ин буд, ки агар онҳо интихоб кунанд, ки Ӯро пайравӣ намоянд, бояд салиби худро бардоранд. Хоҳар Уайт ба равшанӣ мегӯяд, ки салиб ҳамчунин юғ аст. Юғ ва салиб рамзҳои иродаи шахсии инсонанд, ва ҳама чиз ба истифодаи дурусти ирода вобаста аст. Қуввае ки маъбади Худоро нигоҳ медорад, Барраест ки кушта шуда буд ва бар «сутун» овехта шуда буд. Барраи кушташуда маслуб шудани табиати поёнии ҷисмониро ифода мекунад, ва «сутуне» ки ҷисми мурда бар он овехта мешавад, ирода аст. Масеҳ намунаи Худро дар бораи он ки чӣ гуна ғолиб омадан лозим аст, бо он фароҳам овард, ки ҳамеша иродаи Худро дар итоати иродаи Падари Худ нигоҳ дошт, ва барои анҷом додани он кор, Ӯ бо Падари Худ бар тахт нишаст. Рамзи ғолиб омадан Барраи кушташудаест, ки бар сутун овехта шудааст. Ҳамаи ин ҳақиқатҳо бевосита бо онҳое алоқаманданд, ки ҳамчун Петрус муаррифӣ шудаанд.

Unto Philadelphia, represented by the Exeter tent, it is stated:

Ба Филаделфия, ки бо хаймаи Эксетер муаррифӣ шудааст, чунин гуфта мешавад:

> Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:12, 13.

> Касеро, ки ғолиб ояд, Ман сутуне дар маъбади Худои Худ хоҳам гардонид, ва ӯ дигар ҳеҷ гоҳ аз он ҷо берун нахоҳад рафт; ва бар ӯ номи Худои Худ, ва номи шаҳри Худои Худ, ки Уршалими нав аст, ки аз осмон аз назди Худои Худ фуруд меояд, хоҳам навишт; ва номи нави Худро низ бар ӯ хоҳам навишт. Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд. Ваҳй 3:12, 13.

He that overcomes as Christ overcame will receive a new name, just as Simon Barjonah did, and they will become a pillar in God’s temple, just as Christ is the Lamb that was slain and hung upon a pillar in God’s temple. When they overcome as Christ overcame, they will also sit upon the throne in heavenly places, as did Christ.

Ҳар кӣ, чунон ки Масеҳ ғолиб омад, ғолиб ояд, номи наве хоҳад гирифт, ҳамон тавре ки Шимъӯни Барюно гирифт; ва онҳо сутуне дар маъбади Худо хоҳанд шуд, ҳамон тавре ки Масеҳ Барраест, ки забҳ карда шуд ва бар сутуне дар маъбади Худо овехта гардид. Вақте ки онҳо, чунон ки Масеҳ ғолиб омад, ғолиб оянд, онҳо низ, ҳамон тавре ки Масеҳ, бар тахт дар ҷойҳои осмонӣ хоҳанд нишаст.

Unto Laodicea, represented by the Watertown tent, it is stated:

Ба Лӯдикея, ки тавассути хаймаи Уотертаун намояндагӣ мешавад, чунин гуфта шудааст:

> Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. To him that overcometh will I grant to sit with me in my throne, even as I also overcame, and am set down with my Father in his throne. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:20–22.

> Инак, Ман назди дар истода, тақ-тақ мезанам: агар касе овози Маро бишнавад ва дарро бикшояд, Ман назди ӯ даромада, бо ӯ шом хоҳам хӯрд, ва ӯ бо Ман. Ба ҳар кӣ ғолиб ояд, ато хоҳам кард, ки бо Ман бар тахти Ман биншинад, чунон ки Ман низ ғолиб омадам ва бо Падари Худ бар тахти Ӯ нишастам. Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд. Ваҳй 3:20–22.

The first truth Jesus told the disciples as He began to reveal the sufferings of the cross was the truth that men must overcome exactly as He had provided an example of overcoming. Men must crucify the flesh with the affections and lusts. When this is done they will be seated in heavenly places.

Аввалин ҳақиқате ки Исо ба шогирдон гуфт, ҳангоме ки Ӯ азобҳои салибро ошкор кардан оғоз намуд, ин ҳақиқат буд, ки одамон бояд маҳз ҳамон гуна пирӯз шаванд, ки Ӯ намунаи пирӯз шуданро фароҳам оварда буд. Одамон бояд ҷисмро бо ҳавасҳо ва шаҳватҳояш маслуб созанд. Вақте ки ин анҷом ёбад, онҳо дар ҷойҳои осмонӣ хоҳад нишаст.

> Even when we were dead in sins, hath quickened us together with Christ, (by grace ye are saved) And hath raised us up together, and made us sit together in heavenly places in Christ Jesus. Ephesians 2:5, 6.

> Ҳатто вақте ки мо дар гуноҳҳо мурда будем, моро бо Масеҳ зинда гардонид, (зеро ки бо файз наҷот ёфтаед), ва моро бо Ӯ бархезонид ва бо Ӯ дар ҷойҳои осмонӣ дар Исои Масеҳ шинонид. Эфсӯсиён 2:5, 6.

After presenting the truth of the crucifixion, in terms of personal responsibility, The Lion of the tribe of Judah added another truth which addresses the last days.

Пас аз баён кардани ҳақиқати маслубшавӣ аз лиҳози масъулияти шахсӣ, Шери қабилаи Яҳудо боз як ҳақиқати дигарро илова намуд, ки ба рӯзҳои охир дахл дорад.

> For what is a man profited, if he shall gain the whole world, and lose his own soul? or what shall a man give in exchange for his soul? For the Son of man shall come in the glory of his Father with his angels; and then he shall reward every man according to his works. Verily I say unto you, There be some standing here, which shall not taste of death, till they see the Son of man coming in his kingdom. Matthew 16:26–28.

> Зеро ба одам чӣ суд аст, агар тамоми ҷаҳонро ба даст оварад, вале ҷони худро аз даст диҳад? Ё одам барои ивази ҷони худ чӣ хоҳад дод? Зеро Писари Одам дар ҷалоли Падари Худ бо фариштагони Худ хоҳад омад; ва он гоҳ ҳар касро мувофиқи аъмолаш подош хоҳад дод. Ба ростӣ ба шумо мегӯям: баъзе аз онҳое, ки дар ин ҷо истодаанд, то вақти дидани Писари Одам, ки дар Малакути Худ меояд, маззаи маргро нахоҳанд чашид. Матто 16:26–28.

When the message of the Midnight Cry is unsealed by the Lion of the tribe of Judah in the concluding period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand there would be some who did not die. He then addressed specifically the one hundred and forty-four thousand, His last-day people who do not taste of death. Therefore, six days after His visit to Caesarea Philippi the Lion of the tribe of Judah unsealed a truth that was to strengthen His disciples for the coming crisis of the cross, but it more importantly spoke to the soon coming Sunday law.

Ҳангоме ки паёми Нидои Нисфишабӣ аз ҷониби Шери қабилаи Яҳудо дар давраи хотимавии муҳргузории яксаду чилу чор ҳазор кушода мешавад, баъзеҳо хоҳанд буд, ки намемиранд. Пас Ӯ махсусан ба ҳамон яксаду чилу чор ҳазор муроҷиат намуд, ба қавми рӯзҳои охири Худ, ки таъми маргро намечашанд. Бинобар ин, шаш рӯз пас аз сафари Ӯ ба Қайсарияи Филиппӣ, Шери қабилаи Яҳудо ҳақиқатеро ошкор сохт, ки бояд шогирдонашро барои буҳрони дарпешистодаи салиб қувват мебахшид, вале муҳимтар аз он, он дар бораи қонуни рӯзи якшанбеи ба зудӣ оянда сухан мегуфт.

> And after six days Jesus taketh Peter, James, and John his brother, and bringeth them up into an high mountain apart, And was transfigured before them: and his face did shine as the sun, and his raiment was white as the light. And, behold, there appeared unto them Moses and Elias talking with him. Then answered Peter, and said unto Jesus, Lord, it is good for us to be here: if thou wilt, let us make here three tabernacles; one for thee, and one for Moses, and one for Elias. While he yet spake, behold, a bright cloud overshadowed them: and behold a voice out of the cloud, which said, This is my beloved Son, in whom I am well pleased; hear ye him. And when the disciples heard it, they fell on their face, and were sore afraid. And Jesus came and touched them, and said, Arise, and be not afraid. And when they had lifted up their eyes, they saw no man, save Jesus only. And as they came down from the mountain, Jesus charged them, saying, Tell the vision to no man, until the Son of man be risen again from the dead. And his disciples asked him, saying, Why then say the scribes that Elias must first come? And Jesus answered and said unto them, Elias truly shall first come, and restore all things. But I say unto you, That Elias is come already, and they knew him not, but have done unto him whatsoever they listed. Likewise shall also the Son of man suffer of them. Then the disciples understood that he spake unto them of John the Baptist. Matthew 17:1–13.

> Ва баъд аз шаш рӯз Исо Петрус ва Яъқуб ва Юҳанно, бародари ӯро, бо Худ гирифта, онҳоро ба кӯҳи баланде ба танҳоӣ баровард. Ва дар пеши назари онҳо дигаргун шуд; ва рӯяш мисли офтоб дурахшид, ва либосаш мисли нур сафед шуд. Ва инак, Мусо ва Ильёс ба онҳо зоҳир шуда, бо Ӯ гуфтугӯ мекарданд. Он гоҳ Петрус ба Исо рӯ оварда, гуфт: «Худовандо, барои мо хуб аст, ки дар ин ҷо бошем; агар хоҳӣ, дар ин ҷо се хайма бисозем: яке барои Ту, яке барои Мусо, ва яке барои Ильёс». Ҳанӯз ӯ сухан мегуфт, ки инак, абре нуронӣ онҳоро соя афканд; ва инак, овозе аз абр баромада, гуфт: «Ин аст Писари маҳбуби Ман, ки аз Ӯ ризомандам; Ӯро бишнавед». Ва чун шогирдон инро шуниданд, рӯй бар замин афтода, бисёр тарсиданд. Аммо Исо назди онҳо омада, ба онҳо даст расонд ва гуфт: «Бархезед ва натарсед». Ва чун чашмони худро боло карданд, ҷуз Исо касеро надиданд. Ва ҳангоме ки аз кӯҳ поён меомаданд, Исо ба онҳо амр карда, гуфт: «Ин рӯъёро ба ҳеҷ кас нагӯед, то даме ки Писари Одам аз мурдагон эҳьё шавад». Ва шогирдонаш аз Ӯ пурсида, гуфтанд: «Пас чаро китобдонон мегӯянд, ки Ильёс бояд аввал биёяд?» Исо дар ҷавоб ба онҳо гуфт: «Ильёс албатта аввал меояд ва ҳама чизро барқарор хоҳад кард. Лекин ба шумо мегӯям, ки Ильёс аллакай омадааст, вале ӯро нашинохтанд, балки ҳар чи хостанд, бо ӯ карданд. Ҳамчунин Писари Одам низ аз дасти онҳо азоб хоҳад кашид». Он гоҳ шогирдон дарёфтанд, ки Ӯ ба онҳо дар бораи Яҳёи Таъмиддиҳанда сухан мегуфт. Матто 17:1–13.

In the passage the Lion of the tribe of Judah is unsealing the truths that seal the one hundred and forty-four thousand just before the close of probation, for the “time is at hand.” He first identified the suffering of the cross, and represented the experience as the defining difference between one class who would refuse to exercise their will in crucifying the flesh, and a class who would follow Christ’s example. Then He presented to them that they were representing the last generation of earth’s history, when there would be people who lived from the time of the unsealing that took place on September 11, 2001, until His return.

Дар он порча Шери қабилаи Яҳудо ҳақоиқеро, ки саду чилу чаҳор ҳазорро мӯҳр мезананд, андаке пеш аз басташавии муҳлати имтиёз мекушояд, зеро «вақт наздик аст». Ӯ нахуст азоби салибро муайян сохт ва ин таҷрибаро ҳамчун фарқи муайянкунанда миёни як синфе нишон дод, ки аз ба кор бурдани иродаи худ барои маслуб кардани ҷисм сарпечӣ хоҳанд кард, ва синфе, ки намунаи Масеҳро пайравӣ хоҳанд намуд. Сипас Ӯ ба онҳо пешниҳод намуд, ки онҳо насли охирини таърихи заминро намояндагӣ мекарданд, замоне ки мардумоне хоҳанд буд, ки аз вақти кушода шудани мӯҳр, ки 11 сентябри соли 2001 воқеъ гардид, то бозгашти Ӯ зиндагӣ хоҳанд кард.

Then He presented a vision of His glorified being, and with Him were Moses and Elijah. The sealing message that is unsealed is the Revelation of Jesus Christ, that is associated with Moses and Elijah, and that message began to be unsealed in July 2023, when the two witnesses of Revelation chapter eleven, who are Moses and Elijah, were established, line upon line, as the symbols that represented the sealing of the one hundred and forty-four thousand. When the three disciples saw the vision and heard God’s voice, “they fell on their face, and were sore afraid. And Jesus came and touched them, and said, Arise, and be not afraid.”

Баъд Ӯ рӯъёи ҳастии пурҷалоли Худро нишон дод, ва бо Ӯ Мусо ва Илёс буданд. Паёми мӯҳргузорӣ, ки кушода шудааст, Ваҳйи Исои Масеҳ аст, ки бо Мусо ва Илёс вобаста мебошад, ва он паём аз моҳи июли соли 2023 ба кушода шудан оғоз кард, вақте ки ду шоҳиди боби ёздаҳуми Ваҳй, ки Мусо ва Илёс мебошанд, сатре бар сатр, ҳамчун рамзҳое муқаррар карда шуданд, ки мӯҳргузории саду чилу чор ҳазорро намояндагӣ мекарданд. Вақте ки он се шогирд рӯъёро диданд ва овози Худоро шуниданд, «ба рӯй афтоданд ва бисёр тарсиданд. Ва Исо омада, ба онҳо даст расонд ва гуфт: Бархезед ва натарсед».

The vision which the three disciples saw, represents a vision of Christ’s glory in the last days, and it is therefore the same vision which Daniel saw in chapter ten.

Рӯъёе, ки он се шогирд диданд, рӯъёи ҷалоли Масеҳро дар рӯзҳои охир ифода мекунад, ва бинобар ин, он ҳамон рӯъёест, ки Дониёл дар боби даҳум дид.

> And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength. Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. And, behold, an hand touched me, which set me upon my knees and upon the palms of my hands. And he said unto me, O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me, Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words. Daniel 10:7–12.

> Ва ман, Дониёл, танҳо он рӯъёро дидам; зеро мардоне ки бо ман буданд, он рӯъёро надиданд; вале ларзиши бузурге бар онҳо афтод, ба тавре ки гурехтанд, то худро пинҳон кунанд. Бинобар ин, ман танҳо мондам ва ин рӯъёи бузургро дидам, ва дар ман ҳеҷ қуввате намонд; зеро ҳусни ман дар ман ба фасод табдил ёфт, ва ман ҳеҷ қуввате нигоҳ надоштам. Аммо овози суханони ӯро шунидам; ва чун овози суханони ӯро шунидам, пас бар рӯи худ ба хоби амиқ афтодам, ва рӯям сӯи замин буд. Ва инак, дасте ба ман расид, ки маро бар зонуҳоям ва бар кафи дастҳоям бардошт. Ва ӯ ба ман гуфт: Эй Дониёл, эй марди бисёр маҳбуб, суханонеро, ки ба ту мегӯям, бифаҳм, ва рост биист; зеро акнун ман назди ту фиристода шудаам. Ва ҳангоме ки ин суханро ба ман гуфт, ман дар ҳолати ларзон истодам. Пас ӯ ба ман гуфт: Натарс, эй Дониёл, зеро аз рӯзи аввале ки дили худро ба фаҳмидан ва фурӯтан сохтани худ пеши Худои худ ниҳодӣ, суханони ту шунида шуданд, ва ман барои суханони ту омадаам. Дониёл 10:7–12.

The vision of the transfiguration in Matthew chapter seventeen, is the looking-glass vision of Daniel chapter ten, that takes place when the dead dry bones of Ezekiel are resurrected. The vision, and the associated message, manifests two classes of worshippers, one in the Exeter tent, and the other in the Watertown tent, which is Jeremiah’s assembly of mockers, and John’s synagogue of Satan. As with the effects of the vision in Daniel’s testimony, so too “when the disciples heard it, they fell on their face, and were sore afraid. And Jesus came and touched them, and said, Arise, and be not afraid.” The vision was audible and visual in both cases, and it produced fear, in both examples. A “touch” was required to strengthen in both testimonies.

Рӯъёи таҷаллӣ дар Матто боби ҳабдаҳум, ҳамон рӯъёи оинавии Дониёл боби даҳум аст, ки ҳангоми эҳё шудани устухонҳои хушки мурдаи Ҳизқиёл ба вуқӯъ меояд. Ин рӯъё ва паёми вобаста ба он ду табақаи парастандагонро зоҳир месозад: яке дар хаймаи Exeter, ва дигаре дар хаймаи Watertown, ки ҳамон маҷлиси тамасхуркунандагони Ирмиё ва куништгоҳи шайтон дар назди Юҳанно мебошад. Чунон ки бо таъсироти рӯъё дар шаҳодати Дониёл буд, ҳамчунин «вақте ки шогирдон инро шуниданд, рӯй ба замин афтоданд ва бисёр тарсиданд. Ва Исо омада, ба онҳо даст расонд ва гуфт: Бархезед ва натарсед». Дар ҳар ду ҳолат рӯъё ҳам шунавоӣ буд ва ҳам дидорӣ, ва дар ҳар ду намуна тарсро ба вуҷуд овард. Барои қувват бахшидан дар ҳар ду шаҳодат «даст расондане» лозим буд.

The vision of the transfiguration was evidence, among other things that the Word of God never fails, for in chapter sixteen of Matthew, in the final verse, Jesus had stated that “There be some standing here, which shall not taste of death, till they see the Son of man coming in his kingdom.” The transfiguration was an illustration of the coming of “the Son of man” in His kingdom.

Рӯъёи тағйири сурат, аз ҷумла, далеле буд бар он ки Каломи Худо ҳаргиз ноком намегардад, зеро дар фасли шонздаҳуми Матто, дар ояти охир, Исо гуфта буд: «Баъзе аз онҳое ки дар ин ҷо истодаанд, ҳастанд, ки то Писари Инсонро бинанд, ки дар подшоҳии Худ меояд, маргро нахоҳанд чашид». Тағйири сурат тасвире буд аз омадани «Писари Инсон» дар подшоҳии Ӯ.

> “Moses upon the mount of transfiguration was a witness to Christ’s victory over sin and death. He represented those who shall come forth from the grave at the resurrection of the just. Elijah, who had been translated to heaven without seeing death, represented those who will be living upon the earth at Christ’s second coming, and who will be ‘changed, in a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump;’ when ‘this mortal must put on immortality,’ and ‘this corruptible must put on incorruption.’ 1 Corinthians 15:51–53. Jesus was clothed with the light of heaven, as He will appear when He shall come ‘the second time without sin unto salvation.’ For He will come ‘in the glory of His Father with the holy angels.’ Hebrews 9:28; Mark 8:38. The Saviour’s promise to the disciples was now fulfilled. Upon the mount the future kingdom of glory was represented in miniature,—Christ the King, Moses a representative of the risen saints, and Elijah of the translated ones.” The Desire of Ages, 421.

> «Мӯсо бар кӯҳи тағйири сурат шоҳиди ғалабаи Масеҳ бар гуноҳ ва марг буд. Ӯ намояндаи онҳое буд, ки дар эҳёи одилон аз қабр берун хоҳанд омад. Илёс, ки бе дидани марг ба осмон бурда шуда буд, намояндаи онҳое буд, ки ҳангоми омадани дуюми Масеҳ зинда бар замин хоҳанд буд, ва ки «дар як лаҳза, дар як чашм ба ҳам задан, ҳангоми карнаи охирин» «дигаргун» хоҳанд шуд; вақте ки «ин миранда бояд ҷовидониро дар бар кунад» ва «ин фосидшаванда бояд бефосидиро дар бар кунад». 1 Corinthians 15:51–53. Исо ба нури осмон либос пӯшида буд, чунон ки Ӯ зоҳир хоҳад шуд, ҳангоме ки «бори дуюм, на барои гуноҳ, балки барои наҷот» хоҳад омад. Зеро Ӯ «дар ҷалоли Падари Худ бо фариштагони муқаддас» хоҳад омад. Hebrews 9:28; Mark 8:38. Ваъдаи Наҷотдиҳанда ба шогирдон акнун ба иҷро расид. Бар кӯҳ салтанати ояндаи ҷалол ба таври хурд ифода ёфта буд,—Масеҳ Подшоҳ, Мӯсо намояндаи муқаддасони эҳёшуда, ва Илёс намояндаи онҳое ки бурда мешаванд.» The Desire of Ages, 421.

The sealing truth includes an identification that the one hundred and forty-four thousand are those represented in Revelation chapter seven, who do not die, and are represented by Elijah, and that the great multitude in Revelation chapter seven, are those represented by Moses, that do die. The one group is called at the first voice of Revelation chapter eighteen, and the other group is called at the second voice of Revelation chapter eighteen.

Ҳақиқати муҳргузорӣ дар бар мегирад муайянсозие, ки як саду чилу чор ҳазор нафар ҳамон касоне мебошанд, ки дар боби ҳафтуми Ваҳй тасвир ёфтаанд, ки намемиранд, ва аз ҷониби Илёс намояндагӣ мешаванд; ва анбӯҳи бузург дар боби ҳафтуми Ваҳй ҳамон касоне мебошанд, ки аз ҷониби Мӯсо намояндагӣ мешаванд, ки мемиранд. Як гурӯҳ бо овози аввали боби ҳаждаҳуми Ваҳй даъват карда мешавад, ва гурӯҳи дигар бо овози дуюми боби ҳаждаҳуми Ваҳй даъват карда мешавад.

After the touch, Jesus gave further instruction to the disciples when He said, “Tell the vision to no man, until the Son of man be risen again from the dead.” The vision of the transfiguration, which is the vision of the looking-glass, and the vision of Isaiah in chapter six, and Paul’s vision while in the third heaven, and Ezekiel’s vision of the wheels within the wheels was sealed up by the Lion of the tribe of Judah, until after the resurrection of Christ.

Пас аз ламс, Исо ба шогирдон дастури бештаре дод, вақте ки гуфт: «Ин рӯъёро ба ҳеҷ кас нагӯед, то даме ки Писари Одам аз миёни мурдагон барнахезад». Рӯъёи таҷаллӣ, ки ҳамон рӯъёи оина аст, ва рӯъёи Ишаъё дар боби шашум, ва рӯъёи Павлус ҳангоме ки дар осмони сеюм буд, ва рӯъёи Ҳизқиёл дар бораи чархҳо андаруни чархҳо, аз ҷониби Шери қабилаи Яҳудо мӯҳр зада шуда буд, то баъд аз эҳёи Масеҳ.

The resurrection of Christ represents the resurrection of the two witnesses that were with Christ in that very vision, and they were to be resurrected in July of 2023. At that point the sealing message would be unsealed to the two witnesses of Revelation eleven and the two groups of faithful, and it would be placed in the context of the looking-glass vision of Christ’s glory at the end of the world.

Эҳёи Масеҳ эҳёи он ду шоҳидро, ки бо Масеҳ дар ҳамон рӯъё буданд, ифода мекунад, ва онҳо мебоист дар моҳи июли соли 2023 эҳё мегардиданд. Дар он лаҳза паёми муҳрзада барои ду шоҳиди Ваҳй боби ёздаҳ ва барои ду гурӯҳи вафодорон кушода мешуд, ва он дар заминаи рӯъёи ойинаи ҷалоли Масеҳ дар охири ҷаҳон ҷой дода мешуд.

The sealing message will also be placed within the context of the first three verses of Revelation chapter one, where the chain of communication, that represents the combination of divinity with humanity is set forth in the step-by-step process of how the sealing message is presented to those who are candidates to be among the one hundred and forty-four thousand.

Паёми мӯҳргузорӣ ҳамчунин дар чаҳорчӯби се ояти аввали боби якуми Ваҳй ҷой дода хоҳад шуд, ки дар он силсилаи иртибот, ки иттиҳоди илоҳият бо инсониятро ифода мекунад, дар ҷараёни пайдарпайи он ки паёми мӯҳргузорӣ чӣ гуна ба касоне пешниҳод мегардад, ки номзаданд дар шумори яксаду чилу чор ҳазор бошанд, баён шудааст.

The step-by-step process was from the Father, to the Son, to the angel Gabriel, to John, to the churches. From the Divine Father, to the Divine and human Son, to an unfallen creature (Gabriel), to a fallen creature (John) to the churches which are in Asia (the world.) The five steps are specifically identified at the very first mention of the Revelation of Jesus Christ, and to deny any step is to deny them all.

Раванди қадам ба қадам аз Падар, ба Писар, ба фаришта Ҷабраил, ба Юҳанно, ба калисоҳо буд. Аз Падари Илоҳӣ, ба Писари Илоҳӣ ва инсонӣ, ба махлуқи соқитнашуда (Ҷабраил), ба махлуқи соқитшуда (Юҳанно), ба калисоҳое ки дар Осиё ҳастанд (ҷаҳон). Ин панҷ қадам махсусан дар ҳамон нахустин зикри Ваҳйи Исои Масеҳ муайян шудаанд, ва инкор кардани ҳар кадом қадам, инкор кардани ҳамаи онҳост.

In agreement with that revelation the disciples then asked Jesus “Why then say the scribes that Elias must first come? And Jesus answered and said unto them, Elias truly shall first come, and restore all things. But I say unto you, That Elias is come already, and they knew him not, but have done unto him whatsoever they listed. Likewise shall also the Son of man suffer of them. Then the disciples understood that he spake unto them of John the Baptist.”

Мувофиқи он ваҳй шогирдон он гоҳ аз Исо пурсиданд: «Пас чаро китобдонон мегӯянд, ки Илёс бояд аввал биёяд?» Ва Исо дар ҷавоб ба онҳо гуфт: «Ба ростӣ, Илёс аввал меояд ва ҳама чизро барқарор хоҳад кард. Лекин Ман ба шумо мегӯям, ки Илёс аллакай омадааст, ва онҳо ӯро нашинохтанд, балки ҳар чи хостанд, ба ӯ карданд. Ҳамчунин Писари Одам низ аз дасти онҳо азоб хоҳад кашид». Он гоҳ шогирдон фаҳмиданд, ки Ӯ ба онҳо дар бораи Яҳёи Таъмиддиҳанда сухан мегуфт.

The prophetic role of John the Baptist and John the Revelator is an element of the sealing message, and those in the Watertown tent who chose to disregard the message of Samuel Snow, represent those who are unwilling to acknowledge that the Lord selects the men He chooses to select. The voice that was selected in 1989, who first published its message two hundred and twenty years after 1776, in 1996, who was the watchman who identified that the third woe had arrived on September 11, 2001, who presented the sinful message of July 18, 2020, is part of the sealing message, and his role is represented by John the Baptist.

Нақши нубувватии Яҳёи Таъмиддиҳанда ва Юҳаннои Ваҳйбин як ҷузъи паёми муҳргузорист, ва онҳое ки дар хаймаи Уотертаун интихоб карданд, ки паёми Самуэл Сноуро нодида гиранд, намояндаи онҳое мебошанд, ки намехоҳанд эътироф кунанд, ки Худованд мардонеро, ки худаш интихоб мекунад, интихоб менамояд. Овозе, ки дар соли 1989 интихоб шуд, ки аввалин бор паёми худро пас аз дусаду бист сол аз соли 1776, дар соли 1996, нашр кард, ки посбоне буд, ки муайян кард, ки войи сеюм 11 сентябри соли 2001 фаро расидааст, ки паёми гуноҳолуди 18 июли соли 2020-ро пешниҳод намуд, ҷузъи паёми муҳргузорист, ва нақши ӯ бо Яҳёи Таъмиддиҳанда намояндагӣ мешавад.

We shall continue this study in the next article.

Мо ин баррасиро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

> “I saw a company who stood well-guarded and firm, giving no countenance to those who would unsettle the established faith of the body. God looked upon them with approbation. I was shown three steps—the first, second, and third angels’ messages. Said my accompanying angel, ‘Woe to him who shall move a block or stir a pin of these messages. The true understanding of these messages is of vital importance. The destiny of souls hangs upon the manner in which they are received.’ I was again brought down through these messages, and saw how dearly the people of God had purchased their experience. It had been obtained through much suffering and severe conflict. God had led them along step by step, until He had placed them upon a solid, immovable platform. I saw individuals approach the platform and examine the foundation. Some with rejoicing immediately stepped upon it. Others commenced to find fault with the foundation. They wished improvements made, and then the platform would be more perfect, and the people much happier. Some stepped off the platform to examine it and declared it to be laid wrong. But I saw that nearly all stood firm upon the platform and exhorted those who had stepped off to cease their complaints; for God was the Master Builder, and they were fighting against Him. They recounted the wonderful work of God, which had led them to the firm platform, and in union raised their eyes to heaven and with a loud voice glorified God. This affected some of those who had complained and left the platform, and they with humble look again stepped upon it.

> «Ман гурӯҳеро дидам, ки хуб муҳофизатшуда ва устувор меистоданд ва ба онҳое, ки мехостанд имони муқарраршудаи ҷамоатро ба ларза оваранд, ҳеҷ рӯйи хуш нишон намедоданд. Худо бар онҳо бо ризоят назар меафканд. Ба ман се қадам нишон дода шуд — паёмҳои фариштаи якум, дуюм ва сеюм. Фариштаи ҳамроҳи ман гуфт: “Вой бар ҳоли он касе, ки аз ин паёмҳо як сангро ҷунбонад ё як мехро такон диҳад. Фаҳмиши дурусти ин паёмҳо аҳамияти ҳаётан муҳим дорад. Сарнавишти ҷонҳо аз тарзи пазируфтани онҳо вобаста аст.” Боз маро аз миёни ин паёмҳо гузарониданд, ва ман дидам, ки халқи Худо таҷрибаи худро чӣ қадар гарон харидаанд. Он тавассути азоби бисёр ва муборизаи сахт ба даст омада буд. Худо онҳоро қадам ба қадам роҳбарӣ карда буд, то он даме ки онҳоро бар рӯи суффаи устувор ва тағйирнопазир қарор дод. Ман дидам, ки баъзе шахсон ба суффа наздик шуданд ва таҳкурсиро баррасӣ карданд. Баъзеҳо бо шодмонӣ фавран бар он қадам гузоштанд. Дигарон оғоз карданд, ки аз таҳкурсӣ айбҷӯӣ кунанд. Онҳо мехостанд, ки ислоҳот ворид карда шавад, ва он гоҳ суффа комилтар мешуд ва мардум хеле хушбахттар. Баъзеҳо аз суффа поён шуданд, то онро биозмоянд, ва эълон карданд, ки он нодуруст гузошта шудааст. Аммо ман дидам, ки қариб ҳама бар суффа устувор меистоданд ва он касонеро, ки аз он поён шуда буданд, насиҳат мекарданд, ки аз шикоятҳои худ даст кашанд; зеро Худо Устои Бинокор буд, ва онҳо бар зидди Ӯ меҷангиданд. Онҳо кори аҷоиби Худоро бозгӯ мекарданд, ки онҳоро ба он суффаи устувор расонида буд, ва якдилона чашмони худро ба осмон боло бурда, бо овози баланд Худоро ҷалол медоданд. Ин бар баъзе аз онҳое, ки шикоят карда, суффаро тарк намуда буданд, таъсир кард, ва онҳо бо нигоҳи фурӯтанона боз бар он қадам гузоштанд.»

> “I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus. Their opposition to the message that foretold His coming placed them where they could not readily receive the strongest evidence that He was the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still farther, to reject and crucify Christ. In doing this they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, which would have taught them the way into the heavenly sanctuary. The rendering of the veil of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by His own blood, to shed upon His disciples the benefits of His atonement. But the Jews were left in total darkness. They lost all the light which they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. The heavenly sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the change. Therefore they could not be benefited by the mediation of Christ in the holy place.

> «Маро ба эълони омадани аввалини Масеҳ боз гардониданд. Юҳанно бо рӯҳ ва қудрати Илёс фиристода шуд, то роҳи Исоро тайёр намояд. Онҳое ки шаҳодати Юҳанноро рад карданд, аз таълимоти Исо баҳрае набурданд. Мухолифати онҳо ба паёме, ки омадани Ӯро пешгӯӣ мекард, онҳоро ба ҷойе гузошт, ки қавитарин далелҳоро низ, ки Ӯ Масеҳ буд, ба осонӣ қабул карда натавонанд. Шайтон онҳоеро, ки паёми Юҳанноро рад карданд, ба пеш бурд, то боз ҳам дуртар рафта, Масеҳро рад ва маслуб кунанд. Бо ин амал онҳо худро дар ҷое қарор доданд, ки натавонанд баракати рӯзи Пантикостро қабул намоянд, баракате ки метавонист роҳи дохил шудан ба осмониро ба онҳо биомӯзонад. Даридани пардаи маъбад нишон дод, ки қурбониҳо ва ойинҳои яҳудӣ дигар қабул нахоҳанд шуд. Қурбонии бузург тақдим гардида буд ва пазируфта шуда буд, ва Рӯҳулқудс, ки дар рӯзи Пантикост нозил шуд, андешаҳои шогирдонро аз муқаддасгоҳи заминӣ ба муқаддасгоҳи осмонӣ равона сохт, ки дар он ҷо Исо бо хуни Худ дохил шуда буд, то бар шогирдони Худ манфиатҳои каффораи Худро фурӯ резад. Аммо яҳудиён дар зулмати комил боқӣ монданд. Онҳо тамоми нуреро, ки метавонистанд дар бораи нақшаи наҷот дошта бошанд, аз даст доданд ва ҳанӯз ҳам ба қурбониҳо ва ҳадияҳои бефоидаи худ таваккал мекарданд. Муқаддасгоҳи осмонӣ ҷойи муқаддасгоҳи заминиро гирифта буд, вале онҳо аз ин тағйирот ҳеҷ огоҳӣ надоштанд. Бинобар ин, онҳо аз миёнаравии Масеҳ дар ҷои муқаддас баҳра бурда наметавонистанд.»

> “Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare. Some he deceives in one way, and some in another. He has different delusions prepared to affect different minds. Some look with horror upon one deception, while they readily receive another. Satan deceives some with Spiritualism. He also comes as an angel of light and spreads his influence over the land by means of false reformations. The churches are elated, and consider that God is working marvelously for them, when it is the work of another spirit. The excitement will die away and leave the world and the church in a worse condition than before.

> «Бисёре бо даҳшат ба рафтори яҳудиён дар рад кардан ва маслуб сохтани Масеҳ менигаранд; ва ҳангоме ки таърихи таҳқиру бадрафтории нангини Ӯро мехонанд, гумон мекунанд, ки Ӯро дӯст медоранд ва на Ӯро чун Петрус инкор мекарданд ва на чун яҳудиён маслуб месохтанд. Аммо Худое ки дилҳои ҳамаро мехонад, он муҳаббатеро ки онҳо иддао мекарданд нисбат ба Исо эҳсос менамоянд, ба озмоиш овардааст. Тамоми осмон бо амиқтарин таваҷҷуҳ пазириши паёми фариштаи аввалро назорат мекард. Вале бисёре ки худро дӯстдори Исо меномиданд ва ҳангоми хондани достони салиб ашк мерехтанд, хабари хуши омадани Ӯро масхара карданд. Ба ҷойи он ки паёмро бо шодмонӣ бипазиранд, онро фиреб эълон намуданд. Онҳо аз касоне ки зуҳури Ӯро дӯст медоштанд, нафрат карданд ва онҳоро аз калисоҳо берун ронданд. Онҳое ки паёми аввалро рад карданд, аз паёми дуюм низ фоида гирифта натавонистанд; ва инчунин аз нидои нимашаб, ки бояд онҳоро омода месохт то бо имон ҳамроҳи Исо ба Қудси Қудсҳои муқаддасгоҳи осмонӣ дохил шаванд, баҳрае набурданд. Ва бо рад кардани он ду паёми пешин, фаҳмиши худро чунон торик гардонидаанд, ки дар паёми фариштаи сеюм, ки роҳи дохил шудан ба Қудси Қудсро нишон медиҳад, ҳеҷ нуре дида наметавонанд. Ман дидам, ки чунон ки яҳудиён Исоро маслуб карданд, ҳамон тавр калисоҳои исманӣ ин паёмҳоро маслуб кардаанд, ва аз ин рӯ аз роҳи дохил шудан ба Қудси Қудс ҳеҷ донише надоранд, ва аз шафоати Исо дар он ҷо фоида гирифта наметавонанд. Монанди яҳудиён, ки қурбониҳои беҳудаи худро тақдим мекарданд, онҳо низ дуоҳои беҳудаи худро ба он мақоме пешкаш мекунанд, ки Исо онро тарк кардааст; ва Шайтон, ки аз ин фиреб хушнуд аст, симои динӣ ба худ мегирад ва зеҳни ин масеҳиёни эътирофиро ба сӯи худ мекашад ва бо қуввати худ, бо оятҳо ва мӯъҷизаҳои дурӯғин амал мекунад, то онҳоро дар доми худ маҳкам созад. Бархеро ба як роҳ фиреб медиҳад ва бархеи дигарро ба роҳи дигар. Ӯ барои таъсир расонидан ба зеҳнҳои гуногун фиребҳои гуногун омода кардааст. Баъзеҳо аз як фиреб бо даҳшат менигаранд, дар ҳоле ки фиреби дигарро ба осонӣ мепазиранд. Шайтон баъзеро бо спиритуализм фиреб медиҳад. Ӯ инчунин ҳамчун фариштаи нур меояд ва таъсири худро ба воситаи ислоҳоти козиб бар тамоми кишвар паҳн мекунад. Калисоҳо ба ваҷд меоянд ва чунин мешуморанд, ки Худо барои онҳо ба таври аҷиб амал мекунад, ҳол он ки ин кори рӯҳи дигар аст. Ин ҳаяҷон фурӯ хоҳад нишаст ва ҷаҳон ва калисоро дар ҳолате бадтар аз пеш боқӣ хоҳад гузошт.»

> “I saw that God has honest children among the nominal Adventists and the fallen churches, and before the plagues shall be poured out, ministers and people will be called out from these churches and will gladly receive the truth. Satan knows this; and before the loud cry of the third angel is given, he raises an excitement in these religious bodies, that those who have rejected the truth may think that God is with them. He hopes to deceive the honest and lead them to think that God is still working for the churches. But the light will shine, and all who are honest will leave the fallen churches, and take their stand with the remnant.” Early Writings, 258–261.

> «Ман дидам, ки Худо дар миёни адвентистони номӣ ва калисоҳои суқуткарда фарзандони ростин дорад; ва пеш аз он ки балоҳо фурӯ рехта шаванд, хизматгузорон ва мардум аз ин калисоҳо даъват карда хоҳанд шуд ва ҳақиқатро бо хурсандӣ қабул хоҳанд кард. Шайтон инро медонад; ва пеш аз он ки нидои пурқуввати фариштаи сеюм дода шавад, ӯ дар ин ҷисмҳои динӣ ҳаяҷоне бармеангезад, то онҳое ки ҳақиқатро рад кардаанд, гумон кунанд, ки Худо бо онҳост. Ӯ умед мебандад, ки ростдилонро фиреб диҳад ва онҳоро ба он андеша барад, ки Худо ҳанӯз ҳам барои калисоҳо амал мекунад. Аммо нур хоҳад дурахшид, ва ҳамаи онҳое ки ростинанд, калисоҳои суқуткардаро тарк хоҳанд гуфт ва бо бақияи боқимонда мавқеи худро хоҳанд гирифт». Навиштаҳои Аввал, 258–261.

Back to Articles