Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-Eight

Китоби Дониёл — саду ҳафтоду ҳаштум

Prophetic Parallels: The Unfolding of Daniel 11 in the Last Days

Мувозинатҳои нубувватӣ: Ошкор шудани Дониёл 11 дар рӯзҳои охир

Author

Jeff Pippenger

Published

April 8, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Verses sixteen through nineteen of Daniel chapter eleven represents the history beginning at the soon coming Sunday law in the United States, until Michael stands up and human probation closes. It therefore also represents the history of verse forty-one through verse forty-five of the same chapter.

Оятҳои шонздаҳум то нуздаҳуми боби ёздаҳуми китоби Дониёл таърихеро ифода мекунанд, ки аз замони қонуни якшанбеи ба қарибӣ ҷоришаванда дар Иёлоти Муттаҳида оғоз ёфта, то вақте ки Микоил бармехезад ва муҳлати имтиҳони инсонӣ ба анҷом мерасад, идома меёбад. Аз ин рӯ, онҳо ҳамчунин таърихи ояти чиҳилу якум то ояти чиҳилу панҷуми ҳамон бобро ифода мекунанд.

> But he that cometh against him shall do according to his own will, and none shall stand before him: and he shall stand in the glorious land, which by his hand shall be consumed. He shall also set his face to enter with the strength of his whole kingdom, and upright ones with him; thus shall he do: and he shall give him the daughter of women, corrupting her: but she shall not stand on his side, neither be for him. After this shall he turn his face unto the isles, and shall take many: but a prince for his own behalf shall cause the reproach offered by him to cease; without his own reproach he shall cause it to turn upon him. Then he shall turn his face toward the fort of his own land: but he shall stumble and fall, and not be found. Daniel 11:16–19.

> Вале касе ки ба муқобили ӯ меояд, мувофиқи хости худ амал хоҳад кард, ва ҳеҷ кас пеши ӯ истода натавонад; ва ӯ дар замини ҷалол хоҳад истод, ки ба дасти ӯ нобуд хоҳад шуд. Ӯ ҳамчунин рӯи худро хоҳад ниҳод, то бо қуввати тамоми подшоҳии худ дохил шавад, ва росткорон бо ӯ; ва чунин хоҳад кард: ва ба ӯ духтари занонро хоҳад дод, то вайро фосид созад; вале вай бар ҷониби ӯ нахоҳад истод ва аз они ӯ нахоҳад буд. Баъд аз ин рӯи худро сӯи ҷазираҳо хоҳад гардонд ва бисёреро хоҳад гирифт; аммо сарваре аз ҷониби худи ӯ нанги аз ҷониби вай овардашударо боз хоҳад дошт; бе он ки нанги худи ӯ бар ҷой монад, онро бар сари худи вай хоҳад гардонид. Он гоҳ рӯи худро сӯи қалъаи замини худ хоҳад гардонд; вале пешпо хӯрда, хоҳад афтод, ва ёфт нахоҳад шуд. Дониёл 11:16–19.

When Sister White addressed the final fulfillment of Daniel chapter eleven, she stated “that much of the history that has been fulfilled in this prophecy will be repeated.” Verses forty-one through forty-five repeat the prophetic history of these verses. The verses were fulfilled when pagan Rome took control of the world by first conquering three geographical areas.

Вақте ки хоҳар Уайт ба иҷрои ниҳоии боби ёздаҳуми китоби Дониёл муроҷиат кард, ӯ изҳор дошт, ки «бисёре аз таърихе, ки дар ин нубувват иҷро шудааст, такрор хоҳад шуд». Оятҳои чилуяк то чилупанҷ таърихи нубувватии ҳамин оятҳоро такрор мекунанд. Ин оятҳо замоне иҷро шуданд, ки Руми бутпараст назорати ҷаҳонро ба даст гирифт ва нахуст се минтақаи ҷуғрофиро тасхир намуд.

> “Although Egypt could not stand before Antiochus, the king of the north, Antiochus could not stand before the Romans, who now came against him. No kingdoms were longer able to resist this rising power. Syria was conquered, and added to the Roman empire, when Pompey, BC 65, deprived Antiochus Asiaticus of his possessions, and reduced Syria to a Roman province.

> «Гарчанде Миср натавонист дар муқобили Антиохус, подшоҳи шимол, истодагӣ кунад, Антиохус низ натавонист дар муқобили румиён, ки акнун бар зидди ӯ меомаданд, истодагӣ намояд. Ҳеҷ подшоҳӣ дигар қодир набуд, ки ба ин қудрати рӯ ба афзоиш муқовимат кунад. Сурия фатҳ карда шуд ва ба империяи Рум ҳамроҳ гардид, вақте ки Помпей, дар соли 65 то м., Антиохуси Осиёиро аз дороиҳои худ маҳрум сохт ва Сурияро ба як вилояти Рум табдил дод.»

> “The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.

> Ҳамон қудрат инчунин мебоист дар Замини Муқаддас барпо гардад ва онро фурӯ барад. Рум дар соли 162 то милод ба воситаи иттиҳод бо қавми Худо — яҳудиён — пайванд ёфт, ки аз ҳамон сана дар тақвими нубувват ҷойгоҳи намоёнро ишғол мекунад. Бо вуҷуди ин, он то соли 63 то милод ба воситаи фатҳи воқеӣ бар Яҳудия соҳибихтиёрӣ ба даст наовард; ва он гоҳ ба тарзи зерин.

> “On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea. Their cause came before Pompey, who soon perceived the injustice of the claims of Aristobulus, but wished to defer decision in the matter till after his long-desired expedition into Arabia, promising then to return, and settle their affairs as should seem just and proper. Aristobulus, fathoming Pompey’s real sentiments, hastened back to Judea, armed his subjects, and prepared for a vigorous defense, determined, at all hazards, to keep the crown, which he foresaw would be adjudicated to another. Pompey closely followed the fugitive. As he approached Jerusalem, Aristobulus, beginning to repent of his course, came out to meet him, and endeavored to accommodate matters by promising entire submission and large sums of money. Pompey, accepting this offer, sent Gabinius, at the head of a detachment of soldiers, to receive the money. But when that lieutenant-general arrived at Jerusalem, he found the gates shut against him, and was told from the top of the walls that the city would not stand to the agreement.

> «Ҳангоми бозгашти Помпей аз лашкаркашиаш бар зидди Митридат, подшоҳи Понтус, ду рақиб — Ҳирқон ва Аристобул — барои тоҷи Яҳудо мубориза мебурданд. Даъвои онҳо ба назди Помпей оварда шуд, ва ӯ ба зудӣ ноинсофии иддаоҳои Аристобулро дарёфт, аммо мехост ҳалли ин қазияро то баъд аз лашкаркашии деринтизори худ ба Арабистон ба таъхир андозад, ваъда дода, ки пас аз он боз хоҳад гашт ва корҳои онҳоро ба тавре ки одилона ва шоиста намояд, ҳал хоҳад кард. Аристобул, ки эҳсосоти воқеии Помпейро дарёфта буд, шитобон ба Яҳудо баргашт, тобеони худро мусаллаҳ сохт ва барои дифои шадид омода гардид, бо азм бар он ки, ба ҳар хатаре, тоҷеро, ки пешбинӣ мекард ба дигаре вогузор хоҳад шуд, барои худ нигоҳ дорад. Помпей фирориро аз наздик таъқиб намуд. Вақте ки ӯ ба Ерусалим наздик мешуд, Аристобул, ки аз рафтори худ ба тавба омадан оғоз карда буд, барои мулоқот бо ӯ берун омад ва кӯшиш кард корҳоро бо ваъдаи итоати комил ва маблағҳои зиёди пулӣ ба созиш оварад. Помпей, ин пешниҳодро пазируфта, Габинийро дар сари як даста сарбозон фиристод, то пулро қабул кунад. Аммо вақте ки он фармондеҳи олӣ ба Ерусалим расид, дарвозаҳоро бар рӯи худ баста ёфт ва аз болои деворҳо ба ӯ гуфтанд, ки шаҳр бар он созиш устувор нахоҳад монд.»

> “Pompey, not to be deceived in this way with impunity, put Aristobulus, whom he had retained with him, in irons, and immediately marched against Jerusalem with his whole army. The partisans of Aristobulus were for defending the place; those of Hyrcanus, for opening the gates. The latter being in the majority, and prevailing, Pompey was given free entrance into the city. Whereupon the adherents of Aristobulus retired to the mountain of the temple, as fully determined to defend that place as Pompey was to reduce it. At the end of three months a breach was made in the wall sufficient for an assault, and the place was carried at the point of the sword. In the terrible slaughter that ensued, twelve thousand persons were slain. It was an affecting sight, observes the historian, to see the priests, engaged at the time in divine service, with calm hand and steady purpose pursue their accustomed work, apparently unconscious of the wild tumult, though all around them their friends were given to the slaughter, and though often their own blood mingled with that of their sacrifices.

> «Помпей, то ки ба ин гуна фиреб беҷазо дучор нагардад, Аристобулусро, ки ӯро назди худ нигоҳ дошта буд, ба занҷирҳо баст ва дарҳол бо тамоми лашкараш ба зидди Ерусалим равона шуд. Ҳаводорони Аристобулус тарафдори дифоъ кардани шаҳр буданд; ҳаводорони Ҳирканус бошанд, тарафдори кушодани дарвозаҳо. Азбаски гурӯҳи охирин аксариятро ташкил медоданд ва ғолиб омаданд, ба Помпей иҷозати вуруди озодона ба шаҳр дода шуд. Баъд аз он ҷонибдорони Аристобулус ба кӯҳи маъбад ақиб нишастанд, бо азми комил, ки он маконро дифоъ кунанд, ҳамон гуна ки Помпей азм дошт онро тасхир намояд. Дар поёни се моҳ дар девор рахнае ба вуҷуд оварда шуд, ки барои ҳамла кофӣ буд, ва он макон бо дами шамшер гирифта шуд. Дар қатли ваҳшатноке, ки аз паси он омад, дувоздаҳ ҳазор нафар кушта шуданд. Таърихнигор мегӯяд, манзарае бисёр ҷонгудоз буд дидани коҳиноне, ки дар он вақт ба хизмати илоҳӣ машғул буданд, бо дасти ором ва қасди устувор кори маъмулии худро идома медоданд ва зоҳиран аз ошӯби ваҳшиёна бехабар буданд, ҳарчанд дар гирду атрофашон дӯстонашон ба қатл дода мешуданд, ва ҳарчанд борҳо хуни худи онҳо бо хуни қурбониҳояшон омехта мегардид.»

> “Having put an end to the war, Pompey demolished the walls of Jerusalem, transferred several cities from the jurisdiction of Judea to that of Syria, and imposed tribute on the Jews. Thus for the first time was Jerusalem placed by conquest in the hands of that power which was to hold the ‘glorious land’ in its iron grasp till it had utterly consumed it.

> «Пас аз хотима бахшидан ба ҷанг, Помпей деворҳои Ерусалимро вайрон кард, чандин шаҳрро аз тобеияти Яҳудо ба тобеияти Сурия гузаронд ва бар яҳудиён хироҷ ҷорӣ намуд. Ҳамин тавр, бори нахуст Ерусалим бо роҳи истило ба дасти ҳамон қудрате супурда шуд, ки мебоист “замини ҷалол”-ро дар чанголаи оҳанини худ нигоҳ дорад, то он даме ки онро комилан нобуд созад.

> “‘VERSE 17. He shall also set his face to enter with the strength of his whole kingdom, and upright ones with him; thus shall he do: and he shall give him the daughter of women, corrupting her: but she shall not stand on his side, neither be for him.’

> «ОЯТИ 17. Ӯ ҳамчунин рӯи худро хоҳад ниҳод, то бо қуввати тамоми подшоҳии худ дохил шавад, ва росткорон бо ӯ; ва чунин хоҳад кард: ва ба вай духтари занонро хоҳад дод, то ӯро фосид гардонад; аммо вай бар ҷониби ӯ нахоҳад истод, ва аз они ӯ нахоҳад буд».

> “Bishop Newton furnishes another reading for this verse, which seems more clearly to express the sense, as follows: ‘He shall also set his face to enter by force the whole kingdom.’ Verse 16 brought us down to the conquest of Syria and Judea by the Romans. Rome had previously conquered Macedon and Thrace. Egypt was now all that remained of the ‘whole kingdom’ of Alexander, not brought into subjection to the Roman power, which power now set its face to enter by force into that country.

> «Епископ Ньютон барои ин оят хониши дигаре пешкаш мекунад, ки ба назар мерасад маъниро равшантар ифода менамояд, чунин: “Ӯ ҳамчунин рӯи худро хоҳад ниҳод, то бо зӯрӣ ба тамоми салтанат дохил шавад.” Ояти 16 моро то фатҳи Сурия ва Яҳудия аз ҷониби румиён расонд. Рум пештар Мақдуния ва Фракияро низ фатҳ карда буд. Акнун Миср ҳама он чизе буд, ки аз “тамоми салтанати” Искандар боқӣ монда буд, ки ҳанӯз ба итоати қудрати Рум дароварда нашуда буд; ва ҳамин қудрат акнун рӯи худро ниҳод, то бо зӯрӣ ба он кишвар дохил шавад.»

> “Ptolemy Auletes died BC 51. He left the crown and kingdom of Egypt to his eldest son and daughter, Ptolemy and Cleopatra. It was provided in his will that they should marry together, and reign jointly; and because they were young, they were placed under the guardianship of the Romans. The Roman people accepted the charge, and appointed Pompey as guardian of the young heirs of Egypt.

> Птолемей Авлет соли 51 то милод вафот кард. Ӯ тоҷу тахти подшоҳӣ ва салтанати Мисрро ба писару духтари калониаш, Птолемей ва Клеопатра, вогузошт. Дар васияти ӯ муқаррар шуда буд, ки онҳо бо ҳам издивоҷ кунанд ва муштаракан салтанат намоянд; ва азбаски онҳо ҷавон буданд, зери васояти румиён гузошта шуданд. Халқи Рум ин масъулиятро пазируфт ва Помпейро ҳамчун васии ворисони ҷавони Миср таъйин кард.

> “A quarrel having not long after broken out between Pompey and Caesar, the famous battle of Pharsalia was fought between the two generals. Pompey, being defeated, fled into Egypt. Caesar immediately followed him thither; but before his arrival, Pompey was basely murdered by Ptolemy, whose guardian he had been appointed. Caesar therefore assumed the appointment which had been given to Pompey, as guardian of Ptolemy and Cleopatra. He found Egypt in commotion from internal disturbances, Ptolemy and Cleopatra having become hostile to each other, and she being deprived of her share in the government. Notwithstanding this, he did not hesitate to land at Alexandria with his small force, 800 horse and 3200 foot, take cognizance of the quarrel, and undertake its settlement. The troubles daily increasing, Caesar found his small force insufficient to maintain his position, and being unable to leave Egypt on account of the north wind which blew at that season, he sent into Asia, ordering all the troops he had in that quarter to come to his assistance as soon as possible.

> «Пас аз чанде миёни Помпей ва Қайсар низоъе сар зад, ва ҷанги машҳури Фарсалия миёни ин ду сарлашкар ба вуқӯъ пайваст. Помпей, ки шикаст хӯрд, ба Миср гурехт. Қайсар дарҳол аз пайи ӯ ба он ҷо рафт; аммо пеш аз расидани ӯ, Помпейро Птолемей, ки Помпей ба васияти ӯ васӣ таъйин гардида буд, ба хиёнат ба қатл расонд. Аз ин рӯ, Қайсар он таъйинотеро, ки ба Помпей супурда шуда буд, ҳамчун васии Птолемей ва Клеопатра бар ӯҳда гирифт. Ӯ Мисрро дар ошӯб аз ихтилофоти дохилӣ ёфт, зеро Птолемей ва Клеопатра нисбат ба якдигар душман шуда буданд ва ӯ аз саҳми худ дар ҳукумат маҳрум гардида буд. Бо вуҷуди ин, ӯ аз он худдорӣ накард, ки бо қувваи андаки худ — 800 савора ва 3200 пиёда — дар Искандария фуруд ояд, ба ин низоъ расидагӣ кунад ва тасвияи онро бар ӯҳда гирад. Азбаски ошӯбҳо рӯз ба рӯз меафзуданд, Қайсар дарёфт, ки қувваи андаки ӯ барои нигоҳ доштани мавқеи вай кофӣ нест; ва чун ба сабаби шамоли шимолӣ, ки дар он фасл мевазид, наметавонист Мисрро тарк кунад, ба Осиё фиристода, фармон дод, ки ҳамаи лашкарҳое, ки дар он сарзамин дар ихтиёр дошт, ҳар чи зудтар ба мадади ӯ биёянд.

> “In the most haughty manner he decreed that Ptolemy and Cleopatra should disband their armies, appear before him for a settlement of their differences, and abide by his decision. Egypt being an independent kingdom, this haughty decree was considered an affront to its royal dignity, at which the Egyptians, highly incensed, flew to arms. Caesar replied that he acted by virtue of the will of their father, Auletes, who had put his children under the guardianship of the senate and people of Rome, the whole authority of which was now vested in his person as consul; and that, as guardian, he had the right to arbitrate between them.

> «Ӯ бо тарзе бисёр мутакаббирона фармон дод, ки Птолемей ва Клеопатра лашкарҳои худро пароканда созанд, барои ҳаллу фасли ихтилофоти худ ба ҳузури ӯ ҳозир шаванд ва ба қарори вай тан диҳанд. Азбаски Миср подшоҳии мустақил буд, ин фармони мутакаббирона таҳқире нисбат ба шаъну шарафи шоҳонаи он шумурда шуд; аз ин рӯ мисриён, ки ба сахтӣ ба хашм омада буданд, ба силоҳ даст бурданд. Қайсар дар ҷавоб гуфт, ки вай ба қувваи иродаи падари онҳо, Авлетес, амал кардааст, ки фарзандони худро зери васояти сенат ва мардуми Рум гузошта буд, ва тамоми он ҳокимият акнун ҳамчун консул дар шахси ӯ мутамарказ гардида буд; ва, ҳамчун васӣ, ӯ ҳақ дошт миёни онҳо ҳакамӣ намояд.

> “The matter was finally brought before him, and advocates appointed to plead the cause of the respective parties. Cleopatra, aware of the foible of the great Roman conqueror, judged that the beauty of her presence would be more effectual in securing judgment in her favor than any advocate she could employ. To reach his presence undetected, she had recourse to the following stratagem: Laying herself at full length in a bundle of clothes, Apollodorus, her Sicilian servant, wrapped it up in a cloth, tied it with a thong, and raising it upon his Herculean shoulders, sought the apartments of Caesar. Claiming to have a present for the Roman general, he was admitted through the gate of the citadel, entered into the presence of Caesar, and deposited the burden at his feet. When Caesar had unbound this animated bundle, lo! the beautiful Cleopatra stood before him. He was far from being displeased with the stratagem, and being of a character described in 2 Peter 2:14, the first sight of so beautiful a person, says Rollin, had all the effect upon him she had desired.

> Ниҳоят ин масъала ба ҳузури ӯ оварда шуд, ва ҷонибдоронеро таъйин карданд, то даъвои тарафҳои мухталифро ҳимоя намоянд. Клеопатра, ки аз заъфи он фатҳкунандаи бузурги Рум огоҳ буд, чунин доварӣ кард, ки зебоии ҳузури вай барои таъмин кардани ҳукм ба фоидаи ӯ аз ҳар ҳомие, ки метавонист ба кор гирад, муассиртар хоҳад буд. Барои он ки бидуни ошкор шудан ба ҳузури ӯ бирасад, вай ба ҳилае, ки дар зер меояд, даст зад: Хештанро ба дарозо дар миёни бастае аз либосҳо ҷой дода, Аполлодорус, хизматгори сикилияии ӯ, онро дар порчае печонд, бо тасмае баст ва онро бар дӯшҳои Ҳеркулесмонанди худ бардошта, ба сӯи ҳуҷраҳои Қайсар равона шуд. Ӯ, иддао карда, ки барои сарлашкари румӣ ҳадияе дорад, аз дарвозаи қалъа ба дарун роҳ дода шуд, ба ҳузури Қайсар даромад ва он борро пеши пойҳои ӯ гузошт. Чун Қайсар ин бастаи зиндаро кушод, инак, Клеопатраи зебо дар пеши ӯ истода буд. Ӯ аз ин ҳила ҳаргиз нохушнуд нагардид, ва, чун дорои хислате буд, ки дар 2 Peter 2:14 тасвир шудааст, ба гуфтаи Роллен, нахустин дидани чунин шахси бисёр зебо бар ӯ тамоми он таъсиреро гузошт, ки вай орзу дошт.

> “Caesar at length decreed that the brother and sister should occupy the throne jointly, according to the intent of the will. Pothinus, the chief minister of state, having been principally instrumental in expelling Cleopatra from the throne, feared the result of her restoration. He therefore began to excite jealousy and hostility against Caesar, by insinuating among the populace that he designed eventually to give Cleopatra the sole power. Open sedition soon followed. Achillas, at the head of 20,000 men, advanced to drive Caesar from Alexandria. Skillfully disposing his small body of men in the streets and alleys of the city, Caesar found no difficulty in repelling the attack. The Egyptians undertook to destroy his fleet. He retorted by burning theirs. Some of the burning vessels being driven near the quay, several of the buildings of the city took fire, and the famous Alexandrian library, containing nearly 400,000 volumes, was destroyed.

> «Қайсар оқибат фармон дод, ки бародар ва хоҳар, мувофиқи мақсади васиятнома, тахтро муштаракан ишғол намоянд. Потинус, вазири аъзами давлат, ки асосан дар рондани Клеопатра аз тахт нақши муассир бозида буд, аз натиҷаи барқарор шудани вай метарсид. Бинобар ин ӯ оғоз кард, ки бар зидди Қайсар ҳасад ва душманӣ барангезад, бо он ки дар миёни омма талқин мекард, гӯё вай дар ниҳоят ният дорад ҳокимияти комилро танҳо ба Клеопатра бидиҳад. Ба зудӣ баъд аз ин ошӯби ошкор ба амал омад. Ахиллас, дар сари 20,000 нафар, пеш омад, то Қайсарро аз Искандария берун ронад. Қайсар нерӯи андакшумори худро бо маҳорат дар кӯчаҳо ва гулгаштҳои шаҳр ҷойгир карда, дар пас гардондани ҳамла ҳеҷ душворие наёфт. Мисриён кӯшиш карданд флоти ӯро нобуд созанд. Ӯ дар ҷавоб флоти онҳоро ба оташ кашид. Азбаски баъзе аз киштиҳои сӯхтаистода ба наздикии соҳил ронда шуданд, чандин бинои шаҳр оташ гирифт ва китобхонаи машҳури Искандария, ки қариб 400,000 ҷилдро дар бар мегирифт, нобуд гардид.»

> “The war growing more threatening, Caesar sent into all the neighboring countries for help. A large fleet came from Asia Minor to his assistance. Mithridates set out for Egypt with an army raised in Syria and Cilicia. Antipater the Idumean joined him with 3,000 Jews. The Jews, who held the passes into Egypt, permitted the army to pass on without interruption. Without this co-operation on their part, the whole plan must have failed. The arrival of this army decided the contest. A decisive battle was fought near the Nile, resulting in a complete victory for Caesar. Ptolemy, attempting to escape, was drowned in the river. Alexandria and all Egypt then submitted to the victor. Rome had now entered into and absorbed the whole of the original kingdom of Alexander.

> «Ҷанг ҳарчи бештар таҳдидомез мегардид, Қайсар ба ҳамаи кишварҳои ҳамсоя барои ёрӣ муроҷиат фиристод. Аз Осиёи Хурд барои мадади ӯ флоти бузурге омад. Митридат бо лашкаре, ки дар Сурия ва Қилиқия ҷамъ оварда шуда буд, ба сӯи Миср равона шуд. Антипатри идумиягӣ бо 3,000 яҳудӣ ба ӯ ҳамроҳ гардид. Яҳудиён, ки ағбаҳои даромадгоҳ ба Мисрро дар ихтиёр доштанд, ба лашкар иҷозат доданд, ки бидуни монеа пеш гузарад. Бе ин ҳамкорӣ аз ҷониби онҳо, тамоми нақша ногузир ноком мешуд. Омадани ин лашкар натиҷаи муборизаро ҳал кард. Дар наздикии Нил ҷанги ҳалкунандае сурат гирифт, ки ба пирӯзии комили Қайсар анҷомид. Птолемей, ҳангоми кӯшиши фирор, дар дарё ғарқ шуд. Сипас Искандария ва тамоми Миср ба ғолиб таслим шуданд. Акнун Рум ба тамоми подшоҳии аслии Искандар ворид гардида, онро ба худ ҷазб карда буд.»

> “By the ‘upright ones’ of the text are doubtless meant the Jews, who gave him the assistance already mentioned. With out this, he must have failed; with it, he completely subdued Egypt to his power, BC 47.

> Бо «росткорон»-и ин матн, бегумон, яҳудиён дар назар дошта шудаанд, ки ба ӯ он кӯмакеро, ки қаблан зикр гардид, расониданд. Бе ин, ӯ ҳатман ноком мешуд; вале бо он, ӯ дар соли 47 то милод Мисрро комилан ба қудрати худ мутеъ гардонид.

> “‘The daughter of women, corrupting her.’ The passion which Caesar had conceived for Cleopatra, by whom he had one son is assigned by the historian as the sole reason of his undertaking so dangerous a campaign as the Egyptian war. This kept him much longer in Egypt than his affairs required, he spending whole nights in feasting and carousing with the dissolute queen. ‘But,’ said the prophet, ‘she shall not stand on his side, neither be for him.’ Cleopatra afterward joined herself to Antony, the enemy of Augustus Caesar, and exerted her whole power against Rome.

> «“Духтари занон, ки вайро фасод мекунад.” Шаҳвате, ки Қайсар нисбат ба Клеопатра, ки аз вай як писар дошт, ба дил гирифта буд, аз ҷониби муаррих ҳамчун ягона сабаби даст заданаш ба чунин юриши хатарноке чун ҷанги Миср нишон дода шудааст. Ин боис шуд, ки ӯ дар Миср бисёр бештар аз он чи кораш тақозо мекард, бимонад, зеро шабҳои дарозро дар базму майгусорӣ бо он маликаи фосид сипарӣ мекард. «Аммо, — гуфт пайғамбар, — вай бар ҷониби ӯ нахоҳад истод, ва ба нафъи ӯ нахоҳад буд.» Баъдан Клеопатра худро ба Антоний, душмани Августуси Қайсар, пайваст ва тамоми қувваи худро бар зидди Рум ба кор бурд.»

> “‘VERSE 18. After this shall he turn his face unto the isles, and shall take many: but a prince for his own behalf shall cause the reproach offered by him to cease; without his own reproach he shall cause it to turn upon him.’

> «Ояти 18. Баъд аз ин ӯ рӯи худро ба ҷазираҳо мегардонад, ва бисёреро хоҳад гирифт; аммо як амир барои манфиати худ нанги аз ҷониби ӯ овардашударо хотима хоҳад дод; ва ӯ онро, бе нанги худ, бар сари вай хоҳад гардонид.»

> “War with Pharnaces, king of Cimmerian Bosphorus, at length drew him away from Egypt. ‘On his arrival where the enemy was,’ says Prideaux, ‘he, without giving any respite either to himself or them, immediately fell on, and gained an absolute victory over them; an account whereof he wrote to a friend of his in these three words: Veni, vidi, vici; I came, I saw, I conquered.’ The latter part of this verse is involved in some obscurity, and there is difference of opinion in regard to its application. Some apply it further back in Caesar’s life, and think they find a fulfilment in his quarrel with Pompey. But preceding and subsequent events clearly defined in the prophecy, compel us to look for the fulfilment of this part of the prediction between the victory over Pharnaces, and Caesar’s death at Rome, as brought to view in the following verse. A more full history of this period might bring to light events which would render the application of this passage unembarrassed.

> «Ҷанг бо Фарнак, подшоҳи Боспори Киммерӣ, билохира ӯро аз Миср дур кашид. «Ҳангоме ки ӯ ба ҷое расид, ки душман буд», — мегӯяд Прайдо, — «ӯ, бе он ки на ба худ ва на ба онҳо фурсате диҳад, дарҳол ҳамла овард ва бар онҳо комилан ғалаба кард; ва дар бораи он ба яке аз дӯстонаш бо ин се калима навишт: Veni, vidi, vici; омадам, дидам, ғолиб шудам». Қисми охири ин оят то андозае дар пардаи норавшанӣ пӯшида аст, ва дар мавриди татбиқи он ихтилофи назар вуҷуд дорад. Баъзеҳо онро ба давраи пештари зиндагии Қайсар нисбат медиҳанд ва гумон мекунанд, ки иҷрои онро дар низои ӯ бо Помпей меёбанд. Аммо воқеаҳои пешин ва баъдӣ, ки дар нубувват ба таври равшан муайян шудаанд, моро водор месозанд, ки иҷрои ин қисми пешгӯиро дар миёни ғалаба бар Фарнак ва марги Қайсар дар Рум, чунон ки дар ояти баъдӣ нишон дода шудааст, ҷустуҷӯ намоем. Таърихи муфассалтари ин давра мумкин аст воқеаҳоеро ошкор созад, ки татбиқи ин порчаро бидуни душворӣ равшан гардонанд.»

> “‘VERSE 19. Then he shall turn his face toward the fort of his own land: but he shall stumble and fall, and not be found.’

> «ОЯТИ 19. Пас ӯ рӯи худро сӯйи қалъаи замини худ хоҳад гардонид; аммо хоҳад лағжид ва фурӯ хоҳад афтод, ва дигар ёфт нахоҳад шуд».

> “After this conquest, Caesar defeated the last remaining fragments of Pompey’s party, Cato and Scipio in Africa and Labienus and Varus in Spain. Returning to Rome, the ‘fort of his own land,’ he was made perpetual dictator; and such other powers and honors were granted him as rendered him in fact absolute sovereign of the whole empire. But the prophet had said that he should stumble and fall. The language implies that his overthrow would be sudden and unexpected, like a person accidentally stumbling in his walk. And so this man, who fought and won five hundred battles, taken one thousand cities, and slain one million one hundred and ninety-two thousand men, fell, not in the din of battle and the hour of strife, but when he thought his pathway was smooth and strewn with flowers, and when danger was supposed to be far away; for, taking his seat in the senate chamber upon his throne of gold, to receive at the hands of that body the title of king, the dagger of treachery suddenly struck him to the heart. Cassius, Brutus, and other conspirators rushed upon him, and he fell, pierced with twenty-three wounds. Thus he suddenly stumbled and fell, and was not found, BC 44.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 258–264.

> «Пас аз ин истило, Қайсар пораҳои охирини боқимондаи ҳизби Помпейро мағлуб кард: Катон ва Скипионро дар Африқо, ва Лабиенус ва Варро дар Испания. Ба Рум, яъне ба “қалъаи замини худ”, бозгашта, ӯ диктатори абадӣ гардонида шуд; ва чунон қудратҳо ва иззату икромҳои дигар ба ӯ дода шуданд, ки дар амал ӯро ҳокими мутлақи тамоми империя гардониданд. Аммо набӣ гуфта буд, ки ӯ пешпо хоҳад хӯрд ва хоҳад афтод. Ин ибора мефаҳмонад, ки суқути ӯ ногаҳонӣ ва ғайричашмдошт хоҳад буд, монанди шахсе, ки ҳангоми роҳ рафтан тасодуфан пешпо мехӯрад. Ва ҳамин тавр, ин марде, ки панҷсад ҷангро ҷангидаву бурда буд, ҳазор шаҳрро гирифта буд ва як миллиону яксаду наваду ду ҳазор нафарро кушта буд, на дар ғалоғулаи ҷанг ва на дар соати низоъ, балки он гоҳ афтод, ки гумон мекард роҳи ӯ ҳамвор асту бо гулҳо пӯшида; ва он гоҳ ки хатар дур пиндошта мешуд; зеро, ҳангоме ки дар толори сенат бар тахти тиллоии худ нишаст, то аз дасти он маҷлис унвони подшоҳиро қабул кунад, ханҷари хиёнат ногаҳон ба дили ӯ расид. Кассий, Брут ва дигар ҳамдастон бар ӯ ҳуҷум оварданд, ва ӯ, бо бисту се захм сӯрохшуда, афтод. Ҳамин тавр, ӯ ногаҳон пешпо хӯрда афтод ва дигар ёфт нашуд, соли 44 то милод». Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 258–264.

The historical fulfillment of pagan Rome (the king of the north), being established upon the throne is a history that prefigures the history of modern Rome’s enthronement at the threefold union which takes place at the soon coming Sunday law. The history is also typified in verses thirty through thirty-six, which identified when the papacy was first placed upon the throne in 538. Verses sixteen through nineteen, and verses thirty-one through thirty-six both represent the final rise and fall of the whore of Tyre. That history was also represented in verses five through nine, when the first king of the north was established after conquering three geographical areas. Thereafter he entered into a treaty with the king of the south, but broke the treaty, and in response the king of the south delivered a deadly wound, and the king of the north died in the captivity of Egypt.

Иҷрои таърихии Руми бутпараст (подшоҳи шимол), ки бар тахт барқарор карда шуд, таърихест, ки таърихи ба тахт нишастани Руми муосирро дар он иттиҳоди сеҷонибае, ки ҳангоми қонуни якшанбеи наздик ба вуқуъ мепайвандад, пешнамоӣ мекунад. Ин таърих ҳамчунин дар оятҳои сӣ то сию шаш намунавор нишон дода шудааст, ки муайян мекарданд кай папагӣ бори аввал дар соли 538 бар тахт гузошта шуд. Оятҳои шонздаҳ то нуздаҳ, ва оятҳои сию як то сию шаш, ҳар ду болоравӣ ва суқути ниҳоии фоҳишаи Сурро ифода мекунанд. Он таърих ҳамчунин дар оятҳои панҷ то нӯҳ муаррифӣ шудааст, вақте ки нахустин подшоҳи шимол пас аз ғолиб омадан бар се минтақаи ҷуғрофӣ барқарор карда шуд. Баъд аз он ӯ бо подшоҳи ҷануб ба аҳднома даромад, вале аҳдномаро шикаст, ва дар ҷавоб подшоҳи ҷануб зарбаи марговар расонид, ва подшоҳи шимол дар асорати Миср мурд.

Verses five through nine, verses sixteen through nineteen, and verses thirty through thirty-six provide three prophetic lines that are fulfilled in verses forty through forty-five. When Sister White identified that “much of the history that has been fulfilled in this prophecy will be repeated,” it actually meant that the entire chapter illustrates verses forty through forty-five. Verses twenty through twenty-two identify the birth and the death of Christ, thus representing the time of the end in both 1798 and 1989 by His birth, and then His death on the cross represented October 22, 1844, and the Sunday law.

Оятҳои панҷум то нуҳум, оятҳои шонздаҳум то нуздаҳум ва оятҳои сиюм то сиюшашум се хатти нубувватиро фароҳам меоранд, ки дар оятҳои чилум то чилупанҷум ба иҷро мерасанд. Вақте ки хоҳар Уайт муайян намуд, ки «қисми зиёди таърихе, ки дар ин нубувват ба иҷро расидааст, такрор хоҳад шуд», ин дар воқеъ маънои онро дошт, ки тамоми боб оятҳои чилум то чилупанҷумро ба тасвир мекашад. Оятҳои бистум то бистудувум таваллуд ва марги Масеҳро муайян мекунанд ва ба ин васила замони охирро ҳам дар соли 1798 ва ҳам дар соли 1989 бо таваллуди Ӯ намояндагӣ менамоянд; сипас марги Ӯ бар салиб 22 октябри соли 1844 ва қонуни якшанберо намояндагӣ мекард.

Verse twenty-three identifies the league between the Jews and Rome, during the history of the Maccabean revolt. The “league” in that history is represented by the dates of 161 BC and 158 BC. The Maccabean history represents an internal line that finds its beginning with a “league” between Rome and the Maccabean Jews that was initiated by the Jews, and ultimately ended with the Jews pronouncing that they have no king but Caesar. Verse twenty-three of course follows verses twenty-one and twenty-two, and verse twenty-one identifies the birth of Christ, which is a prophetic time of the end, and verse twenty-two identifies the cross, which represents the Sunday law.

Ояти бисту сеюм иттиҳодеро миёни яҳудиён ва Рум, дар ҷараёни таърихи исёни Маккабиён, муайян мекунад. «Иттиҳод» дар он таърих бо санаҳои 161 то милод ва 158 то милод ифода шудааст. Таърихи Маккабиён як хатти дохилиро намояндагӣ мекунад, ки оғози худро бо як «иттиҳод» миёни Рум ва яҳудиёни Маккабӣ меёбад, ки аз ҷониби яҳудиён оғоз гардида буд, ва дар ниҳоят бо он анҷомид, ки яҳудиён эълон карданд, ки ҷуз Қайсар подшоҳе надоранд. Ояти бисту сеюм, албатта, баъд аз оятҳои бисту як ва бисту ду меояд, ва ояти бисту як таваллуди Масеҳро муайян мекунад, ки замони нубувватии поён аст, ва ояти бисту ду салибро муайян мекунад, ки қонуни якшанберо намояндагӣ мекунад.

At the cross the Jews identified Caesar (Rome) as their king, and the “league” of verse twenty-three references the beginning of the Jews’ choice to serve Rome, right at the ending point of the Jews proclaiming their allegiance to Rome. The ending of the Jews, as represented at the cross, is followed by the beginning of the Jews’ association with Rome.

Дар салиб яҳудиён Қайсарро (Румро) ҳамчун подшоҳи худ шинохтанд, ва «иттиҳод»-и ояти бисту сеюм ба оғози интихоби яҳудиён барои хидмат ба Рум ишора мекунад, маҳз дар нуқтаи анҷоми эълони садоқати яҳудиён ба Рум. Поёни яҳудиён, чунон ки дар салиб намояндагӣ шудааст, бо оғози пайвастагии яҳудиён бо Рум пайравӣ мешавад.

Verses twenty-four through thirty describe the three hundred and sixty years that pagan Rome ruled supremely from the Battle of Actium in 31 BC, unto the transfer of the capital from Rome to Constantinople in the year 330. The period of three hundred and sixty years typifies the twelve hundred and sixty years papal Rome ruled supremely, and together they represent the period from verse forty-one, and the threefold union that occurs at the soon coming Sunday law, unto the close of probation.

Оятҳои бисту чорум то сиюм сесаду шаст солеро тасвир мекунанд, ки дар давоми он Руми бутпараст аз Ҷанги Актиум дар соли 31 то милод то интиқоли пойтахт аз Рум ба Константинопол дар соли 330 ба таври олист ҳукмронӣ мекард. Давраи сесаду шастсола намунаи ҳазору дусаду шаст солест, ки дар давоми он Руми папагӣ ба таври олист ҳукмронӣ кард, ва онҳо якҷоя он давраро, ки аз ояти чилу якум оғоз мешавад, ва иттиҳоди сегонаеро, ки ҳангоми қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда ба вуҷуд меояд, то ба анҷоми муҳлати имтиёз ифода мекунанд.

All the prophetic lines of history in chapter eleven, align with the last six verses of Daniel eleven, but it is the prophetic history from the time of the end in 1989, represented in verse forty through to the Sunday law in verse forty-one, that is “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.” The history that is left blank in verse forty, is the Revelation of Jesus Christ that is unsealed when the time is at hand, just before probation closes.

Ҳамаи хатҳои нубувватии таърих дар боби ёздаҳ бо шаш ояти охирини Дониёл ёздаҳ мувофиқат мекунанд, аммо маҳз таърихи нубувватӣ аз замони охир дар соли 1989, ки дар ояти чилум тасвир шудааст, то қонуни якшанбе дар ояти чилу якум, ҳамон аст, ки «он қисми нубуввати Дониёл, ки ба рӯзҳои охир тааллуқ дорад». Таърихе, ки дар ояти чилум холӣ гузошта шудааст, Ваҳйи Исои Масеҳ аст, ки ҳангоме ки вақт наздик мешавад, андаке пеш аз баста шудани муҳлати озмоиш, мӯҳраш кушода мегардад.

We will continue this study in the next article.

Мо ин омӯзишро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “We have the commandments of God and the testimony of Jesus Christ, which is the spirit of prophecy. Priceless gems are to be found in the word of God. Those who search this word should keep the mind clear. Never should they indulge perverted appetite in eating or drinking.

> «Мо аҳкоми Худо ва шаҳодати Исои Масеҳро дорем, ки рӯҳи нубувват аст. Дар Каломи Худо гавҳарҳои бебаҳо ёфт мешаванд. Онҳое ки ин Каломро меҷӯянд, бояд зеҳни худро соф нигоҳ доранд. Ҳеҷ гоҳ набояд ба иштиҳои фасодёфта дар хӯрдан ё нӯшидан таслим шаванд.

> “If they do this, the brain will be confused; they will be unable to bear the strain of digging deep to find out the meaning of those things which relate to the closing scenes of this earth’s history.

> «Агар онҳо чунин кунанд, мағзи сар ошуфта хоҳад шуд; онҳо қодир нахоҳанд буд, ки фишори кофтани амиқро таҳаммул намоянд, то маънии он чизҳоро, ки ба саҳнаҳои хотимавии таърихи ин замин тааллуқ доранд, дарёфт кунанд.

> “When the books of Daniel and Revelation are better understood, believers will have an entirely different religious experience. They will be given such glimpses of the open gates of heaven that heart and mind will be impressed with the character that all must develop in order to realize the blessedness which is to be the reward of the pure in heart.

> «Ҳангоме ки китобҳои Дониёл ва Ваҳй беҳтар дарк карда мешаванд, имондорон таҷрибаи тамоман дигаргунаи динӣ хоҳанд дошт. Ба онҳо чунин манзараҳое аз дарвозаҳои кушодаи осмон ато хоҳад шуд, ки дил ва ақл аз он хислате мутаассир хоҳанд гардид, ки ҳама бояд онро парвариш намоянд, то он саодатеро, ки бояд мукофоти покдилон бошад, дарёбанд.

> “The Lord will bless all who will seek humbly and meekly to understand that which is revealed in the Revelation. This book contains so much that is large with immortality and full of glory that all who read and search it earnestly receive the blessing to those ‘that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein.’

> «Худованд ҳамаи онҳоеро баракат хоҳад дод, ки бо фурӯтанӣ ва ҳалимӣ хоҳанд кӯшид то он чиро, ки дар Ваҳй ошкор шудааст, дарк намоянд. Ин китоб он қадар матлаберо дар бар мегирад, ки саршор аз ҷовидонист ва пур аз ҷалол аст, ки ҳамаи онҳое ки онро мехонанд ва бо ҷиддият меҷӯянд, он баракатро дарёфт мекунанд, ки барои онҳое аст, “ки суханони ин нубувватро мешунаванд ва он чиро, ки дар он навишта шудааст, риоят мекунанд.”»

> “One thing will certainly be understood from the study of Revelation—that the connection between God and His people is close and decided.

> «Аз омӯзиши Ваҳй як чиз албатта фаҳмида хоҳад шуд — ин ки иртибот миёни Худо ва қавми Ӯ наздик ва қатъист.

> “A wonderful connection is seen between the universe of heaven and this world. The things revealed to Daniel were afterward complemented by the revelation made to John on the Isle of Patmos. These two books should be carefully studied. Twice Daniel inquired, How long shall it be to the end of time?

> «Пайванди аҷибе миёни коиноти осмон ва ин ҷаҳон дида мешавад. Он чизҳое ки ба Дониёл ошкор гардида буданд, баъдтар бо ваҳйе, ки ба Юҳанно дар ҷазираи Патмос дода шуд, такмил ёфтанд. Ин ду китоб бояд бодиққат омӯхта шаванд. Дониёл ду бор пурсид: “То поёни замон чӣ қадар вақт хоҳад буд?”»

> “‘And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? And He said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days.’

> «“Ва ман шунидам, вале нафаҳмидам; пас гуфтам: эй хоҷаи ман, анҷоми ин чизҳо чӣ хоҳад буд? Ва Ӯ гуфт: бирав, эй Дониёл; зеро ин суханон то вақти охир баста ва мӯҳр зада шудаанд. Бисёре пок хоҳанд шуд, ва сафед гардонида хоҳанд шуд, ва озмуда хоҳанд шуд; аммо шарирон шарорат хоҳанд кард; ва ҳеҷ яке аз шарирон нахоҳад фаҳмид; лекин хирадмандон хоҳанд фаҳмид. Ва аз вақте ки қурбонии доимӣ бардошта шавад, ва макрӯҳи харобисоз барпо гардад, як ҳазору дусаду навад рӯз хоҳад буд. Хушо касе ки интизор шавад, ва ба як ҳазору сесаду сию панҷ рӯз бирасад. Аммо ту то анҷом роҳи худро бирав; зеро ту ором хоҳӣ гирифт, ва дар охири рӯзҳо дар қуръаи худ хоҳӣ истод.”»

> “It was the Lion of the tribe of Judah who unsealed the book and gave to John the revelation of what should be in these last days.

> «Шери қабилаи Яҳудо буд, ки китобро кушод ва ба Юҳанно ваҳйи он чиро дод, ки дар ин рӯзҳои охир бояд бошад.

> “Daniel stood in his lot to bear his testimony which was sealed until the time of the end, when the first angel’s message should be proclaimed to our world. These matters are of infinite importance in these last days; but while ‘many shall be purified, and made white, and tried,’ ‘the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand.’ How true this is! Sin is the transgression of the law of God; and those who will not accept the light in regard to the law of God will not understand the proclamation of the first, second, and third angel’s messages. The book of Daniel is unsealed in the revelation to John, and carries us forward to the last scenes of this earth’s history.

> «Дониёл дар ҳиссаи худ истод, то шаҳодати худро, ки то замони охир мӯҳр зада шуда буд, ба ҷо оварад, вақте ки паёми фариштаи аввал бояд ба ҷаҳони мо эълон карда мешуд. Ин масъалаҳо дар ин рӯзҳои охир аҳамияти бепоён доранд; аммо дар ҳоле ки “бисёре пок карда хоҳанд шуд, ва сафед гардонида хоҳанд шуд, ва озмуда хоҳанд шуд”, “бадкирдорон бадӣ хоҳанд кард; ва ҳеҷ яке аз бадкирдорон нахоҳад фаҳмид”. Ин чӣ қадар дуруст аст! Гуноҳ поймол кардани шариати Худост; ва онҳое ки нурро дар бораи шариати Худо қабул намекунанд, эълони паёмҳои фариштаи якум, дуюм ва сеюмро нахоҳанд фаҳмид. Китоби Дониёл дар ваҳй ба Юҳанно кушода мешавад ва моро ба сӯи саҳнаҳои охирини таърихи ин замин пеш мебарад.»

> “Will our brethren bear in mind that we are living amid the perils of the last days? Read Revelation in connection with Daniel. Teach these things.” Testimonies to Ministers, 114, 115.

> «Оё бародарони мо дар хотир хоҳанд дошт, ки мо дар миёни хатарҳои рӯзҳои охир зиндагӣ мекунем? Ваҳйро дар иртибот бо Дониёл бихонед. Ин чизҳоро таълим диҳед». Testimonies to Ministers, 114, 115.

Back to Articles