Article

# Таърихи ниҳонии ояти чиҳил — рақами нуздаҳ

Войи дуюм — Қисми шашум

Author

Jeff Pippenger

Published

July 20, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

Китобҳои Дониёл ва Ваҳй якдигарро такмил медиҳанд, яъне якҷоя онҳо комил мегарданд.

> «Дар Ваҳй ҳамаи китобҳои Китоби Муқаддас ба ҳам мепайванданд ва ба анҷом мерасанд. Ин ҷо такмили китоби Дониёл аст». Аъмоли ҳаввориён, 585.

Мамлакатҳои нубуввати Китоби Муқаддас бояд маркази диққати донишҷӯйи нубувват бошанд, зеро маҳз дар он ҷо таърихи зоҳирии рӯзҳои охир пеш аз ҳама баён гардидааст.

> «Беҳтар басо он аст, ки дар нури каломи Худо сабабҳоеро, ки бархостан ва фурӯ афтодани подшоҳиҳоро идора мекунанд, биомӯзем. Бигзор ҷавонон ин сабтҳоро омӯзанд ва бубинанд, ки чӣ гуна шукуфоии ҳақиқии миллатҳо бо пазируфтани усулҳои илоҳӣ пайванди ногусастанӣ доштааст. Бигзор ӯ таърихи ҳаракатҳои бузурги ислоҳотиро омӯзад ва бубинад, ки чӣ гуна бисёр вақт ин усулҳо, гарчанде хору манфур шумурда мешуданд ва ҳаводорони онҳо ба зиндон ва ба дор кашонда мешуданд, маҳз тавассути ҳамин қурбониҳо пирӯз гардидаанд». Education, 238.

Таърихҳои муқаддас, хоҳ «ҳаракатҳои бузурги ислоҳотӣ» бошанд, хоҳ «бархостану суқути подшоҳиҳо»; таърихҳои муқаддас дар Каломи Худо масъалаи ҳаёт ё мамот мебошанд. Павлус дар 2 Таслӯникиён, боби дуюм, навиштааст, ки онҳое, ки ҳақро дӯст намедоранд ва баъд аз он гумроҳии сахтро мепазиранд, ин корро аз он сабаб мекунанд, ки паёмеро, ки Павлус дар он порча муайян кардааст, рад карданро интихоб намудаанд. Он порча муносибати Руми бутпарастиро бо Руми папавӣ муайян мекунад, ки он ҳамчунин муносибати Перғомус ва Тиотирост, ва низ муносибати оҳан ва гил, ҳамчунин муносибати аждаҳо бо ҳайвон аст. Бархостани Руми папавӣ, ки бо Тиотиро ифода шудааст, ва суқути Руми бутпарастӣ, ки бо Перғомус ифода шудааст, ҳақиқате аст, ки онҳое, ки гумроҳии сахтро мепазиранд, аз он нафрат доранд.

Дар таърихи миллеритӣ баҳсе миёни миллеритиён ва протестантҳо, ки ба ҷадвали пешоҳангони соли 1843 роҳ ёфт, бар сари он буд, ки дар ояти чордаҳуми Дониёл ёздаҳ кадом қудрати таърихӣ ҳамчун «ғоратгарони қавми ту» муаррифӣ шудааст. Оё ғоратгарон, чунон ки миллеритиён таъкид мекарданд, бархостани Рими бутпараст буданд, ё, чунон ки протестантҳо иддао менамуданд, суқути Селевкиён?

> «Ҳар қавме, ки ба саҳнаи амал қадам ниҳодааст, иҷозат ёфтааст, ки ҷойгоҳи худро бар рӯи замин ишғол намояд, то маълум гардад, ки оё мақсади “Нозир ва Қуддуси Муқаддас”-ро ба анҷом хоҳад расонд ё не. Нубувват бархостан ва суқути империяҳои бузурги ҷаҳон — Бобил, Модо-Форс, Юнон ва Рум —ро пайгирӣ намудааст. Бо ҳар яке аз инҳо, ҳамон тавре ки бо миллатҳои камқудраттар, таърих худро такрор мекард. Ҳар яке давраи озмоиши худро дошт, ҳар яке ноком гардид, ҷалолаш пажмурда шуд, қудраташ аз миён рафт, ва ҷойи онро дигаре ишғол намуд....»

> «Аз болоравӣ ва суқути миллатҳо, чунон ки дар саҳифаҳои Навиштаҳои Муқаддас равшан баён шудааст, онҳо бояд биомӯзанд, ки ҷалоли танҳо зоҳирӣ ва дунявӣ чӣ қадр бебаҳост. Бобил, бо тамоми қудрат ва шаҳомати худ, ки монанди онро ҷаҳони мо аз он вақт инҷониб ҳаргиз надидааст,—қудрат ва шаҳомате, ки ба назари мардуми он рӯзгор чунон устувор ва пойдор менамуд,—то чӣ андоза комилан аз байн рафтааст! Мисли «гули алаф» он нобуд гардидааст. Ҳамин тавр, ҳар он чи Худоро таҳкурсии худ надорад, нобуд мешавад. Танҳо он чизе метавонад пойдор монад, ки бо мақсади Ӯ пайванд ёфта, хислати Ӯро ифода мекунад. Принсипҳои Ӯ ягона чизҳои устуворе мебошанд, ки ҷаҳони мо мешиносад». Education, 177, 184.

Таърихи Китоби Муқаддас ҳамон рӯъёест, ки Сулаймон гуфт агар набошад, инсон ба ҳалокат мерасад. Миллериён яксаду панҷоҳ солеро, ки дар Ваҳй боби нуҳ, оятҳои панҷ ва даҳ ба сурати «панҷ моҳ» нишон дода шудааст, шинохтанд ва эълон намуданд, аммо онҳо ба таърихе, ки дар боби нуҳи Ваҳй тасвир шудааст, ба қадри кофӣ амиқ нанигаристанд. Онҳо панҷ моҳи ояти даҳро дуруст муайян карданд, вале зоҳиран гумон бурданд, ки азбаски оятҳои панҷ ва даҳ ҳар ду ибораи «панҷ моҳ»-ро дар бар доранд, ин танҳо таъкиде бар пешгӯии азобест, ки дар ҳар ду оят тасвир шудааст. Акнун ба осонӣ метавон нишон дод, ки вақте ояти панҷ «панҷ моҳ»-ро ифода мекунад, он яксаду панҷоҳ солеро ифода менамояд, ки аз марги Муҳаммад дар соли 632 оғоз шуда, дар соли 782 бо таҳқир шудани императрица Ирина аз империяи Бизантия, ё империяи Руми шарқӣ, ба анҷом расид.

Пешоҳангон дар татбиқи ояти даҳум ба ҷанги Никомедия дар 27 июли соли 1299 дуруст буданд, ҳамчун оғози яксаду панҷоҳ соле ки бо хоршавии охирин Константин, ки дар Константинопол ҳукмронӣ кард, дар 27 июли соли 1449 анҷом ёфт. Сатр бар сатр, як давраи яксаду панҷоҳсола Исломи ҷаҳониро муайян мекунад, чунон ки онро ҳам войи якуми Исломи Арабистон ва ҳам войи дуюми Исломи Туркия намояндагӣ мекунанд. Он Исломе ки ҳам император ва ҳам императрисаро якҷоя хор гардонд, Исломи ҷаҳониеро муайян мекунад, ки подшоҳие иборат аз зане, ки бо Ирина намояндагӣ мешавад, ва марде, ки бо Константини охирин намояндагӣ мешавад, фатҳ мекунад.

Дар он яксаду панҷоҳ соле, ки бо хории Ирина анҷом меёбад, Исломи Арабистон минтақа ё қаламрави Бизантияро зери тасарруф мегирад ва Иринаро дар чунин ҳолати хорӣ вомегузорад, ки ӯ маҷбур шуд се сол хироҷ пардозад, илова бар дигар маҷбуриятҳо. Вақте ки хории Константини охирин ба вуқӯъ пайваст, он оғози як давраи чорсолаеро нишон дод, ки бо муҳосира ва суқути пойтахти Рими шарқӣ анҷом меёбад. Дар ҳар ду ҳолат ин Ислом буд: барои Ирина — Исломи арабӣ, ва барои Константини охирин — Исломи туркӣ. Дар айёми охир Исломи ҷаҳонӣ, чунон ки тавассути ду шоҳиди Исломи арабӣ ва Исломи туркӣ, ки дар войи якум ва дуюм баён шудаанд, намояндагӣ мешавад, аввал қаламрав ва сипас пойтахтро тасарруф хоҳад кард. Моҳияти сиёсии айёми охир, ки бо Константини Рими шарқӣ намояндагӣ мешавад, ба таври рамзӣ бо моҳияти динии айёми охир, ки бо Иринаи Рими шарқӣ намояндагӣ мешавад, ақди никоҳ бастааст. Ман истилоҳи «моҳияти сиёсӣ» ва «моҳияти динӣ»-ро ба кор мебарам, то ба ин нукта ишора кунам, ки рамзи сурати ҳайвон аввал дар Иёлоти Муттаҳида ва сипас дар ҷаҳон падид меояд. Сурати ҳайвон никоҳи рамзии Константин ва Ирина аст, ки ҳар ду бо аз даст додани қаламрав ва пойтахти худ ба Ислом хор мегарданд.

Издивоҷи онҳо бо мутобиқ сохтани ду таърих муайян мегардад, ва он ба таври рамзӣ дар издивоҷи миёни Константия ва Лициний дар соли 313, ҳангоме ки Фармони Милан ба иҷро даромад ва калисои рамзии Смирно ба поён расид ва калисои рамзии Пергамус оғоз ёфт, таҷассум ёфта буд. Онҳое ки Павлус онҳоро ҳамчун қабулкунандагони фиреби қавӣ муайян мекунад, аз дидани паёми ҳушдордиҳандаи Павлус, ки дар бар мегирад як даст кашиданро пеш аз он ки марди гуноҳ ошкор гардад, сарпечӣ мекунанд. Даст кашидан дар таърихи Пергамус ба амал меояд, ва марди гуноҳ дар соли 538 ошкор гардид, вақте ки калисои Тиатира оғоз ёфт.

> Бигзор ҳеҷ кас шуморо ба ҳеҷ васила фирефта насозад; зеро он рӯз нахоҳад омад, магар он ки аввал иртидоде ба вуқӯъ ояд, ва он одами гуноҳ ошкор гардад, писари ҳалокат; ки муқобилат мекунад ва худро болотар аз ҳар он чи Худо номида мешавад ё парастиш карда мешавад, мебардорад; ба тавре ки ӯ ҳамчун Худо дар маъбади Худо менишинад ва худро нишон медиҳад, ки гӯё Худост. 2 Thessalonians 2:3, 4.

Таърихи Рими шарқӣ ду шоҳидро ба ҳақиқати нубувватӣ фароҳам меоварад, ки ҳамчунин дар муносибати рамзии Рими шарқӣ бо Рими ғарбӣ низ муаррифӣ шудааст. Дар он муносибат, Рими ғарбӣ калисо аст ва Рими шарқӣ давлат аст. Рим омезише аз калисо ва давлат мебошад, чунон ки дар боби дуюми китоби Дониёл ба сурати оҳан ва гил тасвир шудааст.

Сабабе, ки бо эътимод метавон дид, ки дар айёмҳои охир исломи ҷаҳонӣ бар зидди қудрате, ки ҳамчун таркиби калисо ва давлат намояндагӣ мешавад, бархоста, қаламрав ва пойтахти онро тасарруф мекунад, аз ҷониби ду шоҳиди дигари таърихи муқаддаси Ваҳй боби нӯҳ низ таъйид мегардад. Осмон 27 июли соли 1299 қаламрави Никомедияро фатҳ кард ва пас аз ду сол, дар соли 1301, ӯ қаламрави Никеяро низ фатҳ намуд. Писари ӯ шаҳри пойтахти Никеяро дар соли 1331 фатҳ кард, ва ҳамон писар шаҳри пойтахти Никомедияро дар муҳосираи чаҳорсолае, ки дар соли 1337 ба поён расид, фатҳ намуд. Пешқадамон 27 июли соли 1299-ро бо Осмон қайд карданд, аммо ҳаргиз ба ҷанги баъдӣ, яъне ҷанги Никея, ҳамчун қадами дуюми таърихӣ барои барқарор шудани Империяи Усмонӣ назар накардаанд. 27 июли соли 1299 қадами аввали чанд қадам барои расидан ба қонуни якшанбе буд. Ду қадами аввалини исломи туркӣ оғози як нубувватро муайян карданд, ки дар соли 1449 ба анҷом расид, сипас боз дар соли 1840, баъд боз дар 11 сентябр ва сипас боз дар 31 декабри соли 2023.

Аввалини он ду қадам на танҳо оғози яксаду панҷоҳ солро нишон дод, балки ҳамчунин оғози сию ҳашт солро низ нишон дод. Он бо гирифтани қаламрави Никомедия аз ҷониби Усмон оғоз ёфт ва сию ҳашт сол баъд, ҳангоме поён ёфт, ки писари Усмон пас аз муҳосираи чаҳорсола дар соли 1337 шаҳри пойтахти Никомедияро тасарруф кард. Рақами сию ҳашт маънои «бархостан»-ро ифода мекунад, ва қадами ибтидоии гирифтани қаламрав аз ҷониби Усмон бархостани исломи туркиро нишон дод. Дар он қадами аввали сию ҳаштсола, муҳосираи «чаҳорсола» анҷомро нишон медиҳад. Дар қадами охирини яксаду панҷоҳ сол, хоригардонӣ расонда мешавад ва пас аз чор сол, дар соли 1453, пойтахти Руми шарқӣ тасарруф карда мешавад.

Хоҳ он туркони усмонӣ дар соли 1453 бошад, ё писари Усмон, ки ҳам Никомедияро дар соли 1337 ва ҳам Никеяро дар соли 1331 гирифт, дар ҳар се маврид ҳар як пойтахт дар ягон марҳилаи таърих ҳамчун пойтахти Руми шарқӣ хизмат карда буд. Ҳар се хат тасхири Руми шарқиро муайян мекунанд. Ҳар яке аз он се хат нишон медиҳад, ки Ислом аввал сарзамин ва пас аз он пойтахти Руми шарқиро фатҳ мекунад. Номи ҳар се пойтахт ҳамон номест, ки сарзамин дорад. Ҳар яке аз ин се хат шахсиятҳои таърихии алфа ва омегаи хоси худро дорад. Дар ҳоле ки муносибати калисо ва давлатро бо таҳқир шудани ҳам император ва ҳам императрица аз ҷониби Ислом муайян мекунад, ин таҳқири нубувватӣ хатҳои онҳоро бо Руми ғарбӣ, ки он низ аз ҷониби Константини Бузург таҳқир шуда буд, вақте ки ӯ дар соли 330 Константинополро бар шаҳри Рум баргузид, ба ҳам мепайвандад. Таҳқири ниҳоии Руми ғарбӣ дар соли 476 бо императори охирин фаро расид ва аз он ба баъд босуръат рӯ ба таназзул ниҳод.

Руми Ғарбӣ нисбат ба Руми Шарқӣ калисо буд; шарқ давлат буд. Хорӣ дар оғоз, дар соли 330, сипас хорӣ дар соли 476, ва баъд дар соли 782 ва боз дар соли 1449. Хатти хорӣ, ки аз тақсим шудани як подшоҳӣ оғоз меёбад, ва баъдан дар соли 476 бо хории аз даст додани император, ва аз ин рӯ империя, идома меёбад, то ин ки пас аз он Ислом нахуст ба қаламрави шарқ дар соли 782 ва сипас ба пойтахти шарқ дар соли 1453 хорӣ овард.

Исломи пешгӯии Китоби Муқаддас хатти ҳам Руми шарқӣ ва ҳам Руми ғарбиро ошкор месозад, ва нуре, ки Ислом имрӯз ба вуҷуд меоварад, бо нури асосгузоронаи Ислом, ки барои пешоҳангони миллерӣ буд, мувофиқ аст, аммо аз он бисёр фаротар меравад. Замони озмоише, ки дар соли 2024 бо ин савол оғоз ёфт, ки кӣ ҳастанд «ғоратгарони қавми ту, ки рӯъёро барқарор месозанд», алфои давраи озмоиш буд; ва ҳоло, дар поёни давраи озмоиш, нуре аз мавзӯи Исломи боби нӯҳуми Ваҳй шоҳидони Руми ғарбӣ ва шарқиро меафзояд, ки то ин рӯзҳои охирини ҳозира ҳеҷ гоҳ баррасӣ нашуда буданд.

Хатҳои пешгӯёнаи Ислом, ки дар бобҳои нуҳ то ёздаҳ тасвир ёфтаанд, бо фароҳам овардани шаҳодатҳое, ки ба хатҳои пештар дар ин мақолаҳо баррасишаванда пайванд меёбанд, хатҳои таърихеро, ки дар оятҳои даҳ то шонздаҳи Дониёл ёздаҳ ҷой гирифтаанд, ба ҳам меоваранд. Аммо дар дохили тасвири пешгӯёнаи зуҳури Ислом, ҳам зуҳури ҳаракати Миллеритҳо ва ҳам ҳаракати яксаду чилу чор ҳазор мавҷуд аст. Ду давраи чаҳорсола, ки устуворона дар дохили пешгӯиҳои замонии Ваҳй нуҳ ҷой гирифтаанд ва ҷузъи онҳо мебошанд, ба чаҳор соли 1840 то 1844 шаҳодат медиҳанд. Дар соли 1844 дигар замони пешгӯёна вуҷуд надорад, бинобар ин давраи рамзии чаҳорсола бо хусусиятҳои пешгӯёнаи худ муайян карда мешавад, на бо замон. Давраи якуми чаҳорсола фатҳи Никомедияро аз ҷониби Ислом муайян мекунад, ки пойтахти собиқи Руми шарқӣ буд, дар соли 1337, сию ҳашт сол пас аз он ки падараш он қаламравро фатҳ карда буд. Давраи дуюми чаҳорсола таҳқири ҳокимони сиёсӣ ва динии Румҳои шарқиро дар соли 1449 муайян мекунад, ки аз ҷониби Ислом ба амал оварда шуд, ва сеюмин чаҳорсола зуҳури ҷалолманди қудрати Худоро муайян мекунад, вақте ки фариштае, ки заминро бо ҷалоли худ мунаввар сохт, дар 11 августи соли 1840 нозил шуд.

Таърихи миллеритии фариштаи якум ва дуюм бо таърихи фариштаи сеюм дар ҷараёни мӯҳр задани яксаду чиҳилу чор ҳазор мувофиқат мекунад. Он кори ниҳоии мӯҳргузорӣ маҳви гуноҳ аст; он иттиҳоди Илоҳият бо инсоният мебошад ва дар айёми ҷанге ба амал меояд, ки Ислом онро ба миён меорад.

> Ва ӯ чоҳи беҳадро кушод; ва аз чоҳ дуде баромад, мисли дуди кӯраи бузурге; ва офтобу ҳаво аз дуди чоҳ тира гаштанд. Ва аз дуд бар рӯйи замин малахҳо баромаданд; ва ба онҳо қудрат дода шуд, чунон ки каждумони замин қудрат доранд. Ва ба онҳо амр карда шуд, ки ба алафи замин, ба ҳеҷ сабзае ва ба ҳеҷ дарахте зарар нарасонанд, балки фақат ба он одамоне, ки мӯҳри Худоро бар пешониҳои худ надоранд. Ваҳй 9:2–4.

Иҷрои комили ҳар як пешгӯӣ дар айёми охир аст; бинобар ин, ин порча муҳргузории саду чиҳилу чаҳор ҳазорро муайян мекунад. Пешгӯии Ислом дар Ваҳй боби нӯҳум калиди таърихиро фароҳам меорад, то мукаммалтарин тасвири қудрате, ки рӯъёро собит месозад, дар таърихе, ки 11 августи соли 1840, ҳангоме ки Ислом боздошта шуд, ба авҷ расид, ба ҳам оварда шавад. Аз он нуқта шаҳодати Ваҳй боби нӯҳум ба боби даҳум ва ба таърихи фариштаи якум ва дуюм идома ёфт. Сипас, дар боби ёздаҳум, войи сеюм ногаҳон ҳангоми қонуни якшанбе фаро мерасад, ки он замон фиғони баландии фариштаи сеюм оғоз меёбад. Боби нӯҳум калиди Ислом аст дар ба тартиб даровардани болоравӣ ва суқути салтанатҳое, ки дар Дониёл ва Ваҳй баён шудаанд. Бобҳои даҳум ва ёздаҳум таҷрибаи саду чиҳилу чаҳор ҳазор бокирагони доноёнаро муайян мекунанд. Боби нӯҳум рамзеро муайян мекунад, ки рӯъёи зоҳириро собит месозад, ва бобҳои даҳум ва ёздаҳум рӯъёи ботиниеро муайян мекунанд, ки бо пайравӣ кардан аз Барра ба Қудси Қудсҳо алоқаманд аст.

Боби даҳуми Ваҳй бо Масеҳ ҳамчун фариштаи қавӣ оғоз меёбад, ки бо китобчае кушода фуруд меояд. Он воқеа 11 августи соли 1840, дар анҷоми пешгӯии Ваҳйи нӯҳум, ки сесаду наваду як сол ва понздаҳ рӯзро муайян мекунад, иҷро гардид. Ваҳйи даҳум таърихро то замоне муайян мекунад, ки паём дар шиками Юҳанно талх гардид, яъне 22 октябри соли 1844. Чор соли аз 1840 то 1844 бо омадани фариштаи аввал оғоз ёфта, бо омадани фариштаи сеюм анҷом меёбанд. Он чор соле, ки пас аз иҷрои 11 августи соли 1840 фаро расиданд, ба воситаи чаҳор соли аз 27 июли соли 1449 то 1453, дар оғози сесаду наваду як сол ва понздаҳ рӯз, тимсол шуда буданд. Ҳар дуи ин давраҳои чаҳорсола бо чаҳор соли муҳосираи Никомедия аз 1333 то 1337 мувофиқат мекунанд. Ба таври рамзӣ, Руми шарқӣ се бор аз ҷониби Ислом фатҳ карда шуд. Аввал дар муҳосираи Никея дар соли 1331 буд, сипас муҳосираи чаҳорсолаи Никомедия дар соли 1337, ва баъд муҳосираи Константинопол дар соли 1453.

Диоклетиан дар соли 293 Румро аз лиҳози ҳуқуқӣ ба шарқ ва ғарб тақсим кард, ва Константин дар соли 330 Румро аз лиҳози нубувватӣ ба шарқ ва ғарб ҷудо намуд. Дар соли 395, бо марги император Феодосийи I, империя расман ва ба таври доимӣ тақсим гардид, зеро ӯ шарқ ва ғарбро ба ду писараш ба мерос гузошт. Калисои католикӣ дар соли 1054 дар «шикофи бузург» ба шарқ ва ғарб ҷудо шуд. Ин ҷудоӣ тадриҷӣ буд, чунонки заволе, ки баъд аз он фаро расид, тадриҷӣ буд. Ин ҷудоӣ то ҳамин рӯзи имрӯз боқӣ мондааст. Дар давоми панҷоҳ сол аз он сана, калисои ғарбӣ дар Рум тақрибан дусад соли юришҳои салибӣ бар зидди Исломро оғоз намуд. Руми ғарбӣ вақте суқут кард, ки дар соли 476 охирин императори худро аз даст дод. Руми шарқӣ дар соли 1453 суқут кард. Руми папавӣ дар соли 1798 суқут кард. Руми бутпараст дар солҳои 293, 330 ва 395 ба шарқ ва ғарб тақсим шуд. Руми папавӣ дар соли 1054 ба шарқ ва ғарб тақсим шуд. Хоҳар Уайт бархостан ва суқут кардани салтанатҳоро ҳамчун як нуқтаи асосии истинод дар омӯзиши Каломи Худо муайян мекунад.

Подшоҳиҳое, ки аз боби нӯҳуми Ваҳй ба рӯшноии таърих оварда мешаванд, бурҳонро тақвият медиҳанд, ки маҳз Рум аст, ки рӯъёро барқарор месозад. Пайванди нубувватӣ миёни Ислом ва яксаду чилу чор ҳазор далелест барои паёми нидои нисфи шаб, ки намунаи он савор шудани Масеҳ ба Ерусалим бар хар буд; ин паём ба василаи нубуввати замонӣ ифода гардидааст, ки дар замони войи аввал оғоз ёфт, дар қисми дуюми нубувват дар войи дуюм идома кард, ва ба иҷрои комили худ дар таърихи чорсолае расид, ки дар он ҷунбиши миллерии фариштаи якум ва дуюм бо иҷро шудани худи ҳамон нубувват оғоз гардид. Нубувват бо рамзи «сию ҳашт ва ду сол» (1299 ва 1301) оғоз ёфт, ки зуҳури Исломро нишон медод, ва бо рамзи «сию ҳашт ва ду сол» (1838 ва 1840) ба анҷом расид, ки зуҳури миллериёнро нишон медод.

Дар соли 1844, дар анҷоми давраи чаҳорсолаи миллеритҳо, ки ба воситаи муҳосираи солҳои 1333 то 1337 ва 1449 то муҳосираи 1453 намунавӣ гардида буд, вақти нубувватӣ дигар набояд татбиқ карда мешуд. Барафрохта шудани байрақи яксаду чилу чаҳор ҳазор бевосита бо он нубуввате вобаста аст, ки дар он Ислом барафрохта мешавад.

> Яҳудо, туро бародаронат ситоиш хоҳанд кард; дасти ту бар гардани душманонат хоҳад буд; писарони падарат пеши ту саҷда хоҳанд кард. Яҳудо шери ҷавон аст; аз шикор, эй писари ман, боло баромадаӣ; ӯ хам шуда хобид, мисли шер ва мисли шери пир; кист, ки ӯро бархезонад? Асои подшоҳӣ аз Яҳудо дур нахоҳад шуд, ва на қонунгузоре аз миёни пойҳояш, то он даме ки Шилоҳ биёяд; ва итоати қавмҳо аз они Ӯ хоҳад буд. Курраи худро ба ток мебандад, ва курраи модаҳари худро ба тoки баргузида; ҷомаҳои худро дар шароб шустааст, ва либосҳои худро дар хуни ангур. Чашмонаш аз шароб сурх хоҳад буд, ва дандонҳояш аз шир сафед. Ҳастӣ 49:8–12.

Як саду чилу чаҳор ҳазор хусусияти Масеҳро ба таври комил инъикос мекунанд, ва Масеҳ, дар миёни дигар тасвирҳои рамзӣ, «токи баргузида» мебошад. Исмоил дар Ҳастӣ 16:12 ҳамчун марди «ваҳшӣ» шинохта мешавад.

> Ва ӯ марди ваҳшӣ хоҳад буд; дасти ӯ бар зидди ҳар кас хоҳад буд, ва дасти ҳар кас бар зидди ӯ; ва ӯ дар ҳузури ҳамаи бародарони худ сокин хоҳад шуд.

Калимае, ки ба «ваҳшӣ» тарҷума шудааст, ҳамон хари ваҳшии арабист. Намояндагони Масеҳ дар айёми охир бар паёми хари ваҳшии арабӣ савор мешаванд, ҳамон харе ки Масеҳ бар он ба Ерусалим даромад, ҳамон харе ки ниҳоят пас аз он ки Билъом бори сеюм ӯро зад, сухан гуфт. Қосидоне, ки паёмеро эълон карданд, ки дар соли 1840 паёми фариштаи аввалро қувват бахшид, пешгӯии марбута ва муҳими яксаду панҷоҳсоларо дар худи ҳамон таърихи нубувватӣ, ки паёме, ки ҳаракатро қувват бахшид, дар он ҷойгир буд, надиданд. Онҳо дар ҳамон пешгӯии замонӣ ду давраи чаҳорсоларо низ надиданд, ки таърихи солҳои 1840 то 1844-ро намунавор нишон медоданд. Шери сибти Яҳудо ҳоло нуреро аз «роҳҳои куҳан» мекушояд, ки ҳаргиз пеш аз ин дида нашуда буд, ва ин нуре аст, ки бо он нуре, ки аз 31 декабри соли 2023 инҷониб кушода шуда истодааст, мувофиқат дорад. Он ҳар гуна шаккеро дар бораи он ки оё ин Ислом аст, ки Нашвиллро зарба мезанад, бартараф мекунад. Ин нур рамзи Румро равшан месозад ва ба ин васила ба изҳороти омега нисбат ба баҳси алфа дар соли 2024 дар бораи ғоратгарони қавми ту табдил меёбад, ва он ҳамчунин рамзи омегаи баҳс дар бораи айнан ҳамон рамз дар таърихи миллеристист. Он муайян месозад, ки Исломи пешгӯиҳои замонии Ваҳй 9 паёми хориҷист дар давраи таърихи дохилии замони мӯҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор. Мо ин ҳақиқатро муддате боз таълим додаем, аммо акнун онро метавон бар як хат нишон дод, ки аз Ваҳй 9 оғоз ёфта, дар Ваҳй 11 анҷом меёбад. Давраи сеюми чаҳорсола, ки бо пешгӯии замонии Ислом пайваст аст ва аз соли 1840 то 1844 иҷро шуд, замони мӯҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазорро тасвир мекунад. Бо заминларзаи бузурги Ваҳй 11 яксаду чилу чаҳор ҳазор ҳамчун байрақ боло бардошта мешаванд.

Дар Ҳизқиёл боби сию ҳафт бархезонидани қавми Худо ҳамчун лашкар равандест дуқадамӣ, ки пештар дар офариниши Одам намунавӣ гардида буд. Аввал Одам аз хок шакл дода шуд, сипас Масеҳ ба ӯ нафаси ҳаёт дамид. Дар Ҳизқиёл нубуввати аввал ҷасадҳои мурдаро шакл медиҳад, вале онҳо ҳанӯз мурдаанд. Сипас бар ҷасадҳо ба чор бод дамида мешавад ва онҳо ҳамчун лашкари азим бармехезанд. Рақамҳои сию ҳашт ва чил он ду қадамро ифода мекунанд.

Мо ин мавзӯъҳоро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

> Баъд аз ин иди яҳудиён буд; ва Исо ба Ерусалим боло рафт. Ва дар Ерусалим назди дарвозаи гӯсфандон ҳавзе ҳаст, ки ба забони ибронӣ Байт-Ҳасдо ном дорад, ва панҷ айвон дорад. Дар инҳо анбӯҳи бузурги беморон мехобиданд: кӯрон, лангон, пажмурдаандомон, ки мунтазири ҷунбиши об буданд. Зеро фариштае дар вақти муайян ба ҳавз фуруд меомад ва обро ба ҷунбиш меовард; пас ҳар кӣ баъд аз ҷунбидани об аввалин шуда ба он дохил мешуд, аз ҳар беморие ки дошт, шифо меёфт. Ва марде дар он ҷо буд, ки сию ҳашт сол боз гирифтори беморӣ буд. Чун Исо ӯро дид, ки хобидааст, ва донист, ки вай аллакай муддати дароз дар он ҳол аст, ба ӯ гуфт: «Оё мехоҳӣ шифо ёбӣ?» Марди бемор ба Ӯ ҷавоб дод: «Эй оғо, касе надорам, ки вақте об ба ҷунбиш меояд, маро ба ҳавз фурорад; аммо то ман меоям, дигаре пеш аз ман ба он фуруд меояд». Исо ба ӯ гуфт: «Бархез, бистари худро бардор ва роҳ рав». Ва дарҳол он мард шифо ёфт, бистари худро бардошт ва роҳ рафт; ва он рӯз шанбе буд. Юҳанно 5:1–9.

> «Акнун бархезед, — гуфтам ман, — ва аз наҳри Зеред бигзаред». Ва мо аз наҳри Зеред гузаштем. Ва муддате ки аз Қодеш-Барнеъ баромада, то аз наҳри Зеред гузаштанамон расид, сию ҳашт сол буд, то даме ки тамоми насли мардони ҷангӣ, чунон ки Худованд ба онҳо қасам хӯрда буд, аз миёни лашкар нобуд шуданд. Такрори Шариат 2:13, 14.

Back to Articles