Article

# The Book of Daniel - Number Ninety-Eight

Китоби Дониёл — Шумораи наваду ҳашт

The Triple Application of Elijah and the Last Days’ Judgment: Understanding the Investigative and Executive Phases

Татбиқи сегонаи Илёс ва доварии рӯзҳои охир: дарки марҳилаҳои тафтишотӣ ва иҷроиявӣ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The triple application of Elijah identified that in the last days there would be an Elijah at the beginning of the last days and at the ending of the last days. The “last days” are the days of judgment, which is progressive and divided into two types of judgment. The investigative judgment which began in the beginning of the last days, and the executive judgment which takes place in the ending of the last days. The triple application of Elijah is primarily representing the history of the executive judgment which begins at the soon-coming Sunday law.

Татбиқи сегонаи Илёс нишон дод, ки дар рӯзҳои охир Илёсе дар оғози рӯзҳои охир ва дар анҷоми рӯзҳои охир хоҳад буд. «Рӯзҳои охир» рӯзҳои доварӣ мебошанд, ки тадриҷӣ буда, ба ду навъи доварӣ ҷудо мешавад. Доварии таҳқиқотӣ, ки дар оғози рӯзҳои охир оғоз гардид, ва доварии иҷроӣ, ки дар анҷоми рӯзҳои охир сурат мегирад. Татбиқи сегонаи Илёс пеш аз ҳама таърихи доварии иҷроиро муаррифӣ мекунад, ки аз қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда оғоз меёбад.

The investigative judgment is restricted to those who have made a profession to be a follower of God, primarily by direct profession, but also in a minority of occurrences by an indirect profession of lifestyle.

Ҳукми тафтишотӣ танҳо ба онҳое маҳдуд аст, ки худро пайрави Худо будан эътироф кардаанд, пеш аз ҳама тавассути эътирофи мустақим, аммо ҳамчунин дар шумораи ками ҳолатҳо тавассути эътирофи ғайримустақими тарзи зиндагӣ.

> (For not the hearers of the law are just before God, but the doers of the law shall be justified. For when the Gentiles, which have not the law, do by nature the things contained in the law, these, having not the law, are a law unto themselves: Which show the work of the law written in their hearts, their conscience also bearing witness, and their thoughts the mean while accusing or else excusing one another.) Romans 2:13–15.

> (Зеро на шунавандагони шариат назди Худо одил нестанд, балки иҷрокунандагони шариат сафед хоҳанд шуд. Зеро вақте ки халқҳо, ки шариат надоранд, ба табиат корҳои дар шариат бударо ба ҷо меоваранд, онҳо, ҳарчанд шариат надоранд, барои худ шариат мебошанд: онҳо нишон медиҳанд, ки амали шариат дар дилҳояшон навишта шудааст, дар ҳоле ки виҷдонашон низ шаҳодат медиҳад, ва андешаҳои онҳо якдигарро гоҳе айбдор ва гоҳе сафед мекунанд.) Румиён 2:13–15.

The investigative judgment has two primary divisions, for it began with the investigation of the lives of the dead (from the days of Adam onward), who had professed to believe in the true God, and on September 11, 2001, it began the process of the investigative “judgment of the living.” The investigative judgment has another division beyond dead to living, for judgment begins with God’s house, and in the last days God’s house is Laodicean Adventism. Once the judgment of God’s house concludes at the soon-coming Sunday law, then God’s other flock that are then in Babylon are judged.

Ҳукми тафтишотӣ ду бахши асосӣ дорад, зеро он бо тафтиши зиндагии мурдагон (аз рӯзҳои Одам ба ин сӯ), ки иқрор менамуданд ба Худои ҳақиқӣ имон доранд, оғоз ёфт, ва 11 сентябри соли 2001 он ҷараёни «ҳукми тафтишотии зиндагон»-ро оғоз намуд. Ҳукми тафтишотӣ илова бар гузариш аз мурдагон ба зиндагон боз як бахши дигар низ дорад, зеро ҳукм аз хонаи Худо оғоз меёбад, ва дар айёми охир хонаи Худо Адвентизми Лаодикиявист. Ҳангоме ки ҳукми хонаи Худо дар қонуни якшанбеи наздикшаванда ба анҷом мерасад, он гоҳ галаи дигари Худо, ки дар он вақт дар Бобил ҳастанд, ҳукм карда мешаванд.

The executive judgment is God’s punishment upon those who rejected His offer of salvation. The executive judgment begins at the soon-coming Sunday law. The United States will then have filled up its cup of wrath, which is also the cup of its probationary time, and national apostasy will be followed by national ruin. Every nation on planet earth will follow the example of the United States in enforcing a Sunday law, and each of those nations will then fill up their cups and also suffer national ruin.

Ҳукми иҷроӣ ҷазои Худо бар онҳое мебошад, ки пешниҳоди наҷоти Ӯро рад карданд. Ҳукми иҷроӣ аз қонуни якшанбеи наздик оғоз меёбад. Он гоҳ Иёлоти Муттаҳида ҷоми ғазаби худро, ки ҳамчунин ҷоми замони озмоиши он мебошад, пур хоҳад кард, ва аз паси муртадии миллӣ харобии миллӣ хоҳад омад. Ҳар як миллат бар рӯи сайёраи замин намунаи Иёлоти Муттаҳидаро дар ҷорӣ кардани қонуни якшанбе пайравӣ хоҳад кард, ва ҳар яке аз он миллатҳо он гоҳ ҷомҳои худро пур карда, инчунин ба харобии миллӣ дучор хоҳанд шуд.

> “As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.

> «Ҳангоме ки Амрико, сарзамини озодии динӣ, бо Папагарӣ дар маҷбур сохтани виҷдон ва водор кардани мардум ба эҳтироми шанбеи козиб муттаҳид гардад, мардуми ҳар кишваре бар рӯйи замин ба пайравӣ аз намунаи вай бурда хоҳанд шуд». Testimonies, ҷилди 6, саҳ. 18.

The executive judgment is also divided into two parts. From the Sunday law in the United States until human probation closes when Michael stands up, God’s judgments are mixed with mercy, but when Michael stands up, God’s wrath, as represented by the pouring out of the seven last plagues, contains no mercy. During the period of the Sunday law crisis the executive judgments upon men and nations will be mixed with mercy, for there will still be some in Babylon that are then being given opportunity to understand the distinction between the worship of Sabbath and Sunday.

Ҳукми иҷроия низ ба ду қисм ҷудо мешавад. Аз қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида то баста шудани муҳлати имтиҳони инсон, вақте ки Микоил бармехезад, довариҳои Худо бо раҳм омехтаанд; аммо вақте ки Микоил бармехезад, ғазаби Худо, чунон ки дар фурӯ рехтани ҳафт балои охирин тасвир ёфтааст, ҳеҷ раҳме дар бар надорад. Дар давраи буҳрони қонуни якшанбе, ҳукмҳои иҷроия бар одамон ва миллатҳо бо раҳм омехта хоҳанд буд, зеро ҳанӯз баъзеҳо дар Бобил хоҳанд буд, ки он вақт ба онҳо имконият дода мешавад, то фарқи байни ибодати Шанбе ва якшанберо дарк намоянд.

> “Oh, that the people might know the time of their visitation! There are many who have not yet heard the testing truth for this time. There are many with whom the Spirit of God is striving. The time of God’s destructive judgments is the time of mercy for those who have had no opportunity to learn what is truth. Tenderly will the Lord look upon them. His heart of mercy is touched; His hand is still stretched out to save, while the door is closed to those who would not enter.

> «Кош, ки мардум вақти тафтиши худро бидонанд! Бисёр касоне ҳастанд, ки то ҳол ҳақиқати озмоишкунандаи барои ин замонро нашунидаанд. Бисёр касоне ҳастанд, ки Рӯҳи Худо бо онҳо мубориза мебарад. Вақти довариҳои ҳалокатбори Худо вақти раҳмат барои онҳост, ки фурсате барои омӯхтани он чи ҳақиқат аст, надоштаанд. Худованд бо меҳрубонӣ ба онҳо назар хоҳад кард. Дили пур аз раҳмати Ӯ ба ҳаяҷон меояд; дасти Ӯ ҳанӯз барои наҷот додан дароз аст, дар ҳоле ки дар барои онҳое баста мешавад, ки нахостанд дохил шаванд.»

> “The mercy of God is shown in His long forbearance. He is holding back His judgments, waiting for the message of warning to be sounded to all. Oh, if our people would feel as they should the responsibility resting upon them to give the last message of mercy to the world, what a wonderful work would be done!” Testimonies, volume 9, 97.

> «Раҳмати Худо дар сабри дарозмуддати Ӯ зоҳир мегардад. Ӯ довариҳои Худро бозмедорад ва интизор аст, то ки паёми огоҳӣ ба ҳамаи мардум расонида шавад. Оҳ, агар қавми мо масъулиятеро, ки бар дӯши онҳо гузошта шудааст, барои расонидани охирин паёми раҳмат ба ҷаҳон чунон ки бояд, эҳсос мекарданд, чӣ кори аҷибе ба анҷом мерасид!» Testimonies, volume 9, 97.

The “time of God’s destructive judgments is the time of mercy for those who have had no opportunity to learn what is truth.” Those two “times” begin together when “the door is closed” upon Laodicean Adventists “who would not enter.”

«Замони довариҳои харобиовари Худо замони раҳмат барои онҳое аст, ки ҳеҷ фурсате надоштаанд, то биомӯзанд, ки ҳақиқат чист». Ин ду «замон» ҳамзамон оғоз меёбанд, вақте ки «дар баста мешавад» бар рӯи адвентистони Лаодикия, «ки намехостанд дохил шаванд».

> “I saw that the holy Sabbath is, and will be, the separating wall between the true Israel of God and unbelievers; and that the Sabbath is the great question, to unite the hearts of God’s dear waiting saints. And if one believed, and kept the Sabbath, and received the blessing attending it, and then gave it up, and broke the holy commandment, they would shut the gates of the Holy City against themselves, as sure as there was a God that rules in heaven above. I saw that God had children, who do not see and keep the Sabbath. They had not rejected the light on it. And at the commencement of the time of trouble, we were f illed with the Holy Ghost as we went forth and proclaimed the Sabbath more fully. This enraged the church, and nominal Adventists, as they could not refute the Sabbath truth. And at this time, God’s chosen, all saw clearly that we had the truth, and they came out and endured the persecution with us.” A Word to the Little Flock, 18, 19.

> «Ман дидам, ки шанбеи муқаддас девори ҷудокунанда миёни Исроили ҳақиқии Худо ва беимонон аст ва хоҳад буд; ва шанбе он масъалаи бузург аст, ки дилҳои муқаддасони азизи интизоркунандаи Худоро муттаҳид месозад. Ва агар касе имон оварда, шанберо нигоҳ дорад ва баракатеро, ки ҳамроҳи он аст, қабул намояд, ва сипас онро тарк карда, ҳукми муқаддасро вайрон кунад, ӯ дарвозаҳои Шаҳри Муқаддасро бар зидди худ хоҳад баст, ҳамон қадар яқин, ки Худое ҳаст, ки дар осмони боло ҳукмронӣ мекунад. Ман дидам, ки Худо фарзандоне дорад, ки шанберо на мебинанд ва на нигоҳ медоранд. Онҳо нуреро, ки дар бораи он буд, рад накарда буданд. Ва дар оғози вақти тангӣ мо аз Рӯҳулқудс пур шудем, ҳангоме ки берун рафта, шанберо ба таври пурратар эълон мекардем. Ин калисо ва адвентистони исмиро ба ғазаб овард, зеро онҳо наметавонистанд ҳақиқати шанберо рад кунанд. Ва дар ин вақт ҳамаи баргузидагони Худо равшан диданд, ки ҳақ бо мост, ва онҳо берун омаданд ва бо мо таъқиботро таҳаммул карданд». A Word to the Little Flock, 18, 19.

The door is closed at the soon-coming Sunday law, making the period which precedes the Sunday law “the time” of God’s people’s “visitation.”

Дар ҳангоми наздик омадани қонуни якшанбе дар баста мешавад, ва ҳамин тавр даврае, ки пеш аз қонуни якшанбе меояд, «замони» «тафаққуди» қавми Худо мегардад.

> How do ye say, We are wise, and the law of the Lord is with us? Lo, certainly in vain made he it; the pen of the scribes is in vain. The wise men are ashamed, they are dismayed and taken: lo, they have rejected the word of the Lord; and what wisdom is in them? Therefore will I give their wives unto others, and their fields to them that shall inherit them: for everyone from the least even unto the greatest is given to covetousness, from the prophet even unto the priest every one dealeth falsely. For they have healed the hurt of the daughter of my people slightly, saying, Peace, peace; when there is no peace. Were they ashamed when they had committed abomination? nay, they were not at all ashamed, neither could they blush: therefore shall they fall among them that fall: in the time of their visitation they shall be cast down, saith the Lord. Jeremiah 8:8–12.

> Чӣ гуна шумо мегӯед: Мо хирадманд ҳастем, ва шариати Худованд бо мост? Инак, албатта беҳуда онро навиштаанд; қалами котибон беҳуда аст. Хирадмандон шарманда шудаанд, ба даҳшат афтода, гирифта шудаанд; инак, онҳо каломи Худовандро рад кардаанд; пас дар онҳо чӣ ҳикмате ҳаст? Бинобар ин, занони онҳоро ба дигарон хоҳам дод, ва киштзорҳошонро ба касоне ки онҳоро мерос хоҳанд гирифт; зеро ҳар яке, аз хурд то бузург, ба тамаъ дода шудааст; аз набӣ то коҳин ҳар яке ба дурӯғ амал мекунад. Зеро онҳо захми духтари қавми Маро сабук-саҳлона шифо дода, мегӯянд: Сулҳ, сулҳ; ҳол он ки сулҳе нест. Оё вақте ки зишткорӣ карданд, шарманда шуданд? Не, онҳо ҳеҷ шарманда нашуданд, ва ҳатто сурхрӯй ҳам натавонистанд шуд; бинобар ин онҳо дар миёни афтодагон хоҳанд афтод; дар вақти боздиди онҳо сарнагун хоҳанд шуд, мегӯяд Худованд. Ирмиё 8:8–12.

As with ancient Israel, so with modern Israel, they are both destroyed, for they knew not the time of their visitation. The time of God’s visitation for Laodicean Adventism began on September 11, 2001, and concludes at the soon coming Sunday law.

Чунон ки бо Исроили қадим буд, ҳамон тавр бо Исроили муосир низ ҳаст: ҳарду нобуд мешаванд, зеро вақти тафаққуди Худоро бар худ надонистанд. Замони тафаққуди Худо барои адвентизми Лаодикия аз 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт ва дар қонуни якшанбеи наздик фарооянда ба анҷом мерасад.

> And when he was come near, he beheld the city, and wept over it, Saying, If thou hadst known, even thou, at least in this thy day, the things which belong unto thy peace! but now they are hid from thine eyes. For the days shall come upon thee, that thine enemies shall cast a trench about thee, and compass thee round, and keep thee in on every side, And shall lay thee even with the ground, and thy children within thee; and they shall not leave in thee one stone upon another; because thou knewest not the time of thy visitation. Luke 19:41–44.

> Ва ҳангоме ки Ӯ наздик омад, шаҳрро дид ва бар он гирист, ва гуфт: «Кош, ту низ, ақаллан дар ҳамин рӯзи худ, он чиро, ки ба сулҳи ту тааллуқ дорад, мешинохтӣ! Лекин акнун ин аз чашмони ту пинҳон шудааст. Зеро рӯзҳое бар ту хоҳанд омад, ки душманонат гирди ту хандақ хоҳанд канд, туро аз ҳар тараф иҳота хоҳанд кард ва муҳосира хоҳанд намуд; ва туро бо замин яксон хоҳанд кард, ва фарзандонатро дар миёни ту; ва дар ту як сангро бар санги дигар боқӣ нахоҳанд гузошт, зеро ту вақти тафаққуди худро нашинохтӣ». Луқо 19:41–44.

At the time of God’s visitation the wise and foolish are forever separated.

Дар вақти ташрифи Худо, доноён ва нодонон барои абад аз ҳам ҷудо мешаванд.

> “We know that unconsecrated Seventh-day Adventists, who have a knowledge of the truth, but who have linked themselves with worldlings will depart entirely from the faith, giving heed to seducing spirits. The enemy will gladly hold out inducements to them, to lead them to carry on a warfare against the people of God. But those who are true and steadfast will have a strong and powerful defense in God.” Manuscript Releases, volume 7, 186.

> «Мо медонем, ки адвентистони рӯзи ҳафтум, ки тақдис наёфтаанд, гарчанде ки дониши ростиро доранд, аммо худро бо аҳли ҷаҳон пайвастаанд, аз имон тамоман рӯй хоҳанд гардонд ва ба рӯҳҳои фиребанда гӯш хоҳанд дод. Душман бо хушнудӣ барои онҳо васвасаҳо пеш хоҳад гузошт, то онҳоро барангезад, ки бар зидди қавми Худо ҷанг баранд. Аммо онҳое ки ҳақиқӣ ва устуворанд, дар Худо сипари қавӣ ва пуриқтидор хоҳанд дошт». Manuscript Releases, volume 7, 186.

Their time of visitation began on September 11, 2001, as typified by the time of visitation upon the Protestant churches on August 11, 1840, and as the time of visitation had begun for ancient Israel when the Holy Spirit descended at the baptism of Christ.

Замони дидорбинии онҳо 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, чунон ки замони дидорбинӣ бар калисоҳои протестантӣ 11 августи соли 1840 ба таври рамзӣ нишон дода шуда буд, ва ҳамчунин чунон ки замони дидорбинӣ барои Исроили қадим оғоз гардида буд, вақте ки Рӯҳулқудс ҳангоми таъмиди Масеҳ нозил шуд.

The executive judgment begins when the United States fills the cup of its probationary time at the soon coming Sunday law, which is also when the Laodicean Adventist church has filled their cup. Judgment begins with the house of God, and the cup of probationary time for both corrupted horns of the United States. The corrupted horn of Protestantism that has previously been represented by the Laodicean Adventist church then ceases, and the Philadelphian movement of the third angel is then the true horn of Protestantism, and spiritual Jerusalem that is lifted up as an ensign. At that point Jerusalem changes from the church militant into the church triumphant.

Доварии иҷроиявӣ он гоҳ оғоз меёбад, ки Иёлоти Муттаҳида дар қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда косаи муҳлати имтиҳонии худро пур мекунад, ки ҳамзамон он вақтест, ки калисои адвентистии Лаодикия низ косаи худро пур кардааст. Доварӣ аз хонаи Худо оғоз меёбад, ва косаи муҳлати имтиҳонӣ барои ҳар ду шохи фосидшудаи Иёлоти Муттаҳида пур мегардад. Шохи фосидшудаи протестантизм, ки пештар бо калисои адвентистии Лаодикия муаррифӣ шуда буд, он гоҳ аз байн меравад, ва ҳаракати Филаделфияи фариштаи сеюм он гоҳ шохи ҳақиқии протестантизм ва Ерусалими рӯҳонӣ мегардад, ки ҳамчун парчам боло бардошта мешавад. Дар он лаҳза Ерусалим аз калисои мубориз ба калисои зафарманд табдил меёбад.

The executive judgment begins, with the time of God’s destructive judgments, which is also a time of mercy for God’s other flock that is still in Babylon. It begins when the time of God’s visitation upon Laodicean Adventism ends. The executive judgment progresses to the Seven Last Plagues where the judgments are no longer mixed with mercy, and then Jesus returns.

Доварии иҷроӣ оғоз меёбад ҳамроҳ бо вақти довариҳои ҳалоккунандаи Худо, ки он ҳамчунин вақти раҳмат барои рамаи дигари Худо мебошад, ки ҳанӯз дар Бобил аст. Он вақте оғоз меёбад, ки вақти боздиди Худо бар Адвентизми Лаодикиё ба поён мерасад. Доварии иҷроӣ ба сӯи Ҳафт Балои Охирин пеш меравад, ки дар он ҷо довариҳо дигар бо раҳмат омехта нестанд, ва пас аз он Исо бозмегардад.

When Jesus returns, the millennium (one thousand years), of Revelation chapter twenty, identifies that Satan is bound upon a desolated earth, alone with only the rebellious angels that participated in the attack against God.

Ҳангоми бозгашти Исо, ҳазорсола (як ҳазор сол)-и Ваҳй боби бистум муайян месозад, ки Шайтон бар замини вайроншуда баста мешавад, танҳо бо фариштагони исёнгаре, ки дар ҳамла бар зидди Худо иштирок карда буданд.

> And I saw an angel come down from heaven, having the key of the bottomless pit and a great chain in his hand. And he laid hold on the dragon, that old serpent, which is the Devil, and Satan, and bound him a thousand years, And cast him into the bottomless pit, and shut him up, and set a seal upon him, that he should deceive the nations no more, till the thousand years should be fulfilled: and after that he must be loosed a little season. Revelation 20:1–3.

> Ва дидам фариштаеро, ки аз осмон нозил мешуд ва калиди вартаи беҳад ва занҷири бузурге дар даст дошт. Ва ӯ аждаҳоро, он мори қадимиро, ки Иблис ва Шайтон аст, дастгир кард ва ӯро барои ҳазор сол баст; ва ӯро ба вартаи беҳад андохта, дари онро бар ӯ баст ва бар ӯ мӯҳр гузошт, то ки дигар халқҳоро фиреб надиҳад, то даме ки ҳазор сол ба анҷом расад; ва баъд аз он лозим аст, ки ӯ барои муддати кӯтоҳе раҳо карда шавад. Ваҳй 20:1–3.

During that thousand years the redeemed will perform an investigative judgment upon the lost who are still sleeping in their graves waiting for the conclusion of the individual judgments. The redeemed will consider the lives and circumstances of the lost, including Satan and his angels, in order to determine which deserves greater punishment at the end of the thousand years.

Дар давоми он ҳазор сол наҷотёфтагон нисбат ба гумроҳшудагоне, ки ҳанӯз дар қабрҳои худ хуфта, интизори анҷоми довариҳои инфиродии худ ҳастанд, доварии таҳқиқотӣ ба ҷо хоҳанд овард. Наҷотёфтагон ҳаёт ва вазъиятҳои гумроҳшудагонро, аз ҷумла Шайтон ва фариштагони ӯро, баррасӣ хоҳанд кард, то муайян намоянд, ки дар анҷоми он ҳазор сол кадоме сазовори ҷазои бузургтар аст.

> And I saw thrones, and they sat upon them, and judgment was given unto them: and I saw the souls of them that were beheaded for the witness of Jesus, and for the word of God, and which had not worshipped the beast, neither his image, neither had received his mark upon their foreheads, or in their hands; and they lived and reigned with Christ a thousand years. Revelation 20:4.

> Ва ман тахтҳоро дидам, ва бар онҳо нишастанд, ва доварӣ ба онҳо дода шуд; ва ҷонҳои онҳоеро дидам, ки барои шаҳодати Исо ва барои каломи Худо сарашон бурида шуда буд, ва онҳое ки на ҳайвонро ва на сурати онро парастиш карда буданд, ва на нишони онро бар пешониҳояшон ё бар дастҳояшон қабул карда буданд; ва онҳо зинда шуданд ва бо Масеҳ ҳазор сол подшоҳӣ карданд. Ваҳй 20:4.

The millennium therefore contains an investigative judgment, that when finished brings the final executive judgment when the wicked dead are raised, and Satan who then has entire control over them convinces the wicked to attack Jerusalem which at the end of the thousand years comes down out of heaven. As the wicked mount their attack, fire comes down out of heaven and the final executive judgment is accomplished.

Бинобар ин, ҳазорсола доварии таҳқиқотиро дар бар мегирад, ки ҳангоме ки он ба анҷом мерасад, доварии ниҳоии иҷроиро ба амал меоварад, вақте ки мурдагони шарир эҳё карда мешаванд, ва Шайтон, ки он гоҳ бар ҳамаи онҳо комилан ҳукмронӣ дорад, шариронро бовар мекунонад, ки ба Ерусалим ҳамла кунанд, ки дар поёни ҳазор сол аз осмон фуруд меояд. Ҳангоме ки шарирон ҳамлаи худро оғоз мекунанд, оташ аз осмон фуруд меояд ва доварии ниҳоии иҷроӣ ба анҷом мерасад.

> And when the thousand years are expired, Satan shall be loosed out of his prison, And shall go out to deceive the nations which are in the four quarters of the earth, Gog and Magog, to gather them together to battle: the number of whom is as the sand of the sea. And they went up on the breadth of the earth, and compassed the camp of the saints about, and the beloved city: and fire came down from God out of heaven, and devoured them. Revelation 20:7–9.

> Ва ҳангоме ки ҳазор сол ба анҷом расад, шайтон аз зиндони худ раҳо хоҳад шуд, ва берун хоҳад рафт, то халқҳоеро, ки дар чор гӯшаи заминанд, яъне Ҷуҷ ва Моҷуҷро, фиреб диҳад ва онҳоро барои ҷанг ҷамъ оварад; шумораи онҳо мисли реги баҳр аст. Ва онҳо бар паҳнои замин боло шуданд ва урдугоҳи муқаддасон ва шаҳри маҳбубро иҳота карданд; ва оташе аз ҷониби Худо аз осмон фуруд омад ва онҳоро фурӯ бурд. Ваҳй 20:7–9.

Though the triple applications of Elijah and the messenger that prepares for the Messenger of the Covenant to suddenly come to His temple are closely related, a distinction of their work can be noted in that Elijah is primarily identifying the work of the messenger, and the movement associated with the message of the messenger, that is accomplished during the executive judgment that begins at the soon-coming Sunday law. The messenger that prepares the way for the Messenger of the Covenant primarily identifies a work that is accomplished during the investigative judgment. Laodicean Adventism does not know the time of their visitation, which represents a specific time period of judgment.

Гарчанде ки сеқабатаи татбиқоти Илёс ва он паёмбаре, ки роҳро барои Паёмбари Аҳд омода месозад, то ногаҳон ба маъбади Худ биёяд, бо ҳам зич алоқаманданд, тафовути хизмати онҳо дар ин нукта мушоҳида мешавад, ки Илёс пеш аз ҳама кори он паёмбар ва ҳаракатеро, ки бо паёми он паёмбар вобаста аст, муайян мекунад; ва ин ҳама дар давоми доварии иҷроӣ, ки бо қонуни рӯзи якшанбеи ба наздикӣ оянда оғоз меёбад, анҷом меёбад. Он паёмбаре, ки роҳро барои Паёмбари Аҳд омода месозад, пеш аз ҳама кореро муайян мекунад, ки дар давоми доварии таҳқиқотӣ анҷом меёбад. Адвентизми Лаодикиягӣ вақти аёдати худро намедонад, ки он як давраи муайяни довариро ифода мекунад.

Neither do they understand the “present truth” message that is proclaimed during the time of their visitation. They were required to know both the judgment, and the message of those days. They were also required to know the messenger of that period of time. In their Laodicean blindness they oppose the message of the hour, deny the time of their visitation with a message of “peace and safety,” and are uncertain who the chosen messenger of that period is. This truth was clearly identified in the witness of the second Elijah, who was John the Baptist.

Онҳо паёми «ҳақиқати ҳозира»-ро низ, ки дар вақти тафаққуди онҳо мавъиза мешавад, намефаҳманд. Аз онҳо талаб карда мешуд, ки ҳам доварӣ ва ҳам паёми он рӯзҳоро бишиносанд. Ҳамчунин аз онҳо талаб карда мешуд, ки фиристодаи он давраи замонро бишиносанд. Дар кӯрии Лоудикиёии худ онҳо ба паёми соат муқобилат мекунанд, вақти тафаққуди худро бо паёми «сулҳ ва амният» инкор менамоянд, ва дар бораи он ки фиристодаи баргузидаи он давра кист, номуайянанд. Ин ҳақиқат дар шаҳодати Илёси дуюм, ки Яҳёи Таъмиддиҳанда буд, ба таври равшан муайян гардида буд.

The Jews knew that prophecy identified a messenger to come, and Jesus directly taught that John was that messenger who was to come.

Яҳудиён медонистанд, ки нубувват омадани паёмрасонеро муайян карда буд, ва Исо бевосита таълим дод, ки Яҳё ҳамон паёмрасоне буд, ки бояд меомад.

> For all the prophets and the law prophesied until John. And if ye will receive it, this is Elias, which was for to come. He that hath ears to hear, let him hear. Matthew 11:13–15.

> Зеро ҳамаи анбиё ва шариат то Яҳё нубувват карданд. Ва агар шумо хоҳед онро бипазиред, вай Илёс аст, ки бояд меомад. Ҳар кӣ гӯшҳо барои шунидан дорад, бишнавад. Матто 11:13–15.

At the very conclusion of the period of their visitation (the time in the history of Christ that typifies the soon-coming Sunday law), as Christ hung upon the cross the Jews conjectured whether Elijah would then come to save Jesus. If they did not recognize the messenger that was to prepare for the Messenger of the Covenant, that was then confirming the covenant with His own blood, they could not recognize their Messiah. Laodicean Adventism in the last days is required to know their judgment, which is the time of their visitation. They are required to recognize the message of that period of time, and they are required to recognize the chosen messenger of that time. The rebellion of 1888, represented September 11, 2001, when the angel of Revelation chapter eighteen descended. The rebels of 1888, refused to acknowledge the chosen messengers of the history that was typifying the last days.

Дар худи анҷоми давраи тафаққуди онҳо (замоне дар таърихи Масеҳ, ки қонуни қарибулвуқӯи якшанберо намунавор нишон медиҳад), ҳангоме ки Масеҳ бар салиб овезон буд, яҳудиён гумон мебурданд, ки оё Илёс акнун хоҳад омад, то Исоро наҷот диҳад. Агар онҳо паёмовареро, ки мебоист барои Паёмовари Аҳд омода созад, ки он вақт Аҳдро бо хуни Худ тасдиқ мекард, нашинохтанд, онҳо наметавонистанд Масеҳи худро бишносанд. Аз адвентизми Лоадиқия дар рӯзҳои охир талаб карда мешавад, ки доварии худро, ки ҳамон замони тафаққуди онҳост, бидонад. Аз онҳо талаб карда мешавад, ки паёми он давраи замонро бишносанд, ва ҳамчунин талаб карда мешавад, ки паёмовари баргузидаи он замонро бишносанд. Исёни соли 1888, ки 11 сентябри соли 2001-ро намояндагӣ мекард, дар ҳангоме воқеъ шуд, ки фариштаи боби ҳаждаҳуми Ваҳй фуруд омад. Исёнгарони соли 1888 аз эътирофи паёмоварони баргузидаи он таърихе, ки рӯзҳои охирро намунавор нишон медод, сар печиданд.

We will continue this study in the next article.

Мо ин омӯзишро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> For thus saith the Lord God of Israel unto me; Take the wine cup of this fury at my hand, and cause all the nations, to whom I send thee, to drink it. And they shall drink, and be moved, and be mad, because of the sword that I will send among them. Then took I the cup at the Lord’s hand, and made all the nations to drink, unto whom the Lord had sent me: To wit, Jerusalem, and the cities of Judah, and the kings thereof, and the princes thereof, to make them a desolation, an astonishment, an hissing, and a curse; as it is this day; Pharaoh king of Egypt, and his servants, and his princes, and all his people; And all the mingled people, and all the kings of the land of Uz, and all the kings of the land of the Philistines, and Ashkelon, and Azzah, and Ekron, and the remnant of Ashdod, Edom, and Moab, and the children of Ammon, And all the kings of Tyrus, and all the kings of Zidon, and the kings of the isles which are beyond the sea, Dedan, and Tema, and Buz, and all that are in the utmost corners, And all the kings of Arabia, and all the kings of the mingled people that dwell in the desert, And all the kings of Zimri, and all the kings of Elam, and all the kings of the Medes, And all the kings of the north, far and near, one with another, and all the kingdoms of the world, which are upon the face of the earth: and the king of Sheshach shall drink after them. Therefore thou shalt say unto them, Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel; Drink ye, and be drunken, and spue, and fall, and rise no more, because of the sword which I will send among you. And it shall be, if they refuse to take the cup at thine hand to drink, then shalt thou say unto them, Thus saith the Lord of hosts; Ye shall certainly drink. For, lo, I begin to bring evil on the city which is called by my name, and should ye be utterly unpunished? Ye shall not be unpunished: for I will call for a sword upon all the inhabitants of the earth, saith the Lord of hosts. Therefore prophesy thou against them all these words, and say unto them, The Lord shall roar from on high, and utter his voice from his holy habitation; he shall mightily roar upon his habitation; he shall give a shout, as they that tread the grapes, against all the inhabitants of the earth. A noise shall come even to the ends of the earth; for the Lord hath a controversy with the nations, he will plead with all flesh; he will give them that are wicked to the sword, saith the Lord. Thus saith the Lord of hosts, Behold, evil shall go forth from nation to nation, and a great whirlwind shall be raised up from the coasts of the earth. And the slain of the Lord shall be at that day from one end of the earth even unto the other end of the earth: they shall not be lamented, neither gathered, nor buried; they shall be dung upon the ground. Jeremiah 25:15–33.

> Зеро Худованд Худои Исроил ба ман чунин гуфт: «Ҷоми шароби ин ғазабро аз дасти Ман бигир ва ҳамаи халқҳоро, ки туро назди онҳо мефиристам, аз он бинӯшон. Ва онҳо хоҳанд нӯшид, ва мутазалзил хоҳанд шуд, ва девона хоҳанд гашт, аз боиси шамшере ки Ман дар миёни онҳо хоҳам фиристод». Пас ҷомро аз дасти Худованд гирифтам ва ҳамаи халқҳоро, ки Худованд маро назди онҳо фиристода буд, нӯшонидам: яъне Ерусалим, ва шаҳрҳои Яҳудо, ва подшоҳонаш, ва миронашро, то онҳоро харобазор, ва ҳайрат, ва масхара, ва лаънат гардонад; чунон ки имрӯз аст; Фиръавн подшоҳи Миср, ва бандагонаш, ва миронаш, ва тамоми қавмаш; ва тамоми қавмҳои омехта, ва ҳамаи подшоҳони замини Утс, ва ҳамаи подшоҳони замини фалиштиён, ва Ашқалӯн, ва Азза, ва Иқрӯн, ва бақияи Ашдӯд, Адӯм, ва Мӯоб, ва банӣ-Аммӯн; ва ҳамаи подшоҳони Тир, ва ҳамаи подшоҳони Сидӯн, ва подшоҳони ҷазираҳое ки он тарафи баҳр мебошанд; Дадон, ва Таймо, ва Бӯз, ва ҳамаи онҳое ки дар кунҷҳои дурдаст мебошанд; ва ҳамаи подшоҳони Арабистон, ва ҳамаи подшоҳони қавмҳои омехтае ки дар биёбон сокинанд; ва ҳамаи подшоҳони Зимрӣ, ва ҳамаи подшоҳони Элом, ва ҳамаи подшоҳони Модай; ва ҳамаи подшоҳони шимол, дур ва наздик, яке бо дигаре, ва ҳамаи мамолики ҷаҳон, ки бар рӯи замин мебошанд; ва подшоҳи Шешак баъд аз онҳо хоҳад нӯшид. Бинобар ин, ба онҳо бигӯ: “Худованди лашкарҳо, Худои Исроил, чунин мегӯяд: Бинӯшед, ва маст шавед, ва қай кунед, ва биафтед, ва дигар барнахезед, аз боиси шамшере ки Ман дар миёни шумо хоҳам фиристод”. Ва чунин хоҳад шуд, ки агар онҳо аз гирифтани ҷом аз дасти ту барои нӯшидан саркашӣ кунанд, он гоҳ ба онҳо бигӯ: “Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: Шумо ҳатман хоҳед нӯшид. Зеро инак, Ман аз шаҳре ки ба номи Ман хонда шудааст, оғоз мекунам, то бало оварам; ва оё шумо тамоман беҷазо хоҳед монд? Беҷазо нахоҳед монд; зеро Ман шамшерро бар ҳамаи сокинони замин хоҳам хонд”, мегӯяд Худованди лашкарҳо. Пас ту бар зидди ҳамаи онҳо ҳамаи ин суханонро нубувват намо ва ба онҳо бигӯ: “Худованд аз аъло наъра хоҳад зад ва аз маскани муқаддаси Худ овози Худро хоҳад баровард; Ӯ бар маскани Худ бо қувват наъра хоҳад зад; мисли онҳое ки ангурро поймол мекунанд, бар ҳамаи сокинони замин нидо хоҳад кард. Ғулғула то ақсои замин хоҳад расид; зеро Худованд бо халқҳо даъво дорад, Ӯ бо ҳар башар муҳокима хоҳад кард; шариронро ба шамшер хоҳад супурд”, мегӯяд Худованд. Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: “Инак, бало аз халқе ба халқе дигар хоҳад рафт, ва гирдбоди азиме аз канораҳои замин бархоста хоҳад шуд. Ва кушташудагони Худованд дар он рӯз аз як канори замин то канори дигари замин хоҳанд буд; барои онҳо нола нахоҳанд кард, ва онҳоро ҷамъ нахоҳанд намуд, ва дафн нахоҳанд кард; онҳо чун саргин бар рӯи замин хоҳанд шуд». Ирмиё 25:15–33.

Back to Articles