Article

# The Book of Daniel - Number Seventy

Китоби Дониёл — Рақами ҳафтод

From Ancient Tables to Modern Responsibilities: Unveiling the Covenant Journey

Аз Лавҳаҳои Қадим то Масъулиятҳои Муосир: Ошкор сохтани Сафари Аҳд

Author

Jeff Pippenger

Published

February 3, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

When the Lord entered into covenant with ancient Israel, He provided two tables as the foundation and symbol of the covenant relationship. The two tables also identified the responsibility of ancient Israel to present a living testimony of the two tables to the world. When the Lord entered into covenant with modern Israel, He provided two tables as the foundation and symbol of the covenant relationship. The two tables also identified their responsibility to present a living testimony of all four tables to the world.

Ҳангоме ки Худованд бо Исроили қадим ба аҳд даромад, Ӯ ду лавҳаро ҳамчун асос ва рамзи муносибати аҳд пешниҳод намуд. Ин ду лавҳа ҳамчунин масъулияти Исроили қадимро муайян мекарданд, ки ба ҷаҳон шаҳодати зиндаи он ду лавҳаро пешкаш намояд. Ҳангоме ки Худованд бо Исроили муосир ба аҳд даромад, Ӯ ду лавҳаро ҳамчун асос ва рамзи муносибати аҳд пешниҳод намуд. Ин ду лавҳа ҳамчунин масъулияти онҳоро муайян мекарданд, ки ба ҷаҳон шаҳодати зиндаи ҳамаи чор лавҳаро пешкаш намоянд.

The two tables were given to literal ancient Israel just after God delivered them out of the literal slavery of Egyptian bondage, and brought them through the disappointment of the Red Sea crossing. The period of time that literal ancient Israel was in bondage had been specifically identified in prophecy as four hundred and thirty years, and while in bondage literal ancient Israel forgot, and ceased to observe, the seventh-day Sabbath.

Ду лавҳа ба Исроили воқеии қадим дода шуданд, дуруст пас аз он ки Худо онҳоро аз ғуломии воқеии асорати Миср раҳо кард ва аз миёни ноумедии гузариши баҳри Сурх гузаронид. Давраи замоне, ки Исроили воқеии қадим дар асорат буд, дар нубувват ба таври мушаххас ҳамчун чорсаду сӣ сол муайян шуда буд, ва дар айёми асорат Исроили воқеии қадим рӯзи шанбеи рӯзи ҳафтумро фаромӯш кард ва риояи онро тарк намуд.

The two tables were given to spiritual modern Israel just after God delivered them out of the spiritual slavery of Catholic bondage, and brought them through the great disappointment of 1844. The period of time that spiritual modern Israel was in bondage had been specifically identified in prophecy as twelve hundred and sixty years, and while in bondage spiritual modern Israel forgot, and ceased to observe, the seventh-day Sabbath.

Ду лавҳа ба Исроили рӯҳонии навин фақат баъд аз он дода шуданд, ки Худо онҳоро аз ғуломии рӯҳонии асорати католикӣ раҳоӣ бахшида, аз миёни ноумедии бузурги соли 1844 гузаронд. Давраи замоне, ки Исроили рӯҳонии навин дар асорат буд, дар нубувват ба таври мушаххас ҳамчун як ҳазору дусаду шаст сол муайян шуда буд, ва дар ҳоли асорат Исроили рӯҳонии навин рӯзи шанбеи рӯзи ҳафтумро фаромӯш кард ва риояи онро бас намуд.

In the very history when God provided the two tables to Moses to take to ancient Israel, his brother Aaron was making a golden image of a calf. The two tables of the Ten Commandments identify that God is a jealous God, and His jealousy is especially manifested against idolatry, and as Moses descended the mount, ancient Israel was dancing naked around a golden image that had been produced by the one who had been chosen as God’s spokesman.

Дар ҳамон таърихе, ки Худо ба Мусо ду лавҳаро дод, то онҳоро назди Исроили қадим бибарад, бародараш Ҳорун пайкари тиллоии гӯсоларо месохт. Ду лавҳаи Даҳ Аҳком муайян месозанд, ки Худо Худои ғайратманд аст, ва ғайрати Ӯ ба вижа бар зидди бутпарастӣ зоҳир мегардад; ва ҳангоме ки Мусо аз кӯҳ фуруд меомад, Исроили қадим урён гирди пайкари тиллоие, ки аз ҷониби ҳамон касе сохта шуда буд, ки барои сухангӯи Худо баргузида гардида буд, рақс мекард.

> And Moses told Aaron all the words of the Lord who had sent him, and all the signs which he had commanded him. And Moses and Aaron went and gathered together all the elders of the children of Israel: And Aaron spake all the words which the Lord had spoken unto Moses, and did the signs in the sight of the people. Exodus 4:28–30.

> Ва Мусо ба Ҳорун ҳамаи суханони Худовандро, ки ӯро фиристода буд, ва ҳамаи мӯъҷизаҳоеро, ки ба ӯ амр фармуда буд, гуфт. Ва Мусо ва Ҳорун рафта, ҳамаи пирони банӣ-Исроилро ҷамъ оварданд; ва Ҳорун ҳамаи суханонеро, ки Худованд ба Мусо гуфта буд, баён кард ва мӯъҷизаҳоро дар назари мардум ба ҷо овард. Хуруҷ 4:28–30.

The brother of the prophet who led ancient Israel during the covenant history when the two covenant tables were provided was the leader in the rebellion of the image of jealousy. The husband of the prophetess who led modern Israel during the covenant history when the two covenant tables were provided was the leader in the rebellion of 1863, and 1863 marks the first generation of Adventism as being represented as an image of jealousy being placed at the entry of the gate of the altar.

Бародари он набӣ, ки Исроили қадимро дар ҷараёни таърихи аҳд, ҳангоме ки ду лавҳаи аҳд дода шуданд, роҳбарӣ мекард, пешвои исёни сурати рашк буд. Шавҳари он набия, ки Исроили муосирро дар ҷараёни таърихи аҳд, ҳангоме ки ду лавҳаи аҳд дода шуданд, роҳбарӣ мекард, пешвои исёни соли 1863 буд; ва соли 1863 аввалин насли адвентизмро нишон медиҳад, ки ҳамчун сурати рашк муаррифӣ мешавад, ки дар даромадгоҳи дарвозаи қурбонгоҳ гузошта шудааст.

> Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. Ezekiel 8:5.

> Ва Ӯ ба ман гуфт: «Эй писари одам, акнун чашмони худро ба сӯи шимол бардор». Пас ман чашмони худро ба сӯи шимол бардоштам, ва инак, дар ҷониби шимол, назди дарвозаи қурбонгоҳ, дар даромадгоҳ ин тимсоли рашк қарор дошт. Ҳизқиёл 8:5.

The “altar” is a symbol of Christ.

«қурбонгоҳ» рамзи Масеҳ аст.

> “We are in danger of mingling the sacred and the common. The holy fire from God is to be used in our efforts. The true altar is Christ; the true fire is the Holy Spirit. This is our inspiration. It is only as the Holy Spirit leads and guides a man that he is a safe counselor. If we turn aside from God and from His chosen ones to inquire at strange altars we shall be answered according to our works.” Selected Messages, book 3, 300.

> «Мо дар хатари омехта кардани муқаддас ва одӣ қарор дорем. Оташи муқаддас, ки аз ҷониби Худост, бояд дар кӯшишҳои мо истифода шавад. Қурбонгоҳи ҳақиқӣ Масеҳ аст; оташи ҳақиқӣ Рӯҳулқудс аст. Илҳоми мо ҳамин аст. Танҳо ҳамон вақт, ки Рӯҳулқудс инсонро роҳбарӣ ва ҳидоят мекунад, ӯ машваратдиҳандаи бехатар мебошад. Агар мо аз Худо ва аз баргузидагони Ӯ рӯй гардонем, то назди қурбонгоҳҳои бегона пурсуҷӯ кунем, ба мо мувофиқи аъмоли худ ҷавоб дода хоҳад шуд». Selected Messages, book 3, 300.

The “gate” is the church.

«Дарвоза» — калисо аст.

> “To the humble, believing soul, the house of God on earth is the gate of heaven. The song of praise, the prayer, the words spoken by Christ’s representatives, are God’s appointed agencies to prepare a people for the church above, for that loftier worship into which there can enter nothing that defileth.” Testimonies, volume 5, 491.

> «Барои ҷоне, ки фурӯтан ва имондор аст, хонаи Худо бар рӯйи замин дарвозаи осмон мебошад. Суруди ҳамду сано, дуо, суханоне ки намояндагони Масеҳ ба забон меоранд, воситаҳое мебошанд, ки Худо таъйин кардааст, то қавмеро барои калисои боло, барои он ибодати олитаре омода созад, ки ба он ҳеҷ чизи нопок дохил шуда наметавонад». Testimonies, volume 5, 491.

In 1863, Laodicean Adventism became a legally registered church and ceased to be a movement. They “entered” into church history at that point. In 1863, the church of Christ entered into a legal association with the government of the United States. In that year they also introduced a counterfeit chart to replace the two sacred tables of Habakkuk. As soon as the second table was prepared, in terms of prophetic history those typified by Aaron were preparing a counterfeit image.

Дар соли 1863, адвентизми Лаодикия ба калисои расман ба қайд гирифташудаи ҳуқуқӣ табдил ёфт ва дигар ҷунбиш набуд. Дар он лаҳза онҳо ба таърихи калисо «ворид шуданд». Дар соли 1863, калисои Масеҳ ба иттиҳоди ҳуқуқӣ бо ҳукумати Иёлоти Муттаҳида ворид гардид. Дар ҳамон сол онҳо ҳамчунин ҷадвали қалбакиеро ҷорӣ карданд, то ду лавҳи муқаддаси Ҳабаққуқро иваз намоянд. Ҳамин ки лавҳи дуюм омода гардид, аз назари таърихи нубувват онҳое ки ба воситаи Ҳорун намуна оварда шудаанд, дар ҳоли омода кардани тасвири қалбакӣ буданд.

The second Commandment is the most specific warning against idolatry and the worship of images. It is also where God identifies His character as a jealous God. It is also there that He sets forth the principle that He reserves judgment upon the wicked unto the third and fourth generations. The Ten Commandments are a transcript of Christ’s character.

Фармони дуюм огоҳии мушаххастарин бар зидди бутпарастӣ ва саҷда ба тасвирҳост. Ҳамчунин дар ҳамин ҷо Худо хислати Худро ҳамчун Худои ғайюр ошкор месозад. Ҳамчунин дар он ҷо Ӯ ин усулро баён мекунад, ки довариро бар шарирон то насли сеюм ва чорум нигоҳ медорад. Даҳ Аҳком нусхаи хаттии хислати Масеҳ мебошанд.

> “For the rejection of Christ, with the results that followed, they were responsible. A nation’s sin and a nation’s ruin were due to the religious leaders.

> «Барои рад кардани Масеҳ, бо натиҷаҳое ки пас аз он ба амал омаданд, онҳо масъул буданд. Гуноҳи як миллат ва ҳалокати як миллат ба зиммаи роҳбарони динӣ буд.»

> “In our day are not the same influences at work? Of the husbandmen of the Lord’s vineyard are not many following in the steps of the Jewish leaders? Are not religious teachers turning men away from the plain requirements of the word of God? Instead of educating them in obedience to God’s law, are they not educating them in transgression? From many of the pulpits of the churches the people are taught that the law of God is not binding upon them. Human traditions, ordinances, and customs are exalted. Pride and self-satisfaction because of the gifts of God are fostered, while the claims of God are ignored.

> «Оё дар рӯзҳои мо низ ҳамин таъсирот амал намекунанд? Оё аз боғбонони токзори Худованд бисёре нестанд, ки ба пайи қадамҳои роҳбарони яҳудӣ мераванд? Оё муаллимони динӣ одамонро аз талаботи равшани каломи Худо дур намесозанд? Ба ҷойи он ки онҳоро дар итоат ба шариати Худо тарбия намоянд, оё онҳоро дар таҷовуз аз он тарбия намекунанд? Аз бисёре аз минбарҳои калисоҳо ба мардум таълим дода мешавад, ки шариати Худо барояшон ҳатмӣ нест. Ривоятҳо, ойинҳо ва русумоти башарӣ болобардошта мешаванд. Ғурур ва қаноатмандии худ аз сабаби атоҳои Худо парвариш меёбанд, дар ҳоле ки даъвоҳои Худо нодида гирифта мешаванд.»

> “In setting aside the law of God, men know not what they are doing. God’s law is the transcript of His character. It embodies the principles of His kingdom. He who refuses to accept these principles is placing himself outside the channel where God’s blessings flow.” Christ’s Object Lessons, 305.

> «Ҳангоме ки одамон шариати Худоро канор мегузоранд, намедонанд, ки чӣ мекунанд. Шариати Худо нусхаи хаттии хислати Ӯст. Он принсипҳои подшоҳии Ӯро дар бар мегирад. Касе ки қабул кардани ин принсипҳоро рад мекунад, худро берун аз маҷрое қарор медиҳад, ки баракатҳои Худо дар он ҷорӣ мешаванд». Christ’s Object Lessons, 305.

The character of Christ is His image, and it includes that He is a jealous God. God’s jealousy was manifested in Christ when He twice cleansed the temple. In the first temple cleansing the disciples who witnessed the work were then led to remember that the Scriptures referenced God’s jealousy.

Хислати Масеҳ сурати Ӯст, ва он дар бар мегирад, ки Ӯ Худои ғаюр аст. Ғайрати Худо дар Масеҳ ошкор гардид, вақте ки Ӯ ду бор маъбадро пок сохт. Дар поксозии нахустини маъбад, шогирдоне ки ин амалро диданд, баъдтар ба ёд оварда шуданд, ки Навиштаҳо ба ғайрати Худо ишора мекарданд.

> And the Jews’ Passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. John 2:13–17.

> Ва Иди Фисҳи Яҳудиён наздик буд, ва Исо ба Уршалим баромад, ва дар маъбад онҳое ёфт, ки говон ва гӯсфандон ва кабӯтарон мефурӯхтанд, ва саррофон нишаста буданд. Ва чун тозиёнае аз ресмончаҳо сохт, ҳамаи онҳоро аз маъбад берун ронд, ҳам гӯсфандонро ва ҳам говонро; ва пули саррофонро рехт ва мизҳоро чаппа кард; ва ба онҳое ки кабӯтарон мефурӯхтанд, гуфт: «Ин чизҳоро аз ин ҷо бардоред; хонаи Падари Маро хонаи тиҷорат масозед». Ва шогирдонаш ба ёд оварданд, ки навишта шудааст: «Ғайрати хонаи Ту Маро фурӯ бурдааст». Юҳанно 2:13–17.

In the Scriptures, both the Hebrew and the Greek the word “zealous” is also the word “jealous.” They are the same word. When Christ cleansed the temple, He was manifesting God’s jealousy, which is the attribute of God’s character that is identified in the second commandment, and it is especially manifested against idolatry. When Moses descended the mount with the two tables and understood what Aaron had done and what the people were doing, he broke the two tables. The two tables were the true image of jealously, for they were physical representations that identified God as a jealous God. When Moses broke the two tables, he was manifesting the very jealousy that is identified in the second commandment.

Дар Навиштаҳо, ҳам дар ибронӣ ва ҳам дар юнонӣ, калимаи «ғаюр» ҳамчунин ҳамон калимаи «рашкдор» аст. Онҳо як калимаанд. Вақте ки Масеҳ маъбадро пок кард, Ӯ рашки Худоро зоҳир менамуд, ки ин сифати хислати Худост, ки дар аҳкоми дуюм муайян шудааст, ва он махсусан бар зидди бутпарастӣ зоҳир мегардад. Вақте ки Мусо бо ду лавҳа аз кӯҳ фуруд омад ва дарк кард, ки Ҳорун чӣ кардааст ва мардум чӣ мекарданд, ӯ он ду лавҳаро шикаст. Он ду лавҳа сурати ҳақиқии рашк буданд, зеро онҳо намояндагиҳои ҷисмонӣ буданд, ки Худоро ҳамчун Худои рашкдор муайян мекарданд. Вақте ки Мусо он ду лавҳаро шикаст, ӯ маҳз ҳамон рашкеро зоҳир менамуд, ки дар аҳкоми дуюм муайян шудааст.

> And Moses turned, and went down from the mount, and the two tables of the testimony were in his hand: the tables were written on both their sides; on the one side and on the other were they written. And the tables were the work of God, and the writing was the writing of God, graven upon the tables. And when Joshua heard the noise of the people as they shouted, he said unto Moses, There is a noise of war in the camp. And he said, It is not the voice of them that shout for mastery, neither is it the voice of them that cry for being overcome: but the noise of them that sing do I hear. And it came to pass, as soon as he came nigh unto the camp, that he saw the calf, and the dancing: and Moses’ anger waxed hot, and he cast the tables out of his hands, and brake them beneath the mount. Exodus 32:15–19.

> Ва Мусо рӯй гардонида, аз кӯҳ фуруд омад, ва ду лавҳи шаҳодат дар дасти ӯ буд; лавҳҳо бар ҳар ду ҷониби худ навишта шуда буданд; ҳам аз ин тараф ва ҳам аз он тараф навишта шуда буданд. Ва он лавҳҳо кори Худо буданд, ва навиштаҷот навиштаҷоти Худо буд, ки бар лавҳҳо ҳаккокӣ шуда буд. Ва чун Еҳушаъ овози мардумро, ҳангоме ки онҳо фарёд мезаданд, шунид, ба Мусо гуфт: «Дар урдугоҳ овози ҷанг аст». Ва ӯ гуфт: «На овози онҳост, ки барои ғолибият нидо мекунанд, ва на овози онҳост, ки аз мағлубият фарёд мекашанд; балки овози сурудхонҳоро мешунавам». Ва чунин воқеъ шуд, ки ҳамин ки ӯ ба урдугоҳ наздик омад, гӯсоларо ва рақсу бозиро дид; ва хашми Мусо аланга зад, ва ӯ лавҳҳоро аз дасти худ афканда, онҳоро дар зери кӯҳ шикаст. Хуруҷ 32:15–19.

The two tables were the testimony of God’s character. The character of God is the image that is to be formed in men through the righteousness of Christ. The two tables are the true image of jealousy, and Aaron had produced a counterfeit image of jealousy at the very time that the true image of jealousy was being delivered to ancient Israel. Those who have Christ formed within have His image, and the robe of His righteousness, yet Aaron’s celebrants were dancing naked, for they were Laodiceans. Laodiceans are “wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.”

Ду лавҳа шаҳодати хислати Худо буданд. Хислати Худо он суратест, ки бояд дар инсонҳо ба воситаи адолати Масеҳ шакл гирад. Ду лавҳа сурати ҳақиқии ғайрат буданд, ва Ҳорун маҳз дар ҳамон вақте, ки сурати ҳақиқии ғайрат ба Исроили қадим дода мешуд, сурати қалбакии ғайратро падид овард. Онҳое ки Масеҳ дар ботини онҳо шакл гирифтааст, сурати Ӯ ва ҷомаи адолати Ӯро доранд; вале иштирокдорони ҷашни Ҳорун урён рақсида истода буданд, зеро онҳо Лоудиқиёниён буданд. Лоудиқиёниён «бечора, ва мусибатзада, ва камбағал, ва кӯр, ва урён» мебошанд.

> And when Moses saw that the people were naked; (for Aaron had made them naked unto their shame among their enemies). Exodus 32:25.

> Ва чун Мӯсо дид, ки қавм бараҳна шудаанд; (зеро Ҳорун онҳоро барои расвоиашон дар миёни душманонашон бараҳна гардонида буд). Хуруҷ 32:25.

In 1856, seven years before the counterfeit chart was produced, both James and Ellen White identified that the movement had transitioned into the Laodicean condition. In 1863, Adventism was as spiritually “naked” as was ancient Israel literally “naked” as they danced around the counterfeit image of jealousy. The counterfeit that Aaron had made was an idol made of gold, but it was an image of a calf, which is a beast. It was an image of the beast, and also an image to the beast. The golden calf was an image of the beast, but it also had been dedicated to the gods that Aaron unrighteously declared had delivered Israel from Egyptian bondage.

Соли 1856, ҳафт сол пеш аз он ки ҷадвали қалбакӣ таҳия гардад, ҳам Яъқуб Уайт ва ҳам Эллен Уайт муайян карданд, ки ин ҳаракат ба ҳолати Лаодикия гузашта буд. Дар соли 1863, Адвентизм аз ҷиҳати рӯҳонӣ ҳамон қадар «урён» буд, ки Исроили қадим ба таври аслӣ «урён» буд, ҳангоме ки онҳо гирди симои қалбакии рашк мерақсиданд. Он қалбакие, ки Ҳорун сохта буд, буте аз тилло буд, вале он симои гӯсолае буд, ки ҳайвон аст. Он симои ҳайвон буд, ва ҳамчунин симое барои ҳайвон. Гӯсолаи тиллоӣ симои ҳайвон буд, аммо он ҳамчунин ба худоёне бахшида шуда буд, ки Ҳорун ба ноҳақ эълон кард, ки Исроилро аз бандагии Миср раҳо кардаанд.

> And he received them at their hand, and fashioned it with a graving tool, after he had made it a molten calf: and they said, These be thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And when Aaron saw it, he built an altar before it; and Aaron made proclamation, and said, Tomorrow is a feast to the Lord. And they rose up early on the morrow, and offered burnt offerings, and brought peace offerings; and the people sat down to eat and to drink, and rose up to play. Exodus 32:4–6.

> Ва ӯ он чизҳоро аз дасти онҳо гирифт ва бо асбоби наққошӣ онро шакл дод, баъд аз он ки онро ба сурати гӯсолаи рехтагарӣ сохта буд; ва онҳо гуфтанд: «Инҳоянд худоёни ту, эй Исроил, ки туро аз замини Миср берун оварданд». Ва чун Ҳорун инро дид, қурбонгоҳе пеши он бино кард; ва Ҳорун нидо дода, гуфт: «Фардо идест барои Худованд». Ва онҳо субҳи рӯзи дигар барвақт бархоста, қурбониҳои сӯхтанӣ тақдим карданд ва қурбониҳои саломатӣ оварданд; ва қавм нишастанд, то бихӯранд ва бинӯшанд, ва бархостанд, то айшу бозӣ кунанд. Хуруҷ 32:4–6.

The golden calf was an image of a beast, but it was dedicated to false gods, and so it was also an image (offering) to the beast. The image was made of gold, which is the symbol of Babylon, and it was a calf, which is the highest form of offering in the sanctuary service. It was dedicated to the gods of Egypt. Mystery Babylon (for all the prophetic testimonies identify the end of the world) consists of a woman riding upon a beast. The beast the woman rides is the United Nations (ten kings), and is a symbol of the dragon, atheism and Egypt. The woman herself is a counterfeit of God’s true church. The golden calf that Aaron dedicated to the gods of Egypt typified the great whore of Revelation seventeen, who is Babylon (gold), riding upon a beast (Egypt) and a counterfeit church (calf).

Гӯсолаи тиллоӣ тасвири ҳайвоне буд, аммо он ба худоёни козиб бахшида шуда буд, ва бинобар ин он ҳамчунин тасвире (қурбоние) барои ҳайвон буд. Он тасвир аз тилло сохта шуда буд, ки рамзи Бобил аст, ва он гӯсола буд, ки олитарин шакли қурбонӣ дар хизмати муқаддасгоҳ мебошад. Он ба худоёни Миср бахшида шуда буд. Бобили асроромез (зеро ҳамаи шаҳодатҳои нубувватӣ поёни ҷаҳонро муайян мекунанд) аз зане иборат аст, ки бар ҳайвоне савор аст. Ҳайвоне, ки зан бар он савор аст, Созмони Милали Муттаҳид (даҳ подшоҳ) мебошад, ва рамзи аждаҳо, бехудоӣ ва Миср аст. Худи зан тақаллуби калисои ҳақиқии Худо аст. Гӯсолаи тиллоие, ки Ҳорун ба худоёни Миср бахшид, фоҳишаи бузурги Ваҳйи боб 17-ро пешнамуна буд, ки ӯ Бобил (тилло) аст, бар ҳайвон (Миср) савор мебошад ва калисои тақаллубӣ (гӯсола) аст.

At the same time Aaron built an altar, which, as just defined, represents Christ, the true altar. He then instituted a counterfeit system of worship, for he proclaimed a feast to the Lord on the following day. Aaron’s golden calf was an image “of” and “to” the beast, and it was set up “before” a counterfeit Christ, and a day was set aside to celebrate his false system of worship.

Ҳамзамон Ҳорун қурбонгоҳе бино кард, ки, чунонки тоза муайян гардид, Масеҳ, қурбонгоҳи ҳақиқиро, ифода мекунад. Сипас ӯ низоми қалбакии ибодатро ҷорӣ намуд, зеро барои рӯзи дигар ҷашне барои Худованд эълон кард. Гӯсолаи тиллоии Ҳорун ҳайкале «аз» ва «барои» ваҳшӣ буд, ва он «пеши» Масеҳи қалбакӣ барпо карда шуд, ва рӯзе ҷудо карда шуд, то низоми дурӯғини ибодати ӯ таҷлил гардад.

The United States is the power that sets up an image to the beast and then forces the world to follow its example. The United States has power to force that system of worship upon the world, and it does so in sight of the beast “before” it.

Иёлоти Муттаҳида қудратест, ки ҳайкале барои ваҳшӣ барпо мекунад ва сипас ҷаҳонро маҷбур месозад, ки аз намунаи он пайравӣ намояд. Иёлоти Муттаҳида қудрат дорад, ки он низоми ибодатро бар ҷаҳон таҳмил кунад, ва инро дар пеши назари ваҳшӣ, «пеши» он, ба ҷо меоварад.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. Revelation 13:11, 12.

> Ва ман ҳайвони дигареро дидам, ки аз замин бармебаромад; ва ӯ ду шох мисли барра дошт, ва мисли аждаҳо сухан мегуфт. Ва ӯ тамоми қудрати ҳайвони аввалро дар ҳузури ӯ ба амал меоварад ва замин ва сокинони онро водор месозад, ки ба ҳайвони аввал, ки захми марговараш шифо ёфта буд, саҷда кунанд. Ваҳй 13:11, 12.

The man of sin, who is the papacy, is the sea beast of Revelation thirteen. When the United States speaks as a dragon, at the soon-coming Sunday law, it then begins to force the world to set up an image to the beast “before” it. The beast before the United States (the earth beast), is the papacy (the sea beast). The papacy is a counterfeit Christ, and Aaron had set up his golden image, before a counterfeit Christ, for Christ is the true altar. Aaron then instituted a false system of worship as represented by the proclamation of the feast day that was to take place on the next day. The United States also forces a false system of worship, and it is also associated with a counterfeit day of worship.

Марди гуноҳ, ки папаият аст, ҳамон ҳайвони баҳрии Ваҳй боби сездаҳ аст. Вақте ки Иёлоти Муттаҳида чун аждаҳо сухан мегӯяд, дар қонуни якшанбеи ба зудӣ омаданӣ, он гоҳ ба маҷбур сохтани ҷаҳон оғоз мекунад, то барои ҳайвон «пеши» он сурате барпо намояд. Ҳайвоне, ки пеши Иёлоти Муттаҳида (ҳайвони заминӣ) аст, папаият (ҳайвони баҳрӣ) мебошад. Папаият Масеҳи қалбакӣ аст, ва Ҳорун сурати тиллоии худро пеши Масеҳи қалбакӣ барпо карда буд, зеро Масеҳ қурбонгоҳи ҳақиқӣ аст. Сипас Ҳорун низоми дурӯғини ибодатро барқарор намуд, чунон ки дар эълони рӯзи ид, ки мебоист фардояш баргузор гардад, ифода ёфтааст. Иёлоти Муттаҳида низ низоми дурӯғини ибодатро таҳмил мекунад, ва он низ бо рӯзи қалбакии ибодат алоқаманд аст.

When Moses descended the mount, the controversy was between the true and the false image of jealousy—the image of Christ or the image of Satan. The counterfeit consisted of a counterfeit Christ (the altar), a counterfeit experience (Laodicean), a counterfeit day of worship (“tomorrow is a feast of the Lord”). The rebellion of the golden calf represents the rebellion of the soon-coming Sunday law, but it also represents the rebellion of Laodicean Adventism in 1863.

Ҳангоме ки Мусо аз кӯҳ фуруд омад, баҳс миёни сурати ҳақиқӣ ва сурати бардурӯғи рашк буд — сурати Масеҳ ё сурати Шайтон. Қалбакӣ аз Масеҳи қалбакӣ (қурбонгоҳ), таҷрибаи қалбакӣ (Лоудикия), рӯзи қалбакии ибодат («фардо иди Худованд аст») иборат буд. Исёни гӯсолаи тиллоӣ исёни қонуни якшанбеи наздикояндаро таҷассум мекунад, аммо он ҳамчунин исёни адвентизми Лоудикиягиро дар соли 1863 таҷассум мекунад.

In 1863, a counterfeit table was introduced to cover up the jewels of Miller’s dream as represented upon Habakkuk’s two tables. Those two tables had been typified by the two tables Moses received on the mount. In 1863, a legal connection was made with the government of the United States, thus ending the Millerite movement and legally registering the Laodicean movement as the Seventh-day Adventist church. That relationship was represented by Aaron’s image to the beast, which prophetically is defined as the combination of Church and State, thus typifying the Millerites establishing a Church-State relationship in 1863, and also typifying the United States at the soon-coming Sunday law.

Дар соли 1863 мизи қалбакӣ ҷорӣ карда шуд, то ҷавоҳироти хоби Миллерро, ки бар ду лавҳи Ҳабаққуқ муаррифӣ гардида буд, пинҳон созад. Он ду лавҳаро ду лавҳе намунасозӣ мекарданд, ки Мусо дар кӯҳ гирифта буд. Дар соли 1863 бо ҳукумати Иёлоти Муттаҳидаи Амрико пайванди ҳуқуқӣ барқарор карда шуд, ва ба ин васила ҳаракати миллерӣ поён ёфт ва ҳаракати Лаодикия ба таври ҳуқуқӣ ҳамчун калисои Адвентистони рӯзи ҳафтум ба қайд гирифта шуд. Он муносибат ба воситаи сурати ҳайвон, ки ба Ҳорун мансуб буд, муаррифӣ гардида буд, ки аз ҷиҳати нубувватӣ ҳамчун иттиҳоди Калисо ва Давлат таъриф мешавад; бинобар ин, он намунасозии он буд, ки миллериён дар соли 1863 муносибати Калисо-Давлатро барқарор намуданд, ва ҳамчунин намунасозии Иёлоти Муттаҳидаи Амрико дар қонуни наздикояндаи якшанбе буд.

Aaron’s naked dancing fools, representing the counterfeit experience of Laodicea, is just as the Millerite movement had become in 1856. The spiritual experience represented by Aaron’s dancing fools was contrasted with the experience of Moses, who was manifesting the jealousy of God’s character towards idolatry. A “dance” in prophecy is a symbol of deception, and Aaron’s dancing fools, also represented the deception that is brought about by the United States as it forces the world to “dance” to Nebuchadnezzar’s band, while the whore of Tyre sings her songs.

Мастони рақси бараҳнаи Ҳорун, ки таҷрибаи қалбакии Лаодикияро намояндагӣ мекунанд, айнан ҳамон гунаанд, ки ҳаракати Миллерӣ дар соли 1856 ба он мубаддал шуда буд. Таҷрибаи рӯҳоние, ки бо мастони рақси Ҳорун намояндагӣ мешавад, дар муқоиса бо таҷрибаи Мусо қарор дода шудааст, ки ғайрати хислати Худоро нисбат ба бутпарастӣ зоҳир мекард. «Рақс» дар нубувват рамзи фиреб аст, ва мастони рақси Ҳорун инчунин фиреберо намояндагӣ мекарданд, ки аз ҷониби Иёлоти Муттаҳида ба амал оварда мешавад, вақте ки он ҷаҳонро маҷбур месозад, то ба навои сози Набукаднесар «рақс» кунад, дар ҳоле ки фоҳишаи Сур сурудҳои худро месарояд.

In 1863, the Laodicean Millerite movement transitioned to the legally registered Laodicean Seventh-day Adventist church. As identified in previous articles, in 1863, Jericho was rebuilt, for Jericho is a symbol of the affluence of Laodicea and serves as a counterfeit of the city of Jerusalem. In 1863, the introduction of a counterfeit prophetic chart represented a repetition of the history of Aaron, the golden calf and the dancing fools. The history of the Red Sea deliverance has been repeatedly employed by Sister White to illustrate the history of early Adventism, and this application aligns perfectly with the history of Moses and Aaron in the controversy over the image of jealousy.

Соли 1863 ҳаракати миллеритии Лоудиқия ба калисои расман сабтиномшудаи адвентистони рӯзи ҳафтуми Лоудиқия гузариш кард. Чунон ки дар мақолаҳои пешин муайян карда шудааст, дар соли 1863 Ериҳӯ аз нав бино карда шуд, зеро Ериҳӯ рамзи фаровонии Лоудиқия мебошад ва ҳамчун қалбакии шаҳри Ерусалим хизмат мекунад. Дар соли 1863 ворид намудани ҷадвали қалбакии нубувватӣ такрори таърихи Ҳорун, гӯсолаи тиллоӣ ва аблаҳони раққосро ифода мекард. Таърихи наҷоти Баҳри Сурхро хоҳар Уайт борҳо барои тавзеҳи таърихи адвентизми ибтидоӣ ба кор бурдааст, ва ин татбиқ ба таври комил бо таърихи Мусо ва Ҳорун дар ҷанҷол бар сари сурати рашк мутобиқат мекунад.

In 1863, the first generation of Laodicean Adventism began as an image of jealousy was placed in the gate (church), which was before the altar (Christ). That first generation then “entered” into an escalating history of abominations.

Дар соли 1863, насли аввали адвентизми Лоудикия оғоз ёфт, вақте ки сурати ҳасад дар дарвоза (калисо), ки пеши қурбонгоҳ (Масеҳ) буд, гузошта шуд. Он насли аввал баъдан ба таърихи рӯ ба афзоиши корҳои зишт «дохил шуд».

> Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. Ezekiel 8:5.

> Пас ба ман гуфт: «Эй писари одам, акнун чашмони худро ба сӯи шимол бардор». Ва ман чашмони худро ба сӯи шимол бардоштам, ва инак, дар тарафи шимол, назди дарвозаи қурбонгоҳ, ин сурати рашк дар даромадгоҳ буд. Ҳизқиёл 8:5.

We will continue these considerations in the next article.

Мо ин мулоҳизаҳоро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “What is our condition in this fearful and solemn time? Alas, what pride is prevailing in the church, what hypocrisy, what deception, what love of dress, frivolity, and amusement, what desire for the supremacy! All these sins have clouded the mind, so that eternal things have not been discerned. Shall we not search the Scriptures, that we may know where we are in this world’s history? Shall we not become intelligent in regard to the work that is being accomplished for us at this time, and the position that we as sinners should occupy while this work of atonement is going forward? If we have any regard for our souls’ salvation, we must make a decided change. We must seek the Lord with true penitence; we must with deep contrition of soul confess our sins, that they may be blotted out.

> «Дар ин замони даҳшатнок ва пурвиқор ҳолати мо чӣ гуна аст? Афсӯс, дар калисо чӣ қадар ғурур ҳукмрон аст, чӣ қадар риёкорӣ, чӣ қадар фиреб, чӣ қадар дӯстдории либоспӯшӣ, сабуксарӣ ва айшу тамошо, чӣ қадар хоҳиши сарварӣ! Ҳамаи ин гуноҳҳо зеҳнро тира гардонидаанд, ба тавре ки чизҳои абадӣ дарк карда нашудаанд. Оё мо Навиштаҳоро тафтиш накунем, то бидонем, ки дар таърихи ин ҷаҳон дар куҷо қарор дорем? Оё мо набояд нисбат ба коре, ки дар ин вақт барои мо анҷом дода мешавад, ва нисбат ба мақоме, ки мо ҳамчун гуноҳкорон бояд ишғол намоем, ҳангоме ки ин кори кафорат идома дорад, фаҳмишманд гардем? Агар мо барои наҷоти ҷонҳои худ андаке ҳам ғамхорӣ дошта бошем, бояд тағйироти қатъӣ ба амал оварем. Мо бояд Худовандро бо тавбаи ҳақиқӣ биҷӯем; мо бояд бо пушаймонии амиқи ҷон гуноҳҳои худро эътироф намоем, то ки онҳо маҳв карда шаванд.

> “We must no longer remain upon the enchanted ground. We are fast approaching the close of our probation. Let every soul inquire, How do I stand before God? We know not how soon our names may be taken into the lips of Christ, and our cases be finally decided. What, oh, what will these decisions be! Shall we be counted with the righteous, or shall we be numbered with the wicked?

> «Мо дигар набояд бар замини сеҳршуда бимонем. Мо бо шитоб ба анҷоми муҳлати озмоиши худ наздик мешавем. Бигзор ҳар як ҷон бипурсад: Ман дар пеши Худо дар чӣ ҳолат қарор дорам? Мо намедонем, ки то чӣ андоза ба зудӣ номҳои мо бар лабони Масеҳ оварда хоҳанд шуд ва парвандаҳои мо ниҳоятан ҳал хоҳанд гардид. Оҳ, оҳ, ин қарорҳо чӣ хоҳанд буд! Оё мо бо одилон маҳсуб хоҳем шуд, ё бо бадкорон шумурда хоҳем гардид?»

> “Let the church arise, and repent of her backslidings before God. Let the watchmen awake, and give the trumpet a certain sound. It is a definite warning that we have to proclaim. God commands His servants, ‘Cry aloud, spare not, lift up thy voice like a trumpet, and shew my people their transgression, and the house of Jacob their sins’ (Isaiah 58:1). The attention of the people must be gained; unless this can be done, all effort is useless; though an angel from heaven should come down and speak to them, his words would do no more good than if he were speaking into the cold ear of death.

> «Бигзор калисо бархезад ва пеши Худо аз ақибгардониҳои худ тавба намояд. Бигзор посбонон бедор шаванд ва карнайро бо садои равшану муайян ба садо дароранд. Ин ҳушдори қатъиест, ки мо бояд эълон кунем. Худо ба хизматгорони Худ амр мекунад: “Бо овози баланд фарёд зан, худро дареғ мадор, овози худро мисли карнай баланд намо ва ба қавми Ман таҷовузи онҳоро ва ба хонадони Яъқуб гуноҳҳои онҳоро нишон деҳ” (Ишаъё 58:1). Диққати мардум бояд ҷалб карда шавад; агар ин ба амал наояд, ҳар кӯшиш бефоида аст; ҳатто агар фариштае аз осмон фуруд омада, ба онҳо сухан гӯяд, суханони ӯ аз он бештар фоидае нахоҳанд дошт, аз он ки гӯё ӯ ба гӯши сарди марг сухан мегӯяд.»

> “The church must arouse to action. The Spirit of God can never come in until she prepares the way. There should be earnest searching of heart. There should be united, persevering prayer, and through faith a claiming of the promises of God. There should be, not a clothing of the body with sackcloth, as in ancient times, but a deep humiliation of soul. We have not the first reason for self-congratulation and self-exaltation. We should humble ourselves under the mighty hand of God. He will appear to comfort and bless the true seekers.” Selected Messages, book 1, 125, 126.

> «Калисо бояд ба амал бедор шавад. Рӯҳи Худо ҳаргиз нахоҳад омад, то даме ки вай роҳро омода насозад. Бояд тафтиши ҷиддии дил вуҷуд дошта бошад. Бояд дуои муттаҳидона ва пойдор бошад, ва ба воситаи имон даъво намудани ваъдаҳои Худо. Бояд бошад, на пӯшонидани ҷисм бо палос, чунон ки дар замонҳои қадим буд, балки фурӯтании амиқи ҷон. Мо ҳеч нахустин сабабе барои табрики худ ва боло бардоштани худ надорем. Мо бояд худро зери дасти қудратманди Худо фурӯтан созем. Ӯ зоҳир хоҳад шуд, то ҷӯяндагони ҳақиқиро тасаллӣ диҳад ва баракат бахшад». Selected Messages, book 1, 125, 126.

Back to Articles