Article

# Китоби Дониёл — Яксаду панҷоҳу сеюм

Рамзшиносии рӯҳонии подшоҳии шимолӣ ва ҷанубӣ: сафаре аз миёни маъбадҳои Китоби Муқаддас ва табиати инсон

Author

Jeff Pippenger

Published

March 23, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Подшоҳии шимолӣ табиати поёниро дар маъбади инсоният намояндагӣ мекард; он ҷисмро дар маъбади калисо намояндагӣ мекард; он башарияти ҷисмониро дар маъбади Масеҳ намояндагӣ мекард. Масеҳ ҳар маъбадро бино кардааст, ва Ӯ ҳар таҳкурсиро гузоштааст, ва санги аввал дар маъбади миллеритӣ таълимоти «ҳафт замон» буд, ки онро ду чӯби Ҳизқиёл намояндагӣ мекунанд. Дар исёни соли 1863, адвентизми Лоудикия «санги кунҷии» нубувватии худро рад намуд, ки ин дар бино шудани маъбади заминӣ низ рӯй дода буд. Санги радшуда таъин шуда буд, ки дар анҷоми бардоштани маъбад баргузида гардад, ҳарчанд ки дар тамоми давраи сохтмон санги пешпо хӯрдан буд. Бо вуҷуди ин, Каломи нубувватӣ муайян месозад, ки санги радшудаи пешпо хӯрдан дар ниҳоят сари кунҷ хоҳад шуд.

Чӯби «ҳафт замон», чунон ки бо подшоҳии ҷанубӣ ифода ёфтааст, нисбат ба подшоҳии шимолӣ «сар» аст. Он «сар» аст, зеро маҳз дар подшоҳии ҷанубӣ Худо Ерусалимро ҳамчун шаҳри Худ муайян кард, ки дар он ҷо муқаддасгоҳи Худ ва номи Худро қарор дод. То замоне ки он ду чӯб аз соли 1798 то соли 1844 ба ҳам пайваста шуданд, «сар» подшоҳии поёнии ҷанубӣ буд. Вақте ки ба Юҳанно, дар соли 1844, гуфта шуд, ки подшоҳии шимолиро вогузорад, зеро он ба халқҳо дода шуда буд, подшоҳии ҷанубӣ ҳамчун парчаме боқӣ монд, ки танҳо истода, як миллат буд, ё дастикам ҳамин нақша буд. Он нақша бо исёни соли 1863 ва аввалин «исёни Қодеш»-и Исроили муосир боздошта шуд.

Дар 11 сентябри соли 2001, Худованд калисои Лоадикияи Худро ба соли 1863, ба соли 1888, ба соли 1919 ва ба соли 1957, ба «исёни дуюм дар Қодеш» бозгардонд. Аммо дар он исён, ваъдаи он ки санге, ки рад карда шуда буд, сари гӯша мегардад, акнун дар ҳоли иҷро шудан аст. Он дар касоне иҷро мешавад, ки ҳамчун яксаду чилу чаҳор ҳазор муаррифӣ шудаанд, ки Масеҳ дар миёни онҳо пайвастани илоҳият ва инсониятро барои абад ба анҷом мерасонад.

Павлус табиати пасттарро чун ҷисм, ва табиати болотарро чун ақл муайян кард. Ӯ ҷисмро (табиати пасттарро) ҳамчун марг муайян намуд.

> Зеро мо медонем, ки шариат рӯҳонист; лекин ман ҷисмонӣ ҳастам, ва зери гуноҳ фурӯхта шудаам. Зеро он чиро ки ба амал меоварам, намеписандам; зеро он чиро ки мехоҳам, ба ҷо намеоварам, балки он чиро ки аз он нафрат дорам, ҳамонро мекунам. Пас, агар он чиро ки намехоҳам, ба ҷо оварам, ба шариат розӣ мешавам, ки он некӯст. Акнун бошад, дигар на ман инро ба ҷо меоварам, балки гуноҳе ки дар ман сокин аст. Зеро медонам, ки дар ман, яъне дар ҷисми ман, ҳеҷ чизи нек сокин нест; зеро ирода кардан назди ман ҳаст, аммо роҳе барои ба амал овардани он чи некӯст, намеёбам. Зеро он некеро ки мехоҳам, намекунам; балки он бадиро ки намехоҳам, ҳамонро мекунам. Ва агар он чиро ки намехоҳам, мекунам, дигар на ман инро ба ҷо меоварам, балки гуноҳе ки дар ман сокин аст. Пас, чунин қонунеро меёбам, ки ҳар гоҳ мехоҳам некӣ кунам, бадӣ назди ман ҳозир аст. Зеро аз рӯи инсони ботинӣ аз шариати Худо лаззат мебарам; лекин дар аъзои худ қонуни дигареро мебинам, ки ба зидди қонуни хиради ман ҷанг мекунад ва маро асири қонуни гуноҳ мегардонад, ки дар аъзои ман аст. Эй ман одами бечора! Кист, ки маро аз ҷисми ин мамот халос кунад? Румиён 7:14–24.

Павлус медонист, ки дар «ҷисми» ӯ «ҳеҷ чизи нек» сокин нест. Майлҳо, ҳам меросӣ ва ҳам парваришёфта, ки дар ҷисми ӯ (бадани ӯ) вуҷуд доштанд, танҳо ба он кор мекарданд, ки ӯро ба гуноҳ бикашонанд. Он майлҳо шариати гуноҳро ифода мекарданд, аммо Павлус мехост шариати Худоро нигоҳ дорад, на шариати гуноҳро. Шариати Худоро Павлус ҳамчун «шариати ақли худ» (табиати олии худ) муайян мекард. Нидои ӯ ин буд: «Кист, ки маро аз ҷисми ин мамот халос кунад?» Албатта, Павлус медонист, ки илоҳият аст, ки халосиро меоварад, аммо ӯ ҳамчунин медонист, ки кори халосӣ иштироки ӯро талаб мекунад.

> Пас, эй маҳбубони ман, чунон ки ҳамеша итоат намудаед, на танҳо дар ҳузури ман, балки ҳоло боз ҳам бештар дар ғайбати ман, наҷоти худро бо тарс ва ларз ба амал оваред. Зеро Худост, ки дар шумо ҳам хоҳиш ва ҳам амалро ба ҳасби ризои неки Худ ба вуҷуд меоварад. Филиппиён 2:12, 13.

Раҳоӣ аз ҷисми мамот ба василаи қуввати Илоҳӣ анҷом дода шуд, қуввате ки бо қуввати инсонӣ пайваст буд, ва ҳамин буд намунае ки Исо барои одамон пешкаш кард. Ҳатто дар ҳоле ки қонуни гуноҳ дар табиати поёнии ҷисм фаъолона амал мекард, Исо табиати поёнии Худро бо таслими иродаи Худ ба иродаи Падари Худ, дар итоати қонуни Худо нигоҳ дошт. Павлус метавонист раҳоӣ ёбад, агар иродаи худро ба иродаи илоҳият таслим мекард. Бо ин кор, ӯ наҷоти худро ба амал меовард, ва ҳамин аст он чи Систер Уайт дар назар дорад, вақте ки ӯ дар бораи кори аз ҳаёти мо бартараф кардани гуноҳ сухан мегӯяд.

> «Ҳар ҷоне, ки худро ба Худо таслим карданро рад мекунад, зери ҳукмронии қувваи дигаре қарор дорад. Ӯ аз они худ нест. Шояд аз озодӣ сухан гӯяд, аммо дар ғуломии хортарин қарор дорад. Ба ӯ иҷозат дода намешавад, ки зебоии ҳақиқатро бинад, зеро ақли ӯ зери ҳукмронии Шайтон аст. Дар ҳоле ки худро фиреб медиҳад, ки аз ҳукми доварии хеш пайравӣ мекунад, ӯ ба иродаи мири зулмот итоат мекунад. Масеҳ омад, то банду занҷирҳои ғуломии гуноҳро аз ҷон бишканад. “Пас, агар Писар шуморо озод кунад, ҳақиқатан озод хоҳед буд”. “Қонуни Рӯҳи ҳаёт дар Исои Масеҳ” моро “аз қонуни гуноҳ ва мамот” озод мекунад. Румиён 8:2.»

> «Дар кори наҷот ҳеҷ гуна маҷбурият вуҷуд надорад. Ҳеҷ қувваи беруна ба кор бурда намешавад. Зери таъсири Рӯҳи Худо, инсон озод гузошта мешавад, то интихоб кунад, ки ба кӣ хизмат хоҳад кард. Дар он тағйироте ки ҳангоме рӯй медиҳад, ки ҷон худро ба Масеҳ таслим мекунад, болотарин маънои озодӣ вуҷуд дорад. Рондани гуноҳ амали худи ҷон аст. Дуруст аст, ки мо ҳеҷ қудрате надорем, то худро аз зери назорати Шайтон озод кунем; аммо вақте ки мо орзу мекунем, ки аз гуноҳ озод гардем, ва дар эҳтиёҷи бузурги худ ба қуввае, ки берун аз мо ва болотар аз мост, фарёд мебардорем, қувваҳои ҷон ба неруи илоҳии Рӯҳи Муқаддас саршор мегарданд, ва онҳо ба амрҳои ирода итоат мекунанд, то иродаи Худоро ба ҷо оваранд.

> «Ягона шарте, ки бар он озодии инсон мумкин аст, ин аст, ки ӯ бо Масеҳ як гардад. “Ростӣ шуморо озод хоҳад кард;” ва Масеҳ ҳамон Ростист. Гуноҳ танҳо ба воситаи суст гардондани ақл ва нобуд сохтани озодии ҷон метавонад пирӯз шавад. Итоат ба Худо бозгашт ба худи ҳақиқии инсон аст,—ба ҷалол ва каромати ҳақиқии одам. Шариати илоҳӣ, ки мо ба итоати он оварда мешавем, “шариати озодӣ” аст. Яъқуб 2:12.» Орзуи асрҳо, 466.

Павлус нидо кард: «Эй ман — инсони бадбахт! Кист, ки маро аз ҷисми ин мамот халос хоҳад кард?» Хоҳар Уайт гуфтааст: «Вақте ки мо орзу мекунем, ки аз гуноҳ озод гардем, ва дар эҳтиёҷи бузурги худ барои қуввае берун аз худ ва болотар аз худ нидо мекунем, қувваҳои ҷон бо нерӯи илоҳии Рӯҳулқудс фаро гирифта мешаванд, ва онҳо, дар иҷрои иродаи Худо, ба амрҳои ирода итоат мекунанд». Ҳангоми ба амал овардани пайванди инсонияти мо бо илоҳияти Масеҳ, ба воситаи ба кор бурдани иродаи худ, мо он «амал»-и дур сохтани гуноҳро аз «ҷони» худ анҷом медиҳем.

Аммо он чиро ки мо «лозим аст бифаҳмем, қувваи ҳақиқии ирода аст». Ирода «қувваи ҳоким дар табиати инсон, қудрати қароргирӣ ё интихоби ӯст. Ҳама чиз ба амали дурусти ирода вобаста аст. Худо қудрати интихобро ба одамон додааст; ин аз они онҳост, то онро ба кор баранд. Шумо наметавонед дили худро дигар кунед, наметавонед аз ҷониби худ меҳру муҳаббати онро ба Худо бидиҳед; аммо метавонед интихоб кунед, ки ба Ӯ хизмат намоед. Шумо метавонед иродаи худро ба Ӯ бисупоред; он гоҳ Ӯ дар шумо амал хоҳад кард, то мувофиқи ризоияти неки Худ амал кунед ва бихоҳед. Ба ин тарз тамоми табиати шумо зери идораи Рӯҳи Масеҳ қарор хоҳад гирифт; меҳру муҳаббати шумо бар Ӯ мутамарказ хоҳад шуд, андешаҳои шумо бо Ӯ ҳамоҳанг хоҳанд буд.»

Павлус ин ҳақиқатҳоро медонист, ва ӯ медонист, ки табиати поёнии ӯ бояд ба воситаи ба кор бурдани иродааш, аз ҷониби табиати болоии ӯ, дар итоат нигоҳ дошта шавад. Аз ҳамин сабаб Павлус ҳар рӯз мемурд.

> Ба шодии шумо, ки онро дар Масеҳ Исо Худованди мо дорам, қасам мехӯрам: ман ҳар рӯз мемирам. 1 Қӯринтиён 15:31.

Павлус медонист, ки ба ӯ лозим аст табиати поёнии худро ҳар рӯз маслуб созад, бо ба кор бурдани иродаи худ, то табиати поёнии худро дар итоат нигоҳ дорад. Бинобар ин, ӯ ҷисми худро маслуб мекард.

> Ва онҳое ки аз они Масеҳанд, ҷисмро бо ҳавасҳо ва шаҳватҳояш маслуб кардаанд. Ғалотиён 5:24.

Павлус медонист, ки ҷисми гуноҳкори ӯ то Омадани Дуюми Масеҳ дар инсоният вуҷуд хоҳад дошт, вақте ки мӯъминони вафодор дар як мижа задан соҳиби ҷисми нави пурҷалол хоҳанд шуд. Аз ин рӯ, соли 1798 пояи он чиҳилу шаш солро муайян мекунад, ки дар он маъбади миллерӣ бино карда шуд, зеро Масеҳ, ҳамчун ягона таҳкурсӣ, Барраи забҳшуда аз бунёди олам буд. Подшоҳии шимолӣ ҷисм буд, ки ба воситаи гуноҳ бар инсоният ғолиб омада, худро боло бардошта, ба подшоҳии қалбакии шимолӣ табдил ёфта буд. Дар соли 1844 ба Юҳанно гуфта шуд, ки саҳнро «берун гузорад», ки ин дар юнонӣ маънои рад кардани табиати поёнӣ дорад, табиате, ки бар табиати олӣ, ки Худо баргузида буд Номи Худро дар он ҷо қарор диҳад, ғолиб омада буд; ва дар соли 1798 ҷисм (табиати поёнӣ) бо «ҳавасҳо ва шаҳватҳо»-и он бояд маслуб карда мешуд.

Дар асос, ҷисми Масеҳ дар маслубшавӣ мурд, зеро Ӯ аз зиндагон бурида шуд. Подшоҳии ҷанубӣ пас бояд як миллат бошад, бо як подшоҳ, дар аҳд бо Худо, ва миллате бошад, ки муқаддасгоҳи Худо дар миёни он аст. Қатор бар қатор, «ҳафт замон», акнун «сари гӯша» аст, зеро аз 11 сентябри соли 2001 Худо «лашкари шимолии» Худро ҳамчун парчам бармехезонад. Он лашкар бояд як миллат бошад, ва он миллат танҳо сурати Ӯро инъикос хоҳад кард, ва инро маҳз дар ҳамон замоне ба ҷо меоварад, ки Шайтон «шохи» худро, ки сурати ҳайвон аст, бармехезонад. Дар боби сию ҳафтуми Ҳизқиёл паёми чор бод паёми борони охирро бар онҳое медамад, ки он гоҳ ҳамчун он лашкар бармехезанд. Паёми чор бод ҳамон паёми Карнаи Ҳафтум аст, ки дар он сирри Худо ба анҷом мерасад.

Кори анҷомдиҳандаи мӯҳргузорӣ 7-уми октябри соли 2023 оғоз ёфт. Замони мӯҳргузории яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор дар ҷараёни садо додани Карнаи Ҳафтум ба анҷом мерасад, ва он карнай дар раванди мӯҳргузорӣ се бор садо медиҳад. Он ҳамеша зарбаи исломро бар Замини Ҷалол нишон медиҳад. «Замини ҷалол»-и рӯҳонии муосир 11-уми сентябри соли 2001 зарба хӯрд, ва замини ҷалоли қадимии аслӣ 7-уми октябри соли 2023 зарба хӯрд, айнан дар ҳамон соле ки он ду шоҳиде, ки кушта шуда буданд, дубора зинда гаштанд. Зарбаи сеюм дар вақти қонуни якшанбеи наздикшаванда дар Иёлоти Муттаҳида хоҳад буд.

Аз 7 октябри соли 2023, шохи ҷумҳурихоҳ ва шохи ҳақиқии протестантии ҳайвони заминӣ гузаришҳои ниҳоии худро ба шохе анҷом медиҳанд, ки дар қонуни якшанбеи наздикоянда ё ҳамчун аждаҳо сухан мегӯяд ё ҳамчун Барра. Ду зуҳуроти мухолифони дохилӣ ва хориҷӣ дар низои бузург, ки дар ҷараёни рӯйдодҳои хотимавии таърихи замин ба саҳна меояд, ҳар ду дар таърихе ҷойгиранд, ки аз ҷониби ояти чиҳилуми боби ёздаҳуми китоби Дониёл муаррифӣ шудааст. Ду инкишофи ниҳоии он ду шох дар замони садо додани Карнаи Ҳафтум анҷом меёбад. Карнаи Ҳафтум сеюмин аз се карнаи вой аст.

Се вой бар татбиқи сегонаи нубувватро ифода мекунанд ва бо ин амал шоҳидии қавие дар бораи нишонаи роҳии 7 октябри соли 2023 фароҳам меоранд. Ҳам дар войи аввал ва ҳам дар войи дуюм, ҷанги ислом бар зидди лашкарҳои Рум анҷом дода шуд, ки дар рӯзҳои охир он Иёлоти Муттаҳида аст, чунончи инро фатҳи Иттиҳоди Шӯравӣ, ки дар соли 1989 ба воситаи эътилофи махфӣ миёни зиддимасеҳ (Поп Иоанн Павели II) ва пайғамбари дурӯғин (Роналд Рейган) ба амал омад, тасдиқ менамояд.

Дар мусибати якум, чунон ки дар боби нӯҳуми Ваҳй баён шудааст, пешгӯии замонӣ ба мӯҳлати панҷ моҳ вуҷуд дорад, ки яксаду панҷоҳ сол аст. Дар мусибати дуюм, пешгӯии замонӣ ба мӯҳлати сесаду наваду як сол ва понздаҳ рӯз вуҷуд дорад. Ҳар ду пешгӯии замонӣ ҷангро бар зидди Рум, ки Ислом дар давоми ду таърихе, ки мусибатҳои якум ва дуюмро ифода мекунанд, ба миён овард, намояндагӣ мекунанд. Ин ду пешгӯӣ дорои ду натиҷаи гуногуни ҷанг буданд. Дар яксаду панҷоҳ соли аввал, Ислом бояд ба Рум «осеб» мерасонд, ва дар пешгӯии сесаду наваду як сол ва понздаҳ рӯз, Ислом бояд Румро «мекушт». Ин ду пешгӯӣ мустақиман ба ҳам пайваста буданд. Поёни он яксаду панҷоҳ соле, ки дар он Ислом бояд ба Рум осеб мерасонд, оғози он сесаду наваду як сол ва понздаҳ рӯзеро муайян мекард, ки дар давоми он Ислом бояд Румро мекушт. Мусибатҳои якум ва дуюм бо поёни яксаду панҷоҳ сол ва оғози сесаду наваду як сол ва понздаҳ рӯз аз ҳам ҷудо мешаванд.

Иёлоти Муттаҳидаи Амрико бо фарорасии наздики қонуни якшанбе дигар салтанати шашуми нубуввати Китоби Муқаддас намемонад, ва маҳз дар он вақт аст, ки он ба маънои нубувватӣ «кушта» мешавад. Соати «заминларзаи бузург» дар боби ёздаҳуми Ваҳй ҳамон қонуни наздикояндаи якшанбе аст, ва ҳангоме ки он соат фаро мерасад, Карнаи Ҳафтумии Ислом низ ҳамзамон фаро мерасад. Он барои ишора намудан ба анҷом, ё марги салтанати шашум меояд, ки он лашкари Рум дар рӯзҳои охир аст. Он маргро яксаду панҷоҳ соли озор расондани Ислом ба лашкарҳои Рум пешгузашта буд. Мувофиқи расонаҳои асосӣ, ки мекӯшанд фаъолияти исломи тундравро дар ҷаҳони муосир камаҳамият нишон диҳанд, аз 7 октябри соли 2023 то замони навиштани ин мақола, 12 феврали соли 2024, Ислом бар зидди манфиатҳои Амрико дар саросари ҷаҳон яксаду шасту панҷ ҳамла анҷом додааст.

Як саду панҷоҳ соли озор расонидани Ислом ба лашкарҳои Рум, ки дар войи якум ва дуюм ба кушта шудани лашкарҳои Рум меанҷомад, дар таърихи войи сеюм такрор мегардад, зеро тарзи амали татбиқи сегонаи нубувват чунин аст. Навохтани Карнаи Ҳафтум, ки мӯҳргузории саду чиҳилу чор ҳазор аст, ва он ҳангомест, ки иттиҳоди илоҳият бо инсоният ба вуқӯъ меояд, чунон ки бо пайвастани ду чӯб ифода шудааст, се аломати роҳ дорад: якум — замини ҷалоломези рӯҳонӣ аст, ва охирин — замини ҷалоломези рӯҳонӣ. Аломати миёнаи роҳ — замини ҷалоломези айнӣ аст.

Дар соли 2023 таркиши дуюми Карнаи огоҳкунанда аз войи сеюм эскалатсияи ҷанги Исломро, ҳангоме ки он ба даврае ворид шуд, ки дар он бояд ба ҳайвони замин «зарар» расонад, муайян кард. Дар ҳамон сол, ду шоҳиди шохи ҷумҳурихоҳ ва шохи протестантии ҳақиқӣ дубора зинда шуданд ва гузаришҳои мутақобилаи худро ба сӯи шохҳои рамзии ниҳоии худ оғоз намуданд. Барои шохи ҷумҳурихоҳ, ин ҳамгироии ҳамаи қудратҳои муртадди протестантӣ бо ҳамаи қудратҳои муртадди ҷумҳурихоҳ буд, то як шох ташкил гардад, ки он сурати ҳайвон аст. Аммо барои шохи протестантии ҳақиқӣ, ин ҳамбастагии Илоҳият бо инсоният буд, ҳангоме ки шох аз рӯиҳолати хислат аз Лоудикия ба Филаделфия мегузашт, то муқобили сурати ҳайвонро инъикос намояд. Соли 2023 бисту ду сол пас аз соли 2001 фаро расид ва бинобар ин пайванди рамзии Илоҳияти бо инсоният муттаҳидшударо ифода мекард.

Тамоми ин таърих дар ояти чиҳилуми Дониёл ёздаҳ рух медиҳад, яъне ҳамон ояте ки мӯҳраш кушода шуд ва афзоиши донишро дар соли 1989 ба вуҷуд овард, ки онро дарёи Ҳиддакел ифода мекунад. Дар таърихи нубувватии он оят, кори ниҳоӣ дар Қудси Ақдас низ ба анҷом мерасад, ки ҳамон нурест, ки дар соли 1798 кушода шуд, ва онро дарёи Улай ифода мекунад. Ибтидои ояти чиҳил вақти охирро дар соли 1798 муайян мекунад, ва анҷоми оят вақти охирро дар соли 1989 муайян мекунад, ва ҳар ду дарё дар таърихи ояти чиҳил бо ҳам мепайванданд, чунон ки Даҷла ва Фурот (Улай ва Ҳиддакел) низ андаке пеш аз расидан ба Халиҷи Форс бо ҳам мепайванданд.

Мо ин таҳқиқотро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

> Рӯҳи Парвардигор Худо бар ман аст; зеро ки Парвардигор маро тадҳин намудааст, то ба ҳалимон башорати нек расонам; маро фиристодааст, то дилшикастагонро шифо бахшам, ба асирон озодиро эълон намоям, ва ба бастагон кушодашавии зиндонро; То соли мақбули Парвардигор ва рӯзи интиқоми Худои моро эълон намоям; то ҳамаи мотамдоронро тасаллӣ диҳам; То барои мотамдорони Сион муқаррар намоям, ки ба онҳо ба ҷои хокистар зебоӣ, равғани шодӣ ба ҷои мотам, ҷомаи ҳамд ба ҷои рӯҳи андӯҳ бахшида шавад; то онҳо дарахтони адолат, ниҳоли Парвардигор хонда шаванд, то ки Ӯ ҷалол ёбад.

> Ва онҳо харобаҳои қадимиро бино хоҳанд кард, вайрониҳои пешинаро барпо хоҳанд намуд, ва шаҳрҳои харобшударо, яъне вайрониҳои наслҳои бисёрро, аз нав барқарор хоҳанд кард. Ва бегонагон истода, рамаҳои шуморо хоҳанд чаронид, ва писарони аҷнабиён шудгоргарони шумо ва боғбонони токзори шумо хоҳанд буд. Аммо шумо Коҳинони Худованд номида хоҳед шуд; мардум шуморо Ходимони Худои мо хоҳанд хонд; сарвати халқҳоро хоҳед хӯрд, ва ба ҷалоли онҳо фахр хоҳед кард. Ба ивази расвоии худ дучанд хоҳед ёфт; ва ба ивази хиҷолат онҳо аз насиби худ шод хоҳанд шуд; бинобар ин, дар замини худ дучандро соҳиб хоҳанд шуд: шодии абадӣ насиби онҳо хоҳад буд.

> Зеро Ман, ки Худованд ҳастам, довариро дӯст медорам, ғоратро барои қурбонии сӯхтанӣ бад мебинам; ва кори онҳоро дар ростӣ роҳнамоӣ хоҳам кард, ва бо онҳо аҳди ҷовидонӣ хоҳам баст. Ва насли онҳо дар миёни халқҳо шинохта хоҳад шуд, ва авлоди онҳо дар миёни қавмҳо; ҳар кӣ онҳоро бубинад, эътироф хоҳад кард, ки онҳо он насле ҳастанд, ки Худованд баракат додааст. Ман дар Худованд бисёр шодӣ хоҳам кард, ҷонам дар Худои ман ба ваҷд хоҳад омад; зеро ки Ӯ маро ба либосҳои наҷот пӯшондааст, маро бо ҷомаи адолат фаро гирифтааст, чунон ки домод худро бо зинат меорояд, ва арӯс худро бо ҷавоҳироти худ оро медиҳад. Зеро, чунон ки замин навдаи худро мерӯёнад, ва чунон ки боғ он чиро, ки дар он кошта шудааст, мерӯёнад, ҳамон тавр Худованди Худо адолат ва ҳамдро пеши ҳамаи халқҳо хоҳад рӯёнд. Ишаъё 61:1–11.

Back to Articles