Article

# Panium - Number Twelve

Паниум — Рақами дувоздаҳ

Daniel 11:40 and the Three Unsealings of Prophecy

Дониёл 11:40 ва се кушодашавии нубувват

Author

Jeff Pippenger

Published

September 12, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

Verse forty of Daniel eleven is one of the most profound verses in the Bible. It represents the unsealing of the book of Daniel in 1798, 1989 and 2023. The three times the book was unsealed mark the conclusion of a scattering of “seven times.” 1798 marked the conclusion of the twenty-five hundred and twenty years of scattering that began in 723 BC when Assyria carried the northern ten tribes into captivity. 1989 marked the conclusion of 126 years since the rebellion of 1863, when the Seventh-day Adventist Church officially set aside the “seven times” of Leviticus twenty-six. 2023 marked the conclusion of the three and a half days of Revelation eleven’s two witnesses being dead in the street. At the conclusion of the 2,520 years, (the 126 years and the 3½ days—all symbols of the “seven times”) the book of Daniel was unsealed.

Ояти чилуми боби ёздаҳуми Дониёл яке аз амиқтарин оятҳо дар Китоби Муқаддас аст. Он кушода шудани китоби Дониёлро дар солҳои 1798, 1989 ва 2023 ифода мекунад. Се дафъае ки китоб кушода шуд, анҷоми як парокандагии «ҳафт замон»-ро нишон медиҳад. Соли 1798 анҷоми ду ҳазору панҷсаду бист соли парокандагиро, ки дар соли 723 то милод оғоз ёфта буд, нишон дод, ҳангоме ки Ашшур даҳ қабилаи шимолиро ба асирӣ бурд. Соли 1989 анҷоми 126 солро аз исёни соли 1863 нишон дод, вақте ки Калисои Адвентистони Рӯзи Ҳафтум расман «ҳафт замон»-и Ибодатномаи Левиён боби бисту шашро канор гузошт. Соли 2023 анҷоми сею ним рӯзи он буд, ки ду шоҳиди Ваҳй боби ёздаҳ мурда дар кӯча хобида буданд. Дар анҷоми 2,520 сол (126 сол ва 3½ рӯз — ки ҳама рамзҳои «ҳафт замон» мебошанд), китоби Дониёл кушода шуд.

Sister White informs us that in 1798 it was needful that men be presented with the events connected with the close of probation. When she records this fact, she is identifying parallel histories, for she also represents the message of the last days as the events connected with the close of probation. Speaking of Millerite history she records:

Ҳамшира Уайт ба мо хабар медиҳад, ки дар соли 1798 лозим буд, ки воқеаҳои вобаста ба анҷоми мӯҳлати имтиёз ба одамон пешниҳод карда шаванд. Вақте ки ӯ ин воқеиятро сабт мекунад, вай таърихҳои мувозиро муайян менамояд, зеро вай ҳамчунин паёми рӯзҳои охирро ҳамчун воқеаҳои вобаста ба анҷоми мӯҳлати имтиёз тасвир мекунад. Дар бораи таърихи миллеритҳо ӯ чунин менависад:

> “It was needful that men should be awakened to their danger; that they should be roused to prepare for the solemn events connected with the close of probation.” The Great Controversy, 310.

> «Зарур буд, ки одамон ба хатари худ бедор гарданд; ки онҳоро барангезанд, то ба рӯйдодҳои ҷиддие, ки бо анҷоми муҳлати файз вобастаанд, омода шаванд». The Great Controversy, 310.

Speaking of the last days she records:

Дар бораи рӯзҳои охир ӯ чунин менависад:

> “Before His crucifixion the Saviour explained to His disciples that He was to be put to death and to rise again from the tomb, and angels were present to impress His words on minds and hearts. But the disciples were looking for temporal deliverance from the Roman yoke, and they could not tolerate the thought that He in whom all their hopes centered should suffer an ignominious death. T he words which they needed to remember were banished from their minds; and when the time of trial came, it found them unprepared. The death of Jesus as fully destroyed their hopes as if He had not forewarned them. So in the prophecies the future is opened before us as plainly as it was opened to the disciples by the words of Christ. The events connected with the close of probation and the work of preparation for the time of trouble, are clearly presented. But multitudes have no more understanding of these important truths than if they had never been revealed. Satan watches to catch away every impression that would make them wise unto salvation, and the time of trouble will find them unready.” The Great Controversy, 595.

> «Пеш аз маслуб шудани Худованд, Наҷотдиҳанда ба шогирдонаш фаҳмонд, ки Ӯ бояд кушта шавад ва боз аз қабр эҳё гардад; ва фариштагон ҳозир буданд, то суханони Ӯро бар зеҳнҳо ва дилҳо нақш банданд. Аммо шогирдон интизори раҳоии заминӣ аз юғи Рум буданд, ва онҳо наметавонистанд андешаи онро таҳаммул кунанд, ки Ӯ, ки тамоми умедҳои эшон бар Ӯ мутамарказ буд, бояд ба марги нангин гирифтор шавад. Суханоне, ки бояд ба ёд меоварданд, аз хотираашон ронда шуданд; ва ҳангоме ки вақти озмоиш фаро расид, онҳоро номуҳайё ёфт. Марги Исо умедҳои онҳоро ба ҳамон андоза пурра барбод дод, ки гӯё Ӯ онҳоро пешакӣ огоҳ накарда бошад. Ҳамин тавр, дар пешгӯиҳо оянда пеши назари мо ба ҳамон равшанӣ кушода шудааст, чунон ки он ба воситаи суханони Масеҳ пеши назари шогирдон кушода шуда буд. Рӯйдодҳои вобаста ба анҷоми давраи имтиёз ва кори омодагӣ барои замони тангӣ ба таври равшан баён шудаанд. Аммо анбӯҳи мардум аз ин ҳақиқатҳои муҳим бештар аз он намефаҳманд, ки гӯё онҳо ҳаргиз ошкор карда нашуда бошанд. Шайтон дар камин аст, то ҳар таассуротеро, ки онҳоро барои наҷот хирадманд мегардонад, рабуда барад, ва замони тангӣ онҳоро номуҳайё хоҳад ёфт». «Баҳси Бузург», 595.

The Millerite message was unsealed in 1798 and it presented “the events connected with the close of probation.” When speaking of the last days, she applies the history of the disciples to illustrate the fact that “the events connected with the close of probation” are what make men wise unto salvation, but are not understood. The messages that were unsealed in 1798, 1989 and 2023 were messages that identified the “events connected with the close of probation.”

Паёми Миллерӣ дар соли 1798 кушода шуд ва он «рӯйдодҳои марбут ба поёни муҳлати озмоиш»-ро пешниҳод намуд. Ҳангоме ки вай дар бораи рӯзҳои охир сухан мегӯяд, таърихи шогирдонро ба кор мебарад, то ин ҳақиқатро нишон диҳад, ки «рӯйдодҳои марбут ба поёни муҳлати озмоиш» ҳамон чизҳоянд, ки одамонро барои наҷот хирадманд мегардонанд, аммо фаҳмида намешаванд. Паёмҳое, ки дар солҳои 1798, 1989 ва 2023 кушода шуданд, паёмҳое буданд, ки «рӯйдодҳои марбут ба поёни муҳлати озмоиш»-ро муайян мекарданд.

Verse forty represents a historical line when the book of Daniel is unsealed three times. In 1798 Daniel’s vision of the Ulai River representing chapters seven through nine was unsealed. In 1989 Daniel’s vision of the Hiddekel River representing chapter ten through twelve was unsealed. In 2023 the hidden history of verse forty of Daniel eleven was unsealed.

Ояти чиҳил хатти таърихиро ифода мекунад, ки дар он китоби Дониёл се бор муҳркушоӣ мешавад. Дар соли 1798 рӯъёи Дониёл дар бораи дарёи Улай, ки бобҳои ҳафт то нӯҳро ифода мекунад, муҳркушоӣ шуд. Дар соли 1989 рӯъёи Дониёл дар бораи дарёи Ҳиддиқал, ки бобҳои даҳ то дувоздаҳро ифода мекунад, муҳркушоӣ шуд. Дар соли 2023 таърихи пинҳони ояти чиҳили Дониёл ёздаҳ муҳркушоӣ шуд.

The history of verse forty represents 1798 unto the Sunday law of verse forty-one, which is the history of the United States that is also the earth beast of Revelation thirteen, the false prophet of Revelation sixteen and the sixth kingdom of Bible prophecy. The same history represented in verse forty of Daniel eleven is also represented in one verse in the book of Revelation.

Таърихи ояти чиҳил соли 1798 то қонуни якшанбеии ояти чиҳилу якро ифода мекунад, ки ин таърихи Иёлоти Муттаҳида аст; ва он ҳамон ҳайвони заминии Ваҳйи боб 13, пайғамбари козиби Ваҳйи боб 16 ва подшоҳии шашуми нубуввати Китоби Муқаддас мебошад. Ҳамон таърихе, ки дар ояти чиҳили Дониёл боби 11 ифода ёфтааст, инчунин дар як оят дар китоби Ваҳй низ ифода шудааст.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. Revelation 13:11.

> Ва ҳайвони дигареро дидам, ки аз замин берун меомад; ва ӯ ду шох мисли барра дошт, ва мисли аждаҳо сухан мегуфт. Ваҳй 13:11.

This verse, as in verse forty is the history that begins with the Alien and Sedition Acts of 1798 and ends with the Sunday law when the nation speaks as a dragon, a history that begins when papal Rome is taken off the throne and ends when papal Rome is restored to the throne. The history represented by both Revelation 13:11 and Daniel 11:40 begins with the removal of the fifth kingdom of Bible prophecy and ends with the removal of the sixth kingdom of Bible prophecy.

Ин оят, чунон ки дар ояти чиҳилум низ, таърихест, ки аз Қонунҳои «Аҷнабӣ ва Фитна» дар соли 1798 оғоз ёфта, бо қонуни якшанбе, ҳангоме ки миллат мисли аждаҳо сухан мегӯяд, анҷом меёбад; таърихе, ки аз замоне оғоз мешавад, ки Руми папавӣ аз тахт фуруд оварда мешавад, ва замоне анҷом меёбад, ки Руми папавӣ ба тахт барқарор мегардад. Таърихе, ки ҳам дар Ваҳй 13:11 ва ҳам дар Дониёл 11:40 тасвир шудааст, бо барканор шудани салтанати панҷуми пешгӯии Китоби Муқаддас оғоз ёфта, бо барканор шудани салтанати шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас анҷом меёбад.

The “seventy” years which Babylon reigned as the first kingdom of Bible prophecy unto the second kingdom of Bible prophecy represents the history of verse forty from 1798 unto the Sunday law.

«ҳафтод» соле, ки Бобил ҳамчун нахустин подшоҳии пешгӯии Китоби Муқаддас то подшоҳии дуюми пешгӯии Китоби Муқаддас ҳукмронӣ кард, таърихи ояти чиҳилро аз соли 1798 то қонуни якшанбегӣ ифода мекунад.

> And it shall come to pass in that day, that Tyre shall be forgotten seventy years, according to the days of one king: after the end of seventy years shall Tyre sing as an harlot. Take an harp, go about the city, thou harlot that hast been forgotten; make sweet melody, sing many songs, that thou mayest be remembered. And it shall come to pass after the end of seventy years, that the Lord will visit Tyre, and she shall turn to her hire, and shall commit fornication with all the kingdoms of the world upon the face of the earth. Isaiah 23:15–17.

> Ва дар он рӯз воқеъ хоҳад шуд, ки Сур ҳафтод сол фаромӯш карда хоҳад шуд, мувофиқи рӯзҳои як подшоҳ; ва пас аз анҷоми ҳафтод сол Сур мисли як фоҳиша суруд хоҳад хонд. Барбатро бигир, дар шаҳр бигард, эй фоҳишаи фаромӯшшуда; навои ширин соз, сурудҳои бисёр бихон, то ки ба ёд оварда шавӣ. Ва пас аз анҷоми ҳафтод сол воқеъ хоҳад шуд, ки Худованд ба Сур таваҷҷуҳ хоҳад кард, ва вай ба музди худ боз хоҳад гашт, ва бо ҳамаи подшоҳиҳои ҷаҳон бар рӯи замин зино хоҳад кард. Ишаъё 23:15–17.

The history of 1798 unto the Sunday law is also the history when the whore of Tyre is forgotten as recorded in Isaiah twenty-three, which expresses the period as “seventy years” and as the “days of one king.” From Nebuchadnezzar to Belshazzar the first kingdom of Bible prophecy reigned, thus typifying the sixth kingdom of Bible prophecy who began as a lamb but ends up speaking as a dragon. Nebuchadnezzar represents a follower of the lamb and Belshazzar a follower of the dragon.

Таърихи аз соли 1798 то қонуни якшанбе ҳамчунин таърихест, ки дар он фоҳишаи Сур, чунонки дар Ишаъё бисту се сабт шудааст, фаромӯш мегардад; ва он давраро ҳам ба сурати «ҳафтод сол» ва ҳам чун «рӯзҳои як подшоҳ» ифода мекунад. Аз Набукаднесар то Белшазар подшоҳии якуми нубуввати Китоби Муқаддас ҳукмронӣ кард; бинобар ин, он подшоҳии шашуми нубуввати Китоби Муқаддасро тимсол менамояд, ки ҳамчун барра оғоз меёбад, вале дар анҷом мисли аждаҳо сухан мегӯяд. Набукаднесар намояндаи пайрави Барра аст, ва Белшазар намояндаи пайрави аждаҳо.

The history of 1798 unto the Sunday law is also the history of the three angels of Revelation fourteen, beginning with the reformation of the Millerites and ending with the reformation of the one hundred and forty-four thousand. The message of the three angels is the judgment hour message. The Millerites announced the events connected with the opening of the judgment and the one hundred and forty-four thousand announce the events connected with the close of probation.

Таърихи аз соли 1798 то қонуни якшанбе ҳамчунин таърихи се фариштаи Ваҳй боби чордаҳ аст, ки аз ислоҳоти миллеритҳо оғоз ёфта, бо ислоҳоти яксаду чилу чор ҳазор анҷом меёбад. Паёми се фаришта паёми соати доварист. Миллеритҳо воқеаҳои марбут ба ифтитоҳи довариро эълон карданд, ва яксаду чилу чор ҳазор воқеаҳои марбут ба анҷоми муҳлати имтиёзро эълон мекунанд.

The events connected with the close of probation are portrayed upon internal and external lines of prophecy, and the events take place primarily in the history represented by verse forty of Daniel eleven. The events of verse forty end at the Sunday law in the United States, so the events of the final ingathering of God’s other children who are still in Babylon is not represented in verse forty; still the crisis that then confronts the world has just finished in the United States. Those events represent the judgment upon the United States and the purification of God’s church in advance of the church being lifted up as an ensign.

Воқеаҳое, ки бо анҷоми давраи имтиёз алоқаманданд, дар хатҳои дохилӣ ва хориҷии нубувват тасвир шудаанд, ва ин воқеаҳо пеш аз ҳама дар таърихе ба вуқӯъ меоянд, ки онро ояти чиҳилуми Дониёл ёздаҳум ифода мекунад. Воқеаҳои ояти чиҳилум бо қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида ба анҷом мерасанд, бинобар ин воқеаҳои ҷамъоварии ниҳоии дигар фарзандони Худо, ки ҳанӯз дар Бобил ҳастанд, дар ояти чиҳилум нишон дода нашудаанд; бо вуҷуди ин, буҳроне, ки он гоҳ бо ҷаҳон рӯ ба рӯ мешавад, тоза дар Иёлоти Муттаҳида ба анҷом расидааст. Он воқеаҳо довариро бар Иёлоти Муттаҳида ва поксозии калисои Худоро пеш аз он ки калисо ҳамчун парчам баланд бардошта шавад, ифода мекунанд.

The internal events connected with the close of probation identify Christ’s work as High Priest in finishing the mystery of God among His last day people. The external events identify the role of the United States in restoring power to the papacy. The entire history of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy, the entire history of Laodicea occurs during the history represented by verse forty.

Рӯйдодҳои дохилие, ки бо анҷоми муҳлати имтиҳон вобастаанд, кори Масеҳро ҳамчун Саркоҳин дар ба анҷом расонидани сирри Худо дар миёни қавми рӯзҳои охирини Ӯ муайян месозанд. Рӯйдодҳои берунӣ нақши Иёлоти Муттаҳидаро дар барқарор намудани қудрат барои папагӣ муайян мекунанд. Тамоми таърихи Иёлоти Муттаҳида ҳамчун салтанати шашуми нубуввати Китоби Муқаддас, тамоми таърихи Лаодикия, дар ҷараёни таърихе рух медиҳад, ки ояти чиҳил онро намояндагӣ мекунад.

The internal and external lines within verse forty are represented by the two horns of the earth beast. The horn of Republicanism is the external line and the horn of Protestantism is the internal line. Both lines exist within the history of the sixth kingdom, and at the conclusion of the history of the sixth kingdom God’s judgment is brought upon both the Protestant and Republican horns. The message that identifies the events connected with the close of probation is the message that identifies the events that are brought upon the United States as it fills up its cup of probationary time. The message that identifies the events connected with the close of probation is also the message that identifies the events that are brought upon Seventh-day Adventism as it fills up its cup of probationary time.

Хатҳои дохилӣ ва хориҷӣ дар дохили ояти чиҳил бо ду шохи ҳайвони заминӣ муаррифӣ мешаванд. Шохи ҷумҳурихоҳӣ хати хориҷӣ аст ва шохи протестантизм хати дохилӣ мебошад. Ҳар ду хат дар доираи таърихи подшоҳии шашум вуҷуд доранд, ва дар анҷоми таърихи подшоҳии шашум доварии Худо бар ҳар ду шох — ҳам протестантӣ ва ҳам ҷумҳурихоҳӣ — нозил мегардад. Паёме, ки воқеаҳои вобаста ба баста шудани муҳлати файзро муайян месозад, ҳамон паём аст, ки воқеаҳоеро муайян мекунад, ки бар Иёлоти Муттаҳида оварда мешаванд, ҳангоме ки он косаи муҳлати имтиҳонии худро пур мекунад. Паёме, ки воқеаҳои вобаста ба баста шудани муҳлати файзро муайян месозад, ҳамчунин ҳамон паём аст, ки воқеаҳоеро муайян мекунад, ки бар адвентизми рӯзи ҳафтум оварда мешаванд, ҳангоме ки он косаи муҳлати имтиҳонии худро пур мекунад.

Within the history of verse forty there are three times the book of Daniel is unsealed, and each of the three times produces an internal and external line that presents the events connected with the close of probation. Each of the three waymarks is preceded by a scattering of seven times. Verse forty therefore represents the history of 1798 unto the Sunday law, and the prophetic waymarks within that history are the “events connected with the close of probation.” Within the history of verse forty the internal line represents a transition from Philadelphia unto Laodicea at the beginning and a transition from Laodicea to Philadelphia at the ending. The beginning represented a reformatory movement as illustrated by the parable of the ten virgins which typified a reformatory movement at the ending that also fulfilled the parable to the very letter.

Дар доираи таърихи ояти чиҳил се замон китоби Дониёл муҳркушоӣ мегардад, ва ҳар яке аз он се замон хатти дохилӣ ва хориҷиеро ба вуҷуд меоварад, ки воқеаҳои марбут ба баста шудани давраи имтиёзро пешниҳод мекунад. Пеш аз ҳар яке аз он се нишонаҳои роҳ, парокандагии ҳафткарата ҷой дорад. Пас, ояти чиҳил таърихи аз соли 1798 то қонуни Якшанберо ифода мекунад, ва нишонаҳои нубувватии роҳ дар дохили он таърих ҳамон «воқеаҳои марбут ба баста шудани давраи имтиёз» мебошанд. Дар доираи таърихи ояти чиҳил, хатти дохилӣ дар оғоз гузаришеро аз Филаделфия ба Лаодикия ва дар анҷом гузаришеро аз Лаодикия ба Филаделфия ифода мекунад. Оғоз ҳаракати ислоҳотеро намояндагӣ мекард, чунон ки дар масали даҳ бокира тасвир шудааст, ки он намунаи ҳаракати ислоҳот дар анҷом низ буд, ва он низ масалро то ба ҳарф ба ҳарф иҷро намуд.

The Philadelphian Millerite movement began with a fulfillment of the “seven times” of Leviticus twenty-six in 1798, and then another fulfillment of the “seven times” on October 22, 1844. At least by 1856 both James White and Sister White identified the movement as in a Laodicean condition. In the same year new light on the “seven times” was presented in the official church publication that was never finished. “Seven times” was fulfilled in 1798, and thereafter William Miller discovered the “commencement of the chain of truth” as Sister White called it, and the commencement of the chain of truth was the “seven times.” 1798 was a fulfillment of the “seven times,” thereafter Miller makes his foundational discovery of the “seven times” as the book of Daniel is unsealed. After that October 22, 1844 marks another fulfillment of the “seven times, which is in turn followed by a transition in the movement from Philadelphia unto Laodicea in the same year that new light upon the “seven times” is left unfinished. In 1863 what had been the Millerite Philadelphian movement until 1856 when it transitioned into the Millerite Laodicean movement became an legally registered church, largely under the premises and pressures of the Civil War and protecting the youth of the church. The movement ended in 1863 when it became a church. Seven years prior, in 1856 Laodicea set aside a message of new light upon the very topic which was William Miller’s first prophetic discovery.

Ҳаракати миллерии филаделфиявӣ бо иҷрои «ҳафт вақт»-и Ибодатнома бисту шашум дар соли 1798 оғоз ёфт, ва сипас бо иҷрои дигари «ҳафт вақт» дар 22 октябри соли 1844. Ақаллан то соли 1856 ҳам Ҷеймс Уайт ва ҳам Хоҳар Уайт ин ҳаракатро дар ҳолати Лоадиқия муайян карданд. Дар ҳамон сол нури нав дар бораи «ҳафт вақт» дар нашрияи расмии калисо пешниҳод гардид, ки ҳаргиз ба анҷом нарасид. «Ҳафт вақт» дар соли 1798 иҷро шуд, ва баъд аз он Вилям Миллер он чиро кашф кард, ки Хоҳар Уайт онро «оғози занҷири ҳақиқат» номида буд, ва оғози занҷири ҳақиқат ҳамон «ҳафт вақт» буд. Соли 1798 иҷрои «ҳафт вақт» буд; баъд аз он Миллер кашфи бунёдии худро дар бораи «ҳафт вақт» анҷом медиҳад, дар ҳоле ки китоби Дониёл боз карда мешавад. Пас аз он, 22 октябри соли 1844 иҷрои дигари «ҳафт вақт»-ро нишон медиҳад, ки дар навбати худ аз паси он гузариши ҳаракат аз Филаделфия ба Лоадиқия меояд, дар ҳамон соле ки нури нав дар бораи «ҳафт вақт» нопурра гузошта шуд. Дар соли 1863 он чи то соли 1856, то замоне ки ба ҳаракати миллерии лоадиқиягӣ гузашт, ҳаракати миллерии филаделфиявӣ буд, ба калисои қонунан сабтиномшуда табдил ёфт, асосан бар заминаи шароит ва фишорҳои Ҷанги шаҳрвандӣ ва ба хотири ҳифзи ҷавонони калисо. Ҳаракат дар соли 1863, вақте ки ба калисо табдил ёфт, ба анҷом расид. Ҳафт сол пештар, дар соли 1856, Лоадиқия паёми нури навро маҳз оид ба ҳамон мавзӯъе як сӯ гузошт, ки аввалин кашфи нубувватии Вилям Миллер буд.

The Millerite movement and the light that is called “the commencement of the chain of truth,” the light of the “seven times” was opened up to the leadership of the Laodicean movement who gradually set aside a desire to uphold the “seven times” and at the end of seven years (“seven times”) in 1863, a new chart and prophetic message is produced without any reference to the “seven times.”

Ҳаракати миллерӣ ва он нуре, ки «оғози занҷири ҳақиқат» номида мешавад, нури «ҳафт замон», ба роҳбарияти ҳаракати Лоодиқия ошкор карда шуд, ки онҳо тадриҷан хоҳиши тарафдорӣ кардани «ҳафт замон»-ро канор гузоштанд, ва дар анҷоми ҳафт сол («ҳафт замон») дар соли 1863, ҷадвали нав ва паёми нави нубувватӣ бе ҳеҷ ишорае ба «ҳафт замон» ба вуҷуд оварда шуд.

In 1863 the conclusion of Isaiah’s sixty-five year prophecy concluded right where it started, with a civil war between north and south. The issue of slavery in 1863 had been typified by the carrying away of both the northern and southern kingdoms in fulfillment of the “seven times,” and the slavery into which Israel was carried into fitly represented the issues of slavery at the end. 1863 represents the end of the prophetic structure based upon Isaiah’s sixty-five year prophecy.

Дар соли 1863 анҷоми нубуввати шасту панҷсолаи Ишаъё маҳз ҳамон ҷо ба анҷом расид, ки оғоз ёфта буд: бо ҷанги шаҳрвандӣ миёни шимол ва ҷануб. Масъалаи ғуломӣ дар соли 1863 ба воситаи асир бурда шудани ҳам подшоҳии шимолӣ ва ҳам подшоҳии ҷанубӣ, дар иҷрошавии «ҳафт замон», пешакӣ намуна шуда буд; ва он ғуломие, ки Исроил ба он бурда шуд, ба таври муносиб масъалаҳои ғуломиро дар поён намояндагӣ мекард. Соли 1863 анҷоми сохтори нубувватиро, ки бар нубуввати шасту панҷсолаи Ишаъё бино ёфтааст, ифода мекунад.

> Thus saith the Lord God, It shall not stand, neither shall it come to pass. For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:7–9.

> Худованд Худо чунин мегӯяд: «Ин устувор нахоҳад монд, ва ба амал нахоҳад омад. Зеро сари Сурия — Димишқ аст, ва сари Димишқ — Разин; ва дар давоми шасту панҷ сол Эфроим шикаст хоҳад хӯрд, то ки дигар қавм набошад. Ва сари Эфроим — Сомария аст, ва сари Сомария — писари Ремалё. Агар шумо имон наоваред, пас, яқинан, устувор нахоҳед монд». Ишаъё 7:7–9.

Rightly understood this prophecy beginning in 742 BC identifies three waymarks within a sixty-five year span. Two of the waymarks identify the starting points of twenty-five hundred and twenty years of captivity and slavery for both the northern and southern kingdoms of Israel. In 742 BC the northern and southern kingdoms were involved in a civil war, and the northern ten tribes had formed an alliance with Syria to invade the southern kingdom of Judah. Nineteen years later in 723 BC the northern ten tribes were carried into slavery by the Assyrians. Forty-six years later in 677 BC the Assyrians captured Manasseh and took him to Babylon. Twenty-five hundred and twenty years after 723 BC arrives at 1798, the time of the end and beginning of verse forty. Forty-six years later the “seven times” against the southern kingdom that began in 677 BC ended in 1844. Nineteen years later in 1863 the prophetic characteristics of 742 BC are represented to the very letter. A civil war between the northern and southern kingdoms is under way in 742 BC and 1863. In 742 BC the prediction given by Isaiah to wicked King Ahaz was concerning the impending enslavement of both the northern and southern kingdoms, and in 1863, the very center point of the Civil War President Lincoln proclaimed the Emancipation Proclamation beginning the process of ending slavery. The warning given to wicked King Ahaz in 742 BC was given in the literal glorious land typifying the message given by Lincoln in the spiritual glorious land.

Агар ин пешгӯӣ, ки аз соли 742 то милод оғоз меёбад, дуруст фаҳмида шавад, он дар доираи шасту панҷ сол се аломати роҳро муайян менамояд. Дутои ин аломатҳои роҳ нуқтаҳои оғози ду ҳазору панҷсаду бист соли асирӣ ва ғуломиро барои ҳар ду подшоҳии шимолӣ ва ҷанубии Исроил муайян мекунанд. Дар соли 742 то милод подшоҳиҳои шимолӣ ва ҷанубӣ дар ҷанги шаҳрвандӣ даргир буданд, ва даҳ қабилаи шимолӣ бо Сурия иттиҳод баста буданд, то ба подшоҳии ҷанубии Яҳудо ҳамла оваранд. Нуздаҳ сол баъд, дар соли 723 то милод, даҳ қабилаи шимолӣ аз ҷониби ашшуриён ба ғуломӣ бурда шуданд. Чилу шаш сол баъд, дар соли 677 то милод, ашшуриён Манашшоро асир гирифта, ӯро ба Бобил бурданд. Ду ҳазору панҷсаду бист сол пас аз соли 723 то милод ба соли 1798 мерасад, яъне замони поён ва оғози ояти чиҳил. Чилу шаш сол баъд «ҳафт замон» бар зидди подшоҳии ҷанубӣ, ки дар соли 677 то милод оғоз ёфта буд, дар соли 1844 ба поён расид. Нуздаҳ сол баъд, дар соли 1863, хусусиятҳои пешгӯёнаи соли 742 то милод то ба ҳарфи охир таҷассум меёбанд. Дар солҳои 742 то милод ва 1863 ҷанги шаҳрвандӣ миёни подшоҳиҳои шимолӣ ва ҷанубӣ ҷараён дорад. Дар соли 742 то милод пешгӯие, ки Ишаъё ба подшоҳи шарир Оҳоз дод, дар бораи ғулом гардонида шудани наздикшавандаи ҳам подшоҳии шимолӣ ва ҳам ҷанубӣ буд; ва дар соли 1863, маҳз дар маркази Ҷанги шаҳрвандӣ, Президент Линколн Эъломияи Озодиро эълон кард ва раванди хотима бахшидан ба ғуломиро оғоз намуд. Огоҳие, ки ба подшоҳи шарир Оҳоз дар соли 742 то милод дода шуд, дар замини аслии ҷалолманд дода шуд, ки паёми додаи Линколнро дар замини рӯҳонии ҷалолманд тимсол мекард.

Seven years after the messages of the “seven times” by Hiram Edson were published in 1856 Adventism produced the 1863 chart which removed the Millerite teaching of the seven times, thus calling into question multitudes of passages where Ellen White teaches that we are to repeat the messages of the Millerites, and also that we are to defend against those messages being attacked. The same year they became a legally registered church. There is more which can be written about 1863 and its prophetic implications, but what I am here noting is that there are several witnesses, both internal and external that identify the rebellion of 1863, whether it be the rebellion of the external with the southern states, or the rebellion of the internal with the rejection of the first foundational truth. 1863 is one of the events within the history of verse forty that represents a waymark that makes up the “events connected with the close of probation.”

Ҳафт сол пас аз он ки паёмҳои «ҳафт замон» аз ҷониби Ҳиром Эдсон дар соли 1856 нашр гардиданд, Адвентизм ҷадвали соли 1863-ро ба вуҷуд овард, ки таълимоти миллеритии «ҳафт замон»-ро бардошт; ба ин васила анбӯҳи порчаҳоеро, ки дар онҳо Эллен Уайт таълим медиҳад, ки мо бояд паёмҳои миллеритҳоро такрор намоем, ва ҳамчунин аз он паёмҳо бар зидди ҳамлаҳо ҳимоят кунем, мавриди суол қарор дод. Дар ҳамон сол онҳо ба калисои қонунан сабтшуда табдил ёфтанд. Дар бораи соли 1863 ва ишораҳои набавии он метавон боз бештар навишт, аммо он чиро, ки ман дар ин ҷо қайд менамоям, ин аст, ки чандин шоҳид, ҳам дохилӣ ва ҳам хориҷӣ, мавҷуданд, ки исёни соли 1863-ро муайян месозанд, хоҳ исёни берунӣ бо иёлатҳои ҷанубӣ бошад, хоҳ исёни дохилӣ бо радди аввалин ҳақиқати бунёдӣ. Соли 1863 яке аз рӯйдодҳо дар дохили таърихи ояти чиҳил мебошад, ки як аломати роҳро ифода мекунад ва қисми «рӯйдодҳои вобаста ба анҷоми муҳлати файз»-ро ташкил медиҳад.

1863 aligns with the beginning of forty years in the wilderness for ancient literal Israel. At the end of the forty years Joshua led ancient Israel into the Promised Land and they brought down Jericho and pronounced a curse upon any who would rebuild Jericho. In 1863 the leadership of Laodicean Adventism rebuilt Jericho. 1863 is represented in the beginning and ending of the forty years in the wilderness. 1863 is a prophetic waymark that ties together history of the external and internal lines of verse forty’s history. There is the seventh church, “a church judged” as the word “Laodicea” means, entering into a period represented by an entire generation dying in the wilderness. At the same point, the first Republican president is beginning the work of freeing the slaves, thus typifying the last Republican Presidents who will implement martial law in a period of crisis leading to what inspiration calls “national ruin.”

Соли 1863 бо оғози чиҳил соли биёбон барои Исроили қадимии воқеӣ мутобиқат мекунад. Дар поёни он чиҳил сол, Еҳушаъ Исроили қадимро ба Замини Мавъуд даровард, ва онҳо Ериҳӯро фурӯ рехтанд ва бар ҳар кӣ Ериҳӯро аз нав бино кунад, лаънат эълон намуданд. Дар соли 1863 роҳбарияти адвентизми Лаодикия Ериҳӯро аз нав бино кард. Соли 1863 ҳам дар оғози он чиҳил соли биёбон ва ҳам дар анҷоми он муаррифӣ шудааст. Соли 1863 як нишонаи роҳнамоии нубувватӣ аст, ки таърихи хатҳои беруниву дарунии таърихи ояти чиҳилро ба ҳам мепайвандад. Калисои ҳафтум вуҷуд дорад, «калисои доваришуда», чунонки калимаи «Лаодикия» маъно медиҳад, ки ба даврае ворид мешавад, ки бо марги як насли комил дар биёбон таҷассум ёфтааст. Ҳамзамон, нахустин президенти ҷумҳурихоҳ кори озод сохтани ғуломонро оғоз мекунад ва ба ин васила намунаи пешакии президентҳои охирини ҷумҳурихоҳ мегардад, ки дар давраи буҳрон қонуни ҳарбиро ҷорӣ хоҳанд кард, даврае, ки ба он чи илҳом «харобии миллӣ» меномад, мерасонад.

In the waymarks of the beginning the waymarks of the end are represented and the events connected with the close of the judgment were typified in the events connected with the opening of the judgment. The rebellion at Kadesh in rejecting the message of Joshua and Caleb at the beginning of the forty years typified the rebellion of Moses’ in striking the Rock at Kadesh at the end of the forty years. 1863 identifies the Sunday law where Laodicea is spewed out of the mouth of the Lord, and where the twenty-five ancient men in Jerusalem are bowing to the sun in Ezekiel chapter eight, and where Shiloh is repeated upon those who trust in the lying words, “the temple of the Lord are we.”

Дар нишонаҳои роҳ дар ибтидо нишонаҳои роҳ дар интиҳо муаррифӣ шудаанд, ва воқеаҳое, ки бо анҷоми доварӣ вобаста буданд, дар воқеаҳое, ки бо оғози доварӣ алоқаманд буданд, ба сурати намунавӣ пешакӣ нишон дода шуданд. Исёни Қодеш дар рад кардани паёми Еҳушаъ ва Колеб дар оғози чиҳил сол, исёни Мӯсоро дар зарб задан ба Сахра дар Қодеш дар поёни чиҳил сол ба таври рамзӣ ифода мекард. Соли 1863 қонуни якшанберо муайян мекунад, ки дар он Лоудикия аз даҳони Худованд қай карда мешавад, ва ки дар он бисту панҷ пирамарди Ерусалим дар боби ҳаштуми Ҳизқиёл ба офтоб саҷда мекунанд, ва ки дар он Шилӯ бар онҳое такрор мешавад, ки ба суханони дурӯғин эътимод доранд: «мо маъбади Худованд ҳастем».

We will continue this study of Panium in the next article.

Мо ин омӯзиши Паниумро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

Back to Articles