Article

# Future for America and July 18, 2020 - Number Four

Ояндаи Амрико ва 18 июли соли 2020 — Рақами чор

1863

1863

Author

Jeff Pippenger

Published

September 19, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The message of Daniel chapters eight and nine which are represented by the Ulai River were unsealed in 1798. The prophecy of chapter eight was interpreted in chapter nine by Gabriel, but not until Daniel had set forth a prayer, that is considered one of the most significant human prayers in the Bible. In that prayer Daniel identifies that he had recognized that the desolation of Jerusalem would last seventy years according to what he had discovered in the book of Jeremiah.

Паёми бобҳои ҳаштум ва нӯҳуми китоби Дониёл, ки тавассути дарёи Ӯлой намояндагӣ шудаанд, дар соли 1798 кушода шуданд. Пешгӯии боби ҳаштумро Ҷабраил дар боби нӯҳум тафсир кард, аммо на то он вақт ки Дониёл дуое баён намуд, ки яке аз муҳимтарин дуоҳои инсонист, ки дар Китоби Муқаддас ба назар гирифта мешавад. Дар он дуо Дониёл нишон медиҳад, ки вай дарк карда буд, ки вайронии Ерусалим мувофиқи он чи дар китоби Ирмиё ёфта буд, ҳафтод сол давом хоҳад кард.

> In the first year of Darius the son of Ahasuerus, of the seed of the Medes, which was made king over the realm of the Chaldeans; In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. Daniel 9:1, 2.

> Дар соли аввали подшоҳии Дориюш, писари Аҳашверӯш, аз насли мадиён, ки бар салтанати калдониён подшоҳ таъин шуда буд, ман, Дониёл, дар соли аввали ҳукмронии ӯ, аз рӯи китобҳо шумораи он солҳоро фаҳмидам, ки каломи Худованд дар бораи онҳо бар Ирмиёи набӣ нозил шуда буд, яъне ки ҳафтод сол вайронии Ерусалим ба анҷом хоҳад расид. Дониёл 9:1, 2.

Jeremiah also identified that at the end of those seventy years Belshazzar would die as Cyrus the General of Darius conquered Babylon.

Ирмиё ҳам ишора кард, ки дар анҷоми он ҳафтод сол Балшасар хоҳад мурд, ҳангоме ки Куруш, сарлашкари Дориюш, Бобилро фатҳ мекард.

> And this whole land shall be a desolation, and an astonishment; and these nations shall serve the king of Babylon seventy years. And it shall come to pass, when seventy years are accomplished, that I will punish the king of Babylon, and that nation, saith the Lord, for their iniquity, and the land of the Chaldeans, and will make it perpetual desolations. Jeremiah 25:11, 12.

> Ва ин тамоми замин харобазор ва мояи ҳайрат хоҳад шуд; ва ин халқҳо подшоҳи Бобилро ҳафтод сол хизмат хоҳанд кард. Ва чунин хоҳад шуд, ки ҳангоме ки ҳафтод сол ба анҷом расад, Ман подшоҳи Бобил ва он халқро, мегӯяд Худованд, барои шарорати эшон, ва низ замини калдониёнро ҷазо хоҳам дод, ва онро ба харобаҳои абадӣ табдил хоҳам дод. Ирмиё 25:11, 12.

Daniel also identified that the seventy years of desolation was a fulfillment of a prophecy recorded by Moses.

Дониёл ҳамчунин муайян кард, ки ҳафтод соли вайронӣ иҷрои нубуввате буд, ки Мусо онро сабт карда буд.

> Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem. As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Daniel 9:11–13.

> Оре, тамоми Исроил шариати Туро вайрон кардааст, ҳатто бо рӯй гардондан, то ба овози Ту итоат накунад; бинобар ин лаънат бар мо рехта шудааст, ва қасаме ки дар шариати Мӯсо, бандаи Худо, навишта шудааст, зеро мо бар зидди Ӯ гуноҳ кардаем. Ва Ӯ суханони Худро, ки бар зидди мо ва бар зидди доварони мо, ки моро доварӣ мекарданд, гуфта буд, устувор гардонд, ба он ки бар мо балои азиме овард; зеро дар зери тамоми осмон ончунон карда нашудааст, чунон ки бар Ерусалим карда шудааст. Чунон ки дар шариати Мӯсо навишта шудааст, тамоми ин бало бар мо омадааст; аммо мо ба ҳузури Худованд Худои худ дуо наовардем, то аз гуноҳҳои худ баргардем ва ҳақиқати Туро бифаҳмем. Дониёл 9:11–13.

The “oath” that Israel had broken which produced the “curse” was the “seven times” of Leviticus twenty-six. The word translated as “seven times” in Leviticus twenty-six is the same Hebrew word that is translated as “oath,” in Daniel nine. Moses’ oath represented by the word translated as “seven times” is the first time-prophecy discovered by William Miller and it was the first of his foundational truths that was set aside in 1863. William Miller represented Elijah, and this is confirmed by the Spirit of Prophecy.

«қасаме», ки Исроил онро шикаста буд ва дар натиҷаи он «лаънат» ба вуҷуд омад, ҳамон «ҳафт маротиба»-и Левизакон бисту шаш буд. Калимае, ки дар Левизакон бисту шаш ба «ҳафт маротиба» тарҷума шудааст, ҳамон калимаи ибронист, ки дар Дониёл нӯҳ ба «қасам» тарҷума шудааст. Қасами Мусо, ки бо калимаи тарҷумашудаи «ҳафт маротиба» ифода гардидааст, нахустин пешгӯии замонӣ буд, ки Вилям Миллер онро кашф кард, ва он нахустини ҳақиқатҳои бунёдии ӯ буд, ки дар соли 1863 канор гузошта шуд. Вилям Миллер намояндаи Илёс буд, ва инро Рӯҳи Нубувват тасдиқ мекунад.

> “Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message.” Early Writings, 233.

> «Ҳазорон нафар ба пазируфтани ҳақиқате, ки Вилям Миллер мавъиза мекард, ҳидоят шуданд, ва ходимони Худо дар рӯҳ ва қудрати Илёс барангехта шуданд, то ин паёмро эълон намоянд». Early Writings, 233.

In 1863 the Millerite movement ended as those who had formerly been in the movement started the Seventh-day Adventist church. When they began as a church the movement ended. It ended when they slew Moses as represented in the “seven times” of Leviticus twenty-six, and when they simultaneously slew Elijah, the messenger that had presented the “oath” of Moses to the movement. Moses and Elijah were both slain in 1863 and were not to be resurrected until post September 11, 2001, when God took the movement Future for America back to the old paths.

Дар соли 1863 ҳаракати Миллерӣ ба поён расид, зеро онҳое ки пештар дар ин ҳаракат буданд, калисои Адвентистони Рӯзи Ҳафтумро таъсис доданд. Вақте ки онҳо ҳамчун як калисо оғоз карданд, ҳаракат ба анҷом расид. Он замоне ба анҷом расид, ки онҳо Мусоро, чунон ки дар «ҳафт замон»-и Ибодот бисту шаш тасвир шудааст, куштанд; ва ҳамзамон Илёсро низ куштанд, яъне он паёмбареро, ки «қасам»-и Мусоро ба ин ҳаракат пешниҳод карда буд. Мусо ва Илёс ҳар ду дар соли 1863 кушта шуданд ва мебоист то баъд аз 11 сентябри 2001 эҳё намешуданд, вақте ки Худо ҳаракати Future for America-ро ба роҳҳои қадим бозгардонд.

Future for America recognized September 11, 2001 as the arrival of the third woe, and what establishes that the identification of Islam’s attack on September 11 was the history of the first two woes as identified by the Millerites which is specifically represented upon both the 1843 and 1850 pioneer charts. By returning to Millerite history to uphold the modern role of Islam, the Lord then opened Future for America’s understanding of the “seven times” of Leviticus twenty-six, which is graphically represented on both charts in the center column. And in both charts, the center of the center column is the cross. When God directed in the production of both of Habakkuk’s tables, He made sure that the “oath” of Moses, the “seven times” of Leviticus twenty-six was the center of all the other prophetic illustrations and that on both tables Christ was placed in the very center.

Оянда барои Амрико 11-уми сентябри соли 2001-ро ҳамчун фаро расидани войи сеюм шинохт, ва он чи ин муайянсозиро барқарор менамояд, яъне ки ҳамлаи ислом дар 11-уми сентябр, таърихи ду войи аввал аст, чунон ки миллериён онҳоро муайян карда буданд, ки махсусан дар ҳар ду ҷадвали пешоҳангони солҳои 1843 ва 1850 тасвир ёфтааст. Бо бозгашт ба таърихи миллериён барои дастгирии нақши муосири Ислом, Худованд сипас фаҳмиши Оянда барои Амрико-ро дар бораи «ҳафт замон»-и Ибодатнома 26 кушод, ки он ба таври графикӣ дар ҳар ду ҷадвал дар сутуни марказӣ нишон дода шудааст. Ва дар ҳар ду ҷадвал, маркази сутуни марказӣ салиб аст. Вақте ки Худо дар таҳияи ҳар ду ҷадвали Ҳабаққуқ роҳнамоӣ кард, Ӯ бовар ҳосил намуд, ки «қасам»-и Мусо, яъне «ҳафт замон»-и Ибодатнома 26, маркази ҳамаи дигар тасвирҳои нубувватӣ бошад ва дар ҳар ду ҷадвал Масеҳ дар айни марказ ҷой дода шавад.

This agreed with a period of time located in another prophecy that was interpreted by Gabriel in chapter nine of Daniel which identified that Christ would confirm the covenant with many for one week.

Ин бо як давраи вақт мувофиқат мекард, ки дар пешгӯии дигаре ҷой дошт ва онро Ҷабраил дар боби нӯҳуми Дониёл шарҳ дода буд, ки муайян мекард: Масеҳ аҳдро бо бисёрон барои як ҳафта устувор хоҳад гардонид.

> And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:27.

> Ва ӯ аҳдро бо бисёре барои як ҳафта қавӣ хоҳад гардонид; ва дар миёнаи ҳафта ӯ қурбонӣ ва ҳадияро бозмедорад, ва барои паҳн шудани зиштиҳо онро хароб хоҳад кард, то ба анҷом расидан; ва он чи муайян шудааст, бар вайрона рехта хоҳад шуд. Дониёл 9:27.

A prophetic week is twenty-five hundred and twenty symbolic days, and the prophecy that Gabriel was explaining identified that in the “midst” or center of those twenty-five hundred and twenty symbolic days Christ would be crucified. Christ is the center of ‘the twenty-five twenty’ on both of Habakkuk’s tables and also the week He confirmed the covenant with many.

Як ҳафтаи нубувватӣ аз ду ҳазору панҷсаду бист рӯзи рамзӣ иборат аст, ва нубуввате, ки Ҷабраил шарҳ медод, нишон медод, ки дар «миёна» ё маркази он ду ҳазору панҷсаду бист рӯзи рамзӣ Масеҳ маслуб хоҳад шуд. Масеҳ ҳам дар ҳар ду ҷадвали Ҳабаққуқ маркази «ду ҳазору панҷсаду бист» аст ва ҳам дар он ҳафтае, ки Ӯ аҳдро бо бисёре устувор гардонид.

In 1863 Adventism began as a church and the Millerite movement that had been empowered with the spirit of Elijah was slain. The Millerite movement understood that in the context of the seven churches of Revelation they had been the Philadelphian church. Those that separated from them after the Great Disappointment of 1844, were then identified as Laodiceans. In 1856 James White began a series of articles in the Review and Herald identifying that the movement that began as Philadelphia had become Laodicea and that the members needed then to seek the remedy offered to the Laodicean church. In the same year, in the same publication James White published a series of articles written by Hiram Edson about the twenty-five hundred and twenty year prophecy of Leviticus twenty-six. The articles were never finished.

Соли 1863 адвентизм ҳамчун калисо оғоз ёфт, ва ҷунбиши миллерӣ, ки бо рӯҳи Илёс қувват ёфта буд, кушта шуд. Ҷунбиши миллерӣ дарк мекард, ки дар доираи ҳафт калисои китоби Ваҳй онҳо калисои Филаделфия будаанд. Онҳое ки баъд аз Ноумедии Бузурги соли 1844 аз онҳо ҷудо шуданд, пасон ҳамчун Лоудикиён шинохта гардиданд. Соли 1856 Ҷеймс Уайт дар маҷаллаи Review and Herald силсилаи мақолаҳоро оғоз кард, ки дар онҳо нишон медод, ҷунбише ки ҳамчун Филаделфия оғоз ёфта буд, ба Лоудикия табдил ёфтааст ва аъзоён акнун бояд давои ба калисои Лоудикия пешниҳодшударо биҷӯянд. Дар ҳамон сол, дар ҳамон нашрия, Ҷеймс Уайт силсилаи мақолаҳои навиштаи Ҳайрам Эдсонро дар бораи пешгӯии ду ҳазору панҷсаду бистсолаи Ибодат 26 ба нашр расонд. Он мақолаҳо ҳеҷ гоҳ ба анҷом нарасиданд.

When the Lord led the movement of Future for America back unto the old paths post September 11, 2001 the articles by Edson were rediscovered, and for the first time in history both of the periods twenty-five hundred and twenty years were recognized as two curses. One against the northern ten tribes and the other against the southern two tribes. Miller had identified the seven times against the southern kingdom of Judah, but Edson identified the seven times against the northern kingdom of Israel. Future for America saw that they both were to be applied. When the two scatterings are combined, they produce prophetic light that had never been recognized by Miller or Edson.

Вақте ки Худованд ҳаракати Future for America-ро пас аз 11 сентябри соли 2001 боз ба роҳҳои қадимӣ ҳидоят намуд, мақолаҳои Эдсон аз нав кашф карда шуданд, ва бори аввал дар таърих ҳар ду давраи дувуним ҳазору панҷсаду бистсола ҳамчун ду лаънат шинохта шуданд: яке бар зидди даҳ қабилаи шимолӣ ва дигаре бар зидди ду қабилаи ҷанубӣ. Миллер «ҳафт замон»-ро бар зидди подшоҳии ҷанубӣ, яъне Яҳудо, муайян карда буд, аммо Эдсон «ҳафт замон»-ро бар зидди подшоҳии шимолӣ, яъне Исроил, муайян намуд. Future for America дид, ки ҳар дуи онҳо бояд татбиқ карда шаванд. Вақте ки ин ду парокандагӣ бо ҳам якҷо карда мешаванд, онҳо нури нубувватиро ба вуҷуд меоранд, ки онро на Миллер ва на Эдсон ҳеҷ гоҳ нашинохта буданд.

When the Lord returned Future for America to the old paths post 2001 the “oath” of Moses came back to life and stood upon its feet. The message connected with the “oath” was then presented by the messengers of the third angel as it had been presented and typified by the messengers of the first angel. Future for America was the movement that proclaimed the message represented by “Moses” in the power of “Elijah,” and Elijah clearly gave the testimony of Moses until the conclusion of a series of presentations titled Habakkuk’s Tables which finished around 2012. When that series of presentations ended, the beast from the bottomless pit ascended to make war upon Moses and Elijah. That warfare began when Future for America determined to stop the work it had been doing since 1996, and begin a school, which in its pride it called, The School of the Prophets. Better it would have been to call the school, the school of the false prophets!

Вақте ки Худованд баъд аз соли 2001 «Future for America»-ро ба роҳҳои қадимӣ бозгардонд, «савганд»-и Мусо дубора зинда шуд ва бар пойҳои худ истод. Паёми вобаста ба «савганд» он гоҳ аз ҷониби паёмрасонони фариштаи сеюм пешниҳод гардид, ҳамон тавре ки онро паёмрасонони фариштаи якум пешниҳод ва рамзӣ нишон дода буданд. «Future for America» он ҳаракате буд, ки паёми бо «Мусо» муаррифишударо бо қудрати «Илёс» мавъиза мекард, ва Илёс то анҷоми як силсила пешниҳодоте, ки «Ҷадвалҳои Ҳабаққуқ» унвон дошт ва тақрибан дар соли 2012 ба поён расид, шаҳодати Мусоро ба равшанӣ баён мекард. Вақте ки он силсилаи пешниҳодот ба анҷом расид, ҳайвони аз вартаи беҳад баромада боло шуд, то бар зидди Мусо ва Илёс ҷанг кунад. Он ҷанг замоне оғоз ёфт, ки «Future for America» қарор дод кореро, ки аз соли 1996 анҷом медод, қатъ намояд ва ба ҷои он мактабе оғоз кунад, ки онро бо такаббур «Мактаби анбиё» номид. Беҳтар мебуд, ки он мактабро «мактаби анбиёи козиб» меномиданд!

The chaos and confusion that ensued when the school began allowing those who had never been confirmed by the Lord as His messengers to introduce their own ideas ended with the death of Future for America on July 18, 2020. At that point Moses and Elijah had been slain in the streets.

Бесарусомонӣ ва ошуфтагие, ки ба миён омад, вақте мактаб ба онҳое иҷозат дод, ки ҳаргиз аз ҷониби Худованд ҳамчун паёмрасони Ӯ тасдиқ нашуда буданд, то андешаҳои худро ворид кунанд, бо марги Future for America дар 18 июли соли 2020 анҷом ёфт. Дар он лаҳза Мусо ва Илёс дар кӯчаҳо кушта шуда буданд.

> And when they shall have finished their testimony, the beast that ascendeth out of the bottomless pit shall make war against them, and shall overcome them, and kill them. And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. Revelation 11:7, 8.

> Ва ҳангоме ки шаҳодати худро ба анҷом расонанд, он ҳайвоне ки аз жарфи беҳад боло меояд, бар зидди онҳо ҷанг хоҳад кард, ва бар онҳо ғолиб хоҳад омад, ва онҳоро хоҳад кушт. Ва ҷасадҳои мурдаи онҳо дар кӯчаи шаҳри бузург хоҳанд хобид, ки ба маънои рӯҳонӣ Садӯм ва Миср хонда мешавад, ҳамон ҷое ки Худованди мо низ маслуб карда шуд. Ваҳй 11:7, 8.

The testimony that is trustworthy, is the testimony that ended at the conclusion of the series titled Habakkuk’s Tables. Then the beast attacked. I have no idea who is following these current articles, but I assume it is made up as much by the enemies of Future for America as it is by those who are still trying to come to terms with the disappointment of July 18. I therefore expect that those that are in the category I define as enemies will point out how self-serving this application of prophetic history appears to be in their minds. So be it. Time is too short to pretend that the history of Future for America is not clearly identified as the movement that has been typified by the Millerite movement and it is too short to pretend that the flawed Laodicean human messenger that was raised up to lead out in that movement was not typified by William Miller.

Шаҳодате, ки сазовори эътимод аст, он шаҳодатест, ки дар анҷоми силсилаи таҳти унвони «Ҷадвалҳои Ҳабаққуқ» ба поён расид. Сипас ҳайвон ҳамла кард. Ман ҳеҷ тасаввуре надорам, ки кӣ ин мақолаҳои ҷориро пайгирӣ мекунад, вале гумон мекунам, ки онро ба ҳамон андоза душманони Future for America ташкил медиҳанд, ки онҳое низ, ки ҳанӯз мекӯшанд бо ноумедии 18 июл созгор шаванд. Аз ин рӯ, ман интизор дорам, ки онҳое, ки ба гурӯҳе дохиланд, ки ман онро душманон таъриф мекунам, ишора хоҳанд кард, ки ин татбиқи таърихи нубувватӣ дар назари онҳо то чӣ андоза ба манфиати худ хизматкунанда менамояд. Бигзор чунин бошад. Вақт бисёр кӯтоҳ аст, то вонамуд карда шавад, ки таърихи Future for America ба таври равшан ҳамчун он ҳаракате муайян нашудааст, ки бо ҳаракати миллерӣ тимсол гардидааст; ва он қадар кӯтоҳ аст, ки вонамуд карда шавад, ки он паёмовари инсонии нуқсондори лодикиягӣ, ки барои пешбарӣ кардан дар он ҳаракат бархезонда шуда буд, бо William Miller тимсол нагардидааст.

Miller was a Philadelphian and I came into Adventism from the world in 1975, thus am a certified Laodicean Adventist. My life history testifies to that fact. That being said, the merciful God of heaven has recently instructed me to put the message He is now revealing into writing and send it to the churches. His instruction came with the promise that when He resurrects Moses and Elijah, they will be resurrected as Philadelphians, not as Laodiceans. The movement that began in the Millerite history was the time of Philadelphia, that ultimately transcended into Laodicea in 1856 when it began the process of its rejection of the foundations laid by the Millerites. The rejection began with the setting aside the new development of light offered through the pen of Hiram Edson. Seven years later in 1863 the movement of Elijah which had presented the message of Moses was slain. At the same time the movement was slain, a church was introduced to replace the movement. Moses and Elijah were slain at the beginning of Adventism and they were slain again at the ending of Adventism.

Миллер филаделфиягӣ буд, ва ман соли 1975 аз дунё ба адвентизм омадам; бинобар ин, ман як адвентисти лоудикиягии тасдиқшуда ҳастам. Таърихи зиндагии ман ба ин воқеият шаҳодат медиҳад. Бо вуҷуди ин, Худои пурмарҳамати осмон ахиран ба ман дастур додааст, ки паёмеро, ки Ӯ ҳоло ошкор месозад, ба навишт дарорам ва онро ба калисоҳо бифиристам. Дастури Ӯ бо ин ваъда омад, ки вақте Ӯ Мусо ва Илёсро эҳё мекунад, онҳо ҳамчун филаделфиягиён эҳё хоҳанд шуд, на ҳамчун лоудикиягиён. Ҳаракате, ки дар таърихи миллеритӣ оғоз ёфт, давраи Филаделфия буд, ки ниҳоят дар соли 1856 ба Лоудикия гузашт, вақте ки раванди рад кардани асосҳое, ки миллеритҳо гузошта буданд, оғоз гардид. Ин радкунӣ бо канор гузоштани рушди нави нур, ки тавассути қалами Ҳайром Эдсон пешниҳод шуда буд, оғоз ёфт. Ҳафт сол баъд, дар соли 1863, ҳаракати Илёс, ки паёми Мусоро пешниҳод карда буд, кушта шуд. Ҳамзамон бо кушта шудани ҳаракат, калисое ҷорӣ карда шуд, то ба ҷойи он ҳаракатро бигирад. Мусо ва Илёс дар оғози адвентизм кушта шуданд ва онҳо боз дар анҷоми адвентизм кушта шуданд.

At the ending of the prophetic Laodicea, in 1989 the vision of the Hiddekel river was unsealed and a movement began that was born of a Laodicean mother. The Lord was not taken unaware and He knew that He would finish His work of the three angels as He began it. He would end it with a movement of Philadelphians, just as He began it and in order to do this the movement that was Laodicean by birth would need to be slain and resurrected as Philadelphians. In doing so, the movement that was brought out of the Laodicean church would become the eighth that is of the seven, in the very history where the three-fold union would become the eighth that is of the seven. And in the very same history the horn of Republicanism will also experience a resurrection of the eighth that was of the seven and had been slain by the “woke-ism” of Egypt and Sodom, but that line of prophecy will be addressed later in the articles.

Дар анҷоми Лоудиқаи нубувватӣ, дар соли 1989 рӯъёи дарёи Ҳиддекел кушода гардид ва ҳаракате оғоз ёфт, ки аз модари лоудиққоӣ зода шуда буд. Худованд ногаҳонгирифта нашуд, ва Ӯ медонист, ки кори се фариштаро ҳамон гуна, ки оғоз карда буд, ба анҷом хоҳад расонд. Ӯ онро бо ҳаракати филаделфиён ба поён мерасонд, ҳамон тавре ки онро оғоз карда буд; ва барои анҷом додани ин, лозим буд, ки ҳаракате, ки аз рӯи таваллуд лоудиққоӣ буд, кушта шавад ва ҳамчун филаделфиён эҳё гардад. Бо ин кор, ҳаракате, ки аз калисои Лоудиқа берун оварда шуда буд, ҳаштуме мегашт, ки аз ҳафт аст, дар ҳамон таърихе ки иттиҳоди сегона ҳаштуме мегардад, ки аз ҳафт аст. Ва дар ҳамин ҳамон таърих, шохи ҷумҳурихоҳӣ низ эҳёи ҳаштумеро таҷриба хоҳад кард, ки аз ҳафт буд ва ба василаи «woke-ism»-и Миср ва Садӯм кушта шуда буд; аммо он хатти нубувват дертар дар мақолаҳо баррасӣ хоҳад шуд.

> And they of the people and kindreds and tongues and nations shall see their dead bodies three days and an half, and shall not suffer their dead bodies to be put in graves. And they that dwell upon the earth shall rejoice over them, and make merry, and shall send gifts one to another; because these two prophets tormented them that dwelt on the earth. And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. Revelation 11:9–11.

> Ва аз қавмҳо ва қабилаҳо ва забонҳо ва миллатҳо ҷасадҳои онҳоро се рӯзю ним хоҳанд дид, ва намегузоранд, ки ҷасадҳои онҳо дар қабрҳо гузошта шаванд. Ва сокинони замин бар онҳо шод хоҳанд шуд, ва айшу тараб хоҳанд кард, ва ба якдигар ҳадияҳо хоҳанд фиристод; зеро ин ду пайғамбар сокинони заминро азоб медоданд. Ва баъд аз се рӯзю ним Рӯҳи ҳаёт аз ҷониби Худо ба онҳо даромад, ва онҳо бар пойҳои худ истоданд; ва тарси бузурге бар онҳое ки онҳоро медиданд, афтод. Ваҳй 11:9–11.

Future for America did not get put into the grave, it just laid there in the street where it had been slain, while its enemies rejoiced over its apparent death. Yet “after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet.” Time is no longer, so the three and a half days is symbolic of twelve hundred and sixty days or years, that in Revelation twelve verses six and fourteen represent the wilderness where the sanctuary and the host were trodden down. If they had been put into the grave, they would not be in a street where they could be trodden down. The treading down of Future for America is not only a symbolic period, but it is the symbolic period of the message of the “seven times” represented by the oath of Moses.

Ояндаи Амрико ба қабр андохта нашуд, балки ҳамон ҷо, дар кӯчае ки дар он кушта шуда буд, хобида монд, дар ҳоле ки душманонаш бар марги зоҳирии он шодӣ мекарданд. Бо вуҷуди ин, «пас аз се рӯз ва ним Рӯҳи ҳаёт аз ҷониби Худо ба онҳо даромад, ва онҳо бар пойҳои худ истоданд». Вақт дигар нест; бинобар ин, се рӯз ва ним рамзи ҳазору дусаду шаст рӯз ё сол аст, ки дар Ваҳй боби дувоздаҳ, оятҳои шаш ва чордаҳ, биёбонеро ифода мекунад, ки дар он муқаддасгоҳ ва лашкар поймол карда шуданд. Агар онро ба қабр андохта буданд, он дар кӯчае намебуд, ки дар он поймол карда шавад. Поймол шудани Ояндаи Амрико на танҳо як давраи рамзист, балки он давраи рамзии паёми «ҳафт замон» аст, ки бо қасами Мусо ифода шудааст.

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> Ва онҳо ба дами шамшер хоҳанд афтод, ва ба асорат назди ҳамаи халқҳо бурда хоҳанд шуд; ва Уршалим аз ҷониби ғайрияҳудиён поймол хоҳад шуд, то даме ки замонҳои ғайрияҳудиён ба анҷом расанд. Луқо 21:24.

There are three times Jerusalem has been trodden down. First by Babylon from 677 BC until 607 BC. The second trampling down was by pagan Rome from 66 AD until 70 AD. The third time was by spiritual Rome from 538 through to 1798. The treading down of Jerusalem by the Gentiles identified in Luke twenty-one was the twelve hundred and sixty years of papal rule. Revelation eleven, where we find the testimony of Moses and Elijah opens with the identification of that period of time.

Ерусалим се бор поймол карда шудааст. Аввал аз ҷониби Бобил аз соли 677 то м. то 607. Дуюмин поймолкунӣ аз ҷониби Рими бутпараст аз соли 66 то м. 70 буд. Бори сеюм аз ҷониби Рими рӯҳонӣ аз соли 538 то 1798 буд. Поймол шудани Ерусалим аз ҷониби халқҳо, ки дар Луқо бисту як муайян шудааст, ҳамон як ҳазору дусаду шаст соли ҳукмронии папагӣ буд. Ваҳй боби ёздаҳ, ки дар он мо шаҳодати Мусо ва Илёсро меёбем, бо муайян сохтани он давраи замонӣ оғоз меёбад.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> Ва ба ман қамише монанди асо дода шуд; ва фаришта истода, мегуфт: Бархез ва маъбади Худоро, ва қурбонгоҳро, ва онҳоеро, ки дар он ибодат мекунанд, чен намо. Аммо саҳнеро, ки берун аз маъбад аст, вогузор ва онро чен макун; зеро он ба халқҳо дода шудааст; ва шаҳри муқаддасро онҳо чиҳилу ду моҳ поймол хоҳанд кард. Ваҳй 11:1, 2.

The command for John to measure the temple and the worshippers therein represents the opening of the judgment in 1844, for the previous two verses identify John as having experienced the bitterness of the Great Disappointment in 1844, then after he is told that he must repeat the work of proclaiming the message, verse one of chapter eleven identifies that judgment has just begun.

Фармон ба Юҳанно, ки маъбад ва ибодаткунандагони даруни онро чен кунад, оғози довариро дар соли 1844 ифода менамояд, зеро ду ояти пешин Юҳанноро ҳамчун касе муаррифӣ мекунанд, ки талхии Ноумедии Бузургро дар соли 1844 таҷриба кардааст; пас, баъд аз он ки ба ӯ гуфта мешавад, ки бояд кори эълон кардани паёмро аз нав такрор кунад, ояти якуми боби ёздаҳум нишон медиҳад, ки доварӣ ҳамон дам оғоз ёфтааст.

> “The time has come when everything is to be shaken that can be shaken, that those things that can not be shaken may remain. Every case is coming in review before God; for he is measuring the temple of God, and the worshipers therein. ‘These things, saith he that holdeth the seven stars in his right hand, who walketh in the midst of the seven golden candlesticks; I know thy works…. I have somewhat against thee, because thou hast lost thy first love; remember therefore from whence thou art fallen, and repent, and do the first works; or else I will come unto thee quickly, and will remove the candlestick out of his place.’ ‘Repent; or else I will come unto thee quickly, and will fight against thee with the sword of my mouth. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches: To him that overcometh will I give to eat of the hidden manna, and will give him a white stone, and in the stone a new name written, which no man knoweth saving him that receiveth it.’” The 1888 Materials, 1116.

> «Вақте фаро расидааст, ки ҳар он чи метавонад ба ларза оварда шавад, ба ларза оварда хоҳад шуд, то он чи ба ларза оварда намешавад, боқӣ монад. Ҳар як маврид пеши Худо барои баррасӣ меояд; зеро Ӯ маъбади Худо ва ибодаткунандагони дар он бударо чен мекунад. “Инро мегӯяд Он ки ҳафт ситораро дар дасти рости Худ нигоҳ медорад, ва дар миёни ҳафт чароғдони тиллоӣ роҳ меравад: аъмоли туро медонам…. Аммо бар ту чизе дорам, зеро муҳаббати аввалини худро тарк кардаӣ; пас ба ёд ор, ки аз куҷо афтодаӣ, ва тавба намо, ва корҳои аввалро ба ҷо овар; вагарна зуд назди ту хоҳам омад, ва чароғдонатро аз ҷойи он хоҳам гирифт.” “Тавба намо; вагарна зуд назди ту хоҳам омад, ва бо шамшери даҳони Худ бар зидди ту хоҳам ҷангид. Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд: Ба касе ки ғолиб ояд, аз маннои ниҳон хоҳам дод, ки бихӯрад, ва ба ӯ санги сафед хоҳам дод, ва бар он санг номи наве навишта шудааст, ки ҳеҷ кас онро намедонад, ҷуз он касе ки онро қабул мекунад.”» The 1888 Materials, 1116.

As John is representing the opening of the investigative judgment in 1844, he is told to leave off the courtyard of the temple, for it is given to the Gentiles who would trample down the holy city for twelve hundred and sixty years. Luke twenty-one identifies that the Gentiles would trample down Jerusalem until the “times” of the Gentiles was fulfilled. John in chapter eleven has just identified that the time of the treading down of Jerusalem by the Gentiles was the history of 538 until 1798. John identifies this period twice in chapter twelve as the wilderness, a period of time that the church fled into to avoid the persecution being brought by the pope.

Азбаски Юҳанно оғози доварии тафтишотиро дар соли 1844 намояндагӣ мекунад, ба ӯ гуфта мешавад, ки саҳни берунии маъбадро канор гузорад, зеро он ба ғайрияҳудиён дода шудааст, ки шаҳри муқаддасро ба муддати ҳазору дусаду шаст сол поймол хоҳанд кард. Луқо 21 муайян мекунад, ки ғайрияҳудиён Ерусалимро поймол хоҳанд кард, то он даме ки «замонҳои» ғайрияҳудиён ба анҷом расад. Юҳанно дар боби ёздаҳ нав муайян кардааст, ки замони поймол гардидани Ерусалим аз ҷониби ғайрияҳудиён таърихи аз 538 то 1798 буд. Юҳанно ин давраро ду бор дар боби дувоздаҳ ҳамчун биёбон муайян мекунад, яъне давраи замоне, ки калисо ба он фирор кард, то аз таъқиботе, ки папа меовард, дар амон бошад.

When Moses and Elijah are slain and left in the street to be trodden down for a period of three and a half days, the three previous histories when Jerusalem was trodden down are to be understood as typifying that period of time. In Luke twenty-one the Gentiles would tread down the holy city until the “times” of the Gentiles would be fulfilled.

Ҳангоме ки Мусо ва Илёс кушта шуда, дар кӯча гузошта мешаванд, то муддати сеюним рӯз поймол карда шаванд, бояд фаҳмида шавад, ки се таърихи пешинае, ки дар онҳо Ерусалим поймол гардида буд, он давраи вақтро ба таври намунавӣ ифода мекунанд. Дар Луқо бисту як, халқҳои ғайрияҳудӣ шаҳри муқаддасро поймол мекарданд, то он даме ки «замонҳо»-и халқҳои ғайрияҳудӣ ба анҷом расанд.

Thus, Luke identifies more than one time of the Gentiles, but we know the time of the Gentiles being fulfilled was 1798. The first “time of the Gentiles” began in 723 BC when the northern kingdom of Israel was trodden down by Assyria. That treading down began a trampling down by a pagan power and continued until 538 when the papal power carried on the work until 1798. Paganism scattered and trampled down literal Israel and papalism scattered and trampled down spiritual Israel. The “times” of the Gentiles represent the twenty-five hundred and twenty years of Leviticus twenty-six that represents two periods of treading down. The first was carried out by paganism as represented by Assyria, then Babylon, then pagan Rome. Then the second desolating power that Miller identified in the sacred framework of prophecy he employed, was papalism which would continue the treading down until 1798. The treading down of both paganism and papalism is the very question that is raised in the heavenly dialogue that produces the answer that is the foundation and central pillar of Adventism.

Ҳамин тавр, Луқо зиёда аз як замони халқҳоро муайян мекунад, аммо мо медонем, ки ба анҷом расидани замони халқҳо соли 1798 буд. Аввалин «замони халқҳо» дар соли 723 то милод оғоз ёфт, вақте ки подшоҳии шимолии Исроил аз ҷониби Ашшур поймол карда шуд. Он поймолшавӣ зеркубии як қудрати бутпарастро оғоз кард ва то соли 538 идома ёфт, вақте ки қудрати папагӣ ин корро то соли 1798 давом дод. Бутпарастӣ Исроили ҳақиқиро пароканда кард ва поймол намуд, ва папагарӣ Исроили рӯҳониро пароканда кард ва поймол намуд. «Замонҳои» халқҳо ду ҳазору панҷсаду бист соли Ибодат китоби Левизод 26-ро ифода мекунанд, ки ду давраи поймолшавиро нишон медиҳад. Аввалин аз ҷониби бутпарастӣ, чунон ки бо Ашшур, сипас Бобил, ва баъд Руми бутпараст намояндагӣ мешуд, ба амал бароварда шуд. Сипас қудрати дуюми харобкунанда, ки Миллер дар чаҳорчӯби муқаддаси нубуввате, ки ӯ истифода мебурд, муайян карда буд, папагарӣ буд, ки поймол карданро то соли 1798 идома медод. Поймол кардани ҳам бутпарастӣ ва ҳам папагарӣ маҳз ҳамон саволест, ки дар муколамаи осмонӣ матраҳ мешавад ва ҷавоберо ба вуҷуд меорад, ки асос ва сутуни марказии Адвентизм аст.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> Пас шунидам, ки як муқаддас сухан мегуфт, ва муқаддаси дигар ба ҳамон муқаддасе ки сухан мегуфт, гуфт: «То ба кай ин рӯъё дар бораи қурбонии доимӣ ва гуноҳи вайрониовар хоҳад буд, ки ҳам қудсгоҳ ва ҳам лашкар ба поймол шудан супурда шаванд?» Ва ӯ ба ман гуфт: «То ду ҳазору сесад рӯз; он гоҳ қудсгоҳ пок хоҳад шуд». Дониёл 8:13, 14.

The angel Gabriel and other angels led Miller to understand that the “daily” represented paganism and that the “transgression of desolation” represented papalism. Both paganism and papalism would trample down the sanctuary and host. Therefore the “times” of the Gentiles which Luke refers to is the two trampling down periods of twelve hundred and sixty years, that together are the seven times of Leviticus twenty-six.

Фаришта Ҷабраил ва дигар фариштагон Миллерро ба он фаҳмиш ҳидоят карданд, ки «қурбонии доимӣ» бутпарастиро ифода мекунад ва «гуноҳи вайронкунанда» папагиро ифода мекунад. Ҳам бутпарастӣ ва ҳам папагӣ қудсгоҳ ва лашкарро поймол хоҳанд кард. Бинобар ин, «замонҳои» халқҳо, ки Луқо ба он ишора мекунад, ҳамон ду давраи поймолшавии ҳазору дусаду шастсола мебошанд, ки якҷо ҳафт замони Ибодот 26-ро ташкил медиҳанд.

The message of the “oath” of Moses was slain in 1863, along with the messenger Elijah who had presented the message of Moses. Both the message of Moses and the Elijah messenger was resurrected post September 11, 2001. After the message of Moses that was once again proclaimed by Elijah, they were both slain and then left in the street and not buried for twelve hundred and sixty days is a direct connection to the message of the “seven times” that Daniel calls the “oath” of Moses. The movement and the messenger that repeats the Elijah message of Moses as typified by Miller and the Millerites will ultimately stand upon its feet and be resurrected.

Паёми «қасам»-и Мусо дар соли 1863 кушта шуд, ҳамроҳ бо паёмбари Илёс, ки паёми Мусоро пешниҳод карда буд. Ҳам паёми Мусо ва ҳам паёмбари Илёс баъд аз 11 сентябри соли 2001 эҳё карда шуданд. Пас аз он ки паёми Мусо бори дигар аз ҷониби Илёс эълон карда шуд, ҳар ду кушта шуданд ва сипас барои як ҳазору дусаду шаст рӯз дар кӯча гузошта шуда, дафн нагардиданд; ин иртиботи бевосита ба паёми «ҳафт вақт» аст, ки Донёл онро «қасам»-и Мусо меномад. Ҳаракат ва паёмбаре, ки паёми Илёсии Мусоро, чунон ки дар шахси Миллер ва миллериён ба таври рамзӣ нишон дода шудааст, такрор мекунад, дар ниҳоят бар пойҳои худ хоҳад истод ва эҳё хоҳад шуд.

> And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. Revelation 11:11, 12.

> Ва баъд аз се рӯз ним Рӯҳи ҳаёт аз ҷониби Худо ба онҳо даромад, ва онҳо бар пойҳои худ истоданд; ва бар касоне ки онҳоро медиданд, тарси бузурге фурӯ афтод. Ва онҳо овози баланде аз осмон шуниданд, ки ба онҳо мегуфт: «Ба ин ҷо боло оед». Ва онҳо дар абре ба осмон сууд карданд; ва душманонашон онҳоро диданд. Ваҳй 11:11, 12.

We will address this truth in the next article.

Мо ин ҳақиқатро дар мақолаи оянда баррасӣ хоҳем кард.

Back to Articles