Article

# The Book of Daniel - Number Ninety

Китоби Дониёл — Рақами навадум

Unraveling the Daily: A Historical Examination of Controversies and Contradictions

Кушодани маънии «ҳаррӯза»: баррасии таърихии баҳсҳо ва таноқузҳо

Author

Jeff Pippenger

Published

February 23, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

If you looked closely at the last passage in the previous article, you will have looked at the original source of the passage that is found in the book Early Writings, which A. G. Daniells claims to have taken with him in his interview on the subject of “the daily” with Sister White in 1910. Those who were working to establish the “lie” that “the daily,” represents Christ’s sanctuary ministry needed to undermine Sister White’s direct and clear endorsement of the correct view being given to those who gave the judgment hour cry. The “lie” they invented was that the only warning Sister White was being specific about was the warning of time setting. That is what Arthur White works to establish in his biography, and it is what his father, Ellen White’s son, and Daniells were trying to prove by the invented interview.

Агар шумо ба порчаи охирин дар мақолаи пешина бодиққат назар меафкандед, манбаи аслии он порчаро, ки дар китоби «Навиштаҳои Аввал» мавҷуд аст ва А. Г. Даниэллс иддао мекунад, ки онро дар мусоҳибаи худ бо Хоҳар Уайт дар соли 1910 оид ба мавзӯи «ҳамешагӣ» бо худ бурда буд, медидед. Онҳое, ки барои устувор гардонидани «дурӯғе» меҳнат мекарданд, ки «ҳамешагӣ» хизматгузории Масеҳро дар муқаддасгоҳ ифода мекунад, лозим медонистанд, ки тасдиқи мустақим ва равшани Хоҳар Уайтро аз назари дурусте, ки ба онҳое дода мешуд, ки нидои соати довариро мерасониданд, заиф гардонанд. «Дурӯғе», ки онҳо ихтироъ карданд, ин буд, ки ягона ҳушдоре, ки Хоҳар Уайт дар бораи он мушаххасан сухан мегуфт, ҳушдор бар зидди вақти муайян кардан буд. Ин ҳамон чизест, ки Артур Уайт дар зиндагиномаи худ мекӯшад собит намояд, ва он ҳамон чизест, ки падараш — писари Эллен Уайт — ва Даниэллс кӯшиш мекарданд ба воситаи он мусоҳибаи сохта исбот кунанд.

As already noted, there is no record of any interview between Sister White and Daniells on the subject of “the daily.” The supposed interview was proposed in 1931. If Sister White had endorsed Daniells fallen view of “the daily” at an interview in 1910, why would he, someone Sister White identified was zealous to promote his view, keep silent about her endorsement for twenty-one years? It wasn’t an interview, it was an invention.

Чунон ки аллакай қайд шудааст, ҳеҷ гуна сабте аз ягон мулоқот миёни Хоҳар Уайт ва Даниэллс дар бораи мавзӯи «қурбонии доимӣ» вуҷуд надорад. Он мулоқоти ба гумон овардашуда дар соли 1931 пешниҳод гардид. Агар Хоҳар Уайт дар як мулоқоти соли 1910 назари суқуткардаи Даниэллсро дар бораи «қурбонии доимӣ» тасдиқ карда бошад, пас чаро ӯ, ки Хоҳар Уайт ӯро ҳамчун шахсе муайян карда буд, ки бо ғайрати зиёд назари худро пеш мебурд, дар бораи тасдиқи ӯ бисту як сол хомӯш мемонд? Ин мулоқот набуд, балки бофтае буд.

The invention of the interview sought to place the context of her statement of “the daily” as if it was something that was incidental to her warning against time setting, and Arthur White placed his fingerprints on the lie in the fashion he presented in the history of 1931. As a Christian he should have simply reported the history, and left historical revisionism out of the equation. We ended the last article with the passage from 1850, that the passage in Early Writings is derived from. The statement first appeared in 1850, in the Review, and then again in the book Experience and Views. The third time it appears is in the book Early Writings, but in its evolution to the book Early Writings certain changes occurred. However, we would not say that many of the Spirit of Prophecy writings have been changed as some claim in their effort to discredit her work.

Ихтирои мусоҳиба кӯшиш намуд, ки заминаи баёни ӯ дар бораи «қурбонии ҳамешагӣ»-ро чунин ҷилва диҳад, гӯё он танҳо чизи иловагӣ ба ҳушдори ӯ бар зидди вақти муайян кардан будааст; ва Артур Уайт бо тарзе ки таърихи соли 1931-ро пешниҳод кард, изи ангуштони худро бар ин дурӯғ гузошт. Ӯ, ҳамчун масеҳӣ, мебоист танҳо таърихро баён мекард ва таҷдиди назаргароии таърихиро аз ин кор берун мегузошт. Мо мақолаи охиринро бо он порча аз соли 1850 ба анҷом расондем, ки порчаи дар «Навиштаҳои Аввал» буда аз он гирифта шудааст. Ин баёния нахустин бор дар соли 1850, дар «Ревю», ва сипас боз дар китоби «Таҷриба ва Дидгоҳҳо» нашр шуд. Бори сеюм он дар китоби «Навиштаҳои Аввал» пайдо мешавад, аммо дар ҷараёни таҳаввули он ба сӯи китоби «Навиштаҳои Аввал» баъзе тағйирот ба амал омаданд. Аммо мо намегӯем, ки бисёре аз навиштаҳои Рӯҳи Нубувват, чунон ки баъзеҳо дар кӯшиши беэътибор сохтани кори ӯ иддао мекунанд, тағйир дода шудаанд.

> “The Lord showed me that the 1843 chart was directed by his hand, and that no part of it should be altered; that the figures were as he wanted them. That his hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until his hand was removed.

> «Худованд ба ман нишон дод, ки ҷадвали соли 1843 бо дасти Ӯ роҳнамоӣ шуда буд, ва ҳеҷ қисми он набояд тағйир дода шавад; ва рақамҳо ҳамон гуна буданд, ки Ӯ мехост. Дасти Ӯ бар он буд ва иштибоҳеро дар баъзе аз рақамҳо пинҳон дошт, то ҳеҷ кас онро дида натавонад, то он даме ки дасти Ӯ бардошта шуд.

> “Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.

> «Сипас ман дар бораи “Ҳаррӯза” дидам, ки калимаи “қурбонӣ” бо ҳикмати инсон илова карда шудааст ва ба матн тааллуқ надорад; ва Худованд назари дурусти онро ба онҳое дод, ки нидои соати довариро эълон карданд. Вақте ки ягонагӣ вуҷуд дошт, пеш аз соли 1844, қариб ҳамаи онҳо дар назари дурусти “Ҳаррӯза” муттаҳид буданд; аммо аз соли 1844, дар ошуфтагӣ, назарҳои дигар пазируфта шуданд, ва торикӣ ва сардаргумӣ аз пайи он омад». Review and Herald, November 1, 1850.

This passage was originally in the publication titled The Present Truth from 1849, but it was printed in the Review and Herald in November, 1850. In the original manuscript Sister White directly states that she is writing out several things which the Lord had recently shown her, and as you read the entire article you will see many subjects addressed. There are about twenty various subjects that she was shown. The point is that in the original article the subject of “the daily,” and the subject of “time setting” were two different revelations of things she was shown.

Ин порча аслан дар нашрияи *The Present Truth* аз соли 1849 буд, аммо он дар *Review and Herald* дар моҳи ноябри соли 1850 чоп гардид. Дар дастнависи аслӣ Хоҳар Уайт ошкоро изҳор мекунад, ки ӯ чандин чизеро менависад, ки Худованд чанде пеш ба ӯ нишон дода буд, ва ҳангоме ки шумо тамоми мақоларо мехонед, хоҳед дид, ки мавзӯъҳои бисёре баррасӣ шудаанд. Тақрибан бист мавзӯи гуногун буданд, ки ба ӯ нишон дода шуданд. Мақсад ин аст, ки дар мақолаи аслӣ мавзӯи «доимӣ» ва мавзӯи «таъйини вақт» ду ваҳйи ҷудогона аз чизҳое буданд, ки ба ӯ нишон дода шуда буданд.

In the original manuscript they were identified in different paragraphs. When the passage was reprinted in Experience and Views the editors combined the paragraph where Sister White upholds the pioneer view of “the daily,” with the following paragraph that warns against time setting. As you read the original, take note that emphasis is placed upon some subjects through Capitalization. In the paragraph where she endorses the pioneer view of “the daily,” she Capitalizes the word Daily, and in the next paragraph she Capitalizes the word Time, thus marking a direct distinction between the two subjects she was shown.

Дар дастнависи аслӣ онҳо дар бандҳои гуногун муайян шуда буданд. Вақте ки ин порча дар «Experience and Views» бознашр гардид, муҳаррирон он бандеро, ки дар он Систер Уайт назари пешоҳангонро дар бораи «ҳаррӯза» ҷонибдорӣ мекунад, бо банди баъдӣ, ки аз муайян кардани вақт ҳушдор медиҳад, якҷо карданд. Ҳангоме ки шумо аслро мехонед, аҳамият диҳед, ки бар баъзе мавзӯъҳо тавассути ҳарфҳои калон таъкид гузошта шудааст. Дар банде ки вай назари пешоҳангонро дар бораи «ҳаррӯза» тасдиқ мекунад, ӯ калимаи «Ҳаррӯза»-ро бо ҳарфи калон менависад, ва дар банди баъдӣ калимаи «Вақт»-ро бо ҳарфи калон менависад; ба ин васила, миёни он ду мавзӯъе ки ба ӯ нишон дода шуда буданд, фарқияти мустақимро ишора мекунад.

> “Dear Brethren and Sisters,

> «Бародарону хоҳарони азиз, »

> “I wish to give you a short sketch of what the Lord has recently shown to me in vision. I was shown the loveliness of Jesus, and the love that the angels have for one another. Said the angel—Can ye not behold their love?—follow it. Just so God’s people must love one another. Rather let blame fall on thyself than on a brother. I saw that the message ‘sell that ye have and give alms’ had not been given, by some, in its clear light; that the true object of the words of our Saviour had not been clearly presented. I saw that the object of selling was not to give to those who are able to labor and support themselves; but to spread the truth. It is a sin to support and indulge those who are able to labor, in idleness. Some have been zealous to attend all the meetings; not to glorify God, but for the ‘loaves and fishes.’ Such had much better been at home laboring with their hands, ‘the thing that is good,’ to supply the wants of their families, and to have something to give to sustain the precious cause of present truth.

> «Ман мехоҳам ба шумо нақшаи кӯтоҳе аз он чи Худованд ба наздикӣ дар рӯъё ба ман нишон дод, баён намоям. Ба ман зебоии Исо ва муҳаббате, ки фариштагон нисбат ба якдигар доранд, нишон дода шуд. Фаришта гуфт: — Оё муҳаббати онҳоро намебинед? — аз он пайравӣ кунед. Ҳамин тавр, қавми Худо низ бояд якдигарро дӯст доранд. Беҳтар аст, ки айб бар худатон афтад, на бар бародаре. Ман дидам, ки паёми “он чи доред, бифурӯшед ва садақа диҳед” аз ҷониби баъзеҳо дар равшании ошкораш дода нашудааст; ки мақсади ҳақиқии суханони Наҷотдиҳандаи мо ба таври равшан баён карда нашудааст. Ман дидам, ки мақсад аз фурӯхтан ин набуд, ки ба онҳое дода шавад, ки қодиранд меҳнат кунанд ва худро таъмин намоянд; балки барои паҳн кардани ҳақиқат буд. Дастгирӣ кардан ва дар бекорӣ парвариданӣ касоне, ки қодиранд меҳнат кунанд, гуноҳ аст. Баъзеҳо ғайрат нишон медоданд, ки дар ҳамаи ҷамъомадҳо ҳозир шаванд; на барои ҷалол додани Худо, балки барои “нонҳо ва моҳиён”. Барои чунин касон бисёр беҳтар мебуд, ки дар хона монда, бо дастҳои худ ба меҳнат, “он чи некӯст”, машғул шаванд, то эҳтиёҷоти хонадонҳои худро таъмин кунанд ва ҳам чизе дошта бошанд, ки барои пуштибонии кори гаронбаҳои ҳақиқати ҳозира бидиҳанд.»

> “Some, I saw, had erred in praying for the sick to be healed before unbelievers. If any among us are sick, and call for the elders of the church to pray over them, according to James 5:14, 15, we should follow the example of Jesus. He put unbelievers out of the room, then healed the sick; so we should seek to be separated from the unbelief of those who have not faith, when we pray for the sick among us.

> Баъзеҳоро ман дидам, ки дар он иштибоҳ кардаанд, ки пеш аз беимонон барои шифо ёфтани беморон дуо мегуфтанд. Агар касе аз миёни мо бемор бошад ва, мувофиқи Яъқуб 5:14, 15, пирони ҷамоатро даъват намояд, то бар ӯ дуо гӯянд, мо бояд ба намунаи Исо пайравӣ кунем. Ӯ беимононро аз ҳуҷра берун кард, сипас беморро шифо дод; пас, мо низ, ҳангоме ки барои беморони миёни худ дуо мегӯем, бояд бикӯшем, ки аз беимонии онҳое, ки имон надоранд, ҷудо бошем.

> “Then I was pointed back to the time that Jesus took his disciples away alone, into an upper room, and first washed their feet, and then gave them to eat of the broken bread, to represent his broken body, and juice of the vine to represent his spilled blood. I saw that all should move understandingly, and follow the example of Jesus in these things, and when attending to these ordinances, should be as separate from unbelievers as possible.

> «Сипас ба ман ба он вақт боз ишора карда шуд, ки Исо шогирдони Худро танҳо ба болохонае бурд, ва нахуст пойҳои онҳоро шуст, ва баъд ба онҳо дод, ки аз нони шикасташуда бихӯранд, то ки ҷисми шикастаи Ӯро ифода кунад, ва аз шарбати ток, то хуни рехташудаи Ӯро ифода намояд. Ман дидам, ки ҳамаи касон бояд бо фаҳмиши дуруст амал кунанд ва дар ин чизҳо намунаи Исоро пайравӣ намоянд, ва ҳангоме ки ин ойинҳоро ба ҷо меоранд, бояд то ҳадди имкон аз беимонон ҷудо бошанд.»

> “Then I was shown that the seven last plagues will be poured out, after Jesus leaves the Sanctuary. Said the angel—It is the wrath of God and the Lamb that causes the destruction or death of the wicked. At the voice of God the saints will be mighty and terrible as an army with banners; but they will not then execute the judgment written. The execution of the judgment will be at the close of the 1000 years.

> Сипас ба ман нишон дода шуд, ки ҳафт балои охирин баъд аз он ки Исо Қудсро тарк мекунад, фурӯ рехта хоҳанд шуд. Фаришта гуфт: «Ин ғазаби Худо ва Барра аст, ки боиси ҳалокат ё марги шарирон мегардад. Бо овози Худо муқаддасон пурқувват ва саҳмгин хоҳанд шуд, мисли лашкаре бо парчамҳо; вале онҳо дар он вақт ҳукми навишташударо иҷро нахоҳанд кард. Иҷрои ҳукм дар анҷоми 1000 сол хоҳад буд.

> “After the saints are changed to immortality, and are caught up together, and receive their harps, crowns, &c., and enter the Holy City, Jesus and the saints set in judgment. The books are opened, the book of life and the book of death; the book of life contains the good deeds of the saints, and the book of death contains the evil deeds of the wicked. These books were compared with the Statute book, the Bible, and according to that they were judged. The saints in unison with Jesus pass their judgment upon the wicked dead. Behold ye! said the angel, the saints sit in judgment, in unison with Jesus, and mete out to each of the wicked, according to the deeds done in the body, and it is set off against their names what they must receive, at the execution of the judgment. This, I saw, was the work of the saints with Jesus, in the Holy City before it descends to the earth, through the 1000 years. Then at the close of the 1000 years, Jesus, and the angels, and all the saints with him, leaves the Holy City, and while he is descending to the earth with them, the wicked dead are raised, and then the very men that ‘pierced him,’ being raised, will see him afar off in all his glory, the angels and saints with him, and will wail because of him. They will see the prints of the nails in his hands, and in his feet, and where they thrust the spear into his side. The prints of the nails and the spear will then be his glory. It is at the close of the 1000 years that Jesus stands upon the Mount of Olives, and the Mount parts asunder, and it becomes a mighty plain, and those who flee at that time are the wicked, that have just been raised. Then the Holy City comes down and settles on the plain.

> «Пас аз он ки муқаддасон ба ҷовидонанашавӣ табдил меёбанд, ва ҳама якҷо ба боло бурда мешаванд, ва барбатҳо, тоҷҳо ва ғайраашонро мегиранд, ва ба Шаҳри Муқаддас дохил мешаванд, Исо ва муқаддасон ба доварӣ менишинанд. Китобҳо кушода мешаванд: китоби ҳаёт ва китоби мамот; китоби ҳаёт аъмоли неки муқаддасонро дар бар мегирад, ва китоби мамот аъмоли бади шариронро дар бар мегирад. Ин китобҳо бо китоби қонун, яъне Китоби Муқаддас, муқоиса карда шуданд, ва мувофиқи он онҳо доварӣ карда шуданд. Муқаддасон, дар ягонагӣ бо Исо, ҳукми худро бар мурдагони шарир содир мекунанд. Инак, эй шумо! — гуфт фаришта, — муқаддасон дар доварӣ менишинанд, дар ягонагӣ бо Исо, ва ба ҳар яке аз шарирон мувофиқи аъмоле ки дар ҷисм ба ҷо овардааст, чен карда медиҳанд, ва дар муқобили номҳои онҳо навишта мешавад, ки ҳангоми иҷрои ҳукм бояд чӣ чизро дарёфт кунанд. Ин, ман дидам, кори муқаддасон бо Исо дар Шаҳри Муқаддас буд, пеш аз он ки он дар тӯли 1000 сол ба замин фуруд ояд. Сипас, дар поёни 1000 сол, Исо ва фариштагон ва ҳамаи муқаддасон бо Ӯ Шаҳри Муқаддасро тарк мекунанд, ва ҳангоме ки Ӯ бо онҳо ба замин фуруд меояд, мурдагони шарир эҳё карда мешаванд, ва он гоҳ ҳамон мардоне ки «Ӯро найза зада буданд», чун эҳё шаванд, Ӯро аз дур дар тамоми ҷалолаш хоҳанд дид, дар ҳоле ки фариштагон ва муқаддасон бо Ӯ ҳастанд, ва ба сабаби Ӯ навҳа хоҳанд кард. Онҳо нишонаҳои мехҳоро дар дастҳо ва пойҳои Ӯ, ва он ҷоро ки найзаро ба паҳлӯяш фурӯ бурда буданд, хоҳанд дид. Нишонаҳои мехҳо ва найза он гоҳ ҷалоли Ӯ хоҳанд буд. Дар поёни 1000 сол аст, ки Исо бар Кӯҳи Зайтун меистад, ва кӯҳ аз ҳам мешикофад, ва ба саҳрои азиме табдил меёбад, ва онҳое ки дар он вақт мегурезанд, шарироне мебошанд, ки тоза эҳё шудаанд. Он гоҳ Шаҳри Муқаддас фуруд меояд ва бар он саҳро қарор мегирад.»

> “Then Satan imbues the wicked, that have been raised, with his spirit. He flatters them that the army in the City is small, and that his army is large, and that they can overcome the saints and take the City. While Satan was rallying his army, the saints were in the City, beholding the beauty and glory of the Paradise of God. Jesus was at their head, leading them. All at once the lovely Saviour was gone from our company; but soon we heard his lovely voice, saying, ‘Come ye blessed of my Father inherit the kingdom prepared for you from the foundation of the world.’ We gathered about Jesus, and just as he closed the gates of the City, the curse was pronounced upon the wicked. The gates were shut. Then the saints used their wings and mounted to the top of the wall of the City. Jesus was also with them; his crown looked brilliant and glorious. It was a crown within a crown, seven in number. The crowns of the saints were of the most pure gold, decked with stars. Their faces shone with glory, for they were in the express image of Jesus; and as they arose, and moved all together to the top of the City, I was enraptured with the sight.

> «Пас Шайтон ба бадкороне, ки эҳё шуда буданд, рӯҳи худро медамид. Ӯ онҳоро фиребкорона дилпур месохт, ки лашкари дар Шаҳр буда кам аст, аммо лашкари ӯ бисёр аст, ва онҳо метавонанд бар муқаддасон ғолиб оянд ва Шаҳрро бигиранд. Дар ҳоле ки Шайтон лашкари худро гирд меовард, муқаддасон дар Шаҳр буда, ҳусн ва ҷалоли Биҳишти Худоро тамошо мекарданд. Исо дар сари онҳо буд ва онҳоро роҳбарӣ мекард. Ногоҳ Наҷотдиҳандаи маҳбуб аз миёни мо нопадид шуд; вале дере нагузашта мо овози маҳбуби Ӯро шунидем, ки мегуфт: “Биёед, эй баракатёфтагони Падари Ман, Малакутеро, ки аз бунёди олам барои шумо муҳайё шудааст, ба мерос гиред”. Мо гирди Исо ҷамъ шудем, ва ҳамон даме ки Ӯ дарвозаҳои Шаҳрро баст, лаънат бар бадкорон эълон карда шуд. Дарвозаҳо баста шуданд. Сипас муқаддасон болҳои худро ба кор бурда, ба болои девори Шаҳр баромаданд. Исо низ бо онҳо буд; тоҷи Ӯ дурахшон ва пурҷалол менамуд. Он тоҷе буд андаруни тоҷе, ҳафтто. Тоҷҳои муқаддасон аз тиллои бисёр пок буда, бо ситораҳо ороста буданд. Чеҳраҳои онҳо аз ҷалол медурахшиданд, зеро онҳо ба сурати айнан ошкори Исо буданд; ва ҳангоме ки онҳо бармехостанд ва ҳама якҷо ба сӯи болои Шаҳр ҳаракат мекарданд, ман аз ин манзара ба ваҷд омадам.»

> “Then the wicked saw what they had lost; and fire was breathed from God upon them, and consumed them. This was the Execution of the Judgment. The wicked then received according as the saints in unison with Jesus had meted out to them during the 1000 years. The same fire from God that consumed the wicked, purified the whole earth. The broken ragged mountains melted with fervent heat, the atmosphere, also, and all the stubble was consumed. Then our inheritance opened before us, glorious and beautiful, and we inherited the whole earth made new. We all shouted with a loud voice, Glory, Alleluia.

> «Он гоҳ шарирон диданд, ки чӣ чизро аз даст додаанд; ва аз ҷониби Худо бар онҳо оташ дамида шуд ва онҳоро фурӯ бурд. Ин иҷрои доварӣ буд. Он гоҳ шарирон мувофиқи он чӣ ки муқаддасон дар якдилӣ бо Исо дар давоми 1000 сол барояшон муайян карда буданд, ҷазо гирифтанд. Ҳамон оташе ки аз ҷониби Худо шариронро фурӯ бурд, тамоми заминро низ пок сохт. Кӯҳҳои шикаставу пора-пора аз ҳарорати сӯзон об шуданд; фазо низ, ва тамоми хасу хошок фурӯ бурда шуд. Сипас мероси мо пеши назарамон кушода шуд, пурҷалол ва зебо, ва мо тамоми замини аз нав офаридашударо ба мерос гирифтем. Ҳамаи мо бо овози баланд нидо кардем: «Ҷалол, Аллилуё».

> “I also saw that the shepherds should consult those in whom they have reason to have confidence, those who have been in all the messages, and are firm in all the present truth, before they advocate any new point of importance, which they may think the Bible sustains. Then the shepherds will be perfectly united, and the union of the shepherds will be felt by the church. Such a course I saw would prevent unhappy divisions, and then there would be no danger of the precious flock being divided, and the sheep scattered, without a shepherd.

> «Ман ҳамчунин дидам, ки чӯпонон, пеш аз он ки ягон нуқтаи нави муҳимро, ки гумон мекунанд Китоби Муқаддас онро дастгирӣ мекунад, тарафдорӣ намоянд, бояд бо онҳое машварат кунанд, ки барои ба онҳо эътимод доштан сабаб доранд, бо онҳое ки дар ҳамаи паёмҳо будаанд ва дар тамоми ҳақиқати ҳозира устуворанд. Он гоҳ чӯпонон комилан муттаҳид хоҳанд буд, ва иттиҳоди чӯпонон аз ҷониби калисо эҳсос хоҳад шуд. Ман дидам, ки чунин роҳ аз ҷудоиҳои андӯҳбор пешгирӣ хоҳад кард, ва он гоҳ ҳеҷ хатари он нахоҳад буд, ки рамаи гаронбаҳо ҷудо гардад ва гӯсфандон бе чӯпон пароканда шаванд.

> “September 23d, the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering time Israel was smitten and torn; but now in the gathering time God will heal and bind up his people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering when God has set his hand to gather his people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was a shame for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God does no more for us now than he did then, Israel would never be gathered. It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached.

> «23-юми сентябр Худованд ба ман нишон дод, ки Ӯ бори дуюм дасти Худро дароз кардааст, то бақияи қавми Худро бозёфт намояд, ва дар ин замони ҷамъоварӣ кӯшишҳо бояд дучанд гарданд. Дар замони парокандашавӣ Исроил зарб хӯрд ва пора-пора шуд; аммо акнун, дар замони ҷамъоварӣ, Худо қавми Худро шифо хоҳад дод ва банд хоҳад баст. Дар давраи парокандашавӣ, кӯшишҳое, ки барои паҳн кардани ҳақиқат ба амал оварда мешуданд, танҳо таъсири андаке доштанд ва кам ё ҳеҷ чизеро ба анҷом намерасонданд; аммо дар замони ҷамъоварӣ, ҳангоме ки Худо дасти Худро барои ҷамъ овардани қавми Худ гузоштааст, кӯшишҳо барои паҳн кардани ҳақиқат таъсири мақсудшудаи худро хоҳанд дошт. Ҳама бояд дар ин кор муттаҳид ва ғайратманд бошанд. Ман дидам, ки барои ҳар касе нанговар аст, ки ба замони парокандашавӣ барои намунаҳо муроҷиат кунад, то моро акнун дар замони ҷамъоварӣ роҳбарӣ намоянд; зеро агар Худо акнун барои мо бештар аз он чи он вақт кард, накунад, Исроил ҳеҷ гоҳ ҷамъ оварда нахоҳад шуд. Ҳамон қадар зарур аст, ки ҳақиқат дар як рӯзнома нашр карда шавад, чунон ки мавъиза карда шавад.»

> “The Lord showed me that the 1843 chart was directed by his hand, and that no part of it should be altered; that the figures were as he wanted them. That his hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until his hand was removed.

> «Худованд ба ман нишон дод, ки ҷадвали соли 1843 бо дасти Ӯ роҳнамоӣ ёфта буд, ва ҳеҷ қисми он набояд тағйир дода шавад; ва рақамҳо ҳамон гуна буданд, ки Ӯ мехост. Ва дасти Ӯ бар он буд ва иштибоҳеро дар баъзе аз рақамҳо пинҳон мекард, ба тавре ки ҳеҷ кас онро дида наметавонист, то даме ки дасти Ӯ бардошта шуд.

> “Then I saw in relation to the “Daily,” that the word “sacrifice” was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.

> «Сипас ман дар бораи «Ҳаррӯза» дидам, ки калимаи «қурбонӣ» бо хиради инсонӣ илова шудааст ва ба матн тааллуқ надорад; ва ки Худованд фаҳмиши дурусти онро ба онҳое дод, ки нидои соати довариро эълон карданд. Ҳангоме ки пеш аз соли 1844 ягонагӣ вуҷуд дошт, қариб ҳамаи онҳо дар бораи «Ҳаррӯза» бар назари дуруст муттаҳид буданд; аммо аз соли 1844, дар ошуфтагӣ, назарҳои дигар пазируфта шуданд, ва торикӣ ва сардаргумӣ ба дунбол омад.»

> “The Lord showed me that Time had not been a test since 1844, and that time will never again be a test.

> «Худованд ба ман нишон дод, ки замон аз соли 1844 ин ҷониб дигар озмоиш набуд, ва замон дигар ҳеҷ гоҳ озмоиш нахоҳад шуд.

> “Then I was pointed to some who are in the great error, that the saints are yet to go to Old Jerusalem, &c., before the Lord comes. Such a view is calculated to take the mind and interest from the present work of God, under the message of the third angel; for if we are to go to Jerusalem, then our minds will naturally be there, and our means will be withheld from other uses, to get the saints to Jerusalem. I saw that the reason why they were left to go into this great error, is because they have not confessed and forsaken their errors, that they have been in for a number of years past.” Review and Herald, November 1, 1850.

> «Пас ба ман ишора шуд ба баъзе касоне, ки дар иштибоҳи бузург ҳастанд, яъне ки муқаддасон ҳанӯз бояд пеш аз омадани Худованд ба Ерусалими Қадим бираванд, ва ғайра. Чунин назаре ба он мувофиқ аст, ки ақл ва таваҷҷуҳро аз кори ҳозираи Худо, зери паёми фариштаи сеюм, дур созад; зеро агар мо бояд ба Ерусалим биравем, он гоҳ андешаҳои мо табиист, ки ба он ҷо равона хоҳанд шуд, ва васоити мо аз дигар истифодаҳо боздошта хоҳанд шуд, то муқаддасонро ба Ерусалим расонанд. Ман дидам, ки сабабе, ки онҳо вогузошта шуданд, то ба ин иштибоҳи бузург дароянд, ин аст, ки онҳо хатогиҳои худро, ки дар давоми чандин соли гузашта дар онҳо буданд, эътироф накардаанд ва тарк нанамудаанд». Review and Herald, November 1, 1850.

The passage begins by stating, “I wish to give you a short sketch of what the Lord has recently shown to me in vision.” There were several subjects presented, and she did not combine the paragraph addressing “the daily,” with the next paragraph. That was done later by editors who placed the passage in Experience and Views, and thereafter in Early Writings. In Experience and Views, the editors left off the first eight paragraphs, and combined the paragraphs addressing what she was shown of “the daily” and of time setting. Experience and Views was published in 1851, and then Early Writings was published in 1882.

Қисмат бо ин баён оғоз меёбад: «Орзу дорам ба шумо тасвири кӯтоҳе аз он чи Худованд чанде пеш дар рӯъё ба ман нишон дод, пешкаш намоям». Якчанд мавзӯъ пешниҳод гардида буданд, ва ӯ банди марбут ба «қурбонии доимӣ»-ро бо банди баъдӣ якҷо накардааст. Ин кор баъдтар аз ҷониби муҳаррирон анҷом дода шуд, вақте ки онҳо ин гузорро дар Experience and Views, ва баъдан дар Early Writings ҷой доданд. Дар Experience and Views муҳаррирон ҳашт банди аввалро ҳазф карданд ва бандҳоеро, ки ба он чи ба ӯ дар бораи «қурбонии доимӣ» ва дар бораи таъйини вақт нишон дода шуда буд, ба ҳам пайвастанд. Experience and Views соли 1851 нашр гардид, ва баъдан Early Writings соли 1882 ба табъ расид.

Early Writings was essentially the same four paragraphs that had appeared in Experience and Views, but with one significant exception. In Experience and Views, the one sentence paragraph that addressed time setting was combined with the previous paragraph that addressed “the daily.” Then the paragraph that originally followed the paragraph addressing time setting was included. In Early Writings a paragraph that came from a different passage in Experience and Views, was placed between the paragraph that now addresses both “the daily,” and time setting, which was originally followed by a paragraph identifying why it was wrong to make pilgrimages to old Jerusalem.

«Нахустин Навиштаҳо» аслан ҳамон чор банд буд, ки дар «Таҷриба ва Нигоҳҳо» пайдо шуда буданд, аммо бо як истиснои муҳим. Дар «Таҷриба ва Нигоҳҳо» он банди якҷумлаие, ки ба муайян кардани вақт дахл мекард, бо банди пешина, ки ба «қурбонии доимӣ» дахл мекард, якҷо карда шуда буд. Сипас банде, ки аслан баъд аз банди марбут ба муайян кардани вақт меомад, дохил карда шуд. Дар «Нахустин Навиштаҳо» банде, ки аз порчаи дигаре дар «Таҷриба ва Нигоҳҳо» гирифта шуда буд, миёни банде ҷой дода шуд, ки акнун ҳам ба «қурбонии доимӣ» ва ҳам ба муайян кардани вақт дахл мекунад, ва банде ки аслан баъд аз он меомад, сабаби нодуруст будани зиёрат кардан ба Уршалими қадимро нишон медод.

The paragraph that was removed from a different page of Experience and Views, and then was inserted into the passage of Early Writings, only added to the confusion about “the daily” that had begun since 1844. The paragraph was not in Sister White’s original narrative of her vision.

Сархате, ки аз саҳифаи дигари китоби «Experience and Views» хориҷ карда шуда буд ва баъдан ба матни «Early Writings» дохил гардид, танҳо ба сардаргумӣ дар бораи «рӯзона», ки аз соли 1844 оғоз ёфта буд, афзуд. Он сархат дар баёни аслии рӯъёи Хоҳар Уайт ҷой надошт.

> “The Lord has shown me that the message of the third angel must go, and be proclaimed to the scattered children of the Lord, and that it should not be hung on time; for time never will be a test again. I saw that some were getting a false excitement arising from preaching time; that the third angel’s message was stronger than time can be. I saw that this message can stand on its own foundation, and that it needs not time to strengthen it, and that it will go in mighty power, and do its work, and will be cut short in righteousness.” Experience and Views, 48.

> «Худованд ба ман нишон дод, ки паёми фариштаи сеюм бояд бирасад ва ба фарзандони парокандаи Худованд эълон карда шавад, ва он набояд ба вақт овехта гардад; зеро вақт дигар ҳеҷ гоҳ озмоиш нахоҳад шуд. Ман дидам, ки баъзеҳо ба ҳаяҷони бардурӯғе меафтоданд, ки аз мавъиза кардани вақт бармеомад; ки паёми фариштаи сеюм аз вақт қавитар буд. Ман дидам, ки ин паём метавонад бар пояи худ устувор биистад, ва ба он вақт лозим нест, то онро қувват бахшад, ва он бо қудрати азим пеш хоҳад рафт ва кори худро анҷом хоҳад дод, ва дар адолат кӯтоҳ карда хоҳад шуд». Experience and Views, 48.

The paragraph from page forty-eight of Experience and Views, was inserted after the paragraph in Early Writings, that had been created by combining two different paragraphs, and it placed an emphasis upon time setting that did not exist in the original narrative.

Сархате аз саҳифаи чилу ҳашти китоби «Experience and Views» пас аз он сархате дар «Early Writings» ворид карда шуд, ки бо якҷо кардани ду сархати гуногун тартиб дода шуда буд, ва он ба муайян кардани вақт чунон таъкид бахшид, ки дар ривояти аслӣ вуҷуд надошт.

In 1931, the ancient men that ruled the people of Jerusalem invented a story which claimed Daniells had interviewed Sister White in 1910, and in the testimony that Daniells provided he refers to the 1843 chart, and says he pointed to the non-existent sanctuary on the chart, as he interviewed Sister White. He supposedly had the book Early Writings with him, and as he asked her about what she meant, and based upon her responses he could only conclude that the passage endorsing the pioneer view of “the daily,” in Early Writings, was actually a warning against time setting. Twenty-one years after the invented interview and sixteen years after the death of the persons supposedly interviewed, Daniells places the testimony into the history of the third generation.

Дар соли 1931, мардони куҳансоле, ки бар халқи Ерусалим ҳукмронӣ мекарданд, достоне бофтанд, ки иддао мекард Даниэллс дар соли 1910 бо хоҳар Уайт мусоҳиба кардааст; ва дар шаҳодате ки Даниэллс пешниҳод мекунад, ӯ ба ҷадвали 1843 ишора намуда, мегӯяд, ки ҳангоми мусоҳиба бо хоҳар Уайт ба он муқаддасгоҳи вуҷуднадоштае, ки дар ҷадвал тасвир шуда буд, ишора кардааст. Гӯё ӯ китоби «Навиштаҳои Аввалин»-ро ҳамроҳи худ дошт, ва чун аз ӯ пурсидааст, ки ӯ аз гуфтаҳои худ чӣ мақсад доштааст, бар асоси посухҳои вай танҳо ба чунин хулоса расида метавонистааст, ки порчае дар «Навиштаҳои Аввалин», ки назари пешгомонро дар бораи «қурбонии ҳаррӯза» тасдиқ мекунад, дар асл огоҳие зидди вақтмуайянкунӣ будааст. Бисту як сол пас аз он мусоҳибаи сохта ва шонздаҳ сол пас аз вафоти шахсоне, ки гӯё бо онҳо мусоҳиба шуда буд, Даниэллс ин шаҳодатро ба таърихи насли сеюм ворид месозад.

F. C. Gilbert was a Hebrew scholar and he did not simply support the correct view of the “daily” as Paganism because the pioneers and Ellen White said it was so. He defended it based upon an understanding of the Hebrew text that Daniel the prophet had employed. He was the prominent Adventist Hebrew scholar during the time period. As the controversy about “the daily” that Daniells and Prescott were pushing continued to grow, Gilbert was one of the prominent scholars who stood in defense of the pioneer position. He had an interview with Ellen White on June 8, 1910, and he later recorded what he and Sister White discussed. Daniells’ testimony is completely contrary to F. C. Gilbert’s.

Ф. К. Гилберт донишманди забони ибронӣ буд, ва ӯ назари дурустро дар бораи «рӯзона» ҳамчун бутпарастӣ танҳо аз он сабаб дастгирӣ намекард, ки пешқадамон ва Эллен Уайт чунин гуфта буданд. Ӯ онро бар пояи фаҳмиши матни ибронӣ, ки набӣ Дониёл ба кор бурда буд, ҳимоя мекард. Ӯ дар он давра донишманди барҷастаи ибронии адвентистӣ буд. Ҳангоме ки баҳс дар бораи «рӯзона», ки Дэниелс ва Прескотт онро пеш мебурданд, пайваста бештар доман мегирифт, Гилберт аз ҷумлаи донишмандони барҷастае буд, ки дар ҳимояи мавқеи пешқадамон устувор меистод. Ӯ 8 июни соли 1910 бо Эллен Уайт мулоқот дошт, ва баъдтар он чиро, ки ӯ ва хоҳар Уайт муҳокима карда буданд, сабт намуд. Шаҳодати Дэниелс комилан хилофи шаҳодати Ф. К. Гилберт аст.

In volume twenty, pages seventeen through twenty-two, of Manuscript Releases, Sister White’s addresses Daniells’ and Prescott’s position on the “daily”. The phrases that you find in F. C. Gilbert’s report of his interview with Ellen White are almost identical to what Sister White herself stated in the passage from Manuscript Releases. So, for many years before Manuscript Releases were published and released, there was no concrete inspired testimony to refute or uphold Daniells’ claim about the content of the interview he supposedly had with Sister White. More importantly, there was no inspired endorsement for his flawed view of the “daily”. Even more importantly, now that Manuscript Releases are available—there still isn’t an inspired endorsement for his flawed view of “the daily!”

Дар ҷилди бистум, саҳифаҳои ҳабдаҳ то бисту дуи Manuscript Releases, хоҳар Уайт ба мавқеи Дэниелс ва Прескотт дар бораи «рӯзона» муроҷиат мекунад. Ибораҳое, ки шумо дар гузориши Ф. С. Гилберт аз мусоҳибаи ӯ бо Эллен Уайт меёбед, қариб айни ҳамон чизест, ки худи хоҳар Уайт дар он порча аз Manuscript Releases баён кардааст. Пас, солҳои зиёде пеш аз он ки Manuscript Releases нашр ва дастраси умум гарданд, ҳеҷ шаҳодати мушаххаси илҳомбахше вуҷуд надошт, ки иддаои Дэниелсро дар бораи мазмуни мусоҳибае, ки гӯё бо хоҳар Уайт доштааст, рад ё тасдиқ кунад. Аз ин ҳам муҳимтар, барои назари носаҳеҳи ӯ дар бораи «рӯзона» ҳеҷ пуштибонии илҳомбахше вуҷуд надошт. Ва боз ҳам муҳимтар, акнун ки Manuscript Releases дастрасанд, ҳанӯз ҳам барои назари носаҳеҳи ӯ дар бораи «рӯзона» ҳеҷ пуштибонии илҳомбахше вуҷуд надорад!

And yet today, Laodicean Adventism is taught that Sister White has no position on the “daily”, except that it is not a “test question” and we should “keep quiet on this subject”. Something is reversed today, and what is reversed is that the true position of “the daily” is now in the minority opinion among God’s people. In 1910, the minority view was Conradi’s view that was being pushed by Daniells and Prescott, and the majority view was the pioneer position.

Аммо имрӯз ба адвентизми Лоадикия таълим дода мешавад, ки хоҳар Уайт дар бораи «қурбонии доимӣ» ҳеҷ мавқее надорад, ҷуз ин ки он «масъалаи санҷишӣ» нест ва мо бояд «дар бораи ин мавзӯъ хомӯшӣ нигоҳ дорем». Имрӯз чизе баръакс шудааст, ва он чи баръакс шудааст, ин аст, ки мавқеи ҳақиқӣ дар бораи «қурбонии доимӣ» акнун дар миёни қавми Худо ақидаи ақаллият гардидааст. Дар соли 1910, назари ақаллият назари Конради буд, ки аз ҷониби Даниэллс ва Прескотт пеш бурда мешуд, ва назари аксарият мавқеи пешравон буд.

The following is F. C. Gilbert’s statement about his interview with Sister White, that should be compared with Manuscript Releases, that has been placed in its entirety, in the eighty-first article of this The Book of Daniel series.

Матни зерин изҳороти Ф. С. Гилберт аст дар бораи мусоҳибаи ӯ бо Хоҳар Уайт, ки бояд бо Manuscript Releases муқоиса карда шавад, ва он ба таври комил дар мақолаи ҳаштодуякуми ҳамин силсилаи «Китоби Дониёл» ҷой дода шудааст.

> “Daniells and Prescott . . . would not give the older brethren in the cause any chance to say anything. . . . Daniells was here to see me, and I would not see him. . . . I would not have anything to say to him about anything. About the ‘daily’ that they are trying to work up, there is nothing to it. . . . When I was in Washington there seemed to be something that just encased their minds, and I could not seem to touch them. We are to have nothing to do with this subject of the ‘daily’ . . . I knew they would work against my message, and then the people would not think there was anything to my message. I have written to him and told him that he was showing himself not fit to be president of the General Conference. . . . not the man to keep the Presidency.

> «Даниэлс ва Прескотт... ба бародарони калонсол дар кори Худо ҳеҷ фурсате намедоданд, ки чизе бигӯянд.... Даниэлс ба ин ҷо омад, то маро бинад, вале ман ӯро надидaм.... Ман намехостам дар бораи ҳеҷ чиз бо ӯ ҳарфе бизанам. Дар бораи “ҳамешагӣ”, ки онҳо кӯшиш доранд онро ба роҳ монанд, дар он ҳеҷ асосе нест.... Вақте ки ман дар Вашингтон будам, чунин менамуд, ки чизе ақлҳои онҳоро комилан фаро гирифта буд, ва ман гӯё наметавонистам ба онҳо таъсире бирасонам. Мо набояд бо ин мавзӯи “ҳамешагӣ” ҳеҷ коре дошта бошем... Ман медонистам, ки онҳо бар зидди паёми ман амал хоҳанд кард, ва он гоҳ мардум фикр намекарданд, ки дар паёми ман чизе ҳаст. Ман ба ӯ навиштаам ва ба ӯ гуфтаам, ки ӯ худро ношоиста барои раиси Конфронси Умумӣ будан нишон медиҳад.... на он шахсе, ки бояд Раёсатро нигоҳ дорад.»

> “If this message of the ‘daily’ were a testing message the Lord would have shown me. These people do not see the end from the beginning in this thing. . . .I utterly refuse to see any of them who are engaged in this work.

> «Агар ин паёми «рӯзмарра» паёми имтиҳонӣ мебуд, Худованд онро ба ман нишон медод. Ин одамон дар ин масъала анҷомро аз ибтидо намебинанд....Ман комилан рад мекунам, ки ҳар кадоме аз онҳоро, ки ба ин кор машғуланд, бубинам.

> “The light that was given me of God is that Brother Daniells has stood in the Presidency long enough. . . . and I was told not to have any more conversation with him about any of these things. I would not see Daniells about the matter, and I would not have one word with him. They pled with me to give him an interview, but I would not. . . . I was told to warn our people not to have anything to do with this thing they are teaching. . . . I was forbidden of the Lord to listen to it. I have expressed myself as not having a particle of confidence in it. . . . This whole thing they are doing is a scheme of the devil.” F. C. Gilbert’s report of an interview given him by Ellen White on June 8, 1910.

> «Нуре, ки Худо ба ман дод, ин буд, ки бародар Даниэллс дар мақоми Раёсат ба қадри кофӣ дароз истодааст.... ва ба ман гуфта шуд, ки дигар бо ӯ дар бораи ҳеҷ яке аз ин масъалаҳо суҳбате надошта бошам. Ман дар ин бора бо Даниэллс мулоқот намекардам ва бо ӯ як калима ҳам намегуфтам. Онҳо аз ман илтиҷо карданд, ки ба ӯ як мусоҳиба диҳам, аммо ман намехостам.... Ба ман гуфта шуд, ки қавми моро ҳушдор диҳам, то бо ин чизе, ки онҳо таълим медиҳанд, ҳеҷ коре надошта бошанд.... Худованд ба ман манъ кард, ки ба он гӯш диҳам. Ман худро чунин баён кардаам, ки ба он ҳатто заррае эътимод надорам.... Тамоми ин коре, ки онҳо мекунанд, як найранги иблис аст». Гузориши Ф. С. Гилберт аз мусоҳибае, ки Эллен Уайт 8 июни соли 1910 ба ӯ дода буд.

We will continue this subject in the next article.

Мо ин мавзӯъро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had great light: ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ ‘Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.

> «Он ки ба зери сатҳ менигарад ва дилҳои ҳамаи одамонро мехонад, дар бораи онҳое ки нури бузург доштаанд, мегӯяд: “Онҳо аз сабаби ҳолати ахлоқӣ ва рӯҳонии худ ғамгин ва ба ҳайрат наомадаанд.” “Бале, онҳо роҳҳои худро баргузидаанд, ва ҷонашон аз корҳои зишти худ лаззат мебарад. Ман низ гумроҳиҳои онҳоро баргузида, тарсҳояшонро бар онҳо хоҳам овард; зеро ҳангоме ки даъват кардам, ҳеҷ кас ҷавоб надод; ҳангоме ки сухан гуфтам, онҳо нашуниданд; балки пеши назари Ман бадӣ карданд ва он чиро баргузиданд, ки Ман аз он хушнуд набудам.” “Худо бар онҳо гумроҳии сахт хоҳад фиристод, то ки ба дурӯғ бовар кунанд,” зеро “муҳаббати ростиро напазируфтанд, то наҷот ёбанд,” “балки аз ноинсофӣ лаззат бурданд.” Ишаъё 66:3, 4; 2 Таслӯникиён 2:11, 10, 12.

> “The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’

> «Устоди осмонӣ пурсид: “Кадом фиреби қавитар метавонад зеҳнро бифиребад аз ин вонамуд, ки шумо бар таҳкурсии дуруст бино мекунед ва Худо аъмоли шуморо қабул мекунад, дар ҳоле ки дар воқеият шумо чизҳои бисёреро мувофиқи сиёсати дунёӣ анҷом медиҳед ва бар зидди Яҳува гуноҳ мекунед? Оҳ, ин фиреби бузургест, гумроҳии дилрабое, ки бар зеҳнҳо тасарруф мекунад, ҳангоме ки одамоне, ки замоне ҳақиқатро шинохта буданд, сурати худотарсиро ба ҷойи рӯҳ ва қудрати он мегиранд; ҳангоме ки онҳо гумон мекунанд, ки сарватманданд ва дороии онҳо афзудааст ва ба ҳеҷ чиз эҳтиёҷ надоранд, дар сурате ки дар воқеият ба ҳама чиз муҳтоҷанд.”»

> “God has not changed toward His faithful servants who are keeping their garments spotless. But many are crying, ‘Peace and safety,’ while sudden destruction is coming upon them. Unless there is thorough repentance, unless men humble their hearts by confession and receive the truth as it is in Jesus, they will never enter heaven. When purification shall take place in our ranks, we shall no longer rest at ease, boasting of being rich and increased with goods, in need of nothing.

> «Худо нисбат ба бандагони вафодори Худ, ки либосҳои худро беолоиш нигоҳ медоранд, тағйир наёфтааст. Аммо бисёриҳо нидо мекунанд: “Осоиш ва амният”, дар ҳоле ки ҳалокати ногаҳонӣ бар онҳо меояд. Магар тавбаи комил сурат нагирад, магар одамон дилҳои худро бо иқрор фурӯтан насозанд ва ҳақиқатро чунон ки он дар Исо аст, қабул накунанд, онҳо ҳаргиз ба осмон дохил нахоҳанд шуд. Вақте ки поксозӣ дар сафҳои мо ба амал ояд, мо дигар дар осоиш нахоҳем нишаст, фахр карда аз он ки сарватдорем ва ғанӣ гардидаем ва ба ҳеҷ чиз эҳтиёҷ надорем.

> “Who can truthfully say: ‘Our gold is tried in the fire; our garments are unspotted by the world’? I saw our Instructor pointing to the garments of so-called righteousness. Stripping them off, He laid bare the defilement beneath. Then He said to me: ‘Can you not see how they have pretentiously covered up their defilement and rottenness of character? “How is the faithful city become an harlot!” My Father’s house is made a house of merchandise, a place whence the divine presence and glory have departed! For this cause there is weakness, and strength is lacking.’

> «Кист, ки ростқавлона гуфта тавонад: “Тиллои мо дар оташ озмуда шудааст; либосҳои мо аз олам доғдор нашудаанд”? Ман Устоди моро дидам, ки ба либосҳои ба истилоҳ адолат ишора мекард. Онҳоро аз тан барканда, Ӯ нопокии пинҳоншудаи зери онҳоро ошкор намуд. Сипас Ӯ ба ман гуфт: “Оё намебинӣ, ки чӣ гуна онҳо бо зоҳирпарастӣ нопокии худ ва пӯсишии хислати худро пӯшонидаанд? ‘Чӣ гуна шаҳри амин фоҳиша гардидааст!’ Хонаи Падари Ман ба хонаи тиҷорат, ба маконе табдил ёфтааст, ки ҳузур ва ҷалоли илоҳӣ аз он ҷо дур шудаанд! Аз ин сабаб заъф ҳаст, ва қувват намерасад.”»

> “Unless the church, which is now being leavened with her own backsliding, shall repent and be converted, she will eat of the fruit of her own doing, until she shall abhor herself. When she resists the evil and chooses the good, when she seeks God with all humility and reaches her high calling in Christ, standing on the platform of eternal truth and by faith laying hold upon the attainments prepared for her, she will be healed. She will appear in her God-given simplicity and purity, separate from earthly entanglements, showing that the truth has made her free indeed. Then her members will indeed be the chosen of God, His representatives.” Testimonies, volume 8, 249, 250.

> «Агар калисо, ки ҳоло бо ақибгардии худ хамирмоя мешавад, тавба накунад ва бознагардонад, аз самари аъмоли худ хоҳад хӯрд, то он даме ки аз худ нафрат кунад. Вақте ки вай ба бадӣ муқобилат намуда, некӣро интихоб мекунад, вақте ки Худоро бо тамоми фурӯтанӣ меҷӯяд ва ба даъвати олии худ дар Масеҳ мерасад, бар пояи ҳақиқати абадӣ истода, ва бо имон ба комёбиҳое, ки барои вай муҳайё гардидаанд, мечаспад, вай шифо хоҳад ёфт. Вай дар соддагӣ ва покии худ, ки аз ҷониби Худо ба вай ато шудааст, зуҳур хоҳад кард, аз печидагиҳои заминӣ ҷудо буда, нишон медиҳад, ки ҳақиқат ӯро воқеан озод кардааст. Он гоҳ аъзои вай дар ҳақиқат баргузидагони Худо, намояндагони Ӯ хоҳанд буд». Шаҳодатҳо, ҷилди 8, 249, 250.

Back to Articles