Article

# Китоби Дониёл — яксаду шасту ҳашт

Кушодани Ҳақиқати Нубувватӣ: Ҷанги Дуюми ҷангҳои ниёбатӣ ва Мӯҳргузории 144,000

Author

Jeff Pippenger

Published

March 30, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Ҳоло мо ба ҷанги дуюми ҷангҳои василавӣ рӯ меоварем, чунон ки дар Дониёл боби ёздаҳум, оятҳои ёздаҳ ва дувоздаҳ тасвир шудааст. Ҷанги дуюм дар он оятҳо ҷангро дар Украина муайян мекунад, миёни қудрати бехудои Русия ва кишвари Украина. Дар он оятҳо, Путин пирӯз мегардад, ҳамон тавре ки Птоломейи IV пирӯз шуда буд, аммо пас аз пирӯзии худ ӯ дар дили худ боло хоҳад шуд, ва худбузургдории носисистии ӯ василаи Ватерлоои ӯ хоҳад гардид. Намояндагии таърихии ин таърихи ҷорӣ танҳо барои онҳое судманд аст, ки мефаҳманд ин таърихи ҷорӣ аз лиҳози рӯҳонӣ чиро намояндагӣ мекунад.

Дар ояти аввали боби даҳум, Дониёл, ки намояндаи халқи Худо дар рӯзҳои охир аст, ҳамчун шахсе муаррифӣ мешавад, ки ҳам «рӯъё»-ро ва ҳам «амр»-ро мефаҳмад. Рӯъё ва амр пайваста якҷоя, вале аз якдигар ҷудо, ҳамчун як хати ҳақиқат нишон дода мешаванд. Онҳо дарёҳои Ӯлой ва Ҳиддақал мебошанд. Онҳо рӯъёҳои «mareh» ва «chazon» мебошанд. Онҳо пешгӯии ду ҳазору панҷсаду бист сол дар иртибот бо пешгӯии ду ҳазору сесад сол мебошанд. Онҳо шаҳодати дохилӣ ва берунии халқи Худо мебошанд. Худованд чизҳои беаҳамиятро такрор намекунад. Қоидаи нахустин зикр муайян месозад, ки азбаски аввалин чизе, ки дар бораи Дониёл дар рӯъёи ниҳоии ӯ ба мо гуфта мешавад, ин аст, ки ӯ намояндаи халқи Худо дар рӯзҳои охир мебошад, ки ҳам «chazon»-ро ва ҳам «mareh»-ро мефаҳманд. Бинобар ин, агар таърихи нубувватии оятҳои ёздаҳ ва дувоздаҳ дуруст фаҳмида шавад, дидани рӯъё ва амр аҳаммияти ҳаётӣ дорад.

Дониёл яксаду чилу чор ҳазорро дар Ваҳй боби ёздаҳ намояндагӣ мекунад, ки масали даҳ бокираро, ки дар таърихи миллериён ба амал омада буд, ба таври комил такрор намудаанд. Онҳо, мисли миллериён, ноумедии аввалро аз сар гузарониданд, ки дар Ваҳй боби ёздаҳ ҳамчун аз ҷониби ҳайвони атеистии «воук» аз чоҳи беҳад кушта шудан тасвир шудааст; ва он гоҳ дар кӯчаи шаҳри бузурги Миср ва Садӯм, ки дар он ҷо Масеҳ низ маслуб гардида буд, мурда мехобанд. Марги онҳо барои пайравони аждаҳо «шодӣ» ба вуҷуд овард, аммо дар Дониёл мотамро ба вуҷуд овард.

Таърихи муҳр задани яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор ҳамчунин бо эҳёи Лаъзор тасвир гардидааст; эҳёе, ки ҳамчун амали муҳргузории кори Масеҳ муайян шудааст. Ва ӯ, ҳамчун рамзи онҳое ки Масеҳ онҳоро муҳр мезанад, воридшавии зафармандонаро ба Ерусалим пешбарӣ намуд, ки он ҳаракати Нидои Нисфишабро дар таърихи миллеритӣ, ва ҳамчунин дар таърихи яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор, намунасозӣ мекард. Эҳёи Лаъзор дар ҳоле рух дод, ки хоҳаронаш, Марям ва Марто, дар мотам буданд, чунон ки Дониёл низ дар давоми бисту як рӯз дар боби даҳум дар мотам буд. Дар боби даҳум, мотами Дониёл бо фуруд омадани Микоил ба анҷом мерасад, ҳамон Шахсияте ки «овоз»-и Ӯ Лаъзор ва Мӯсоро дубора ба ҳаёт овард. Эҳёи ду шоҳид дар Ваҳй, боби ёздаҳум, бо он тасвир шудааст, ки Дониёл ба воситаи рӯъёи сабабовари «marah» дигаргун карда мешавад.

Дар боби даҳум, Дониёл намояндагии муҳр зада шудани яксаду чилу чаҳор ҳазорро мекунад, ки он ҳамчунин дар боби ёздаҳуми Ваҳй намояндагӣ шудааст. Дар ин боб Ҷабраил ошкоро мегӯяд, ки ӯ назди Дониёл омадааст, то Дониёлро бифаҳмонад, ки бар сари қавми Худо дар рӯзҳои охир чӣ хоҳад омад. Паёме дар бораи он чи бар сари қавми Худо дар рӯзҳои охир хоҳад омад, ба таври нубувватӣ дар чорчӯби паёме ҷой дода шудааст, ки бо методологияи гузоштани хати нубувват бар хати нубувват тасдиқ мегардад. Дар доираи он татбиқ, қоидаи аввалин зикр нишон медиҳад, ки фаҳмиши дурустро танҳо онҳое хоҳанд дид, ки ҳам ҳақоиқи дохилӣ ва ҳам беруниро дар дохили хатҳое, ки бо ҳам оварда мешаванд, мебинанд. Онҳо касонеанд, ки «рӯъё» ва «чиз»-ро мефаҳманд.

Яксаду чилу чор ҳазор паёми нубувватиро дарк хоҳанд кард, аммо он паёмро ҳамчунин таҷриба хоҳанд намуд, зеро паём ва таҷрибаро аз якдигар ҷудо кардан мумкин нест. Ин ҳамон паём аст, ки тақдис мекунад, зеро паём Каломи Худост, ва Масеҳ Каломи Худост, ва Каломи Худо Ҳақиқат аст. Паёми Ӯ ҳамчун Ҳақиқат тасдиқ мегардад, зеро он ба воситаи усулҳои татбиқи нубувватӣ ифода мешавад, ки на бештар ва на камтар аз усулҳои он аст, ки Ӯ кист ва чӣ ҳаст. Ӯ Палмонӣ аст, Шуморандаи Аҷиб, Шуморандаи Асрор. Ӯ Забоншиноси Аҷиб аст, ибтидо ва интиҳо, аввалин ва охирин, Алфа ва Омега. Маҳз ҳамин унсурҳои он ки Ӯ кист, қоидаҳои нубувватиро муайян месозанд, ки паёми нубувватро барқарор менамоянд ва таҷрибаи нубувватро ба вуҷуд меоваранд.

Пеш аз он ки Ӯлой ва Ҳиддикел — ду дарёи бузурги Шинар — ба Халиҷи Форс бирасанд, онҳо дар наздикии ҷои ба ҳам омадани худ минтақаи ботлоқзореро ба вуҷуд меоранд, ки Шатт ал-Араб ном дорад, аммо онҳо ба як дарёи ягона якҷо намешаванд. Шатт ал-Араб делтаи дарёист, ки аз ҳамгироии дарёҳои Фурот ва Даҷла, инчунин чанд дарё ва ҷӯйбори хурдтари дигар, ба вуҷуд омадааст. Аммо ҳатто дар дохили минтақаи делта низ Фурот ва Даҷла ҳувияти ҷудогонаи худро нигоҳ медоранд ва ҳамчун дарёҳои мустақил ба Халиҷи Форс ҷорӣ мешаванд. Паёмҳои дохилӣ ва хориҷии нубувват робитаи фарқкунандаи худро нигоҳ медоранд, аммо ҳангоме ки онҳо ба анҷоми худ мерасанд (дар айёми охир), делтаеро ба вуҷуд меоранд, ки чандин дарё ва ҷӯйбор ба он саҳм мегузоранд. Исо маънавиро ба воситаи табиӣ тасвир мекунад, ва дар айёми охир таъсири ҳар рӯъё замини селобии делтаеро ба вуҷуд меоварад, ҳарчанд он ду дарёи бузург нақшҳои фарқкунандаи худро нигоҳ медоранд.

Давраи бисту як рӯзи мотам бо замоне мувофиқат мекунад, ки дар он ду шоҳид дар кӯча мурдаанд, ва он давраи вақт бо ноумедии аввал ва замони таваққуф оғоз меёбад. Он давраи вақт дар дохили давраи бузургтари вақт воқеъ мегардад, ки дар он муҳр задани саду чилу чор ҳазор ба анҷом расонда мешавад. Муҳр задан дар замони охир дар соли 1989 оғоз наёфт; он замоне оғоз ёфт, ки Масеҳ, ҳамчун фариштаи сеюм, дар 11 сентябри соли 2001 нозил шуд. Ӯ қавми Худро ба сафари дуюмашон ба Қодеш овард, ва ин бор он андаконе ки омодаанд, ба замини ваъдашуда дохил хоҳанд шуд. Таҷрибаи қавми Худо аз замони охир дар соли 1989 то 11 сентябри соли 2001 онҳоро муҳр назад. Муҳр задан замоне оғоз ёфт, ки Масеҳ нозил шуд ва нотаи аввали карнаи ҳафтуми войи сеюмро садо дод.

Садо додани карнаи ҳафтум ҳамон ҷое аст, ки сирри Худо ба анҷом мерасад, ва он сирр мӯҳр задани яксаду чиҳилу чаҳор ҳазорро ифода мекунад, ки дар ҷараёни садо додани ҳамон карнай ба амал меояд. Он карнай се нота мезанад, зеро он Ҳақиқат аст. Нотаи аввал 11 сентябри соли 2001 буд, нотаи дуюм 7 октябри соли 2023 буд, ва саввумини он се нота дар қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда аст. Он се нота ҳамон се қадам мебошанд, ки ҳамеша дар ҳақиқат вуҷуд доранд. Се ламси Дониёл дар боби даҳ таҷрибаи ӯро ба давраи таърихе пайваст, ки бо се нотаи карнаи ҳафтум ифода шудааст.

Паёми нубувватие, ки асари ба сурати Масеҳ табдил ёфтанро ба вуҷуд меоварад, ва онро Дониёл дар боби даҳум тасвир мекунад, ҳамон паём дар бораи он чизест, ки бар сари қавми Худо дар рӯзҳои охир меояд; аммо на рӯзҳои охир ба маънои умумӣ. Ин паёмест, ки қавми Худо онро дар замони муҳргузории яксаду чиҳилу чор ҳазор мефаҳманд ва аз сар мегузаронанд.

Ҳангоме ки Ҷабраил ба баёни таърихи нубувватие, ки дар боби ёздаҳум тасвир шудааст, оғоз менамояд, ӯ хатҳои мушаххаси нубувватро пеш мегузорад. Ду ояти аввал бо Куруш (ҳамчун Буши аввал), дар вақти интиҳо дар соли 1989, оғоз ёфта, то ба таърихи Доналд Трамп ҳамчун президенти чилу панҷум (шашум) пеш меравад, ва дар он ҷо таърихи нубувватӣ қатъ мегардад, то замоне ки таърихи Созмони Милали Муттаҳид (Искандари Мақдунӣ), ҳамчун подшоҳии ҳафтум, дар оятҳои сеюм ва чорум мавриди баррасӣ қарор мегирад. Пас, паёми Доналд Трамп ҳамчун президенти сарватманди шашум, ки глобалистҳоро ба ҳаракат меоварад, ҳақиқатест, ки дар замони мӯҳргузории саду чилу чор ҳазор ба иҷро мерасад. Бинобар ин, он ҳақиқати ҳозира аст.

Дар оятҳои панҷум то нӯҳум, таърихи бар тахт барқарор шудани папагӣ аз соли 538 то захми марговар ва то вақти охир дар соли 1798 баён шудааст. Ин, албатта, ҳақиқати зарурӣ ва муҳим аст, зеро ояти чиҳилумро устувор мегардонад ва тасдиқ мекунад, аммо ҳеҷ ривояти мушаххаси нубувватиро, ки дар давраи мӯҳргузории саду чиҳилу чаҳор ҳазор рӯй медиҳад, пешниҳод намекунад. Ояти даҳум, монанди оятҳои панҷум то нӯҳум, дурустии ояти чиҳилумро тасдиқ мекунад, аммо ба таърихи нубувватие, ки дар замони мӯҳргузорӣ ба иҷро мерасад, намепардозад. Бо вуҷуди ин, он соли 1989-ро нишон медиҳад ва бинобар ин, бо роҳи ҳазф, давраи хомӯше аз соли 1989 то қонуни якшанбе дар ояти чилу якумро муқаррар месозад.

Оятҳои ёздаҳ то понздаҳ таърихеро муайян мекунанд, ки дар давраи мӯҳргузории саду чиҳилу чаҳор ҳазор ба иҷро мерасад. Он оятҳо дар доираи таърихи пинҳонӣ миёни оятҳои ду ва се, ва миёни соли 1989 дар ояти чил то қонуни якшанбе дар ояти чилу як ҷой мегиранд. Он оятҳо ба таври комил ҳақиқати ҳозира мебошанд, ва агар мо бихоҳем аз дарки ин оятҳо манфиатҳои пешбинишударо ба даст оварем, бояд онҳоро ҳамин гуна бишносем.

Манфиатҳои пешбинишуда дугонаанд, зеро он фаҳмиши таърихи нубувватиро, ки дар он ҷо ба тасвир оварда шудааст, ифода менамояд, ва ҳамчунин он таҷрибаро, ки аз фаҳмидани ҳақоиқи он паём ба вуҷуд меояд. Фаҳмиши он паём — афзоиши ниҳоии дониш, ки дар давраи мӯҳргузорӣ ба иҷро мерасад, — ҳамон чизест, ки онҳоеро, ки бояд дар миёни яксаду чиҳилу чор ҳазор бошанд, тақдис мекунад. Бинобар ин, муҳим аст, ки оятҳо аз нуқтаи назари дохилӣ ва зоҳирӣ баррасӣ карда шаванд.

«Ҳафт вақт»-и Ибодатнома боби бисту шаш ба таври мутлақ қисми замони мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазор аст, зеро ду дуои Дониёл, ки дар бобҳои ду ва нӯҳ муаррифӣ шудаанд, дуои дучандаеро барои фаҳмидани таърихи нубувватӣ, ки тавассути сурати ҳайвони ваҳшӣ муаррифӣ мегардад, намояндагӣ мекунанд, ва ҳамчунин барои қабул кардани он таҷрибае, ки аз ҷониби касоне ба вуҷуд меояд, ки дуои Ибодатнома боби бисту шашро оид ба омурзиши гуноҳҳои худ ва гуноҳҳои падарони худ ба ҷо меоранд. Дуои зоҳирӣ сурати ҳайвони ваҳширо муайян мекунад, ва дуои ботинӣ сурати Масеҳро ба вуҷуд меоварад.

Фаҳмидани таърихе, ки дар порчаҳои гуногуни Дониёл ёздаҳум ифода ёфтааст ва махсусан ба таърихе дахл дорад, ки дар замони муҳр шудан ба амал меояд, дар дуои Дониёл дар боби дуюм таҷассум ёфтааст. Ӯ ва он се марди баргузида кӯшиданд, то паёми пинҳонии хоби Набукаднесарро дар бораи ҳайкали аз филизоти гуногун фаҳманд. Ҳангоме ки фаҳмиши дурусти таърихи нубувватие, ки дар хоби пинҳонии Набукаднесар ифода ёфтааст, дарк карда мешавад, ҳамин фаҳмиш ба онҳое ки мефаҳманд нишон медиҳад, ки онҳо бе умеданд, магар ин ки шахсан он таҷрибаи тавбаи комилеро, ки бо дуои Дониёл дар боби нӯҳум ифода ёфтааст, ба анҷом расонанд.

Таҷрибаеро, ки дар боби даҳуми Дониёл намояндагӣ шудааст, аз ривояти нубувватии рӯйдодҳои замони охир дар боби ёздаҳум ҷудо кардан, ҳамчун шогирди нубувват ноком шудан аст. Дар Дониёл боби ёздаҳум, оятҳои ёздаҳ ва дувоздаҳ, ҷанги сарҳад, Ҷанги Рофия ва ғалабаи подшоҳи ҷануб, дуввумини се ҷанги ниёбатиро намояндагӣ мекунад, ки дар Каломи нубувватии Худо нишонгузорӣ шудаанд. Калиде, ки ин ваҳйи ҳақиқатро ба назар меорад, истифодаи Забоншиноси Аҷоиб аз ибораи он аст, ки подшоҳи шимол ҷорӣ шуда, гузашта меравад, то ба қалъа (гардан), дар ояти даҳ. Ӯ ду ояти дигар низ фароҳам овард, ки ба ҷорӣ шудан ва гузашта рафтан мепардозанд, ва бо ин кор Ӯ ривояти нубувватии рӯйдодҳо ва таҷрибаеро, ки фаҳмиши он рӯйдодҳо бояд ба вуҷуд оварад, бо ҳам мепайвандад.

> Аммо писаронаш ба шӯр хоҳанд омад ва анбӯҳи қувваҳои азимро ҷамъ хоҳанд кард; ва яке албатта хоҳад омад, лабрез шуда хоҳад гузашт; пас боз хоҳад гашт ва ба шӯр хоҳад омад, ҳатто то ба қалъаи ӯ. Ва подшоҳи ҷануб ба ғазаб хоҳад омад, ва берун шуда, бо ӯ, яъне бо подшоҳи шимол, хоҳад ҷангид; ва ӯ анбӯҳи азимеро ба майдон хоҳад овард; аммо он анбӯҳ ба дасти ӯ таслим хоҳад шуд. Ва ҳангоме ки он анбӯҳро бардошта бошад, дилаш мағрур хоҳад шуд; ва даҳҳо ҳазорро сарнагун хоҳад кард; вале аз ин қувват нахоҳад ёфт. Дониёл 11:10–12.

Соли 2014 Путин дар Украина ҷанг оғоз намуд, ва барои он ки ин ҳақиқатро, чунонки дар ояти ёздаҳи боби ёздаҳ тасвир шудааст, эътироф намояд, донишҷӯи нубувват бояд нахуст битавонад бубинад, ки ояти даҳ таърихеро намояндагӣ мекунад, ки қисми дуюми ояти чиҳили боби ёздаҳи Дониёлро ба тасвир меорад. Вақте ки онҳо инро дарк мекунанд, он гоҳ мебинанд, ки он чи ояти даҳ ба ояти чиҳил меафзояд, ин аст, ки вақте Иттиҳоди Шӯравӣ дар соли 1989 рӯфта шуд, подшоҳи шимол танҳо то қалъаи худ («гардан») боло рафт. Аммо донишҷӯи нубувват намедонист, ки ин ба чӣ ишора мекунад, то даме ки Ишаъё боби ҳашт ояти ҳаштро медид. Он гоҳ ӯ салоҳияти нубувватӣ медошт, то муайян намояд, ки ҳар се оят бо ифодае ба ҳам пайвастаанд, ки дар тамоми Китоби Муқаддас танҳо се бор ба кор рафтааст.

Пас толибилм мебоист шоҳиди дуюме дошта бошад, ки се бор дар Китоби Муқаддас омадани ибораи «туғён карда, убур хоҳад кард» такрори қасдмандона аст. Шоҳиди дуюми ин воқеият аз он муқаррар мегардад, ки ҳар се оят (шоҳид), шоҳи шимолро дар ҳоли ҳамла ба шоҳи ҷануб мушаххас менамоянд. Ин се шоҳид, ки ба воситаи ду навъи шоҳидони дохилӣ ҳамчун як таърихи рамзии ягона тасдиқ мешаванд, донишҷӯи нубувватро бар он роҳнамоӣ мекунанд, ки баъдан ҳар се оятро ба тарзи «сатр бар сатр» бар якдигар бинаҳад. Ин татбиқ муҳтавои оятҳоро густариш медиҳад, ки набард миёни шоҳи шимол ва шоҳи ҷанубро ба тасвир мекашанд.

Оятҳои ҳаштум ва нӯҳуми боби ҳафтуми Ишаъё калиди ҳал кардани муаммои он аст, ки «қалъа» дар ояти даҳум чиро ифода мекунад, зеро калимаи ибронӣ барои «қалъа» ҳамон «қалъа»-ест, ки подшоҳи ҷануб дар ояти ҳафтуми боби ёздаҳум ба он дохил шуд. «Қалъа» инчунин дар ибораи «мақдиси қувват» дар ояти сию якуми Дониёл 11 ҳамчун «қувват» тарҷума шудааст. Пас, ин ду оят (ҳафтум ва сию якум) ду шоҳид медиҳанд, ки «қалъа» пойтахти як салтанат ё подшоҳ аст. Бо барқарор шудани ин ҳақиқат бар асоси ду шоҳид (ҳар ду дар боби ёздаҳум), пас он чи Ишаъё дар гузаргоҳи рамзомези худ дар боби ҳафтум, оятҳои ҳаштум ва нӯҳум, муайян мекунад, ҳангоме ки бо ду шоҳиди дохилӣ собит месозад, ки қалъа пойтахти як салтанат, ё подшоҳи он салтанат аст, инро собит мекунад, ки пеш аз соли 1989 Иттиҳоди Шӯравӣ, ки пойгоҳи он Русия буд, бо шаҳри пойтахташ Москва, сардоре дошт, ки Михайл Горбачёв буд. Ин тасодуфӣ нест, ки хусусияти зоҳирии Горбачёв пешонии ӯ буд.

Хат бар хат, хулосаи ин татбиқ аҳамияти онро таъкид мекунад, он ҷо ки мегӯяд: «Агар имон наоваред, яқинан барқарор нахоҳед шуд». Исо гуфт: «Эй нодонон ва кунддилон дар имон овардан ба ҳар он чи анбиё гуфтаанд». [Ниг. Луқо 24:25] Узро навишт: «Ва онҳо субҳи барвақт бархоста, ба биёбони Тақуа берун рафтанд; ва ҳангоме ки онҳо берун мерафтанд, Еҳӯшофот истода, гуфт: Маро бишнавед, эй Яҳудо ва сокинони Ерусалим; ба Худованд Худои худ имон оваред, то барқарор шавед; ба анбиёи Ӯ имон оваред, то комёб гардед». [Ниг. 2 Вақоеънома 20:20] Дар китоби Ваҳй ҳафт бор амр дода мешавад, ки бишнаванд. «Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд».

Барқарор гардидан, яъне дар миёни бокирагони доно будан аст, зеро ҷоҳилон дар дил сустанд, то ба анбиё имон оваранд. Доноён ба он чи Худо ба воситаи анбиёи Худ сухан гуфтааст, имон меоваранд, ва онҳо барқарор мегарданду комёб мешаванд, зеро ба он чи Рӯҳ ба калисоҳо мегӯяд, гӯш медиҳанд. Шинохтани Русия ва ҷанге ки вай дар соли 2014 бар зидди Украина оғоз кард, ҳамон чизест, ки касонеро, ки дар даврае ки Масеҳ маҳз ҳамон ҳақиқатро мекушояд, шогирдони донои нубувват мебошанд, барқарор месозад.

Он ҳақиқат дар таърих соли 2014 зоҳир гардид, ки пас аз соли 2001 аст, ва бинобар ин дар дохили вақти муҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор ҷойгир мебошад. Соли баъдӣ, 2015, сарватмандтарин президент, ки шашумин президент аз замони охир дар соли 1989 мебошад, ба барангехтани ҷаҳонигароён оғоз кард. Ояти даҳ таърихи соли 1989-ро муайян мекунад, аммо ҳамчунин Русияро ҳамчун «қалъа» барқарор месозад, ва дар ду ояти баъдӣ Русия ҷанги дуюми ҷангҳои ниёбатиро оғоз хоҳад кард, ва Путин он ҷангро пирӯз хоҳад шуд. Ҳақиқати ин оятҳо вақте аз муҳр кушода мешавад, ки таърихе, ки онро намояндагӣ мекунад, ба анҷом расад.

> «Дониёл дар ҳиссаи худ ва дар ҷойи худ истодааст. Нубувватҳои Дониёл ва Юҳанно бояд фаҳмида шаванд. Онҳо якдигарро тафсир мекунанд. Онҳо ба ҷаҳон ҳақиқатҳоеро медиҳанд, ки ҳар кас бояд онҳоро бифаҳмад. Ин нубувватҳо бояд дар ҷаҳон шоҳид бошанд. Бо иҷрои худ дар ин рӯзҳои охир, онҳо худро шарҳ хоҳанд дод». The Kress Collection, 105.

Пешгӯии оятҳои ёздаҳум ва дувоздаҳум тавассути иҷрои таърихии худ дар замони муҳргузории яксаду чилу чор ҳазор кушода мегардад; вале, «сатр бар сатр», боз як воқеияти муҳиме ҳаст, ки бо ин оятҳо вобаста аст. Барои он ки донишҷӯи пешгӯӣ се порчаи марбут ба «фаро гирифта, ва гузаштан»-ро бо ҳам муттаҳид созад, ӯ бояд ҳамчунин пешгӯии шасту панҷ солро ба хатти пешгӯӣ ворид намояд. Пешгӯии шасту панҷсола оғози ду пешгӯии дую ҳазору панҷсаду бистсоларо муайян мекунад ва нишон медиҳад, ки онҳо бо фосилаи чилу шаш сол нисбат ба якдигар оғоз меёбанд. Бо муайян сохтани шасту панҷ сол дар ибтидо, он ҳамчунин муайян месозад, ки Алфа ва Омега дар анҷом шасту панҷ солро ба вуҷуд меоварданд.

Шасту панҷ соли ҳам дар оғоз ва ҳам дар анҷом, ҳар яке тамғаи се нишонаҳои роҳро дар худ доранд. Нахуст 742 то м., сипас нуздаҳ сол баъд 723 то м., ва баъд аз чиҳилу шаш сол 677 то м. буд. Ин се нишонаи роҳ дар анҷом бо 1798, 1844 ва 1863 муаррифӣ шудаанд. Давраи чиҳилу шашсола дар оғоз (Алфа) поймол гардидани маъбад ва лашкарро ифода мекунад, ва чиҳилу шаш сол дар анҷом (Омега) барқароршавии қудсгоҳ ва лашкарро ифода менамояд, ҳангоме ки Фиристодаи Аҳд (ки ҳамчунин Алфа ва Омега аст) ногаҳон ба маъбаде, ки Ӯ дар тӯли чиҳилу шаш соли аз 1798 то 1844 барафрохта буд, ворид мегардид.

Чилу шаш соле, ки пеш аз онҳо нуздаҳ сол дар замоне меоянд, ки Ишаъё нубувватро дар соли 742 то милод баён кард, дар анҷоми худ чилу шаш солро ифода мекунанд, ки баъд аз онҳо нуздаҳ сол дар қолаби хиастикӣ меоянд. Нуздаҳ соли аз 1844 то 1863 намунае аз ниятҳои Масеҳро барои саду чилу чор ҳазор пешниҳод мекунанд, ки ба сабаби исёне, ки дар он таърих рух дод, иҷронашуда монд. Коре, ки аз донишҷӯи нубувват талаб карда мешавад, то каломи ростиро дар бораи оятҳои даҳ то дувоздаҳи боби ёздаҳуми Дониёл ба дурустӣ тақсим намояд, на танҳо муқаррар месозад (агар бовар кунед), ки Русия дар соли 2014 дар Украина ҷангро оғоз хоҳад кард, балки ҳамчунин он ки ҷанг дар замони муҳргузории саду чилу чор ҳазор оғоз карда хоҳад шуд. Ҳарчанд таърихи нубувватие, ки дар ин оятҳо ифода ёфтааст, муҳим аст, ҳамон қадар таърихе, ки дар он ҳақиқати худи ҳамон таърих мӯҳркушоӣ мегардад, низ бо таърихи нуздаҳ соли аз 1844 то 1863 ифода шудааст.

Соли 1844 омадани фариштаи сеюмро муайян мекунад ва он омадани фариштаи сеюмро дар 11 сентябри соли 2001 ба намуна меорад. Соли 1863 исёнеро ифода мекунад, ки бо аз нав бино шудани Ериҳӯ рамзгузорӣ шудааст. Нишонаи роҳи соли 1863 ҳамчунин итоати яксаду чилу чор ҳазорро ба намуна меорад, ки онҳо барои «фурӯ овардани деворҳои Ериҳӯ» дар қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда ба кор бурда мешаванд. Дар оятҳое, ки мо баррасӣ мекунем, ояти шонздаҳ қонуни якшанберо дар Иёлоти Муттаҳида намояндагӣ мекунад. Ояти ёздаҳ аз соли 2014 то пирӯзии ниҳоии Путинро нишонгузорӣ мекунад. Ин оятҳо оғози ҷанги дуюми ниёбатиро муайян мекунанд, ки пас аз он ҷанги сеюми ниёбатӣ меояд, чунон ки дар оятҳои сездаҳ то понздаҳ ифода шудааст.

Бо як ҷо овардани ояти дуюм бо оятҳои ёздаҳум ва дувоздаҳум, мо ҷанги Украинагиро, ки дар соли 2014 оғоз ёфт, муайян мекунем; пас аз он маъракаи интихоботии президентии ИМА дар соли 2015, ва баъдан интихоб шудани сарватмандтарин президент дар соли 2016 омад. Аз паси ояти дувоздаҳум интиқоми охирин президент пеш аз қонуни якшанбе, дар ҷанги сеюми ниёбатӣ, меояд. Ҷанги дуюми ниёбатӣ, ки ҷанги сарҳад аст, андаке пеш аз интихоб шудани президенти шашум ва сарватмандтарин оғоз ёфт.

Дар таърихи солҳои 1844 то 1863, ду чӯби Ҳизқиёл бояд ба ҳам пайваста мешуданд. Пайвастани онҳо муттаҳидшавии илоҳият ва инсониятро ифода мекард, ки он кори муҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор аст. Дар соли 1844 фариштаи сеюм омад ва нуреро, ки ба маъбади осмонӣ, шариати Худо, шанбе ва фариштаи сеюм вобаста буд, боз кард. Дар соли 1849 Худованд бори дуюм дасти Худро дароз кард, то рамаи парокандаро, ки дар ноумедии бузург парокандагӣ дида буд, ҷамъ оварад. Дар соли 1850 Ӯ қавми Худро роҳнамоӣ кард, то ҷадвали дуюми Ҳабаққуқро омода созанд, то паёмеро, ки қавми Ӯ бояд эълон мекарданд, ба таври равшан тасвир намоянд, дар ҳоле ки Ӯ онҳоро роҳнамоӣ мекард, то «деворҳои Ериҳӯро фурӯ резонанд». Он ҷадвал «ҳафт замон»-ро дар бар мегирифт, чунон ки «ҷадвали кӯҳна» низ дар бар мегирифт.

Дар соли 1856 Ӯ он нуреро, ки мебоист қавми Ӯро пеш аз «Ҷанги Ериҳӯ» мӯҳр кунад, боз намуд. Он нур афзоиши нури аввале буд, ки Алфа ва Омега ба Вилям Миллер ошкор карда буданд. Он нури «ҳафт замон» буд, чунон ки дар Ҷанги қадимаи Ериҳӯ борҳо ифода ёфтааст. Нуре, ки мебоист қавми Ӯро мӯҳр кунад, ҳамчунин паёми Лодикия буд, ки мебоист онҳоро бедор намуда, боз ба таҷрибаи Филаделфия гузаронад. Он нури охирин афзоиши нури аввал буд, аммо қавми Ӯ ин нурро беэътиноӣ карданд ва ба таври худкор саргардониро дар биёбони Лодикия интихоб намуданд. Солҳои 1844, 1849, 1850, 1856 ва 1863 панҷ аломати роҳро ифода мекунанд, ки дар таърихи 11 сентябри 2001 то қонуни якшанбеи наздикомада намояндагӣ шудаанд.

Мо ин таҳқиқотро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> Ва Ериҳӯ ба сабаби банӣ‑Исроил сахт баста шуда буд: ҳеҷ кас берун намерафт, ва ҳеҷ кас дохил намешуд. Ва Худованд ба Еҳушаъ гуфт: «Инак, Ман Ериҳӯ ва подшоҳи онро ва мардони далери ҷангии онро ба дасти ту супурдаам. Ва шумо, ҳамаи мардони ҷангӣ, гирди шаҳрро давр занед ва як бор атрофи шаҳр бигардед. Чунин шаш рӯз бикун. Ва ҳафт коҳин пеши сандуқ ҳафт карнаи аз шохи қӯчқорро бардоранд; ва дар рӯзи ҳафтум гирди шаҳр ҳафт бор бигардед, ва коҳинон бо карнаҳо бинавозанд. Ва чунин хоҳад шуд, ки вақте бо шохи қӯчқор овози дароз бикашанд, ва чун шумо садои карнаро бишнавед, тамоми қавм бо нидои азиме нидо бароранд; ва девори шаҳр якбора фурӯ хоҳад рехт, ва қавм ҳар яке рост аз пеши худ боло хоҳад рафт». Ва Еҳушаъ ибни Нун коҳинонро даъват карда, ба онҳо гуфт: «Сандуқи аҳдро бардоред, ва бигзор ҳафт коҳин пеши сандуқи Худованд ҳафт карнаи аз шохи қӯчқорро бардоранд». Ва ба қавм гуфт: «Пеш равед ва гирди шаҳрро давр занед, ва мусаллаҳон пеши сандуқи Худованд бигзаранд». Ва чунин шуд, ки вақте Еҳушаъ ба қавм сухан гуфт, он ҳафт коҳин, ки ҳафт карнаи аз шохи қӯчқорро мебардоштанд, пеши Худованд гузаштанд ва бо карнаҳо менавохтанд; ва сандуқи аҳди Худованд аз паси онҳо мерафт. Ва мардони мусаллаҳ пеши коҳиноне, ки бо карнаҳо менавохтанд, мерафтанд, ва ақибгоҳ аз паси сандуқ мерафт; коҳинон рафта, бо карнаҳо менавохтанд. Ва Еҳушаъ ба қавм амр карда буд, гуфта: «Нидо набароред, ва овози худро нашунавонед, ва ҳеҷ сухане аз даҳони шумо берун наояд, то рӯзе ки ба шумо бигӯям: “Нидо бароред”; он гоҳ нидо бароред».

> Пас сандуқи Худованд шаҳрро як бор давр зад; ва онҳо ба урдугоҳ омаданд ва дар урдугоҳ шабро гузарониданд. Ва Еҳушаъ саҳарии барвақт бархост, ва коҳинон сандуқи Худовандро бардоштанд. Ва ҳафт коҳин, ки ҳафт карнаи шохи қӯчқорро пеши сандуқи Худованд мебурданд, пайваста пеш мерафтанд ва ба карнаҳо менавохтанд; ва мардони мусаллаҳ пешопеши онҳо мерафтанд; аммо ақибгоҳ аз паси сандуқи Худованд меомад, дар ҳоле ки коҳинон мерафтанд ва ба карнаҳо менавохтанд. Ва дар рӯзи дуюм шаҳрро як бор давр заданд ва ба урдугоҳ баргаштанд: онҳо шаш рӯз чунин карданд. Ва дар рӯзи ҳафтум чунин воқеъ шуд, ки онҳо қариби дамидани субҳ барвақт бархостанд ва шаҳрро ба ҳамон тарз ҳафт бор давр заданд; фақат дар он рӯз шаҳрро ҳафт бор давр заданд. Ва чунин воқеъ шуд, ки дар бори ҳафтум, вақте ки коҳинон ба карнаҳо навохтанд, Еҳушаъ ба қавм гуфт: «Нидо бароред; зеро Худованд шаҳрро ба шумо додааст».

> Ва шаҳр, он ва ҳар он чи дар он аст, барои Худованд маҳкум ба ҳалокат хоҳад буд; фақат Раҳоб, фоҳиша, зинда хоҳад монд, ӯ ва ҳамаи онҳое ки бо вай дар хона ҳастанд, зеро ӯ қосидонеро, ки мо фиристода будем, пинҳон кард. Ва шумо, ба ҳар сурат, худро аз он чи маҳкум ба ҳалокат аст, нигоҳ доред, мабодо, вақте аз он чи маҳкум ба ҳалокат аст бигиред, худатон маҳкум ба ҳалокат гардед ва урдугоҳи Исроилро гирифтори лаънат сохта, онро ба мусибат андозед. Аммо тамоми нуқра ва тилло ва зарфҳои мис ва оҳан барои Худованд тақдис шудаанд; онҳо бояд ба хазинаи Худованд ворид шаванд. Пас, қавм нидо бароварданд, ҳангоме ки коҳинон карнайҳоро навохтанд; ва чунин воқеъ шуд, ки чун қавм овози карнайро шуниданд ва қавм бо нидои бузург нидо бароварданд, девор фурӯ рехт, ба тавре ки қавм ба шаҳр баромаданд, ҳар яке рост ба пеши худ, ва шаҳрро гирифтанд.

> Ва ҳар он чиро, ки дар шаҳр буд, тамоман ба ҳалокат расонданд: ҳам мард ва ҳам зан, ҳам ҷавон ва ҳам пир, ва гов ва гӯсфанд ва харро бо дами шамшер. Аммо Еҳушаъ ба он ду марде, ки заминро ҷосусӣ карда буданд, гуфта буд: «Ба хонаи фоҳиша дароед ва он занро ва ҳар он чиро, ки аз они ӯст, аз он ҷо берун оваред, чунон ки ба ӯ қасам хӯрдаед». Ва он ҷавонмардоне, ки ҷосус буданд, даромада, Роҳоб ва падари ӯ ва модари ӯ ва бародаронаш ва ҳар он чиро, ки аз они ӯ буд, берун оварданд; ва тамоми хешовандонашро берун оварда, онҳоро берун аз урдугоҳи Исроил ҷой доданд. Ва шаҳрро бо оташ сӯзонданд, ва ҳар он чиро, ки дар он буд; фақат нуқра ва тилло ва зарфҳои мисин ва оҳанинро ба ганҷинаи хонаи Худованд гузоштанд. Ва Еҳушаъ Роҳоб, он фоҳишаро, зинда нигоҳ дошт, ва аҳли хонаи падарашро ва ҳар он чиро, ки аз они ӯ буд; ва ӯ то имрӯз дар миёни Исроил сокин аст, зеро ки фиристодагонеро, ки Еҳушаъ барои ҷосусӣ кардани Ериҳӯ фиристода буд, пинҳон карда буд. Ва Еҳушаъ дар он вақт онҳоро қасам дода, гуфт: «Лаънатӣ бод пеши Худованд он марде, ки бархоста, ин шаҳри Ериҳӯро аз нав бино кунад: бар нахустзодаи худ таҳкурсии онро хоҳад гузошт, ва бар писари хурдии худ дарвозаҳои онро барпо хоҳад кард». Пас Худованд бо Еҳушаъ буд; ва овозаи ӯ дар тамоми он сарзамин паҳн шуд. Еҳушаъ 6:1–27.

Back to Articles