Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fourteen

Китоби Дониёл — Саду чордаҳум

The Last Generation: Unveiling Ezekiel’s Prophetic Fulfillment and the Sealing of the 144,000

Насли охирин: ошкор сохтани иҷрои нубувватии Ҳизқиёл ва мӯҳргузории 144,000

Author

Jeff Pippenger

Published

March 3, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The generation that witnessed the arrival of the third woe, on September 11, 2001 is the last generation of earth’s history. The passage from Ezekiel which confirms this truth was understood by the Millerites as directly connected with the parable of the ten virgins, and therefore Habakkuk chapter two. In that history, the vision of Habakkuk chapter two, that would “no longer tarry,” and which was fulfilled on October 22, 1844, prefigured the soon-coming Sunday law in the United States. But Ezekiel’s prediction of the vision that would no longer be prolonged is perfectly fulfilled in the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which began with the arrival of the third woe, on September 11, 2001.

Насле, ки омадани войи сеюмро дар 11 сентябри соли 2001 шоҳид буд, охирин насли таърихи замин аст. Порчае аз Ҳизқиёл, ки ин ҳақиқатро тасдиқ мекунад, аз ҷониби миллериён ҳамчун ба масали даҳ бокира мустақиман марбут фаҳмида мешуд ва бинобар ин, ба боби дуюми Ҳабаққуқ низ. Дар он таърих, рӯъёи боби дуюми Ҳабаққуқ, ки дигар «ба таъхир нахоҳад афтод», ва ки дар 22 октябри соли 1844 ба иҷро расид, қонуни наздикояндаи якшанберо дар Иёлоти Муттаҳида пешнамоӣ мекард. Аммо пешгӯии Ҳизқиёл дар бораи рӯъёе, ки дигар тӯл дода нахоҳад шуд, ба таври комил дар таърихи муҳргузории яксаду чилу чор ҳазор, ки бо омадани войи сеюм дар 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, ба иҷро мерасад.

> And the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God; I will make this proverb to cease, and they shall no more use it as a proverb in Israel; but say unto them, The days are at hand, and the effect of every vision. For there shall be no more any vain vision nor flattering divination within the house of Israel. For I am the Lord: I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged: for in your days, O rebellious house, will I say the word, and will perform it, saith the Lord God. Again the word of the Lord came to me, saying, Son of man, behold, they of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of my words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done, saith the Lord God. Ezekiel 12:21–28.

> Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт: «Эй писари одам, ин чӣ масалест, ки шумо дар замини Исроил доред ва мегӯед: “Рӯзҳо тӯл мекашанд, ва ҳар рӯъё ботил мегардад”? Бинобар ин ба онҳо бигӯ: “Худованд Худо чунин мегӯяд: Ман ин масалро аз миён хоҳам бурд, ва онҳо дигар онро дар Исроил чун масал ба забон нахоҳанд овард; балки ба онҳо бигӯ: ‘Рӯзҳо наздиканд, ва анҷоми ҳар рӯъё низ.’ Зеро дар миёни хонадони Исроил дигар ҳеҷ рӯъёи ботил ва ҳеҷ фолбинии хушомадгӯёна нахоҳад буд. Зеро Ман Худованд ҳастам: Ман сухан хоҳам гуфт, ва сухане ки Ман мегӯям, ба амал хоҳад омад; он дигар ба таъхир нахоҳад афтод; зеро дар рӯзҳои шумо, эй хонадони саркаш, Ман сухан хоҳам гуфт ва онро ба ҷо хоҳам овард”, мегӯяд Худованд Худо». Ва боз каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт: «Эй писари одам, инак, аҳли хонадони Исроил мегӯянд: “Рӯъёе ки ӯ мебинад, барои рӯзҳои бисёр баъд аст, ва ӯ дар бораи замонҳои дур нубувват мекунад”. Бинобар ин ба онҳо бигӯ: “Худованд Худо чунин мегӯяд: Ҳеҷ яке аз суханони Ман дигар ба таъхир нахоҳад афтод, балки сухане ки Ман гуфтаам, ба амал хоҳад омад”, мегӯяд Худованд Худо». Ҳизқиёл 12:21–28.

All the prophets speak of the last days, and the “vain vision” and “flattering divination” “within the house of Israel,” is the counterfeit latter rain, a “peace and safety” message, which argues that “the vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off.” This is the “debate” of Habakkuk, for those who present the “vain vision,” argue against “the vision he seeth”. They claim that “The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off.” The messengers of the peace and safety message claim, “the days are prolonged, and every vision faileth,” after all did not he predict July 18, 2020? The messengers of the “vain vision” are also identified by Ezekiel in the first two verses of the chapter.

Ҳамаи анбиё дар бораи айёми охир сухан мегӯянд, ва «рӯъёи ботил» ва «фоли хушомадгӯёна» «дар миёни хонадони Исроил» ҳамон борони дерини тақаллубист, паёми «сулҳ ва амният», ки баҳс мекунад, ки «рӯъёе ки ӯ мебинад, барои рӯзҳои бисёр баъд аст, ва ӯ дар бораи замонҳои бисёр дур нубувват мекунад». Ин аст «баҳси» Ҳабаққуқ, зеро онҳое ки «рӯъёи ботил»-ро пешкаш мекунанд, бар зидди «рӯъёе ки ӯ мебинад» далел меоранд. Онҳо даъво мекунанд, ки «Рӯъёе ки ӯ мебинад, барои рӯзҳои бисёр баъд аст, ва ӯ дар бораи замонҳои бисёр дур нубувват мекунад». Паёмрасонони паёми сулҳ ва амният иддао мекунанд: «рӯзҳо тӯл кашидаанд, ва ҳар рӯъё ботил мегардад», зеро, охир, магар ӯ 18 июли соли 2020-ро пешгӯӣ накарда буд? Паёмрасонони «рӯъёи ботил» инчунин аз ҷониби Ҳизқиёл дар ду ояти аввали ин боб низ муайян карда шудаанд.

> The word of the Lord also came unto me, saying, Son of man, thou dwellest in the midst of a rebellious house, which have eyes to see, and see not; they have ears to hear, and hear not: for they are a rebellious house. Ezekiel 12:1, 2.

> Ва каломи Парвардигор боз бар ман нозил шуда, гуфт: «Эй писари одам, ту дар миёни хонаи исёнгар сокинӣ, ки чашмон доранд, то бубинанд, вале намебинанд; гӯшҳо доранд, то бишнаванд, вале намешунаванд; зеро ки онҳо хонаи исёнгар ҳастанд». Ҳизқиёл 12:1, 2.

The prophets all agree with each other, and all speak of the last days, and when Christ addressed the quibbling Jews in the history of His ministry He quoted Isaiah to identify the quibbling Jews who were then being divorced from God, as having eyes to see, yet seeing not, and ears to hear, yet hearing not. Now as then, Ezekiel is addressing Laodicean Adventism’s scornful men, the quibbling Jews of our day, who propose a peace and safety message in opposition to the message of the latter rain. Jesus was governed by the rules He placed into His Word, so His predictions are also addressing the last days more specifically than the days in which he addressed the quibbling Jews.

Ҳамаи анбиё бо якдигар мувофиқанд ва ҳама дар бораи айёми охир сухан мегӯянд; ва ҳангоме ки Масеҳ дар таърихи хизмати Худ ба яҳудиёни баҳсҷӯй муроҷиат намуд, Ӯ аз Ишаъё иқтибос овард, то он яҳудиёни баҳсҷӯйро, ки он вақт аз ҷониби Худо талоқ дода мешуданд, чунин муайян созад: чашмон доранд, то бубинанд, вале намебинанд, ва гӯшҳо доранд, то бишнаванд, вале намешунаванд. Акнун, чунон ки он вақт буд, Ҳизқиёл ба мардони истеҳзокори адвентизми Лоудиқия муроҷиат мекунад, ба яҳудиёни баҳсҷӯи рӯзгори мо, ки паёми сулҳу амниятро дар муқобили паёми борони охир пешниҳод менамоянд. Исо мутобиқи қоидаҳое амал мекард, ки Худ дар Каломи Худ қарор дода буд, бинобар ин пешгӯиҳои Ӯ низ ба айёми охир, мушаххастар аз рӯзҳое ки дар онҳо ба яҳудиёни баҳсҷӯй муроҷиат намуда буд, нигаронида шудаанд.

> Therefore speak I to them in parables: because they seeing see not; and hearing they hear not, neither do they understand. And in them is fulfilled the prophecy of Esaias, which saith, By hearing ye shall hear, and shall not understand; and seeing ye shall see, and shall not perceive: For this people’s heart is waxed gross, and their ears are dull of hearing, and their eyes they have closed; lest at any time they should see with their eyes and hear with their ears, and should understand with their heart, and should be converted, and I should heal them. But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Matthew 13:13–17.

> Бинобар ин, Ман ба онҳо бо масалҳо сухан мегӯям, зеро ки дида намебинанд, ва шунида намешунаванд, ва намефаҳманд. Ва дар онҳо пешгӯии Ишаъё ба амал меояд, ки мегӯяд: «Бо шунидан хоҳед шунид, вале нахоҳед фаҳмид; ва дида хоҳед дид, вале дарк нахоҳед кард. Зеро дили ин қавм ғафс гардидааст, ва гӯшҳошон кар шудаанд, ва чашмони худро бастаанд; мабодо бо чашмони худ бинанд, ва бо гӯшҳои худ бишнаванд, ва бо дили худ бифаҳманд, ва рӯй оваранд, ва Ман онҳоро шифо диҳам». Аммо чашмони шумо муборак аст, зеро мебинанд; ва гӯшҳои шумо, зеро мешунаванд. Зеро ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки бисёр анбиё ва одилон орзу доштанд он чиро, ки шумо мебинед, бубинанд, вале надиданд; ва он чиро, ки шумо мешунавед, бишнаванд, вале нашуниданд. Матто 13:13–17.

The phenomenon of a people who hear, yet don’t hear, and see, but don’t see, is the characteristic of a former people of God who are in the process of being passed by. That prophetic phenomenon is a fulfillment of Isaiah’s prophecy of such a situation. As with all prophets, Isaiah, along with Christ, is speaking of the last days.

Падидаи қавме, ки мешунаванд, вале намешунаванд, ва мебинанд, аммо намебинанд, нишонаи қавми пешини Худост, ки дар ҳоли канор гузошта шудананд. Он падидаи нубувватӣ иҷрои пешгӯии Ишаъё дар бораи чунин вазъият аст. Чунон ки дар мавриди ҳамаи анбиёст, Ишаъё низ ҳамроҳ бо Масеҳ дар бораи айёми охир сухан мегӯяд.

> In the year that king Uzziah died I saw also the Lord sitting upon a throne, high and lifted up, and his train filled the temple. Above it stood the seraphims: each one had six wings; with twain he covered his face, and with twain he covered his feet, and with twain he did fly. And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. And the posts of the door moved at the voice of him that cried, and the house was filled with smoke. Then said I, Woe is me! for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts. Then flew one of the seraphims unto me, having a live coal in his hand, which he had taken with the tongs from off the altar: And he laid it upon my mouth, and said, Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged. Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me. And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Isaiah 6:1–10.

> Дар соле ки подшоҳ Узиё мурд, ман низ Худовандро дидам, ки бар тахт нишаста буд, баланд ва боло бардошта; ва домани ҷомаи Ӯ маъбадро пур мекард. Болои он серафимҳо меистоданд: ҳар яке шаш бол дошт; бо ду бол рӯи худро мепӯшонид, бо ду бол пойҳои худро мепӯшонид, ва бо ду бол парвоз мекард. Ва яке ба дигаре нидо карда, мегуфт: Қуддус, қуддус, қуддус аст Худованди лашкарҳо; тамоми замин аз ҷалоли Ӯ пур аст. Ва остонаҳои дар аз овози он ки нидо мекард, ба ларза даромад, ва хона аз дуд пур шуд. Он гоҳ ман гуфтам: Вой бар ман! зеро ки ман ҳалок шудаам; чунки ман марде лабони нопок ҳастам, ва дар миёни қавме бо лабони нопок сукунат дорам; зеро чашмони ман Подшоҳро, Худованди лашкарҳоро, дидааст. Он гоҳ яке аз серафимҳо сӯи ман парвоз карда омад, дар дасташ ангишти тафсоне дошт, ки онро бо анбӯр аз қурбонгоҳ гирифта буд. Ва онро бар даҳони ман гузошта, гуфт: Инак, ин ба лабони ту расид; ва гуноҳи ту дур карда шуд, ва хатои ту пок гардид. Ва овози Худовандро шунидам, ки мегуфт: Киро бифиристам, ва кӣ барои Мо хоҳад рафт? Он гоҳ ман гуфтам: Инак ман ҳозирам; маро бифирист. Ва Ӯ гуфт: Бирав, ва ба ин қавм бигӯ: Шунавед, вале дарнаёбед; бубинед, вале дарк накунед. Дили ин қавмро фарбеҳ гардон, ва гӯшҳои онҳоро гарон кун, ва чашмҳои онҳоро бибанд; мабодо бо чашмҳои худ бубинанд, ва бо гӯшҳои худ бишнаванд, ва бо дили худ бифаҳманд, ва бозгашт намоянд, ва шифо ёбанд. Ишаъё 6:1–10.

Isaiah, Ezekiel and Christ are all representing those who are being sealed in the last days, during the latter rain, when the true and false message of the latter rain is being debated, in fulfillment of Habakkuk chapter two. According to Jesus, in the time period when this is fulfilled, the righteous are “seeing” the parables, which is a symbol of prophecy. The “wise” are understanding the prophetic message of the latter rain, but those represented by the quibbling Jews do not see or hear, and according to Ezekiel they present a peace and safety message arguing that the fulfillment of the predictions are far off in the future. They do not deny the predictions; the quibbling Jews gave lip-service to the prediction of the coming Messiah; but they simply placed the event into the far-off future. Yet Jesus pronounced a blessing upon those who would “see” the prophetic message of their time.

Ишаъё, Ҳизқиёл ва Масеҳ ҳамагӣ намояндаи касоне мебошанд, ки дар рӯзҳои охир, дар айёми борони охирин, мӯҳр зада мешаванд, ҳангоме ки паёми ҳақиқӣ ва бардурӯғи борони охирин, дар иҷрои Ҳабаққуқ боби ду, мавриди баҳс қарор дорад. Ба гуфтаи Исо, дар он давраи замоне ки ин иҷро мегардад, одилон тамсилотро «мебинанд», ки ин рамзи нубувват аст. «Хирадмандон» паёми нубувватии борони охиринро мефаҳманд, аммо онҳое ки бо яҳудиёни баҳсҷӯй намояндагӣ мешаванд, намебинанд ва намешунаванд, ва мувофиқи гуфтаи Ҳизқиёл онҳо паёми сулҳ ва амниятро пеш меоранд ва баҳс мекунанд, ки иҷрои пешгӯиҳо дар ояндаи дур воқеъ хоҳад шуд. Онҳо пешгӯиҳоро инкор намекунанд; яҳудиёни баҳсҷӯй ба пешгӯии омадани Масеҳ танҳо бо лаб эътироф менамуданд; вале онҳо фақат ин воқеаро ба ояндаи бисёр дур нисбат медоданд. Аммо Исо бар онҳое баракат эълон намуд, ки паёми нубувватии замони худро «мебинанд».

In Christ’s day it was the message that arrived at His baptism, when the Holy Spirit descended. The descent of the Holy Spirit at His baptism prefigured the descent of the angel of Revelation ten on August 11, 1840. The divine descent in either history marked the arrival of the present truth message of that age, for Jesus it was the message of His death and resurrection, as represented by His baptism. For the Millerites it was the message of Islam of the first and second woes that confirmed the testing message of time-prophecy. Both of those histories align with the arrival of the testing message of the latter rain on September 11, 2001. This is why Sister White records the following:

Дар рӯзҳои Масеҳ ин паёме буд, ки ҳангоми таъмиди Ӯ расид, вақте ки Рӯҳулқудс нозил шуд. Нузули Рӯҳулқудс ҳангоми таъмиди Ӯ нузули фариштаи Ваҳй боби даҳро дар 11 августи соли 1840 пешнамоӣ мекард. Нузули илоҳӣ дар ҳар яке аз ин ду таърих фарорасии паёми ҳақиқати ҳозираи он замонро нишон медод: барои Исо, он паёми марг ва эҳёи Ӯ буд, чунон ки таъмиди Ӯ онро таҷассум мекард. Барои миллеритҳо, он паёми Ислом дар бораи войи аввал ва дуюм буд, ки паёми имтиҳонии пешгӯии замонро тасдиқ мекард. Ҳар дуи ин таърихҳо бо фарорасии паёми имтиҳонии борони охирин дар 11 сентябри соли 2001 мувофиқат мекунанд. Аз ҳамин сабаб аст, ки хоҳар Уайт чунин сабт мекунад:

> “All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

> «Ҳамаи паёмҳое, ки аз солҳои 1840–1844 дода шудаанд, бояд ҳоло бо қувват баён карда шаванд, зеро одамони бисёре ҳастанд, ки самти худро гум кардаанд. Ин паёмҳо бояд ба ҳамаи калисоҳо расонида шаванд.

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> Масеҳ гуфт: “Хушо чашмони шумо, зеро онҳо мебинанд; ва гӯшҳои шумо, зеро онҳо мешунаванд. Зеро ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки бисёр анбиё ва одилон орзу доштанд, ки он чиро шумо мебинед, бубинанд, вале надиданд; ва он чиро шумо мешунавед, бишнаванд, вале нашуниданд” [Матто 13:16, 17]. Хушо он чашмоне, ки он чизҳоро диданд, ки дар солҳои 1843 ва 1844 дида шуданд.

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.

> «Паём дода шуд. Ва дар такрор кардани ин паём набояд ҳеҷ таъхир бошад, зеро аломатҳои замон иҷро шуда истодаанд; кори анҷомдиҳанда бояд ба ҷо оварда шавад. Кори бузурге дар муддати кӯтоҳ анҷом хоҳад ёфт. Ба таъйини Худо ба зудӣ паёме дода хоҳад шуд, ки ба нидои баланде мубаддал хоҳад гашт. Он гоҳ Дониёл дар қисми худ хоҳад истод, то шаҳодати худро диҳад.

> “The attention of our churches must be aroused. We are standing upon the borders of the greatest event in the world’s history, and Satan must not have power over the people of God, causing them to sleep on. The papacy will appear in its power. All must now arouse and search the Scriptures, for God will make known to His faithful ones what shall be in the last time. The word of the Lord is to come to His people in power. . . .

> «Диққати калисоҳои мо бояд бедор карда шавад. Мо бар лаби бузургтарин рӯйдоди таърихи ҷаҳон истодаем, ва набояд шайтон бар қавми Худо қудрате дошта бошад, то онҳоро ба хоб равад. Папаият бо қудрати худ падид хоҳад омад. Ҳама бояд акнун бедор шуда, Навиштаҳоро таҳқиқ намоянд, зеро Худо ба содиқони Худ маълум хоҳад кард, ки дар замони охир чӣ хоҳад шуд. Каломи Худованд бояд бо қудрат ба назди қавми Ӯ биёяд....»

> “This is what has been presented to me—that we are asleep, and do not know the time of our visitation. But if we humble ourselves before God, and seek Him with the whole heart, He will be found of us.” Manuscript Releases, volume 21, 436–438.

> «Ин аст он чи ба ман нишон дода шудааст, ки мо дар хобем ва вақти тафаққуди худро намедонем. Аммо агар мо худро дар ҳузури Худо фурӯтан созем ва Ӯро бо тамоми дил биҷӯем, Ӯ ба мо ёфт хоҳад шуд». Manuscript Releases, volume 21, 436–438.

The message that has been typified by the present truth message of the Messiah in Christ’s history, and the present truth message of 1840 to 1844, point forward to the last days when the Millerite message is repeated. Those in the histories represented as being unable to “see and hear” “do not know the time of their visitation.” When Isaiah presents the first reference of the messengers of the counterfeit message of the latter rain, who see, but don’t see, he marks the time when this period begins, the period which Sister White said, “a message of God’s appointment that will swell into a loud cry.” “God’s appointment” represents a specific time when the message would arrive, and in verse three of Isaiah chapter six, Isaiah pinpoints that time.

Паёме, ки ба воситаи паёми ҳақиқати ҳозираи Масеҳ дар таърихи Масеҳ ва паёми ҳақиқати ҳозираи солҳои 1840 то 1844 намунавор нишон дода шудааст, ба рӯзҳои охир ишора мекунад, вақте ки паёми миллерӣ такрор мегардад. Онҳое, ки дар таърихҳо ҳамчун касоне тасвир шудаанд, ки наметавонанд «бинанд ва бишнаванд», «вақти тафаққуди худро намедонанд». Вақте Ишаъё аввалин ишораро ба паёмрасонони паёми қалбакии борони охирин, ки мебинанд, вале намебинанд, пеш меорад, ӯ вақти оғоз ёфтани ин давраро муайян мекунад, он давраеро, ки хоҳар Уайт гуфтааст: «паёме аз таъйиноти Худо, ки ба нидои баланд хоҳад расид». «Таъйиноти Худо» вақти муайянеро ифода мекунад, ки паём дар он мерасид, ва дар ояти сеюми боби шашуми Ишаъё, Ишаъё он вақтро дақиқ нишон медиҳад.

> And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. Isaiah 6:3.

> Ва яке ба дигаре нидо карда, гуфт: «Қуддус, қуддус, қуддус аст Худованди лашкарҳо; тамоми замин аз ҷалоли Ӯ пур аст». Ишаъё 6:3.

Sister White identifies that when the angels cry one to another, “Holy, Holy, Holy” in the passage where Isaiah represents those who have eyes, that see, but do not see, it is fulfilled on September 11, 2001.

Хоҳар Уайт муайян месозад, ки вақте фариштагон дар он порчае, ки Ишаъё касонеро тасвир мекунад, ки чашм доранд, мебинанд, вале намебинанд, ба якдигар нидо мекунанд: «Қуддус, Қуддус, Қуддус», он дар 11 сентябри соли 2001 иҷро мегардад.

> “As they [the angels] see the future, when the whole earth shall be filled with His glory, the triumphant song of praise is echoed from one to another in melodious chant, ‘Holy, holy, holy, is the Lord of Hosts.’ They are fully satisfied to glorify God; and in His presence, beneath His smile of approbation, they wish for nothing more. In bearing His image, in doing His service and worshiping Him, their highest ambition is fully reached.” Review and Herald, December 22, 1896.

> «Вақте ки онҳо [фариштагон] ояндаро мебинанд, замоне ки тамоми замин аз ҷалоли Ӯ пур хоҳад шуд, суруди зафарманди ситоиш бо нағмаи дилангез аз яке ба дигаре танин меандозад: “Қуддус, қуддус, қуддус аст Худованди лашкарҳо.” Онҳо аз ҷалол додани Худо комилан қаноатманданд; ва дар ҳузури Ӯ, зери табассуми ризомандии Ӯ, дигар ҳеҷ чизе бештар намехоҳанд. Дар бардоштани сурати Ӯ, дар анҷом додани хизмати Ӯ ва дар парастиши Ӯ, олии орзуву умеди онҳо ба таври комил ба даст омадааст.» Review and Herald, December 22, 1896.

On September 11, 2001 the sealing of the one hundred and forty-four thousand began, and the latter rain began to sprinkle, and Habakkuk’s debate began as the parable of the ten virgins was being repeated. At that point Ezekiel’s prophecy met its perfect fulfillment. The prophetic Word will no longer be delayed, and the generation that witnessed September 11, 2001 is the last generation of planet earth, for the vision at the end of Adventism announces the close of probation at the second coming of Christ. A second witness to this fact is found in the book of Luke, chapter twenty-one.

Дар 11 сентябри соли 2001 муҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазор оғоз ёфт, ва борони охирин ба пошидан оғоз кард, ва баҳси Ҳабаққуқ оғоз ёфт, дар ҳоле ки масали даҳ бокира такрор мешуд. Дар он лаҳза нубуввати Ҳизқиёл ба камоли иҷрошавии худ расид. Каломи нубувватӣ дигар ба таъхир нахоҳад афтод, ва насле, ки 11 сентябри соли 2001-ро дид, охирин насли сайёраи замин аст, зеро рӯъё дар поёни Адвентизм баста шудани муҳлати озмоишро ҳангоми омадани дуюми Масеҳ эълон мекунад. Шоҳиди дуюми ин ҳақиқат дар Инҷили Луқо, боби бисту якум, ёфт мешавад.

> Verily I say unto you, This generation shall not pass away, till all be fulfilled. Heaven and earth shall pass away: but my words shall not pass away. Luke 21:32, 33.

> Ба ростӣ, ба шумо мегӯям: ин насл то вақте ки ҳамаи ин ба амал наояд, нахоҳад гузашт. Осмон ва замин хоҳанд гузашт, аммо суханони Ман ҳаргиз нахоҳанд гузашт. Луқо 21:32, 33.

In Luke chapter twenty-one Jesus identifies the last generation of earth’s history. He has just given an overview of a progressive history from the destruction of Jerusalem in the year 70, all the way through Millerite history. He then drops out of the narrative of directly identifying prophetic history and presents a parable that simply repeats and enlarges upon the prophetic history He presented. He thus provided two internal witnesses to the same narrative, and He concluded by identifying that the “generation” that witnessed these events would live until His return, thus by context identifying the generation that is represented by the one hundred and forty-four thousand.

Дар боби бисту якуми Луқо Исо насли охирини таърихи заминро муайян мекунад. Ӯ тоза шарҳи умумии як таърихи пайдарпайро аз вайроншавии Ерусалим дар соли 70 оғоз карда, то ба тамоми таърихи миллерӣ расонида буд. Сипас Ӯ аз ривояти муайянсозии мустақими таърихи нубувватӣ берун омада, масале пеш мегузорад, ки ҳамон таърихи нубувватиро, ки Ӯ баён карда буд, танҳо такрор ва тавсеа медиҳад. Ҳамин тавр Ӯ барои ҳамон ривоят ду шоҳиди дохилӣ фароҳам овард, ва дар анҷом бо муайян кардани он ки «насл»-е, ки шоҳиди ин рӯйдодҳо буд, то вақти бозгашти Ӯ зинда хоҳад монд, бо таваҷҷуҳ ба қарина, ҳамон наслеро муайян намуд, ки ба воситаи яксаду чилу чор ҳазор ифода шудааст.

The history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand is the final generation, and they do not taste death, even though they live in the time when heaven and earth pass away.

Таърихи муҳр зада шудани яксаду чилу чор ҳазор ба насли охирин тааллуқ дорад, ва онҳо маргро намечашанд, ҳарчанд ки дар замоне зиндагӣ мекунанд, ки осмон ва замин мегузаранд.

> But the day of the Lord will come as a thief in the night; in the which the heavens shall pass away with a great noise, and the elements shall melt with fervent heat, the earth also and the works that are therein shall be burned up. Seeing then that all these things shall be dissolved, what manner of persons ought ye to be in all holy conversation and godliness, Looking for and hasting unto the coming of the day of God, wherein the heavens being on fire shall be dissolved, and the elements shall melt with fervent heat? 2 Peter 3:10–12.

> Лекин рӯзи Худованд, мисли дузд дар шаб, хоҳад омад; дар он рӯз осмонҳо бо ғулғулаи азим нобуд хоҳанд шуд, ва унсурҳо аз гармии сӯзон гудохта хоҳанд гашт, ва замин низ, ҳамроҳ бо ҳамаи корҳои дар он буда, сӯхта хоҳад шуд. Пас, азбаски ҳамаи ин чизҳо нобуд хоҳанд гардид, шумо бояд дар ҳар гуна рафтору кирдори муқаддас ва худотарсӣ чӣ гуна одамон бошед, дар ҳоле ки мунтазир ҳастед ва омадани рӯзи Худоро мешитобонед, ки дар он осмонҳои оташгирифта нобуд хоҳанд шуд ва унсурҳо аз гармии сӯзон гудохта хоҳанд гашт. 2 Петрус 3:10–12.

The second coming of Christ was represented at the transfiguration of Christ.

Бозомадани дуюми Масеҳ дар тағйирёбии сурати Масеҳ таҷассум ёфта буд.

> “Moses upon the mount of transfiguration was a witness to Christ’s victory over sin and death. He represented those who shall come forth from the grave at the resurrection of the just. Elijah, who had been translated to heaven without seeing death, represented those who will be living upon the earth at Christ’s second coming, and who will be ‘changed, in a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump;’ when ‘this mortal must put on immortality,’ and ‘this corruptible must put on incorruption.’ 1 Corinthians 15:51–53. Jesus was clothed with the light of heaven, as He will appear when He shall come ‘the second time without sin unto salvation.’ For He will come ‘in the glory of His Father with the holy angels.’ Hebrews 9:28; Mark 8:38. The Saviour’s promise to the disciples was now fulfilled. Upon the mount the future kingdom of glory was represented in miniature,—Christ the King, Moses a representative of the risen saints, and Elijah of the translated ones.” The Desire of Ages, 421.

> «Мӯсо бар кӯҳи таҷаллӣ шоҳиди ғалабаи Масеҳ бар гуноҳ ва мамот буд. Ӯ намояндаи онҳое буд, ки дар эҳёи одилон аз қабр берун хоҳанд омад. Илёс, ки бе дидани мамот ба осмон бурда шуда буд, намояндаи онҳое буд, ки ҳангоми омадани дуюми Масеҳ бар замин зинда хоҳанд буд ва “дар як лаҳза, дар як мижа задан, ҳангоми карнаи охирин” “дигаргун хоҳанд шуд”; вақте ки “ин фонӣ бояд либоси бақонопазирӣ бипӯшад” ва “ин фасодпазир бояд либоси бефасодӣ бипӯшад.” 1 Қӯринтиён 15:51–53. Исо ба нури осмон мупӯшид, чунон ки Ӯ зоҳир хоҳад шуд, ҳангоме ки “бори дуюм, на барои гуноҳ, балки барои наҷот” хоҳад омад. Зеро Ӯ “бо ҷалоли Падари Худ ва бо фариштагони муқаддас” хоҳад омад. Ибриён 9:28; Марқус 8:38. Акнун ваъдаи Наҷотдиҳанда ба шогирдон иҷро шуд. Бар кӯҳ подшоҳии ояндаи ҷалол ба сурати мухтасар ба намоиш дароварда шуд,—Масеҳ Подшоҳ, Мӯсо намояндаи муқаддасони эҳёшуда, ва Илёс намояндаи онҳое ки дигаргун карда шудаанд». Орзуи асрҳо, 421.

Elijah, who did not die, represents the one hundred and forty-four thousand who do not die, and Moses represents those that do die. In the last days those two classes are represented in Revelation chapter seven, as the one hundred and forty-four thousand and the great multitude. When the fifth seal is opened in Revelation chapter six, those that were murdered by the papacy during the Dark Ages are given white robes.

Илёс, ки намурд, он яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор нафареро ифода мекунад, ки намемиранд, ва Мусо онҳоеро ифода мекунад, ки мемиранд. Дар рӯзҳои охир ин ду гурӯҳ дар Ваҳй, боби ҳафт, ҳамчун яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор ва анбӯҳи бузург муаррифӣ шудаанд. Вақте ки мӯҳри панҷум дар Ваҳй, боби шаш, кушода мешавад, ба онҳое ки дар давраи Асрҳои Тира аз ҷониби папосият ба қатл расонида шуданд, ҷомаҳои сафед дода мешаванд.

> “‘And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: and they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, Holy and true, doest Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them [They were pronounced pure and holy]; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled’ [Revelation 6:9–11]. Here were scenes presented to John that were not in reality but that which would be in a period of time in the future.” Manuscript Releases, volume 20, 197.

> «“Ва ҳангоме ки Ӯ мӯҳри панҷумро кушод, ман зери қурбонгоҳ ҷонҳои онҳоеро дидам, ки барои каломи Худо ва барои шаҳодате ки доштанд, кушта шуда буданд; ва онҳо бо овози баланд нидо карда, мегуфтанд: То ба кай, эй Парвардигори муқаддас ва ҳақ, Ту доварӣ намекунӣ ва қасоси хуни моро аз сокинони замин намегирӣ? Ва ба ҳар яке аз онҳо ҷомаҳои сафед дода шуд [Онҳо пок ва муқаддас эълон карда шуданд]; ва ба онҳо гуфта шуд, ки боз андаке ором гиранд, то ҳамчунин ҳамхизматони онҳо ва бародарони онҳо, ки бояд мисли онҳо кушта шаванд, ба камол расанд» [Ваҳй 6:9–11]. Дар ин ҷо манзараҳое ба Юҳанно нишон дода шуданд, ки на воқеият буданд, балки он чизе буданд, ки дар давраи муайяни замони оянда ба вуқӯъ меомаданд». Manuscript Releases, ҷилди 20, 197.

The martyrs are asking when God would avenge their murder. A martyr had the faith of Jesus before he was murdered, for it was the manifestation of that very faith that prompted the papacy to murder him. White robes represent the righteousness of Christ, but the white robes given to these souls who had been murdered, was given to them after their martyrdom. The robes are a symbol of martyrdom, not simply the righteousness of Christ. A martyr has the robe of Christ righteousness before he is murdered. The great multitude in Revelation seven are given white robes, thus representing those who die during the coming Sunday law bloodbath. Thus the one hundred and forty-four thousand are represented by Elijah and the faithful who die in the Lord by Moses at the mount of transfiguration.

Шаҳидон мепурсанд, ки кай Худо қасоси кушта шудани онҳоро хоҳад гирифт. Шаҳид пеш аз он ки кушта шавад, имони Исоро дошт, зеро маҳз зоҳир шудани ҳамон имон папагариро водор намуд, ки ӯро ба қатл расонад. Ҷомаҳои сафед адолати Масеҳро ифода мекунанд, аммо ҷомаҳои сафеде, ки ба ин ҷонҳое, ки кушта шуда буданд, дода шуданд, баъд аз шаҳодати онҳо ба онҳо дода шуданд. Ҷомаҳо рамзи шаҳодат мебошанд, на танҳо адолати Масеҳ. Шаҳид пеш аз он ки кушта шавад, ҷомаи адолати Масеҳро дорад. Ба анбӯҳи бузурге, ки дар Ваҳй боби ҳафт зикр шудааст, ҷомаҳои сафед дода мешаванд, ва ба ин васила онҳое ифода меёбанд, ки дар ҷараёни хунрезии ояндаи қонуни якшанбе мемиранд. Пас, саду чилу чаҳор ҳазор бо Илёс ифода меёбанд, ва мӯъминоне, ки дар Худованд мемиранд, бо Мусо бар кӯҳи тағйири сурат.

The one hundred and forty-four thousand are the generation that does not die, and they are the generation which Christ is referring to that are alive when the heavens and earth pass away in Luke chapter twenty-one.

Яксаду чилу чаҳор ҳазор он насле ҳастанд, ки намемиранд, ва онҳо ҳамон насле мебошанд, ки Масеҳ дар бораи онҳо сухан мегӯяд, ки ҳангоми гузаштани осмонҳову замин зиндаанд, дар Луқо, боби бисту як.

We will continue this study in the next article.

Мо ин омӯзишро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “The murder of Abel was the first example of the enmity that God had declared would exist between the serpent and the seed of the woman—between Satan and his subjects and Christ and His followers. Through man’s sin, Satan had gained control of the human race, but Christ would enable them to cast off his yoke. Whenever, through faith in the Lamb of God, a soul renounces the service of sin, Satan’s wrath is kindled. The holy life of Abel testified against Satan’s claim that it is impossible for man to keep God’s law. When Cain, moved by the spirit of the wicked one, saw that he could not control Abel, he was so enraged that he destroyed his life. And wherever there are any who will stand in vindication of the righteousness of the law of God, the same spirit will be manifested against them. It is the spirit that through all the ages has set up the stake and kindled the burning pile for the disciples of Christ. But the cruelties heaped upon the follower of Jesus are instigated by Satan and his hosts because they cannot force him to submit to their control. It is the rage of a vanquished foe. Every martyr of Jesus has died a conqueror. Says the prophet, “They overcame him [‘that old serpent, called the devil, and Satan’] by the blood of the Lamb, and by the word of their testimony; and they loved not their lives unto the death.’ Revelation 12:11, 9.” Patriarchs and Prophets, 77.

> «Қотилшавии Ҳобил нахустин намунаи он адоват буд, ки Худо эълон карда буд, ки миёни мор ва насли зан — миёни Шайтон ва тобеони ӯ ва Масеҳ ва пайравони Ӯ — вуҷуд хоҳад дошт. Ба воситаи гуноҳи инсон, Шайтон бар насли башар ҳукмронӣ ба даст оварда буд; аммо Масеҳ ба онҳо имконият медод, ки юғи ӯро аз гардани худ дур андозанд. Ҳар гоҳе ки ҷоне, ба воситаи имон ба Барраи Худо, аз хизмати гуноҳ даст мекашад, ғазаби Шайтон аланга мезанад. Зиндагии муқаддаси Ҳобил бар зидди даъвои Шайтон шаҳодат медод, ки гӯё барои инсон риоя кардани қонуни Худо ғайримумкин бошад. Вақте Қобил, ки аз рӯҳи он шарир ба ҳаракат оварда шуда буд, дид, ки Ҳобилро зери тасарруфи худ дароварда наметавонад, чунон ба хашм омад, ки ҳаёти ӯро аз байн бурд. Ва ҳар ҷо, ки касоне пайдо шаванд, ки барои сафед кардани адолати қонуни Худо устувор биистанд, ҳамон рӯҳ бар зидди онҳо зоҳир хоҳад шуд. Ин ҳамон рӯҳест, ки дар тӯли ҳамаи асрҳо барои шогирдони Масеҳ сутунҳои эъдом барпо карда ва гулханҳои сӯзон афрӯхтааст. Аммо он бераҳмиҳое, ки бар пайрави Исо фурӯ рехта мешаванд, аз ҷониби Шайтон ва лашкарҳои ӯ барангехта мешаванд, зеро онҳо наметавонанд ӯро маҷбур созанд, ки ба тасарруфи онҳо итоат намояд. Ин хашми душмани мағлубшуда аст. Ҳар шаҳиди Исо ҳамчун ғолиб ҷон супурдааст. Пайғамбар мегӯяд: «Онҳо бар ӯ [“он мори қадимӣ, ки Иблис ва Шайтон номида мешавад”] бо хуни Барра ва бо каломи шаҳодати худ ғолиб омаданд; ва ҷони худро то ба марг дӯст надоштанд». Ваҳй 12:11, 9». Патриархҳо ва анбиё, 77.

Back to Articles