Article

# Rome Establishes the Vision - Number Ten

Румё рӯъёро барпо месозад — рақами даҳ

The Last Controversy: The Book of Joel, the Fall of New York, and the Symbol of Rome in Advent History

Баҳси Охирин: Китоби Юил, суқути Ню-Йорк ва рамзи Рум дар таърихи Адвентистӣ

Author

Jeff Pippenger

Published

August 26, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The final controversy I wish to bring together with the other historical arguments over the symbol of Rome within Advent history is the book of Joel. That controversy took place after September 11, 2001, and without considering the circumstances of that period a few subtle points might very well be missed. To place those circumstances into context requires a consideration of the Millerite history. On August 11, 1840 the time prophecy of Revelation chapter nine, verse fifteen was fulfilled.

Охирин баҳсе, ки мехоҳам онро бо дигар далелҳои таърихӣ дар бораи рамзи Рум дар дохили таърихи Адвентистӣ якҷо намоям, китоби Юил аст. Он баҳс баъд аз 11 сентябри соли 2001 ба вуқӯъ пайваст, ва агар шароити он давра ба назар гирифта нашавад, эҳтимол дорад чанд нуктаи нозук аз назар дур монад. Барои дар заминаи дуруст қарор додани он шароит, баррасии таърихи Миллерӣ зарур аст. 11 августи соли 1840 пешгӯии замон дар Ваҳй, боби нӯҳум, ояти понздаҳум, иҷро гардид.

> And the four angels were loosed, which were prepared for an hour, and a day, and a month, and a year, for to slay the third part of men. Revelation 9:15.

> Ва он чаҳор фаришта раҳо карда шуданд, ки барои як соат, ва як рӯз, ва як моҳ, ва як сол омода шуда буданд, то ки сеяки одамонро бикушанд. Ваҳй 9:15.

The verse identifies the “hour, and a day, and a month, and a year,” as equating to three hundred ninety-one years and fifteen days. The four angels represented when Islam rose to power and brought warfare against Rome, beginning on July 27, 1449. The starting point was determined by employing the ending point of another time prophecy of one hundred and fifty years. The first time prophecy of one hundred and fifty years was set forth in the history of the first woe, which is also the fifth trumpet of Revelation chapter nine. When the one-hundred-and-fifty-year prophecy concluded on July 27, 1449, the time prophecy we are now considering began, and three hundred and ninety-one years and fifteen days later the prophecy ended on August 11, 1840.

Оят «соат, ва як рӯз, ва як моҳ, ва як сол»-ро муайян мекунад, ки ба сесаду наваду як сол ва понздаҳ рӯз баробар аст. Чаҳор фаришта замонеро муаррифӣ мекарданд, ки Ислом ба қудрат расид ва ҷангро бар зидди Рум оғоз намуд, ки аз 27 июли 1449 сар шуд. Нуқтаи оғоз бо истифода аз нуқтаи анҷоми як пешгӯии дигари замонӣ, яъне саду панҷоҳ сол, муайян карда шуд. Аввалин пешгӯии замонии саду панҷоҳсола дар таърихи войи аввал баён шудааст, ки он ҳамчунин карнаи панҷуми Ваҳй, боби нӯҳум, мебошад. Вақте ки пешгӯии саду панҷоҳсола дар 27 июли 1449 ба анҷом расид, пешгӯии замоние, ки мо ҳоло баррасӣ мекунем, оғоз ёфт, ва пас аз сесаду наваду як солу понздаҳ рӯз пешгӯӣ дар 11 августи 1840 ба анҷом расид.

William Miller had understood the powers of Revelation nine to represent Islam, and prior to the date of August 11, 1840, a Millerite named Josiah Litch set forth a prediction based upon the prophecy identifying that in 1840, the Ottoman Supremacy would cease. Ten days before August 11, 1840, Litch fine-tuned and updated his prediction to identify not simply the year the prophecy would be fulfilled, but the very year, day and month. Sister White comments on the effect of Litch’s prediction upon the religious world of the Millerites when the event was fulfilled.

Уилям Миллер қувваҳои Ваҳй боби нӯҳумро ҳамчун ислом дарк карда буд, ва пеш аз санаи 11 августи соли 1840, яке аз миллериён ба номи Ҷосия Литч пешгӯие бар асоси нубувват баён намуд, ки муайян месохт, ки дар соли 1840 ҳукмронии усмонӣ хотима хоҳад ёфт. Даҳ рӯз пеш аз 11 августи соли 1840, Литч пешгӯии худро дақиқтар карда, нав намуд, то на танҳо соле, ки нубувват иҷро мегардид, балки худи сол, рӯз ва моҳро низ муайян созад. Хоҳар Уайт дар бораи таъсири пешгӯии Литч бар ҷаҳони динии миллериён, ҳангоме ки он воқеа иҷро шуд, чунин изҳори назар мекунад.

> “In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown . . . on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’

> «Дар соли 1840 боз як иҷрошавии назарраси пешгӯӣ таваҷҷуҳи густурдаеро барангехт. Ду сол пеш аз он, Ҷозайя Лич, яке аз воизони пешбари мавъизаи омадани дуюм, шарҳи Ваҳй 9-ро нашр намуда, суқути Империяи Усмониро пешгӯӣ карда буд. Мувофиқи ҳисобҳои ӯ, ин қудрат бояд... дар 11-уми августи соли 1840 сарнагун мешуд, вақте ки метавон интизор буд, ки қудрати усмонӣ дар Қустантиния шикаста гардад. Ва ман бовар дорам, ки ҳамин тавр хоҳад шуд».

> “At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

> «Дар ҳамон вақти муайяншуда Туркия, ба василаи сафирони худ, ҳимояи давлатҳои муттаҳидаи Аврупоро пазируфт ва ба ин тартиб худро таҳти назорати халқҳои масеҳӣ қарор дод. Ин воқеа пешгӯиро ба таври дақиқ ба иҷро расонд. Вақте ки ин маълум гардид, издиҳоми зиёде ба дурустии усулҳои тафсири нубувват, ки Миллер ва ҳамкоронаш пазируфта буданд, боварӣ ҳосил карданд, ва ба ҳаракати адвент такони аҷибе бахшида шуд. Мардони соҳибилм ва соҳибмақом бо Миллер ҳамроҳ шуданд, ҳам дар мавъиза кардан ва ҳам дар интишор додани ақидаҳои ӯ, ва аз соли 1840 то 1844 ин кор ба суръат густариш ёфт». «Ҷанҷоли Бузург», 334, 335.

Her endorsement of this event has through the years been attacked repeatedly through a variety of ways by Laodicean Seventh-day Adventists. As with the seven times and “the daily”, to attack this truth is to reject the foundations as represented upon the two sacred tables, and also the authority of the Spirit of Prophecy. The reason Satan has worked to destroy confidence in this history is multifaceted.

Дастгирии ӯ аз ин воқеа дар тӯли солҳо борҳо аз роҳҳои гуногун аз ҷониби адвентистони рӯзи ҳафтуми Лоудикия мавриди ҳамла қарор гирифтааст. Чунон ки дар мавриди «ҳафт бор» ва «қурбонии доимӣ», ҳамла ба ин ҳақиқат маънои рад кардани асосҳоеро дорад, ки бар ду лавҳи муқаддас муаррифӣ шудаанд, ва ҳамчунин рад кардани салоҳияти Рӯҳи Нубувватро. Сабабе ки Шайтон барои вайрон сохтани эътимод ба ин таърих амал кардааст, бисёрҷанба аст.

Litch’s prediction employed “the principles of prophetic interpretation adopted by Miller.” Miller was given insight to the element of prophetic time, and any who doubt that Miller’s message was based upon prophetic time, only needs to review the 1843 and 1850 pioneer charts to confirm that this was true. Before August 11, 1840, those opposing Miller’s prediction of the return of Christ would argue that prophetic time could not be employed to understand when Christ would return. They often used the Bible’s statement about not knowing the day nor hour, to resist his message and work.

Пешгӯии Литч «усулҳои тафсири нубувватиро, ки Миллер қабул намуда буд», ба кор мебурд. Ба Миллер дар бораи унсури вақти нубувватӣ фаҳмиш дода шуда буд, ва ҳар касе, ки шубҳа дорад, ки паёми Миллер бар вақти нубувватӣ асос ёфта буд, танҳо лозим аст, ки ҷадвалҳои пешоҳангони солҳои 1843 ва 1850-ро бознигарӣ намояд, то тасдиқ кунад, ки ин ҳақиқат дошт. Пеш аз 11 августи соли 1840, онҳое ки ба пешгӯии Миллер дар бораи бозгашти Масеҳ мухолифат мекарданд, баҳс менамуданд, ки вақти нубувватиро барои фаҳмидани он ки Масеҳ кай боз хоҳад гашт, истифода бурдан мумкин нест. Онҳо бисёр вақт барои муқовимат ба паём ва кори ӯ аз изҳороти Китоби Муқаддас дар бораи надонистани рӯз ва соат истифода мебурданд.

> But of that day and hour knoweth no man, no, not the angels of heaven, but my Father only. But as the days of Noe were, so shall also the coming of the Son of man be. For as in the days that were before the flood they were eating and drinking, marrying and giving in marriage, until the day that Noe entered into the ark, And knew not until the flood came, and took them all away; so shall also the coming of the Son of man be. Then shall two be in the field; the one shall be taken, and the other left. Matthew 24:36–40.

> Лекин дар бораи он рӯз ва соат ҳеҷ кас намедонад, на фариштагони осмон, балки танҳо Падари Ман. Вале чунон ки дар рӯзҳои Нӯҳ буд, омадани Писари Одам низ ҳамон гуна хоҳад буд. Зеро, чунон ки дар он рӯзҳое, ки пеш аз тӯфон буданд, мехӯрданду менӯшиданд, зан мегирифтанду ба шавҳар медоданд, то рӯзе ки Нӯҳ ба киштӣ даромад, Ва дарк накарданд, то тӯфон омаду ҳамаи онҳоро бурд; омадани Писари Одам низ ҳамон гуна хоҳад буд. Он гоҳ ду кас дар саҳро хоҳанд буд: яке гирифта мешавад, ва дигаре вомонда мешавад. Матто 24:36–40.

In spite of this passage the Millerites found too much biblical evidence to support their predictions and carried on and operated upon a principle later identified by Sister White.

Бо вуҷуди ин порча, миллериён барои дастгирии пешгӯиҳои худ далелҳои аз ҳад зиёди Китоби Муқаддас ёфтанд ва бар асоси усуле амалро идома доданд, ки баъдтар хоҳар Уайт онро муайян кард.

> “‘No man knoweth the day nor the hour’ was the argument most often brought forward by rejecters of the advent faith. The scripture is: ‘Of that day and hour knoweth no man, no not the angels of heaven, but My Father only.’ Matthew 24:36. A clear and harmonious explanation of this text was given by those who were looking for the Lord, and the wrong use made of it by their opponents was clearly shown. The words were spoken by Christ in that memorable conversation with His disciples upon Olivet after He had for the last time departed from the temple. The disciples had asked the question: ‘What shall be the sign of Thy coming, and of the end of the world?’ Jesus gave them signs, and said: ‘When ye shall see all these things, know that it is near, even at the doors.’ Verses 3, 33. One saying of the Saviour must not be made to destroy another. Though no man knoweth the day nor the hour of His coming, we are instructed and required to know when it is near. We are further taught that to disregard His warning, and refuse or neglect to know when His advent is near, will be as fatal for us as it was for those who lived in the days of Noah not to know when the flood was coming. And the parable in the same chapter, contrasting the faithful and the unfaithful servant, and giving the doom of him who said in his heart, ‘My Lord delayeth His coming,’ shows in what light Christ will regard and reward those whom He finds watching, and teaching His coming, and those denying it. ‘Watch therefore,’ He says. ‘Blessed is that servant, whom his Lord when He cometh shall find so doing.’ Verses 42, 46. ‘If therefore thou shalt not watch, I will come on thee as a thief, and thou shalt not know what hour I will come upon thee.’ Revelation 3:3.” The Great Controversy, 370.

> «“Ҳеҷ кас он рӯз ва он соатро намедонад” далеле буд, ки бештар аз ҳама аз ҷониби радкунандагони имони марбут ба омадани Худованд пеш оварда мешуд. Оят чунин аст: “Лекин дар бораи он рӯз ва он соат ҳеҷ кас намедонад, на фариштагони осмон, балки танҳо Падари Ман.” Матто 24:36. Тавзеҳи равшан ва ҳамоҳанги ин матн аз ҷониби онҳое дода шуда буд, ки мунтазири Худованд буданд, ва истифодаи нодурусте, ки мухолифони онҳо аз он мекарданд, ба таври ошкоро нишон дода шуда буд. Ин суханонро Масеҳ дар он гуфтугӯи фаромӯшнопазире бо шогирдони Худ бар кӯҳи Зайтун гуфт, пас аз он ки Ӯ барои охирин бор аз маъбад берун шуд. Шогирдон чунин савол дода буданд: “Аломати омадани Ту ва анҷоми ҷаҳон чӣ хоҳад буд?” Исо ба онҳо аломатҳо дод ва гуфт: “Пас, вақте ки ҳамаи ин чизҳоро мебинед, бидонед, ки наздик аст, бар дарҳост.” Оятҳои 3, 33. Набояд як гуфтаи Наҷотдиҳанда ба тавре истифода шавад, ки гуфтаи дигареро аз эътибор соқит гардонад. Гарчанде ҳеҷ кас рӯз ва соати омадани Ӯро намедонад, ба мо таълим дода шудааст ва аз мо талаб карда мешавад, ки бидонем кай он наздик аст. Ғайр аз ин, ба мо таълим дода шудааст, ки беэътиноӣ ба ҳушдори Ӯ ва саркашӣ ё саҳлангорӣ дар шинохтани он ки кай омадани Ӯ наздик аст, барои мо ҳамон қадар ҳалокатовар хоҳад буд, ки барои касоне, ки дар рӯзҳои Нӯҳ зиндагӣ мекарданд, надонистани вақти омадани тӯфон буд. Ва масали дар ҳамон боб омада, ки байни ғуломи бовафо ва бевафо муқоиса мекунад ва ҳукми касеро баён менамояд, ки дар дили худ мегӯяд: “Хӯҷаи ман омаданашро ба таъхир меандозад”, нишон медиҳад, ки Масеҳ онҳоеро, ки Ӯ онҳоро дар ҳолати бедорӣ ва таълим додани омадани Ӯ меёбад, ва онҳоеро, ки онро инкор мекунанд, чӣ гуна арзёбӣ хоҳад кард ва чӣ гуна подош хоҳад дод. “Пас, бедор бошед,” мегӯяд Ӯ. “Хушо он ғулом, ки хӯҷааш ҳангоми омаданаш ӯро дар чунин ҳол ёбад.” Оятҳои 42, 46. “Пас, агар бедор набошӣ, Ман бар ту мисли дузд хоҳам омад, ва нахоҳӣ донист, ки дар кадом соат бар ту хоҳам омад.” Ваҳй 3:3.” Муборизаи Бузург, 370.

When Litch’s prediction was fulfilled men “of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” Miller’s message was empowered when his rules of prophetic interpretation were confirmed as valid rules. In response to the fulfillment of the time prophecy, not only was Miller’s rule's confirmed, and many then joined the Millerite movement, but just as prophetically significant was that it was the primary rule of Miller’s rules that had been confirmed. Also, the fact that the confirmation was accomplished by the application of a prophecy of the second of three woes, which are also the fifth, sixth and seventh trumpet.

Ҳангоме ки пешгӯии Литч иҷро шуд, мардони «дорои дониш ва мақом бо Миллер ҳам дар мавъиза кардан ва ҳам дар нашр намудани ақидаҳои ӯ ҳамроҳ шуданд, ва аз соли 1840 то 1844 кор ба суръат густариш ёфт». Паёми Миллер он гоҳ қувват гирифт, ки қоидаҳои ӯ оид ба тафсири нубувват ҳамчун қоидаҳои саҳеҳ тасдиқ шуданд. Дар посух ба иҷро шудани нубуввати вақт, на танҳо қоидаҳои Миллер тасдиқ гардиданд ва бисёре пас аз он ба ҳаракати миллерӣ пайвастанд, балки, аз нигоҳи нубувватӣ, аҳаммияти асосӣ дар он буд, ки маҳз қоидаи аввалин аз қоидаҳои Миллер тасдиқ гардида буд. Ҳамчунин, худи он ки ин тасдиқ тавассути татбиқи як нубувват аз дуюми се вой ба анҷом расид, ки онҳо ҳамчунин карнаи панҷум, шашум ва ҳафтум мебошанд.

The empowerment of Miller’s message became one of the most significant waymarks of the Millerite reform movement. It had been typified by Jesus’ baptism. It marked that the final testing process of the former covenant people (the Protestants) had begun. It became the focus of Satan’s attack against the overall Millerite movement and message.

Қувват бахшидани паёми Миллер ба яке аз муҳимтарин аломатҳои роҳ дар ҷунбиши ислоҳотии миллерӣ табдил ёфт. Он ба василаи таъмиди Исо намунасозӣ шуда буд. Ин нишон медод, ки раванди ниҳоии имтиҳони қавми собиқи аҳд (протестантҳо) оғоз ёфтааст. Он ба маркази ҳамлаи Шайтон бар зидди тамоми ҷунбиш ва паёми миллерӣ табдил ёфт.

> “Any question that Satan can arouse in the mind to create doubt in regard to the grand history of the past travels of the people of God will please his satanic majesty and is an offense to God. The tidings of the Lord’s soon coming in power and great glory to our world is truth, and in 1840 many voices were raised in its proclamation.” Manuscript Releases, volume 9, 134.

> «Ҳар саволе, ки шайтон метавонад дар зеҳн бархезонад, то нисбат ба таърихи бузурги саргузашти гузаштаи қавми Худо шакку шубҳа ба вуҷуд оварад, ба ҷалолманди шайтонӣ писанд меояд ва барои Худо таҳқир аст. Хабари омадани наздики Худованд бо қудрат ва ҷалоли азим ба ҷаҳони мо ҳақиқат аст, ва дар соли 1840 овозҳои бисёре барои эълони он баланд гардиданд». Manuscript Releases, ҷилди 9, 134.

On September 11, 2001 the third woe arrived into prophetic history. The event confirmed the primary rule of prophetic interpretation adopted by the movement of the third angel that began in 1989. The first truth opened up to the messenger of that reform movement was opened up in 1989, and it was not the last six verses of Daniel eleven. It was the truth that all the reform movements run parallel to each other and are to be brought together line upon line in order to identify the characteristics of the movement of the one hundred and forty-four thousand which is the movement of the third angel. The first public presentation I ever gave was at a camp meeting in 1994, or perhaps 1995. The presentation was not on the last six verses of Daniel eleven, it was on the reform lines running parallel to each other.

Дар 11 сентябри соли 2001 войи сеюм ба таърихи нубувват ворид шуд. Он рӯйдод қоидаи асосии тафсири нубувватиро, ки ҳаракати фариштаи сеюм, ки дар соли 1989 оғоз ёфт, қабул карда буд, тасдиқ намуд. Аввалин ҳақиқате, ки ба паёмбари он ҳаракати ислоҳотӣ ошкор шуд, дар соли 1989 ошкор гардид, ва он шаш ояти охирини боби ёздаҳуми Дониёл набуд. Он ҳақиқат ин буд, ки ҳамаи ҳаракатҳои ислоҳотӣ ба таври мувозӣ бо ҳам ҷараён доранд ва бояд сатр бар сатр бо ҳам оварда шаванд, то хусусиятҳои ҳаракати саду чилу чаҳор ҳазор, ки ҳамон ҳаракати фариштаи сеюм аст, муайян карда шаванд. Аввалин пешниҳоди оммавие, ки ман ҳаргиз ироа кардам, дар як ҷамъомади хаймавӣ дар соли 1994, ё шояд 1995 буд. Он пешниҳод дар бораи шаш ояти охирини боби ёздаҳуми Дониёл набуд; он дар бораи хатҳои ислоҳотӣ буд, ки ба таври мувозӣ бо ҳам ҷараён доранд.

When the prophecy of Islam of the third woe was fulfilled on September 11, 2001, it paralleled August 11, 1840. In 1840 a prophecy of the first and second woes confirmed the message of the Millerites, and on September 11, 2001 a prophecy of the third woe confirmed the message of Future for America. The recognition of that fact brought a multitude into the movement, where it had previously been primarily one individual. The message of the movement and the messenger then became under attack, just as the history of 1840 had become the focus of satanic attack through the decades that followed.

Вақте ки пешгӯии Ислом дар бораи войи сеюм 11 сентябри соли 2001 ба иҷро расид, он ба 11 августи соли 1840 мувофиқ омад. Дар соли 1840 пешгӯие дар бораи войи якум ва дуюм паёми миллеритҳоро тасдиқ намуд, ва дар 11 сентябри соли 2001 пешгӯие дар бораи войи сеюм паёми Future for America-ро тасдиқ кард. Дарки ин воқеият анбӯҳи зиёдеро ба ин ҳаракат овард, дар ҳоле ки пеш аз он он асосан аз як фард иборат буд. Сипас паёми ин ҳаракат ва паёмовари он мавриди ҳамла қарор гирифтанд, ҳамон тавре ки таърихи соли 1840 дар тӯли даҳсолаҳои баъдӣ ба маркази ҳамлаи шайтонӣ табдил ёфта буд.

Those who joined the movement of Future for America adopted the rules of prophetic interpretation assembled by the messenger of that history. One of those rules, perhaps the most significant of those rules was and is a triple application of prophecy. The messenger had come to understand that certain prophetic truths were illustrated upon three specific fulfillments. Believing that the Millerite history was repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand it was seen that August 11, 1840 typified September 11, 2001, and that the other sacred reform lines also possessed that very same waymark.

Онҳое ки ба ҳаракати Future for America ҳамроҳ шуданд, қоидаҳои тафсири пешгӯиро, ки пайғомбари он таърих гирд оварда буд, қабул карданд. Яке аз он қоидаҳо, ва шояд муҳимтарини он қоидаҳо, татбиқи сегонаи пешгӯӣ буд ва ҳаст. Пайғомбар ба дарке расида буд, ки баъзе ҳақоиқи пешгӯйӣ бар се иҷрои мушаххас тасвир ёфтаанд. Бо эътиқод ба он ки таърихи миллерӣ дар таърихи саду чиҳилу чор ҳазор такрор шудааст, чунин дида шуд, ки 11 августи 1840 намунаи 11 сентябри 2001 буд, ва дигар хатҳои муқаддаси ислоҳот низ ҳамон айёми нишондодаро дар худ доштанд.

The evidence of the repetition of every sacred reform line in the line of the third angel was then opened up by the Lion of the tribe of Judah. It was seen that just as the Millerite history fulfilled the parable of the ten virgins to the very letter, so too did the history of Future for America.

Далели такрор шудани ҳар як хатти муқаддаси ислоҳот дар хатти фариштаи сеюм он гоҳ аз ҷониби Шери сибти Яҳудо кушода гардид. Маълум шуд, ки ҳамон тавре ки таърихи миллеритӣ масали даҳ бокираро то ҳарфи охирин ба иҷро расонидааст, ҳамон тавр таърихи Future for America низ онро ба иҷро расонидааст.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> «Манро бисёр вақт ба масали даҳ бокира ишора мекунанд, ки панҷ нафари онҳо доно буданд ва панҷ нафар нодон. Ин масал то хурдтарин ҷузъиёташ иҷро шудааст ва иҷро хоҳад шуд, зеро он ба ин замон татбиқи махсус дорад ва, мисли паёми фариштаи сеюм, иҷро шудааст ва то анҷоми замон ҳақиқати ҳозира боқӣ хоҳад монд». Review and Herald, August 19, 1890.

The seven thunders of Revelation ten were recognized to identify that the experience of the Millerites from August 11, 1840 to October 22, 1844, and also the history of September 11, 2001 unto the soon-coming Sunday law.

Ҳафт раъди Ваҳй боби даҳум шинохта шуданд, то муайян созанд, ки таҷрибаи миллериён аз 11 августи соли 1840 то 22 октябри соли 1844, ва ҳамчунин таърихи 11 сентябри соли 2001 то қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда.

> “The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages. . . .

> «Нури махсусе, ки ба Юҳанно дода шуд ва дар ҳафт раъд ифода ёфт, тасвири рӯйдодҳое буд, ки дар зери паёмҳои фариштаи якум ва дуюм ба вуқӯъ мепайвастанд....»

> “After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> «Пас аз он ки ин ҳафт раъд овозҳои худро баланд карданд, ба Юҳанно, чунон ки ба Дониёл дар бораи китоби хурд, чунин амр мерасад: “Он чиро, ки ҳафт раъд гуфтаанд, мӯҳр зан.” Инҳо ба воқеаҳои оянда дахл доранд, ки дар навбати худ ошкор хоҳанд шуд». The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

It was recognized that Sister White directly said that the movement of the third angel runs parallel with the movement of the first and second angels.

Маълум гардид, ки Хоҳар Уайт бевосита гуфтааст, ки ҳаракати фариштаи сеюм баробари ҳаракати фариштаи якум ва дуюм ҷараён мегирад.

> “God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 803, 804.

> «Худо паёмҳои Ваҳйи 14-ро дар қатори нубувват ҷой додааст, ва кори онҳо набояд то анҷоми таърихи ин замин қатъ гардад. Паёмҳои фариштаи якум ва дуюм ҳанӯз барои ин замон ҳақиқатанд, ва бояд ҳамзамон бо ин паёме, ки баъд аз онҳо меояд, пеш раванд. Фариштаи сеюм ҳушдори худро бо овози баланд эълон мекунад. “Баъд аз ин чизҳо,” гуфт Юҳанно, “ман фариштаи дигареро дидам, ки аз осмон фуруд меомад, ва қудрати азиме дошт; ва замин аз ҷалоли ӯ мунаввар гардид.” Дар ин равшанӣ, нури ҳамаи он се паём бо ҳам муттаҳид шудааст.» The 1888 Materials, 803, 804.

The movement of the first and second angels runs parallel with the movement of the third angel. The prophecy that empowered the movement of the first and second angel, was empowered by a fulfillment of a time prophecy of the first and second woe, and the empowerment of the movement of the third angel was empowered by a fulfillment of a prophecy of the third woe.

Ҳаракати фариштаи якум ва дуюм ба таври мувозӣ бо ҳаракати фариштаи сеюм ҷараён дорад. Нубуввате, ки ҳаракати фариштаи якум ва дуюмро қувват бахшид, бо иҷрои як нубуввати замонӣ дар бораи войи якум ва дуюм қувват ёфт; ва қувватёбии ҳаракати фариштаи сеюм низ бо иҷрои як нубувват дар бораи войи сеюм ба амал омад.

As with August 11, 1840, when the message of Future for America was confirmed “multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted” by Future for America, and “a wonderful impetus was given to the advent movement.” “Men of learning and position united” with Future for America, “both in preaching and in publishing” the prophetic message of Future for America. The specific rule of Future for America which clearly confirmed September 11, 2001 as a fulfillment of prophecy was a “triple application of prophecy.”

Ҳамон тавре ки дар 11 августи соли 1840, вақте ки паёми Future for America тасдиқ гардид, «анбӯҳи мардум ба дурустии усулҳои тафсири нубувват, ки Future for America пазируфта буд, мутмаин шуданд», ва «ба ҳаракати адвентӣ такони шигифтангезе дода шуд». «Мардони донишманд ва соҳибмақом» бо Future for America «ҳам дар мавъиза ва ҳам дар нашр»‑и паёми нубувватии Future for America муттаҳид шуданд. Қоидаи мушаххаси Future for America, ки 11 сентябри соли 2001‑ро ба таври равшан ҳамчун иҷрои нубувват тасдиқ намуд, «татбиқи сегонаи нубувват» буд.

When we accept the foundational view of Islam of the first and second woes, as represented on both sacred charts, in conjunction with the written testimony of those who taught the message, we recognize specific prophetic characteristics associated with the first woe, and the second woe. The Bible repeatedly teaches, in a variety of ways, that truth is established upon the testimony of two. The prophetic characteristics of the first woe, combined with the prophetic characteristics of the second woe, establishes the prophetic characteristics of the third woe. The triple application of Islam is so specific in identifying the arrival of the third woe on September 11, 2001, that it is impossible not to see, though most choose to close their eyes to the evidence.

Вақте ки мо назари бунёдии Исломро дар бораи войи якум ва дуюм, чунонки дар ҳар ду нақшаи муқаддас нишон дода шудааст, дар ҳамбастагӣ бо шаҳодати хаттии онҳое, ки ин паёмро таълим медоданд, қабул мекунем, мо хусусиятҳои муайяни нубувватиро, ки ба войи якум ва войи дуюм марбутанд, дарк менамоем. Китоби Муқаддас борҳо, ба роҳҳои гуногун, таълим медиҳад, ки ҳақиқат бар шаҳодати ду нафар устувор мегардад. Хусусиятҳои нубувватии войи якум, дар якҷоягӣ бо хусусиятҳои нубувватии войи дуюм, хусусиятҳои нубувватии войи сеюмро муайян месозанд. Татбиқи сегонаи Ислом дар муайян сохтани фаро расидани войи сеюм дар 11 сентябри соли 2001 чунон мушаххас аст, ки онро надидан ғайримумкин мебошад, ҳарчанд аксарият интихоб мекунанд, ки чашмони худро бар ин далелҳо бибанданд.

The triple application of prophecy firmly established that the third woe arrived on September 11, 2001. It was then seen that the rule had been directly associated with the second angel’s message, which in the time of the Millerites and also in the time of the one hundred and forty-four thousand is the period when the Holy Spirit is poured out. Both histories are a fulfillment of the parable of the ten virgins, and in the parable the message of the Midnight Cry is where the distinction between the wise and foolish is manifested, and it is where the message of the second angel is empowered.

Татбиқи сегонаи пешгӯӣ ба таври қотеъ собит намуд, ки войи сеюм 11 сентябри соли 2001 фаро расид. Он гоҳ маълум гардид, ки ин қоида мустақиман бо паёми фариштаи дуюм алоқаманд будааст, ки ҳам дар замони миллеритҳо ва ҳам дар замони саду чилу чаҳор ҳазор давраест, ки дар он Рӯҳулқудс рехта мешавад. Ҳар ду таърих иҷрои масали даҳ бокира мебошанд, ва дар ин масал паёми Нидои Нимашаб ҷое аст, ки дар он фарқияти миёни хирадмандон ва аблаҳон зоҳир мегардад, ва ҳамон ҷоест, ки паёми фариштаи дуюм қувват меёбад.

> “Near the close of the second angel’s message, I saw a great light from heaven shining upon the people of God. The rays of this light seemed bright as the sun. And I heard the voices of angels crying, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’

> «Наздик ба анҷоми паёми фариштаи дуюм, дидам, ки нури бузурге аз осмон бар қавми Худо медурахшид. Шуоъҳои ин нур гӯё мисли офтоб дурахшон буданд. Ва овозҳои фариштагонро шунидам, ки нидо мекарданд: “Инак, Домод меояд; барои пешвоз гирифтани Ӯ берун оед!”»

> “This was the midnight cry, which was to give power to the second angel’s message. Angels were sent from heaven to arouse the discouraged saints and prepare them for the great work before them. The most talented men were not the first to receive this message. Angels were sent to the humble, devoted ones, and constrained them to raise the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’” Early Writings, 238.

> «Ин нидои нисфи шаб буд, ки мебоист ба паёми фариштаи дуюм қудрат бахшад. Фариштагон аз осмон фиристода шуданд, то муқаддасони рӯҳафтодаро бедор созанд ва онҳоро барои кори бузурге, ки дар пеши онҳо буд, омода намоянд. Тавонотарин мардон нахустин касоне набуданд, ки ин паёмро қабул карданд. Фариштагон назди фурӯтанону содиқон фиристода шуданд ва онҳоро водор карданд, ки ин нидоро баланд кунанд: “Инак, Домод меояд; барои пешвоз гирифтани Ӯ берун оед!”» Early Writings, 238.

In the history of the first and second angels, the outpouring of the Holy Spirit is accomplished by the Midnight Cry joining the second angels’ message. This is repeated in the history of the third angel.

Дар таърихи фариштаи якум ва дуюм, рехтани Рӯҳулқудс ба воситаи ҳамроҳ шудани Нидои Нимаи Шаб ба паёми фариштаи дуюм ба анҷом мерасад. Ин дар таърихи фариштаи сеюм такрор мешавад.

> “Angels were sent to aid the mighty angel from heaven, and I heard voices which seemed to sound everywhere, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues; for her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. This message seemed to be an addition to the third message, and joined it, as the midnight cry joined the second angel’s message in 1844. The glory of God rested upon the patient, waiting saints, and they fearlessly gave the last solemn warning, proclaiming the fall of Babylon, and calling upon God’s people to come out of her; that they might escape her fearful doom.” Spiritual Gifts, volume 1, 195.

> «Фариштагон фиристода шуданд, то ба он фариштаи пурқувват аз осмон ёрӣ расонанд, ва ман овозҳоеро шунидам, ки гӯё дар ҳама ҷо танин меандохтанд: “Аз вай берун оед, эй қавми Ман, то дар гуноҳҳои вай шарик нагардед ва аз балоҳои вай насибе нагиرید; зеро гуноҳҳои вай то ба осмон расидаанд, ва Худо шароратҳои вайро ба ёд овардааст”. Ин паём гӯё иловае ба паёми сеюм менамуд ва бо он пайваст мегардид, ҳамон тавре ки нидои нисфи шаб дар соли 1844 ба паёми фариштаи дуюм пайваст гардида буд. Ҷалоли Худо бар муқаддасони пуртоқат ва мунтазир қарор дошт, ва онҳо бе ҳарос огоҳии охирини ҷиддиро мерасониданд, суқути Бобилро эълон мекарданд ва қавми Худоро даъват менамуданд, ки аз вай берун оянд, то аз ҳукми даҳшатноки вай раҳоӣ ёбанд». Spiritual Gifts, volume 1, 195.

In terms of a triple application of prophecy, the second angel’s message represents a triple application of prophecy, for the message in either history is Babylon twice fallen.

Дар бобати татбиқи сегонаи нубувват, паёми фариштаи дуюм худ татбиқи сегонаи нубувватро ифода мекунад, зеро ин паём дар ҳар ду таърих эълон менамояд, ки Бобил ду бор суқут кардааст.

> And there followed another angel, saying, Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication. Revelation 14:8.

> Ва фариштаи дигаре аз паи он омад, ва гуфт: Бобил суқут кард, суқут кард, он шаҳри бузург, зеро ки ҳамаи халқҳоро аз шароби ғазаби зинои худ нӯшонид. Ваҳй 14:8.

The mighty angel of Revelation ten descended with the fulfillment of a prophecy of the first and second woe on August 11, 1840, and in so doing it typified the descent of the mighty angel of Revelation chapter eighteen on September 11, 2001. That angel who lightens the earth with His glory then made a proclamation.

Фариштаи қудратманди Ваҳйи боби даҳум бо иҷрошавии як пешгӯии войи аввал ва дувум 11 августи соли 1840 нозил шуд, ва бо ин амал нузули фариштаи қудратманди Ваҳйи боби ҳаждаҳумро дар 11 сентябри соли 2001 тимсол намуд. Он фариштае, ки заминро бо ҷалоли Худ равшан мекунад, он гоҳ эълоне кард.

> And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. Revelation 18:2.

> Ва ӯ бо овози баланде нидо карда, гуфт: «Бобули бузург афтод, афтод, ва маскани девҳо, ва паноҳгоҳи ҳар рӯҳи палид, ва қафаси ҳар парандаи нопок ва нафратангез гардидааст». Ваҳй 18:2.

The message of the second angel of chapter fourteen, and of the mighty angel of chapter eighteen is identifying that Babylon has twice fallen, and the message is identifying Babylon of the last days. It identifies Babylon of the last days, for the two times Babylon previously fell in the time of Nimrod, and in the time of Nebuchadnezzar unto Belshazzar establishes the prophetic characteristics of the fall of the whore of Revelation seventeen who has written on her forehead, “Babylon the Great.” To identify that fall of Babylon in the last days requires the two witnesses of the two previous falls of Babylon, for the message of the last days is Babylon is fallen, is fallen. When the mighty angel descended when the great buildings of New York City were brought down by a touch of God, by His proclamation He identifies the rule of a triple application of prophecy. The triple application of prophecy that established September 11, 2001 as a fulfillment of God’s prophetic Word was the triple application of the three woes.

Паёми фариштаи дуюми боби чордаҳум ва фариштаи нерӯманди боби ҳаждаҳум муайян месозад, ки Бобил ду бор суқут кардааст, ва ин паём Бобили айёми охирро муайян мекунад. Он Бобили айёми охирро муайян мекунад, зеро ду боре ки Бобил пештар суқут карда буд, дар замони Нимруд ва дар замони Набукаднесар то Белшасар, хусусиятҳои нубувватии суқути фоҳишаи Ваҳйи ҳабдаҳро, ки бар пешонии ӯ навишта шудааст: «Бобили Бузург», муқаррар месозад. Барои муайян кардани он суқути Бобил дар айёми охир, ду шоҳиди он ду суқути пешини Бобил зарур аст, зеро паёми айёми охир ин аст: Бобил суқут кард, суқут кард. Вақте ки фариштаи нерӯманд фуруд омад, он гоҳ ки биноҳои бузурги шаҳри Ню-Йорк бо ламси Худо фурӯ оварда шуданд, Ӯ бо эъломи Худ қоидаи татбиқи сегонаи нубувватро муайян месозад. Татбиқи сегонаи нубувват, ки 11 сентябри соли 2001-ро ҳамчун иҷрошавии Каломи нубувватии Худо муқаррар намуд, ҳамон татбиқи сегонаи се вой буд.

At that fulfillment many joined the movement of Future for America, and they were convinced of the principles of prophetic interpretation that had been employed by Future for America. August 11, 1840 repeated, and in so doing the repetition did not confirm the primary rule of Miller, that being that a day represents a year in Bible prophecy, for the primary rule of Future for America was that the Millerite history of the first and second angels’ messages is repeated in the history of the movement of the third angel.

Дар он иҷроиш бисёре ба ҳаракати Future for America ҳамроҳ шуданд ва онҳо ба усулҳои таъбири нубувват, ки Future for America ба кор бурда буд, боварӣ ҳосил карданд. 11 августи соли 1840 такрор шуд, ва бо ин такрор, қоидаи асосии Миллерро тасдиқ накард, яъне он ки дар нубуввати Китоби Муқаддас як рӯз як солро ифода мекунад, зеро қоидаи асосии Future for America ин буд, ки таърихи миллеритии паёмҳои фариштаи якум ва дуюм дар таърихи ҳаракати фариштаи сеюм такрор мегардад.

It seems self-evident that if the year 1840 became a specific attack of his satanic majesty, as Sister White identifies Satan, then the history of September 11, 2001 would also be subject to a similar attack. Thus, we find conspiracy theories identifying the role of the globalist, or the Jesuits, or the CIA, or the Bushes or some combination of those powers. Those theories, though containing some elements of truth are designed to refute the idea that it was a touch from God that brought down the great buildings of New York City, thus marking the arrival of the third woe into the history of the movement of the one hundred and forty-four thousand.

Ба назар худ аз худ равшан аст, ки агар соли 1840 ба ҳамлаи мушаххаси ҷаноби аълоҳазрати шайтонӣ табдил ёфта бошад, чунон ки Хоҳар Уайт Шайтонро муайян мекунад, пас таърихи 11 сентябри соли 2001 низ бояд мавриди ҳамлаи монанд қарор гирифта бошад. Бинобар ин, мо назарияҳои тавтиаеро мебинем, ки нақши ҷаҳонигароён, ё йезуитҳо, ё CIA, ё Бушҳо, ё як навъ омезиши ин қудратҳоро муайян мекунанд. Ин назарияҳо, гарчанде баъзе унсурҳои ҳақиқатро дар бар доранд, барои рад кардани он андеша тарҳрезӣ шудаанд, ки он ламси Худо буд, ки биноҳои азими шаҳри Ню-Йоркро фурӯ овард ва ба ин васила фаро расидани войи сеюмро ба таърихи ҳаракати яксаду чилу чаҳор ҳазор нишонгузорӣ кард.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> «Оё акнун ин сухане пеш меояд, ки гӯё ман эълон карда бошам, ки Ню-Йорк бояд бо мавҷи азими баҳр рӯфта шавад? Инро ман ҳаргиз нагуфтаам. Ман гуфтаам, вақте ки ба биноҳои азиме, ки дар он ҷо қомат афрохта, ошёна бар ошёна боло мерафтанд, менигаристам: “Чӣ саҳнаҳои даҳшатноке рӯй хоҳанд дод, вақте ки Худованд барои ба шиддат ба ларза овардани замин бархезад! Он гоҳ суханони Ваҳй 18:1–3 ба иҷро хоҳанд расид.” Тамоми боби ҳаждаҳуми Ваҳй ҳушдорест дар бораи он чи бар замин меояд. Аммо ман дар хусуси он чи махсусан бар Ню-Йорк хоҳад омад, нуре надорам, ҷуз ин ки медонам, рӯзе биноҳои азими он ҷо аз гардиш ва вожгунии қудрати Худо сарнагун хоҳанд шуд. Аз рӯшноие, ки ба ман дода шудааст, медонам, ки нобудӣ дар ҷаҳон аст. Як калом аз ҷониби Худованд, як ламси қудрати тавонои Ӯ, ва ин сохтмонҳои азим фурӯ хоҳанд афтод. Саҳнаҳое рӯй хоҳанд дод, ки даҳшатнокии онҳоро мо тасаввур карда наметавонем». Review and Herald, July 5, 1906.

The conspiracy theories, whether containing no truth or partial truths all undermine the truth that it was God’s providential activity that brought about the events of that date. Those various conspiracy theories are Satan’s attack from the outside of the movement against the truth, but he also worked to undermine the truth from within the movement. One of those internal attacks is based upon a rejection of Rome as the subject of the book of Joel.

Назарияҳои тавтиъа, хоҳ тамоман беасос бошанд ва хоҳ дорои баъзе ҳақиқатҳо, ҳамаашон он ҳақиқатро суст мегардонанд, ки воқеаҳои он рӯз бо амалиёти пешбаранда ва илоҳии Худо ба вуҷуд омада буданд. Он назарияҳои гуногуни тавтиъа ҳамлаи Шайтон аз беруни ҳаракат бар зидди ҳақиқат мебошанд, аммо ӯ ҳамчунин аз даруни худи ҳаракат низ барои суст кардани ҳақиқат амал кард. Яке аз он ҳамлаҳои дохилӣ бар рад кардани Рум ҳамчун мавзӯи китоби Юъил асос ёфтааст.

We will consider that controversy in the next article.

Мо он баҳсро дар мақолаи навбатӣ баррасӣ хоҳем кард.

> The word of the Lord that came to Joel the son of Pethuel. Hear this, ye old men, and give ear, all ye inhabitants of the land. Hath this been in your days, or even in the days of your fathers? Tell ye your children of it, and let your children tell their children, and their children another generation. That which the palmerworm hath left hath the locust eaten; and that which the locust hath left hath the cankerworm eaten; and that which the cankerworm hath left hath the caterpiller eaten. Awake, ye drunkards, and weep; and howl, all ye drinkers of wine, because of the new wine; for it is cut off from your mouth. For a nation is come up upon my land, strong, and without number, whose teeth are the teeth of a lion, and he hath the cheek teeth of a great lion. Joel 1:1–6.

> Каломи Худованд, ки бар Юил, писари Петуэл, нозил шуд. Инро бишнавед, эй пирон, ва гӯш фаро диҳед, эй ҳамаи сокинони замин. Оё ин дар айёми шумо воқеъ шудааст, ё ҳатто дар айёми падарони шумо? Дар бораи он ба фарзандони худ ҳикоят кунед, ва бигзор фарзандони шумо ба фарзандони худ ҳикоят кунанд, ва фарзандони онҳо ба насли дигар. Он чиро, ки кирми палмер боқӣ гузоштааст, малах хӯрдааст; ва он чиро, ки малах боқӣ гузоштааст, кирми канкер хӯрдааст; ва он чиро, ки кирми канкер боқӣ гузоштааст, кирми катерпиллар хӯрдааст. Бедор шавед, эй майпарастон, ва гиря кунед; ва нола намоед, эй ҳамаи нӯшандагони шароб, ба сабаби шароби тоза; зеро он аз даҳони шумо бурида шудааст. Зеро қавме бар замини Ман баромадааст, пурзӯр ва бешумор, ки дандонҳояш дандонҳои шер аст, ва дандонҳои осиёбаш дандонҳои шери азим аст. Юил 1:1–6.

Back to Articles