Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Nine

Китоби Дониёл — Саду панҷоҳу нӯҳум

Unveiling the Three Angelic Touches in Daniel’s Vision: A Prophetic Revelation

Кушодани се ламси фариштагон дар рӯъёи Дониёл: ваҳйи нубувватӣ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 26, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In chapter ten Daniel is touched three times, and those three touches correspond to the three times Daniel personally experiences the “mareh,” vision. The first and last appearances were of Gabriel, the messenger of the Revelation of Jesus Christ. Gabriel is the one who takes the message from Christ, that was given Him by the Father, and delivers it to the prophet, who is to send it to the churches.

Дар боби даҳум Дониёл се бор ламс карда мешавад, ва он се ламс ба он се боре мувофиқат мекунанд, ки Дониёл шахсан «мареҳ», рӯъёро, таҷриба мекунад. Зуҳуроти аввалин ва охирин аз Ҷабраил буданд, паёмовари Ваҳйи Исои Масеҳ. Ҷабраил ҳамон касест, ки паёмро аз Масеҳ, ки аз ҷониби Падар ба Ӯ дода шудааст, гирифта, ба пайғамбар мерасонад, то ки вай онро ба калисоҳо бифиристад.

> But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Daniel 10:21.

> Лекин ман ба ту он чиро нишон хоҳам дод, ки дар китоби ростӣ навишта шудааст; ва дар ин чизҳо ҳеҷ касе нест, ки бо ман истодагӣ намояд, магар Микоил, мири шумо. Дониёл 10:21.

Gabriel knows he is a created being, and this is why he straightly informed John not to worship him in the book of Revelation.

Ҷабраил медонад, ки ӯ махлуқи офаридашуда аст, ва аз ҳамин сабаб ӯ ба Юҳанно дар китоби Ваҳй ошкоро гуфт, ки ӯро саҷда накунад.

> And I fell at his feet to worship him. And he said unto me, See thou do it not: I am thy fellowservant, and of thy brethren that have the testimony of Jesus: worship God: for the testimony of Jesus is the spirit of prophecy. Revelation 19:10.

> Ва ман назди пойҳои ӯ афтодам, то ӯро саҷда кунам. Ва ӯ ба ман гуфт: «Зинҳор, чунин макун; ман ҳамхидмати ту ҳастам ва аз бародарони ту, ки шаҳодати Исо доранд: Худоро саҷда намо; зеро шаҳодати Исо рӯҳи нубувват аст». Ваҳй 19:10.

The student of prophecy is therefore to understand that the reason Gabriel identifies that there is none above him in connection with what “is noted in the scripture of truth,” has a specific prophetic purpose. When he identifies the fact that only Christ understands the scriptures better than himself, he identifies Christ as “Michael your prince.” But Michael is not only a prince, he is the archangel.

Пас, муҳаққиқи нубувват бояд дарк намояд, ки сабабе, ки Ҷабраил дар робита бо он чи «дар китоби ҳақиқат навишта шудааст» изҳор медорад, ки болотар аз ӯ ҳеҷ касе нест, мақсади муайяни нубувватӣ дорад. Ҳангоме ки ӯ ин воқеиятро баён мекунад, ки танҳо Масеҳ Навиштаҳоро аз худи ӯ беҳтар мефаҳмад, ӯ Масеҳро ҳамчун «Микоили амири шумо» муаррифӣ мекунад. Аммо Микоил на танҳо амир аст, балки фариштаи аъзам низ ҳаст.

> Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 7.

> Лекин Микоили фариштаи аъзам, ҳангоме ки бо иблис дар бораи ҷасади Мусо баҳсу мунозира мекард, ҷуръат накард, ки бар зидди ӯ айбномаи ҳақоратомез оварад, балки гуфт: «Худованд туро мазаммат намояд». Яҳудо 7.

All three touches are therefore angelic touches, and the three times Daniel experiences the “mareh,” vision it is angelic. The third time Daniel is touched it is to be strengthened, for previously, at the second touch he lost his strength.

Аз ин рӯ, ҳар се ламс ламсҳои фариштагӣ мебошанд, ва ҳар се боре ки Дониёл «мареҳ»-ро, яъне рӯъёро, таҷриба мекунад, он фариштагӣ аст. Бори сеюм, ки Дониёл ламс карда мешавад, ин барои қувват бахшидан ба ӯст, зеро пештар, дар ламси дуюм, ӯ қуввати худро аз даст дода буд.

> Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Then said he, Knowest thou wherefore I come unto thee? and now will I return to fight with the prince of Persia: and when I am gone forth, lo, the prince of Grecia shall come. Daniel 10:18–20.

> Пас яке бо намуди одаме омада, маро ламс кард ва маро қувват бахшид, Ва гуфт: «Эй марди бағоят маҳбуб, натарс; осоиштагӣ бар ту бод; қавӣ шав, оре, қавӣ шав». Ва ҳангоме ки ӯ бо ман сухан гуфт, ман қувват ёфтам ва гуфтам: «Бигзор оғоям сухан гӯяд; зеро ту маро қувват бахшидаӣ». Пас ӯ гуфт: «Оё медонӣ, ки чаро назди ту омадаам? Ва алҳол бармегардам, то бо мири Форс ҷанг намоям; ва ҳангоме ки ман биравам, инак, мири Юнон хоҳад омад». Дониёл 10:18–20.

Gabriel reminds Daniel that he had “come to make” Daniel “understand what shall befall thy people in the latter days,” when he asked Daniel if he “knowest thou wherefore I come unto thee?” In agreement with what he had taught Daniel of the latter days, Gabriel then states that he would then “return to fight with the prince of Persia: and when I am gone forth, lo, the prince of Grecia shall come.” He then begins the prophetic narrative of chapter eleven, that describes what befalls the one hundred and forty-four thousand in the latter days. That prophetic narrative is placed in the context of the battle with “the prince of Persia” and “the prince of Grecia”.

Ҷабраил ба Дониёл ёдовар мешавад, ки ӯ «омадааст, то» ба Дониёл «бифаҳмонад, ки дар айёми охир бар қавми ту чӣ хоҳад омад», он гоҳ ки аз Дониёл пурсид: «Оё медонӣ, ки чаро назди ту омадаам?» Мувофиқи он чи ки ӯ ба Дониёл дар бораи айёми охир таълим дода буд, Ҷабраил баъд мегӯяд, ки ӯ «боз хоҳад гашт, то бо мири Форс ҷанг кунад; ва ҳангоме ки берун равам, инак, мири Юнон хоҳад омад». Сипас ӯ баёни нубувватии боби ёздаҳумро оғоз мекунад, ки он тавсиф менамояд, ки дар айёми охир бар сари яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор чӣ хоҳад омад. Он баёни нубувватӣ дар заминаи ҷанг бо «мири Форс» ва «мири Юнон» ҷой дода шудааст.

The actual history between Cyrus the Great and Alexander the Great was over two hundred years. But in the great earthquake of Revelation chapter eleven, the final movements are rapid ones, and as soon as the sixth kingdom is conquered by the counterfeit king of the north, the seventh kingdom, the ten kings, represented by Greece, immediately agree to give their kingdom unto the beast.

Таърихи воқеӣ миёни Куруши Бузург ва Искандари Мақдунӣ беш аз дусад солро дар бар мегирифт. Аммо дар заминларзаи бузурги боби ёздаҳуми Ваҳй, ҳаракатҳои ниҳоӣ босуръатанд; ва ҳамин ки салтанати шашум аз ҷониби подшоҳи қалбакии шимол фатҳ карда мешавад, салтанати ҳафтум — даҳ подшоҳ, ки Юнон онҳоро намояндагӣ мекунад, — дарҳол мувофиқат мекунанд, ки салтанати худро ба ҳайвони ваҳшӣ бисупоранд.

At one level the “mareh” vision is employed seven times in Daniel chapter ten. We have considered four of those seven times, and identified that the first reference is Daniel identifying that before the third year of Cyrus Daniel understood the vision. In the next three references the three touches at each vision identify the experience of Daniel as he awakens from the mourning of the twenty-one days. His awakening of revival is structured upon the three-step process of the everlasting gospel, and the three steps are represented by angel’s, though step number two is Michael the archangel, who is He who raised Moses out of death, and translated him into heaven.

Дар як сатҳ рӯъёи «маръеҳ» дар боби даҳуми китоби Дониёл ҳафт бор ба кор бурда шудааст. Мо чаҳортои он ҳафт мавридро баррасӣ кардем ва муайян намудем, ки ишораи аввал он аст, ки пеш аз соли сеюми Куруш Дониёл рӯъёро мефаҳмид. Дар се ишораи баъдӣ, се ламс дар ҳар рӯъё таҷрибаи Дониёлро муайян мекунанд, ҳангоме ки ӯ аз мотами бисту як рӯз бедор мешавад. Бедории ӯ ба эҳё бар пояи раванди сеқадамаи Инҷили ҷовидонӣ сохтор ёфтааст, ва он се қадам бо фариштагон муаррифӣ мешаванд, ҳарчанд қадами дуюм Микоил, сарфаришта, аст, ки Ӯ ҳамон Касест, ки Мӯсоро аз миёни марг бархезонд ва ӯро ба осмон интиқол дод.

The other three times the word “vision” is located in chapter ten, is not the “mareh,” it is the “marah.” “Marah” is the feminine of “mareh.” It means a vision, and causatively a “mirror” or “looking-glass”. The key to its definition is that it is “causative.” It is the vision of “the appearance”, but it is different in its gender, thus identifying a different prophetic message. As its definition the “mirror” implies that those who see the vision, see some type of reflection. This is the element of the word that is “causative.” The definition of a causative word in the context of “marah,” is profound.

Се вақти дигари ҷойгир шудани калимаи «руъё» дар боби даҳум, он «mareh» нест, балки «marah» аст. «Marah» шакли муаннаси «mareh» мебошад. Маънои он руъё аст, ва ба маънои сабабӣ — «оина» ё «шишаи нигариш». Калиди таърифи он дар он аст, ки он «сабабӣ» мебошад. Он руъёи «зуҳур» аст, аммо аз ҷиҳати ҷинс фарқ мекунад, ва ҳамин тавр паёми дигари нубувватиро муайян месозад. Тибқи таърифи он, «оина» далолат мекунад, ки онҳое ки ин руъёро мебинанд, навъе аз инъикосро мебинанд. Ин ҳамон унсури калима аст, ки «сабабӣ» мебошад. Таърифи калимаи сабабӣ дар заминаи «marah» амиқ аст.

The term “causative” relates to the concept of causation or the action of causing something to happen. In linguistics, specifically in verb morphology, the causative form is a grammatical construction that indicates that the subject of a verb is causing another person or thing to perform the action described by the verb. For example, in English, the verb “to read” becomes causative when we say “to make someone read.” Here, the subject is causing another person to perform the action of reading.

Истилоҳи «causative» ба мафҳуми сабабият ё амали ба вуқӯъ овардани чизе марбут аст. Дар забоншиносӣ, махсусан дар морфологияи феъл, шакли causative сохтори грамматикӣест, ки нишон медиҳад, ки мубтадои феъл шахс ё чизи дигареро водор месозад, то амале, ки феъл тавсиф мекунад, анҷом диҳад. Масалан, дар забони англисӣ, феъли «to read» ҳангоме causative мегардад, ки мо мегӯем «to make someone read». Дар ин ҷо, мубтадо шахси дигареро водор месозад, ки амали хонданро анҷом диҳад.

The causative form indicates that the subject is responsible for bringing about the action described by the verb. “Causative” refers to the manner in which an action or event is caused to occur. The three times Daniel uses the Hebrew word “marah,” the vision that is looked upon causes the beholder to be changed into the image he is beholding.

Шакли сабабӣ нишон медиҳад, ки фоъил барои ба амал омадани амале, ки феъл онро тавсиф мекунад, масъул аст. «Сабабӣ» ба тарзе ишора мекунад, ки бо он амал ё воқеае боис мешавад, ки рух диҳад. Дар он се мавриде ки Дониёл калимаи ибрии «marah»-ро ба кор мебарад, рӯъёе ки ба он назар афканда мешавад, сабаб мегардад, ки бинанда ба сурати он чи ба он менигарад, дигаргун шавад.

> And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance (mareh) of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. And I Daniel alone saw the vision (marah): for the men that were with me saw not the vision (marah); but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision (marah), and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength. Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. Daniel 10:4–9.

> Ва дар рӯзи бисту чоруми моҳи якум, ҳангоме ки ман дар канори дарёи бузург, ки Ҳиддуқил аст, будам, чашмони худро бардоштам ва назар кардам, ва инак, марде муайянеро дидам, ки либоси катонӣ дар бар дошт, ва камараш бо тиллои софи Ӯфоз баста шуда буд. Баданаш низ мисли забарҷад буд, ва рӯяш монанди намуди (mareh) барқ, ва чашмонаш мисли чароғҳои оташ, ва бозувонаш ва пойҳояш ба ранги мисли миси сайқалёфта, ва овози суханонаш мисли овози анбӯҳе бузург буд. Ва ман, Дониёл, танҳо ин рӯъёро (marah) дидам; зеро мардоне ки бо ман буданд, он рӯъёро (marah) надиданд; аммо ларзиши бузурге бар онҳо афтод, ба тавре ки гурехта рафтанд, то худро пинҳон кунанд. Бинобар ин ман танҳо мондам, ва ин рӯъёи бузургро (marah) дидам, ва ҳеҷ қуввате дар ман намонд; зеро ҳусни ман дар ман ба фано мубаддал шуд, ва ман ҳеҷ қуввате нигоҳ дошта натавонистам. Бо вуҷуди ин, овози суханонашро шунидам; ва ҳангоме ки овози суханонашро шунидам, он гоҳ бо рӯям ба замин афтода, дар хоби амиқ будам, ва рӯям сӯи замин буд. Дониёл 10:4–9.

At the end of the twenty-one days of mourning, which in the last days align with the three and a half days the two witnesses are dead in the street, Daniel was suddenly caused to see the appearance of Christ, and His appearance is “as the appearance (mareh) of lightning.” That event, at the end of the three and a half days of Revelation chapter eleven, produces a separation, for “the men that were with” Daniel were caused to “[see] not the vision (marah); but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore” Daniel “was left alone,” but “the men that were with me [were caused to see] not the vision (marah); but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves”.

Дар анҷоми бисту як рӯзи мотам, ки дар айёми охир бо сею ним рӯзе мутобиқат мекунад, ки ду шоҳид дар кӯча мурдаанд, ногаҳон ба Дониёл дода шуд, ки зуҳури Масеҳро бубинад, ва зуҳури Ӯ «мисли намуди (mareh) барқ» аст. Он воқеа, дар анҷоми сею ним рӯзи боби ёздаҳуми Ваҳй, ҷудоӣ ба вуҷуд меоварад, зеро «он мардоне ки бо» Дониёл «буданд, водор карда шуданд, ки рӯъёро (marah) [набубинанд]; балки ларзиши азиме бар онҳо афтод, ба тавре ки барои пинҳон кардани худ гурехтанд. Бинобар ин» Дониёл «танҳо монд», аммо «он мардоне ки бо ман буданд, рӯъёро (marah) [набубинанд]; балки ларзиши азиме бар онҳо афтод, ба тавре ки барои пинҳон кардани худ гурехтанд».

The vision that Daniel saw while he was alone was the feminine, causative vision that transformed Daniel into the image of the vision. The transformation was accomplished by Daniel’s human strength being removed, and his comeliness being turned into corruption.

Рӯёе, ки Дониёл дар танҳоӣ дид, ҳамон рӯъёи занона ва сабабгор буд, ки Дониёлро ба сурати он рӯъё дигаргун сохт. Ин дигаргунӣ бо он ба анҷом расид, ки қуввати инсонии Дониёл аз ӯ гирифта шуд, ва ҷамолаш ба фасод мубаддал гардид.

> “The very flesh in which the soul tabernacles and through which it works is the Lord’s. We have no right to neglect any part of the living machinery. Every portion of the living organism is the Lord’s. The knowledge of our own physical organism should teach us that every member is to do God’s service, as an instrument of righteousness.

> Ҳамон ҷисме ки дар он ҷони инсон ҳамчун дар хайма сокин аст ва ба воситаи он амал мекунад, аз они Худованд аст. Мо ҳеҷ ҳақ надорем, ки ягон қисми ин дастгоҳи зиндаро беэътиноӣ намоем. Ҳар як бахши организми зинда аз они Худованд аст. Дониши мо дар бораи организми ҷисмонии худ бояд ба мо биомӯзад, ки ҳар як узв бояд хизмати Худоро ба ҷо оварад, ҳамчун асбоби адолат.

> “None but God can subdue the pride of man’s heart. We cannot save ourselves. We cannot regenerate ourselves. In the heavenly courts there will be no song sung, To me that loved myself, and washed myself, redeemed myself, unto me be glory and honor, blessing and praise. But this is the keynote of the song that is sung by many here in this world. They do not know what it means to be meek and lowly in heart; and they do not mean to know this, if they can avoid it. The whole gospel is comprised in learning of Christ, His meekness and lowliness.

> «Фақат Худо метавонад ғурури дили инсонро фурӯ нишонад. Мо наметавонем худамонро наҷот диҳем. Мо наметавонем худамонро аз нав тавлид намоем. Дар боргоҳҳои осмонӣ ҳеҷ суруде суруда нахоҳад шуд, ки бигӯяд: Ба ман, ки худро дӯст доштам, ва худро шустам, худро фидия додам, ҷалол ва иззат, баракат ва ҳамд бод. Аммо ин оҳанги асосии сурудест, ки бисёриҳо дар ин ҷаҳон месароянд. Онҳо намедонанд, ки ҳалим ва фурӯтани дил будан чӣ маъно дорад; ва ният надоранд, ки инро бидонанд, агар тавонанд аз он канораҷӯӣ кунанд. Тамоми Инҷил дар омӯхтан аз Масеҳ, дар ҳилм ва фурӯтании Ӯ, ҷамъ омадааст.»

> “What is justification by faith? It is the work of God in laying the glory of man in the dust, and doing for man that which it is not in his power to do for himself.” Testimonies to Ministers, 456.

> «Сафедшавӣ ба василаи имон чист? Ин амали Худост, ки ҷалоли инсонро ба хок менишонад ва барои инсон он чиро ба ҷо меоварад, ки дар қудрати ӯ нест, то барои худ анҷом диҳад». Testimonies to Ministers, 456.

The experience of justification by faith is the work of God in laying the glory of man in the dust. The vision the men that were with Daniel were caused to flee from was the “causative” feminine vision of Christ’s appearance, and immediately after Daniel’s self-righteousness was laid in the dust, the three angelic touches were applied that ultimately empowered Daniel to carry the message.

Таҷрибаи сафедшавӣ ба воситаи имон кори Худост, ки ҷалоли инсонро ба хок меафканад. Он рӯъёе, ки мардоне, ки бо Дониёл буданд, аз он ба гурез оварда шуданд, рӯъёи занонаи «сабабӣ» аз зуҳури Масеҳ буд; ва дарҳол пас аз он ки худодилсофии Дониёл ба хок афканда шуд, он се ламси фариштагӣ татбиқ гардид, ки дар ниҳоят Дониёлро қувват бахшид, то паёмро расонад.

In 1888, the mighty angel descended with the message of justification by faith, as presented by Elders Jones and Waggoner. That very same angel again descended on September 11, 2001, with the very same message of justification by faith. That marked the beginning of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. At the ending of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, the message at the beginning is repeated, for Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.

Соли 1888 фариштаи пурқувват бо паёми сафедшавӣ ба воситаи имон, чунон ки онро пирон Ҷонс ва Ваггонер пешниҳод карданд, нозил шуд. Ҳамон фаришта боз дар 11 сентябри соли 2001 бо ҳамон паёми сафедшавӣ ба воситаи имон нозил шуд. Ин оғози мӯҳргузории саду чилу чаҳор ҳазорро нишон дод. Дар анҷоми мӯҳргузории саду чилу чаҳор ҳазор, паёме ки дар оғоз буд, такрор мегардад, зеро Исо ҳамеша анҷоми чизеро ба воситаи оғози он нишон медиҳад.

On August 11, 1840 that very same angel descended and began the three-steps that were accomplished from 1840 to 1844. Those three steps began with the empowerment of the first angel on August 11, 1840, the arrival of the second angel on April 19, 1844, and the arrival of the third angel on October 22, 1844. That history prefigured the descent of the first of three angels on September 11, 2001, which was followed by the second angel at the disappointment of July 18, 2020, and that concludes with the arrival of the third angel at the soon coming Sunday law.

11 августи соли 1840 ҳамон фаришта нозил шуд ва он се марҳиларо оғоз намуд, ки аз соли 1840 то 1844 ба анҷом расиданд. Он се марҳила бо қувват гирифтани фариштаи якум дар 11 августи соли 1840 оғоз ёфтанд, бо омадани фариштаи дуюм дар 19 апрели соли 1844 идома карданд ва бо омадани фариштаи сеюм дар 22 октябри соли 1844 ба вуқуъ пайвастанд. Он таърих пешнамоиши нузули нахустини се фаришта дар 11 сентябри соли 2001 буд, ки аз паси он фариштаи дуюм дар ноумедии 18 июли соли 2020 омад, ва он бо омадани фариштаи сеюм ҳангоми қонуни якшанбеи наздик ба анҷом мерасад.

At the end of that history, when Michael descends to resurrect Moses and Elijah after the three and a half days of death in the streets, as represented in Revelation chapter eleven, and as also represented by Daniel’s twenty-one days of mourning, Christ again descends. He first presents the vision of His glory, the vision which lays the glory of man in the dust, and produces a separation. Once Daniel is in the dust, and after Daniel has become changed by beholding the “causative” feminine vision, he is touched by Gabriel the first time, and placed upon his trembling feet.

Дар анҷоми он таърих, ҳангоме ки Микоил барои эҳё кардани Мусо ва Илёс, баъд аз сеюним рӯзи марг дар кӯчаҳо, нозил мешавад, чунон ки дар боби ёздаҳуми Ваҳй ифода ёфтааст, ва ҳамчунин чунон ки бо бисту як рӯзи мотами Дониёл ифода шудааст, Масеҳ боз нозил мегардад. Ӯ аввал рӯъёи ҷалоли Худро зоҳир мекунад, рӯъёеро, ки ҷалоли инсонро ба хок менишонад ва ҷудоиро ба вуҷуд меоварад. Вақте ки Дониёл дар хок аст, ва пас аз он ки Дониёл бо дидани он рӯъёи занонаи «сабабгор» дигаргун шудааст, Ҷабраил бори аввал ӯро ламс мекунад ва бар пойҳои ларзонаш бармегузорад.

Then Michael the archangel descends to “resurrect Moses” and touches Daniel the second time, leaving him powerless for being overwhelmed with the reality that he was actually speaking to his Lord. Then Gabriel comes and touches him the third time, and strengthens him for the work of being the ensign in the soon-coming Sunday law. The three touches are symbols of the three angels of Revelation fourteen, though they occur in a single day.

Сипас Микоили фариштаи бузург фуруд меояд, то «Мусоро эҳё намояд», ва Дониёлро бори дувум ламс мекунад, ва ӯро беқувват мемонад, зеро аз воқеияте, ки дар ҳақиқат бо Худованди худ сухан мегуфт, фаро гирифта шуда буд. Сипас Ҷаброил меояд ва ӯро бори саввум ламс мекунад ва барои кори парчамбардор будан дар қонуни якшанбеи ба зудӣ фарооянда ӯро қувват мебахшад. Ин се ламс рамзҳои се фариштаи Ваҳй боби чордаҳум мебошанд, ҳарчанд онҳо дар як рӯзи ягона рух медиҳанд.

The experience of the first angel includes the appearance of Christ as lightning, the “causative” vision that separates, and the first touch that raises Daniel out of the dust of his human glory. The first angel possesses all three steps included in the first, for it represents the first message. It is not an accident that the first touch is recorded in verses NINE to ELEVEN.

Таҷрибаи фариштаи аввал зоҳир шудани Масеҳро чун барқ, рӯъёи «сабабӣ»-еро, ки ҷудо месозад, ва ламси аввалеро дар бар мегирад, ки Дониёлро аз хоки ҷалоли инсонии ӯ бармехезонад. Фариштаи аввал ҳар се қадамеро, ки дар паёми аввал дарбар гирифта шудаанд, дорост, зеро он паёми аввалро намояндагӣ мекунад. Тасодуфӣ нест, ки ламси аввал дар оятҳои НӮҲ то ЁЗДАҲ сабт шудааст.

> Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. And, behold, an hand touched me, which set me upon my knees and upon the palms of my hands. And he said unto me, O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Daniel 10:9–11.

> Вале овози суханони ӯро шунидам; ва чун овози суханони ӯро шунидам, ба хоби амиқ бар рӯи худ афтодам, ва рӯям сӯйи замин буд. Ва инак, дасте ба ман расид, ки маро бар зонуҳоям ва бар кафи дастҳоям бардошт. Ва ӯ ба ман гуфт: Эй Дониёл, марди бисёр маҳбуб, суханонеро, ки ба ту мегӯям, бифаҳм, ва рост биист; зеро акнун назди ту фиристода шудаам. Ва ҳангоме ки ин суханро ба ман гуфт, ман ларзон бар по хестам. Дониёл 10:9–11.

The experience of the second touch, which was administered by Christ Himself, changes Daniel from being unable to speak, to being able to speak with his Lord. In the second touch, Daniel has no breath, so he is here represented at the point of Ezekiel’s first message in chapter thirty-seven.

Таҷрибаи ламси дуюм, ки онро худи Масеҳ ба амал овард, Дониёлро аз ҳолате, ки наметавонист сухан гӯяд, ба ҳолате дигаргун месозад, ки метавонад бо Худованди худ сухан гӯяд. Дар ламси дуюм, Дониёл нафас надорад, бинобар ин ӯ дар ин ҷо дар ҳамон нуқтае муаррифӣ мешавад, ки паёми аввали Ҳизқиёл дар боби сию ҳафтум қарор дорад.

> And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord? for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me. Daniel 10:15–17.

> Ва ҳангоме ки ӯ чунин суханонро ба ман гуфт, ман рӯйи худро сӯйи замин ниҳодам ва гунг шудам. Ва инак, касе монанди шабоҳати писарони одам лабҳоямро ламс кард; он гоҳ даҳонамро кушодам ва сухан гуфтам, ва ба он ки пеши ман меистод, гуфтам: Эй оғоям, аз ин рӯъё дардҳои ман бар ман баргаштааст, ва ман қуввате нигоҳ надоштаам. Зеро чӣ гуна бандаи оғои ман метавонад бо ин оғои ман сухан гӯяд? зеро дар ҳаққи ман, дарҳол дар ман қуввате боқӣ намонд, ва нафасе низ дар ман намонд. Дониёл 10:15–17.

In the second message of Ezekiel, a message from the four winds is to be breathed upon the bones, that they might live and stand up as a mighty army. The empowerment of that army is represented by the third touch.

Дар паёми дуюми Ҳизқиёл, паёме аз чор бод бояд бар устухонҳо дамонда шавад, то ки онҳо зинда гарданд ва ҳамчун лашкари азиме бар по хезанд. Қувватёбии он лашкар бо ламси сеюм ифода меёбад.

> Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Then said he, Knowest thou wherefore I come unto thee? and now will I return to fight with the prince of Persia: and when I am gone forth, lo, the prince of Grecia shall come. But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Also I in the first year of Darius the Mede, even I, stood to confirm and to strengthen him. And now will I show thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. Daniel 10:18–11:2.

> Ва боз касе омад ва маро ламс кард, касе, ки намуди зоҳириаш мисли одам буд, ва ӯ маро қувват бахшид. Ва гуфт: «Эй марди бағоят маҳбуб, натарс; осоиш бар ту бод; қавӣ бош, оре, қавӣ бош». Ва ҳангоме ки ӯ бо ман сухан гуфт, ман қувват ёфтам ва гуфтам: «Бигзор хоҷаи ман сухан гӯяд, зеро ту маро қувват бахшидӣ». Сипас ӯ гуфт: «Оё медонӣ, ки чаро назди ту омадаам? Ва акнун бармегардам, то бо мири Форс ҷанг кунам; ва чун берун равам, инак, мири Юнон хоҳад омад. Аммо он чиро, ки дар китоби ростӣ навишта шудааст, ба ту нишон хоҳам дод; ва дар ин чизҳо ҳеҷ кас бо ман устувор намеистад, ҷуз Микоил, мири шумо. Ҳамчунин ман дар соли аввали Дорюши Модӣ, худи ман, барои тақвият додан ва неру бахшидан ба ӯ истода будам. Ва акнун ҳақиқатро ба ту нишон хоҳам дод. Инак, ҳанӯз се подшоҳ дар Форс бархоҳанд хост; ва чорумӣ аз ҳамаи онҳо бағоят сарватмандтар хоҳад буд; ва бо қуввати худ, ба воситаи сарвати худ, ҳамаро бар зидди мамлакати Юнон хоҳад барангехт». Дониёл 10:18–11:2.

The message that brings the two witnesses to life in Ezekiel chapter thirty-seven is the message of Islam of the third woe, but line upon line, the message that Gabriel identifies in the illustration of Michael raising Moses up and taking him up into heaven as an ensign, is the message of the final president of the United States. It is the message of the sixth president (the Republican horn) who was slain in 2020, as had been the true Protestant horn. In Daniel’s narrative the resurrection from the days of mourning for the true Protestant horn, led into the identification of the resurrection of the Republican horn.

Паёме, ки ду шоҳидро дар боби сию ҳафтуми Ҳизқиёл зинда мегардонад, паёми Ислом аз войи сеюм аст; аммо, сатр бар сатр, паёме, ки Ҷабраил дар намунаи он ки Микоил Мӯсоро бармехезонад ва ӯро ҳамчун байрақ ба осмон мебарад муайян мекунад, паёми президенти охирини Иёлоти Муттаҳида мебошад. Ин паёми президенти шашум аст (шохи ҷумҳурихоҳ), ки дар соли 2020 кушта шуд, ҳамон тавре ки шохи ҳақиқии протестантӣ кушта шуда буд. Дар ривояти Дониёл, эҳёшавӣ аз рӯзҳои мотам барои шохи ҳақиқии протестантӣ ба сӯи муайян гардидани эҳёи шохи ҷумҳурихоҳ роҳ бурд.

Seven times in Daniel chapter ten, the word “vision” or “appearance” is employed. Those seven references are identified by the same Hebrew word, with the exception that three of those times the word is in the feminine tense and the other four it is in the masculine tense. Seven being the number of perfection, and the three-four combination that equals seven is a primary characteristic of the book of Revelation where the last three of the seven churches, and the last three of the seven seals, and the last three of the seven trumpets are specifically distinguished from the first four.

Дар боби даҳуми Дониёл ҳафт бор вожаи «рӯъё» ё «зоҳиршавӣ» ба кор рафтааст. Ин ҳафт ишора бо ҳамон як вожаи ибронӣ муайян мешаванд, ба истиснои он ки дар се маврид он вожа дар сиғаи муаннас аст ва дар чор мавриди дигар дар сиғаи музаккар. Азбаски ҳафт шумораи камол аст, ва таркиби сею чор, ки ҷамъан ҳафтро ташкил медиҳад, хусусияти асосии китоби Ваҳй мебошад, ки дар он се калисои охирини ҳафт калисо, ва се мӯҳри охирини ҳафт мӯҳр, ва се карнаи охирини ҳафт карнай ба таври махсус аз чоргонаи аввал ҷудо карда шудаанд.

The books of Daniel and Revelation are the same book, and in this sense Daniel and John are the same last day symbol. The vision of Christ in chapter ten, is the vision of Christ in Revelation chapter one.

Китобҳои Дониёл ва Ваҳй як китобанд, ва аз ин ҷиҳат Дониёл ва Юҳанно ҳамон як рамзи айёми охир мебошанд. Рӯъёи Масеҳ дар боби даҳум, ҳамон рӯъёи Масеҳ дар боби якуми Ваҳй аст.

In Revelation chapter one, John hears a voice behind him and turns to see the one who is speaking.

Дар боби якуми Ваҳй, Юҳанно овозе аз паси худ мешунавад ва бармегардад, то он касеро, ки сухан мегӯяд, бубинад.

> I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:10, 11.

> Ман дар рӯзи Худованд дар Рӯҳ будам, ва аз пушти сарам овози бузургеро, мисли садои карнай, шунидам, ки мегуфт: «Ман Алфа ва Омега ҳастам, аввалин ва охирин; ва он чиро, ки мебинӣ, дар китобе бинавис ва онро ба ҳафт калисое ки дар Осиё ҳастанд, бифирист: ба Эфсӯс, ва ба Смирно, ва ба Пергамус, ва ба Тиотиро, ва ба Сардис, ва ба Филоделфия, ва ба Лаодикия». Ваҳй 1:10, 11.

Whether it is the three touches in Daniel chapter ten, or the same vision in chapter one of Revelation, or the two messages of Ezekiel in chapter thirty-seven, or Isaiah being touched with a live coal from off the altar, the experience is identifying the empowering of the final warning message, and that message begins at the resurrection of the two witnesses in July of 2023. Daniel, John, Ezekiel and Isaiah all represent a messenger that hears the “voice” from the “old paths” behind him, which asks, “whom shall I send?” When that messenger responds, “here am I, send me,” he is strengthened and raises his voice, as one who is crying in the wilderness. “He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches.”

Хоҳ он се дастрасӣ дар боби даҳуми Дониёл бошад, ё ҳамон рӯъё дар боби якуми Ваҳй, ё он ду паёми Ҳизқиёл дар боби сию ҳафтум, ё Ишаъё, ки бо ангишти афрӯхтае аз болои қурбонгоҳ ламс карда шуд, ин таҷриба муайянкунандаи қувватёбӣ бахшидани паёми ниҳоии огоҳист, ва он паём аз эҳёи ду шоҳид дар моҳи июли соли 2023 оғоз меёбад. Дониёл, Юҳанно, Ҳизқиёл ва Ишаъё ҳамагӣ намояндаи қاصиде ҳастанд, ки «овоз»-ро аз «роҳҳои қадим» аз паси худ мешунавад, ки мепурсад: «киро бифиристам?» Ҳангоме ки он қاصид ҷавоб медиҳад: «инак ман, маро бифирист», ӯ қувват меёбад ва овози худро баланд мекунад, ҳамчун касе ки дар биёбон нидо мекунад. «Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд.»

We will continue this study in our next article.

Мо ин омӯзишро дар мақолаи навбатии худ идома хоҳем дод.

> “Upon the occasion just described, the angel Gabriel imparted to Daniel all the instruction which he was then able to receive. A few years afterward, however, the prophet desired to learn more of subjects not yet fully explained, and again set himself to seek light and wisdom from God. ‘In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all…. Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz. His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude’ (Daniel 10:2–6).

> «Дар он воқеае, ки ҳоло баён шуд, фаришта Ҷабраил ба Дониёл тамоми таълимеро расонд, ки ӯ дар он замон қодир ба пазируфтани он буд. Аммо баъд аз чанд сол, пайғамбар хоҳиш кард, ки дар бораи мавзӯъҳое, ки ҳанӯз пурра шарҳ дода нашуда буданд, бештар биомӯзад, ва боз худро ба ҷустани нур ва ҳикмат аз Худо бахшид. «Дар он айём ман, Дониёл, се ҳафтаи пурра мотам доштам. Нони лазиз нахӯрдам, ва на гӯшт ва на шароб ба даҳонам даромад, ва ҳеҷ худро тадҳин накардам…. Пас чашмони худро боло бардоштам ва назар кардам, ва инак, марде дар катон либоспӯш, ки камараш бо тиллои холиси Ӯфоз баста шуда буд. Баданаш низ мисли забарҷад буд, ва рӯяш мисли намуди барқ, ва чашмонаш мисли чароғҳои оташ, ва дастонаш ва пойҳояш ба ранг мисли миси сайқалёфта, ва овози суханонаш мисли овози анбӯҳи мардум» (Дониёл 10:2–6).»

> “This description is similar to that given by John when Christ was revealed to him upon the Isle of Patmos. No less a personage than the Son of God appeared to Daniel. Our Lord comes with another heavenly messenger to teach Daniel what would take place in the latter days.

> «Ин тасвир ба он чи Юҳанно ҳангоми ошкор шудани Масеҳ бар ӯ дар ҷазираи Патмос дода буд, монанд аст. Ба Дониёл шахсияте, ки на камтар аз Писари Худо буд, зоҳир шуд. Худованди мо ҳамроҳи паёмовари дигари осмонӣ меояд, то ба Дониёл он чиро, ки дар айёми охир воқеъ хоҳад шуд, таълим диҳад.

> “The great truths revealed by the world’s Redeemer are for those who search for truth as for hid treasures. Daniel was an aged man. His life had been passed amid the fascinations of a heathen court, his mind cumbered with the affairs of a great empire. Yet he turns aside from all these to afflict his soul before God, and seek a knowledge of the purposes of the Most High. And in response to his supplications, light from the heavenly courts was communicated for those who should live in the latter days. With what earnestness, then, should we seek God, that He may open our understanding to comprehend the truths brought to us from heaven.

> «Ҳақиқатҳои бузурге, ки Наҷотдиҳандаи ҷаҳон ошкор намудааст, барои касоне мебошанд, ки ҳақиқатро мисли ганҷҳои ниҳон ҷустуҷӯ мекунанд. Дониёл марди солхӯрда буд. Ҳаёти ӯ дар миёни дилфиребиҳои дарбори бутпарастона сипарӣ гардида буд, ва зеҳни ӯ бо корҳои як империяи бузург машғул буд. Бо вуҷуди ин, ӯ аз ҳамаи инҳо рӯй мегардонад, то ҷони худро дар ҳузури Худо фурӯтан созад ва маърифати мақсадҳои Таолои Аъло биҷӯяд. Ва дар ҷавоб ба илтиҷоҳояш, нур аз саҳнҳои осмонӣ барои касоне расонида шуд, ки дар айёми охир зиндагӣ хоҳанд кард. Пас, бо чӣ ҷиддият бояд мо Худоро биҷӯем, то Ӯ фаҳми моро бикшояд, то ҳақиқатҳоеро, ки аз осмон ба мо оварда шудаанд, дарк намоем.»

> “‘I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves…. And there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength’ (verses 7, 8). All who are truly sanctified will have a similar experience. The clearer their views of the greatness, glory, and perfection of Christ, the more vividly will they see their own weakness and imperfection. They will have no disposition to claim a sinless character; that which has appeared right and comely in themselves will, in contrast with Christ’s purity and glory, appear only as unworthy and corruptible. It is when men are separated from God, when they have very indistinct views of Christ, that they say, ‘I am sinless; I am sanctified.’

> «“Ман, Дониёл, танҳо ин рӯъёро дидам; ва мардоне ки бо ман буданд, рӯъёро надиданд; лекин ларзиши азиме бар онҳо афтод, ба тавре ки гурехтанд, то худро пинҳон кунанд…. Ва дар ман ҳеҷ қуввате намонд; зеро ҳусни ман дар ман ба фасод табдил ёфт, ва ман ҳеҷ қувватеро нигоҳ дошта натавонистам” (оятҳои 7, 8). Ҳамаи онҳое ки дар ҳақиқат тақдис шудаанд, таҷрибаи монанде хоҳанд дошт. Ҳар қадаре ки тасаввуроти онҳо дар бораи бузургӣ, ҷалол ва камоли Масеҳ равшантар бошад, ҳамон қадар заъф ва нокомилии худро равшантар хоҳанд дид. Онҳо ҳеҷ майле нахоҳанд дошт, ки барои худ хислати бегуноҳиро иддао кунанд; он чи ки дар худи онҳо дуруст ва зебо менамуд, дар муқоиса бо покӣ ва ҷалоли Масеҳ, танҳо ҳамчун чизи нолоиқ ва фасодпазир намудор хоҳад шуд. Маҳз вақте ки одамон аз Худо ҷудо шудаанд ва дар бораи Масеҳ тасаввуроти бисёр норавшан доранд, мегӯянд: “Ман бегуноҳам; ман тақдис ёфтаам.”»

> “Gabriel now appeared to the prophet, and thus addressed him: ‘Oh Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me, Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words’ (verses 11, 12).

> «Акнун Ҷабраил ба назди набӣ зоҳир шуд ва ба ӯ чунин гуфт: “Эй Дониёл, эй марди бисёр маҳбуб, суханонеро, ки ба ту мегӯям, бифаҳм, ва рост биист; зеро акнун ман назди ту фиристода шудаам”. Ва чун ин суханро ба ман гуфт, ман ларзон бархостам. Пас ӯ ба ман гуфт: “Натарс, эй Дониёл; зеро аз рӯзи аввале ки дили худро барои фаҳмидан ва барои фурӯтан сохтани худ ба ҳузури Худои худ ниҳодӣ, суханони ту шунида шуданд, ва ман барои суханони ту омадаам” (оятҳои 11, 12).»

> “What great honor is shown to Daniel by the Majesty of heaven! He comforts His trembling servant and assures him that his prayer has been heard in heaven. In answer to that fervent petition the angel Gabriel was sent to affect the heart of the Persian king. The monarch had resisted the impressions of the Spirit of God during the three weeks while Daniel was fasting and praying, but heaven’s Prince, the Archangel, Michael, was sent to turn the heart of the stubborn king to take some decided action to answer the prayer of Daniel.

> «Чӣ қадр эҳтироми бузурге ба Дониёл аз ҷониби Ҷалоли осмон зоҳир мегардад! Ӯ бандаи ларзони Худро тасаллӣ медиҳад ва ӯро мутмаин месозад, ки дуои вай дар осмон шунида шудааст. Дар ҷавоб ба он илтиҷои пуршиддат, фаришта Ҷабраил фиристода шуд, то ба дили подшоҳи Форс таъсир расонад. Дар он се ҳафтае ки Дониёл рӯза медошт ва дуо мегуфт, он подшоҳ ба таъсироти Рӯҳи Худо муқовимат карда буд; аммо Шоҳзодаи осмон, фариштаи аъзам, Микоил, фиристода шуд, то дили он подшоҳи якравро дигаргун созад, то барои ҷавоб додан ба дуои Дониёл иқдоми қатъие ба амал оварад.»

> “‘And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips…. And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my Lord speak; for thou hast strengthened me’ (verses 15–19). So great was the divine glory revealed to Daniel that he could not endure the sight. Then the messenger of heaven veiled the brightness of his presence and appeared to the prophet as ‘one like the similitude of the sons of men’ (verse 16). By his divine power he strengthened this man of integrity and of faith, to hear the message sent to him from God.

> «“Ва чун чунин суханон ба ман гуфт, рӯи худро сӯйи замин ниҳодам, ва гунг шудам. Ва инак, касе монанди шабоҳати писарони одамизод ба лабонам даст расонид…. Ва гуфт: эй марди бас маҳбуб, матарс; осоиш бар ту бод; қавӣ бош, оре, қавӣ бош. Ва чун ба ман сухан гуфт, қувват ёфтам ва гуфтам: бигзор Худованди ман сухан гӯяд; зеро ту маро қувват бахшидӣ” (оятҳои 15–19). Ҷалоли илоҳие, ки бар Дониёл ошкор гардида буд, чунон бузург буд, ки ӯ наметавонист ба он назар тоб оварад. Он гоҳ фиристодаи осмон дурахшиши ҳузури худро пӯшонид ва ба пайғамбар ҳамчун «касе монанди шабоҳати писарони одамизод» (ояти 16) зоҳир шуд. Ӯ бо қудрати илоҳии худ ин марди ростӣ ва имонро қувват бахшид, то паёмеро, ки аз ҷониби Худо ба ӯ фиристода шуда буд, бишнавад.»

> “Daniel was a devoted servant of the Most High. His long life was filled up with noble deeds of service for his Master. His purity of character and unwavering fidelity are equaled only by his humility of heart and his contrition before God. We repeat, The life of Daniel is an inspired illustration of true sanctification.” Sanctified Life, 49–52.

> «Дониёл хизматгори содиқи Ҳаққи Таъоло буд. Ҳаёти дарози ӯ саросар аз аъмоли шарифе пур буд, ки дар хизмати Сарвараш анҷом медод. Покии хислат ва вафодории собиту бетағйири ӯро танҳо фурӯтании дилаш ва тавбаи ӯ дар ҳузури Худо баробар омада метавонад. Боз такрор мекунем: Ҳаёти Дониёл намунаи илҳомбахши тақдисёбии ҳақиқист». Sanctified Life, 49–52.

Back to Articles