Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Forty-Five

Китоби Дониёл — Саду чиҳилу панҷум

Interpretation of Biblical Prophecy and Current Events: A Perspective on Modern Politics and Religious Symbolism

Тафсири пешгӯии Китоби Муқаддас ва рӯйдодҳои ҷорӣ: назаре ба сиёсатҳои муосир ва рамзшиносии динӣ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 19, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The religion of woke-ism (Sodom) and the politics of Communism (Egypt) rose up when the richest president announced his intent to run for president in 2015, and after he gave his political testimony, he was slain in 2020. The pope was slain prophetically in 1798, after he gave his satanic testimony for three and a half prophetic days. Yet God’s prophetic Word identifies that the pope prevails in his war with the dragon.

Дини бедоргароӣ (Садӯм) ва сиёсатҳои Коммунизм (Миср) бархостанд, вақте ки сарватмандтарин президент дар соли 2015 нияти худро барои номзад шудан ба мақоми президентӣ эълон кард, ва пас аз он ки ӯ шаҳодати сиёсии худро дод, дар соли 2020 кушта шуд. Поп ба таври нубувватӣ дар соли 1798 кушта шуд, пас аз он ки ӯ шаҳодати шайтонӣи худро барои сею ним рӯзи нубувватӣ дод. Бо вуҷуди ин, Каломи нубувватии Худо муайян месозад, ки поп дар ҷанги худ бо аждаҳо ғолиб меояд.

> Son of man, set thy face against Pharaoh king of Egypt, and prophesy against him, and against all Egypt: Speak, and say, Thus saith the Lord God; Behold, I am against thee, Pharaoh king of Egypt, the great dragon that lieth in the midst of his rivers, which hath said, My river is mine own, and I have made it for myself. Ezekiel 29:2, 3.

> Эй писари одам, рӯи худро бар зидди фиръавн, подшоҳи Миср, бигардон, ва бар зидди ӯ ва бар зидди тамоми Миср нубувват намо. Бигӯ ва чунин бигӯ: Худованд Худо чунин мегӯяд: Инак, Ман бар зидди ту ҳастам, эй фиръавн, подшоҳи Миср, эй аждаҳои бузурге ки дар миёни наҳрҳои худ хобидааст, ва гуфтааст: «Наҳри ман аз они худам аст, ва ман онро барои худ офаридаам». Ҳизқиёл 29:2, 3.

Egypt is the great dragon, and the atheism of Pharaoh typified the atheism of the French Revolution, and the globalism of the twenty-first century. That globalism in the confines of the earth-beast of the twenty-first century is represented by the Democratic party. Ezekiel identifies that God is against Egypt, and further on in the chapter, Ezekiel identifies that God will give Egypt to the king of the north, who, in the passage is identified as Nebuchadnezzar, and who represents the counterfeit king of the north of the last days. The counterfeit king of the north is the papacy, and God identifies through Ezekiel, that God will give Egypt to the king of the north for the service that Nebuchadnezzar had provided as the rod of His chastisement. He identifies that He will give Egypt to the pope in the period when the latter rain arrives.

Миср аждаҳои бузург аст, ва бехудоии фиръавн намунаи бехудоии Инқилоби Фаронса ва ҷаҳонигароии асри бисту якум буд. Он ҷаҳонигароӣ дар чорчӯби ҳайвони заминии асри бисту якум бо Ҳизби демократӣ муаррифӣ мешавад. Ҳизқиёл муайян месозад, ки Худо зидди Миср аст, ва баъдтар дар ҳамин боб Ҳизқиёл нишон медиҳад, ки Худо Мисрро ба подшоҳи шимол хоҳад дод, ки дар ин порча ӯ Набукаднесар муаррифӣ шудааст ва ӯ намояндаи подшоҳи қалбакии шимоли айёми охир мебошад. Подшоҳи қалбакии шимол папагӣ аст, ва Худо ба воситаи Ҳизқиёл муайян месозад, ки Худо Мисрро ба подшоҳи шимол барои он хизмате хоҳад дод, ки Набукаднесар ҳамчун асои ҷазодиҳии Ӯ ба ҷо оварда буд. Ӯ муайян месозад, ки Ӯ Мисрро ба папа дар даврае хоҳад дод, ки борони охирин фаро мерасад.

> And it came to pass in the seven and twentieth year, in the first month, in the first day of the month, the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, Nebuchadnezzar king of Babylon caused his army to serve a great service against Tyrus: every head was made bald, and every shoulder was peeled: yet had he no wages, nor his army, for Tyrus, for the service that he had served against it: Therefore thus saith the Lord God; Behold, I will give the land of Egypt unto Nebuchadnezzar king of Babylon; and he shall take her multitude, and take her spoil, and take her prey; and it shall be the wages for his army. I have given him the land of Egypt for his labour wherewith he served against it, because they wrought for me, saith the Lord God. In that day will I cause the horn of the house of Israel to bud forth, and I will give thee the opening of the mouth in the midst of them; and they shall know that I am the Lord. Ezekiel 29:17–21.

> Ва дар соли бисту ҳафтум, дар моҳи аввал, дар рӯзи якуми моҳ, каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт: «Эй писари одам, Набукаднесар, подшоҳи Бобил, лашкари худро водор кард, ки бар зидди Сӯр хизмати бузурге ба ҷо оваранд; ҳар сар кал шуд, ва ҳар китф захмӣ гашт; вале на ӯ ва на лашкараш аз Сӯр барои хидмате ки бар зидди он ба ҷо оварданд, музде гирифтанд. Бинобар ин, чунин мегӯяд Худованди Худо: инак, замини Мисрро ба Набукаднесар, подшоҳи Бобил, хоҳам дод; ва ӯ анбӯҳи онро хоҳад гирифт, ва ғанимати онро хоҳад гирифт, ва туъмаи онро хоҳад гирифт; ва он барои лашкараш музд хоҳад буд. Замини Мисрро барои меҳнате ки бар зидди он ба ҷо овард, ба ӯ додаам, зеро ки онҳо барои Ман амал карданд», мегӯяд Худованди Худо. «Дар он рӯз шохи хонадони Исроилро хоҳам рӯёнид, ва ба ту кушодагии даҳон дар миёни онҳо хоҳам дод; ва хоҳанд донист, ки Ман Худованд ҳастам». Ҳизқиёл 29:17–21.

The “day” that God causes “the horn of the house of Israel to bud forth” is September 11, 2001 when the latter rain began to sprinkle. At that time the Lord raised up watchmen saying “hearken to the sound of the trumpet” of the third woe, for He identified that God would “give thee the opening of the mouth in the midst of them.” In the “midst” identifies the period of time between the sprinkling of the latter rain which began on September 11, 2001, and which concludes at the Sunday law, when the Holy Spirit is poured out without measure. In the middle (the midst) of those two waymarks, two witnesses, or two horns would give their testimony, until they were both slain in the street in 2020.

«Рӯзе», ки Худо боис мегардад, ки «шохи хонадони Исроил бишкуфад», ҳамон 11 сентябри соли 2001 аст, вақте ки борони охирон ба пошидан оғоз кард. Дар он вақт Худованд нигаҳбононро бархезонд ва гуфт: «ба садои карнай» войи сеюм «гӯш диҳед», зеро Ӯ муайян сохт, ки Худо «дар миёни онҳо даҳонатро хоҳад кушод». «Дар миён» он фосилаи замониро муайян мекунад, ки байни пошидани борони охирон, ки 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, ва анҷоми он дар қонуни якшанбе, ҳангоме ки Рӯҳулқудс беандоза рехта мешавад, қарор дорад. Дар миёнаи (дар миёни) он ду аломати роҳ, ду шоҳид, ё ду шох, шаҳодати худро медоданд, то он даме ки ҳар дуи онҳо дар кӯча дар соли 2020 кушта шуданд.

Before they were slain, they gave their testimony, and after they were slain, they were revived as the eighth, that is of the seven. They were slain by the dragon power of atheism (Egypt) and immorality (Sodom). For the service they had rendered to God, He promised to give them Egypt as their reward. When the king of the north captures the glorious land of the United States in verse forty-one of Daniel eleven, he then takes Egypt, for this is his payment for services rendered in God’s providential work.

Пеш аз он ки кушта шаванд, онҳо шаҳодати худро доданд, ва баъд аз он ки кушта шуданд, ҳамчун ҳаштумина, ки аз ҳафт аст, зинда гардонида шуданд. Онҳо бо қудрати аждаҳо — атеизм (Миср) ва бадахлоқӣ (Садӯм) — кушта шуданд. Барои хидмате ки ба Худо расонда буданд, Ӯ ваъда дод, ки Мисрро ҳамчун подоши онҳо ба онҳо бидиҳад. Вақте ки подшоҳи шимол дар ояти чилу якуми Дониёл ёздаҳ замини ҷалолёби Иёлоти Муттаҳидаи Амрикоро тасарруф мекунад, он гоҳ Мисрро низ мегирад, зеро ин подоши ӯст барои хидматҳое ки дар кори тадбири илоҳии Худо анҷом додааст.

> O Assyrian, the rod of mine anger, and the staff in their hand is mine indignation. I will send him against an hypocritical nation, and against the people of my wrath will I give him a charge, to take the spoil, and to take the prey, and to tread them down like the mire of the streets. Isaiah 10:5, 6.

> Эй Ашшур, асои ғазаби Ман, ва чӯбдасте ки дар дасти онҳост, хашми Ман аст. Ӯро бар зидди қавми риёкор хоҳам фиристод, ва бар зидди мардуми ғазаби Худ ба ӯ амр хоҳам дод, то ғаниматро бигирад, ва сайдро ба даст оварад, ва онҳоро мисли лойи кӯчаҳо поймол кунад. Ишаъё 10:5, 6.

The Assyrian is the northern king, who represents the papacy, the counterfeit king of the north in the last days. Assyria and Babylon were used to bring judgment upon Israel, both the northern and southern kingdoms, due to their continuous rebellion.

Подшоҳи Ашшур ҳамон подшоҳи шимол аст, ки папагиро намояндагӣ мекунад, яъне подшоҳи қалбакии шимол дар рӯзҳои охир. Ашшур ва Бобил барои овардани доварӣ бар Исроил, ҳам бар салтанати шимолӣ ва ҳам бар салтанати ҷанубӣ, ба сабаби исёни пайвастаи онҳо истифода шуданд.

> “‘So was Israel carried away out of their own land to Assyria,’ ‘because they obeyed not the voice of the Lord their God, but transgressed His covenant, and all that Moses the servant of the Lord commanded.’ 2 Kings 17:7, 11, 14–16, 20, 23; 18:12.

> «Пас, Исроил аз замини худ ба Ашшур асир бурда шуд», «зеро онҳо ба овози Худованд Худои худ гӯш надоданд, балки аҳди Ӯ ва ҳар он чиро, ки Мусо, бандаи Худованд, фармуда буд, вайрон карданд». 4 Подшоҳон 17:7, 11, 14–16, 20, 23; 18:12.

> “In the terrible judgments brought upon the ten tribes the Lord had a wise and merciful purpose. That which He could no longer do through them in the land of their fathers He would seek to accomplish by scattering them among the heathen. His plan for the salvation of all who should choose to avail themselves of pardon through the Saviour of the human race must yet be fulfilled; and in the afflictions brought upon Israel, He was preparing the way for His glory to be revealed to the nations of earth. Not all who were carried captive were impenitent. Among them were some who had remained true to God, and others who had humbled themselves before Him. Through these, ‘the sons of the living God’ (Hosea 1:10), He would bring multitudes in the Assyrian realm to a knowledge of the attributes of His character and the beneficence of His law.” Prophets and Kings, 292.

> «Дар довариҳои даҳшатборе ки бар даҳ сибт оварда шуданд, Худованд мақсади ҳакимона ва пурмарҳамат дошт. Он чиро ки Ӯ дигар наметавонист ба воситаи онҳо дар замини падаронашон анҷом диҳад, мехост бо пароканда сохтани онҳо миёни халқҳои бутпараст ба амал оварад. Нақшаи Ӯ барои наҷоти ҳамаи онҳое ки интихоб мекарданд ба воситаи Наҷотдиҳандаи насли башар аз омурзиш баҳраманд шаванд, ҳанӯз ҳам бояд иҷро мегардид; ва дар мусибатҳое ки бар Исроил оварда шуданд, Ӯ роҳро барои ошкор шудани ҷалоли Худ ба халқҳои рӯи замин омода месохт. На ҳамаи онҳое ки ба асорат бурда шуданд, тавбанакарда буданд. Дар миёни онҳо баъзеҳо буданд, ки ба Худо содиқ монда буданд, ва дигароне низ, ки худро дар ҳузури Ӯ фурӯтан сохта буданд. Ба воситаи инҳо, «писарони Худои зинда» (Ҳушаъ 1:10), Ӯ анбӯҳи зиёдеро дар қаламрави Ашшур ба шинохти сифатҳои хислати Худ ва хайрхоҳии шариати Ӯ хоҳад овард». — Prophets and Kings, 292.

The Lord employed the northern kings as His tool of judgment, and the principle in the Bible that He followed towards those northern kings was that they needed to be paid for services rendered.

Худованд подшоҳони шимолиро ҳамчун асбоби доварии Худ ба кор бурд, ва принсипе, ки Ӯ дар Китоби Муқаддас нисбат ба он подшоҳони шимолӣ риоя намуд, ин буд, ки лозим буд ба онҳо барои хизмати анҷомдодаашон подош дода шавад.

> And in the same house remain, eating and drinking such things as they give: for the labourer is worthy of his hire. Go not from house to house. Luke 10:7.

> Ва дар ҳамон хона бимонед ва аз он чи ба шумо медиҳанд, бихӯреду бинӯшед, зеро коргар сазовори музди худ аст. Аз хонае ба хонае нагузаред. Луқо 10:7.

The Lord uses the papacy to punish the United States when they fill up their cup of probationary time at the soon-coming Sunday law, and His payment is that He gives Egypt to the papacy for services rendered. God’s prophetic Word is clear that Egypt is given to the papacy, and verses forty-two and three of Daniel chapter eleven, confirm this fact. The pope’s payment for services rendered is that he becomes the head that the ten kings lift up, and who rules over the worldwide image of the beast.

Худованд папаҳоро барои ҷазо додани Иёлоти Муттаҳида ба кор мебарад, вақте ки онҳо косаи муҳлати имтиҳонии худро дар қонуни наздикояндаи якшанбе пур мекунанд, ва подоши Ӯ ин аст, ки Ӯ Мисрро ба папаҳо барои хизматҳои анҷомдода месупорад. Каломи нубувватии Худо равшан аст, ки Миср ба папаҳо дода мешавад, ва оятҳои чиҳилу ду ва чилу сеюми боби ёздаҳуми китоби Дониёл ин воқеиятро тасдиқ мекунанд. Подоши поп барои хизматҳои анҷомдода ин аст, ки ӯ саре мегардад, ки даҳ подшоҳ онро боло мебардоранд, ва бар сурати ҳайвони ваҳшии умумиҷаҳонӣ ҳукмронӣ мекунад.

Trump prevails over the dragon powers, for he is the eighth head, that is of the seven, in the time of the image of the beast in the United States. The collapse of the Democratic party, the dragon power that slew Trump in 2020 is now happening. God’s Word never fails. The “straw that breaks the camel’s back” of the Democratic party is the false prophet of Islam. The attack of October 7, 2023, placed a wedge within its base of support that can only be attributed to the role of Islam angering and distressing the nations. This will be accompanied by further attacks, producing greater division, while uniting a class of citizens of the earth beast, who recognize the foolishness of the flood of illegal immigration that has been released by the forces of the dragon. It will also produce an economic crisis, though that crisis is already here.

Трамп бар қувваҳои аждаҳомонанд ғолиб меояд, зеро ӯ сари ҳаштум аст, ки аз ҷумлаи он ҳафт аст, дар замони ҳайкали ҳайвон дар Иёлоти Муттаҳида. Фурӯпошии Ҳизби демократӣ, он қувваи аждаҳомонанде, ки Трампро дар соли 2020 кушт, ҳоло ба вуқӯъ меояд. Каломи Худо ҳаргиз хато намекунад. «Катрае, ки косаро лабрез мекунад» барои Ҳизби демократӣ пайғамбари козиби Ислом аст. Ҳамлаи 7 октябри соли 2023 дар дохили пойгоҳи пуштибонии он шикофе ба вуҷуд овард, ки онро танҳо метавон ба нақши Ислом, ки халқҳоро ба хашм меоварад ва музтариб месозад, нисбат дод. Ин бо ҳамлаҳои минбаъда ҳамроҳ хоҳад шуд, ки ихтилофи бештар ба бор меоранд, дар ҳоле ки гурӯҳе аз шаҳрвандони ҳайвони заминро муттаҳид месозанд, ки аблаҳии сели муҳоҷирати ғайриқонуниро, ки аз ҷониби қувваҳои аждаҳо раҳо шудааст, дарк мекунанд. Ин ҳамчунин буҳрони иқтисодиро ба вуҷуд хоҳад овард, ҳарчанд он буҳрон аллакай фаро расидааст.

> “And then the great deceiver will persuade men that those who serve God are causing these evils. The class that have provoked the displeasure of Heaven will charge all their troubles upon those whose obedience to God’s commandments is a perpetual reproof to transgressors. It will be declared that men are offending God by the violation of the Sunday sabbath; that this sin has brought calamities which will not cease until Sunday observance shall be strictly enforced; and that those who present the claims of the fourth commandment, thus destroying reverence for Sunday, are troublers of the people, preventing their restoration to divine favor and temporal prosperity. Thus the accusation urged of old against the servant of God will be repeated and upon grounds equally well established: ‘And it came to pass, when Ahab saw Elijah, that Ahab said unto him, Art thou he that troubleth Israel? And he answered, I have not troubled Israel; but thou, and thy father’s house, in that ye have forsaken the commandments of the Lord, and thou hast followed Baalim.’ 1 Kings 18:17, 18. As the wrath of the people shall be excited by false charges, they will pursue a course toward God’s ambassadors very similar to that which apostate Israel pursued toward Elijah.” The Great Controversy, 590.

> «Ва он гоҳ фиребгари бузург мардумро бовар хоҳад кунонд, ки онҳое ки ба Худо хизмат мекунанд, сабабгори ин бадиҳо мебошанд. Он табақае ки норозигии Осмонро барангехтаанд, ҳамаи мусибатҳои худро бар гардани касоне хоҳанд андохт, ки итоати онҳо ба аҳкоми Худо барои вайронкунандагони шариат сарзаниши доимист. Эълон хоҳад шуд, ки мардум бо вайрон кардани шанбеи якшанбе Худоро меранҷонанд; ки ҳамин гуноҳ офатҳоеро ба вуҷуд овардааст, ки то замоне ки риояи якшанбе ба таври қатъӣ ба иҷро дароварда нашавад, қатъ нахоҳанд шуд; ва онҳое ки талаботи аҳкоми чорумро пеш мегузоранд ва ба ин васила эҳтиром ба якшанберо барҳам медиҳанд, ошӯбгарони халқанд, ки бозгашти онҳоро ба марҳамати илоҳӣ ва шукуфоии заминӣ бозмедоранд. Ҳамин тавр, айбномае ки дар қадим бар зидди бандаи Худо оварда шуда буд, такрор хоҳад ёфт, ва бар асосҳое ба ҳамон андоза, ки устувор шумурда мешаванд: “Ва чунин воқеъ шуд, ки чун Аҳъоб Илёсро дид, ба ӯ гуфт: Оё ту ҳамон касе ҳастӣ, ки Исроилро ошуфта месозӣ? Ва ӯ ҷавоб дод: Ман Исроилро ошуфта насохтаам; балки ту ва хонаи падарат, зеро ки аҳкоми Худовандро тарк кардаед, ва ту аз Баалим пайравӣ намудаӣ.” 3 Подшоҳон 18:17, 18. Чун хашми мардум ба воситаи иттиҳомҳои бардурӯғ барангехта шавад, онҳо нисбат ба фиристодагони Худо рафторе пеш хоҳанд гирифт, ки бисёр монанди ҳамон рафторест, ки Исроили муртад нисбат ба Илёс пеш гирифт». «Муборизаи бузург», 590.

Sabbath-keepers are going to be identified as the reason “divine favor and temporal prosperity” have been removed. In describing this period that is just ahead of us, she refers to Elijah, and his interaction with Ahab. Their mutual accusations of one another took place before Mount Carmel. Temporal prosperity and divine favor are removed by escalating judgments, before the soon-coming Sunday law. The passage just cited refers to a series of events that occur during the Sunday law testing time, but there are two testing times. The image of the beast test that occurs within the confines of the United States, thereafter is repeated in the entire world. All the events described in the passage find a prophetic fulfillment in the history leading up to the soon coming Sunday law, and in the history of the world Sunday law crisis which follows thereafter.

Нигоҳдорандагони шанбе ҳамчун сабаби он шинохта хоҳанд шуд, ки «марҳамати илоҳӣ ва шукуфоии замонӣ» аз миён бардошта шудаанд. Ҳангоми тавсифи ин даврае, ки андак пеши рӯи мост, ӯ ба Илёс ва муносибати ӯ бо Аҳъоб ишора мекунад. Айбгузориҳои мутақобилаи онҳо нисбат ба якдигар пеш аз кӯҳи Кармил ба вуқӯъ пайвастанд. Шукуфоии замонӣ ва марҳамати илоҳӣ ба воситаи довариҳои торафт афзоянда, пеш аз қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда, бардошта мешаванд. Порчае ки ҳамин ҳоло иқтибос шуд, ба як силсилаи рӯйдодҳое ишора мекунад, ки дар замони озмоиши қонуни якшанбе ба амал меоянд, вале ду вақти озмоиш мавҷуд аст. Озмоиши сурати ҳайвон, ки дар ҳудуди Иёлоти Муттаҳида ба амал меояд, баъд аз он дар тамоми ҷаҳон такрор мешавад. Ҳамаи рӯйдодҳое, ки дар ин порча тавсиф шудаанд, иҷрои нубувватиро дар таърихе меёбанд, ки ба қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда мебарад, ва низ дар таърихи буҳрони қонуни якшанбеи ҷаҳонӣ, ки баъд аз он фаро мерасад.

The first paragraph of Testimonies volume nine, which begins on page eleven, thus identifying NINE-ELEVEN, states: “We are living in the time of the end. The fast-fulfilling signs of the times declare that the coming of Christ is near at hand. The days in which we live are solemn and important. The Spirit of God is gradually but surely being withdrawn from the earth. Plagues and judgments are already falling upon the despisers of the grace of God. The calamities by land and sea, the unsettled state of society, the alarms of war, are portentous. They forecast approaching events of the greatest magnitude.” As the narrative continues on, we find on page fourteen, “There are not many, even among educators and statesmen, who comprehend the causes that underlie the present state of society. Those who hold the reins of government are not able to solve the problem of moral corruption, poverty, pauperism, and increasing crime. They are struggling in vain to place business operations on a more secure basis. If men would give more heed to the teaching of God’s word, they would find a solution of the problems that perplex them.”

Сархати аввалини ҷилди нӯҳуми «Шаҳодатҳо», ки аз саҳифаи ёздаҳум оғоз мешавад ва ба ин тартиб NINE-ELEVEN-ро муайян месозад, чунин мегӯяд: «Мо дар замони охир зиндагӣ мекунем. Аломатҳои замон, ки бо суръат ба амал меоянд, эълон медоранд, ки омадани Масеҳ наздик аст. Рӯзҳое, ки мо дар онҳо зиндагӣ мекунем, ҷиддӣ ва муҳиманд. Рӯҳи Худо тадриҷан, аммо яқинан, аз замин бозгирифта мешавад. Балоҳо ва довариҳо аллакай бар онҳое нозил мешаванд, ки файзи Худоро хор мешуморанд. Офатҳои хушкӣ ва баҳр, вазъи нооромии ҷомеа, ҳушдорҳои ҷанг, пурнишонаанд. Онҳо рӯйдодҳои наздикшавандаро, ки аз азимтарин аҳаммият бархӯрдоранд, пешгӯӣ мекунанд». Ҳангоме ки ривоят идома меёбад, мо дар саҳифаи чордаҳум мехонем: «Шумораи зиёде нестанд, ҳатто дар миёни омӯзгорон ва арбобони давлат, ки сабабҳоеро, ки дар пояи вазъи кунунии ҷомеа қарор доранд, дарк кунанд. Онҳое, ки лаҷоми ҳукуматро дар даст доранд, қодир нестанд масъалаи фасоди ахлоқӣ, фақр, нотавонмандии иҷтимоӣ ва афзоиши ҷинояткориро ҳал намоянд. Онҳо беҳуда мекӯшанд, то фаъолияти соҳибкориро бар пояи амнтаре қарор диҳанд. Агар одамон ба таълимоти Каломи Худо бештар таваҷҷуҳ менамуданд, ҳалли масъалаҳоеро, ки онҳоро саргардон месозанд, меёфтанд».

> “The Scriptures describe the condition of the world just before Christ’s second coming. Of the men who by robbery and extortion are amassing great riches, it is written: ‘Ye have heaped treasure together for the last days. Behold, the hire of the laborers who have reaped down your fields, which is of you kept back by fraud, crieth: and the cries of them which have reaped are entered into the ears of the Lord of Sabaoth. Ye have lived in pleasure on the earth, and been wanton; ye have nourished your hearts, as in a day of slaughter. Ye have condemned and killed the just; and he doth not resist you.’ James 5:3–6.”

> Навиштаҳо ҳолати ҷаҳонро андаке пеш аз омадани дуввуми Масеҳ тасвир мекунанд. Дар бораи онҳое ки бо роҳзанӣ ва ситамгарӣ сарвати бузург ҷамъ меоранд, чунин навишта шудааст: «Шумо барои рӯзҳои охир хазина андӯхтаед. Инак, музди коргароне ки киштзорҳои шуморо даравидаанд ва шумо онро ба фиреб боздоштаед, фарёд мезанад; ва фарёди даравгарон ба гӯши Худованди Сафоӯт расидааст. Шумо бар замин ба айшу ишрат зистаед ва нозпарварӣ кардаед; дилҳои худро, мисли рӯзи забҳ, парвариш додаед. Одилро маҳкум карда, куштаед; ва ӯ ба шумо муқовимат намекунад». Яъқуб 5:3–6.

In the last days men are “struggling in vain to place business operations on a more secure basis.” The Democrats, their propaganda machine, and the globalist bankers are struggling in vain, and they are lying about the actual financial stability they claim the Biden administration has accomplished. One of the symbols of “the world just before Christ’s second coming,” is “men who by robbery and extortion” have “amassed great riches.” The three verses that preceded the verses from the book of James, that Sister White cited are:

Дар рӯзҳои охир одамон «бефоида мекӯшанд, то амалиёти тиҷоратиро бар пояи амнтаре қарор диҳанд». Демократҳо, мошини таблиғотии онҳо ва бонкдорони глобалистӣ беҳуда мекӯшанд, ва онҳо дар бораи суботи воқеии молиявие, ки иддао мекунанд маъмурияти Байден ба даст овардааст, дурӯғ мегӯянд. Яке аз рамзҳои «ҷаҳон дар остонаи пеш аз омадани дуюми Масеҳ» ин аст, ки «одамоне, ки бо ғорат ва истисмор» «сарвати бузург андӯхтаанд». Се ояте, ки пеш аз оятҳо аз китоби Яъқуб омада буданд ва хоҳар Уайт ба онҳо иқтибос овардааст, инҳоянд:

> Go to now, ye rich men, weep and howl for your miseries that shall come upon you. Your riches are corrupted, and your garments are motheaten. Your gold and silver is cankered; and the rust of them shall be a witness against you, and shall eat your flesh as it were fire. Ye have heaped treasure together for the last days. James 5:1–3.

> Акнун, эй сарватмандон, биёед, барои мусибатҳое ки бар шумо хоҳад омад, гиря кунед ва навҳа намоед. Сарвати шумо пӯсидааст, ва либосҳои шумо куязада гардидааст. Тиллои шумо ва нуқраи шумо занг задааст; ва занги онҳо бар зидди шумо шаҳодат хоҳад дод, ва гӯшти шуморо мисли оташ хоҳад хӯрд. Шумо барои айёми охир ганҷ ҷамъ кардаед. Яъқуб 5:1–3.

A prophetic characteristic of the “last days” is when there are men that are recognized by their amazing wealth, which had been produced by fraud. Those men are in the news every day. That time is here. In that time the wealth of those world-bankers and billionaires is represented as gold and silver, that becomes rusted. Silver and gold do not rust, so the Scriptures are identifying something totally unexpected that happens to the wealth of the rich men in the last days, for their gold and silver is to become rusted. The harbinger of that economic crash occurred with the arrival of the third woe, on September 11, 2001. Islam of the third Woe is the east wind of Bible prophecy, and in the last days it is the east wind that sinks the economy, as represented by the ships of Tarshish.

Хусусияти нубувватии «рӯзҳои охир» он аст, ки мардоне падид меоянд, ки бо сарвати ҳайратангези худ шинохта мешаванд, сарвате ки ба воситаи фиреб ба даст омадааст. Он мардон ҳар рӯз дар ахбор ҳастанд. Он замон фаро расидааст. Дар он замон сарвати он бонкдорони ҷаҳонӣ ва миллиардерҳо ба тилло ва нуқра ташбеҳ шудааст, ки зангзада мегардад. Нуқра ва тилло занг намезананд, бинобар ин Навиштаҳо чизеро муайян месозанд, ки тамоман ғайриинтизор аст ва бо сарвати мардони сарватманд дар рӯзҳои охир рӯй медиҳад, зеро тилло ва нуқраи онҳо бояд зангзада гардад. Пешогоҳи он суқути иқтисодӣ бо фаро расидани войи сеюм, дар 11 сентябри соли 2001, ба вуқӯъ омад. Исломи Войи сеюм боди шарқии нубуввати Китоби Муқаддас аст, ва дар рӯзҳои охир маҳз ҳамин боди шарқӣ иқтисодро ғарқ мекунад, чунон ки онро киштиҳои Таршиш намояндагӣ мекунанд.

> For, lo, the kings were assembled, they passed by together. They saw it, and so they marvelled; they were troubled, and hasted away. Fear took hold upon them there, and pain, as of a woman in travail. Thou breakest the ships of Tarshish with an east wind. Psalms 48:4–7.

> Зеро, инак, подшоҳон ҷамъ омада буданд, якҷоя гузаштанд. Онро диданд, ва дар ҳайрат монданд; ба изтироб афтоданд ва шитобон гурехтанд. Дар он ҷо тарс онҳоро фаро гирифт, ва дард, мисли дарди зани зоён. Ту киштиҳои Таршишро бо боди шарқӣ мешиканӣ. Забур 48:4–7.

The globalists kings, billionaires and bankers are troubled with fear and pain when the east wind, which represents the escalating angering of the nations (as a woman in travail), that is produced by Islam of the third woe, sinks the ships of Tarshish. Islam is about to break the local and global economy and produce an economic and political environment that plays perfectly into the strengths of Trump, not the Democrats and globalists, for the dragon power is given to the eighth head, that is of the seven, for “services rendered”. God used Trump to stir up the entire realm of the Grecians, for God is now bringing about the circumstances where the entire world is to be divided into two classes.

Подшоҳони ҷаҳонигаро, миллиардерҳо ва бонкдорон ба тарсу дард гирифтор мешаванд, ҳангоме ки боди шарқӣ, ки рамзи хашми рӯ ба афзоиши халқҳо мебошад (мисли зане дар дарди зоиш), ва он аз Исломи войи сеюм ба вуҷуд меояд, киштиҳои Таршишро ғарқ месозад. Ислом наздик аст, ки иқтисоди маҳаллӣ ва ҷаҳониро бишканад ва муҳити иқтисодӣ ва сиёсие ба вуҷуд оварад, ки комилан ба қувваҳои Трамп, на ба демократҳо ва ҷаҳонигароён, мувофиқат мекунад, зеро қудрати аждаҳо ба сари ҳаштум, ки аз ҷумлаи он ҳафт аст, барои «хидматҳои анҷомдодашуда» дода мешавад. Худо Трампро истифода бурд, то тамоми қаламрави юнониёнро ба шӯр оварад, зеро Худо ҳоло шароитеро ба амал меорад, ки дар он тамоми ҷаҳон бояд ба ду табақа ҷудо карда шавад.

The economic system that now is operated by the globalists was first introduced in the presidency of Woodrow Wilson, a Democrat that was elected by promising to keep the United States out of the impending First World War, but ended up as the president who presided over the First World War. Wilson is best known for pushing the League of Nations, the precursor to the United Nations. In his presidency the financial structure of the United States was given into the hands of the globalists, when Wilson gave the economic direction of the nation into the auspices of the Federal Reserve System in 1913.

Низоми иқтисодие, ки ҳоло аз ҷониби глобалистҳо идора карда мешавад, нахустин бор дар давраи раёсати ҷумҳури Вудроу Вилсон, як демократе, ки бо ваъдаи дур нигоҳ доштани Иёлоти Муттаҳида аз Ҷанги Якуми Ҷаҳонии дарпешистода интихоб шуда буд, вале дар анҷом ҳамон президенте гардид, ки бар ҷараёни Ҷанги Якуми Ҷаҳонӣ раёсат дошт, ҷорӣ карда шуд. Вилсон бештар бо пешбурди Лигаи Миллатҳо, ки пешгузаштаи Созмони Милали Муттаҳид буд, шинохта мешавад. Дар замони раёсати ӯ, сохтори молиявии Иёлоти Муттаҳида ба дасти глобалистҳо супурда шуд, вақте ки Вилсон дар соли 1913 роҳнамоии иқтисодии миллатро ба таҳти ихтиёри Низоми Захираи Федералӣ вогузошт.

The prophetic characteristics of the president of the First World War, was his promise not to go to war, which was a lie. He was the leading historical figure promoting the one-world government of the League of Nations, and he presided over turning the finances of the United States over to the world bankers. He reigned from 1913 to 1921. In 1919, the third generation of Adventism, which is symbolized by compromise with the world, ran parallel with Wilson’s compromise with the world, for the two horns run parallel with each other. In the third generation of Laodicean Adventism they surrendered the control of their medical and educational systems into the hands of those outside their spiritual sovereignty. At the same time, Wilson surrendered the financial sovereignty of the United States to the globalist bankers, and he tirelessly worked, but failed, to surrender the United States’ political sovereignty to the globalists.

Хусусиятҳои нубувватии президенти замони Ҷанги Якуми Ҷаҳонӣ ин буд, ки ӯ ваъда дод ба ҷанг наравад, ки ин дурӯғ буд. Ӯ шахсияти пешбари таърихие буд, ки ҳукумати ягонаи ҷаҳонии Лигаи Миллатҳоро тарғиб менамуд, ва ӯ бар супурдани молияи Иёлоти Муттаҳида ба дасти бонкдорони ҷаҳон раёсат кард. Ӯ аз соли 1913 то 1921 ҳукмронӣ кард. Дар соли 1919, насли сеюми адвентизм, ки бо созиш бо ҷаҳон рамзгузорӣ шудааст, бо созиши Уилсон бо ҷаҳон дар як хатти мувозӣ пеш мерафт, зеро он ду шоха бо ҳам ба таври мувозӣ ҷараён меёбанд. Дар насли сеюми адвентизми Лоадиқия онҳо назорати низомҳои тиббӣ ва таълимии худро ба дасти касоне супурданд, ки берун аз ҳокимияти рӯҳонии онҳо буданд. Ҳамзамон, Уилсон соҳибихтиёрии молиявии Иёлоти Муттаҳидаро ба бонкдорони ҷаҳонигаро супурд, ва ӯ хастанопазирона талош кард, аммо ноком монд, ки соҳибихтиёрии сиёсии Иёлоти Муттаҳидаро ба ҷаҳонигароён биспорад.

Wilson, as president during the First World War, represents prophetic characteristics which identify the Third World War. He represents a history where the Federal Reserve is involved in controlling the global economy in the direction which is best suited for the globalist agenda, not the sovereignty of America. He represents a president who is there when the New World Order finally achieves its goal in becoming the seventh kingdom of Bible prophecy, though their reign is short-lived. This fact is established upon two witnesses, for Wilson’s failed attempt to join the League of Nations after World War One, typified the United States joining the United Nations immediately after World War Two. On these two witnesses, the soon coming Sunday law, which brings national ruin in its wake, leads to the implementation of the United Nations as the one-world government the globalists have been pushing for since Woodrow Wilson’s presidency.

Вилсон, ҳамчун президент дар замони Ҷанги Якуми Ҷаҳонӣ, хусусиятҳои нубувватиро намояндагӣ мекунад, ки Ҷанги Сеюми Ҷаҳониро муайян месозанд. Ӯ таърихеро намояндагӣ мекунад, ки дар он Захираи Федералӣ дар идора кардани иқтисоди ҷаҳонӣ ба самте, ки барои барномаи глобалистӣ мувофиқтар аст, на барои соҳибихтиёрии Амрико, иштирок дорад. Ӯ президентиеро намояндагӣ мекунад, ки ҳангоме дар саҳна аст, ки Тартиботи Нави Ҷаҳонӣ билохира ба ҳадафи худ дар табдил ёфтан ба подшоҳии ҳафтуми нубуввати Китоби Муқаддас мерасад, ҳарчанд ҳукмронии онҳо кӯтоҳмуддат аст. Ин воқеият бар пояи ду шоҳид устувор шудааст, зеро кӯшиши нокоми Вилсон барои пайвастан ба Лигаи Миллатҳо пас аз Ҷанги Якуми Ҷаҳонӣ, ҳаммонандгари пайвастани Иёлоти Муттаҳида ба Созмони Милали Муттаҳид фавран пас аз Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ буд. Бар ин ду шоҳид, қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда, ки дар пайи худ харобии миллиро меоварад, ба татбиқи Созмони Милали Муттаҳид ҳамчун ҳукумати ягонаи ҷаҳонӣ меоварад, ки глобалистон аз замони президентии Вудро Вилсон барои он талош варзидаанд.

These prophetic characteristics must exist in the presidency of the eighth and final president, who is of the seven. Wilson was followed by Warren Harding a Republican, who ushered in the period called “the roaring twenties,” which led to the crash of 1929, which led to the Great Depression, which led to World War Two. Trump’s first presidency was the “roaring twenties,” and Biden is about to usher in the greatest depression in the history of the earth beast. That depression was typified by the crash of 1929, but also by the “panic of 1837” in Ellen White’s day.

Ин хусусиятҳои нубувватӣ бояд дар раёсати президентии президенти ҳаштум ва охирин, ки аз миёни он ҳафт аст, вуҷуд дошта бошанд. Пас аз Вилсон, Уоррен Ҳардинг — ҷумҳурихоҳ — омад, ки давраеро оғоз бахшид, ки «бистсолаҳои пурғавғо» ном гирифтааст; он ба суқути соли 1929 овард, ки он ба Депрессияи бузург овард, ва он ба Ҷанги дуюми ҷаҳон овард. Раёсати аввалини президентии Трамп «бистсолаҳои пурғавғо» буд, ва Байден дар арафаи оғоз бахшидани бузургтарин депрессия дар таърихи ҳайвони заминӣ мебошад. Он депрессия ба воситаи суқути соли 1929, инчунин ба воситаи «воҳимаи соли 1837» дар рӯзгори Эллен Уайт, намунавор пешакӣ нишон дода шуда буд.

The depression of the 1830s in the United States is commonly referred to as the “Panic of 1837.” It was a severe economic downturn that lasted from 1837 to the mid-1840s, encompassing much of the 1830s decade. The Panic of 1837 was characterized by a financial crisis, bank failures, widespread unemployment, and a prolonged period of economic hardship.

Бӯҳрони иқтисодии солҳои 1830 дар Иёлоти Муттаҳида маъмулан бо номи «Паникаи соли 1837» ёд мешавад. Ин таназзули шадиди иқтисодӣ буд, ки аз соли 1837 то миёнаҳои солҳои 1840 идома ёфт ва қисми зиёди даҳсолаи 1830-ро фаро гирифт. Паникаи соли 1837 бо буҳрони молиявӣ, муфлисшавии бонкҳо, бекории густурда ва давраи тӯлонии душвориҳои иқтисодӣ тавсиф мешуд.

The Panic of 1837 was triggered by a “Speculative Bubble,” as was the crash of 1929. In 1837, when the bubble burst, it led to widespread bankruptcies and financial losses. A series of bank failures occurred in the wake of the speculative bubble, leading to a loss of confidence in the banking system and widespread financial panic. A global economic downturn, exacerbated by a decline in international trade and a decrease in demand for American exports, contributed to the economic woes in the United States.

Ваҳми соли 1837 аз ҷониби «Ҳубоби тахминбозӣ» барангехта шуд, ҳамон гуна ки фурӯпошии соли 1929 низ чунин буд. Дар соли 1837, вақте ки ин ҳубоб таркид, он ба муфлисшавиҳои фарогир ва талафоти молиявӣ оварда расонд. Пас аз ҳубоби тахминбозӣ як силсила нокомии бонкҳо рух дод, ки ба аз даст рафтани эътимод ба низоми бонкӣ ва ваҳми густурдаи молиявӣ сабаб шуд. Таназзули иқтисодии ҷаҳонӣ, ки бо коҳиши савдои байналмилалӣ ва кам шудани талабот ба содироти амрикоӣ шиддат ёфта буд, ба душвориҳои иқтисодии Иёлоти Муттаҳида мусоидат кард.

The crash of 1929, which marked the beginning of the Great Depression, was preceded by a speculative bubble in the Stock Market. During the 1920s, there was a period of economic prosperity in the United States, known as the Roaring Twenties, characterized by rapid industrial growth, technological innovation, and widespread optimism. During this time, speculation in the Stock Market soared, fueled by easy credit, margin trading (buying stocks with borrowed money), and speculative buying of stocks on the basis of anticipated future price increases rather than underlying value. Stock prices rose to unsustainable levels, far exceeding the intrinsic value of the companies they represented.

Суқути соли 1929, ки оғози Бӯҳрони Бузургро нишон дод, пеш аз он бо як ҳубоби спекулятивӣ дар бозори саҳомӣ пешомад гардида буд. Дар давоми солҳои 1920-ум дар Иёлоти Муттаҳида як давраи шукуфоии иқтисодӣ вуҷуд дошт, ки бо номи «Бистсолаи пурғавғо» маъруф аст ва бо афзоиши босуръати саноат, навовариҳои технологӣ ва хушбинии фарогир тавсиф мешуд. Дар ин айём, спекулятсия дар бозори саҳомӣ ба таври шадид афзоиш ёфт, ки онро дастрас будани қарзи осон, муомилоти маржа (харидани саҳмияҳо бо пули қарзӣ) ва хариди спекулятивии саҳмияҳо бар пояи интизори болоравии нархҳо дар оянда, на бар асоси арзиши аслии онҳо, таҳрик медод. Нархи саҳмияҳо то сатҳҳои ноустувор боло рафт ва аз арзиши ботинии ширкатҳое, ки онҳоро намояндагӣ мекарданд, ба маротиб бештар гузашт.

From March, 2000 to October 2002 the “dot-com bubble” burst. September 11, 2001 was embedded within that economic crash. Then the housing bubble burst in 2008, which was called the Global Financial Crisis or the Great Recession.

Аз моҳи марти соли 2000 то моҳи октябри соли 2002 «ҳубоби дот-ком» таркид. 11 сентябри соли 2001 дар миёни он суқути иқтисодӣ ҷой гирифта буд. Сипас, дар соли 2008 ҳубоби манзил таркид, ки онро Буҳрони ҷаҳонии молиявӣ ё Рекессияи бузург меномиданд.

Leading up to the Sunday law the temporal prosperity of the citizens of the United States is removed. The removal of temporal prosperity occurs during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The first waymark of the sealing time was embedded in an economic crash. September 11, 2001 was the empowerment of the third angel, and when that very same angel arrived in 1844, that history was embedded in an economic crash. 1844 typifies the soon coming Sunday law, and September 11, 2001 is the beginning of the period of the sealing. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. The crash of 1929 preceded and led to the Second World War.

Пеш аз қонуни якшанбе, шукуфоии муваққатии шаҳрвандони Иёлоти Муттаҳида бардошта мешавад. Бардошта шудани шукуфоии муваққатӣ дар замони мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазор ба вуқӯъ меояд. Нахустин нишонаи роҳи замони мӯҳргузорӣ дар як суқути иқтисодӣ ҷой дода шуда буд. 11 сентябри соли 2001 қудратёбии фариштаи сеюм буд, ва ҳангоме ки ҳамон фаришта дар соли 1844 расид, он таърих дар як суқути иқтисодӣ ҷой дода шуда буд. Соли 1844 намунаи қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда аст, ва 11 сентябри соли 2001 оғози давраи мӯҳргузорист. Исо ҳамеша анҷоми чизеро бо оғози чизе тасвир менамояд. Суќути соли 1929 пеш аз Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ омад ва ба он роҳ бурд.

We will continue this study in the next article.

Мо ин тадқиқотро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

> “There has been a slothful neglect, and a criminal unbelief among us as a people which has kept us back from doing the work God has left us to do in letting our light shine forth to those of other nations. There is a fearfulness to venture out and to run risks in this great work, fearing that the expenditure of means would not bring returns. What if means are used and yet we cannot see that souls have been saved by it? What if there is a dead loss of a portion of our means? Better work and keep at work than to do nothing. You know not which shall prosper this or that. Men will invest in patent rights and meet with heavy losses, and it is taken as a matter of course. But in the work and cause of God, men are afraid to venture. Money seems to them to be a dead loss that does not bring immediate returns when invested in the work of saving souls. The very means that is now so sparingly invested in the cause of God, and that is selfishly retained will, in a little while, be cast with all idols to the moles and to the bats. Money will soon depreciate in value very suddenly when the reality of eternal scenes opens to the senses of man.” The True Missionary, January 1, 1874.

> «Дар миёни мо, ҳамчун қавм, беэътиноии танбалона ва беитиқодии ҷинояткорона вуҷуд доштааст, ки моро аз анҷом додани он коре, ки Худо ба мо вогузоштааст, боздоштааст, то нури худро ба онҳое ки аз миллатҳои дигар ҳастанд, битобонем. Дар ин кори бузург тарсе ҳаст аз он ки пеш бароем ва хатарҳоро ба зимма гирем, аз он метарсанд, ки сарфи воситаҳо шояд бозгаште наоварад. Агар воситаҳо ба кор бурда шаванду мо ҳанӯз натавонем бубинем, ки ба василаи он ҷонҳо наҷот ёфтаанд, чӣ мешавад? Агар қисми муайяне аз воситаҳои мо талафоти комил гардад, чӣ мешавад? Беҳтар он аст, ки кор кунем ва ба кор идома диҳем, аз он ки ҳеҷ коре накунем. Шумо намедонед, ки кадоме муваффақ хоҳад шуд, ин ё он. Одамон ба ҳуқуқи ихтироъ сармоягузорӣ мекунанд ва ба зиёнҳои сангин рӯ ба рӯ мешаванд, ва инро як амри табиӣ меҳисобанд. Аммо дар кор ва роҳи Худо, одамон аз ҷуръат кардан метарсанд. Ба назари онҳо, пуле ки ҳангоми сарф шудан дар кори наҷоти ҷонҳо фавран натиҷа намеоварад, талафоти маҳз менамояд. Ҳамон воситаҳое ки ҳоло бо хасисонагӣ дар роҳи Худо сарф мешаванд ва бо худхоҳӣ нигоҳ дошта мешаванд, пас аз андаке, ҳамроҳ бо ҳамаи бутҳо, ба назди кӯрмушҳо ва кӯршабпаракҳо партофта хоҳанд шуд. Арзиши пул ба зудӣ, бисёр ногаҳон, коҳиш хоҳад ёфт, вақте ки воқеияти манзараҳои абадият бар ҳиссиёти инсон ошкор гардад». The True Missionary, January 1, 1874.

Back to Articles