Article

# Ҳақиқат чист? — Рақами дуюм

Суханони нубуввати ин китобро мӯҳр макун

Author

Jeff Pippenger

Published

September 5, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

Исбот гардидааст, ки таърихи аз 11-уми августи соли 1840 то 22-юми октябри соли 1844 ҳамон таърихест, ки бо ҳафт раъд тасвир шудааст, ки то андаке пеш аз анҷоми муҳлати озмоиш мӯҳр шуда буданд. Дар ин мақола ман оғоз хоҳам кард, ки бархе аз он чиро, ки мо дар бораи рамзшиносии ҳафт раъд муайян кардаем, бозбинӣ намоям. Мо хатҳои таърихиро бар хатҳои таърихӣ ба кор мебарем, то ин ҳақоиқро пешниҳод намоем. Аз 11-уми августи соли 1840 то 22-юми октябри соли 1844, аз ҷумла, чор аломати роҳнамоии нубувватӣ вуҷуд дорад: қувватёбии паёми фариштаи аввал, ноумедии аввал, Нидои Нимашаб ва Ноумедии Бузург.

11 августи соли 1840 ба воситаи Мусо назди буттаи сӯзон намунавор нишон дода шуда буд. Ноумедии аввал дар баҳори соли 1844 ба воситаи зани Мусо, Сиппора, намунавор нишон дода шуда буд, ҳангоме ки вай бо андӯҳу тарс писари худро хатна кард. Нидои Нисфишаб, ки аз маҷлиси урдугоҳии Экзетер аз 12–17 августи оғоз ёфт, ба воситаи расидани Мусо ба Миср ва ҳушдори ибтидоии ӯ дар бораи марги нахустзодагони Миср намунавор нишон дода шуда буд. Ноумедии Бузурги 22 октябри соли 1844 ба воситаи ибриён назди Баҳри Сурх намунавор нишон дода шуда буд.

Дар айёми подшоҳ Довуд, 11 августи соли 1840 бо он рамзгузорӣ шуда буд, ки фалиштиён сандуқи Худоро бозпас гардониданд. Нохушии аввал дар баҳори соли 1844 бо он рамзгузорӣ шуда буд, ки Уззо ба сандуқи Худо даст расонд. Нидои Нисфи Шаб, ки дар ҷамъомади урдугоҳии Эксетер аз 12–17 август оғоз ёфт, бо он рамзгузорӣ шуда буд, ки Довуд сандуқро ба Ерусалим овард. Ноумедии Бузурги 22 октябри соли 1844 бо Микал, зани Довуд, рамзгузорӣ шуда буд, вақте ки ӯ Довудро барои он ки бо сандуқ ба Ерусалим даромад, хор шуморид.

11 августи соли 1840 бо таъмиди Масеҳ намунавӣ гардонида шуда буд. Нохушии нахустин дар баҳори соли 1844 бо ноумедии марги Лаъзор намунавӣ гардонида шуда буд. Нидои Нимашаб, ки дар маҷлиси хаймагии Эксетер аз 12 то 17 август оғоз ёфт, бо Вуруди зафармандонаи Масеҳ ба Ерусалим намунавӣ гардонида шуда буд. Ноумедии Бузурги 22 октябри соли 1844 бо ноумедии салиб намунавӣ гардонида шуда буд.

Мо нишон додаем, ки ин чор нишона танҳо як бахши ҷузъии сохтори комили ҳар як ҳаракати ислоҳотиро ифода мекунанд. Мо ин чор нишонаро ҳамчун шоҳидони таърихе муайян месозем, ки 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт. Яке аз хусусиятҳои пешгӯёнаи ҳар яке аз ин чор хат он аст, ки нишонаҳо дар ҳар як хат дорои ҳамон як мавзӯъ мебошанд.

Барои Мусо, ҳар чаҳор нишонаҳои роҳ ба кори Худо оид буданд, ки ба муносибати бастани аҳд бо қавми баргузида дар иҷрои пешгӯии Иброҳим дохил мешуд. Дар хатти ислоҳоти подшоҳ Довуд, ҳар чаҳор нишонаҳои роҳ бо сандуқи Худо вобаста буданд. Дар хатти Масеҳ, ҳар чаҳор нишонаҳои роҳ бо марг ва эҳё алоқаманд буданд.

11 августи соли 1840 тасдиқи қоидаи «як рӯз баробари як сол» буд. Ноумедии аввал дар баҳори соли 1844 аз татбиқи нодурусти қоидаи «як рӯз баробари як сол» ба вуҷуд омад. Паёми Самуэл Сноу дар бораи Фиғони Нимашаб ислоҳ ва такмили татбиқи нокомёфтаи қоидаи «як рӯз баробари як сол» буд. Паёми ислоҳшуда бар қоидаи «як рӯз баробари як сол» асос ёфта буд ва дар 22 октябри соли 1844 иҷро гардид. Ҳамаи чор аломати роҳ қоидаи «як рӯз баробари як сол»-ро муайян месозанд.

Хоҳар Уайт моро огоҳ месозад, ки ҳафт раъд рӯйдодҳоеро ифода мекунанд, ки дар ҷараёни паёмҳои фариштаи якум ва дуюм ба вуқӯъ пайвастанд; аммо ӯ ҳамчунин таълим медиҳад, ки ҳафт раъд «рӯйдодҳои ояндаро, ки ба тартиби худ ошкор хоҳанд шуд», низ ифода мекунанд. Ҳафт раъд чор воқеаи набавиро ифода мекунанд, ки 11 августи соли 1840 оғоз ёфта, 22 октябри соли 1844 анҷом ёфтанд, ва он чор аломати роҳ дар таърихи мо ба ҳамон тартиб такрор хоҳанд шуд.

11 сентябри соли 2001 ба воситаи 11 августи соли 1840 намунавор пешакӣ нишон дода шуда буд, ва ҳар дуи ин санаҳо бо ислом вобастагӣ доранд; бинобар ин, онҳо оғози адвентизмро бо анҷоми адвентизм ба ҳам мепайванданд. Ҳам 11 августи соли 1840 ва ҳам 11 сентябри соли 2001 тасдиқи қоидаи асосии нубувватии таърихҳои мувофиқи худ буданд.

Дар 11 сентябри соли 2001, фариштаи Ваҳй боби ҳаждаҳум фуруд омад ва дар 11 августи соли 1840 фариштаи Ваҳй боби даҳум фуруд омад. Аввалин ноумедии Future for America пешгӯии ноком дар бораи Ислом дар 18 июли соли 2020 буд. Паёме, ки кушодаи мӯҳр мегардад, чунон ки Нидои Нимашаб дар Эксетер дар тобистони соли 1844 буд, ислоҳи пешгӯии нокомест, ки қаблан дода шуда буд. Барои миллериён ин ислоҳ ба татбиқи пештар нокоми усули як рӯз ба як сол, ки соли 1843-ро ҳамчун вақти бозгашти Худованд муайян мекард, вобаста буд. Имрӯз ин ислоҳ, ки бо паёми Нидои Нимашаби миллерӣ намояндагӣ мешавад, бояд аломати роҳе бошад, ки Исломро намояндагӣ мекунад, чунон ки ду аломати роҳи пешина чунин буданд. Ислоҳе, ки бо кори Самуэл Сноу намунасозӣ шудааст, он набуд, ки пешгӯии қаблии ноком нодида гирифта шавад, балки он ки он пешгӯие, ки қаблан ноком шуда буд, дақиқтар танзим карда шавад.

> «Онҳое ки маъюс шуда буданд, аз Навиштаҳо диданд, ки онҳо дар замони таъхир қарор доранд, ва бояд бо сабр иҷрошавии рӯъёро интизор шаванд. Ҳамон далелҳое ки онҳоро водор сохтанд, ки дар соли 1843 мунтазири Худованди худ бошанд, онҳоро ба он оварданд, ки Ӯро дар соли 1844 интизор шаванд». Early Writings, 247.

Имрӯз паёме, ки ба воситаи паёме, ки аз анҷумани урдугоҳи Эксетер баромада буд, тимсолан нишон дода мешавад, такмили пешгӯии пешинаи нокомшуда хоҳад буд. Ноумедии Бузурги таърихи миллерӣ рамзи як ноумедии бузургест, ки ҳангоми қонуни якшанбе ба вуқӯъ меояд, аммо он дар заминаи пешгӯие дар бораи Ислом хоҳад буд. Паёми Самуэл Сноу муайян сохтани санаи дақиқ буд. Сана дуруст буд, аммо воқеа нодуруст буд. Паёми имрӯза, ки ба воситаи паёми Сноу намояндагӣ мешавад, паёме дар бораи Ислом хоҳад буд, ки такмили он паёмест, ки дар нахустин ноумедии 18 июли соли 2020 ноком шуд.

Ҳоло дигар ҳеҷ замон ё санае дар миён нест, зеро аз 22 октябри соли 1844 таъйин намудани вақт дигар набояд ҷузъи паёми нубувватии Худо бошад.

> «Худованд ба ман нишон дод, ки паёми фариштаи сеюм бояд биравад ва ба фарзандони парокандаи Худованд эълон карда шавад, ва он набояд ба вақт овехта шавад; зеро вақт дигар ҳеҷ гоҳ озмоиш нахоҳад буд. Ман дидам, ки баъзеҳо аз мавъиза кардани вақт ба ҳаяҷони бардурӯғе меафтоданд; ки паёми фариштаи сеюм аз вақт қавитар буд. Ман дидам, ки ин паём метавонад бар таҳкурсии худ устувор биистад, ва барои тақвият ёфтанаш ба вақт эҳтиёҷ надорад, ва он бо қудрати азим хоҳад рафт, ва кори худро ба анҷом хоҳад расонд, ва дар адолат кӯтоҳ хоҳад шуд». Experience and Views, 48, 49.

Нишонаи чоруми роҳи таърихи мо бояд қонуни якшанбе бошад, зеро таърихҳои муқаддаси ҳамаи хатҳои ислоҳот, ки ҳама якҷо гирифта шуда, «сатр бар сатр» мебошанд, дар якҷоягӣ бо тавзеҳи илҳомбахши он таърихҳо ба воситаи Рӯҳи Нубувват, ба таври қатъӣ собит месозанд, ки қонуни якшанбе нишонаи чоруми роҳ аст пас аз он ки фариштаи қавӣ дар таърихи мо нузул мекунад. Нишонаи чоруми роҳ дар таърихи ҳафт раъде, ки «воқеаҳои ояндаанд, ки бо тартиби худ ошкор хоҳанд шуд», бояд бо Ислом алоқаманд бошад, бар асоси он ҳақиқат, ки ҳамон як мавзӯъ ҳамеша дар ҳамон чор нишонаи роҳ дар ҳар як ҳаракати ислоҳотӣ вуҷуд дорад.

Ислом ба хотири сабаби дуюм низ ҷузъи воқеаҳои нубувватӣ дар қонуни якшанбе хоҳад буд. Исои Масеҳ, Шери сибти Яҳудо, махсусан таърихи ин чор воқеаро гирифта, онҳоро ҳамчун рамзе ба худ муайян намудааст. Он рамз ҳафт раъд аст. Дар ҳар ҳаракати ислоҳотӣ нишонаҳои дигари роҳ низ вуҷуд доранд, ки ҳам пеш аз он чор нишонаи роҳ ва ҳам пас аз онҳо қарор мегиранд, ки Шери сибти Яҳудо онҳоро ҳамчун ҳафт раъд муайян мекунад. Ҳамчун рамзе ба худ, нахустин нишонаи роҳи таърихи рамзие, ки ин чор нишонаи роҳро дар бар мегирад, ҳамлаи Ислом ба Иёлоти Муттаҳида дар 11 сентябри соли 2001-ро намояндагӣ мекард. Далели он ки Алфа ва Омега интиҳоро бо ибтидо муайян мекунанд, Исломро дар қонуни якшанбе муқаррар месозад, зеро нахустини он чор нишонаи роҳ ҳамлаи Ислом дар 11 сентябри соли 2001 буд; бинобар ин, нишонаи роҳи чаҳорум ва охирин низ бояд ҳамлаи Ислом бар зидди Иёлоти Муттаҳида бошад.

Эҳтимоли басо зиёд дорад, ки қонуни рӯзи якшанбе ҳамлаи дигаре аз ҷониби Ислом ба шаҳри Ню-Йорк бошад, ва ин ҳамчун анҷоме посух хоҳад дод, ки аз ҷониби ибтидо муайян мегардад; вале, ҳадди ақал, он ҳамлае аз ҷониби Ислом хоҳад буд, чунонки пешгӯии 18 июли соли 2020 буд.

Мо ҳамчунин нишон додем, ки Алфа ва Омега дар дохили он чаҳор таърих таърихи дигареро пинҳон карда буд. Дар ҳақиқат, он таърихи дохилии пинҳон вахйи асосиест, ки ҳоло дар иртибот бо амр ба «суханони нубуввати китоби Ваҳйро мӯҳр макун» ошкор карда мешавад. Он таърихи дохилии пинҳон вақте шинохта мешавад, ки мо дар дохили он чаҳор аломат, ки бо ҳафт раъд ифода ёфтаанд, мебинем, ки дар дохили он чаҳор аломат даврае вуҷуд дорад, ки бо ноумедӣ оғоз ёфта, бо ноумедӣ анҷом меёбад. Аз расидани фариштаи дуюм то расидани фариштаи сеюм дар таърихи миллерӣ таърихи мушаххасе ҳаст, ки худ ба танҳоӣ рамзе мебошад. Он бо паёми як фаришта оғоз меёбад, ки бояд хӯрда шавад, ва ба ин тартиб вақти таъхирро дар масали даҳ бокира муайян мекунад. Сипас он Нидои Нимашабро низ, ки паёмест ва бояд хӯрда шавад, муайян месозад ва баъдан ба расидани паёми сеюм, ки бояд хӯрда шавад, меоварад.

Хати пинҳонии дохилӣ дар дохили хати ҳафт раъд аз ҷиҳати нубувватӣ на танҳо бо он тасдиқ мегардад, ки ибтидо намояндаи ноумедӣ аст, ва бо омадани фаришта ва паёме барои хӯрдан, ки баъдан дар ноумедии бузург такрор мешавад, балки он ҳамчунин бо «ҳақиқат» тасдиқ мегардад.

Калимаи ибрии «’ĕmeṯ», ки дар Аҳди Қадим ба «ҳақиқат» тарҷума шудааст, аз ҷониби он забоншиноси аҷоиб ба ин тарз сохта шудааст: бо истифода аз ҳарфи аввали алифбои ибрӣ, пас аз он ҳарфи сездаҳуми алифбо, ва сипас бо ҳарфи охирини алифбо анҷом меёбад, то калимае ба вуҷуд ояд, ки ба «ҳақиқат» тарҷума мешавад. Мо нишон додаем, ки он ҳарфҳо принсипи қоидаи зикри аввалро ифода мекунанд, яъне он принсиперо, ки анҷомро аз ибтидо муайян мекунад. Ҳарфи аввал «алфа» аст. Ҳарфи миёна ҳарфи сездаҳуми алифбои ибрӣ буда, исёнро ифода мекунад. Ҳарфи охирин охирин аст, анҷом, «омега». Мо нишон додаем, ки ин се ҳарф се қадами Инҷили ҷовидонаро, тавре ки аз ҷониби чандин хатҳои нубувватӣ тасдиқ шудааст, ифода мекунанд.

Маънои он се ҳарф ба маънои ҳар яке аз паёмҳои се фаришта мувофиқат мекунад. Маънои он се ҳарф ба ҷараёни поксозии хирадмандон ва шарирон дар Дониёл боби дувоздаҳ, ояти даҳ, мувофиқат мекунад, ки дар он ҷо онҳо пок гардонида мешаванд, сафед карда мешаванд ва озмуда мешаванд. Он се ҳарфи ибронӣ, ки барои сохтани калимаи «ростӣ» ба ҳам оварда шуданд, муҳри Алфа ва Омегаро дар худ доранд, ва он се қадаме ки онҳо дар паёми фариштаи аввал муайян месозанд, башорати ҷовидонӣ номида мешавад. Он се қадаме, ки он ҳарфҳо намояндагӣ мекунанд, ҳамчунин кори Рӯҳулқудсро, чунон ки дар Юҳанно 16 баён шудааст, намояндагӣ менамоянд.

> Ва ҳангоме ки Ӯ биёяд, ҷаҳонро дар бораи гуноҳ, ва дар бораи адолат, ва дар бораи доварӣ мутақоид хоҳад сохт: дар бораи гуноҳ, зеро ба Ман имон намеоваранд; дар бораи адолат, зеро Ман назди Падари Худ меравам, ва шумо Маро дигар намебинед; дар бораи доварӣ, зеро мирзодаи ин ҷаҳон маҳкум шудааст. Юҳанно 16:8–11.

Ноумедии аввал ҳамчун гуноҳ тасвир шудааст, чунон ки дар мисолҳои Мӯсо, Уззо, Марям ва Марто, ва Миллериён дида мешавад; зеро Юҳанно 16 кори Рӯҳулқудсро дар маҳкум сохтани мардум аз «гуноҳ» баён мекунад; ва ин аз он сабаб буд, ки «имон намеоварданд». Ҳар яке аз рамзҳое, ки мо акнун ёд кардем, ноумедии аввалро ифода мекунад, ва ҳар яке аз таърихҳои онҳо шаҳодат медиҳад, ки он ноумедӣ аз гуноҳи имон наовардан ба чизе, ки пештар барояшон ошкор шуда буд, ба вуҷуд омадааст. Қадами аввал маҳкумият аз гуноҳ аст. Қадами аввал ҳарфи аввали алифбои ибронӣ аст.

Роҳи дуюми нишонаи таърихе, ки пинҳон аст, адолат мебошад, ки дар он зуҳури қудрати Худо дар адолати онҳое зоҳир мегардад, ки паёми Фарёди Нимашабро бар дӯш доранд. Онҳо адолати Худоро дар анҷоми вақти таъхир зоҳир менамоянд, зеро Юҳаннои шонздаҳум мегӯяд, ки Масеҳ назди Падари Худ рафт, ва онҳо дигар Масеҳро надиданд. Масеҳ пеш аз зуҳури адолат таъхир карда буд. Бо миллериён, вақте ки Масеҳ дасти Худро бардошт, иштибоҳ шинохта шуд. Сипас мазмуни паёми ислоҳшуда ду табақаи парастандагонро ба вуҷуд овард. Як табақа адолатро зоҳир намуд, зеро онҳо равған доштанд, ва табақаи дигар исёнеро зоҳир намуд, ки бо ҳарфи сездаҳуми алифбои ибронӣ рамзгузорӣ шудааст.

> «Масеҳшудагоне, ки назди Худованди тамоми замин меистанд, он мақомеро доранд, ки як замон ба шайтон ҳамчун карруби соябон дода шуда буд. Ба василаи мавҷудоти муқаддасе, ки тахти Ӯро иҳота мекунанд, Худованд бо сокинони замин иртиботи доимӣ нигоҳ медорад. Равғани тиллоӣ рамзи он файзест, ки Худо ба воситаи он чароғҳои имондоронро таъмин мекунад, то онҳо ларзон нашаванд ва хомӯш нагарданд. Агар ин равғани муқаддас дар паёмҳои Рӯҳи Худо аз осмон рехта намешуд, омилҳои шарорат бар инсонҳо комилан ҳукмронӣ мекарданд.

> «Худо беномус мегардад, ҳангоме ки мо пайғомҳоеро, ки Ӯ ба мо мефиристад, қабул намекунем. Бо ин мо равғани тиллоиро, ки Ӯ мехост ба ҷонҳои мо бирезад, то ба онҳое ки дар торикӣ ҳастанд расонда шавад, рад мекунем. Вақте ки нидо баланд мешавад: “Инак, домод меояд; ба пешвози ӯ берун оед”, онҳое ки равғани муқаддасро қабул накардаанд ва файзи Масеҳро дар дилҳои худ нигоҳ надоштаанд, мисли бокираҳои аблаҳ хоҳанд фаҳмид, ки барои пешвози Худованди худ омода нестанд. Онҳо дар худ қудрате надоранд, ки он равғанро ба даст оваранд, ва ҳаёти онҳо барбод меравад. Аммо агар аз Худо Рӯҳулқудс талаб карда шавад, агар мо, чунон ки Мусо илтиҷо кард, бинаолем: “Ҷалоли Худро ба ман нишон деҳ”, муҳаббати Худо дар дилҳои мо рехта хоҳад шуд. Ба василаи қубурҳои тиллоӣ равғани тиллоӣ ба мо расонда хоҳад шуд. “На бо қудрат ва на бо тавоноӣ, балки бо Рӯҳи Ман, мегӯяд Худованди лашкарҳо.” Бо қабул кардани шуоъҳои дурахшони Офтоби Адолат, фарзандони Худо ҳамчун нурҳо дар ҷаҳон медурахшанд». Review and Herald, July 20, 1897.

Ба эътибор гиред, ки онҳое, ки паёми Нидои Нисфи Шабро қабул мекунанд, ба воситаи Мусо дар ғори Ҳӯриб намуна оварда шудаанд, ки илтиҷо мекард, то Худо ҷалоли Худро ба ӯ нишон диҳад. Он ду гурӯҳ пеш аз Нидои Нисфи Шаб, дар вақти даранг, хислатҳои худро ниҳоӣ карда буданд.

> «Мо ҳоло дар замони ниҳоят хатарнок зиндагӣ мекунем, ва ҳеҷ яке аз мо набояд дар ҷустуҷӯи омодагӣ барои омадани Масеҳ сустӣ намояд. Ҳеҷ кас набояд ба намунаи бокирагони нодон пайравӣ кунад ва чунин пиндорад, ки бехатар хоҳад буд, агар то фаро расидани бӯҳрон интизор шавад, пеш аз он ки омодагии хислатро барои устувор мондан дар он замон ба даст оварад. Вақте ки меҳмонон даъват шуда, тафтиш мегарданд, барои ҷустани адолати Масеҳ хеле дер хоҳад шуд. Ҳоло вақти он аст, ки адолати Масеҳро бар тан кунем, — либоси тӯйро, ки туро барои ворид шудан ба зиёфати арӯсии Барра муносиб хоҳад сохт. Дар масал, бокирагони нодон ҳамчун касоне тасвир шудаанд, ки барои равған илтиҷо мекунанд, вале мувофиқи хоҳиши худ онро ба даст намеоранд. Ин рамзи онҳост, ки худро бо парвариши хислате, ки битавонад дар замони бӯҳрон устувор бимонад, омода насохтаанд». The Youth’s Instructor, January 16, 1896.

Ҳангоми нидои нисфишаб як гурӯҳ равғани лозимаро дошт, ва гурӯҳи дигар надошт. Қадами дуюм зоҳиршавии адолат ё беадолатӣ дар анҷоми вақти таъхир аст, «зеро» домод назди «Падари» Худ рафт, ва «дигар Маро намебинед». Қадами дуюм ҳарфи сездаҳуми алифбои ибрӣ мебошад. Қадами сеюм дар таърихи пинҳон доварӣ, ноумедии бузург, ва ҳарфи охирини алифбо мебошад.

Таърихи ниҳоне, ки дар дохили ҳафт раъд ҷой дорад, ба воситаи калимаи «ҳақиқат», ба воситаи ноумедии ибтидоӣ, ки ноумедии охиринро муайян мекунад, ва ба воситаи фариштае, ки дар ибтидо ва интиҳо бо паём меояд, шаҳодат дода мешавад. Ин таърихи ниҳонро танҳо онҳое хоҳанд шинохт, ки қоидаҳои омӯзиши Китоби Муқаддасро, ки аз ҷониби баландтарин ҳокимият дода шудаанд, пазируфтаанд: қоидаҳои Миллер дар ибтидо ва «Prophetic Keys» дар интиҳо.

Бо таърихи ҳафт раъд, чунон ки ҳозир баён кардем, як таъкиде ҳаст, ки бояд такрор шавад ва дар хотир нигоҳ дошта шавад. Ноумедии аввал дар ҳар хатти ислоҳот беэътиноӣ нисбат ба ҳақиқати қаблан устуворшуда аст. Мусо хатна кардани писарашро фаромӯш кард, гарчанде ки ин худ ҳамон рамзи Аҳде буд, ки нубуввати Иброҳим онро муайян мекард. Уззо фаромӯш кард, ки танҳо коҳинон метавонистанд ба сандуқ даст расонанд. Марям ва Элисобот дар қиссаи Лаъзор шаҳодат медиҳанд, ки онҳо пештар аз қудрати эҳёи Масеҳ огоҳ буданд. Вақте ки ҷадвали 1843 таҳия шуд, роҳбарон (фишори гурӯҳӣ) ба Падар Миллер такя карданд, то ӯ он чиро, ки ҳамеша дар бораи соли 1843 гуфта буд, нодида гирад. Онҳо исрор варзиданд, ки ӯ шаҳодати собитшудаи худро, ки барои андаке имкони тафсири васеътар нисбат ба санаи 1843, ҳамчун пешгӯии онҳо дар бораи иҷрои ду ҳазору сесад рӯз, ҷой мегузошт, тағйир диҳад. Шаҳодати Миллер нишон медиҳад, ки фишори гурӯҳие, ки аз ҷониби дигар роҳбарони ҳаракат оварда шуд, ӯро водор кард, ки муайянсозии норавшани худро дар бораи санаи иҷрои нубувват канор гузорад ва мустақиман изҳор намояд, ки он дар соли 1843 иҷро хоҳад шуд.

Бо Future for America мо медонистем, ки дигар ҳаргиз набояд паёме вуҷуд дошта бошад, ки «бар вақт овехта» бошад. Future for America ин воқеиятро дар тӯли тамоми таърихи ин ҳаракат борҳо таълим дода буд. Ноумедии аввал ҳамеша бар беэътиноӣ нисбат ба як ҳақиқати озмоишии аллакай муқарраршуда асос меёбад. Ин беэътиноии гуноҳомез ба як ҳақиқат буд, аммо аз ин ҳам муҳимтар, он беэътиноии гуноҳомез ба қоидаи асосии Уилям Миллер буд, ки махсусан ҳамчун қоидае шинохта шуда буд, ки дар соли 1844 ба поён мерасид.

> Ва фариштае, ки дидам бар баҳр ва бар замин истода буд, дасти худро ба сӯи осмон боло кард, ва ба Номе ки то абад зинда аст қасам хӯрд, Ӯе ки осмон ва он чиро, ки дар он аст, ва замин ва он чиро, ки дар он аст, ва баҳр ва он чиро, ки дар он аст, офаридааст, ки дигар вақт нахоҳад буд. Ваҳй 10:5, 6.

Фариштае, ки ба гуфтаи Хоҳар Уайт бар хушкӣ ва баҳр истода буд, «ҳеҷ камтар аз шахсияте чун Исои Масеҳ набуд». «Future for America» фармони бевоситаи Исои Масеҳро нодида гирифт! Аз назари шахсӣ, ман танҳо бо чанд нафаре, ки пеш аз 18 июли соли 2020 бо онҳо ҳамкору вобаста будам, робита доштаам. Аз миёни он чанд нафар, танҳо бо ду нафар — ва яке аз он ду нафар ҳоло дар Исо хуфтааст — ман омӯхтаам ва озмудаам, ки он чи аз Каломи Худо дар бораи таҷрибаи 18 июли соли 2020 меомад, чӣ буд. Аммо бар асоси таърихи миллеритӣ, ки оғози он чизест, ки мо анҷоми он ҳастем, ман мутмаинам, ки ҳанӯз касоне ҳастанд, ки он вақт дар он ҳаракат буданд ва то ҳол татбиқҳои нубувватеро ба вуҷуд меоранд, ки «ба вақт овехта шудаанд». Дар зери офтоб ҳеҷ чизи наве нест.

Вақт басо кӯтоҳ аст, ки бо он гуна ҳаяҷони нубувватӣ идома дода шавад, аммо бигзор ҳар кас дар зеҳни худ комилан мутмаин бошад. Ва бигзор ҳар яке аз он мардоне, ки дар ҷониби он мавқеъ мегиранд, ки то ҳанӯз бо вақт бозӣ мекунад, бидонад, ки Future for America ҳамаи он татбиқҳоро рад мекунад, зеро онҳо чизе ҷуз фиребҳои шайтонӣ нестанд.

Хати нубувватии пинҳонии дохилӣ дар миёни он чаҳор аломати роҳ, ки ҳафт раъдро ташкил медиҳанд, ҳамон чизест, ки ҳоло аз ҷониби Шери сибти Яҳудо кушода шуда истодааст. Ин мақола танҳо бознигарии он чизе буд, ки мо дар бораи калимаи ибрии “‘ĕmeṯ”, ки ҳамчун ҳақиқат тарҷума шудааст, баён кардаем. Он ба ҳамаи он чизҳое, ки мо пештар ба ҳам расонда будем, напардохт, аммо мақсади ин бознигарӣ он аст, ки нишон диҳад: Юҳанно боби шонздаҳ ояти ҳашт комилан бо намунаи нубувватие, ки мо барои хати нубувватии пинҳонии дохилӣ дар дохили ҳафт раъд пешниҳод мекунем, мувофиқат дорад.

Пеш аз он ки мо ба хулосае бирасем, ки онро дар мақолаи оянда баррасӣ хоҳем кард, ҳанӯз андаке бознигарии бештар зарур аст.

> Суханони нубуввати ин китобро мӯҳр накун, зеро ки вақт наздик аст: ҳар кӣ беадолат аст, бигзор ҳанӯз беадолат бошад; ва ҳар кӣ палид аст, бигзор ҳанӯз палид бошад; ва ҳар кӣ одил аст, бигзор ҳанӯз одил бошад; ва ҳар кӣ муқаддас аст, бигзор ҳанӯз муқаддас бошад. Ва инак, Ман зуд меоям; ва мукофоти Ман бо Ман аст, то ба ҳар кас мувофиқи аъмолаш бидиҳам. Ман Алфа ва Омега, ибтидо ва интиҳо, аввалин ва охирин ҳастам. Ваҳй 22:10–13.

Back to Articles