Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number Twenty-Four

Таърихи Пинҳонии Ояти Чил — Ададҳо Бисту Чор

Ezekiel Number Five

Ҳизқиёл рақами панҷ

Author

Jeff Pippenger

Published

August 10, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the passage from Testimonies¸ volume five, which we have been considering for a few articles now; we are informed of the vision of the temple given to Ezekiel, Isaiah and John:

Дар порча аз «Testimonies», ҷилди панҷум, ки мо акнун чанд мақола боз онро баррасӣ карда истодаем, ба мо дар бораи рӯъёи маъбаде, ки ба Ҳизқиёл, Ишаъё ва Юҳанно дода шудааст, хабар дода мешавад:

> “These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. Christ, upon the Mount of Olives, rehearsed the fearful judgments that were to precede His second coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars.’ ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ While these prophecies received a partial fulfillment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application to the last days.”

> «Ин дарсҳо барои манфиати мо мебошанд. Мо бояд имони худро бар Худо устувор нигоҳ дорем, зеро дар пеши мо замоне қарор дорад, ки ҷонҳои одамонро хоҳад озмуд. Масеҳ бар Кӯҳи Зайтун довариҳои даҳшатнокеро, ки бояд пеш аз омадани дуюми Ӯ ба вуқӯъ оянд, баён намуд: “Аз ҷангҳо ва овозаҳои ҷангҳо хоҳед шунид.” “Қавме бар зидди қавме, ва подшоҳие бар зидди подшоҳие хоҳад бархост; ва дар ҷойҳои гуногун қаҳтиҳо, вабоҳо ва заминларзаҳо рӯй хоҳанд дод. Ҳамаи инҳо ибтидои дардҳост.” Гарчанде ки ин пешгӯиҳо ҳангоми харобии Ерусалим қисман иҷро шуданд, онҳо татбиқи мустақимтаре ба рӯзҳои охир доранд.»

## The Ninth of Av

Рӯзи нӯхуми Об

Tisha B’Av, which means “the Ninth of Av” in Hebrew is the Jewish day that commemorates the destruction of both the First Temple by the Babylonians in 586 BC and the Second Temple by Titus in the year 70. Both destruction's occurred on the same calendar date—the 9th day of the Hebrew month of Av (usually falling in July or August on the Gregorian calendar). When Sister White aligns the destruction of Jerusalem to the “time that will try men’s souls” in the last days, she is identifying two destructions which both illustrate the soon-coming Sunday law.

Тиша Б’Ав, ки ба забони ибронӣ маънои «нуҳуми моҳи Ав»-ро дорад, рӯзи яҳудиён аст, ки харобшавии ҳам Маъбади Аввалро аз ҷониби бобилиён дар соли 586 то милод ва ҳам Маъбади Дувумро аз ҷониби Титус дар соли 70 ёдбуд мекунад. Ҳар ду харобӣ дар як санаи тақвимӣ рӯй додаанд — дар рӯзи 9-уми моҳи ибронии Ав (ки одатан дар тақвими григорӣ ба моҳи июл ё август мувофиқ меояд). Вақте ки Хоҳар Уайт харобшавии Ерусалимро ба «замоне, ки ҷонҳои одамонро хоҳад озмуд» дар рӯзҳои охир мутобиқ месозад, вай ду харобиро муайян мекунад, ки ҳар ду қонуни якшанбеи наздикояндаро ба тасвир мекашанд.

Verse sixteen of Daniel eleven represents that Sunday law, and aligns with verse forty-one. In Ezekiel the destruction of Jerusalem is used to illustrate the separation of the wise and foolish virgins at the Sunday law. Ezekiel was a captive in Babylon when he was miraculously transported to Jerusalem to view that very separation in chapter eight through eleven.

Ояти шонздаҳи Дониёл ёздаҳ он қонуни якшанберо ифода мекунад ва бо ояти чилу як мувофиқат дорад. Дар Ҳизқиёл харобии Ерусалим барои нишон додани ҷудошавии бокираҳои оқил ва ҷоҳил ҳангоми қонуни якшанбе ба кор бурда мешавад. Ҳизқиёл асири Бобил буд, вақте ки ӯ ба таври мӯъҷизавӣ ба Ерусалим бурда шуд, то ҳамон ҷудошавиро дар бобҳои ҳашт то ёздаҳ бубинад.

> And it came to pass in the sixth year, in the sixth month, in the fifth day of the month, as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me. Then I beheld, and lo a likeness as the appearance of fire: from the appearance of his loins even downward, fire; and from his loins even upward, as the appearance of brightness, as the colour of amber. And he put forth the form of an hand, and took me by a lock of mine head; and the spirit lifted me up between the earth and the heaven, and brought me in the visions of God to Jerusalem, to the door of the inner gate that looketh toward the north; where was the seat of the image of jealousy, which provoketh to jealousy. Ezekiel 8:1–3.

> Ва дар соли шашум, дар моҳи шашум, дар рӯзи панҷуми моҳ, ҳангоме ки ман дар хонаи худ нишаста будам ва пирони Яҳудо пеши ман нишаста буданд, дасти Худованд Парвардигор бар ман дар он ҷо фуруд омад. Ва ман назар кардам, ва инак, шабоҳате чун намуди оташ: аз намуди миёнаш ба поён оташ; ва аз миёнаш ба боло, чун намуди дурахш, мисли ранги каҳрабо. Ва Ӯ шабеҳи дасте дароз кард, ва маро аз як тори мӯям гирифт; ва рӯҳ маро миёни замин ва осмон боло бардошт, ва дар рӯъёҳои Худо маро ба Уршалим овард, назди дарвозаи дарунии рӯ ба шимол, ки дар он ҷо ҷойгоҳи сурати рашк буд, ки рашкро бармеангехт. Ҳизқиёл 8:1–3.

The four chapters of eight through eleven are a description of the separation, and Sister White, when commenting on Ezekiel nine identifies not only that it was the same sealing as Revelation chapter seven, but that Jerusalem represents the Laodicean Seventh-day Adventist church in the latter days.

Чор боби ҳашт то ёздаҳ тавсифи ҷудошавӣ мебошанд, ва хоҳар Уайт, ҳангоми шарҳ додани Ҳизқиёл нӯҳ, на танҳо нишон медиҳад, ки он ҳамон мӯҳргузорӣ аст, ки дар боби ҳафтуми Ваҳй омадааст, балки ҳамчунин он ки Ерусалим калисои Лаодикияи Адвентистони Рӯзи Ҳафтумро дар айёми охир намояндагӣ мекунад.

> “The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’

> «Онҳое ки аз таназзули рӯҳонии худ андӯҳгин намешаванд ва бар гуноҳҳои дигарон мотам намегиранд, бе мӯҳри Худо хоҳанд монд. Худованд ба фиристодагони Худ, ба мардоне ки аслиҳаи куштор дар даст доранд, амр медиҳад: “Аз ақиби ӯ аз миёни шаҳр бигузаред ва бизанед: чашми шумо раҳм накунад ва дилсӯзӣ нанамоед: пирону ҷавонон, ҳам духтарон ва ҳам кӯдакони хурдсол, ва занонро комилан бикушед; вале ба ҳеҷ касе ки бар ӯ он нишон аст, наздик нашавед; ва аз муқаддасгоҳи Ман оғоз кунед. Пас онҳо аз пироне ки пеши хона буданд, оғоз карданд.”»

> “Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.

> «Дар ин ҷо мо мебинем, ки калисо — муқаддасгоҳи Худованд — аввалин шуда зарбаи ғазаби Худоро эҳсос кард. Пирони солхӯрда, онҳое ки Худо ба онҳо нури бузург дода буд ва ҳамчун посбонони манфиатҳои рӯҳонии мардум истода буданд, ба амонате ки ба онҳо супурда шуда буд хиёнат карданд. Онҳо чунин мавқеъ гирифта буданд, ки мо набояд мӯъҷизот ва зуҳури ошкори қудрати Худоро, чунон ки дар рӯзҳои пешин буд, интизор шавем. Замонҳо дигар шудаанд. Ин суханон беимонии онҳоро қувват мебахшанд, ва онҳо мегӯянд: Худованд на некӣ хоҳад кард ва на бадӣ. Ӯ аз ҳад меҳрубон аст, ки қавми Худро бо доварӣ бозҷӯйӣ намояд. Ҳамин тавр, “Осоиш ва амният” нидоест аз ҷониби мардоне, ки дигар ҳеҷ гоҳ овози худро мисли карнай баланд нахоҳанд кард, то ба қавми Худо исёнҳояшонро ва ба хонаи Яъқуб гуноҳҳояшонро нишон диҳанд. Ин сагҳои гунге, ки аккос кардан намехостанд, ҳамонҳоянд, ки интиқоми одилонаи Худои озурдашударо эҳсос мекунанд. Мардон, духтарон ва кӯдакони хурдсол ҳама якҷоя ҳалок мегарданд.»

> “The abominations for which the faithful ones were sighing and crying were all that could be discerned by finite eyes, but by far the worst sins, those which provoked the jealousy of the pure and holy God, were unrevealed. The great Searcher of hearts knoweth every sin committed in secret by the workers of iniquity. These persons come to feel secure in their deceptions and, because of His long-suffering, say that the Lord seeth not, and then act as though He had forsaken the earth. But He will detect their hypocrisy and will open before others those sins which they were so careful to hide.

> «Кирдорҳои зиште, ки мӯъминони содиқ барои онҳо оҳу нола мекарданд ва гиря менамуданд, танҳо ҳамон чизҳое буданд, ки чашмони маҳдуди инсонӣ метавонистанд онҳоро бубинанд; аммо гуноҳҳои аз ҳама бадтар, онҳое ки рашки Худои поку муқаддасро барангехтанд, ошкор нашуда буданд. Он Бузурги Тафтишкунандаи дилҳо ҳар гуноҳеро, ки дар ниҳон аз ҷониби амалкунандагони шарорат содир мешавад, медонад. Ин афрод аз фиребкориҳои худ худро эмин ҳис кардан мегиранд ва, азбаски Ӯ пурсабр аст, мегӯянд, ки Худованд намебинад, ва сипас чунон амал мекунанд, гӯё ки Ӯ заминро тарк карда бошад. Аммо Ӯ риёкории онҳоро фош хоҳад кард ва дар пеши дигарон он гуноҳҳоеро ошкор хоҳад сохт, ки онҳо бо чунин эҳтиёт пинҳон медоштанд.»

> “No superiority of rank, dignity, or worldly wisdom, no position in sacred office, will preserve men from sacrificing principle when left to their own deceitful hearts. Those who have been regarded as worthy and righteous prove to be ring-leaders in apostasy and examples in indifference and in the abuse of God’s mercies. Their wicked course He will tolerate no longer, and in His wrath He deals with them without mercy.

> «На ҳеҷ бартарии мартаба, шаъну шараф ё хиради дунявӣ, ҳеҷ мақом дар хизмати муқаддас, одамонро аз қурбон кардани аслҳои имон ҳифз нахоҳад кард, агар онҳо ба дилҳои маккоронаи худ вогузошта шаванд. Онҳое ки сазовор ва одил шумурда мешуданд, собит мегарданд, ки пешвоёни осиёнд ва намунаҳои бепарвоӣ ва сӯиистифода аз марҳаматҳои Худо мебошанд. Роҳи шариронаи онҳоро Ӯ дигар таҳаммул нахоҳад кард, ва дар ғазаби Худ бо онҳо бе раҳмӣ амал мекунад.

> “It is with reluctance that the Lord withdraws His presence from those who have been blessed with great light and who have felt the power of the word in ministering to others. They were once His faithful servants, favored with His presence and guidance; but they departed from Him and led others into error, and therefore are brought under the divine displeasure.” Testimonies, volume 5, 211, 212.

> «Худованд бо нохушӣ ҳузури Худро аз онҳое бозмедорад, ки бо нури бузург баракат ёфтаанд ва ҳангоми хизмат ба дигарон қудрати каломро эҳсос кардаанд. Онҳо замоне хизматгорони вафодори Ӯ буданд, ки аз ҳузур ва роҳнамоии Ӯ баҳравар гардида буданд; аммо онҳо аз Ӯ рӯй гардониданд ва дигаронро ба гумроҳӣ бурданд, ва бинобар ин зери норозигии илоҳӣ қарор дода мешаванд». Testimonies, volume 5, 211, 212.

The entire book of Ezekiel is set within the context of the destruction of Jerusalem. In Ezekiel’s testimony the siege of Nebuchadnezzar that lasted a year and a half is specifically marked, but the “more direct application” of Jesus' warning in Matthew twenty-four is in the latter days. In Ezekiel that line of truth is found in chapter twenty-four.

Тамоми китоби Ҳизқиёл дар доираи муҳити вайроншавии Ерусалим қарор дорад. Дар шаҳодати Ҳизқиёл муҳосираи Набукаднесар, ки якуним сол давом кард, ба таври махсус ишора шудааст, вале «татбиқи бевоситатари» ҳушдори Исо дар Матто бисту чаҳор ба айёми охир тааллуқ дорад. Дар Ҳизқиёл он хатти ҳақиқат дар боби бисту чаҳор ёфт мешавад.

## January 15, 588 BC

15 январи соли 588 то милод

> Again in the ninth year, in the tenth month, in the tenth day of the month, the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, write thee the name of the day, even of this same day: the king of Babylon set himself against Jerusalem this same day. Ezekiel 24:1, 2.

> Ва боз, дар соли нӯҳум, дар моҳи даҳум, дар рӯзи даҳуми моҳ, каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт: «Эй писари одам, номи ин рӯзро барои худ бинавис, яъне ҳамин рӯзро: подшоҳи Бобил дар ҳамин рӯз бар зидди Ерусалим бархост». Ҳизқиёл 24:1, 2.

On this date, which is also established on other biblical witnesses, a siege of eighteen months began. The word of the Lord that came to Ezekiel on that date consisted of the parable of the bloody city that is illustrated with a boiling pot followed by a great fire. The parable clearly is representing the judgment upon Jerusalem, and it is followed in the same chapter with Ezekiel’s wife being laid to rest by a stroke as a symbol that the siege that would ultimately destroy the sanctuary had begun.

Дар ин сана, ки он ҳамчунин бо дигар шоҳидони Китоби Муқаддас муқаррар шудааст, муҳосирае оғоз ёфт, ки ҳаждаҳ моҳ идома кард. Каломи Худованд, ки дар он сана ба Ҳизқиёл нозил шуд, аз масали шаҳри хунолуд иборат буд, ки бо деги ҷӯшон тасвир мегардад ва пас аз он оташи бузурге меояд. Ин масал ба таври равшан довариро бар Ерусалим ифода мекунад, ва дар ҳамон боб пас аз он бо он идома меёбад, ки зани Ҳизқиёл бар асари сакта ба хок супурда мешавад, ҳамчун рамзе аз он ки муҳосирае, ки дар ниҳоят қудсгоҳро нобуд месохт, оғоз ёфта буд.

> Also the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, behold, I take away from thee the desire of thine eyes with a stroke: yet neither shalt thou mourn nor weep, neither shall thy tears run down. Forbear to cry, make no mourning for the dead, bind the tire of thine head upon thee, and put on thy shoes upon thy feet, and cover not thy lips, and eat not the bread of men. So I spake unto the people in the morning: and at even my wife died; and I did in the morning as I was commanded. Ezekiel 24:15–18.

> Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт: «Эй писари одам, инак, Ман маҳбуби чашмони туро бо як зарба аз ту мегирам; вале ту набояд мотам бигирӣ ва нагирйӣ, ва ашкҳоят ҷорӣ нашавад. Оҳу нола макун, барои мурда мотам нагир; дастори сари худро бар сар бибанд, ва пойафзоли худро бар поят бипӯш, ва лабҳои худро напӯшон, ва нони мардумро махӯр». Пас, ман субҳ ба мардум сухан гуфтам; ва бегоҳ занам мурд; ва субҳи дигар чунон ки ба ман амр шуда буд, амал кардам. Ҳизқиёл 24:15–18.

Then the people around Ezekiel asked the meaning of the parable and his wife’s death.

Он гоҳ мардуме, ки гирди Ҳизқиёл буданд, аз ӯ маънии масал ва марги зани ӯро пурсиданд.

> And the people said unto me, Wilt thou not tell us what these things are to us, that thou doest so? Then I answered them, The word of the Lord came unto me, saying, Speak unto the house of Israel, Thus saith the Lord God; Behold, I will profane my sanctuary, the excellency of your strength, the desire of your eyes, and that which your soul pitieth; and your sons and your daughters whom ye have left shall fall by the sword. Ezekiel 24:19–21.

> Ва мардум ба ман гуфтанд: «Оё ба мо нахоҳӣ гуфт, ки ин корҳоят барои мо чӣ маъно доранд?» Пас ман ба онҳо ҷавоб додам: «Каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт: Ба хонадони Исроил бигӯ: Ҳамин тавр мегӯяд Худованд Худо: Инак, Ман муқаддасгоҳи Худро, ҷалоли қуввати шуморо, орзуи чашмонатон ва он чиро, ки ҷони шумо бар он месӯзад, беҳурмат хоҳам сохт; ва писаронатон ва духтаронатон, ки онҳоро боқӣ гузоштаед, аз дами шамшер хоҳанд афтод». Ҳизқиёл 24:19–21.

Ezekiel’s wife and the sanctuary are both identified as the “desire of your eyes” in the passage. Biblical historians identify the siege lasted eighteen months, whereas the sieges of Cestius and Titus lasted four years from the year 66 unto the year 70. A close count of the time from the first siege of Cestius unto the destruction is three and a half years, but when applying “inclusive reckoning,” which is the most often employed application in the Bible, it is four-years. Knowing that both reckonings are valid allows us to see both three and a half years from Cestius to Titus and also four years.

Дар ин порча ҳамсари Ҳизқиёл ва ҳам маъбад ҳар ду ҳамчун «матлуби чашмони ту» муайян шудаанд. Муаррихони Китоби Муқаддас муайян мекунанд, ки муҳосира ҳаждаҳ моҳ давом кард, ҳол он ки муҳосираҳои Сестий ва Титус аз соли 66 то соли 70 чор сол тӯл кашиданд. Ҳисоби дақиқи вақт аз муҳосираи аввали Сестий то харобшавӣ сеюним сол аст, аммо ҳангоми татбиқи «ҳисоби фарогир», ки бештар аз ҳама дар Китоби Муқаддас ба кор бурда мешавад, он чор сол мешавад. Донистани он ки ҳар ду тарзи ҳисоб дурустанд, ба мо имкон медиҳад, ки ҳам сеюним сол аз Сестий то Титус ва ҳам чор солро бубинем.

We have two witnesses of the Sunday law in the two destruction's of Jerusalem, and the details of both histories are to be applied to the soon-coming Sunday law—where Laodicea is spewed out of the mouth of the Lord. The beginning of the siege of Nebuchadnezzar is marked by the death of Ezekiel’s wife. At her death, Ezekiel was commanded not to openly mourn, for he was the sign of the Jews being carried away into captivity.

Мо дар ду вайронии Ерусалим ду шоҳид барои қонуни якшанбе дорем, ва ҷузъиёти ҳар ду таърих бояд ба қонуни якшанбеи ба наздикӣ оянда татбиқ карда шаванд, — он ҷо ки Лоудикия аз даҳони Худованд қай карда берун андохта мешавад. Оғози муҳосираи Набукаднесар бо марги зани Ҳизқиёл нишон дода мешавад. Ҳангоми марги вай, ба Ҳизқиёл амр дода шуд, ки ошкоро мотам нагирад, зеро ӯ аломати ба асирӣ бурда шудани яҳудиён буд.

The beginning of the four-year period of 66 to 70 is marked by the sign of the abomination of desolation, which was the sign for the Christians in Jerusalem to flee.

Оғози давраи чаҳорсолаи солҳои 66 то 70 бо аломати зиштии валангоркунанда мушаххас мегардад, ки он барои масеҳиёни Ерусалим аломате буд, то бигрезанд.

> When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains. Matthew 24:15,16.

> Пас, ҳар гоҳ шумо макруҳоти вайрониро, ки Дониёли набӣ дар бораи он сухан гуфтааст, бинед, ки дар ҷои муқаддас истодааст, (ҳар кӣ мехонад, бигзор дарк намояд:) он гоҳ касоне ки дар Яҳудо ҳастанд, ба кӯҳҳо бигрезанд. Матто 24:15,16.

Two sieges that clearly align with each other, and both sieges contain a “sign” at the beginning of the siege. When Ezekiel explains what was meant by the death of his wife and the lack of mourning on his part, he explained and then recorded:

Ду муҳосирае, ки ошкоро бо якдигар мутобиқат мекунанд, ва ҳар ду муҳосира дар оғози муҳосира як «аломат»-ро дар бар мегиранд. Вақте ки Ҳизқиёл маънои марги ҳамсараш ва набудани мотам аз ҷониби худро шарҳ медиҳад, ӯ тавзеҳ дод ва сипас чунин сабт кард:

> Thus Ezekiel is unto you a sign: according to all that he hath done shall ye do: and when this cometh, ye shall know that I am the Lord God. Ezekiel 24:24.

> Пас, Ҳизқиёл барои шумо аломат аст: мувофиқи ҳар он чи ӯ кардааст, шумо низ хоҳед кард; ва ҳангоме ки ин ба амал ояд, хоҳед донист, ки Ман Худованд Худо ҳастам. Ҳизқиёл 24:24.

The sign of the death of Ezekiel’s wife was an identification of the soon-coming destruction of Jerusalem and the temple and the following captivity in Babylon. The sign of the abomination of desolation, spoken of by Daniel was a warning to escape the destruction, but both sieges have a sign at the beginning.

Нишонаи марги зани Ҳизқиёл муайянкунандаи вайронии наздикояндаи Уршалим ва маъбад ва асирии баъдина дар Бобил буд. Нишонаи макрӯҳи харобӣ, ки Дониёл дар бораи он сухан гуфтааст, ҳушдоре барои гурехтан аз вайронӣ буд, аммо ҳар ду муҳосира дар оғози худ нишонае доранд.

There will be a prophetic siege before the soon-coming Sunday law and Ezekiel’s wife’s death is the symbol that the Laodicean Seventh-day Adventist church has been fully passed by, whereas; Ezekiel is a symbol of the one hundred and forty-four thousand, and is the symbol of the ensign that is lifted up at the beginning of the siege. Ezekiel is the ensign of the one hundred and forty-four thousand at the beginning of the siege of Babylon and the sign of the abomination of desolation at the beginning is the “sign” of Rome. One sign speaks to an internal warning and the other to an external warning. There was certainly a warning to the Christians in the year 66, but the warning sign was Rome. The sign in the destruction of Babylon was Ezekiel's wife. Rome is the class who receive the mark of the beast and Ezekiel the sign of those who receive the seal of God.

Пеш аз қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда муҳосираи нубувватӣ хоҳад буд, ва марги зани Ҳизқиёл рамзест, ки калисои адвентистии рӯзи ҳафтуми Лаодикия пурра аз он гузашта шудааст; ҳол он ки Ҳизқиёл рамзи як саду чилу чаҳор ҳазор аст ва рамзи парчамест, ки дар оғози муҳосира барафрохта мешавад. Ҳизқиёл парчами як саду чилу чаҳор ҳазор дар оғози муҳосираи Бобил аст, ва аломати макруҳоти вайронӣ дар оғоз «аломат»-и Рум мебошад. Як аломат ба огоҳии дохилӣ сухан мегӯяд, ва дигаре ба огоҳии берунӣ. Бешак, дар соли 66 барои масеҳиён огоҳие буд, аммо аломати огоҳкунанда Рум буд. Аломат дар вайроншавии Бобил зани Ҳизқиёл буд. Рум табақаест, ки нишони ҳайвонро қабул мекунад, ва Ҳизқиёл аломати онҳост, ки мӯҳри Худоро қабул мекунанд.

## Two Ending Periods

Ду давраи анҷомёбанда

The first siege lasted eighteen months and the second siege lasted four years. Both sieges find their “more direct” fulfillment in the latter days, and both sieges are directly connected with the prophecy of three hundred and ninety-one years and fifteen days located in Revelation nine verse fifteen.

Муҳосираи аввал ҳаждаҳ моҳ давом кард, ва муҳосираи дувум чор сол идома ёфт. Ҳар ду муҳосира иҷрошавии «мустақимтари» худро дар рӯзҳои охир меёбанд, ва ҳар ду муҳосира бевосита бо пешгӯии сесаду наваду як солу понздаҳ рӯз, ки дар Ваҳй 9:15 ҷойгир аст, пайванди мустақим доранд.

The beginning of the five months of Revelation nine, verse ten included a history that marks a thirty-eight-year period that culminates in a four-year siege, that is associated with the number thirty-eight, and identified the rising up of Islam. That four-year siege finds its counterpart in the history that began when the (five months) one hundred and fifty years concluded and the three hundred and ninety-one years and fifteen days began. It began on July 27, 1449 and four years later, Islam brought a siege of fifty-five days against Constantinople that concluded on 29 May 1453.

Оғози панҷ моҳи Ваҳй боби нӯҳ, ояти даҳ, таърихеро дар бар мегирифт, ки давраи сию ҳаштсоларо нишон медиҳад, ки бо муҳосираи чаҳорсола ба авҷ мерасад, ки бо рақами сию ҳашт алоқаманд аст, ва бархостани Исломро муайян намуд. Он муҳосираи чаҳорсола муқобили худро дар таърихе меёбад, ки ҳангоми анҷом ёфтани (панҷ моҳ) яксаду панҷоҳ сол ва оғози сесаду наваду як солу понздаҳ рӯз оғоз гардид. Он 27 июли соли 1449 оғоз ёфт ва пас аз чор сол, Ислом бар зидди Константинопол муҳосираи панҷоҳу панҷрӯзаро овард, ки 29 майи соли 1453 ба анҷом расид.

When the time prophecy that began on July 27, 1449 concluded on August 11, 1844, the four years of the movement of the first and second angels from 1840 unto 1844 aligned with the four-year siege of 1333 unto 1337, and also the four-year period from 1449 unto 1453. Those three witnesses, which are all directly part of the same prophetic line, represent a symbolic four-year period when the first and second angel’s movement of 1840 unto 1844 is repeated in the history of the movement of the third angel. Those three witnesses typify a four-year siege in the history of the one hundred and forty-four thousand. That four-year period is also illustrated by the sieges of Jerusalem in 66 and 70.

Вақте ки пешгӯии замонӣ, ки 27 июли соли 1449 оғоз ёфта буд, 11 августи соли 1844 ба анҷом расид, чор соли ҳаракати фариштаи якум ва дуюм аз соли 1840 то 1844 бо муҳосираи чорсолаи солҳои 1333 то 1337, ва ҳамчунин бо давраи чорсолаи аз 1449 то 1453 мувофиқат кард. Ин се шоҳид, ки ҳама бевосита қисми ҳамон як хатти пешгӯӣ мебошанд, як давраи рамзии чорсоларо ифода мекунанд, ки дар он ҳаракати фариштаи якум ва дуюм аз соли 1840 то 1844 дар таърихи ҳаракати фариштаи сеюм такрор мегардад. Ин се шоҳид муҳосираи чорсоларо дар таърихи яксаду чилу чор ҳазор намунавор нишон медиҳанд. Он давраи чорсола ҳамчунин тавассути муҳосираҳои Ерусалим дар солҳои 66 ва 70 тасвир шудааст.

The beginning of the four-year siege by Cestius in 66, and then the ending by Titus in 70 produces an alpha symbol and an omega symbol to a period of four years. That same period is also a represented as three and a half years, which in turn aligns with the three and a half prophetic years that papal Rome trampled down the sanctuary.

Оғози муҳосираи чорсолае, ки онро Кестий дар соли 66 оғоз кард, ва сипас анҷоми он аз ҷониби Титус дар соли 70, барои як давраи чорсола рамзи алфа ва рамзи омегаеро ба вуҷуд меорад. Ҳамон давра ҳамчунин ҳамчун сеюним сол муаррифӣ мешавад, ки ин, дар навбати худ, бо сеюним соли нубувватие мувофиқат мекунад, ки дар тӯли онҳо Руми папавӣ муқаддасгоҳро поймол намуд.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11: 2, 3.

> Аммо саҳнеро, ки берун аз маъбад аст, вогузор ва онро чен макун; зеро он ба халқҳо дода шудааст; ва онҳо шаҳри муқаддасро чиҳилу ду моҳ поймол хоҳанд кард. Ва Ман ба ду шоҳиди Худ қудрат хоҳам дод, ва онҳо як ҳазору дусаду шаст рӯз, дар палос пӯшида, нубувват хоҳанд кард. Ваҳй 11:2, 3.

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> Ва онҳо ба дами шамшер хоҳанд афтод, ва ба асорат ба миёни ҳамаи халқҳо бурда хоҳанд шуд; ва Уршалим аз ҷониби халқҳои ғайрияҳудӣ поймол карда хоҳад шуд, то замонҳои халқҳои ғайрияҳудӣ ба анҷом расанд. Луқо 21:24.

It is essential to note that I am employing both “inclusive” and “exclusive” reckoning to the period represented by the alpha symbol of Cestius unto the omega symbol of Titus. This identifies that two applications of time are represented with one history. We have already dealt with this biblical principle when we considered (many articles ago), the time between Jesus’ visit to Caesarea-Philippi (Panium) and His trip to the Mount of Transfiguration. Two biblical authors record six days and one eight days.

Муҳим аст қайд намоем, ки ман ҳам ҳисоби «фарогир» ва ҳам ҳисоби «нофарогир»-ро нисбат ба даврае ба кор мебарам, ки аз рамзи алфаии Кестий то рамзи омегаии Титус ифода ёфтааст. Ин муайян месозад, ки ду татбиқи вақт бо як таърих намояндагӣ шудаанд. Мо аллакай бо ин усули китобӣ сарукор доштем, вақте ки (мақолаҳои зиёде пештар) фосилаи байни ташрифи Исо ба Қайсарияи Филиппӣ (Паниум) ва сафари Ӯ ба Кӯҳи Тағйири Симоро баррасӣ карда будем. Ду муаллифи китобӣ шаш рӯзро сабт мекунанд ва яке ҳашт рӯзро.

> And after six days Jesus taketh Peter, James, and John his brother, and bringeth them up into an high mountain apart. Matthew 17:1.

> Ва пас аз шаш рӯз Исо Петрус, Яъқуб ва Юҳанно, бародари ӯро, бо Худ гирифта, онҳоро танҳо ба кӯҳи баланде баровард. Матто 17:1.

> And after six days Jesus taketh with him Peter, and James, and John, and leadeth them up into an high mountain apart by themselves: and he was transfigured before them. Mark 9:2.

> Ва баъд аз шаш рӯз Исо Петрус, Яъқуб ва Юҳанноро бо Худ гирифта, онҳоро танҳо ба кӯҳи баланде баровард; ва дар назди онҳо дигаргун шуд. Марқӯс 9:2.

> And it came to pass about an eight days after these sayings, he took Peter and John and James, and went up into a mountain to pray. Luke 9:28.

> Ва тахминан баъд аз ҳашт рӯз аз ин суханон, Ӯ Петрус, Юҳанно ва Яъқубро гирифта, барои дуо гуфтан ба кӯҳе баромад. Луқо 9:28.

The destruction of Jerusalem has a “more direct” application to the latter days, and that destruction is two witnesses represented by Babylon and Rome. The two witnesses align with one another but provide different and essential prophetic characteristics in order to amplify the truth. The siege by Rome (66 to 70) was four years that also represents three and a half years. The three and a half years connects with the trampling down of the sanctuary and host accomplished by both paganism and papalism. The trampling down by papalism was for three and a half symbolic years as typified by a literal three and a half years in the siege by Rome.

Вайроншавии Ерусалим ба рӯзҳои охир «татбиқи бевоситатар» дорад, ва он вайроншавӣ аз ҷониби ду шоҳид муаррифӣ мешавад, ки бо Бобил ва Рум намояндагӣ шудаанд. Ин ду шоҳид бо якдигар мувофиқат мекунанд, аммо барои пурқувваттар гардондани ҳақиқат хусусиятҳои гуногун ва зарурии нубувватиро фароҳам меоранд. Муҳосираи Рум (66 то 70) чор сол давом кард, ки он ҳамзамон сеюним солро низ ифода мекунад. Ин сеюним сол бо поймол гардидани муқаддасгоҳ ва лашкар пайванд дорад, ки онро ҳам бутпарастӣ ва ҳам папагарӣ ба анҷом расонданд. Поймол гардидани он аз ҷониби папагарӣ сеюним соли рамзӣ идома дошт, чунончи онро сеюним соли воқеӣ дар муҳосираи Рум пешнамун сохт.

That four-year siege also connects with the four-year periods associated with the prophetic line that identifies the lifting up of Islam and thereafter the lifting up of the movement of both the first and second and then the third angels. Cestius to Titus intersects with the wheel of papal Rome and also the wheel of Islam. The wheel of Rome and the three and a half years of Cestius and Titus intersects with papal Rome’s three and a half symbolic years, thus identifying the two entities of pagan and papal Rome. The wheel of Islam is connected by the same history as understood as four years, but just as with the wheel of Rome in that history, Islam is associated with a second power subject to the wheel of Islam—that being Adventism. The period of three and a half years represents Rome in both its phases, and the four-year period represents Islam and Adventism. Pagan and papal Rome cannot be separated prophetically and neither can Islam and Adventism.

Он муҳосираи чаҳорсола ҳамчунин бо давраҳои чаҳорсолае иртибот дорад, ки бо хатти нубувватӣ вобастаанд, ки боло бурда шудани Ислом ва баъд аз он боло бурда шудани ҳаракати фариштаи якум ва дуюм ва сипас фариштаи сеюмро муайян мекунад. Аз Сестий то Титус бо чархи Руми папавӣ ва ҳамчунин бо чархи Ислом бурида мерасад. Чархи Рум ва сеюним соли Сестий ва Титус бо сеюним соли рамзии Руми папавӣ бурида мерасад ва ба ин васила ду воқеияти Руми бутпараст ва Руми папавиро муайян мекунад. Чархи Ислом тавассути ҳамон таърих, ки ҳамчун чаҳор сол фаҳмида мешавад, пайваст аст, аммо ҳамон тавре ки бо чархи Рум дар он таърих аст, Ислом бо қудрати дувуме, ки тобеи чархи Ислом аст, алоқаманд мебошад — ва он Адвентизм аст. Давраи сеюнимсола Румро дар ҳар ду марҳилаи он ифода мекунад, ва давраи чаҳорсола Ислом ва Адвентизмро ифода мекунад. Руми бутпараст ва Руми папавиро аз ҷиҳати нубувватӣ ҷудо кардан мумкин нест ва Ислом ва Адвентизмро низ.

This demands prophetically that when we consider the siege of Babylon that two understandings of time should be seen in the illustration of the eighteen-month siege. Two representations of time in the siege brought by Rome, prophetically demand two representations of time in the siege brought by Nebuchadnezzar. Nebuchadnezzar’s siege of eighteen months also can be understood as a symbol of one and a half years. Eighteen months is one and a half years, and one and a half can be expressed as 1.5 years. The siege of Nebuchadnezzar was both eighteen months and one point five (1.5) years.

Ин аз ҷиҳати нубувват талаб мекунад, ки ҳангоми баррасии муҳосираи Бобил, дар тасвири муҳосираи ҳаждаҳмоҳа, ду фаҳмиши замон дида шаванд. Ду ифодаи замон дар муҳосирае, ки Рум овард, аз ҷиҳати нубувват ду ифодаи замонро дар муҳосирае, ки Набукаднесар овард, талаб мекунад. Муҳосираи ҳаждаҳмоҳаи Набукаднесарро ҳамчунин метавон ҳамчун рамзи як солу ним фаҳмид. Ҳаждаҳ моҳ як солу ним аст, ва як нимро метавон ҳамчун 1.5 сол ифода кард. Муҳосираи Набукаднесар ҳам ҳаждаҳ моҳ буд ва ҳам як нуқта панҷ (1.5) сол.

The eighteen months addresses the power that was to trample down Jerusalem and the 1.5 years addresses Islam. The prophetic wheel of reckoning that identifies eighteen months identifies Babylon and the other prophetic wheel of reckoning identifies Islam. We have not yet set forth an explanation of how we arrive at the application of the 1.5 years in connection with Islam, but it should be noted that the two reckonings of time in the destruction brought by Rome connected with the prophetic wheel of Rome, (both pagan and papal), and the other reckoning connected with the prophetic wheel of Islam. These characteristics are found in both the alpha and omega destruction's of Jerusalem.

Ҳаждаҳ моҳ ба он қудрате ишора мекунад, ки мебоист Ерусалимро поймол намояд, ва 1,5 сол ба Ислом ишора мекунад. Чархи нубувватии ҳисоб, ки ҳаждаҳ моҳро муайян мекунад, Бобилро муайян месозад, ва чархи дигари нубувватии ҳисоб Исломро муайян мекунад. Мо ҳанӯз шарҳе пешниҳод накардаем, ки чӣ гуна ба татбиқи 1,5 сол дар иртибот бо Ислом мерасем, аммо бояд қайд кард, ки ду ҳисобкунии замон дар харобие, ки Рум овард, бо чархи нубувватии Рум алоқаманданд (ҳам бутпарастӣ ва ҳам папагӣ), ва ҳисобкунии дигар бо чархи нубувватии Ислом алоқаманд аст. Ин хусусиятҳо ҳам дар харобии алфа ва ҳам дар харобии омегаи Ерусалим ёфт мешаванд.

The four-year siege of Jerusalem with Cestius and Titus represent the ending of a prophetic line that began with a thirty-eight-year period that concluded with a four-years siege symbolizing the lifting up of Islam, and the final four-year period in that very same line represents the lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand.

Муҳосираи чаҳорсолаи Ерусалим аз ҷониби Сестий ва Титус анҷоми як хатти нубувватиро ифода мекунад, ки бо як давраи сию ҳаштсола оғоз ёфта, бо муҳосираи чаҳорсолае ба анҷом расид, ки рамзи боло бардошта шудани Ислом буд; ва давраи ниҳоии чаҳорсола дар ҳамон хатти айнан ҳамон, боло бардошта шудани байрақи саду чилу чор ҳазорро ифода мекунад.

We will continue these things in the next article.

Мо ин мавзуъҳоро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

Back to Articles