Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Forty-Nine

Китоби Дониёл — Шумораи яксаду чилу нӯҳ

The Mystery of God Revealed: Uniting Divinity and Humanity

Рози Худо Ошкор Гашт: Ягонагии Илоҳият ва Инсоният

Author

Jeff Pippenger

Published

March 21, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We have been considering the history represented in verse forty of Daniel chapter eleven. We are now addressing the internal line of history within the verse which represents the history of the Protestant horn of the earth beast. We are employing the joining of Ezekiel’s two sticks in chapter thirty-seven as the point of reference to identify the mystery of God, by Christ in joining His divinity with humanity when the third angel arrives. Line upon line, the message of the mystery of God that John identified as finishing during the sounding of the seventh trumpet, was specifically sent to Laodicea by the apostle Paul. Ezekiel, John and Paul’s testimony aligns with the same mystery of God that was represented in the message of Jones and Waggoner in 1888, which was the message to Laodicea.

Мо таърихиеро, ки дар ояти чиҳилуми боби ёздаҳуми Дониёл ифода ёфтааст, баррасӣ мекардем. Ҳоло мо ба хатти дохилии таърих дар дохили ин оят муроҷиат мекунем, ки таърихи шохи протестантии ҳайвони заминро ифода мекунад. Мо пайвастани ду чӯби Ҳизқиёлро дар боби сию ҳафтум ҳамчун нуқтаи истинод ба кор мебарем, то сирри Худоро, ки аз ҷониби Масеҳ ҳангоми пайвастани илоҳияти Худ бо инсоният, вақте ки фариштаи сеюм меояд, муайян созем. Қоида бар қоида, хабари сирри Худо, ки Юҳанно онро ҳамчун ба анҷом расанда дар вақти садо додани карнаи ҳафтум муайян кард, махсусан аз ҷониби ҳавворӣ Павлус ба Лоудиқия фиристода шуд. Шаҳодати Ҳизқиёл, Юҳанно ва Павлус бо ҳамон сирри Худо мувофиқат мекунад, ки дар хабари Ҷоунс ва Уаггонер дар соли 1888 ифода шуда буд, ки он хабари ба Лоудиқия буд.

> For I would that ye knew what great conflict I have for you, and for them at Laodicea, and for as many as have not seen my face in the flesh; That their hearts might be comforted, being knit together in love, and unto all riches of the full assurance of understanding, to the acknowledgment of the mystery of God, and of the Father, and of Christ; In whom are hid all the treasures of wisdom and knowledge. Colossians 2:1–3.

> Зеро мехоҳам шумо бидонед, ки ман барои шумо ва барои онҳое ки дар Лоудикия ҳастанд, ва барои ҳамаи онҳое ки рӯйи маро дар ҷисм надидаанд, чӣ гуна ҷидду ҷаҳди бузурге дорам; то ки дилҳои онҳо тасаллӣ ёбанд, дар муҳаббат ба ҳам пайваста гардида, ва ба ҳамаи сарвати яқини комили фаҳм расанд, барои шинохти сирри Худо ва Падар ва Масеҳ; ки дар Ӯ ҳамаи ганҷинаҳои ҳикмат ва дониш ниҳон аст. Қӯлассиён 2:1–3.

The work of atonement, of joining the two sticks of divinity and humanity began when the third angel arrived, but Paul is addressing the final and perfect fulfillment of the joining of the two sticks which is the mystery of God. He therefore identifies the message as the message to Laodicea that first arrived in 1856, and then was repeated in 1888, and then found its perfect fulfillment on September 11, 2001. Paul identifies the temple in a twofold nature, when he presented the mystery of God, which was to be finished in the sounding of the seventh trumpet. He divides that mystery into a head and a body.

Кори кафорат, яъне пайвастани ду чӯби илоҳият ва инсоният, аз он вақт оғоз ёфт, ки фариштаи сеюм омад; аммо Павлус ба иҷрои ниҳоӣ ва комили пайвастани он ду чӯб ишора мекунад, ки ҳамон сирри Худост. Бинобар ин, ӯ ин паёмро ҳамчун паёми Лаодикея муайян мекунад, ки бори аввал соли 1856 расид, сипас дар соли 1888 такрор гардид, ва баъдан иҷрои комили худро 11 сентябри соли 2001 ёфт. Павлус ҳангоми баён кардани сирри Худо, ки мебоист дар садо додани карнаи ҳафтум ба анҷом расад, маъбадро дар табиати дугона муаррифӣ мекунад. Ӯ он сиррро ба сар ва ҷисм ҷудо месозад.

> And he is the head of the body, the church: who is the beginning, the firstborn from the dead; that in all things he might have the preeminence. For it pleased the Father that in him should all fulness dwell; And, having made peace through the blood of his cross, by him to reconcile all things unto himself; by him, I say, whether they be things in earth, or things in heaven. And you, that were sometime alienated and enemies in your mind by wicked works, yet now hath he reconciled In the body of his flesh through death, to present you holy and unblameable and unreproveable in his sight: If ye continue in the faith grounded and settled, and be not moved away from the hope of the gospel, which ye have heard, and which was preached to every creature which is under heaven; whereof I Paul am made a minister; Who now rejoice in my sufferings for you, and fill up that which is behind of the afflictions of Christ in my flesh for his body’s sake, which is the church: Whereof I am made a minister, according to the dispensation of God which is given to me for you, to fulfil the word of God. Colossians 1:18–25.

> Ва Ӯ сари ҷисм, яъне калисо аст; Ӯ ибтидо, нахустзода аз миёни мурдагон аст, то ки дар ҳама чиз бартарии аввалро дошта бошад. Зеро хушнудии Падар ин буд, ки тамоми пуррагӣ дар Ӯ сокин гардад; ва ба воситаи Ӯ, ки ба василаи хуни салиби Ӯ сулҳ ба амал овард, ҳама чизро бо Худ оштӣ диҳад,—ба воситаи Ӯ, мегӯям, хоҳ он чи бар замин аст ва хоҳ он чи дар осмон аст. Ва шумо, ки пештар бегона ва дар андешаи худ ба сабаби аъмоли шарирона душман будед, акнун Ӯ шуморо Дар ҷисми башарии Худ ба василаи марг оштӣ додааст, то шуморо дар ҳузури Худ муқаддас, беайб ва бегуноҳ пеш оварад: ба шарте ки шумо дар имон устувор ва побарҷо бимонед ва аз умеди Инҷиле, ки шунидаед, дур нагардед, ҳамон Инҷиле ки ба ҳар махлуқе ки зери осмон аст мавъиза шудааст; ки ман, Павлус, хизматгори он гардидаам; ва акнун дар азобҳое ки барои шумо мекашам, шодам ва он чиро ки аз мусибатҳои Масеҳ барои ҷисми Ӯ, яъне калисо, ҳанӯз боқӣ мондааст, дар ҷисми худ пурра мегардонам; ки ман хизматгори он гардидаам, мувофиқи тадбири Худо, ки барои шумо ба ман дода шудааст, то ки каломи Худоро ба камол расонам. Қӯлассиён 1:18–25.

Christ is the head, which is to have preeminence in all things, and His church is the body. Together the head and the body represent the combination of divinity with humanity, and another important fact is also identified. The relation of the head and the body, is that the head is to have the preeminence over the body. With mankind, who were created in God’s image, the higher powers (the head), are to have rulership over the lower powers (the body.) Together they form one being, or in the terminology of the temple which John was to measure, they represent the holy place (humanity, the body), and the Most Holy Place (divinity, the head). How these two are joined together into “one stick”, or one body is the work of “at-One-ment.” Paul continues:

Масеҳ сар аст, ки бояд дар ҳама чиз бартарӣ дошта бошад, ва калисои Ӯ бадан аст. Якҷоя сар ва бадан иттиҳоди илоҳиятро бо инсоният намояндагӣ мекунанд, ва боз як воқеияти муҳими дигар низ муайян мегардад. Муносибати сар ва бадан чунин аст, ки сар бояд бар бадан бартарӣ дошта бошад. Дар инсон, ки ба сурати Худо офарида шудааст, қувваҳои болотар (сар) бояд бар қувваҳои поёнтар (бадан) ҳукмронӣ кунанд. Якҷоя онҳо як мавҷудотро ташкил медиҳанд, ё ба истилоҳи маъбаде, ки Юҳанно бояд онро чен мекард, онҳо макони муқаддасро (инсоният, бадан) ва Қудси муқаддасро (илоҳият, сар) намояндагӣ мекунанд. Чӣ гуна ин ду ба «як чӯб», ё як бадан, пайваста мешаванд, кори «at-One-ment» аст. Павлус идома медиҳад:

> Whereof I am made a minister, according to the dispensation of God which is given to me for you, to fulfil the word of God; Even the mystery which hath been hid from ages and from generations, but now is made manifest to his saints: To whom God would make known what is the riches of the glory of this mystery among the Gentiles; which is Christ in you, the hope of glory: Whom we preach, warning every man, and teaching every man in all wisdom; that we may present every man perfect in Christ Jesus: Whereunto I also labour, striving according to his working, which worketh in me mightily. Colossians 1:25–29.

> Ман хизматгори он гардидаам, мувофиқи тадбири Худо, ки ба ман барои шумо дода шудааст, то каломи Худоро ба камол расонам; яъне он сирре, ки аз асрҳо ва аз наслҳо пинҳон дошта шуда буд, аммо ҳоло ба муқаддасони Ӯ ошкор гардидааст: ба онон, ки Худо ирода намуд бишиносонад, ки сарвати ҷалоли ин сир дар миёни халқҳо чӣ гуна аст; ва он — Масеҳ дар шумост, умеди ҷалол: Ӯро мо мавъиза мекунем, ҳар касро ҳушдор дода ва ҳар касро бо тамоми ҳикмат таълим дода, то ҳар касро дар Исои Масеҳ комил ҳозир намоем; барои ҳамин ман низ меҳнат мекашам ва мувофиқи амали Ӯ, ки дар ман бо қудрат амал мекунад, ҷидду ҷаҳд менамоям. Қӯлассиён 1:25–29.

The perfection of the one hundred and forty-four thousand, which presents “every man perfect in Christ” is the “mystery of God,” which is the combination of divinity with humanity, or as Paul states it, is “Christ in” humanity “the hope of glory.” In the days of the sounding of the Seventh Trumpet that mystery is accomplished. When Ezekiel identifies that joining, he employs two sticks, one for the northern kingdom and one for the southern kingdom to identify the symbolic link, which represents the temple by the number “forty-six.” The stick of the symbolic link of “forty-six,” is to be joined with the symbolic link of “two hundred and twenty.”

Камолоти саду чиҳилу чор ҳазор, ки «ҳар одамро дар Масеҳ комил» нишон медиҳад, ҳамон «сири Худо» аст, ки иттиҳоди илоҳият бо инсоният мебошад; ё чунон ки Павлус онро баён мекунад, «Масеҳ дар» инсоният аст, ки «умеди ҷалол» мебошад. Дар айёми садо додани Карнаи Ҳафтум он сир ба анҷом мерасад. Вақте ки Ҳизқиёл он пайвастшавиро мушаххас месозад, ӯ ду чӯбро ба кор мебарад, яке барои подшоҳии шимолӣ ва дигаре барои подшоҳии ҷанубӣ, то он робитаи рамзиро муайян кунад, ки маъбадро бо шумораи «чилу шаш» ифода мекунад. Чӯби робитаи рамзии «чилу шаш» бояд бо робитаи рамзии «дусаду бист» пайваста гардад.

Two hundred and twenty is the symbol of divinity combined with humanity. From the publishing of the King James Bible in 1611, unto the first presentation of Miller’s message in 1831 and thereafter the publishing of the message in 1833 in the Vermont Telegraph, is two hundred and twenty years. Miller’s message was the formalization of the increase of knowledge that was derived from the Bible, when the book of Daniel was unsealed in 1798. At the beginning date of 1611, there was a divine document published and at the ending date of 1831 there was a human publication based upon the divine truth that was unsealed in 1798.

Дусаду бист сол рамзи илоҳиятест, ки бо инсоният муттаҳид шудааст. Аз нашри Китоби Муқаддаси «King James» дар соли 1611 то аввалин пешниҳоди паёми Миллер дар соли 1831, ва баъд аз он то нашри он паём дар соли 1833 дар «Vermont Telegraph», дусаду бист сол аст. Паёми Миллер расмиятбахшии афзоиши дониш буд, ки аз Китоби Муқаддас бармеомад, вақте ки китоби Дониёл дар соли 1798 кушода шуд. Дар санаи ибтидоии 1611 як санади илоҳӣ ба нашр расид, ва дар санаи анҷомии 1831 як нашрияи инсонӣ бар асоси ҳақиқати илоҳӣ, ки дар соли 1798 кушода шуда буд, ба вуҷуд омад.

Those three dates represent not only two hundred and twenty years, but also the structure of the Hebrew word “Truth”, which is created by combining the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet to create the word “Truth.” A divine publication at the beginning and a human publication at the ending, and 1798 represents an increase of knowledge which would manifest a class of wicked persons who rejected that knowledge, and thus represented the thirteenth letter, which is a symbol of rebellion. That link of two hundred and twenty years was established in the movement of the first angel, and the movement of the third angel provides a second witness.

Он се сана на танҳо дусаду бист солро ифода мекунанд, балки ҳамчунин сохтори калимаи ибронии «Ҳақиқат»-ро, ки бо пайвастани ҳарфҳои аввал, сенздаҳум ва охирини алифбои ибронӣ барои сохтани калимаи «Ҳақиқат» ба вуҷуд меояд, низ ифода менамоянд. Нашрияи илоҳӣ дар ибтидо ва нашрияи инсонӣ дар анҷом, ва 1798 афзоиши донишеро ифода мекунад, ки табақае аз ашхоси шарирро ошкор менамуд, ки он донишро рад карданд, ва ба ин васила ҳарфи сенздаҳумро, ки рамзи исён аст, намояндагӣ мекарданд. Он пайванди дусаду бистсола дар ҳаракати фариштаи аввал барқарор карда шуд, ва ҳаракати фариштаи сеюм шоҳиди дуюмро фароҳам меоварад.

In 1776, the divine document, the Declaration of Independence, was published and two hundred and twenty years later, in 1996, a human document The Time of the End magazine was published. The human document was derived from the increase of knowledge that was produced at the time of the end in 1989, which, as with 1798, produced a rebellion to the divine message represented by the Declaration of Independence. The increase of knowledge in 1996, identified the future for America as it loses the freedom and independence it had declared in 1776 at the soon coming Sunday law. This provides a second witness that the number two hundred and twenty represents the combination of divinity with humanity, and that second witness was set forth with the signature of “Truth,” and was represented by a first witness in the history of the first angel (the first), and the second witness in the history of the third angel (the last).

Дар соли 1776 ҳуҷҷати илоҳӣ — Эъломияи Истиқлолият — ба нашр расид, ва пас аз дусаду бист сол, дар соли 1996, ҳуҷҷати инсонӣ — маҷаллаи The Time of the End — нашр гардид. Ҳуҷҷати инсонӣ аз афзоиши дониш бармеомад, ки дар замони охир, дар соли 1989, ба вуҷуд омада буд ва он, ҳамчунон ки дар соли 1798, исёне бар зидди паёми илоҳӣ ба бор овард, ки бо Эъломияи Истиқлолият муаррифӣ шудааст. Афзоиши дониш дар соли 1996 ояндаи Амрикоро муайян намуд, дар ҳоле ки он озодӣ ва истиқлолиятеро, ки дар соли 1776 эълон карда буд, дар қонуни якшанбеи наздик аз даст медиҳад. Ин шоҳиди дувумеро фароҳам меоварад, ки шумораи дусаду бист иттиҳоди илоҳиятро бо инсоният ифода мекунад, ва он шоҳиди дувум бо имзои «Truth» пешниҳод гардид, ва бо шоҳиди аввал дар таърихи фариштаи аввал (аввалин), ва шоҳиди дувум дар таърихи фариштаи сеюм (охирин) муаррифӣ шуд.

1776 also marked the beginning of a period that preceded the actual beginning of the earth beast as the sixth kingdom of Bible prophecy. In that preparation period the signature of truth was once again identified by 1776, marking the beginning of the United States, and 1798 marking the beginning of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy. In the middle of that beginning and ending history, 1789 marked the center letter as thirteen colonies ratified the Constitution. Each of the three dates represent the “speaking” of the United States; with the Declaration of Independence in 1776, the Constitution in 1789, and the Alien and Sedition Acts in 1798. That history represents twenty-two years, which is a tithe or a tenth of two hundred and twenty, so it also represents a symbol of the combination of Divinity with humanity.

1776 инчунин оғози давраеро нишон дод, ки пеш аз оғози воқеии ҳайвони заминӣ ҳамчун подшоҳии шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас воқеъ гардид. Дар он давраи омодагӣ нишонаи ҳақиқат боз ҳам бори дигар бо соли 1776 муайян карда шуд, ки оғози Иёлоти Муттаҳидаро нишон медод, ва соли 1798 оғози Иёлоти Муттаҳидаро ҳамчун подшоҳии шашуми пешгӯии Китоби Муқаддас нишон медод. Дар миёни он таърихи оғоз ва анҷом, соли 1789 ҳарфи марказиро нишон дод, вақте ки сездаҳ мустамлика Конститутсияро тасвиб карданд. Ҳар яке аз ин се сана «сухан гуфтан»-и Иёлоти Муттаҳидаро ифода мекунад: Эъломияи Истиқлолият дар соли 1776, Конститутсия дар соли 1789 ва Қонунҳои бегонагон ва фитнаангезӣ дар соли 1798. Он таърих бисту ду солро дар бар мегирад, ки ушр, ё як даҳяки дусаду бист аст; бинобар ин он ҳамчунин рамзи ҳамбастагии Илоҳият бо инсониятро ифода мекунад.

Its representation is of the history of the earth beast who is portrayed as beginning as a lamb (divinity), and ending as a dragon (humanity). 1776 begins with the Declaration of Independence marking divinity and the Alien and Sedition Acts represent humanity, and in those twenty-two years that preceded the beginning of the earth beast’s reign as the sixth kingdom of Bible prophecy, the transition from the lamb to the dragon is typified.

Тасвири он ба таърихи ҳайвони заминӣ ишора мекунад, ки оғози он чун барра (илоҳият) ба тасвир кашида шудааст ва анҷомаш чун аждаҳо (инсоният). Соли 1776 бо Эъломияи Истиқлолият оғоз меёбад, ки илоҳиятро нишон медиҳад, ва Қонунҳои «Бегонагон ва Фитнаангезӣ» инсониятро ифода мекунанд; ва дар он бисту ду соле, ки пеш аз оғози ҳукмронии ҳайвони заминӣ ҳамчун салтанати шашуми нубуввати Китоби Муқаддас гузашта буданд, гузариш аз барра ба аждаҳо ба таври рамзӣ таҷассум ёфтааст.

The beginning of the twenty-five hundred and twenty years of judgment against the southern kingdom of Judah, is connected with the beginning of the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen. The trampling down of the sanctuary and host in Judah began in 677 BC, and the twenty-three hundred year prophecy began two hundred and twenty years later in 457 BC. The stick of the southern kingdom of Judah is linked with the symbol of forty-six to the northern kingdom, and also linked to the twenty-three hundred years by the link of two-hundred and twenty.

Оғози ду ҳазору панҷсаду бист соли доварӣ бар подшоҳии ҷанубӣ, яъне Яҳудо, бо оғози ду ҳазору сесад соли боби ҳаштуми Дониёл, ояти чордаҳ, вобаста аст. Поймол шудани мақдас ва лашкар дар Яҳудо дар соли 677 то милод оғоз ёфт, ва нубуввати ду ҳазору сесадсола пас аз дусаду бист сол, яъне дар соли 457 то милод, оғоз гардид. Асои подшоҳии ҷанубӣ, яъне Яҳудо, бо рамзи чилу шаш ба подшоҳии шимолӣ пайваст аст, ва ҳамчунин ба ду ҳазору сесад сол ба воситаи пайванди дусаду бист вобаста мебошад.

Paul claimed to be the minister of the dispensation of God, and then defined the dispensation he was a minister of as the mystery of God, which is Christ in you the hope of glory. He further addresses this truth when writing to Timothy.

Павлус изҳор дошт, ки хизматгори тадбири Худост, ва сипас он тадбиреро, ки ӯ хизматгори он буд, ҳамчун рози Худо муайян кард, ки он Масеҳ дар шумост, умеди ҷалол. Ӯ боз ҳангоми навиштан ба Тимотиюс ба ин ҳақиқат муроҷиат мекунад.

> And without controversy great is the mystery of godliness: God was manifest in the flesh, justified in the Spirit, seen of angels, preached unto the Gentiles, believed on in the world, received up into glory. 1 Timothy 3:16.

> Ва баҳодис нест, ки сирри худотарсӣ бузург аст: Худо дар ҷисм зоҳир гардид, дар Рӯҳ сафед карда шуд, ба фариштагон намудор шуд, дар миёни халқҳо мавъиза карда шуд, дар ҷаҳон ба Ӯ имон оварданд, ба ҷалол боло бурда шуд. 1 Тимотиюс 3:16.

Paul here says that the mystery of godliness is God manifest in the flesh. God is the Head, and the flesh is the body. The mystery of godliness is Christ in the believer, it is the joining of divinity with humanity. Paul also uses the metaphor of marriage as did Hosea.

Павлус дар ин ҷо мегӯяд, ки сирри худотарсӣ Худоест, ки дар ҷисм зоҳир шудааст. Худо Сар аст, ва ҷисм бадан аст. Сирри худотарсӣ Масеҳ дар мӯъмин аст; он пайвастани илоҳият бо инсоният мебошад. Павлус ҳамчунин, чунон ки Ҳӯшаъ карда буд, истиораи издивоҷро ба кор мебарад.

> For we are members of his body, of his flesh, and of his bones. For this cause shall a man leave his father and mother, and shall be joined unto his wife, and they two shall be one flesh. This is a great mystery: but I speak concerning Christ and the church. Ephesians 5:30–32.

> Зеро мо аъзои ҷисми Ӯ ҳастем, аз гӯшти Ӯ ва аз устухонҳои Ӯ. Бинобар ин мард падару модари худро тарк хоҳад кард ва ба зани худ хоҳад пайваст, ва он ду як тан хоҳанд шуд. Ин сирри бузург аст; лекин ман дар бораи Масеҳ ва калисо сухан мегӯям. Эфсӯсиён 5:30–32.

In chapter thirty-seven, when Ezekiel identifies the covenant of the last days, which is the renewed covenant with those identified as the one hundred and forty-four thousand, he provides an illustration of the joining of two sticks. Those two sticks, line upon line, include Hosea and Paul’s marriage metaphor. When they were joined together, they were to be no more two nations, but one nation, forever.

Дар боби сию ҳафтум, ҳангоме ки Ҳизқиёл аҳди айёми охирро, ки ҳамон аҳди навшуда бо касоне аст, ки ҳамчун яксаду чилу чор ҳазор муайян гардидаанд, муайян месозад, ӯ намунае аз пайвастани ду чӯбро пеш мегузорад. Он ду чӯб, сатр бар сатр, истиораи издивоҷи Ҳушаъ ва Павлусро дар бар мегиранд. Вақте ки онҳо бо ҳам пайваста шуданд, дигар набояд ду халқ бошанд, балки як халқ, то абад.

> And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. Ezekiel 37:22, 23.

> Ва онҳоро дар он замин, бар кӯҳҳои Исроил, як қавм хоҳам гардонид; ва як подшоҳ бар ҳамаи онҳо подшоҳ хоҳад буд; ва онҳо дигар ҳеҷ гоҳ ду қавм нахоҳанд буд, ва дигар ҳеҷ гоҳ ба ду мамлакати ҷудо тақсим нахоҳанд шуд. Ва онҳо дигар худро бо бутҳои худ, ё бо чизҳои зишти худ, ё бо ҳеҷ яке аз гуноҳҳои худ нопок нахоҳанд кард; балки Ман онҳоро аз ҳамаи маҳалҳои иқоматашон, ки дар онҳо гуноҳ кардаанд, раҳо хоҳам кард ва онҳоро пок хоҳам сохт; ва онҳо қавми Ман хоҳанд буд, ва Ман Худои онҳо хоҳам буд. Ҳизқиёл 37:22, 23.

The joining together of Ezekiel identifies when they are no more divided, nor do they sin any longer, when they are cleansed, and when God is their only God, and they have only one king. On October 22, the Messenger of the Covenant suddenly came to the temple to “cleanse” His people. He came to receive a kingdom, whose people according to Peter were then to be a kingdom of priests and kings. On that date the bridegroom also came to the marriage, which is the mystery Paul and Hosea identify, which represents the combination of divinity with humanity. John identifies that the mystery, which Paul identifies as “Christ in you, the hope of glory,” would be finished in the days of the sounding of the seventh angel.

Пайвастани якҷояи Ҳизқиёл муайян месозад, ки кай онҳо дигар ҷудо нестанд, ва дигар гуноҳ намекунанд, вақте ки пок гардонида мешаванд, ва Худо Худои ягонаи онҳо мегардад, ва онҳо фақат як подшоҳ доранд. Рӯзи 22 октябр Фиристодаи Аҳд ногаҳон ба маъбад омад, то қавми Худро «пок» гардонад. Ӯ омад, то подшоҳие ба даст оварад, ки қавми он, мувофиқи гуфтаи Петрус, мебоист он вақт подшоҳии коҳинон ва подшоҳон бошанд. Дар он сана домод низ ба тӯй омад, ки он асрорест, ки Павлус ва Ҳушаъ муайян месозанд, ва он иттиҳоди илоҳият бо инсониятро намояндагӣ мекунад. Юҳанно муайян месозад, ки он асрор, ки Павлус онро «Масеҳ дар шумо, умеди ҷалол» меномад, дар рӯзҳои садо додани фариштаи ҳафтум ба анҷом хоҳад расид.

> But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

> Лекин дар айёми овози фариштаи ҳафтум, ҳангоме ки вай ба навохтан оғоз намояд, сирри Худо ба анҷом хоҳад расид, чунон ки Ӯ ба бандагони Худ — анбиё — башорат додааст. Ваҳй 10:7.

The seventh angel is the third woe, which arrived on September 11, 2001. The seventh angel began to sound when the third angel arrived in the history of 1844, and onward, but the rebellion of 1863 prevented the work from being finished. The third angel arrived and the seventh trumpet began to sound again on September 11, 2001, and this time the “mystery of God” is to be “finished.” That “mystery” is the combination of divinity with humanity, which produces the one hundred and forty-four thousand, who then become God’s ensign and army. For this reason, chapter thirty-seven of Ezekiel, begins with Ezekiel being taken to a valley of dead dry bones. Those bones represent Laodicean Adventism on September 11, 2001, and for this reason Paul addresses his gospel of the mystery of God to the Laodiceans.

Фариштаи ҳафтум войи сеюм аст, ки 11 сентябри соли 2001 фаро расид. Фариштаи ҳафтум ба садо додан оғоз кард, вақте ки фариштаи сеюм дар ҷараёни таърихи соли 1844 зоҳир гардид ва баъд аз он низ, аммо исёни соли 1863 монеъ шуд, ки кор ба анҷом расад. Фариштаи сеюм фаро расид ва карнаи ҳафтум боз 11 сентябри соли 2001 ба садо даромад, ва ин дафъа «сирри Худо» бояд «ба анҷом расонда шавад». Он «сирр» омезиши илоҳият бо инсоният аст, ки яксаду чилу чор ҳазорро ба вуҷуд меоварад, ки сипас онҳо парчам ва лашкари Худо мегарданд. Ба ҳамин сабаб, боби сию ҳафтуми Ҳизқиёл аз он оғоз меёбад, ки Ҳизқиёл ба водии устухонҳои хушки мурда бурда мешавад. Он устухонҳо адвентизми лаодикиягиро дар 11 сентябри соли 2001 намояндагӣ мекунанд, ва ба ҳамин сабаб Павлус башорати худро дар бораи сирри Худо ба лаодикиён ирсол менамояд.

> For I would that ye knew what great conflict I have for you, and for them at Laodicea, and for as many as have not seen my face in the flesh; That their hearts might be comforted, being knit together in love, and unto all riches of the full assurance of understanding, to the acknowledgment of the mystery of God, and of the Father, and of Christ; In whom are hid all the treasures of wisdom and knowledge. Colossians 2:1–3.

> Зеро мехоҳам, ки шумо донед, чӣ қадар ҷидду ҷаҳди бузурге барои шумо дорам, ва барои онҳое ки дар Лаодикия ҳастанд, ва барои ҳамаи онҳое ки рӯи маро ба ҳасби ҷисм надидаанд; то дилҳои онҳо тасаллӣ ёбанд, дар муҳаббат бо ҳам пайваста гарданд, ва ба тамоми сарвати итминони комили фаҳм бирасанд, барои шинохти рози Худо, ва Падар, ва Масеҳ; ки дар Ӯ ҳамаи ганҷинаҳои ҳикмат ва дониш ниҳон аст. Қӯлассиён 2:1–3.

This is also the description Sister White associates with the dead dry bones of Ezekiel.

Ин инчунин ҳамон тавсифест, ки хоҳар Уайт бо устухонҳои хушки мурдаи Ҳизқиёл алоқаманд месозад.

> “But not only does this simile of the dry bones apply to the world, but also to those who have been blessed with great light; for they also are like the skeletons of the valley. They have the form of men, the framework of the body; but they have not spiritual life. But the parable does not leave the dry bones merely knit together into the forms of men; for it is not enough that there is symmetry of limb and feature. The breath of life must vivify the bodies, that they may stand upright, and spring into activity. These bones represent the house of Israel, the church of God, and the hope of the church is the vivifying influence of the Holy Spirit. The Lord must breathe upon the dry bones, that they may live.

> «Аммо ин ташбеҳи устухонҳои хушк на танҳо ба ҷаҳон дахл дорад, балки ба онҳое низ, ки аз нури бузург баракат ёфтаанд; зеро онҳо низ монанди скелетҳои водӣ мебошанд. Онҳо сурати одамонро доранд, чорчӯбаи ҷисмро; аммо ҳаёти рӯҳонӣ надоранд. Вале масал устухонҳои хушкро танҳо ба шаклҳои одамон пайваста боқӣ намегузорад; зеро кофӣ нест, ки таносуби андом ва чеҳра вуҷуд дошта бошад. Нафаси ҳаёт бояд ҷисмҳоро зинда гардонад, то онҳо рост истанд ва ба фаъолият бархезанд. Ин устухонҳо хонаи Исроил, калисои Худоро ифода мекунанд, ва умеди калисо таъсири ҳаётбахши Рӯҳулқудс аст. Худованд бояд бар устухонҳои хушк дамида бифиристад, то ки онҳо зинда шаванд.

> “The Spirit of God, with its vivifying power, must be in every human agent, that every spiritual muscle and sinew may be in exercise. Without the Holy Spirit, without the breath of God, there is torpidity of conscience, loss of spiritual life. Many who are without spiritual life have their names on the church records, but they are not written in the Lamb’s book of life. They may be joined to the church, but they are not united to the Lord. They may be diligent in the performance of a certain set of duties, and may be regarded as living men; but many are among those who have ‘a name that thou livest, and art dead.’

> «Рӯҳи Худо, бо қуввати ҳаётбахши Худ, бояд дар ҳар як омили инсонӣ ҳузур дошта бошад, то ҳар як мушак ва пайи рӯҳонӣ дар амал бошад. Бе Рӯҳи Муқаддас, бе нафаси Худо, сустии виҷдон ва аз даст рафтани ҳаёти рӯҳонӣ ба вуҷуд меояд. Бисёре аз онҳое ки аз ҳаёти рӯҳонӣ маҳруманд, номҳояшон дар дафтарҳои калисо сабт шудааст, вале онҳо дар китоби ҳаёти Барра навишта нашудаанд. Онҳо метавонанд ба калисо ҳамроҳ бошанд, аммо бо Худованд муттаҳид нестанд. Онҳо метавонанд дар иҷрои маҷмӯи муайяни вазифаҳо ҷидду ҷаҳд намоянд ва шояд ҳамчун одамони зинда шумурда шаванд; аммо бисёре аз онҳо аз ҷумлаи касоне ҳастанд, ки “ном дорӣ, ки зинда ҳастӣ, вале мурдаӣ”.»

> “Unless there is genuine conversion of the soul to God; unless the vital breath of God quickens the soul to spiritual life; unless the professors of truth are actuated by heaven-born principle, they are not born of the incorruptible seed which liveth and abideth forever. Unless they trust in the righteousness of Christ as their only security; unless they copy His character, labor in His spirit, they are naked, they have not on the robe of His righteousness. The dead are often made to pass for the living; for those who are working out what they term salvation after their own ideas, have not God working in them to will and to do of His good pleasure.

> «Агар табдили ҳақиқии ҷон ба сӯи Худо вуҷуд надошта бошад; агар нафаси ҳаётбахши Худо ҷонро ба ҳаёти рӯҳонӣ зинда нагардонад; агар эътирофкунандагони ҳақиқат бо усули аз осмон таваллудшуда ба амал наоянд, онҳо аз он тухми фаноношуданӣ, ки зинда аст ва то абад боқӣ мемонад, таваллуд нашудаанд. Агар онҳо ба адолати Масеҳ ҳамчун ягона амнияти худ таваккал накунанд; агар хислати Ӯро сармашқи худ насозанд ва дар рӯҳи Ӯ меҳнат накунанд, онҳо урёнанд, ҷомаи адолати Ӯро дар бар надоранд. Мурдагон бисёр вақт ҳамчун зиндагон вонамуд карда мешаванд; зеро онҳое ки он чиро, ки ба андешаи худ наҷот меноманд, ба ҷо меоранд, дар худ Худоро надоранд, ки дар онҳо ҳам хоҳиш ва ҳам амалро мувофиқи ризои неки Худ ба вуҷуд оварад.»

> “This class is well represented by the valley of dry bones Ezekiel saw in vision.” Review and Herald, January 17, 1893.

> «Ин гурӯҳ ба хубӣ бо водии устухонҳои хушкидае, ки Ҳизқиёл дар рӯъё дид, намояндагӣ шудааст». Review and Herald, January 17, 1893.

The Laodicean message was first presented to Adventism in 1856, the very year the Lord opened up the advancing light of the “seven times” of Leviticus chapter twenty-six. The message of 1856, consisting of an internal message calling for repentance, and an external message of prophecy, was rejected in 1863. The Laodicean message of the mystery of “Christ in you, the hope of glory”, was repeated in 1888 by Elders Jones and Waggoner, and that message was also identified as the message to Laodicea by Sister White.

Паёми Лоудиқия бори аввал ба адвентизм дар соли 1856 пешниҳод гардид, ҳамон соле ки Худованд нури пешравандаи «ҳафт замон»-и боби бисту шашуми китоби Ибодотро кушод. Паёми соли 1856, ки аз як паёми дохилӣ, даъваткунанда ба тавба, ва аз як паёми берунии нубувват иборат буд, дар соли 1863 рад карда шуд. Паёми Лоудиқия дар бораи сирри «Масеҳ дар шумо, умеди ҷалол», дар соли 1888 аз ҷониби пирон Ҷонс ва Ваггонер такрор гардид, ва он паёмро хоҳар Уайт низ ҳамчун паёми ба Лоудиқия муайян кард.

Line upon line, Ezekiel chapter thirty-seven begins with Ezekiel being spiritually conveyed to September 11, 2001, where he is given a view of Laodicean Adventism, who are dead in sins and trespasses. He is told to give two distinct prophetic messages. The first produces a joining together, but the bodies are still dead. The second prophecy calls for the message of the “four winds” to breathe life into the bones. The message of the four winds is the sealing message of the one hundred and forty-four thousand which identifies four angels holding the four winds. Sister White identifies those four winds as an “angry horse”, seeking to break loose, for it is being restrained. The angry horse of Islam is seeking to break loose and bring death and destruction in its path, as it did on September 11, 2001, and it will be released again at the soon coming Sunday law.

Сатр бар сатр, Ҳизқиёл боби сию ҳафтум бо он оғоз меёбад, ки Ҳизқиёл ба таври рӯҳонӣ ба 11 сентябри соли 2001 бурда мешавад, ки дар он ҷо ба ӯ манзарае аз адвентизми Лоудикия дода мешавад, ки дар гуноҳҳо ва хатоҳояшон мурдаанд. Ба ӯ гуфта мешавад, ки ду паёми нубувватии ҷудогона расонад. Аввалӣ боиси ба ҳам пайвастан мегардад, вале ҷасадҳо ҳанӯз мурдаанд. Нубуввати дуюм даъват мекунад, ки паёми «чор бод» ба устухонҳо ҳаёт дамад. Паёми чор бод ҳамон паёми мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазор аст, ки чор фариштаро, ки чор бодро нигоҳ медоранд, муайян мекунад. Хоҳар Уайт он чор бодро ҳамчун «аспи ғазабнок» муайян мекунад, ки мехоҳад аз банди худ раҳо шавад, зеро боздошта шуда истодааст. Аспи ғазабноки ислом мехоҳад раҳо шавад ва дар роҳи худ марг ва харобӣ биёрад, чунон ки дар 11 сентябри соли 2001 кард, ва он боз дар қонуни якшанбеи наздикоянда раҳо хоҳад шуд.

That message brings the dead bodies into a unified army that is standing upon its feet. That unified army is brought to its feet in response to the message of the seventh angel, for in the days of the sounding of the seventh angel, the mystery of the one hundred and forty-four thousand’s marriage with Christ will be accomplished.

Он хабар ҷасадҳои мурдаро ба лашкари муттаҳиде меоварад, ки бар пойҳои худ истодааст. Он лашкари муттаҳид дар ҷавоб ба хабари фариштаи ҳафтум бар пойҳои худ бардошта мешавад, зеро дар айёми садо додани фариштаи ҳафтум, сирри издивоҷи яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор бо Масеҳ ба анҷом хоҳад расид.

Then Ezekiel is shown the joining of two sticks that become one nation. Those two sticks are the northern kingdom of Israel, and the southern kingdom of Judah, which are joined together as one nation at the conclusion of their mutual scattering periods of twenty-five hundred and twenty years. Their mutual conclusion produces a spiritual temple, represented by the forty-six years at the beginning and at the ending of the mutual scattering times.

Пас ба Ҳизқиёл нишон дода мешавад, ки чӣ гуна ду чӯб ба ҳам пайваста, як миллат мегарданд. Он ду чӯб подшоҳии шимолии Исроил ва подшоҳии ҷанубии Яҳудо мебошанд, ки дар анҷоми давраҳои парокандагии муштараки худ, ки ду ҳазору панҷсаду бист сол аст, ҳамчун як миллат ба ҳам мепайванданд. Анҷоми муштараки онҳо маъбади рӯҳониеро ба вуҷуд меорад, ки онро чиҳилу шаш сол дар оғози давраҳои парокандагии муштарак ва дар поёни он ифода мекунад.

We will continue this study in the next article.

Мо ин таҳқиқотро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “‘And they rose early in the morning, and went forth into the wilderness of Tekoa: and as they went forth, Jehoshaphat stood and said, Hear me, O Judah, and ye inhabitants of Jerusalem; Believe in the Lord your God, so shall ye be established; believe his prophets, so shall ye prosper. 2 Chronicles 20:20.’

> «Ва онҳо саҳари барвақт бархоста, ба биёбони Тақӯаъ берун рафтанд; ва ҳангоме ки онҳо берун мерафтанд, Еҳӯшофот бархоста, гуфт: Маро бишнавед, эй Яҳудо ва эй сокинони Ерусалим; ба Худованд Худои худ имон оваред, ва устувор хоҳед шуд; ба анбиёи Ӯ имон оваред, ва комёб хоҳед гардид. 2 Вақоеънома 20:20.»

> ““Believe in the Lord your God, so shall ye be established; believe his prophets, so shall ye prosper.’

> «Ба Худованд Худои худ имон оваред, ва устувор хоҳед шуд; ба пайғамбарони Ӯ имон оваред, ва комёб хоҳед гашт».

> “Isaiah 8:20. ‘To the law and to the testimony; if they speak not according to this word, it is because there is no light in them.’

> «Ишаъё 8:20. “Ба шариат ва ба шаҳодат! Агар онҳо мувофиқи ин калом сухан нагӯянд, аз он сабаб аст, ки дар онҳо нуре нест.”»

> “Two texts are here set before God’s people: two conditions for success. The law spoken by Jehovah himself, and the spirit of prophecy, are the two sources of wisdom to guide His people in every experience. Deuteronomy 4:6. ‘This is your wisdom and your understanding in the sight of the nations, who shall say, Surely this great nation is a wise and understanding people.’

> «Дар ин ҷо пеши қавми Худо ду матн гузошта шудааст: ду шарт барои муваффақият. Шариате, ки худи Яҳува баён кардааст, ва рӯҳи нубувват — ду манбаи ҳикматанд, то қавми Ӯро дар ҳар таҷриба роҳнамоӣ кунанд. Такрори Шариат 4:6. “Зеро ин аст ҳикмати шумо ва фаҳмиши шумо дар назари халқҳо, ки чун ҳамаи ин фароизро бишнаванд, хоҳанд гуфт: ба яқин, ин миллати бузург қавме ҳоким ва фаҳманд.”»

> “The law of God and the Spirit of Prophecy go hand in hand to guide and counsel the church, and whenever the church has recognized this by obeying His law, the spirit of prophecy has been sent to guide her in the way of truth.

> «Шариати Худо ва Рӯҳи Нубувват ҳамқадамона барои роҳнамоӣ ва панду машварат додани калисо амал мекунанд, ва ҳар гоҳе ки калисо инро бо итоат ба шариати Ӯ эътироф кардааст, рӯҳи нубувват фиристода шудааст, то ӯро дар роҳи ҳақиқат роҳнамоӣ намояд.

> “Revelation 12:17. ‘And the dragon was wroth with the woman, and went to make war with the remnant of her seed, which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ.’ This prophecy points out clearly that the remnant church will acknowledge God in His law and will have the prophetic gift. Obedience to the law of God, and the spirit of prophecy has always distinguished the true people of God, and the test is usually given on present manifestations.

> «Ваҳй 12:17. “Ва аждаҳо бар зан ба ғазаб омад, ва рафт, то бо бақияи насли вай ҷанг кунад, ки аҳкоми Худоро нигоҳ медоранд ва шаҳодати Исои Масеҳро доранд.” Ин нубувват ба таври равшан нишон медиҳад, ки калисои бақия Худоро дар шариати Ӯ эътироф хоҳад кард ва атои нубувватро хоҳад дошт. Итоат ба шариати Худо ва рӯҳи нубувват ҳамеша халқи ҳақиқии Худоро фарқкунанда будаанд, ва имтиҳон одатан бар зуҳуроти ҳозира дода мешавад.»

> “In Jeremiah’s day the people had no question about the message of Moses, Elijah, or Elisha, but they did question and put aside the message sent of God to Jeremiah until its force and power was wasted and there was no remedy but for God to carry them away into captivity.

> «Дар айёми Ирмиё, мардум нисбат ба паёми Мусо, Илёс ё Алишо ҳеҷ шакке надоштанд, аммо онҳо паёмеро, ки аз ҷониби Худо ба Ирмиё фиристода шуда буд, зери шубҳа бурда, канор гузоштанд, то он даме ки таъсир ва қуввати он барбод рафт ва дигар ҳеҷ илоҷе намонд ҷуз ин ки Худо онҳоро ба асорат бибарад.

> “Likewise in the days of Christ the people had learned that Jeremiah’s message was true, and they persuaded themselves to believe that if they had lived in the days of their fathers they would have accepted his message, but at the same time they were rejecting Christ’s message, of whom all the prophets had written.

> «Ҳамчунин, дар айёми Масеҳ мардум дарк карда буданд, ки паёми Ирмиё ҳақ буд, ва худро бовар кунониданд, ки агар дар рӯзгори падарони худ зиндагӣ мекарданд, паёми ӯро мепазируфтанд; аммо ҳамзамон паёми Масеҳро, ки ҳамаи анбиё дар бораи Ӯ навишта буданд, рад менамуданд.

> “As the third angel’s message arose in the world, which is to reveal the law of God to the church in its fullness and power, the prophetic gift was also immediately restored. This gift has acted a very prominent part in the development and carrying forward of this message.

> «Ҳангоме ки паёми фариштаи сеюм дар ҷаҳон ба вуҷуд омад, ки бояд шариати Худоро ба калисо дар пуррагӣ ва қудрати он ошкор созад, бахшоиши нубувват низ фавран барқарор карда шуд. Ин бахшоиш дар рушд ва пешбурди ин паём нақши бисёр намоёнро иҷро кардааст.

> “As differences of opinion have arisen in reference to interpretations of Scriptures and methods of labor, calculated to unsettle the faith of believers in the message and lead to disunion in the work, the spirit of prophecy has always thrown light on the situation. It has always brought union of thought and harmony of action to the body of believers. In every crisis that has arisen in the development of the message and the growth of the work, those who have stood firmly by the law of God and the light of the Spirit of prophecy have triumphed and the work has prospered in their hands.” Loma Linda Messages, 34.

> «Ҳангоме ки дар робита ба тафсирҳои Навиштаҳо ва усулҳои меҳнат ихтилофи назарҳо ба миён омадаанд, ки метавонанд имони имондорони ба ин паём бастаро ноустувор гардонанд ва ба ҷудоӣ дар кор бианҷоманд, рӯҳи нубувват ҳамеша бар он вазъият равшанӣ андохтааст. Он ҳамеша ба ҷисми имондорон ягонагии андеша ва ҳамоҳангии амал овардааст. Дар ҳар буҳроне, ки дар ҷараёни рушди паём ва пешрафти кор ба миён омадааст, онҳое ки бар шариати Худо ва нури Рӯҳи нубувват устуворона истодаанд, пирӯз гардидаанд ва кор дар дасти онҳо муваффақ шудааст». Loma Linda Messages, 34.

Back to Articles