Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Eight

Ваҳйи Исои Масеҳ — Рақами Ҳашт

The Birth of a Nation

Таваллуди як миллат

Author

Jeff Pippenger

Published

October 31, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The Midnight Cry message in the beginning ended at the opening of the investigative judgment, and the Midnight Cry message ends, at the opening of the executive judgment. The third woe of Islam brings judgment upon the United States for the passage of the Sunday law, and it represents a continuing and escalating judgment upon the entire world for their acceptance of their own Sunday law under the pressure of the civil persecuting power, represented by the ten kings who have committed fornication with Jezebel, the whore of Tyre.

Паёми Фарёди Нисфишаб дар ибтидо ҳангоми кушода шудани доварии таҳқиқотӣ ба анҷом расид, ва Паёми Фарёди Нисфишаб низ ҳангоми кушода шудани доварии иҷроӣ ба анҷом мерасад. Войи сеюми Ислом барои қабули қонуни якшанбе довариро бар Иёлоти Муттаҳида меоварад, ва он доварии давомдор ва рӯ ба шиддатёбиро бар тамоми ҷаҳон барои пазируфтани қонуни якшанбеи худ зери фишори қудрати шаҳрвандии таъқибгар, ки бо даҳ подшоҳе намояндагӣ мешавад, ки бо Изобал, фоҳишаи Сур, зино кардаанд, ифода мекунад.

> “As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.

> «Вақте ки Амрико, сарзамини озодии динӣ, бо Папагӣ дар маҷбур сохтани виҷдон ва водор намудани мардум ба эҳтироми шанбеи козиб муттаҳид гардад, мардуми ҳар як кишвари рӯи замин ба пайравӣ аз намунаи он бурда хоҳанд шуд». Testimonies, volume 6, 18.

The Sunday law battle of the great controversy, is then fully engaged. Satan then appears to personate Christ.

Ҷанги қонуни якшанбе дар муноқишаи бузург он гоҳ ба таври комил оғоз меёбад. Он гоҳ шайтон зуҳур карда, худро ба ҷойи Масеҳ вонамуд месозад.

> “By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.

> «Бо фармоне, ки таъсиси Папаро бар хилофи шариати Худо таҳким мебахшад, миллати мо худро комилан аз росткорӣ ҷудо хоҳад кард. Вақте ки протестантизм дасти худро аз фарози он варта дароз карда, дасти қудрати Румро хоҳад гирифт; вақте ки ӯ аз болои он жарфно даст дароз намуда, бо Рӯҳгароӣ даст хоҳад фишурд; вақте ки, зери таъсири ин иттиҳоди сегона, кишвари мо ҳар як усули Конститутсияи худро ҳамчун ҳукумати протестантӣ ва ҷумҳуриявӣ рад хоҳад кард ва барои паҳн намудани дурӯғҳо ва фиребҳои папагӣ чора хоҳад андешид,— он гоҳ мо метавонем бидонем, ки вақти амалиёти аҷоиби Шайтон фаро расидааст ва анҷом наздик аст». Testimonies, volume 5, 451.

National apostasy is followed by national ruin.

Аз пайи иртидоди миллӣ харобии миллӣ меояд.

> “The people of the United States have been a favored people; but when they restrict religious liberty, surrender Protestantism, and give countenance to popery, the measure of their guilt will be full, and ‘national apostasy’ will be registered in the books of heaven. The result of this apostasy will be national ruin.” Review and Herald, May 2, 1893.

> Мардуми Иёлоти Муттаҳида қавме имтиёзёфта буданд; аммо вақте ки онҳо озодии диниро маҳдуд созанд, аз протестантизм даст кашанд ва ба попгароӣ ҳимоят диҳанд, косаи гуноҳи онҳо пур хоҳад шуд, ва «иртидоди миллӣ» дар дафтарҳои осмон сабт хоҳад гардид. Натиҷаи ин иртидод харобии миллӣ хоҳад буд.» Review and Herald, May 2, 1893.

The foolish Laodicean Adventists join hands with the papal power and are overthrown while the other flock of Christ that is still in Babylon escapes the hand of the papacy.

Адвентистони аблаҳи Лоудиқия бо қудрати папагӣ даст ба даст медиҳанд ва сарнагун мегарданд, дар ҳоле ки рамаи дигари Масеҳ, ки ҳанӯз дар Бобил аст, аз дасти папагӣ раҳо меёбад.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> Ӯ ҳамчунин ба замини ҷалол ворид хоҳад шуд, ва кишварҳои бисёре сарнагун хоҳанд гардид; аммо инҳо аз дасти ӯ халос хоҳанд шуд: яъне Адӯм, ва Мӯоб, ва баргузидатарини банӣ-Аммӯн. Дониёл 11:41.

Islam suddenly strikes the United States, as the seventh trumpet brings a judgment woe for the passage of the Sunday law.

Ислом ногаҳон ба Иёлоти Муттаҳидаи Амрико зарба мезанад, дар ҳоле ки карнаи ҳафтум войи довариро барои гузаштани қонуни якшанбе меоварад.

> And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.

> Ва ман дидам, ва шунидам, ки фариштае дар миёни осмон парвоз мекард ва бо овози баланд мегуфт: Вой, вой, вой бар сокинони замин аз боиси овозҳои дигари карнаи он се фаришта, ки ҳанӯз бояд навозанд! Ваҳй 8:13.

The ensign that represents the two witnesses in Revelation eleven is then portrayed by John in Revelation chapter twelve as a woman clothed with the sun, and prophetically portrayed with the symbolism of the beginning and the end.

Парчаме, ки ду шоҳидро дар Ваҳй боби ёздаҳ намояндагӣ мекунад, пас Юҳанно онро дар Ваҳй боби дувоздаҳ ҳамчун зане, ки бо офтоб пӯшида шудааст, тасвир менамояд, ва ба таври нубувватӣ бо рамзҳои ибтидо ва интиҳо ба қалам медиҳад.

> And there appeared a great wonder in heaven; a woman clothed with the sun, and the moon under her feet, and upon her head a crown of twelve stars: And she being with child cried, travailing in birth, and pained to be delivered. And there appeared another wonder in heaven; and behold a great red dragon, having seven heads and ten horns, and seven crowns upon his heads. And his tail drew the third part of the stars of heaven, and did cast them to the earth: and the dragon stood before the woman which was ready to be delivered, for to devour her child as soon as it was born. And she brought forth a man child, who was to rule all nations with a rod of iron: and her child was caught up unto God, and to his throne. Revelation 12:1–5.

> Ва дар осмон аломати бузурге падид омад: зане, ки ба офтоб мӯлбас буд, ва моҳ зери пойҳояш, ва бар сараш тоҷе аз дувоздаҳ ситора. Ва ҳомила буда, аз дарди зоиш нола мекард ва аз азоби таваллуд ба ранҷ афтода буд. Ва аломати дигаре дар осмон падид омад; ва инак, аждаҳои бузурги сурх, ки ҳафт сар ва даҳ шох дошт, ва бар сарҳояш ҳафт тоҷ. Ва думи ӯ сеяки ситорагони осмонро кашида, онҳоро бар замин андохт; ва аждаҳо пеши он зане, ки наздик ба таваллуд буд, истод, то чун кӯдакаш таваллуд шавад, ӯро фурӯ барад. Ва ӯ писаре, яъне фарзанди наринае, зоид, ки мебоист ҳамаи халқҳоро бо асои оҳанин ҳукмронӣ кунад; ва кӯдаки ӯ ба назди Худо ва ба тахти Ӯ бурда шуд. Ваҳй 12:1–5.

She is standing upon the moon, and clothed with the sun. The moon is a reflection of the sun, and therefore prophetically typifies the sun. The twelve stars in her crown represent the twelve tribes of ancient Israel at the beginning of ancient Israel, which typify the twelve disciples at the end of ancient Israel. The twelve stars that are the twelve disciples at the end of ancient Israel, are also the twelve apostles at the beginning of modern Israel. They therefore typify the one hundred and forty-four thousand at the end of modern Israel, who are disciples and apostles. At the beginning of the history where the disciples represent both an ending of ancient Israel and the apostles the beginning of modern Israel, the woman who is the church, was pregnant with Christ. He is the “man child” who would be caught up to God after His death and resurrection.

Вай бар рӯи моҳ истодааст ва бо офтоб пӯшида шудааст. Моҳ инъикоси офтоб аст, ва бинобар ин аз нигоҳи нубувватӣ намунаи офтоб мебошад. Дувоздаҳ ситораи тоҷи вай дувоздаҳ қабилаи Исроили қадимро дар оғози Исроили қадим намояндагӣ мекунанд, ки онҳо дувоздаҳ шогирдро дар анҷоми Исроили қадим рамзӣ ифода менамоянд. Он дувоздаҳ ситора, ки дар анҷоми Исроили қадим дувоздаҳ шогирд мебошанд, ҳамчунин дувоздаҳ расул дар оғози Исроили ҷадид мебошанд. Аз ин рӯ, онҳо яксаду чилу чор ҳазор нафарро дар анҷоми Исроили ҷадид рамзӣ ифода мекунанд, ки шогирдон ва расулон мебошанд. Дар оғози он таърихе, ки дар он шогирдон ҳам анҷоми Исроили қадимро намояндагӣ мекунанд ва ҳам расулон оғози Исроили ҷадидро, зане, ки калисо аст, ба Масеҳ ҳомиладор буд. Ӯ ҳамон «писарбача» аст, ки баъд аз марг ва эҳёи Худ ба сӯи Худо бардошта мешуд.

The woman therefore, also typifies the birth of the one hundred and forty-four thousand, who also ascend into heaven after being resurrected from the valley of death. Once they are in heaven, she would also give birth to another child, that represents the other flock that comes out of Babylon at the Sunday law.

Пас, он зан ҳамчунин таваллуди саду чилу чор ҳазор нафарро тимсол менамояд, ки онҳо низ, баъд аз он ки аз водии марг эҳё гардонда мешаванд, ба осмон сууд мекунанд. Ҳангоме ки онҳо дар осмон бошанд, вай ҳамчунин кӯдаки дигаре ба дунё хоҳад овард, ки рамаи дигари аз Бобил беруномадаро дар замони қонуни якшанбе ифода менамояд.

> Before she travailed, she brought forth; before her pain came, she was delivered of a man child. Who hath heard such a thing? who hath seen such things? Shall the earth be made to bring forth in one day? or shall a nation be born at once? for as soon as Zion travailed, she brought forth her children. Shall I bring to the birth, and not cause to bring forth? saith the Lord: shall I cause to bring forth, and shut the womb? saith thy God. Isaiah 66:7–9.

> Пеш аз он ки вай дард кашад, таваллуд кард; пеш аз он ки дарди вай биёяд, писаре зоид. Кист, ки чунин чизро шунида бошад? кист, ки чунин чизҳоро дида бошад? Оё замин дар як рӯз зоида мешавад? ё миллате якбора ба дунё меояд? зеро ҳанӯз ки Сион дард кашид, фарзандони худро зоид. Оё Ман ба таваллуд бирасонам, вале зоёнданро ба амал наоварам? мегӯяд Худованд; оё Ман зоёнданро ба амал оварам, вале раҳимро бубандам? мегӯяд Худои ту. Ишаъё 66:7–9.

In the time of the earth beast’s rule, a nation is born at once. That nation is the one hundred and forty-four thousand, for they are those who perfectly reflect the character of Christ. They are those typified by the “man child” Jesus. They are Isaiah’s “man child,” who is born before the woman goes into labor. The dead dry bones that the world rejoiced over when they were murdered by the beast from the bottomless pit, will be comforted in Jerusalem, and they will then rejoice with the woman who brings forth the “man child.” They are brought forth before she travails and then she travails and brings forth “her” other “children,” as the Gentiles then respond to the message of the third angel as a flowing river, as the message sweeps across the land as a tidal wave. They are born in a great crisis, representing her travail. The woman of Revelation twelve, essentially has twins. The first born are the one hundred and forty-four thousand who are identified as the first fruits, and the Gentiles as the great ingathering of the summertime harvest.

Дар замони ҳукмронии ҳайвони заминӣ, қавме дар як дам ба вуҷуд меояд. Он қавм саду чилу чаҳор ҳазор аст, зеро онҳо касоне мебошанд, ки хислати Масеҳро ба таври комил инъикос мекунанд. Онҳо касонеанд, ки ба василаи «писарбача» — Исо — рамзӣ нишон дода шудаанд. Онҳо «писарбача»-и Ишаъё ҳастанд, ки пеш аз он ки зан ба дарди зоиш дарояд, таваллуд мешавад. Устухонҳои хушки мурда, ки ҷаҳон ҳангоми аз ҷониби ҳайвони аз вартаи бепоён кушта шудани онҳо шодӣ карда буд, дар Уршалим тасаллӣ хоҳанд ёфт, ва он гоҳ онҳо бо зане, ки «писарбача»-ро ба дунё меорад, шодӣ хоҳанд кард. Онҳо пеш аз он ки ӯ ба дарди зоиш дарояд, ба дунё оварда мешаванд; пас ӯ ба дарди зоиш медарояд ва «дигар» «фарзандони» «худ»-ро ба дунё меорад, вақте ки халқҳо он гоҳ ба паёми фариштаи сеюм чун дарёи ҷориста посух медиҳанд, зеро паём ҳамчун мавҷи азими баҳр саросари заминро фаро мегирад. Онҳо дар миёни буҳрони бузург таваллуд мешаванд, ки он рамзи дарди зоиши ӯст. Зани Ваҳй боби дувоздаҳ, дар асл, дугоник дорад. Нахустзодаҳо саду чилу чаҳор ҳазор мебошанд, ки ҳамчун навбари ҳосил шинохта шудаанд, ва халқҳо ҳамчун гирдоварии бузурги ҳосили тобистон.

> Rejoice ye with Jerusalem, and be glad with her, all ye that love her: rejoice for joy with her, all ye that mourn for her: That ye may suck, and be satisfied with the breasts of her consolations; that ye may milk out, and be delighted with the abundance of her glory. For thus saith the Lord, Behold, I will extend peace to her like a river, and the glory of the Gentiles like a flowing stream: then shall ye suck, ye shall be borne upon her sides, and be dandled upon her knees. As one whom his mother comforteth, so will I comfort you; and ye shall be comforted in Jerusalem. And when ye see this, your heart shall rejoice, and your bones shall flourish like an herb: and the hand of the Lord shall be known toward his servants, and his indignation toward his enemies. Isaiah 66:10–14.

> Бо Ерусалим шодмонӣ кунед ва бо вай хурсанд бошед, эй ҳамаи шумо, ки ӯро дӯст медоред; бо вай аз шодӣ ба ваҷд оед, эй ҳамаи шумо, ки барои ӯ мотам мегиред; то ки аз пистонҳои тасаллиҳои ӯ бимакед ва сер шавед; то ки шир макида, аз фаровонии ҷалоли ӯ лаззат баред. Зеро Худованд чунин мегӯяд: «Инак, Ман осоишро мисли дарё ба сӯи ӯ ҷорӣ хоҳам кард, ва ҷалоли халқҳоро мисли ҷӯйи пуртуғён; он гоҳ шумо хоҳед макид, бар паҳлуи ӯ бардошта хоҳед шуд, ва бар зонуҳои ӯ нозпарварда хоҳед гашт. Чунон ки касеро модараш тасаллӣ медиҳад, Ман низ шуморо тасаллӣ хоҳам дод; ва шумо дар Ерусалим тасаллӣ хоҳед ёфт. Ва ҳангоме ки инро бинед, дили шумо шод хоҳад шуд, ва устухонҳои шумо мисли гиёҳ нашъунамо хоҳанд кард; ва дасти Худованд бар бандагони Ӯ маълум хоҳад шуд, ва хашми Ӯ бар душманони Ӯ.» Ишаъё 66:10–14.

Those that “mourn” for Jerusalem are those that sigh and cry for the abominations done within her and who have been sealed, and they are sealed in advance of the Sunday law. We are now in the “closing work for the church,” which are the final moments of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Онҳое ки барои Ерусалим «нола мекунанд», ҳамонҳоянд ки барои зишткориҳое ки дар миёни вай ба амал оварда мешаванд, оҳу зорӣ мекунанд ва мӯҳр зада шудаанд; ва онҳо пеш аз қонуни якшанбе мӯҳр зада мешаванд. Мо ҳоло дар «кори хотимавӣ барои калисо» қарор дорем, ки лаҳзаҳои охирини мӯҳр зада шудани яксаду чилу чаҳор ҳазор мебошанд.

> “The true people of God, who have the spirit of the work of the Lord and the salvation of souls at heart, will ever view sin in its real, sinful character. They will always be on the side of faithful and plain dealing with sins which easily beset the people of God. Especially in the closing work for the church, in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand who are to stand without fault before the throne of God, will they feel most deeply the wrongs of God’s professed people. This is forcibly set forth by the prophet’s illustration of the last work under the figure of the men each having a slaughter weapon in his hand. One man among them was clothed with linen, with a writer’s inkhorn by his side. ‘And the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’” Testimonies, volume 3, 266.

> «Мардуми ҳақиқии Худо, ки рӯҳи кори Худованд ва наҷоти ҷонҳоро дар дили худ доранд, ҳамеша гуноҳро дар моҳияти воқеии гуноҳолудаи он хоҳанд дид. Онҳо ҳамеша ҷонибдори бархӯрди содиқона ва ошкоро бо гуноҳоне хоҳанд буд, ки ба осонӣ мардуми Худоро иҳота мекунанд. Хусусан дар кори хотимавӣ барои калисо, дар замони мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазор нафаре, ки бояд беайб дар пеши тахти Худо биистанд, онҳо бадкориҳои мардуми эътирофкунандаи Худоро аз ҳама амиқтар эҳсос хоҳанд кард. Ин ба таври пурқувват дар тасвири пайғамбар аз кори охирин, таҳти рамзи мардоне, ки ҳар яке дар дасташ аслиҳаи қатл дошт, баён шудааст. Як мард дар миёни онҳо либоси катонӣ дар бар дошт ва давоти котибӣ бар паҳлуяш буд. “Ва Худованд ба ӯ гуфт: Аз миёни шаҳр, аз миёни Ерусалим бигзар, ва бар пешониҳои мардоне, ки барои ҳамаи зиштиҳое, ки дар миёни он ба амал меоянд, оҳу нола мекунанд, аломате бигузор.”» Testimonies, volume 3, 266.

Those that “sigh and cry” are sealed before the destroying angels with the slaughter weapons go through the church, which is represented as Jerusalem.

Онҳое ки «оҳу нола мекунанд», пеш аз он ки фариштагони ҳалоккунанда бо олоти қатл аз миёни калисо, ки ба сурати Ерусалим нишон дода шудааст, гузаранд, мӯҳр зада мешаванд.

> “The command is: ‘Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’ These sighing, crying ones had been holding forth the words of life; they had reproved, counseled, and entreated. Some who had been dishonoring God repented and humbled their hearts before Him. But the glory of the Lord had departed from Israel; although many still continued the forms of religion, His power and presence were lacking.

> Фармон чунин аст: «Аз миёни шаҳр, аз миёни Ерусалим бигзар ва бар пешониҳои он мардоне, ки барои ҳамаи зиштиҳое ки дар миёни он ба амал оварда мешаванд, оҳу нола мекунанд ва гиря менамоянд, аломате бигузор». Ин нолакунандагон ва гирякунандагон суханони ҳаётро пешкаш мекарданд; онҳо маломат менамуданд, насиҳат мекарданд ва илтиҷо мекарданд. Баъзе касоне ки Худоро беҳурмат карда буданд, тавба намуданд ва дилҳои худро пеши Ӯ фурӯтан сохтанд. Аммо ҷалоли Худованд аз Исроил дур шуда буд; гарчанде ки бисёриҳо ҳанӯз ҳам шаклҳои зоҳирии динро нигоҳ медоштанд, қудрат ва ҳузури Ӯ вуҷуд надошт.

> “In the time when His wrath shall go forth in judgments, these humble, devoted followers of Christ will be distinguished from the rest of the world by their soul anguish, which is expressed in lamentation and weeping, reproofs and warnings. While others try to throw a cloak over the existing evil, and excuse the great wickedness everywhere prevalent, those who have a zeal for God’s honor and a love for souls will not hold their peace to obtain favor of any. Their righteous souls are vexed day by day with the unholy works and conversation of the unrighteous. They are powerless to stop the rushing torrent of iniquity, and hence they are filled with grief and alarm. They mourn before God to see religion despised in the very homes of those who have had great light. They lament and afflict their souls because pride, avarice, selfishness, and deception of almost every kind are in the church. The Spirit of God, which prompts to reproof, is trampled underfoot, while the servants of Satan triumph. God is dishonored, the truth made of none effect.

> «Дар он замоне ки ғазаби Ӯ дар довариҳо берун хоҳад омад, ин пайравони фурӯтану содиқи Масеҳ аз боқии ҷаҳон бо андӯҳи ҷонашон фарқ карда хоҳанд шуд, ки он бо нола ва гиря, бо сарзанишҳо ва ҳушдорҳо ифода меёбад. Дар ҳоле ки дигарон мекӯшанд бар шарри мавҷуда парда афкананд ва бадкории азими ҳамаҷониба паҳншударо узр оваранд, онҳое ки барои шарафи Худо ғайрат ва барои ҷонҳо муҳаббат доранд, барои ба даст овардани ризояти ҳеҷ кас хомӯш нахоҳанд монд. Ҷонҳои одилонаи онҳо рӯз аз рӯз аз корҳои нопоки золимон ва гуфтори онҳо озурда мегарданд. Онҳо барои боздоштани сели хурӯшони шарорат қудрате надоранд, ва бинобар ин аз ғаму изтироб пур мешаванд. Онҳо дар ҳузури Худо мотам мегиранд, зеро мебинанд ки дин ҳатто дар хонаҳои ҳамонҳое ки нури бузург ёфтаанд, хор шумурда мешавад. Онҳо нола мекунанд ва ҷонҳои худро музтариб месозанд, зеро такаббур, тамаъ, худпарастӣ ва қариб ҳар гуна фиреб дар калисо вуҷуд дорад. Рӯҳи Худо, ки ба сарзаниш водор месозад, поймол карда мешавад, дар ҳоле ки хизматгорони Шайтон тантана мекунанд. Худо беҳурмат карда мешавад ва ҳақиқат бебасар гардонида мешавад.

> “The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.

> «Онҳое ки аз таназзули рӯҳонии худ андӯҳгин намешаванд ва бар гуноҳҳои дигарон мотам намегиранд, бе мӯҳри Худо гузошта хоҳанд шуд. Худованд фариштагони Худро, яъне мардоне ки силоҳҳои қатл дар даст доранд, чунин амр медиҳад: “Аз қафои ӯ аз миёни шаҳр бигзаред ва бизанед; чашми шумо раҳм накунад ва шафқат нанамоед: пирону ҷавонон, духтарон, кӯдакони хурд ва занонро тамоман бикушед; вале ба ҳеҷ касе ки бар ӯ аломат аст, наздик нашавед; ва аз муқаддасгоҳи Ман оғоз кунед”. Пас онҳо аз пирони қадим, ки пеши хона буданд, оғоз карданд.»

> “Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.” Testimonies, volume 5, 210, 211.

> «Дар ин ҷо мо мебинем, ки калисо — маъбади Худованд — аввалин шуда зарбаи ғазаби Худоро эҳсос намуд. Пиронсолон, онҳое ки Худо ба онҳо нури бузург бахшида буд ва ки ҳамчун посбонони манфиатҳои рӯҳонии халқ истода буданд, ба амонати ба онҳо супурдашуда хиёнат карданд. Онҳо чунин мавқеъ гирифта буданд, ки гӯё ба мо лозим нест мӯъҷизаҳо ва зуҳури ошкори қудрати Худоро мисли рӯзҳои пешин интизор бошем. Замонҳо тағйир ёфтаанд. Ин суханон беимонии онҳоро тақвият медиҳанд, ва онҳо мегӯянд: Худованд на некӣ хоҳад кард ва на бадӣ. Ӯ аз ҳад меҳрубон аст, ки қавми Худро бо доварӣ ҷазо диҳад. Ҳамин тавр, «Сулҳ ва амният» нидои мардоне мегардад, ки дигар ҳаргиз овози худро мисли карнай баланд нахоҳанд кард, то ба қавми Худо гуноҳҳои онҳоро ва ба хонадони Яъқуб хатоҳояшонро нишон диҳанд. Ин сагҳои гунге, ки намехостанд аккос зананд, ҳамонҳоянд, ки интиқоми одилонаи Худои хафашударо эҳсос мекунанд. Мардон, духтарони ҷавон ва кӯдакони хурдсол ҳама якҷо нобуд мешаванд». Testimonies, ҷилди 5, 210, 211.

Isaiah forty begins by employing the symbolism of a doubling, which is a prophetic marker of the Midnight Cry message that is a second message that unites with the message of the fall of Babylon. The fall of Babylon is doubled when it is expressed prophetically. The phrase is “Babylon is fallen, is fallen.”

Боби чиҳилуми Ишаъё бо ба кор бурдани рамзии такроршавии дукарата оғоз меёбад, ки ин аломати нубувватии паёми Фарёди Нимашаб аст, яъне паёми дуюме, ки бо паёми суқути Бобил муттаҳид мегардад. Суқути Бобил, ҳангоме ки ба таври нубувватӣ баён мешавад, дукарата мегардад. Ин ибора чунин аст: «Бобил суқут кард, суқут кард».

> And there followed another angel, saying, Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication. Revelation 14:8.

> Ва фариштаи дигаре аз пайи ӯ омад ва гуфт: «Бобили бузург афтод, афтод, он шаҳри бузург, зеро ки ҳамаи халқҳоро аз майи ғазаби зинокории худ нӯшонид». Ваҳй 14:8.

There are two biblical falls of literal Babylon, and there are two biblical falls of spiritual Babylon. Together they represent four historical witnesses which identify the prophetic characteristics of Babylon’s fall.

Ду суқути Китоби Муқаддаси Бобили айнӣ вуҷуд дорад, ва ду суқути Китоби Муқаддаси Бобили рӯҳонӣ низ ҳаст. Якҷоя онҳо чор шоҳиди таърихиро муаррифӣ мекунанд, ки вижагиҳои нубувватии суқути Бобилро муайян месозанд.

> And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. Revelation 18:2.

> Ва ӯ бо овози пурзӯр нидо карда, гуфт: Бобили бузург афтод, афтод, ва маскани девҳо, ва паноҳгоҳи ҳар рӯҳи нопок, ва қафаси ҳар мурғи нопоку нафратангез гардидааст. Ваҳй 18:2.

Literal Babylon fell as Babel in the time of Nimrod, and literal Babylon also fell in the time of Belshazzar. Spiritual Babylon fell in 1798, and its final fall is repeatedly illustrated in the Scriptures. For this reason, the message of the fall of Babylon contains the prophetic symbolism of the doubling. With Babylon’s fall there is a doubling, but there are also two other primary prophetic reasons for the phenomenon of doubling.

Бобили ҳақиқӣ ҳамчун Бобил дар замони Нимрод суқут кард, ва Бобили ҳақиқӣ ҳамчунин дар замони Белшасар суқут намуд. Бобили рӯҳонӣ дар соли 1798 суқут кард, ва суқути ниҳоии он дар Навиштаҳо борҳо тасвир шудааст. Аз ин сабаб, паёми суқути Бобил рамзшиносии нубувватии дучандшавиро дар бар мегирад. Бо суқути Бобил дучандшавӣ вуҷуд дорад, аммо ҳамчунин барои падидаи дучандшавӣ ду сабаби асосии дигари нубувватӣ низ ҳаст.

The second reason is that as a message it represents a message that is joined by a second message. It represents two messages. There are other significant truths associated with the meaning and structure of the second angel’s message, but we are simply noting that Isaiah’s final prophetic narrative that begins in chapter forty, begins with the doubling of the symbol of the Comforter, which Christ promised to provide His people, while he tarried in the heavenly sanctuary.

Сабаби дуюм ин аст, ки он, ҳамчун паём, паёмеро муаррифӣ мекунад, ки бо паёми дуюм ҳамроҳ шудааст. Он ду паёмро ифода менамояд. Ҳақоиқи муҳими дигари вобаста ба маъно ва сохтори паёми фариштаи дуюм низ ҳастанд, аммо мо фақат инро қайд мекунем, ки ривояти ниҳоии нубувватии Ишаъё, ки аз боби чил оғоз меёбад, бо дучанд шудани рамзи Тасаллибахш оғоз мешавад, ки Масеҳ ваъда дода буд онро барои қавми Худ фароҳам оварад, ҳангоме ки Ӯ дар муқаддасгоҳи осмонӣ даранг мекард.

> Comfort ye, comfort ye my people, saith your God. Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. Isaiah 40:1, 2.

> Тасаллӣ диҳед, тасаллӣ диҳед қавми Маро, мегӯяд Худои шумо. Ба дили Ерусалим сухан гӯед, ва ба вай нидо кунед, ки ҷанги ӯ ба поён расидааст, ки гуноҳи ӯ бахшида шудааст; зеро вай аз дасти Худованд барои ҳамаи гуноҳҳояш дучанд гирифтааст. Ишаъё 40:1, 2.

There is no other passage in the Bible that speaks more specifically concerning the element of Christ’s character as the Alpha and Omega, as the passage in Isaiah forty to the end of the book. As the Alpha and Omega, Christ places the signature of His name as Alpha and Omega upon this passage, for when you get to the end of Isaiah, he once again refers to the Comforter, for Christ is the Word, and He is the beginning and ending.

Дар тамоми Китоби Муқаддас ҳеҷ порчаи дигаре нест, ки дар бораи унсури хислати Масеҳ ҳамчун Алфа ва Омега мушаххастар сухан гӯяд, аз он порчае ки аз Ишаъё бобӣ чиҳил то охири китоб мерасад. Чун Алфа ва Омега, Масеҳ имзои номи Худро ҳамчун Алфа ва Омега бар ин порча мегузорад, зеро вақте ки шумо ба охири Ишаъё мерасед, ӯ боз ба Тасаллидиҳанда ишора мекунад, зеро Масеҳ Калом аст, ва Ӯ ибтидо ва анҷом аст.

> Thus saith the Lord, The heaven is my throne, and the earth is my footstool: where is the house that ye build unto me? and where is the place of my rest? For all those things hath mine hand made, and all those things have been, saith the Lord: but to this man will I look, even to him that is poor and of a contrite spirit, and trembleth at my word. He that killeth an ox is as if he slew a man; he that sacrificeth a lamb, as if he cut off a dog’s neck; he that offereth an oblation, as if he offered swine’s blood; he that burneth incense, as if he blessed an idol. Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before mine eyes, and chose that in which I delighted not. Isaiah 66:1–4.

> Худованд чунин мегӯяд: Осмон тахти Ман аст, ва замин зери пои Ман; пас куҷост он хонае ки барои Ман бино мекунед? ва куҷост макони оромии Ман? Зеро ҳамаи ин чизҳоро дасти Ман сохтааст, ва ҳамаи инҳо падид омадаанд, мегӯяд Худованд; вале Ман бар он кас назар хоҳам кард, ки камбағал ва шикастарӯҳ аст, ва аз каломи Ман меларзад. Касе ки гов мекушад, мисли он аст ки одаме кушта бошад; касе ки барра қурбонӣ мекунад, мисли он аст ки гардани сагеро бурида бошад; касе ки ҳадия меоварад, мисли он аст ки хуни хукро тақдим карда бошад; касе ки бухур месӯзонад, мисли он аст ки бутеро муборак хонда бошад. Оре, онҳо роҳҳои худро баргузиданд, ва ҷони онҳо аз корҳои зишти худ лаззат мебарад. Ман низ фиреби онҳоро интихоб хоҳам кард, ва он чиро ки аз он метарсанд, бар онҳо хоҳам овард; зеро вақте ки Ман даъват кардам, ҳеҷ кас посух надод; вақте ки сухан гуфтам, онҳо нашуниданд; балки дар пеши чашмони Ман бадӣ карданд, ва он чиро баргузиданд, ки Ман аз он хушнуд набудам. Ишаъё 66:1–4.

The question is raised concerning what house did God’s people build for Him? Did they raise Peter’s spiritual house or the synagogue of Satan? God identifies that the house that He built, is made up of those that are of a “poor and of a contrite spirit, and” those who “trembleth at” God’s “word.” He contrasts those who tremble at His word with another class that offer unclean offerings, who have chosen their own way. Those of the class that are offering unclean offerings will find as did the Jews, that their house is to be left to them desolate.

Савол ба миён меояд, ки қавми Худо барои Ӯ кадом хонаро бино карданд? Оё онҳо хонаи рӯҳонии Петрусро бардоштанд ё куништгоҳи Шайтонро? Худо муайян месозад, ки хонае ки Ӯ бино кардааст, аз онҳое иборат аст, ки «мискин ва шикастарӯҳанд» ва аз онҳое ки аз «каломи» Худо «меларзанд». Ӯ он касонеро, ки аз каломи Ӯ меларзанд, бо синфи дигаре муқоиса мекунад, ки қурбониҳои нопок пешкаш менамоянд ва роҳи худро интихоб кардаанд. Онҳое ки ба он синф тааллуқ доранд ва қурбониҳои нопок пешкаш менамоянд, хоҳанд ёфт, чунон ки яҳудиён ёфтанд, ки хонаи онҳо барои онҳо вайрону хароб вогузошта хоҳад шуд.

All the prophets speak of the end of the world, and this is an illustration of the distinction between the wise, who tremble at His Word, and the foolish that are offering abominations to God, abominations that their souls delight in. For this reason, God will choose the delusions for the foolish Laodicean virgins, which is the delusion which the apostle Paul identifies is brought about for accepting a “lie.”

Ҳамаи анбиё дар бораи поёни ҷаҳон сухан мегӯянд, ва ин намунае аз фарқияти миёни хирадмандон аст, ки аз Каломи Ӯ меларзанд, ва аҳмақон, ки ба Худо қабоҳатҳо пешкаш мекунанд, қабоҳатҳое ки ҷонҳошон аз онҳо лаззат мебарад. Аз ин сабаб, Худо барои бокираҳои аҳмақонаи Лаодикия гумроҳиро баргузида хоҳад кард, ҳамон гумроҳие ки расул Павлус муайян мекунад, ки дар натиҷаи пазируфтани «дурӯғ» ба миён оварда мешавад.

The “lie” is a specific symbol in Adventism’s history, and it was accepted by the builders in 1863, and built upon throughout Advent history. It was a lie that produced a false foundation, and they there began to erect a counterfeit false temple. Their work of counterfeiting the true temple continues until “the last days.” Isaiah places the context of chapter sixty-six within the separation of the wise and foolish virgins. Isaiah is identifying the prophetic history that he marked in the first verse of Isaiah forty when Christ promised to send the Comforter three and a half symbolic days after the disappointment of July 18, 2020.

«Дурӯғ» рамзи мушаххасе дар таърихи Адвентизм аст, ва он аз ҷониби бинокорон дар соли 1863 пазируфта шуд ва дар тамоми таърихи Адвентистӣ бар он бино карда шуд. Он дурӯғе буд, ки таҳкурсии козиб ба вуҷуд овард, ва онҳо дар он ҷо ба барафрохтани маъбади ҷаълӣ ва козиб оғоз намуданд. Кори онҳо дар тақлид кардани маъбади ҳақиқӣ то «рӯзҳои охир» идома меёбад. Ишаъё заминаи боби шасту шашро дар ҷудо шудани бокирагони хирадманд ва аблаҳ ҷой медиҳад. Ишаъё таърихи нубувватиро муайян месозад, ки онро дар ояти аввали Ишаъё чиҳил нишон дода буд, вақте ки Масеҳ ваъда кард, ки сеюним рӯзи рамзӣ пас аз ноумедии 18 июли 2020 Тасаллидиҳандаро хоҳад фиристод.

> Hear the word of the Lord, ye that tremble at his word; Your brethren that hated you, that cast you out for my name’s sake, said, Let the Lord be glorified: but he shall appear to your joy, and they shall be ashamed. A voice of noise from the city, a voice from the temple, a voice of the Lord that rendereth recompence to his enemies. Isaiah 66:5, 6.

> Каломи Худовандро бишнавед, эй шумо, ки аз каломи Ӯ меларзед; бародарони шумо, ки аз шумо нафрат доштанд ва ба хотири номи Ман шуморо рондаанд, гуфтанд: «Бигзор Худованд ҷалол ёбад»; вале Ӯ барои шодии шумо зоҳир хоҳад шуд, ва онҳо хиҷил хоҳанд гашт. Овози ғалоғула аз шаҳр, овозе аз маъбад, овози Худованд, ки ба душманони Худ ҷазо медиҳад. Ишаъё 66:5, 6.

From 1798 to 1844, in the movement of the Millerites, the Lord erected a spiritual temple that, as the messenger of the covenant He came suddenly unto in 1844. The Lord erects a spiritual temple in the movement of the one hundred and forty-four thousand, that He might suddenly come and enter into covenant with that temple. Peter, in his first epistle, chapter two calls that temple a “spiritual house.” Those that “hear the word of the Lord” are those that John in the Revelation refers to when he says those that hear are “blessed.” They are the ensign, for the ensign is made up of “the outcasts of Israel.” The foolish Laodiceans will be ashamed when the Lord glorifies Himself in the Philadelphians who tremble at His Word, and His Word is “truth.”

Аз соли 1798 то 1844, дар ҳаракати миллериён, Худованд маъбади рӯҳониеро барпо намуд, ки Ӯ, ҳамчун Пайки аҳд, дар соли 1844 ногаҳон ба он омад. Худованд дар ҳаракати яксаду чилу чаҳор ҳазор маъбади рӯҳониеро барпо мекунад, то ки ногаҳон омада, ба он маъбад дохил шуда, бо он аҳд бандад. Петрус, дар номаи аввали худ, боби ду, он маъбадро «хонаи рӯҳонӣ» меномад. Онҳое ки «каломи Худовандро мешунаванд», ҳамонҳоянд, ки Юҳанно дар Ваҳй ба онҳо ишора мекунад, ҳангоме ки мегӯяд, ки онҳое ки мешунаванд, «хушо» ҳастанд. Онҳо парчаманд, зеро парчам аз «рондашудагони Исроил» таркиб ёфтааст. Лоудикиёни нодон ҳангоме ки Худованд Худро дар филаделфиёне ки аз Каломи Ӯ меларзанд, ҷалол медиҳад, шарманда хоҳанд шуд, ва Каломи Ӯ «ростӣ» аст.

The three voices that are heard during the period when the wise and foolish are being separated from the other class, comes from “the city,” from “the temple” and from “the Lord that renders recompense.” The first “voice” from the city is “a voice of noise,” and the “noise” is the arrival of the Comforter that comes suddenly.

Се овозе, ки дар айёме шунида мешаванд, вақте ки доноён ва ҷоҳилон аз синфи дигар ҷудо мегарданд, аз «шаҳр», аз «маъбад» ва аз «Худованде ки мукофот медиҳад» меоянд. «Овози» аввал аз шаҳр «овози ғавғо» аст, ва «ғавғо» омадани Тасаллидиҳанда аст, ки ногаҳон меояд.

> And when the day of Pentecost was fully come, they were all with one accord in one place. And suddenly there came a sound from heaven as of a rushing mighty wind, and it filled all the house where they were sitting. And there appeared unto them cloven tongues like as of fire, and it sat upon each of them. Acts 2:1-3.

> Вақте ки рӯзи Пантикост пурра фаро расид, ҳамаашон якдилона дар як ҷо буданд. Ва ногаҳон садое аз осмон омад, монанди боди сахту шадид, ва тамоми хонаро, ки дар он ҷо нишаста буданд, пур кард. Ва ба онҳо забонҳои ҷудошуда, мисли оташ, зоҳир шуданд, ва бар ҳар яке аз онҳо қарор гирифтанд. Аъмол 2:1-3.

The word translated as “sound” in Acts chapter two, verse two, means a “noise,” and a “rumor.” A “rumor,” is a prophecy. The “sound” or “noise” that comes from “the city” is represented by “a mighty wind.” The “voice of noise from the city,” is the “rumor” or prophetic message of Islam that marks the arrival of the Comforter in the valley of dry bones that were slain in “the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified.”

Калимае, ки дар Аъмол, боби ду, ояти ду, ба «садо» тарҷума шудааст, маънои «овоз» ва «овоза»-ро дорад. «Овоза» нубувват аст. «Садо» ё «овозе», ки аз «шаҳр» меояд, ба воситаи «боди сахт» ифода шудааст. «Овози ғалоғула аз шаҳр» ҳамон «овоза» ё паёми нубувватии Ислом аст, ки омадани Тасаллибахшро дар водии устухонҳои хушке, ки дар «кӯчаи шаҳри бузург, ки ба маънои рӯҳонӣ Садӯм ва Миср хонда мешавад, он ҷо низ Худованди мо маслуб карда шуд», кушта шуда буданд, нишон медиҳад.

In chapter forty of Isaiah, the “voice” that was to prepare the way for “the messenger of the covenant,” asked what message he should “cry.” He was told to “cry” the message of Islam. In Acts the “sound” that filled Peter’s spiritual “house” was a “rushing mighty wind,” which in Ezekiel thirty-seven, came from the four winds of Islam.

Дар боби чилуми Ишаъё, «овозе», ки бояд роҳи «паёмбари аҳд»-ро омода месохт, пурсид, ки чӣ паёмеро бояд «нидо» кунад. Ба ӯ гуфта шуд, ки паёми Исломро «нидо» кунад. Дар Аъмол «садое», ки «хонаи» рӯҳонии Петрусро пур кард, «боди шадиду пурзӯр» буд, ки дар Ҳизқиёл сию ҳафт аз чаҳор боди Ислом меомад.

> A voice of noise from the city, a voice from the temple, a voice of the Lord that rendereth recompence to his enemies. Isaiah 66:6.

> Овози ғалоғула аз шаҳр, овозе аз маъбад, овози Худованд, ки ба душманони Худ подош медиҳад. Ишаъё 66:6.

From the street where our Lord was crucified the Comforter first informs the “voice” of the one who cries in the wilderness, what the message is to be. Then the mighty army that is the temple that has been erected, as typified in the beginning movement from 1798 to 1844, swells the cry. The movement of the mighty army as they proclaim the cry of Islam leads to the third “voice” identifying God’s voice of the judgment upon the United States for the passage of the Sunday law. It is there that the Lord renders recompense. The three voices are governed within the structure of the hidden history of the seven thunders, which represents the beginning, middle and ending letters of the Hebrew word that was created by the Wonderful Linguist and is translated as “truth”. You cannot make this stuff up!

Аз кӯчае ки Худованди мо дар он маслуб карда шуд, Тасаллибахш нахуст «овоз»-и он касеро, ки дар биёбон нидо мекунад, аз он огоҳ месозад, ки паём чӣ бояд бошад. Сипас лашкари пурқудрате, ки ҳамон маъбади биношуда аст, чунон ки дар ҳаракати ибтидоӣ аз соли 1798 то 1844 ба таври рамзӣ нишон дода шудааст, он нидоро пурзӯр мегардонад. Ҳаракати он лашкари пурқудрат, ҳангоме ки онҳо нидои Исломро эълон мекунанд, ба «овоз»-и сеюм меоварад, ки овози Худоро дар доварӣ бар Иёлоти Муттаҳида ба сабаби қабули қонуни якшанбе муайян месозад. Дар он ҷост, ки Худованд подошро ба ҷо меоварад. Он се овоз дар доираи сохтори таърихи пинҳонии ҳафт раъд танзим шудаанд, ки ҳарфҳои оғоз, миёна ва анҷоми калимаи ибриеро ифода мекунанд, ки аз ҷониби Он Забоншиноси Аҷоиб офарида шудааст ва ҳамчун «ростӣ» тарҷума мешавад. Инро наметавон аз худ бофт!

In agreement with the prophetic history we have been identifying, Isaiah then addresses the birth of a nation.

Мувофиқи таърихи нубувватие, ки мо муайян намуда омадаем, Ишаъё баъдан ба таваллуди як миллат мепардозад.

> Before she travailed, she brought forth; before her pain came, she was delivered of a man child. Who hath heard such a thing? who hath seen such things? Shall the earth be made to bring forth in one day? or shall a nation be born at once? for as soon as Zion travailed, she brought forth her children. Shall I bring to the birth, and not cause to bring forth? saith the Lord: shall I cause to bring forth, and shut the womb? saith thy God. Isaiah 66:7–9.

> Пеш аз он ки вай дард кашад, зоид; пеш аз он ки дарди вай биёяд, аз писаре раҳо шуд. Кист, ки чунин чизеро шунида бошад? кист, ки чунин чизҳоро дида бошад? Оё замин дар як рӯз таваллуд хоҳад кард? ё миллате якбора ба дунё хоҳад омад? зеро ҳамин ки Сион дард кашид, фарзандони худро зоид. Оё Ман то ҳангоми таваллуд расонам, вале ба зоидан сабаб нашавам? — мегӯяд Худованд; оё Ман ба зоидан сабаб шавам, ва раҳимро бубандам? — мегӯяд Худои ту. Ишаъё 66:7–9.

The nation that is born before the woman travails was recently in the street, dead and dry while the whole world rejoiced over her circumstances. But when the two witnesses stood, those who had been rejoicing in their death were afraid. Once the dead dry slain bodies stand up as a nation, all that love Jerusalem will then rejoice with her. Those that love Jerusalem include not only the nation of the one hundred and forty-four thousand, but also God’s other flock that are then called out of Babylon. The resurrection from the disappointment of July 18, 2020, is accomplished by the arrival of the Comforter, which will make the dead dry “bones” “flourish like an herb.”

Миллате, ки пеш аз дарди зоиш кашидани зан таваллуд мешавад, чанде пеш дар кӯча хобида, мурда ва хушк буд, дар ҳоле ки тамоми ҷаҳон аз аҳволи ӯ шодӣ мекард. Аммо вақте ки он ду шоҳид бар по хестанд, касоне ки аз марги онҳо шодӣ мекарданд, ба ҳарос афтоданд. Ҳамин ки ҷасадҳои кушташудаи мурда ва хушк ҳамчун як миллат бар по мехезанд, ҳамаи онҳое ки Ерусалимро дӯст медоранд, он гоҳ бо ӯ шодӣ хоҳанд кард. Онҳое ки Ерусалимро дӯст медоранд, на танҳо миллати яксаду чилу чор ҳазорро дар бар мегиранд, балки ҳамчунин рамаи дигари Худоро, ки он вақт аз Бобил даъват карда мешаванд. Эҳё шудан аз ноумедии 18 июли соли 2020 бо омадани Тасаллобахш анҷом меёбад, ки «устухонҳои» мурда ва хушкро водор хоҳад кард, ки «мисли гиёҳ нашъунамо ёбанд».

> Rejoice ye with Jerusalem, and be glad with her, all ye that love her: rejoice for joy with her, all ye that mourn for her: That ye may suck, and be satisfied with the breasts of her consolations; that ye may milk out, and be delighted with the abundance of her glory. For thus saith the Lord, Behold, I will extend peace to her like a river, and the glory of the Gentiles like a flowing stream: then shall ye suck, ye shall be borne upon her sides, and be dandled upon her knees. As one whom his mother comforteth, so will I comfort you; and ye shall be comforted in Jerusalem. And when ye see this, your heart shall rejoice, and your bones shall flourish like an herb: and the hand of the Lord shall be known toward his servants, and his indignation toward his enemies. Isaiah 66:10–14.

> Бо Ерусалим шод бошед, ва бо ӯ хурсандӣ намоед, эй ҳамаи шумо, ки ӯро дӯст медоред; бо ӯ аз шодӣ ба ваҷд оед, эй ҳамаи шумо, ки барои ӯ мотам мегиред: то аз пистонҳои тасаллиҳои ӯ шир макида, сер шавед; то аз фаровонии ҷалоли ӯ нӯшида, лаззат баред. Зеро ки чунин мегӯяд Худованд: «Инак, Ман осоишро мисли дарё ба ӯ ҷорӣ хоҳам кард, ва ҷалоли халқҳоро мисли наҳри пуроб; он гоҳ шумо шир хоҳед макид, бар паҳлӯҳои ӯ бардошта хоҳед шуд, ва бар зонуҳои ӯ навозиш хоҳед ёфт. Чунон ки модар касеро тасаллӣ медиҳад, ҳамон тавр Ман шуморо тасаллӣ хоҳам дод; ва шумо дар Ерусалим тасаллӣ хоҳед ёфт. Ва ҳангоме ки инро бинед, дили шумо шод хоҳад шуд, ва устухонҳои шумо мисли гиёҳ шукуфон хоҳад гашт; ва дасти Худованд бар бандагони Ӯ маълум хоҳад шуд, ва хашми Ӯ бар душманони Ӯ.» Ишаъё 66:10–14.

The Alpha and Omega places the ending of Isaiah’s last narrative right where it started in the beginning, with the identification of the arrival of the Comforter. And as is always the case, with every message that represents the Elijah message, it is placed within the context of the Lord striking the earth with a curse.

Алфа ва Омега анҷоми охирин ривояти Ишаъёро маҳз ҳамон ҷо қарор медиҳад, ки он дар ибтидо оғоз ёфта буд, яъне бо муайян сохтани омадани Тасаллидиҳанда. Ва, чунон ки ҳамеша чунин аст, бо ҳар паёме ки намояндаи паёми Илёс мебошад, он дар заминаи он ҷой дода мешавад, ки Худованд заминро бо лаънат мезанад.

> For, behold, the Lord will come with fire, and with his chariots like a whirlwind, to render his anger with fury, and his rebuke with flames of fire. For by fire and by his sword will the Lord plead with all flesh: and the slain of the Lord shall be many. They that sanctify themselves, and purify themselves in the gardens behind one tree in the midst, eating swine’s flesh, and the abomination, and the mouse, shall be consumed together, saith the Lord. For I know their works and their thoughts: it shall come, that I will gather all nations and tongues; and they shall come, and see my glory. Isaiah 66:15–18.

> Зеро инак, Худованд бо оташ хоҳад омад, ва аробаҳои Ӯ мисли гирдбод, то ки хашми Худро бо ғазаб ва сарзаниши Худро бо алангаҳои оташ зоҳир намояд. Зеро Худованд бо оташ ва бо шамшери Худ бо ҳар башар доварӣ хоҳад кард; ва кушташудагони Худованд бисёр хоҳанд буд. Онҳое ки худро тақдис мекунанд ва худро дар боғҳо, аз ақиби як дарахт дар миёна, пок месозанд, ва гӯшти хук, ва чизи макрӯҳ, ва муш мехӯранд, ҳамаашон якҷоя нобуд хоҳанд шуд, мегӯяд Худованд. Зеро Ман аъмоли онҳо ва андешаҳои онҳоро медонам; замоне хоҳад расид, ки ҳамаи халқҳо ва забонҳоро ҷамъ хоҳам овард; ва онҳо хоҳанд омад, ва ҷалоли Маро хоҳанд дид. Ишаъё 66:15–18.

The foolish Laodicean Adventists that are behind the “tree” of the knowledge of good and evil that is “in the midst” of “the garden” of Eden, profess to be sanctifying and purifying themselves, while they are actually eating the unclean doctrines of Babylon, and hiding as did Adam and Eve because of the sins they loved too much to surrender. They shall be consumed with all the other nations. They are contrasted with the wise who will be a “sign.” The “sign” is the “ensign,” which represents the Sabbath, which is the sign of the Lord thy God that actually sanctifies His people.

Адвентистони нодони Лудикия, ки пушти «дарахт»-и маърифати неку бад, ки «дар миёни» «боғ»-и Адан аст, қарор доранд, даъво мекунанд, ки худро тақдис ва пок месозанд, дар ҳоле ки дар асл таълимоти нопоки Бобилро мехӯранд ва, чунон ки Одам ва Ҳавво карданд, ба сабаби гуноҳҳое ки аз ҳад зиёд дӯст медоштанд, то аз онҳо даст кашанд, пинҳон мешаванд. Онҳо бо ҳамаи халқҳои дигар нобуд хоҳанд шуд. Онҳо дар муқобили хирадмандон қарор дода шудаанд, ки «аломат» хоҳанд буд. «Аломат» ҳамон «нишон» аст, ки рамзи шанбе мебошад, ки нишонаи Худованд Худои туст ва дар ҳақиқат қавми Ӯро тақдис мекунад.

> Wherefore the children of Israel shall keep the sabbath, to observe the sabbath throughout their generations, for a perpetual covenant. It is a sign between me and the children of Israel for ever: for in six days the Lord made heaven and earth, and on the seventh day he rested, and was refreshed. Exodus 31:16, 17.

> Пас банӣ-Исроил шанберо нигоҳ доранд, то шанберо дар наслҳои худ ба ҷо оваранд, ҳамчун аҳди ҷовидонӣ. Он миёни Ман ва банӣ-Исроил нишонаест абадӣ; зеро ки Худованд дар шаш рӯз осмон ва заминро офарид, ва дар рӯзи ҳафтум ором гирифт ва тароват ёфт. Хуруҷ 31:16, 17.

The wise are not hiding behind a tree of profession, they are lifted up as an ensign, presenting the glory of God in the final scenes of the great controversy. His glory is His character, and the element of His character that they represent to the world is Alpha and Omega, the beginning and ending, the first and last which is represented as “Truth.”

Доные хирадманд пушти дарахти эътирофи зоҳирӣ пинҳон намешаванд, балки ҳамчун парчаме барафрошта мегарданд, ҷалоли Худоро дар саҳнаҳои ниҳоии муноқишаи бузург намоён месозанд. Ҷалоли Ӯ хислати Ӯст, ва он унсури хислати Ӯ, ки онҳо ба ҷаҳон намояндагӣ мекунанд, Алфо ва Омего, ибтидо ва интиҳо, аввал ва охир аст, ки ҳамчун «Ҳақиқат» муаррифӣ шудааст.

> And I will set a sign among them, and I will send those that escape of them unto the nations, to Tarshish, Pul, and Lud, that draw the bow, to Tubal, and Javan, to the isles afar off, that have not heard my fame, neither have seen my glory; and they shall declare my glory among the Gentiles. And they shall bring all your brethren for an offering unto the Lord out of all nations upon horses, and in chariots, and in litters, and upon mules, and upon swift beasts, to my holy mountain Jerusalem, saith the Lord, as the children of Israel bring an offering in a clean vessel into the house of the Lord. And I will also take of them for priests and for Levites, saith the Lord. For as the new heavens and the new earth, which I will make, shall remain before me, saith the Lord, so shall your seed and your name remain. And it shall come to pass, that from one new moon to another, and from one sabbath to another, shall all flesh come to worship before me, saith the Lord. And they shall go forth, and look upon the carcases of the men that have transgressed against me: for their worm shall not die, neither shall their fire be quenched; and they shall be an abhorring unto all flesh. Isaiah 66:16–24.

> Ва Ман дар миёни онҳо аломате хоҳам ниҳод, ва аз миёни онҳо онҳоеро, ки раҳо ёфтаанд, назди халқҳо хоҳам фиристод: ба Таршиш, Пул ва Луд, ки камон мекашанд, ба Тубол ва Явон, ба ҷазираҳои дурдаст, ки овозаи Маро нашунидаанд ва ҷалоли Маро надидаанд; ва онҳо ҷалоли Маро дар миёни халқҳо эълон хоҳанд кард. Ва ҳамаи бародарони шуморо аз ҳамаи халқҳо ҳамчун ҳадияе барои Худованд бар аспон, бар аробаҳо, бар тахтравонҳо, бар хачирон ва бар ҳайвоноти тезрав ба кӯҳи муқаддаси Ман Ерусалим хоҳанд овард, мегӯяд Худованд, чунон ки банӣ-Исроил ҳадияро дар зарфи пок ба хонаи Худованд меоранд. Ва аз миёни онҳо низ Ман барои коҳинон ва барои левизодагон хоҳам гирифт, мегӯяд Худованд. Зеро, чунон ки осмонҳои нав ва замини наве, ки Ман меофарам, пеши рӯи Ман боқӣ хоҳанд монд, мегӯяд Худованд, ҳамчунин насли шумо ва номи шумо боқӣ хоҳад монд. Ва чунин хоҳад шуд, ки аз як моҳи нав то моҳи нави дигар ва аз як шанбе то шанбеи дигар, ҳар башар хоҳад омад, то пеши рӯи Ман саҷда кунад, мегӯяд Худованд. Ва онҳо берун хоҳанд рафт ва ба ҷасадҳои одамоне, ки бар Ман исён кардаанд, хоҳанд нигарист; зеро кирми онҳо нахоҳад мурд ва оташи онҳо хомӯш нахоҳад шуд; ва онҳо барои ҳар башар мояи нафрат хоҳанд буд. Ишаъё 66:16–24.

Isaiah’s final prophetic narrative begins with the arrival of the Comforter in July of 2023, and the narrative ends right where it started. It arrives in the hidden history of the seven thunders that is unsealed just before probation closes. It identifies the repetition of the Millerite movement at the beginning with the history of the movement of the one hundred and forty-four thousand at the end. It represents the message of the curse that accompanies the Elijah message as the message of Islam’s prophetic work of angering the nations as it is employed by the Lord to bring judgment ‘first’ upon the United States for a Sunday law, and ‘last’ upon the entire world, for the same rebellion.

Ҳикояи ниҳоии набавии Ишаъё бо омадани Тасаллибахш дар моҳи июли соли 2023 оғоз меёбад, ва ин ривоят маҳз дар ҳамон ҷое анҷом меёбад, ки аз он оғоз ёфта буд. Он дар таърихи пинҳонии ҳафт раъд, ки андаке пеш аз баста шудани замони имтиёз кушода мешавад, падид меояд. Он такрори ҷунбиши миллериро дар ибтидо бо таърихи ҷунбиши яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор дар интиҳо муайян месозад. Он паёми лаънатеро, ки паёми Илёсро ҳамроҳӣ мекунад, ҳамчун паёми кори набавии Ислом дар ба хашм овардани халқҳо муаррифӣ менамояд, чунон ки Худованд онро барои овардани доварӣ «аввал» бар Иёлоти Муттаҳида ба сабаби қонуни якшанбе, ва «охир» бар тамоми ҷаҳон барои ҳамон саркашӣ ба кор мебарад.

We will continue our consideration of Isaiah’s last narrative in the next article.

Мо баррасии ривояти охирини Ишаъёро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

Back to Articles