Article

# Китоби Дониёл — Яксаду ҳафтоду дуюм

Сояи Фотима: кушодани таъсири шайтонӣ дар паси рӯъёҳои нубувватии Калисои Католикӣ

Author

Jeff Pippenger

Published

April 2, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Пешгӯии Фотима кори омодасозии Шайтон буд, то Калисои Католикиро ба таслим кардани ташкилоти худ ба ӯ омода созад, вақте ки ӯ худро ба ҳайси Масеҳ вонамуд мекунад, зеро он «шоҳкори қудрати Шайтон — ёдгории талошҳои ӯст, то бар тахт нишинад ва заминро мувофиқи иродаи худ ҳукмронӣ намояд». Онҳое, ки аз шаҳодати нубувватӣ, ки нақши Фотимаро дар роҳнамоии католикизм муайян мекунад, баҳра нахоҳанд бурд, ба сабаби он ки намехоҳанд ба қобилияти Шайтон барои ба амал овардани мӯъҷизаҳо имон оваранд, худро дар роҳи фирефта шудан қарор медиҳанд. Пешгӯии Фотима ба муборизаи дохилӣ дар дохили католикизм ва ба ҷанги католикизм бар зидди атеизм муроҷиат мекард.

Ҷанги католикизм бо атеизм мавзӯи ояти чиҳилуми Дониёл ёздаҳ аст. Тасвири он мубориза дар соли 1798, дар ояти чиҳилум, оғоз ёфт. Он бо ҷанге оғоз ёфт, ки дар он Наполеон, подшоҳи ҷануб, папаро дар соли 1798 асир гирифт, ва сипас шаҳодате, ки дар дохили ин оят омадааст, бо он ба анҷом мерасад, ки подшоҳи шимол подшоҳи ҷанубро дар соли 1989 рӯфта мебарад. Дар дохили он таърих (аз 1798 то 1989), он ду мухолиф дар солҳои 1917 ва 1918 ҳар яке бо рамзгузории нубувватӣ ишора шудаанд, ки ҳар ду шаҳодати онҳоро ба ҳам мепайвандад, дар айни замон мавзӯи умумии оятро нигоҳ медорад. Пешгӯии Фотима, бешак, пешгӯии шайтонӣ аст, аммо он мавзӯе аз Каломи нубувватии Худост, ва аз ин рӯ таърихест, ки бояд дуруст фаҳмида шавад.

> «Ягона амният барои ҷон дар ин замон он аст, ки дар ҳар қадам бипурсад: Худованд ба бандаи Худ чӣ мегӯяд? Каломи Худованд то абад боқӣ мемонад. Китоби Муқаддас бояд роҳнамои мо бошад, ва ба ҷойи он ки бо ҳикмати одамон машварат кунем ва иддаоҳои инсони фонӣро ҳамчун ҳақиқати илоҳӣ бипазирем, мо бояд каломи мустаҳками нубувватро ҷустуҷӯ намоем. Худо сухан гуфтааст, ва каломи Ӯ боэътимод аст, ва мо бояд имони худро бар «Ҳамин тавр мегӯяд Худованд» бино намоем. Худо мехоҳад, ки мо воқеаҳое, ки дар гирду атрофи мо ба амал меоянд, омӯзем ва онҳоро бо пешгӯиҳои каломи Ӯ муқоиса кунем, то дарк намоем, ки мо дар айёми охир зиндагӣ мекунем. Мо Китобҳои Муқаддаси худро мехоҳем, ва мехоҳем бидонем, ки дар онҳо чӣ навишта шудааст. Толиби ҷиддии нубувват бо ошкорсозиҳои равшани ҳақиқат мукофот хоҳад ёфт, зеро Исо гуфт: «Каломи Ту ростӣ аст».» Signs of the Times, October 1, 1894.

Дар ҷанги сеюми ниёбатӣ, чунон ки дар оятҳои сездаҳ то понздаҳи Дониёл ёздаҳ тасвир шудааст, қудрате муаррифӣ мегардад, ки худро барои барқарор сохтани рӯъё баланд мекунад. Он оят дар соли 200 то милод иҷро шуд, вақте ки «румиён ба ҷонибдории подшоҳи ҷавони Миср дахолат карданд» ва «қарор доданд, ки ӯ аз ҳалокате, ки Антиохус ва Филипп тадбир карда буданд, муҳофизат карда шавад». Оят ва таърихи соли 200 то милод нишон медиҳанд, ки андаке пеш аз қонуни якшанбе, бар асоси даъвои дифоъ аз ҷойгузини заифшудаи Путин, дар замоне ки Иёлоти Муттаҳида ва Созмони Милали Муттаҳид (Селевкус ва Филиппи Мақдуния) тасмим гирифтаанд қаламравҳои Русияро бигиранд ва онҳоро ба манфиати муштараки худ тақсим кунанд, Руми папавӣ (фоҳишаи Сур) ба навохтани мусиқии худ оғоз хоҳад кард, ҳамзамон ки ба пеш хоҳад рафт, то бо подшоҳони замин зино кунад.

Соли 533 ва фармони Юстиниён он гоҳ такроран ба амал хоҳад омад, чунон ки ба таври пешгӯёна дар боби сездаҳуми китоби Ваҳй, ояти ду, тасвир ёфтааст, ки нишон медиҳад аждаҳо (Руми бутпараст) ба папагӣ се чизро фароҳам хоҳад овард.

> Ва ҳайвоне ки дидам, ба паланг монанд буд, ва пойҳояш мисли пойҳои хирс, ва даҳонаш мисли даҳони шер буд; ва аждаҳо қудрати худро, ва тахти худро, ва ҳокимияти бузург ба вай дод. Ваҳй 13:2.

Аждаҳои Руми бутпараст «тахти» худ, (шаҳри Рум)-ро, дар соли 330 ба папагӣ дод, ҳангоме ки Константин пойтахти худро ба Константинопол кӯчонд. Кловис аз соли 496 оғоз намуда, «қудрати» низомии худро ба папагӣ дод, ва дар соли 533 Юстиниан «ҳокимияти» шаҳрвандиро ба папагӣ супурд. Панҷ сол баъд, Руми бутпараст папагиро бар тахт нишонд, чунон ки дар оятҳои шонздаҳ, сию як ва чилу яки Дониёл ёздаҳ тасвир шудааст. Вақте ки Иёлоти Муттаҳида дар ҷанги сеюми ниёбатӣ пирӯз мегардад, папагӣ бар қудрати коммунистии Русия, ки мавзӯи пешгӯии Фотима аст, ғолиб хоҳад омад. Ҷангҳои ниёбатӣ имзои ҳақиқатро доранд, зеро ҳар се набард ба воситаи артиши ниёбатии папагӣ анҷом меёбанд.

Аввалин ва охирин лашкари ниёбатии папа Иёлоти Муттаҳида мебошад (протестантизми муртад). Лашкари миёнаи ниёбатӣ нозиҳои Украина мебошанд, ки ҳамчунин дар Ҷанги дуюми ҷаҳон лашкари ниёбатии католикӣ бар зидди Русия коммунистӣ буданд. Се ҷанги ҷаҳонӣ ҳастанд, ва се ҷанги ниёбатӣ низ ҳастанд. Ҷанги дуюми ҳам ҷангҳои ҷаҳонӣ ва ҳам ҷангҳои ниёбатӣ нозизм буд. Ҷанги кунунӣ дар Украина ҷанги сарҳад аст, ки аввалин бор оятҳои ёздаҳ ва дувоздаҳро дар ҷанги Рофиё иҷро намуд. Ҷанг дар Украина ҳоло дар замони дувуми се зарбаи Ислом аз войи сеюм ба анҷом расонида мешавад, ҳарчанд Ислом дар ҳамон ҷанги мушаххас иштирок надорад.

Зарбаи аввал бар зидди замини рӯҳонии ҷалолманд 11 сентябри соли 2001 буд, ва охирини он се зарба дар замони қонуни якшанбе хоҳад буд, ва боз бар зидди ҳамон замини рӯҳонии ҷалолманд хоҳад буд. Зарбаи дуюми он се зарбаи ислом аз войи сеюм бар зидди замини аслии қадимии ҷалолманд 7 октябри соли 2023 буд. Он ҷанг дар айни ҳамон минтақае ҷараён дорад, ки Птолемей дар ҷанги Рафия дар он ҷо пирӯз шуда буд. Исо баён намуд, ки дар айёми охир ҷангҳо ва овозаҳои ҷангҳо хоҳанд буд.

Ҷангҳое ки Исо ба онҳо ишора кард, дар таърих ба вуқӯъ меоянд, дар он замоне ки таъсири ҳар рӯъё ба иҷро мерасад, ва ин воқеиятро Ҳизқиёл сабт намудааст. Дар он таърих омадани войи сеюми Ислом, ҷанги дуюм ва сеюми ҷангҳои ниёбатӣ, такрори Ҷанги шаҳрвандии Амрико ва такрори Ҷанги Инқилобии Амрико муаррифӣ шудаанд. Ин ҷангҳо дар давраи таърихи муҳргузории саду чилу чор ҳазор ба анҷом мерасанд, ва ҳангоми қонуни якшанбеи наздик Худованд лашкари Худро ҳамчун аломат бармехезонад, ҳамзамон ки ҷанги ниҳоӣ, сеюми ҷаҳонӣ оғоз меёбад, ва ҳамзамон ки Исломи войи сеюм хашми худро бар халқҳо шиддат мебахшад.

> Ва шумо аз ҷангҳо ва овозаҳои ҷангҳо хоҳед шунид; нигоҳ кунед, ки ошуфта нашавед; зеро ҳамаи ин чизҳо бояд воқеъ шаванд, лекин анҷом ҳанӯз нарасидааст. Зеро халқе бар зидди халқе ва подшоҳие бар зидди подшоҳие бармехезад; ва дар ҷойҳои гуногун гуруснагиҳо, вабоҳо ва заминларзаҳо хоҳад буд. Ҳамаи инҳо оғози дардҳост. Матто 24:6–8.

Дар вақти муҳргузории саду чилу чор ҳазор, ду гурӯҳи халқи Худо аз рӯи қобилияти дидан ва шуниданашон муайян мегарданд.

> Пас, Ман бо онҳо бо масалҳо сухан мегӯям, зеро дида, намебинанд; ва шунида, намешунаванд ва намефаҳманд. Ва бар онҳо пешгӯии Ишаъё ба амал меояд, ки мегӯяд: «Бо шунидан хоҳед шунид, вале нахоҳед фаҳмид; ва бо дидан хоҳед дид, вале нахоҳед дарк кард; зеро дили ин қавм ғафс шудааст, ва гӯшҳошон дар шунидан кунд гардидааст, ва чашмони худро бастаанд; мабодо бо чашмони худ бинанд, ва бо гӯшҳои худ бишнаванд, ва бо дили худ бифаҳманд, ва бозгашт кунанд, ва Ман онҳоро шифо диҳам». Аммо хушо чашмони шумо, зеро мебинанд; ва гӯшҳои шумо, зеро мешунаванд. Матто 13:13–16.

Дар он давраи замон, ки 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, Исо гуфт: «шумо овозаи ҷангҳо ва хабарҳои ҷангҳоро хоҳед шунид». Дар китоби Ваҳй, Юҳанно намояндаи онҳост, ки овози Масеҳро мешунаванд.

> Ман дар рӯзи Худованд дар Рӯҳ будам, ва аз паси худ овози бузургеро шунидам, мисли карна. Ваҳй 1:10.

«овозе», ки ӯ шунид, «мисли карнай» буд, ва карнай рамзи ҷанг аст, ва ӯ овозро аз пушти сар шунид. Пас ӯ баргашт, то овозро бубинад.

> Ва ман баргаштам, то овозеро, ки бо ман сухан мегуфт, бубинам. Ва чун баргаштам, ҳафт шамъдони тиллоиро дидам; ва дар миёни ҳафт шамъдон шахсе монанди Писари Одам буд, ки либосе дар бар дошт, то ба по мерасид, ва бар сина бо камарбанди тиллоӣ баста шуда буд. Сар ва мӯйҳои Ӯ мисли пашм сафед буданд, мисли барф сафед; ва чашмонаш мисли шӯълаи оташ; ва пойҳояш монанди миси соф, чунон ки дар кӯра тафсонда шуда бошад; ва овозаш мисли садои обҳои бисёр. Ва дар дасти рости Худ ҳафт ситора буд; ва аз даҳонаш шамшери тезу дудама мебаромад; ва чеҳрааш мисли офтоб буд, вақте ки дар қуввати худ медурахшад. Ва чун Ӯро дидам, назди пойҳояш мисли мурда афтодам. Ва Ӯ дасти рости Худро бар ман гузошта, ба ман гуфт: Натарс; Ман Аввал ва Охирам. Ваҳй 1:12–17.

Рӯъёи Масеҳ, ки Юҳанно ҳангоме ки баргашт, то овозро бубинад, дид, ҳамон рӯъёе буд, ки Дониёл дар боби даҳум дид; ҳамон рӯъёе, ки Ишаъё дар боби шашум дид; ва ҳамон рӯъёе, ки Павлус дид, вақте ки таърихи ҳафт раъдро дид.

> «Фурӯтанӣ аз қудсияти дил ҷудонопазир аст. Ҳар қадаре ки ҷон ба Худо наздиктар шавад, ҳамон қадар пурратар фурӯтан ва мутеъ мегардад. Вақте ки Айюб овози Худовандро аз миёни гирдбод шунид, нидо кард: “Аз худам нафрат дорам, ва дар хокистар ва чанг тавба менамоям.” Маҳз ҳангоме ки Ишаъё ҷалоли Худовандро дид ва каррубиёнро шунид, ки нидо мекарданд: “Қуддус, қуддус, қуддус аст Худованди лашкарҳо,” ӯ фарьёд зад: “Вой бар ман, зеро ки ман ҳалок шудаам!” Дониёл, вақте ки фиристодаи муқаддас ба наздаш омад, мегӯяд: “Ҳусни ман дар даруни ман ба фасод табдил ёфт.” Павлус, баъд аз он ки ба осмони сеюм бурда шуд ва суханонеро шунид, ки ба инсон ҷоиз нест ба забон оварад, дар бораи худ чунин гуфт: “Камтар аз хурдтарини ҳамаи муқаддасон.” Маҳз Юҳаннои маҳбуб, ки бар синаи Исо такья мекард ва ҷалоли Ӯро дида буд, пеши фариштагон чун мурдае афтод. Ҳар қадаре ки мо Наҷотдиҳандаи худро наздиктар ва пайвастатар мушоҳида намоем, ҳамон қадар камтар дар худ чизе хоҳем дид, ки онро маъқул шуморем». Signs of the Times, April 7, 1887.

Ҳангоме ки Ҷабраил рӯъёро барои Дониёл таъбир кард, ӯ воқеаҳои набувватии боби ёздаҳумро баён намуд. Он воқеаҳо тавсифи ҷангҳоянд, ва дар бознамоии он ҷангҳо рӯъёи сабабгор, яъне «маръаи» занона, ки ба сурати «мараҳ» ифода шудааст, боис гардид, ки Дониёл ба сурати Масеҳ дигаргун шавад. Вақте ки Масеҳ мегӯяд: «Дар бораи ҷангҳо ва овозаҳои ҷангҳо хоҳед шунид», Ӯ ҳамон ҷангҳоеро муайян месозад, ки дар боби ёздаҳуми Дониёл баён шудаанд. Ӯ ҳамчунин равшан месозад, ки барои дидани он рӯъёе, ки боиси он мегардад, ки бинанда ба сурати Ӯ дигаргун шавад, бояд ба ақиб баргардед, зеро овоз аз паси шумост. Ҷангҳое, ки дар Дониёл 11 бознамоӣ шудаанд, тавсифҳои ҷангҳое мебошанд, ки дар таърихи гузашта рух додаанд. Бо шунидани он ҷангҳо дар гузашта, шахс дар бораи таърихе, ки ҳоло ҷараён дорад, таълим мегирад, аммо фақат агар он шахс чашмҳо барои дидан ва гӯшҳо барои шунидан дошта бошад.

Ҳангоме ки Ҳизқиёл навишт, ки замоне фаро хоҳад расид, ки рӯъё дигар ба таъхир андохта нахоҳад шуд, ин ба рӯъёи ӯ дар бораи муқаддасгоҳи осмонӣ марбут буд, ки дар он Ҳизқиёл, аз ҷумла, «чархҳо андаруни чархҳо»-ро дид, ки Хоҳар Уайт онҳоро ҳамчун ҳамкории печидаи рӯйдодҳои инсонӣ муайян мекунад.

> «Дар соҳили дарёи Кебор, Ҳизқиёл гирдбодеро дид, ки гӯё аз шимол меомад, “абри азиме ва оташе, ки дар худ мепечид, ва гирди он дурахшише буд, ва аз миёни он чизе монанди ранги каҳрабо.” Як қатор чархҳо, ки ба ҳамдигар бурида медаромаданд, аз ҷониби чор мавҷуди зинда ба ҳаракат оварда мешуданд. Болотар аз ҳамаи инҳо “шабоҳати тахте буд, мисли намуди санги ёқути кабуд; ва бар шабоҳати тахт чизе буд, ки ба намуди одаме бар болои он монандӣ дошт.” “Ва дар каррубиён шакли дасти одаме зери болҳояшон намоён буд.” Ҳизқиёл 1:4, 26; 10:8. Тартиби ҷойгиршавии чархҳо чунон печида буд, ки дар назари аввал онҳо гӯё дар бесарусомонӣ менамуданд; аммо онҳо дар камоли ҳамоҳангӣ ҳаракат мекарданд. Мавҷудоти осмонӣ, ки аз ҷониби дасте зери болҳои каррубиён нигоҳ дошта ва ҳидоят карда мешуданд, ин чархҳоро ба пеш меронданд; болотар аз онҳо, бар тахти ёқути кабуд, Зоти Азалӣ қарор дошт; ва гирди тахт рангинкамон буд, ки рамзи раҳмати илоҳӣ мебошад.»

> «Чунон ки он печидагиҳои монанди чарх зери роҳнамоии дасте буданд, ки дар зери болҳои каррубиён қарор дошт, ҳамон тавр бозии печидаи воқеаҳои башарӣ зери назорати илоҳӣ мебошад. Дар миёни низоъ ва ошӯби халқҳо, Ӯ, ки бар фарози каррубиён нишастааст, ҳанӯз ҳам корҳои заминро ҳидоят мекунад.

> Таърихи халқҳо, ки яке пас аз дигаре замону ҷойи барои онҳо муқарраршударо ишғол намудаанд ва ноогоҳона ба он ростие шаҳодат додаанд, ки худи онҳо маънои онро намедонистанд, ба мо сухан мегӯяд. Ба ҳар халқ ва ба ҳар фарди имрӯз Худо дар нақшаи бузурги Худ ҷойе муайян кардааст. Имрӯз одамон ва халқҳо бо шоқули дар дасти Ӯ, ки ҳеҷ гоҳ иштибоҳ намекунад, андоза карда мешаванд. Ҳама бо интихоби худ тақдири худро муайян мекунанд, ва Худо бар ҳама ҳукмронӣ мекунад, то мақсадҳои Худро ба анҷом расонад.

> «Таърихе ки АЗАЛӢ-ҲАСТӢИ бузург дар Каломи Худ муайян намудааст, ҳалқа пас аз ҳалқаро дар занҷири нубувват ба ҳам пайваста, аз абадияти гузашта то абадияти оянда, ба мо мегӯяд, ки имрӯз мо дар кадом ҷойгоҳи ҷараёни асрҳо қарор дорем ва дар замони оянда аз чӣ метавон интизор буд. Ҳар он чи нубувват пешгӯӣ кардааст, ки то замони ҳозира бояд ба вуқӯъ пайвандад, дар саҳифаҳои таърих инъикос ёфтааст, ва мо метавонем мутмаин бошем, ки ҳар он чи ҳанӯз дар пеш аст, ба тартиби худ иҷро хоҳад шуд.»

> «Вожгӯнии ниҳоии ҳамаи ҳукмрониҳои заминӣ дар каломи ростӣ ба таври равшан пешгӯӣ шудааст. Дар он нубуввате, ки ҳангоми эълон шудани ҳукми Худо бар подшоҳи охирини Исроил гуфта шуд, ин паём дода шудааст». Education, 178, 179.

Чархҳои мураккабе, ки дар назари аввал гӯё дар ошуфтагӣ менамоянд, ҳамон бозии мураккаби рӯйдодҳои инсонӣ мебошанд, ки дар кашмакаш ва ғавғои халқҳо таҷассум ёфтаанд. Таърихе, ки Масеҳ дар Каломи Худ муайян намудааст, ба мо мегӯяд, ки мо дар куҷо қарор дорем, ва бо ҳамин суқути ниҳоии ҳамаи салтанатҳои заминиро муайян месозад. Замони муҳргузории яксаду чилу чор ҳазор он ҷое аст, ки таъсири ҳар як рӯъё ба иҷро мерасад, ва дар доираи он таърих чархҳо ҷангҳо ва овозаҳои ҷангҳоро намояндагӣ мекунанд, ки Масеҳ онҳоро «оғози ғамҳо» номидааст. Оғози ғамҳо 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, зеро ҳамон вақт замони муҳргузории яксаду чилу чор ҳазор оғоз ёфт, ва фариштаи муҳргузор муҳри Худро бар онҳое мегузорад, ки барои қабоҳатҳое, ки дар дохили калисо ва дар замин ба амал оварда мешаванд, нола ва фиғон мекунанд.

Ҷангҳо дар замин барои онҳое, ки он чиро, ки ин ҷангҳо ифода мекунанд, мебинанд ва мешунаванд, андӯҳ меоваранд. Таърихи муҳргузорӣ суқути ниҳоии ҳамаи салтанатҳои заминиро муайян месозад, ва сарнагун шудани он салтанатҳо дар таърихи нубувватии гузашта пайгирӣ гардидааст. Ҳангоме ки Ишаъё, дар боби шашум, ҳамон рӯъёеро дид, ки Юҳанно, Дониёл, Ҳизқиёл, Айюб ва Павлус дида буданд, ӯ ихтиёран розӣ шуд, ки барои он замон ин паёмро расонад, аммо ӯ пурсид, ки то кай бояд ин паёмро расонад?

> Ва овози Худовандро шунидам, ки мегуфт: «Киро бифиристам, ва кист, ки барои Мо биравад?» Он гоҳ ман гуфтам: «Инак ман; маро бифирист». Ва Ӯ гуфт: «Бирав ва ба ин қавм бигӯ: “Шунидан — бишнавед, вале нафаҳмед; дидан — бубинед, вале дарк накунед”. Дили ин қавмро фарбеҳ гардон, ва гӯшҳошонро гарон кун, ва чашмҳошонро бибанд; мабодо бо чашмҳои худ бубинанд, ва бо гӯшҳои худ бишнаванд, ва бо дили худ бифаҳманд, ва руҷӯъ намоянд, ва шифо ёбанд». Он гоҳ ман гуфтам: «Худовандо, то ба кай?» Ва Ӯ ҷавоб дод: «То он даме ки шаҳрҳо бе сокин вайрон шаванд, ва хонаҳо бе одам монанд, ва замин тамоман хароб гардад, ва Худованд одамонро дур барад, ва дар миёни замин таркшавии бузурге падид ояд». Ишаъё 6:8–12.

Ҷавобе, ки ба Ишаъё дода шуд, ин буд, ки ӯ бояд паёмро то замоне баён кунад, ки «замин тамоман вайрон гардад». Паёми муҳргузорӣ дар замони ҷанг дода мешавад, ва ин ҷанг ба таври мушаххас ҳамчун таъбири рӯъёи «мараҳ», ки ҳамаи анбиё онро дида буданд, муайян карда шудааст. Паёми зоҳирӣ барои ба вуҷуд овардани як таҷрибаи ботинӣ тарҳрезӣ шудааст, аммо танҳо барои онҳое ки «хоҳанд шунид».

Пайванди лашкари вакилии папавии нозиҳо дар Ҷанги дуюми ҷаҳон, сатр бар сатр, бо лашкари дувуми вакилӣ дар ҷанги дувуми вакилӣ мутобиқат мекунад, ва худи Ҷанги дуюми ҷаҳон низ бо ҷанги дувуми вакилӣ мутобиқат дорад. Пайванди ҷанги дувуми вакилӣ бо ҷанги марзии Рафия, ки ҳоло дар Украина такрор шуда истодааст, аз лиҳози ҷуғрофӣ бо зарбаи дувуми Ислом аз войи сеюм, ки 7 октябри соли 2023 оғоз ёфт, пайваст аст ва чархҳои нубувватиро даруни чархҳо ифода мекунад.

Соли 1999 китобе ба нашр расид, ки онро Ҷон Корнвелл навишта буд. Ҷон Корнвелл дар он замон пажӯҳишгари аршади Коллеҷи Исо дар Кембриҷи Англия буд ва рӯзноманигор ва муаллифи соҳиби ҷоиза ба шумор мерафт. Ин китоб ба нақши попи Рум, ки дар давраи Ҷанги Дуюми Ҷаҳон ҳукмронӣ мекард, мепардохт. Китоб аз бобои попи оянда оғоз меёбад, ки дасти рости Поп Пий IX, маъруф ба Пио Ноно, буд. Дар соли 1849 издиҳоми ҷумҳурихоҳ ба маҷмааҳои Ватикан ҳамла кард ва Поп Пий IX аз шаҳри Рум гурехт. Марде, ки ӯ бо худ ба бадарға бурд, бобои Эудженио Пачелли буд. Эудженио Пачелли набераи дасти рости Поп Пий IX буд ва баъдтар худи ӯ Пий XII шуд; ва китобе, ки дар бораи Эудженио Пачелли навишта шуда буд, «Попи Ҳитлер: Таърихи махфии Пий XII» ном дошт.

Дар ин китоб Корнуэлл таҳқиқ мекунад, ки Попи Пий XII, ки пештар кардинал Эудженио Пачелли буд, то чӣ андоза аз таъқиби яҳудиён аз ҷониби режими нозӣ дар ҷараёни Ҷанги дуюми ҷаҳон огоҳ буд ва ба он чӣ гуна вокуниш нишон дод. Ӯ нишон медиҳад, ки хомӯшии оммавии Пий XII ва набудани иқдоми ӯ дар маҳкум кардани Ҳолокост роҳбарии ғайриахлоқии ӯро дар давраи ҷанг ошкор месохт.

Корнвелл барои папагии Пий XII заминаи таърихӣ фароҳам меоварад, аз ҷумла собиқаи дипломатии ӯ ва печидагиҳои равандҳои сиёсии он замонро. Ӯ равиши Ватиканро дар муносибат бо Олмони фашистӣ баррасӣ мекунад. Корнвелл муайян месозад, ки Пий XII аз маҳкум кардани Ҳолокост ва аз дахолат ба нафъи яҳудиёни таъқибшуда худдорӣ кард, зеро ӯ, ҳангоме ки дар соли 1933 кардинал буд, бо Гитлер конкордате ба миён оварда буд, ки итоати католикиро ба фаъолияти Гитлер ваъда медод.

Мо ин таҳқиқотро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

> Баъд аз Ҷанги дуюми ҷаҳон, баъзе ҷинояткорони ҷангии фашистӣ тавонистанд бо фирор ба кишварҳои гуногун, аз ҷумла ба чандин кишвари Амрикои Ҷанубӣ, аз адолат бигурезанд. Роҳҳои асосие, ки онҳо барои фирор ва расидан ба Амрикои Ҷанубӣ истифода мебурданд, инҳо буданд:

> Ратлайнҳо: Ратлайнҳо роҳҳои пинҳонии фирор буданд, ки аз ҷониби созмонҳои гуногун, аз ҷумла Калисои католикӣ ва идораҳои истихборотии ҳамдард, барои кӯмак ба фашистон ва дигар фирориён ҷиҳати гурехтан аз Аврупо ташкил карда шуда буданд. Ин роҳҳо бисёр вақт истифодаи шахсиятҳои бардурӯғ, ҳуҷҷатҳои сохтакорӣ ва шабакаҳои қочоқиро дар бар мегирифтанд, то гузариши онҳо ба паноҳгоҳҳои амн, аз ҷумла Амрикои Ҷанубӣ, осон гардонида шавад.

> Ҳуҷҷатҳои сохтакоришуда: Бисёр фирориёни нозӣ шиносномаҳо, раводидҳо ва дигар ҳуҷҷатҳои сафарии сохтакоришударо ба даст оварданд, то ҳувияти воқеии худро пинҳон намуда, аз боздошт гурезанд. Онҳо ин ҳуҷҷатҳоро истифода мебурданд, то пеш аз расидан ба Амрикои Ҷанубӣ аз тариқи кишварҳои бетараф ё ҳамдард сафар кунанд.

> Ҳамдастии мақомот: Дар баъзе мавридҳо, мансабдорони ҳамдард дар кишварҳои Амрикои Ҷанубӣ нисбат ба ҳузури фирориёни нозӣ чашм мепӯшиданд ё ба таври фаъолона ба онҳо дар гурез аз боздошт кӯмак мерасониданд. Баъзе ҳукуматҳо, ба вижа онҳое, ки дорои низомҳои худкомае буданд, ки ба идеологияи нозӣ ҳамдардӣ доштанд, ба ин афрод паноҳ медоданд.

> Ҳиллаҳои ҳуқуқӣ: Бархе аз ҷинояткорони ҷангии нозӣ аз холигоҳҳои ҳуқуқӣ ё аз қонунҳои сусти истирдод дар кишварҳои Амрикои Ҷанубӣ истифода бурданд, то аз истирдод ба Аврупо, ки дар он ҷо барои ҷиноятҳои худ ба ҷавобгарии судӣ кашида мешуданд, канорагирӣ намоянд.

> Дар маҷмӯъ, маҷмӯи роҳҳои махфии фирор, ҳуҷҷатҳои қалбакӣ, шарикӣ ва ҳамдастии мақомот, ва холигиҳои ҳуқуқӣ ба ҷинояткорони ҷангии фашистӣ имкон дод, ки ба Амрикои Ҷанубӣ фирор кунанд ва солҳои зиёд пас аз анҷоми Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ аз адолат бигурезанд. ChatGPT, March, 2024.

Back to Articles