Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Eight

Китоби Дониёл — рақами яксаду панҷоҳу ҳашт

Unveiling the Vision: Understanding the Days of Mourning in Daniel

Кушодани рӯъё: Фаҳмидани рӯзҳои мотам дар китоби Дониёл

Author

Jeff Pippenger

Published

March 25, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel. Daniel 10:1–4.

> Дар соли сеюми Куруш, подшоҳи Форс, чизе бар Дониёл ошкор карда шуд, ки номаш Белтешасар хонда мешуд; ва он чиз рост буд, вале вақти муайяншуда дароз буд; ва ӯ он чизро фаҳмид, ва рӯъёро дарк намуд. Дар он рӯзҳо ман, Дониёл, се ҳафтаи пурра мотамдор будам. Нони лазиз нахӯрдам, гӯшт ва шароб ба даҳонам наомад, ва тамоман худро равған намолидам, то он ки се ҳафтаи тамом ба анҷом расид. Ва дар рӯзи бисту чоруми моҳи аввал, вақте ки ман дар канори дарёи бузург, ки Ҳиддекел аст, будам. Дониёл 10:1–4.

During the symbolic three and a half days of Revelation chapter eleven, when the two witnesses are dead in the street, a “thing” is revealed to Belteshazzar. He had previously understood the “vision” (mareh), for in chapter nine, Gabriel had already come and given him understanding of the vision.

Дар давоми сеюним рӯзи рамзии боби ёздаҳуми Ваҳй, вақте ки он ду шоҳид дар кӯча мурдаанд, ба Белтешасар як «чизе» ошкор карда мешавад. Ӯ пештар «рӯъё»-ро (mareh) фаҳмида буд, зеро дар боби нӯҳ Ҷабраил аллакай омада, ба ӯ фаҳмиши он рӯъёро дода буд.

> Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to show thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:21–23.

> Бале, ҳангоме ки ман дар дуо сухан мерондам, ҳамон мард Ҷабраил, ки ӯро дар рӯъё дар оғоз дида будам, бо парвози тез омада, дар вақти қурбонии шом ба ман расид. Ва ӯ маро огоҳонид, ва бо ман сухан гуфт, ва фармуд: Эй Дониёл, акнун ман баромадаам, то ба ту хирад ва фаҳм ато намоям. Дар оғози тазарруъҳои ту фармон содир шуд, ва ман омадаам, то онро ба ту нишон диҳам; зеро ту бисёр маҳбуб ҳастӣ. Пас, ин амрро бифаҳм, ва дар рӯъё тааммул намо. Дониёл 9:21–23.

The “man Gabriel, whom” Daniel “had seen in the vision at the beginning,” is referencing the “chazon,” vision of prophetic history, which was referring to Gabriel interpreting the vision of the kingdoms of Bible prophecy for Daniel in chapter eight. But the “vision,” which Daniel was then to consider in chapter nine, was the “mareh,” vision of the appearance. Gabriel then provides the historical breakdown of the twenty-three hundred year prophecy for Daniel.

«Марди Ҷабраил, ки» Дониёл «дар рӯъё дар ибтидо дида буд», ба «chazon», яъне рӯъёи таърихи нубувватӣ, ишора мекунад, ки ба Ҷабраил, ки рӯъёи подшоҳиҳое, ки дар нубуввати Китоби Муқаддас омадаанд, барои Дониёл дар боби ҳашт тафсир мекард, дахл дошт. Аммо «рӯъёе», ки Дониёл мебоист он гоҳ дар боби нӯҳ ба он таваҷҷӯҳ кунад, «mareh», яъне рӯъёи зоҳиршавӣ буд. Сипас Ҷабраил барои Дониёл тафсили таърихии нубуввати ду ҳазору сесадсоларо баён мекунад.

Chapter nine, was fulfilled in the first year of Darius. When Belteshazzar states that he “had understanding of the vision,” in “the third year of Cyrus,” he had understood the “mareh,” vision for two years. What Belteshazzar came to understand in “those days” of mourning was the “thing,” that is the Hebrew word “dabar,” and it was long, for the time appointed was twenty-five hundred and twenty years.

Боби нӯҳум дар соли аввали Дорё ба амал омад. Вақте ки Балтасар мегӯяд, ки ӯ «рӯъёро фаҳмида буд», дар «соли сеюми Куруш», ӯ дар бораи рӯъёи «маръеҳ» ду сол фаҳмиш дошт. Он чи Балтасар дар «он рӯзҳо»-и мотам дарк кард, «амр» буд, яъне ҳамон вожаи ибронии «dabar», ва он тӯлонӣ буд, зеро вақти таъйиншуда ду ҳазору панҷсаду бист сол буд.

Daniel had already understood some of the “thing,” for he was accomplishing the Leviticus twenty-six prayer in chapter nine, and that is the prayer of the “thing.” There was increased light upon the “seven times,” that Belteshazzar came to understand during the twenty-one days of mourning, and the increase of light on the “seven times,” during those days of mourning, typified the increased light upon the “seven times” in 1856. The Millerites also previously knew of the “seven times,” for they had proclaimed it, but there was added light that was to test them at the very point in their history when they transitioned from the Philadelphian to Laodicean movement.

Дониёл аллакай қисме аз «чиз»-ро фаҳмида буд, зеро ӯ дар боби нӯҳум дуои Левӣён бисту шашро ба ҷо меовард, ва он дуои «чиз» аст. Нуре афзун бар «ҳафт замон» дода шуд, ки Балтешасар дар давоми бисту як рӯзи мотам онро дарк кард, ва афзоиши нур бар «ҳафт замон» дар он айёми мотам, афзоиши нурро бар «ҳафт замон» дар соли 1856 тимсол мегардонд. Миллериён низ пештар аз «ҳафт замон» огоҳ буданд, зеро онро эълон карда буданд, аммо нури иловагӣ вуҷуд дошт, ки мебоист онҳоро маҳз дар ҳамон нуқтаи таърихи онҳо, ки аз ҷунбиши Филаделфия ба ҷунбиши Лоудикия мегузаштанд, имтиҳон кунад.

Belteshazzar’s days of mourning parallel the prophetic history of when the Philadelphian movement transitioned to the Laodicean movement in 1856, and then to the Laodicean Adventist church in 1863. Both Belteshazzar’s and the Millerite’s history of the increased light upon the “seven times,” aligns with the transition of the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand, and in the days of mourning, which is during the tarrying time, when increased light upon the “seven times,” was to be revealed.

Рӯзҳои мотамдории Белтешасар ба таърихи нубувватӣ мутобиқат доранд, ҳангоме ки ҳаракати Филаделфия дар соли 1856 ба ҳаракати Лодикия гузашт ва сипас дар соли 1863 ба калисои адвентистии Лодикия табдил ёфт. Ҳам таърихи Белтешасар ва ҳам таърихи миллериён дар бораи афзоиши нур бар «ҳафт замон» бо гузариши ҳаракати Лодикияи фариштаи сеюм ба ҳаракати Филаделфияи саду чилу чор ҳазор мувофиқат мекунад, ва низ бо рӯзҳои мотамдорӣ, ки дар давраи таъхир аст, вақте ки бояд нури афзуда бар «ҳафт замон» ошкор мегардид.

Belteshazzar represents both a messenger and a movement. In the days of his mourning the messenger is to understand the “thing,” which is Truth, and he is then to present the “thing” to a movement, when Michael resurrects the two witnesses in 2023.

Балташассар ҳам паёмбарро ифода мекунад ва ҳам як ҳаракатро. Дар айёми мотами ӯ, паёмбар бояд «чиз»-ро, ки Ҳақиқат аст, дарк намояд, ва пасон ҳангоме ки Микоил дар соли 2023 ду шоҳидро эҳё мекунад, ӯ бояд «чиз»-ро ба як ҳаракат пешниҳод намояд.

The Hebrew word “mareh” (vision of Christ’s appearance), that Daniel is identified as understanding in verse one, is presented four times in Daniel’s last vision. Twice it is translated as “vision,” and twice as “appearance.” The first time Daniel employs the word in verse one, he is identifying that he understood the “vision,” but the other three references identify Daniel experiencing the vision. In verse six, Christ’s face was “as the ‘appearance’ of lightning.”

Калимаи ибронии «mareh» (рӯъёи зоҳирии Масеҳ), ки дар ояти якум гуфта мешавад Дониёл онро мефаҳмид, дар охирин рӯъёи Дониёл чор бор оварда шудааст. Ду бор он ҳамчун «рӯъё» тарҷума шудааст, ва ду бор ҳамчун «зоҳир». Бори аввал, ки Дониёл ин калимаро дар ояти якум ба кор мебарад, ӯ муайян месозад, ки «рӯъё»-ро фаҳмидааст, аммо се ишораи дигари он Дониёлро ҳамчун касе нишон медиҳанд, ки худи рӯъёро таҷриба мекунад. Дар ояти шашум, чеҳраи Масеҳ «мисли ‘зоҳири’ барқ» буд.

> And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength. Daniel 10:4–8.

> Ва дар рӯзи бисту чоруми моҳи аввал, ҳангоме ки ман дар канори дарёи бузург, яъне Ҳиддекел, будам, чашмони худро боло бардошта, назар кардам, ва инак, марде дар катон либос пӯшида, ки миёнаш бо тиллои ноб аз Ӯфоз баста шуда буд. Баданаш низ мисли забарҷад буд, ва рӯяш ҳамчун намуди барқ, ва чашмонаш мисли чароғҳои оташ, ва бозувонаш ва пойҳояш ба ранг мисли миси сайқалёфта, ва овози суханонаш мисли овози анбӯҳи бузург буд. Ва ман, Дониёл, танҳо ин рӯъёро дидам; зеро мардоне ки бо ман буданд, рӯъёро надиданд; вале ларзаи азиме бар онҳо афтод, ба тавре ки гурехта, худро пинҳон карданд. Бинобар ин ман танҳо мондам ва ин рӯъёи азимро дидам, ва дар ман ҳеҷ қуввате намонд; зеро ҳусни ман дар ман ба фасод табдил ёфт, ва ман ҳеҷ қувватеро нигоҳ дошта натавонистам. Дониёл 10:4–8.

There is another Hebrew word translated as “vision,” that we will address after we set forth some characteristics of the Hebrew word “mareh.” In the previous verses it is the word “appearance,” that is the Hebrew word “mareh.” The same word is translated as “vision” in verse sixteen. In verse sixteen, the vision of Christ has made Daniel sorrowful.

Боз як вожаи ибронӣ ҳаст, ки ҳамчун «рӯъё» тарҷума шудааст, ки пас аз он ки баъзе хусусиятҳои вожаи ибронии «mareh»-ро баён кунем, ба он хоҳем пардохт. Дар оятҳои пешин, вожаи «appearance» ҳамон вожаи ибронии «mareh» аст. Ҳамин вожа дар ояти шонздаҳум ҳамчун «рӯъё» тарҷума шудааст. Дар ояти шонздаҳум, рӯъёи Масеҳ Дониёлро андуҳгин сохтааст.

> And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. Daniel 10:16.

> Ва инак, шахсе монанди сурати фарзандони одамизод лабҳоямро ламс кард; он гоҳ даҳонамро кушодам ва сухан ронда, ба он ки пеши ман меистод, гуфтам: Эй хоҷаи ман, аз боиси ин рӯъё дардҳоям бар ман рӯй овардааст, ва қуввате дар худ нигоҳ надоштаам. Дониёл 10:16.

The Hebrew word translated as “sorrows,” means a hinge, and the “vision” of Christ’s appearance that Daniel saw in the verse turned a hinge. A “hinge” in prophecy represents a turning point.

Калимаи ибрие, ки ба шакли «ғамҳо» тарҷума шудааст, маънои лӯла дорад, ва «рӯъё»-и зуҳури Масеҳ, ки Дониёл дар он оят дид, ба лӯлае гашт. «Лӯла» дар нубувват нуқтаи гардишро ифода мекунад.

> “There are lessons to be learned from the history of the past; and attention is called to these, that all may understand that God works on the same lines now that He ever has done. His hand is seen in His work and among the nations now, just the same as it has been ever since the gospel was first proclaimed to Adam in Eden.

> «Аз таърихи гузашта бояд дарсҳо омӯхта шаванд; ва таваҷҷуҳ ба инҳо ҷалб карда мешавад, то ҳама дарк намоянд, ки Худо ҳоло ҳам бо ҳамон усулҳое амал мекунад, ки ҳамеша карда буд. Дасти Ӯ дар кори Ӯ ва дар миёни халқҳо ҳоло низ дида мешавад, айнан ҳамон тавре ки аз замоне ки Инҷил бори нахуст ба Одам дар Адан мавъиза карда шуд, ҳамеша дида мешуд.

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow. The Lord in His word has opened up the aggressive work of the gospel as it has been carried on in the past, and will be in the future, even to the closing conflict, when Satanic agencies will make their last wonderful movement.” Bible Echo, August 26, 1895.

> «Дар таърихи халқҳо ва калисо давраҳое ҳастанд, ки нуқтаҳои гардиш мебошанд. Дар инояти тадбиромези Худо, ҳангоме ки ин бӯҳронҳои гуногун фаро мерасанд, нуре барои он замон ато карда мешавад. Агар он пазируфта шавад, пешрафти рӯҳонӣ ба амал меояд; агар рад карда шавад, таназзули рӯҳонӣ ва шикасти комил дар пай меоянд. Худованд дар Каломи Худ кори ҳамлаваронаи Инҷилро, чунон ки он дар гузашта пеш бурда шудааст ва дар оянда низ, то ба муноқишаи хотимавӣ, пеш бурда хоҳад шуд, ошкор намудааст, дар он вақт ки нерӯҳои шайтонӣ охирин ҳаракати шигифтангези худро ба амал хоҳанд овард». Bible Echo, August 26, 1895.

Verse sixteen represents a turning point in the history that Belteshazzar is representing. It is a turning point for both the Republican horn (the nation) and the Protestant horn (the church). It represents a crisis, and it represents the point where special light for that history is given. The turning point for Daniel occurred when Daniel had been “touched,” the second time of three times. Daniel would be touched three times, and the second time he was touched, was a turning point for Daniel, and that turning point was the second of three times which Daniel saw the “mareh” vision.

Ояти шонздаҳум нуқтаи гардише дар таърихеро, ки Белтешассар намояндагӣ мекунад, ифода менамояд. Ин барои ҳам шохи ҷумҳуриявӣ (миллат) ва ҳам шохи протестантӣ (калисо) нуқтаи гардиш аст. Он буҳронро ифода мекунад ва ҳамчунин он нуқтаеро нишон медиҳад, ки барои он таърих нури махсус дода мешавад. Нуқтаи гардиш барои Дониёл вақте фаро расид, ки Дониёл бори дуюм аз се бор «даст расонида шуд». Ба Дониёл се бор даст расонида мешуд, ва дафъаи дуюме ки ба ӯ даст расонида шуд, барои Дониёл нуқтаи гардиш буд, ва он нуқтаи гардиш дуюмин аз се боре буд, ки Дониёл рӯъёи «mareh»-ро дид.

> And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. Daniel 10:16.

> Ва инак, касе монанди сурати фарзандони одамизод лабони маро ламс кард; он гоҳ ман даҳони худро кушода, сухан рондам ва ба он касе ки пеши ман меистод, гуфтам: эй оғоям, аз ин рӯъё дардҳоям бар ман бозгаштанд, ва ман ҳеҷ қуввате дар худ нигоҳ надоштаам. Дониёл 10:16.

We will address the three touches shortly. The first of the four times the word “mareh” is employed by Daniel, was his testimony that he understood the vision, and the final three references identify his experience when he actually saw the appearance. The third time he identifies the vision of the appearance is verse eighteen, where he is touched for the third time.

Ба зудӣ ба ин се ламс муроҷиат хоҳем кард. Нахустин бор аз чор боре ки калимаи «mareh»-ро Дониёл ба кор мебарад, шаҳодати ӯ буд, ки рӯъёро фаҳмидааст; ва се ишораи охирин таҷрибаи ӯро муайян месозанд, вақте ки ӯ воқеан он зоҳиршавиро дид. Бори сеюм, ки ӯ рӯъёи он зоҳиршавиро муайян мекунад, ояти ҳаждаҳум аст, ки дар он ҷо ӯ бори сеюм ламс карда мешавад.

> Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me. Daniel 10:18.

> Пас шахсе дигаре, ки ба назар чун одамизод буд, омада, ба ман даст расонд ва маро қувват бахшид. Дониёл 10:18.

At the second touch, in verse sixteen, which is the second reference to the “marah” vision, his strength is gone, but at the third touch, his strength is restored. In verses ten, sixteen and eighteen Daniel is touched. In verse six, Daniel sees the appearance of Christ, and then Gabriel, and in verse ten, Gabriel touches Daniel for the first time.

Ҳангоми ламси дуюм, дар ояти шонздаҳум, ки ин дувумин ишора ба рӯъёи «marah» аст, қуввати ӯ аз байн меравад; аммо ҳангоми ламси сеюм, қуввати ӯ барқарор мегардад. Дар оятҳои даҳ, шонздаҳ ва ҳаждаҳ Дониёл ламс карда мешавад. Дар ояти шашум, Дониёл зоҳири Масеҳро мебинад, ва сипас Ҷабраилро; ва дар ояти даҳум, Ҷабраил бори аввал Дониёлро ламс мекунад.

> Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.

> Пас ман чашмони худро боло бардоштам ва нигаристам, ва инак, марде буд, либосаш аз катон, ва камараш бо тиллои софи Ӯфоз баста шуда буд. Бадани ӯ низ мисли забарҷад буд, ва рӯяш монанди намуди барқ, ва чашмонаш чун чароғҳои оташ, ва бозувонаш ва пойҳояш ба ранги биринҷи сайқалёфта монанд буданд, ва овози суханонаш мисли овози издиҳом буд. Ва ман, Дониёл, танҳо ин рӯъёро дидам; зеро мардоне ки бо ман буданд, рӯъёро надиданд; вале ларзаи азиме бар онҳо афтод, ба тавре ки гурехта, худро пинҳон карданд. Бинобар ин ман танҳо мондам, ва ин рӯъёи азимро дидам, ва дар ман ҳеҷ қуввате намонд; зеро ҳусни ман дар ман ба фасод табдил ёфт, ва ман ҳеҷ қувватеро нигоҳ надоштам.

> Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. And, behold, an hand touched me, which set me upon my knees and upon the palms of my hands. And he said unto me, O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me, Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words. But the prince of the kingdom of Persia withstood me one and twenty days: but, lo, Michael, one of the chief princes, came to help me; and I remained there with the kings of Persia. Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:5–14.

> Вале овози суханони ӯро шунидам; ва чун овози суханони ӯро шунидам, рӯям бар замин афтода, ба хоби амиқ фурӯ рафтам. Ва инак, дасте ба ман расид ва маро бар зонуҳоям ва бар кафи дастҳоям бардошт. Ва ӯ ба ман гуфт: «Эй Дониёл, марди бисёр маҳбуб, суханонеро, ки ба ту мегӯям, бифаҳм, ва рост биист; зеро акнун ман назди ту фиристода шудаам». Ва ҳангоме ки ин суханро ба ман гуфт, ман ларзон ба по хестам. Пас ӯ ба ман гуфт: «Натарс, эй Дониёл; зеро аз рӯзи аввале ки дили худро ба фаҳмидан ва ба фурӯтан сохтани худ пеши Худои худ ниҳодӣ, суханони ту шунида шуданд, ва ман барои суханони ту омадаам. Аммо мирони салтанати Форс бисту як рӯз ба ман муқовимат кард; вале инак, Микоил, яке аз мирони сарвар, омад, то ба ман ёрӣ расонад; ва ман дар он ҷо назди подшоҳони Форс мондам. Ва акнун омадаам, то ба ту бифаҳмонам, ки дар айёми охир ба қавми ту чӣ воқеъ хоҳад шуд; зеро ин рӯъё ҳанӯз барои рӯзҳои бисёр аст». Дониёл 10:5–14.

Then in verse sixteen, Daniel is touched a second time, when he sees the vision of Christ.

Сипас дар ояти шонздаҳум, ҳангоме ки рӯъёи Масеҳро мебинад, Дониёл бори дуюм ламс карда мешавад.

> And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord? for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me. Daniel 10:15–17.

> Ва ҳангоме ки ӯ чунин суханонро ба ман гуфт, ман рӯйи худро сӯи замин ниҳодам ва гунг шудам. Ва инак, шахсе монанди шабоҳати писарони одам лабҳои маро ламс кард; он гоҳ даҳонамро кушодам ва сухан гуфтам ва ба он ки пеши ман меистод, гуфтам: Эй хоҷаи ман, аз ин рӯъё дардҳои ман бар ман баргаштанд, ва қуввате дар ман намонд. Зеро чӣ гуна бандаи ин хоҷаи ман метавонад бо ин хоҷаи ман сухан гӯяд? Зеро дар ҳаққи ман, дарҳол ҳеҷ қуввате дар ман намонд, ва нафасе низ дар ман боқӣ намонд. Дониёл 10:15–17.

Then Daniel is touched for the third time, at the appearance of Gabriel, not Christ.

Сипас Дониёл бори сеюм ламс карда мешавад, ҳангоми зоҳир шудани Ҷабраил, на Масеҳ.

> Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Then said he, Knowest thou wherefore I come unto thee? and now will I return to fight with the prince of Persia: and when I am gone forth, lo, the prince of Grecia shall come. But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Daniel 10:18–21.

> Сипас боз касе мисли сурати одам омада, ба ман даст расонд ва маро қувват бахшид, Ва гуфт: «Эй марди бисёр маҳбуб, матарс; осоиш бар ту бод; қавӣ бош, оре, қавӣ бош». Ва ҳангоме ки ӯ ба ман сухан гуфт, ман қувват ёфтам ва гуфтам: «Бигзор оғоям сухан гӯяд; зеро ту маро қувват бахшидӣ». Пас ӯ гуфт: «Оё медонӣ, ки барои чӣ назди ту омадаам? Ва акнун бармегардам, то бо мири Форс ҷанг намоям; ва чун берун равам, инак, мири Юнон хоҳад омад. Аммо ман он чиро, ки дар китоби ростӣ навишта шудааст, ба ту нишон хоҳам дод; ва дар ин корҳо ҳеҷ касе нест, ки бо ман устувор биистад, ҷуз Микоил, мири шумо». Дониёл 10:18–21.

Daniel is touched three times, and the first and third time he is touched by the angel Gabriel. The second time he is touched, it is by Christ. Daniel employed the same Hebrew word four times, but the first of the four times, in verse one, he was stating that he understood the “vision.” Understanding a truth is important, but it is not the same as experiencing the truth, as he did the other three times.

Дониёл се бор ламс карда мешавад, ва бори якум ва сеюм ӯро фаришта Ҷабраил ламс мекунад. Бори дуюм, ки ӯ ламс карда мешавад, ин аз ҷониби Масеҳ аст. Дониёл як калимаи ҳамон иброниро чор бор ба кор бурд, аммо дар нахустини ин чор маврид, дар ояти якум, ӯ баён мекард, ки «рӯъё»-ро фаҳмидааст. Фаҳмидани як ҳақиқат муҳим аст, аммо он бо аз сар гузаронидани он ҳақиқат яксон нест, чунон ки дар се мавриди дигараш чунин кард.

When Daniel’s days of mourning concluded he was given an experience of the vision, which he had an understanding of before the days of his mourning concluded. The experience is made up of three steps, represented by three touches. The first and the last touches were accomplished by Gabriel, and the middle touch was by Christ. The first and the last touches, were the first and last letters of the Hebrew alphabet. In that second step, Daniel recognizes his condition as a rebellious sinner in relation to his Lord, and thus the middle touch represents rebellion, as represented by the thirteenth letter of the Hebrew alphabet.

Вақте ки рӯзҳои мотами Дониёл ба анҷом расиданд, ба ӯ озмоиши рӯъё ато гардид, ки онро пеш аз анҷом ёфтани рӯзҳои мотамаш дарк карда буд. Ин озмоиш аз се марҳала иборат аст, ки бо се ламс ифода шудаанд. Ламси аввал ва охиронро Ҷабраил ба амал овард, ва ламси миёнаро Масеҳ. Ламси аввал ва охирон ҳарфҳои аввал ва охирини алифбои ибронӣ буданд. Дар он марҳалаи дуюм, Дониёл ҳолати худро ҳамчун гуноҳкори исёнгар дар нисбати Худованди худ мешиносад, ва бинобар ин ламси миёна исёнро ифода мекунад, чунон ки бо ҳарфи сездаҳуми алифбои ибронӣ ифода шудааст.

> “But Peter was unmindful now of boats or lading. This miracle, above any other he had ever witnessed, was to him a manifestation of divine power. In Jesus he saw One who held all nature under His control. The presence of divinity revealed his own unholiness. Love for his Master, shame for his own unbelief, gratitude for the condescension of Christ, above all, the sense of his uncleanness in the presence of infinite purity, overwhelmed him. While his companions were securing the contents of the net, Peter fell at the Saviour’s feet, exclaiming, ‘Depart from me; for I am a sinful man, O Lord.’

> «Аммо Петрус акнун ба қаиқҳо ё ба боре, ки дар онҳо буд, эътиное надошт. Ин мӯъҷиза, бештар аз ҳар мӯъҷизаи дигаре, ки ӯ то он вақт дида буд, барои ӯ зуҳури қудрати илоҳӣ буд. Дар Исо ӯ Он Касеро дид, ки тамоми табиатро зери тасарруфи Худ нигоҳ медошт. Ҳузури илоҳият нопокии худро бар ӯ ошкор сохт. Муҳаббат ба Устодаш, шарм аз беимонии худ, сипос барои фурӯтании Масеҳ ва, болотар аз ҳама, эҳсоси нопокии худ дар ҳузури покии беинтиҳо ӯро фаро гирифт. Ҳангоме ки ҳамроҳонаш мундариҷаи тӯрро мустаҳкам мекарданд, Петрус назди пойҳои Наҷотдиҳанда афтода, нидо кард: “Аз ман дур шав; зеро ман марди гуноҳкорам, эй Худованд.”»

> “It was the same presence of divine holiness that had caused the prophet Daniel to fall as one dead before the angel of God. He said, ‘My comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.’ So when Isaiah beheld the glory of the Lord, he exclaimed, ‘Woe is me! for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts.’ Daniel 10:8; Isaiah 6:5. Humanity, with its weakness and sin, was brought in contrast with the perfection of divinity, and he felt altogether deficient and unholy. Thus it has been with all who have been granted a view of God’s greatness and majesty.

> «Ҳамон ҳузури муқаддасияти илоҳӣ буд, ки набӣ Дониёлро водор сохт, то назди фариштаи Худо чун мурдае биафтад. Ӯ гуфт: “Зебоии ман дар ман ба фасод табдил ёфт, ва ман ҳеҷ қуввате нигоҳ надоштам.” Пас, вақте ки Ишаъё ҷалоли Худовандро дид, нидо кард: “Вой бар ман! зеро ки ман ҳалок шудаам; чунки ман марди лабони нопок ҳастам, ва дар миёни қавме сокинам, ки лабони нопок доранд: зеро чашмони ман Подшоҳ, Худованди лашкарҳоро дидааст.” Дониёл 10:8; Ишаъё 6:5. Инсоният, бо ҳамаи заъф ва гуноҳи худ, дар муқобили камоли илоҳият гузошта шуд, ва ӯ худро комилан нотавон ва номуқаддас эҳсос кард. Ҳамин тавр бо ҳамаи онҳое низ будааст, ки ба онҳо дидани бузургӣ ва ҷалоли Худо ато гардидааст.»

> “Peter exclaimed, ‘Depart from me; for I am a sinful man;’ yet he clung to the feet of Jesus, feeling that he could not be parted from Him. The Saviour answered, ‘Fear not; from henceforth thou shalt catch men.’ It was after Isaiah had beheld the holiness of God and his own unworthiness that he was entrusted with the divine message. It was after Peter had been led to self-renunciation and dependence upon divine power that he received the call to his work for Christ.” The Desire of Ages, 246.

> «Петрус нидо кард: “Аз ман дур шав; зеро ки ман марди гуноҳкорам”; вале ӯ ба пойҳои Исо часпид, зеро эҳсос мекард, ки наметавонад аз Ӯ ҷудо гардад. Наҷотдиҳанда ҷавоб дод: “Натарс; аз ин пас одамонро сайд хоҳӣ кард.” Пас аз он ки Ишаъё қудсияти Худо ва носазовории худро дида буд, ба ӯ паёми илоҳӣ вогузор карда шуд. Ва пас аз он ки Петрус ба инкори худ ва вобастагӣ аз қудрати илоҳӣ раҳнамун гардид, ӯ даъватро ба кори худ барои Масеҳ қабул кард». The Desire of Ages, 246.

The “mareh” vision is the vision of Christ’s appearance, but the angel Gabriel is represented by the second and fourth time Daniel employed the word. The first time was a statement that Belteshazzar understood the vision, but the last three represent Daniel experiencing the vision. The three times Daniel experiences the vision, he is also touched.

Рӯъёи «mareh» рӯъёи зуҳури Масеҳ аст, аммо фариштаи Ҷабраил бо маротибаи дуюм ва чоруми истифодаи ин вожа аз ҷониби Дониёл муаррифӣ мегардад. Бори аввал ин баёнест, ки Белтешатсар рӯъёро фаҳмид, аммо се бори охир таҷассумгари онанд, ки Дониёл рӯъёро таҷриба мекунад. Дар ҳар се мавриде ки Дониёл рӯъёро таҷриба мекунад, ӯ ҳамчунин ламс карда мешавад.

The first time he was touched by Gabriel was after he had seen the appearance of the glorified Christ, and the experience left him in “a deep sleep on my face, and my face toward the ground.” The vision had produced a separation, for those who had been with him “saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves.” In the first disappointment, Jeremiah “sat alone, because of God’s hand,” and in Belteshazzar “there remained no strength” “for” his “comeliness was turned in me into corruption, and” he “retained no strength.”

Бори аввале ки ӯро Ҷабраил ламс кард, пас аз он буд, ки ӯ зуҳури Масеҳи ҷалолёфтаро дида буд, ва он таҷриба ӯро дар «хоби амиқ бар рӯям, ва рӯям сӯйи замин» гузошт. Он рӯъё ҷудоӣ ба вуҷуд овард, зеро онҳое ки бо ӯ буданд, «рӯъёро надиданд; вале ларзиши бузурге бар онҳо афтод, ба тавре ки гурехтанд, то худро пинҳон кунанд». Дар ноумедии аввал, Ирмиё «танҳо нишаст, ба сабаби дасти Худо», ва дар Белтешассар «ҳеҷ қуввате боқӣ намонд», «зеро» «зебоияш дар ӯ ба фасод табдил ёфт, ва» ӯ «ҳеҷ қуввате нигоҳ надошт».

Once Gabriel touched him for the first time, Gabriel then sat Daniel upon his knees and the palms of his hands. He then commanded Daniel to understand the words he spoke and stand up, which he did, though he was trembling. Gabriel then provides Daniel a breakdown of what has occurred during the twenty-one days of Daniel’s mourning. He identified that after struggling with the kings of Persia for the twenty-one days, that Michael came down out of heaven to engage in the battle, and then Gabriel came to answer Daniel’s prayers and explain to Daniel “what shall befall thy people in the latter days.” When Michael came down out of heaven Gabriel was sent to explain the last days to Daniel.

Ҳамин ки Ҷабраил ӯро бори аввал ламс кард, баъд Ҷабраил Дониёлро бар зонуҳо ва кафи дастонаш нишонд. Сипас ба Дониёл фармуд, ки суханонеро, ки ӯ мегуфт, бифаҳмад ва бархезад; ва ӯ чунин кард, ҳарчанд меларзид. Он гоҳ Ҷабраил ба Дониёл шарҳи он чи дар давоми бисту як рӯзи мотами Дониёл рух дода буд, пешниҳод намуд. Ӯ баён кард, ки пас аз он ки бисту як рӯз бо подшоҳони Форс мубориза бурд, Микоил аз осмон фуруд омад, то ба ҷанг дарояд, ва баъд Ҷабраил омад, то ба дуоҳои Дониёл ҷавоб диҳад ва ба Дониёл фаҳмонад, ки «дар айёми охир ба қавми ту чӣ воқеъ хоҳад шуд». Вақте ки Микоил аз осмон фуруд омад, Ҷабраил фиристода шуд, то айёми охирро ба Дониёл фаҳмонад.

Gabriel’s explanation was given to Daniel at the end of the twenty-one days of mourning, which, in the line upon line application of Revelation chapter eleven, represents when Ezekiel in chapter thirty-seven is twice commanded to prophesy to the dead bones, in order to raise the two prophets out of their graves. It occurs when Michael comes down out of heaven and resurrects the body of Moses, while refusing to interact with Satan in the book of Jude. Daniel is still going to be touched twice more after Gabriel had given him the overview of the days of mourning.

Шарҳи Ҷабраил ба Дониёл дар поёни бисту як рӯзи мотам дода шуд, ки он, дар татбиқи «сатр бар сатр»-и боби ёздаҳуми Ваҳй, замонеро ифода мекунад, ки Ҳизқиёл дар боби сию ҳафт ду бор фармуда мешавад, ки ба устухонҳои мурда нубувват кунад, то ду пайғамбарро аз қабрҳояшон бархезонад. Ин ҳангоме рух медиҳад, ки Микоил аз осмон фуруд меояд ва ҷисми Мусоро эҳё мекунад, дар ҳоле ки дар китоби Яҳудо аз муомила кардан бо Шайтон худдорӣ менамояд. Дониёл пас аз он ки Ҷабраил ба ӯ шарҳи умумии рӯзҳои мотамро дод, ҳанӯз боз ду дафъаи дигар ламс карда хоҳад шуд.

After Gabriel finished, Daniel, “set his face toward the ground, and he became dumb”, and then Christ Himself “touched” Daniel’s “lips,” and then Daniel “opened” his “mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord? for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me.”

Пас аз он ки Ҷабраил ба анҷом расонд, Дониёл «рӯи худро сӯи замин ниҳод, ва гунг шуд», ва баъд худи Масеҳ «лабҳои» Дониёлро «ламс кард», ва он гоҳ Дониёл «даҳони» худро «кушод, ва сухан ронд, ва ба он ки пеши ман меистод, гуфт: Эй оғои ман, ба сабаби рӯъё дардҳоям бар ман баргаштааст, ва ман ҳеҷ қуввате нигоҳ надоштаам. Зеро чӣ гуна метавонад бандаи ин оғои ман бо ин оғои ман сухан гӯяд? зеро, дар бораи ман, дарҳол ҳеҷ қуввате дар ман намонд, ва ҳатто нафасе дар ман боқӣ намонда буд.»

The experience of seeing and speaking with Christ humbles Daniel into the dust. He was dumb, and would have remained so if Christ had not touched his lips, as Isaiah’s lips had been touched by the coal from the altar.

Таҷрибаи дидан ва сухан гуфтан бо Масеҳ Дониёлро то ба хок фурӯтан месозад. Ӯ гунг шуд, ва чунин мемонд, агар Масеҳ лабонашро намерасонд, чунон ки лабони Ишаъёро ангишти аз қурбонгоҳ гирифта ламс карда буд.

We will continue this study in the next article.

Мо ин таҳқиқотро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “As Isaiah beheld this revelation of the glory and majesty of his Lord, he was overwhelmed with a sense of the purity and holiness of God. How sharp the contrast between the matchless perfection of his Creator, and the sinful course of those who, with himself, had long been numbered among the chosen people of Israel and Judah! ‘Woe is me!’ he cried; ‘for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts.’ Verse 5. Standing, as it were, in the full light of the divine presence within the inner sanctuary, he realized that if left to his own imperfection and inefficiency, he would be utterly unable to accomplish the mission to which he had been called. But a seraph was sent to relieve him of his distress and to fit him for his great mission. A living coal from the altar was laid upon his lips, with the words, ‘Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged.’ Then the voice of God was heard saying, ‘Whom shall I send, and who will go for Us?’ and Isaiah responded, ‘Here am I; send me.’ Verses 7, 8.

> «Ҳангоме ки Ишаъё ин ваҳйи ҷалол ва азамат‑и Худованди худро дид, ӯ аз эҳсоси покӣ ва қудсияти Худо саропо фаро гирифта шуд. Чӣ басо тез буд тафовути миёни камоли бемисли Офаридгори ӯ ва роҳи гуноҳолуди ононе ки ӯ низ бо онҳо дер боз дар шумори қавми баргузидаи Исроил ва Яҳудо қарор дошт! “Вой бар ман!” — нидо кард ӯ; “зеро ҳалок шудаам; чунки ман марде ҳастам лабони нопок дошта, ва дар миёни қавме сокинам, ки лабони нопок доранд; зеро чашмони ман Подшоҳро, Худованди лашкарҳоро, дидаанд.” Ояти 5. Гӯё дар нури комили ҳузури илоҳӣ дар дохили муқаддастарин макон истода, ӯ дарк кард, ки агар ба нокомилӣ ва нотавонии худ вогузошта шавад, тамоман қодир нахоҳад буд рисолатеро, ки ба он даъват гардида буд, ба анҷом расонад. Аммо яке аз серафим фиристода шуд, то ӯро аз изтиробаш раҳоӣ бахшад ва барои рисолати бузургаш омода созад. Пораи ангишти зинда аз қурбонгоҳ бар лабони ӯ ниҳода шуд, бо ин суханон: “Инак, ин ба лабони ту расид; ва маъсияти ту дур карда шуд, ва гуноҳи ту пок карда шуд.” Сипас овози Худо шунида шуд, ки мегуфт: “Киро бифиристам, ва кӣ барои Мо хоҳад рафт?” ва Ишаъё ҷавоб дод: “Инак, ман ҳозирам; маро бифирист.” Оятҳои 7, 8.»

> “The heavenly visitant bade the waiting messenger, ‘Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; And see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, And make their ears heavy, and shut their eyes; Lest they see with their eyes, and hear with their ears, And understand with their heart, And convert, and be healed.” Verses 9, 10.

> «Меҳмони осмонӣ ба паёмовари мунтазир фармуд: “Бирав ва ба ин қавм бигӯ: Шумо бишнавед, вале нафаҳмед; ва бубинед, вале дарк накунед. Дили ин қавмро фарбеҳ гардон, ва гӯшҳои онҳоро гарон кун, ва чашмҳои онҳоро бибанд; мабодо бо чашмҳои худ бубинанд, ва бо гӯшҳои худ бишнаванд, ва бо дили худ бифаҳманд, ва бозгарданд, ва шифо ёбанд.” Оятҳои 9, 10.»

> “The prophet’s duty was plain; he was to lift his voice in protest against the prevailing evils. But he dreaded to undertake the work without some assurance of hope. ‘Lord, how long?’ he inquired. Verse 11. Are none of Thy chosen people ever to understand and repent and be healed?

> Вазифаи пайғамбар равшан буд; ӯ бояд овози худро бар зидди бадиҳои ҳукмрон ба нишони эътироз баланд мекард. Аммо ӯ метарсид, ки ин корро бе ягон кафолати умед ба дӯш гирад. «Худовандо, то кай?» — пурсид ӯ. Ояти 11. Оё ҳеҷ яке аз қавми баргузидаи Ту ҳаргиз намефаҳманд ва тавба намекунанд ва шифо намеёбанд?

> “His burden of soul in behalf of erring Judah was not to be borne in vain. His mission was not to be wholly fruitless. Yet the evils that had been multiplying for many generations could not be removed in his day. Throughout his lifetime he must be a patient, courageous teacher—a prophet of hope as well as of doom. The divine purpose finally accomplished, the full fruitage of his efforts, and of the labors of all God’s faithful messengers, would appear. A remnant should be saved. That this might be brought about, the messages of warning and entreaty were to be delivered to the rebellious nation, the Lord declared: ‘Until the cities be wasted without inhabitant, And the houses without man, And the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, And there be a great forsaking in the midst of the land.’ Verse 11, 12.

> «Бори ҷонаш ба хотири Яҳудои гумроҳ набояд беҳуда бардошта шавад. Рисолати ӯ набояд тамоман бенатиҷа бошад. Аммо шароратҳое, ки дар тӯли наслҳои бисёр афзун шуда буданд, наметавонистанд дар айёми ӯ бардошта шаванд. Дар тамоми умри худ ӯ бояд омӯзгори пурсабру далер бошад — на танҳо пайғамбари ҳалокат, балки ҳамчунин пайғамбари умед. Вақте ки мақсади илоҳӣ ниҳоятан ба анҷом мерасид, самари комили кӯшишҳои ӯ ва меҳнатҳои ҳамаи фиристодагони аминِ Худо ошкор мегашт. Боқимондае бояд наҷот меёфт. Барои он ки ин ба амал ояд, паёмҳои огоҳӣ ва илтиҷо бояд ба он халқи осӣ расонда мешуданд, чунонки Худованд эълом дошт: “То он даме ки шаҳрҳо бе сокин хароб гарданд, Ва хонаҳо бе одам, Ва замин тамоман вайрон шавад, Ва Худованд одамонро ба дур барад, Ва дар миёни замин таркшавии бузурге ба вуҷуд ояд.” Ояти 11, 12.»

> “The heavy judgments that were to befall the impenitent,—war, exile, oppression, the loss of power and prestige among the nations,—all these were to come in order that those who would recognize in them the hand of an offended God might be led to repent. The ten tribes of the northern kingdom were soon to be scattered among the nations and their cities left desolate; the destroying armies of hostile nations were to sweep over their land again and again; even Jerusalem was finally to fall, and Judah was to be carried away captive; yet the Promised Land was not to remain wholly forsaken forever. The assurance of the heavenly visitant to Isaiah was: ‘In it shall be a tenth, And it shall return, and shall be eaten: As a teil tree, and as an oak, Whose substance is in them, when they cast their leaves: So the holy seed shall be the substance thereof.’ Verse 13.

> «Доварӣҳои вазнине, ки бояд бар сари тавбанокардагону саркашон фуруд меомаданд,—ҷанг, ғурбат, зулм, аз даст додани қудрат ва эътибор миёни халқҳо,—ҳамаи ин бояд меомад, то онҳое ки дар онҳо дасти Худои ранҷидаро мешинохтанд, ба тавба оварда шаванд. Даҳ қабилаи подшоҳии шимолӣ ба зудӣ бояд миёни халқҳо пароканда мегаштанд ва шаҳрҳояшон вайрону хароб мемонд; лашкарҳои харобкунандаи халқҳои душман бояд боз ва боз бар замини онҳо мегузаштанд; ҳатто Ерусалим низ ниҳоят фурӯ меафтод, ва Яҳудо ба асирӣ бурда мешуд; бо вуҷуди ин, Замини Мавъуд набояд то абад комилан таркшуда боқӣ мемонд. Тасаллие, ки фиристодаи осмонӣ ба Ишаъё дод, чунин буд: “Дар он даҳяк хоҳад буд, Ва он боз хоҳад гашт, ва хӯрда хоҳад шуд: Мисли бути теребинт ва мисли дуб, Ки моддаи вуҷудашон дар онҳо мемонад, ҳангоме ки баргҳояшон мерезад: Ҳамин тавр насли муқаддас моддаи вуҷуди он хоҳад буд.” Ояти 13.»

> “This assurance of the final fulfillment of God’s purpose brought courage to the heart of Isaiah. What though earthly powers array themselves against Judah? What though the Lord’s messenger meet with opposition and resistance? Isaiah had seen the King, the Lord of hosts; he had heard the song of the seraphim, ‘The whole earth is full of His glory;’ he had the promise that the messages of Jehovah to backsliding Judah would be accompanied by the convicting power of the Holy Spirit; and the prophet was nerved for the work before him. Verse 3. Throughout his long and arduous mission he carried with him the memory of this vision. For sixty years or more he stood before the children of Judah as a prophet of hope, waxing bolder and still bolder in his predictions of the future triumph of the church.” Prophets and Kings, 307–310.

> «Ин кафолати иҷрои ниҳоии мақсади Худо ба дили Ишаъё ҷасорат бахшид. Чӣ бошад, агар қудратҳои заминӣ бар зидди Яҳудо саф ороста бошанд? Чӣ бошад, агар фиристодаи Худованд бо мухолифат ва муқовимат рӯ ба рӯ гардад? Ишаъё Подшоҳро, Худованди лашкарҳоро, дида буд; ӯ суруди серафимонро шунида буд: “Тамоми замин аз ҷалоли Ӯ пур аст;” ӯ ваъда дошт, ки паёмҳои Яҳува ба Яҳудои муртад бо қудрати маҳкумкунандаи Рӯҳулқудс ҳамроҳ хоҳанд буд; ва пайғамбар барои кори пеши рӯяш қувват гирифта буд. Ояти 3. Дар тӯли рисолати тӯлонӣ ва пурмашаққати худ ӯ хотираи ин рӯъёро ҳамроҳи худ нигоҳ медошт. Дар давоми шаст сол ё бештар аз он ӯ пеши банӣ-Яҳудо ҳамчун пайғамбари умед меистод ва дар пешгӯиҳои худ дар бораи пирӯзии ояндаи калисо ҷасуртару ҷасуртар мегардид». Анбиё ва Подшоҳон, 307–310.

Back to Articles