Article

# Rome Establishes the Vision - Number One

Рум рӯъёро барпо мекунад — шумораи якум

A Private Interpretation

Тафсири шахсӣ

Author

Jeff Pippenger

Published

June 28, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> Ва дар он замонҳо бисёре бар зидди подшоҳи ҷануб бархоҳанд хест; ва низ ҷабркунандагони қавми ту худро боло хоҳанд бардошт, то рӯъёро барқарор созанд; вале онҳо фурӯ хоҳанд афтод. Дониёл 11:14.

The word “doctrine” in the context of Christianity represents the established truths of the Bible. Various professedly Christian organizations possess different sets of what they define as biblical doctrines, but there is only one Truth. The distinction between “absolute truth” and “pluralism” is a subject outside our consideration at this juncture.

Калимаи «ақида» дар заминаи масеҳият ҳақоиқи муқарраргардидаи Китоби Муқаддасро ифода мекунад. Созмонҳои гуногуне, ки худро масеҳӣ меҳисобанд, маҷмӯаҳои мухталиферо аз он чи онҳо ҳамчун ақидаҳои Китоби Муқаддас муайян мекунанд, дар ихтиёр доранд, аммо танҳо як Ҳақиқат вуҷуд дорад. Тафовут миёни «ҳақиқати мутлақ» ва «плюрализм» мавзӯест, ки дар ин марҳила берун аз доираи баррасии мост.

> Pilate therefore said unto him, Art thou a king then? Jesus answered, Thou sayest that I am a king. To this end was I born, and for this cause came I into the world, that I should bear witness unto the truth. Every one that is of the truth heareth my voice. Pilate saith unto him, What is truth? And when he had said this, he went out again unto the Jews, and saith unto them, I find in him no fault at all. John 18:37, 38.

> Пас, Пилотус ба Ӯ гуфт: «Пас Ту подшоҳ ҳастӣ?» Исо ҷавоб дод: «Ту мегӯӣ, ки Ман подшоҳ ҳастам. Барои ҳамин Ман таваллуд шудаам ва барои ҳамин ба ҷаҳон омадаам, то ки ба ростӣ шаҳодат диҳам. Ҳар кӣ аз ростист, овози Маро мешунавад». Пилотус ба Ӯ гуфт: «Ростӣ чист?» Ва чун инро гуфт, боз назди яҳудиён берун рафта, ба онҳо гуфт: «Ман дар Ӯ ҳеҷ айбе намеёбам». Юҳанно 18:37, 38.

Truth is God’s Word; it is His voice and it is Christ Himself.

Ҳақиқат Каломи Худост; он овози Ӯст ва Худи Масеҳ аст.

> “We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority. There are many who believe without a reason on which to base their faith, without sufficient evidence as to the truth of the matter. If an idea is presented that harmonizes with their own preconceived opinions, they are all ready to accept it. They do not reason from cause to effect, their faith has no genuine foundation, and in the time of trial they will find that they have built upon the sand.

> «Мо бояд худ барои худ бидонем, ки масеҳият аз чӣ иборат аст, ҳақиқат чист, имоне ки мо пазируфтаем кадом аст, қоидаҳои Китоби Муқаддас чӣ ҳастанд — он қоидаҳое, ки аз ҷониби олии ҳокимият ба мо дода шудаанд. Бисёранд онҳое ки бе далеле, ки имони худро бар он бино кунанд, ва бе шаҳодати кофӣ дар бораи ҳақиқати масъала, имон меоваранд. Агар андешае пешниҳод шавад, ки бо ақидаҳои пешакии худи онҳо мувофиқат кунад, онҳо комилан омодаанд онро бипазиранд. Онҳо аз сабаб ба натиҷа мулоҳиза намекунанд; имони онҳо ҳеҷ пояи ҳақиқӣ надорад, ва дар вақти озмоиш хоҳанд ёфт, ки бар қум бино кардаанд.

> “He who rests satisfied with his own present imperfect knowledge of the Scriptures, thinking this sufficient for his salvation, is resting in a fatal deception. There are many who are not thoroughly furnished with Scriptural arguments, that they may be able to discern error, and condemn all the tradition and superstition that has been palmed off as truth. Satan has introduced his own ideas into the worship of God, that he might corrupt the simplicity of the gospel of Christ. A large number who claim to believe the present truth, know not what constitutes the faith that was once delivered to the saints—Christ in you the hope of glory. They think they are defending the old landmarks, but they are lukewarm and indifferent. They know not what it is to weave into their experience and to possess the real virtue of love and faith. They are not close Bible students, but are lazy and inattentive. When differences of opinion arise upon the passages of Scripture, these who have not studied to a purpose and are not decided as to what they believe, fall away from the truth. We ought to impress upon all the necessity of inquiring diligently into divine truth, that they may know that they do know what is truth. Some claim much knowledge, and feel satisfied with their condition, when they have no more zeal for the work, no more ardent love for God, and for souls for whom Christ died, than if they had never known God. They do not read the Bible [in order] to appropriate the marrow and fatness to their own souls. They do not feel that it is the voice of God speaking to them. But, if we would understand the way of salvation, if we would see the beams of the Sun of righteousness, we must study the Scriptures for a purpose, for the promises and prophecies of the Bible shed clear beams of glory upon the divine plan of redemption, which grand truths are not clearly comprehended.” The 1888 Materials, 403.

> «Ҳар кӣ бо дониши ҳозираи нокомили худ аз Навиштаҳо қонеъ шуда, онро барои наҷоти худ кофӣ мепиндорад, дар фиреби марговар ором гирифтааст. Бисёранд касоне, ки бо далелҳои Навиштаҳо ба таври комил мусаллаҳ нестанд, то тавонанд гумроҳиро бишносанд ва ҳар суннату хурофотеро, ки ҳамчун ҳақиқат ба онҳо таҳмил карда шудааст, маҳкум намоянд. Шайтон андешаҳои худро ба ибодати Худо ворид кардааст, то соддагии Инҷили Масеҳро фосид гардонад. Шумораи зиёде аз онҳое ки даъвои имон овардан ба ҳақиқати ҳозираро доранд, намедонанд, ки имоне, ки як бор ба муқаддасон супурда шуд,—Масеҳ дар шумо, умеди ҷалол,—аз чӣ иборат аст. Онҳо гумон мекунанд, ки нишонаҳои қадимаро ҳимоя мекунанд, аммо гарм нестанд ва бепарво мебошанд. Онҳо намедонанд, ки чӣ маъно дорад, ки ба таҷрибаи худ фазилати ҳақиқии муҳаббат ва имонро даромезанд ва онро соҳиб шаванд. Онҳо омӯзандагони ҷиддии Китоби Муқаддас нестанд, балки танбал ва бепарвоанд. Ҳангоме ки дар бораи оятҳои Навиштаҳо ихтилофи назар ба миён меояд, ин гуна касоне, ки бо мақсад таҳсил накардаанд ва нисбат ба он чи бовар доранд устувор нестанд, аз ҳақиқат рӯй мегардонанд. Мо бояд ба ҳама зарурати ҷустуҷӯи ҷиддии ҳақиқати илоҳиро таъкид намоем, то бидонанд, ки ҳақиқатро ҳақиқатан мешиносанд. Баъзеҳо даъвои дониши бисёр доранд ва аз ҳолати худ қонеъанд, дар ҳоле ки барои кор ғайрати бештаре надоранд ва барои Худо ва барои ҷонҳое ки Масеҳ барои онҳо мурд, муҳаббати сӯзонтаре надоранд, аз он ҳам бештар не, ки гӯё ҳаргиз Худоро нашинохта бошанд. Онҳо Китоби Муқаддасро намехонанд, [то] мағз ва фаровонии онро барои ҷонҳои худ аз худ кунанд. Онҳо эҳсос намекунанд, ки ин овози Худост, ки ба онҳо сухан мегӯяд. Аммо агар мо бихоҳем роҳи наҷотро бифаҳмем, агар бихоҳем шуоъҳои Офтоби адолатро бубинем, мо бояд Навиштаҳоро бо мақсад омӯзем, зеро ваъдаҳо ва пешгӯиҳои Китоби Муқаддас бар нақшаи илоҳии фидия шуоъҳои равшани ҷалол мерезанд, дар сурате ки ин ҳақоиқи бузург ба таври равшан дарк карда намешаванд». The 1888 Materials, 403.

We are required to know what those doctrines are, and how to present, establish and defend those truths.

Аз мо талаб карда мешавад, ки бидонем он таълимот кадомҳоянд ва он ҳақиқатҳоро чӣ гуна баён, асоснок ва ҳимоя намоем.

> “It does not seem possible to us now that any should have to stand alone; but if God has ever spoken by me, the time will come when we shall be brought before councils and before thousands for his name’s sake, and each one will have to give the reason of his faith. Then will come the severest criticism upon every position that has been taken for the truth. We need, then, to study the word of God, that we may know why we believe the doctrines we advocate. We must critically search the living oracles of Jehovah.” Review and Herald, December 18, 1888.

> «Ҳоло ба назари мо чунин наметобад, ки касе маҷбур шавад танҳо истад; аммо агар Худо ҳаргиз ба воситаи ман сухан гуфта бошад, замоне хоҳад расид, ки моро ба хотири номи Ӯ пеши шӯроҳо ва пеши ҳазорон хоҳанд овард, ва ҳар яке маҷбур хоҳад шуд сабаби имони худро баён кунад. Он гоҳ сахттарин танқид бар ҳар мавқее, ки барои ҳақиқат гирифта шудааст, ворид хоҳад шуд. Пас, мо бояд Каломи Худоро омӯзем, то бидонем, ки чаро ба таълимоте, ки тарафдорӣ мекунем, имон дорем. Мо бояд бо диққати интиқодӣ ороқили зиндаи Яҳуваро таҳқиқ намоем». Review and Herald, December 18, 1888.

In order to be brought before “thousands” it is evident that some of the defenders of truth in the last days will be forced to defend the truth in a medium such as television or web broadcasts. How else could thousands watch the testimony given by the one hundred and forty-four thousand? The doctrines we advocate identify the basis of our faith.

Барои он ки пеши «ҳазорон» оварда шаванд, равшан аст, ки баъзе аз ҳомиёни ҳақиқат дар айёми охир маҷбур хоҳанд шуд ҳақиқатро дар василае монанди телевизион ё пахшҳои шабакавӣ ҳимоя кунанд. Вагарна чӣ гуна ҳазорон нафар метавонистанд шаҳодатеро, ки яксаду чилу чор ҳазор медиҳанд, тамошо кунанд? Таълимоте, ки мо тарафдорӣ мекунем, асоси имони моро муайян месозанд.

> “The members of the church will individually be tested and proved. They will be placed in circumstances where they will be forced to bear witness for the truth. Many will be called to speak before councils and in courts of justice, perhaps separately and alone. The experience which would have helped them in this emergency they have neglected to obtain, and their souls are burdened with remorse for wasted opportunities and neglected privileges.” Testimonies, volume 5, 463.

> «Аъзоёни калисо ҳар яке алоҳида озмуда ва имтиҳон карда хоҳанд шуд. Онҳо дар чунин шароит қарор дода хоҳанд шуд, ки маҷбур мегарданд ба ҳақиқат шаҳодат диҳанд. Бисёре даъват хоҳанд шуд, ки назди шӯроҳо ва дар маҳкамаҳои адолат сухан гӯянд, эҳтимол ҷудогона ва танҳо. Таҷрибае, ки метавонист дар ин ҳолати изтирорӣ ба онҳо ёрӣ расонад, онҳо ба даст оварданашро беэътиноёна сарфи назар кардаанд, ва ҷонҳои онҳо аз пушаймонӣ барои фурсатҳои барбодрафта ва имтиёзҳои нодидагирифта гаронбор аст». Testimonies, volume 5, 463.

God’s Word never fails, and therefore if we are to be numbered with the one hundred and forty-four thousand, we must know what we believe based upon what is written in God’s Word. Before the testing time arrives when God’s people are forced to explain the doctrines they believe, God allows errors to be introduced in order to force God’s people to critically study His Word.

Каломи Худо ҳеҷ гоҳ ноком намегардад, ва бинобар ин, агар мо бояд дар шумори яксаду чиҳилу чор ҳазор нафар бошем, пас лозим аст бидонем, ки ба чӣ имон дорем, бар асоси он чи дар Каломи Худо навишта шудааст. Пеш аз он ки замони озмоиш фаро расад, вақте ки қавми Худо маҷбур мешаванд таълимотеро, ки ба онҳо имон доранд, шарҳ диҳанд, Худо иҷозат медиҳад, ки иштибоҳҳо ворид гарданд, то қавми Худоро водор созад, ки Каломи Ӯро бо диққати танқидӣ омӯзанд.

> “The fact that there is no controversy or agitation among God’s people should not be regarded as conclusive evidence that they are holding fast to sound doctrine. There is reason to fear that they may not be clearly discriminating between truth and error. When no new questions are started by investigation of the Scriptures, when no difference of opinion arises which will set men to searching the Bible for themselves to make sure that they have the truth, there will be many now, as in ancient times, who will hold to tradition and worship they know not what.

> «Он факт, ки дар миёни қавми Худо ҳеҷ баҳсу изтиробе нест, набояд ҳамчун далели қатъии он шумурда шавад, ки онҳо ба таълимоти саҳеҳ маҳкам мечаспанд. Сабабе барои тарс вуҷуд дорад, ки мабодо онҳо миёни ростӣ ва хатогӣ ба таври равшан тафриқа намекунанд. Ҳангоме ки аз таҳқиқи Навиштаҳо ҳеҷ масъалаи наве ба миён оварда намешавад, ҳангоме ки ҳеҷ ихтилофи назаре падид намеояд, ки одамонро водор созад барои худ Библияро ҷустуҷӯ кунанд, то мутмаин шаванд, ки онҳо ростиро доранд, он гоҳ бисёре аз мардум, чунон ки дар замонҳои қадим буд, ба анъана пойбанд хоҳанд монд ва чизеро саҷда хоҳанд кард, ки намедонанд чист.»

> “I have been shown that many who profess to have a knowledge of present truth know not what they believe. They do not understand the evidences of their faith. They have no just appreciation of the work for the present time. When the time of trial shall come, there are men now preaching to others who will find, upon examining the positions they hold, that there are many things for which they can give no satisfactory reason. Until thus tested they knew not their great ignorance. And there are many in the church who take it for granted that they understand what they believe; but, until controversy arises, they do not know their own weakness. When separated from those of like faith and compelled to stand singly and alone to explain their belief, they will be surprised to see how confused are their ideas of what they had accepted as truth. Certain it is that there has been among us a departure from the living God and a turning to men, putting human in place of divine wisdom.

> Ба ман нишон дода шуд, ки бисёре аз онҳое ки иқрор мекунанд, ки аз ҳақиқати ҳозира дониш доранд, намедонанд ба чӣ имон доранд. Онҳо далелҳои имони худро намефаҳманд. Онҳо барои кори замони ҳозира қадршиносии дуруст надоранд. Вақте ки вақти озмоиш фаро расад, ҳастанд мардоне, ки ҳоло ба дигарон мавъиза мекунанд, вале ҳангоми баррасии мавқеъҳое ки нигоҳ медоранд, хоҳанд ёфт, ки чизҳои бисёре ҳастанд, ки барои онҳо ҳеҷ сабаби қаноатбахш дода наметавонанд. То он даме ки ба чунин санҷиш дучор нашуда буданд, аз нодонии бузурги худ огоҳ набуданд. Ва дар калисо низ бисёранд, ки гумон мекунанд, ки он чиро ба он имон доранд, мефаҳманд; аммо то он даме ки баҳсу мунозира сар назанад, аз сустии худ хабар надоранд. Вақте ки аз онҳое ки ҳамимони онҳо ҳастанд ҷудо гардида, маҷбур шаванд, ки ба танҳоӣ ва яккаву танҳо барои шарҳи эътиқоди худ биистанд, ҳайрон хоҳанд шуд, ки андешаҳои онҳо дар бораи он чи ҳамчун ҳақиқат пазируфта буданд, то чӣ андоза парешон аст. Яқин аст, ки дар миёни мо аз Худои зинда дуршавӣ ва рӯй овардан ба инсонҳо ба амал омадааст, ба ҷои ҳикмати илоҳӣ ҳикмати башариро гузоштаанд.

> “God will arouse His people; if other means fail, heresies will come in among them, which will sift them, separating the chaff from the wheat. The Lord calls upon all who believe His word to awake out of sleep. Precious light has come, appropriate for this time. It is Bible truth, showing the perils that are right upon us. This light should lead us to a diligent study of the Scriptures and a most critical examination of the positions which we hold. God would have all the bearings and positions of truth thoroughly and perseveringly searched, with prayer and fasting. Believers are not to rest in suppositions and ill-defined ideas of what constitutes truth. Their faith must be firmly founded upon the word of God so that when the testing time shall come and they are brought before councils to answer for their faith they may be able to give a reason for the hope that is in them, with meekness and fear.

> «Худо қавми Худро бедор хоҳад кард; агар василаҳои дигар ноком шаванд, дар миёни онҳо бидъатҳо дохил хоҳанд шуд, ки онҳоро ҷудо карда, коҳро аз гандум ҷудо хоҳанд сохт. Худованд ҳамаи онҳоеро, ки ба каломи Ӯ имон доранд, фаро мехонад, ки аз хоб бедор шаванд. Нури гаронбаҳое омадааст, ки барои ин замон муносиб аст. Ин ҳақиқати Китоби Муқаддас аст, ки хатарҳоеро, ки айни ҳол бар сари мо қарор доранд, нишон медиҳад. Ин нур бояд моро ба омӯзиши ҷиддии Навиштаҳо ва ба санҷиши бисёр дақиқи мавқеъҳое, ки мо нигоҳ медорем, раҳнамоӣ кунад. Худо мехоҳад, ки ҳамаи паҳлуҳо ва мавқеъҳои ҳақиқат бо дуо ва рӯза ба таври комил ва бо истодагарӣ таҳқиқ карда шаванд. Имониён набояд бар гумонҳо ва тасаввуроти норавшани он чи ҳақиқатро ташкил медиҳад, такя кунанд. Имони онҳо бояд бар каломи Худо устуворона бино ёфта бошад, то вақте ки замони озмоиш фаро расад ва онҳо барои посух додан дар бораи имони худ ба ҳузури шӯроҳо оварда шаванд, битавонанд бо ҳалимӣ ва тарс барои умеде, ки дар онҳост, далел оваранд.

> “Agitate, agitate, agitate. The subjects which we present to the world must be to us a living reality. It is important that in defending the doctrines which we consider fundamental articles of faith we should never allow ourselves to employ arguments that are not wholly sound. These may avail to silence an opposer, but they do not honor the truth. We should present sound arguments, that will not only silence our opponents, but will bear the closest and most searching scrutiny. With those who have educated themselves as debaters there is great danger that they will not handle the word of God with fairness. In meeting an opponent it should be our earnest effort to present subjects in such a manner as to awaken conviction in his mind, instead of seeking merely to give confidence to the believer.

> «Таҳрик диҳед, таҳрик диҳед, таҳрик диҳед. Мавзӯъҳое, ки мо ба ҷаҳон пешниҳод мекунем, бояд барои мо воқеияти зинда бошанд. Муҳим аст, ки ҳангоми ҳимояи таълимотҳое, ки мо онҳоро мақолаҳои асосии имон мешуморем, ҳаргиз ба худ иҷозат надиҳем, ки аз далелҳое истифода барем, ки комилан саҳеҳ нестанд. Чунин далелҳо метавонанд барои хомӯш кардани мухолиф кофӣ бошанд, аммо онҳо ҳақиқатро иззат намедиҳанд. Мо бояд далелҳои устувор пеш оварем, ки на танҳо мухолифони моро хомӯш созанд, балки ба дақиқтарин ва амиқтарин баррасӣ низ тоб оваранд. Дар миёни онҳое ки худро чун мунозиракунандагон тарбия кардаанд, хатари бузурге вуҷуд дорад, ки онҳо бо каломи Худо бо инсоф рафтор нахоҳанд кард. Ҳангоми рӯ ба рӯ шудан бо мухолиф, кӯшиши ҷиддии мо бояд ин бошад, ки мавзӯъҳоро ба тарзе пешниҳод намоем, ки дар зеҳни ӯ эътиқод бедор гардад, на ин ки танҳо дар дили имондор итминон ба вуҷуд оварем.»

> “Whatever may be man’s intellectual advancement, let him not for a moment think that there is no need of thorough and continuous searching of the Scriptures for greater light. As a people we are called individually to be students of prophecy. We must watch with earnestness that we may discern any ray of light which God shall present to us. We are to catch the first gleamings of truth; and through prayerful study clearer light may be obtained, which can be brought before others.” Testimonies, volume 5, 708.

> «Чӣ қадаре ки пешрафти зеҳнии инсон баланд бошад ҳам, бигзор ӯ ҳатто барои як лаҳза ҳам фикр накунад, ки ба ҷустуҷӯи амиқ ва пайвастаи Навиштаҳо барои нури бештар ниёзе нест. Мо ҳамчун қавм даъват шудаем, ки ҳар яки мо шахсан донишҷӯи пешгӯӣ бошем. Мо бояд бо ҷиддият бедор бошем, то ҳар шуоъи нуреро, ки Худо ба мо пешкаш хоҳад кард, дарк намоем. Мо бояд нахустин дурахшишҳои ҳақиқатро дарёбем; ва тавассути омӯзиши бо дуо ҳамроҳ нури равшантаре метавонад ба даст оварда шавад, ки онро метавон пеши дигарон гузошт». Testimonies, volume 5, 708.

The “students of prophecy” that ultimately makeup the one hundred and forty-four thousand will be “individually tested and proved,” in advance of their confrontation with the earthly powers who bring about the soon-coming Sunday law crisis and persecution. The faithful will first be “aroused” by God. The sleeping virgins will be “aroused” from the slumber they have fallen into during the tarrying time. If they will not awaken by the message that God has presented through the articles that have been sent forth since July of 2023, then God will allow “heresies” to “come in among them” which will finish the separation of the wheat and tares through a sifting process. We are now in that sifting process.

«Донишҷӯёни нубувват», ки дар ниҳоят саду чиҳилу чаҳор ҳазорро ташкил медиҳанд, пеш аз рӯбарӯ шуданашон бо қудратҳои заминӣ, ки буҳрони қарибулвуқӯи қонуни якшанбе ва таъқиботро ба вуҷуд меоранд, «ба таври инфиродӣ озмуда ва исбот» хоҳанд шуд. Аввалан, вафодорон аз ҷониби Худо «бедор» карда хоҳанд шуд. Бокирагони хуфта аз хоболудие, ки дар айёми таъхир ба он афтодаанд, «бедор» карда хоҳанд шуд. Агар онҳо бо паёме, ки Худо тавассути мақолаҳое, ки аз моҳи июли соли 2023 ба ин сӯ фиристода шудаанд, пешниҳод кардааст, бедор нашаванд, он гоҳ Худо иҷозат хоҳад дод, ки «бидъатҳо» «дар миёни онҳо дохил шаванд», ки тавассути ҷараёни такондиҳӣ ҷудоии гандум ва алафи бегонаҳоро ба анҷом хоҳад расонд. Мо ҳоло дар ҳамон ҷараёни такондиҳӣ қарор дорем.

There are three options available to those who have been following in the controversy of the correct identification of Modern Rome. One option is that the United States is Modern Rome, the other is that the papal power is Modern Rome and the third option is that both of the previous positions are incorrect and some other power is represented by the robbers of Daniel’s people who exalt themselves, fall, and establish the vision in verse fourteen of Daniel chapter eleven.

Барои онҳое ки дар баҳси шиносоии дурусти Руми муосир пайравӣ кардаанд, се имконият мавҷуд аст. Як имконият ин аст, ки Иёлоти Муттаҳида Руми муосир аст; дигаре ин аст, ки қудрати папавӣ Руми муосир аст; ва имконияти сеюм ин аст, ки ҳар ду мавқеи пешина нодурустанд ва қудрати дигаре аз ҷониби роҳзанони қавми Дониёл намояндагӣ мешавад, ки худро боло мебардоранд, суқут мекунанд ва рӯъёро дар ояти чордаҳуми боби ёздаҳуми китоби Дониёл барпо месозанд.

I contend that the disagreement of whether Modern Rome is the papal power or the United States, has been allowed to be introduced into this movement for the purpose of forcing His people to study His prophetic Word. God has brought about this controversy in a manifestation of His mercy. I contend the disagreement is more about preparing His people for the coming crisis than simply identifying who is right and who is wrong about Modern Rome. The disagreement was allowed and designed by God to demonstrate, for any who wish to see, that their own personal understanding of His prophetic Word is incomplete or incorrect. The controversy is therefore evidence of God’s mercy.

Ман исрор меварзам, ки ихтилоф дар бораи он ки оё Руми муосир қудрати папагӣ аст ё Иёлоти Муттаҳида, иҷозат дода шудааст, ки ба ин ҳаракат ворид гардад, ба ин мақсад, ки халқи Худро водор созад Каломи нубувватии Ӯро биомӯзанд. Худо ин баҳсро ҳамчун зуҳури раҳмати Худ ба вуҷуд овардааст. Ман исрор меварзам, ки ин ихтилоф бештар ба омода сохтани халқи Ӯ барои бӯҳрони оянда марбут аст, на танҳо ба муайян кардани он ки дар бораи Руми муосир кӣ ҳақ аст ва кӣ ноҳақ. Ин ихтилофро Худо иҷозат дода ва тарҳрезӣ намудааст, то барои ҳар касе ки хоҳад бубинад, нишон диҳад, ки фаҳмиши шахсии худи онҳо аз Каломи нубувватии Ӯ нокофӣ ё нодуруст аст. Пас, ин баҳс далели раҳмати Худост.

The controversy not only involves the identification of who is the power represented by the robbers of thy people, but also whether the methodology of line upon line that both sides of the controversy profess to uphold is being properly applied. The prophetic rules associated with the methodology of line upon line includes special prophetic principles which will be part of the sifting process of the wheat and tares. Three elements of the methodology of line upon line which I contend are being misunderstood in this current controversy are Christ as the Truth, and Christ as Alpha and Omega, and a triple application of prophecy.

Баҳс на танҳо ба муайян кардани он марбут аст, ки қуввае, ки аз ҷониби роҳзанони қавми ту намояндагӣ мешавад, кист, балки ҳамчунин ба он низ, ки оё усули «сатр бар сатр», ки ҳар ду ҷониби ин баҳс эътироф доранд, дуруст татбиқ мегардад ё не. Қоидаҳои нубувватие, ки бо усули «сатр бар сатр» вобастаанд, усулҳои махсуси нубувватиро дар бар мегиранд, ки қисми раванди ҷудосозии гандум ва мастакҳо хоҳанд буд. Се унсури усули «сатр бар сатр», ки ман исбот мекунам дар ин баҳси ҳозира нодуруст фаҳмида мешаванд, инҳоянд: Масеҳ ҳамчун Ҳақиқат, ва Масеҳ ҳамчун Алфа ва Омега, ва татбиқи сегонаи нубувват.

Ultimately those who hold to an incorrect understanding of verse fourteen of Daniel eleven will be found to be basing their doctrinal position upon a private interpretation.

Дар ниҳоят, маълум хоҳад шуд, ки онҳое, ки ба фаҳмиши нодурусти ояти чордаҳуми Дониёл ёздаҳ пойбанданд, мавқеи ақидавии худро бар тафсири шахсӣ бино кардаанд.

> We have also a more sure word of prophecy; whereunto ye do well that ye take heed, as unto a light that shineth in a dark place, until the day dawn, and the day star arise in your hearts: Knowing this first, that no prophecy of the scripture is of any private interpretation. For the prophecy came not in old time by the will of man: but holy men of God spake as they were moved by the Holy Ghost. 2 Peter 1:19–21.

> Ва мо ҳамчунин каломи нубуввати боз ҳам боэътимодтар дорем; ва хуб мекунед, агар ба он таваҷҷуҳ намоед, мисли чароғе ки дар ҷои торику зулмонӣ медурахшад, то даме ки рӯз бишукуфад ва ситораи субҳ дар дилҳои шумо тулӯъ кунад; пеш аз ҳама инро бидонед, ки ҳеҷ нубуввати Навиштаҷот мавриди тафсири хусусии касе нест. Зеро нубувват дар замонҳои қадим бо иродаи инсон наомадааст; балки одамони муқаддаси Худо сухан гуфтанд, ҳангоме ки онҳоро Рӯҳулқудс ба ҳаракат меовард. 2 Peter 1:19–21.

In the controversy over verse fourteen, an example of what I understand to be a “private interpretation” is found in The Great Controversy.

Дар ихтилоф оид ба ояти чордаҳум, намунае аз он чи ман онро «тафсири хусусӣ» мефаҳмам, дар «Муборизаи Бузург» ёфт мешавад.

> “As the Sabbath has become the special point of controversy throughout Christendom, and religious and secular authorities have combined to enforce the observance of the Sunday, the persistent refusal of a small minority to yield to the popular demand will make them objects of universal execration. It will be urged that the few who stand in opposition to an institution of the church and a law of the state ought not to be tolerated; that it is better for them to suffer than for whole nations to be thrown into confusion and lawlessness. The same argument many centuries ago was brought against Christ by the ‘rulers of the people.’ ‘It is expedient for us,’ said the wily Caiaphas, ‘that one man should die for the people, and that the whole nation perish not.’ John 11:50. This argument will appear conclusive; and a decree will finally be issued against those who hallow the Sabbath of the fourth commandment, denouncing them as deserving of the severest punishment and giving the people liberty, after a certain time, to put them to death. Romanism in the Old World and apostate Protestantism in the New will pursue a similar course toward those who honor all the divine precepts.” The Great Controversy, 615.

> «Вақте ки шанбе дар тамоми ҷаҳони масеҳият ба нуқтаи махсуси баҳс табдил ёфтааст, ва ҳокимиятҳои динӣ ва дунявӣ барои маҷбур сохтани риояи якшанбе муттаҳид шудаанд, радкунии пайгиронаи як ақаллияти хурд аз таслим шудан ба талаби оммавӣ онҳоро ба объекти нафрати умумӣ табдил хоҳад дод. Исрор хоҳанд варзид, ки он чанд нафаре, ки бар зидди як ниҳоди калисо ва қонуни давлат меистанд, набояд таҳаммул карда шаванд; ки беҳтар аст онҳо азоб кашанд, аз он ки тамоми миллатҳо ба ошуфтагӣ ва бефармонӣ гирифтор гарданд. Ҳамин далел садҳо сол пеш бар зидди Масеҳ аз ҷониби “пешвоёни қавм” оварда шуда буд. «Барои мо фоидаовар аст, — гуфт Қаёфоси маккор, — ки як одам барои мардум бимирад ва тамоми миллат ҳалок нашавад». Юҳанно 11:50. Ин далел қатъӣ хоҳад намуд; ва дар ниҳоят бар зидди онҳое, ки шанбеи аҳкоми чорумро муқаддас мешуморанд, фармоне содир хоҳад шуд, ки онҳоро ҳамчун сазовори сахттарин ҷазо маҳкум месозад ва ба мардум, пас аз муддати муайян, озодӣ медиҳад, ки онҳоро ба қатл расонанд. Католикияти Румӣ дар Ҷаҳони Қадим ва протестантизми муртад дар Ҷаҳони Нав нисбат ба онҳое, ки ҳамаи аҳкоми илоҳиро гиромӣ медоранд, роҳи монанде пеш хоҳанд гирифт». Муборизаи Бузург, 615.

“Christendom” represents the worldwide community of Christians or the collective body of Christian-majority countries and cultures. The term is often used to denote the parts of the world where Christianity is the dominant religion and has significantly influenced the culture, laws, and social norms. Christendom encompasses the global expanse of Christianity in terms of its followers, cultural impact, and historical significance. Without removing the repetition that exists in the Ellen White CD-ROM, the word Christendom occurs one hundred and seventy-six times. Geographically Sister White identifies that Christendom in general represents Europe and the Americas. In the context of Sister White, Europe is identified as the Old World and the Americas are the New World.

«Олами масеҳият» ҷомеаи умумиҷаҳонии масеҳиён ё маҷмӯи кишварҳо ва фарҳангҳоеро ифода мекунад, ки аксарияти онҳо масеҳӣ мебошанд. Ин истилоҳ аксаран барои далолат бар он қисматҳои ҷаҳон истифода мешавад, ки дар онҳо масеҳият дини ҳоким аст ва ба фарҳанг, қонунҳо ва меъёрҳои иҷтимоӣ таъсири назаррас расондааст. Олами масеҳият паҳнои ҷаҳонии масеҳиятро аз лиҳози пайравонаш, таъсири фарҳангӣ ва аҳамияти таърихии он дар бар мегирад. Бе бартараф кардани такроре, ки дар CD-ROM-и Эллен Уайт мавҷуд аст, вожаи «Christendom» яксаду ҳафтоду шаш бор дучор меояд. Аз ҷиҳати ҷуғрофӣ, Хоҳар Уайт муайян месозад, ки олами масеҳият, ба таври умум, Аврупо ва Амрикоҳоро намояндагӣ мекунад. Дар заминаи навиштаҳои Хоҳар Уайт, Аврупо ҳамчун Ҷаҳони Қадим ва Амрикоҳо ҳамчун Ҷаҳони Нав муайян карда мешаванд.

> “But the beast with lamblike horns was seen ‘coming up out of the earth.’ Instead of overthrowing other powers to establish itself, the nation thus represented must arise in territory previously unoccupied and grow up gradually and peacefully. It could not, then, arise among the crowded and struggling nationalities of the Old World—that turbulent sea of ‘peoples, and multitudes, and nations, and tongues.’ It must be sought in the Western Continent.

> «Аммо ҳайвони дорои шохҳои монанди барра дида шуд, ки “аз замин берун меомад”. Ба ҷои он ки барои барқарор кардани худ қудратҳои дигарро сарнагун созад, миллате ки ба ин васила рамзӣ тасвир шудааст, бояд дар сарзамине, ки пештар ишғол нашуда буд, ба вуҷуд ояд ва тадриҷан ва осоишта рушд кунад. Пас, он наметавонад дар миёни миллатҳои сериздиҳом ва дар кашмакашбудаи Ҷаҳони Қадим ба вуҷуд омада бошад, — он баҳри пурталотуми “қавмҳо, ва анбӯҳҳо, ва миллатҳо, ва забонҳо”. Онро бояд дар Қитъаи Ғарбӣ ҷустуҷӯ кард.»

> “What nation of the New World was in 1798 rising into power, giving promise of strength and greatness, and attracting the attention of the world? The application of the symbol admits of no question. One nation, and only one, meets the specifications of this prophecy; it points unmistakably to the United States of America.’ The Great Controversy, 441.

> «Кадом миллати Дунёи Нав дар соли 1798 ба қудрат бармехост, ваъдаи қувват ва бузургӣ медод ва таваҷҷуҳи ҷаҳонро ба худ ҷалб мекард? Татбиқи ин рамз ҳеҷ ҷои савол намегузорад. Як миллат, ва танҳо як миллат, ба хусусиятҳои ин нубувват мувофиқат мекунад; он бетағйир ба Иёлоти Муттаҳидаи Амрико ишора мекунад». «Ҷанҷоли Бузург», 441.

The last sentence in the paragraph we are considering has been employed to suggest that “Romanism in the Old World and apostate Protestantism in the New” is identifying “Romanism of the Old World” as the papacy during the Dark Ages, and the United States (apostate Protestantism) as Modern Rome, represented by the phrase “apostate Protestantism in the New.” The “Old” is defined as past history, and the “New” is defined as modern or current history. That application wrest Sister White’s established understanding of both Christendom and the Old and New world.

Ҷумлаи охирин дар банде, ки мо баррасӣ менамоем, барои пешниҳод кардани он ба кор бурда шудааст, ки «романизм дар Ҷаҳони Қадим ва протестантизми муртад дар Ҷаҳони Нав» ба он маъно аст, ки «романизми Ҷаҳони Қадим» папагариро дар давраи Асрҳои Торик муайян месозад, ва Иёлоти Муттаҳида (протестантизми муртад) ҳамчун Руми муосир, ки бо ибораи «протестантизми муртад дар Ҷаҳони Нав» ифода ёфтааст. «Қадим» ҳамчун таърихи гузашта таъриф карда мешавад, ва «Нав» ҳамчун таърихи муосир ё ҷорӣ таъриф карда мешавад. Он татбиқ фаҳмиши устуворшудаи хоҳар Уайтро ҳам дар бораи насроният ва ҳам дар бораи Ҷаҳони Қадим ва Ҷаҳони Нав таҳриф мекунад.

Those who apply the sentence in terms of past and future history, identify “a private interpretation” in direct contradiction to Sister White’s intended meaning. The claim is that the “Old World” represents past history and the “New” represents modern or current history (New).

Онҳое ки ин ҷумлаҳоро нисбат ба таърихи гузашта ва оянда татбиқ мекунанд, «тафсири хусусӣ»-еро муайян месозанд, ки мустақиман ба маънои мавриди назари хоҳар Уайт мухолиф аст. Иддао ин аст, ки «Олами Қадим» таърихи гузаштаро ифода мекунад ва «Ҷадид» таърихи муосир ё кунуниро (Ҷадид) ифода менамояд.

The passage says, “will pursue.” Romanism and apostate Protestantism “will pursue a similar course toward those who honor all the divine precepts.” The Old World in the passage is Europe and the New world is the Americas. Sister White is teaching that the entire world is to be confronted by the Sunday law test, and that Romanism will lead out in the persecutions in Europe and apostate Protestantism will lead out in persecutions in the Americas. The Americas and Europe are what is defined as “Christendom.” Both Romanism and apostate Protestantism “will pursue a similar course toward those who honor all the divine precepts.”

Ин порча мегӯяд: «пайгирӣ хоҳад кард». Румигароӣ ва протестантизми муртад «нисбат ба онҳое ки ҳамаи аҳкоми илоҳиро эҳтиром мекунанд, роҳи монанде пеш хоҳанд гирифт». Дар ин порча Ҷаҳони Қадим Аврупо аст ва Ҷаҳони Нав Амрикоҳо мебошанд. Хоҳар Уайт таълим медиҳад, ки тамоми ҷаҳон бояд бо озмоиши қонуни якшанбе рӯ ба рӯ гардад, ва ки румигароӣ дар таъқибот дар Аврупо пешсаф хоҳад шуд ва протестантизми муртад дар таъқибот дар Амрикоҳо пешсаф хоҳад шуд. Амрикоҳо ва Аврупо он чизе мебошанд, ки «ҷаҳони масеҳият» таъриф мешавад. Ҳам румигароӣ ва ҳам протестантизми муртад «нисбат ба онҳое ки ҳамаи аҳкоми илоҳиро эҳтиром мекунанд, роҳи монанде пеш хоҳанд гирифт».

“Will pursue” is identifying a future action by both powers, and it is grammatically impossible to suggest that Romanism of the Old World is the papal power of the Dark Ages. The persecution carried out by both powers is future tense. The definition of the phrase is “will pursue” and it means to follow or chase after something with the intention of achieving or attaining it. It implies a future action where an individual or group is committed to actively seeking a goal or objective.

«Таъқиб хоҳад кард» амали ояндаро аз ҷониби ҳар ду қудрат муайян мекунад, ва аз ҷиҳати дастурӣ ғайримумкин аст, ки пешниҳод карда шавад, ки румгароии Ҷаҳони Қадим ҳамон қудрати папавии Асрҳои Торик аст. Таъқибе, ки аз ҷониби ҳар ду қудрат анҷом дода мешавад, дар замони оянда аст. Таърифи ин ибора «таъқиб хоҳад кард» мебошад ва он маънои пайравӣ кардан ё аз паси чизе шитофтанро бо нияти ба даст овардан ё ноил шудан ба он дорад. Он амали ояндаро ифода мекунад, ки дар он як фард ё гурӯҳ ба таври фаъолонаи ҷустуҷӯи ҳадаф ё мақсад ӯҳдадор аст.

The phrase can be applied in various contexts: “She will pursue a career in medicine,” meaning she plans to work towards becoming a medical professional. “He will pursue a degree in engineering,” indicating he intends to study engineering at a higher educational institution. “The team will pursue the project until completion,” suggesting the team will continue working on the project until it is finished. “They will pursue legal action against the company,” meaning they intend to take legal steps to address a grievance or seek justice. Overall, “will pursue” implies determination, commitment, and a clear intention to achieve a specific goal or outcome in the future.

Ин ибораро метавон дар заминаҳои гуногун ба кор бурд: «Вай фаъолияти касбиро дар соҳаи тиб пайгирӣ хоҳад кард», яъне ӯ ният дорад барои табдил ёфтан ба мутахассиси соҳаи тиб саъю кӯшиш намояд. «Ӯ барои гирифтани дараҷа дар муҳандисӣ талош хоҳад кард», ки нишон медиҳад ӯ қасд дорад муҳандисиро дар муассисаи таҳсилоти олии касбӣ омӯзад. «Даста то анҷом ёфтани лоиҳа онро пайгирӣ хоҳад кард», ки бар он далолат мекунад, ки даста корро бар рӯи лоиҳа то ба итмом расидани он идома хоҳад дод. «Онҳо алайҳи ширкат чораҳои ҳуқуқӣ хоҳанд андешид», яъне онҳо ният доранд барои баррасии шикоят ё ҷустани адолат иқдомҳои ҳуқуқӣ анҷом диҳанд. Дар маҷмӯъ, «пайгирӣ хоҳад кард» аз қатъият, ӯҳдадорӣ ва нияти равшани расидан ба ҳадаф ё натиҷаи муайян дар оянда далолат мекунад.

The private interpretation that is employed to teach that Romanism of the Old World is past history, is thereafter employed as a plank to uphold an incorrect application of a triple application of prophecy. It argues that the triple application of Rome represents pagan Rome, followed by papal Rome and then the United States as the third of the three Rome’s. A very similar flawed application was employed shortly after September 11, 2001, when a group separated from the movement over the book of Joel.

Тафсири хусусие, ки барои таълим додани он ба кор бурда мешавад, ки румгароии Олами Қадим таърихи гузашта аст, баъдан ҳамчун такягоҳе истифода мешавад, то татбиқи нодурусти як татбиқи сегонаи нубувватро устувор нигоҳ дорад. Он баҳс мекунад, ки татбиқи сегонаи Рум Руми бутпарастро ифода мекунад, ки баъд аз он Руми папавӣ меояд ва сипас Иёлоти Муттаҳида ҳамчун саввуми се «Рум» қарор мегирад. Як татбиқи бисёр монанди нодуруст чанде пас аз 11 сентябри соли 2001 ба кор бурда шуд, вақте ки гурӯҳе бар сари китоби Юил аз ҳаракат ҷудо шуд.

The controversy then began at a camp meeting in Canada where the triple application of the three woes was incorporated into the book of Joel to teach that Islam of the third woe was the nation that came against the land in verse six of chapter one. That nation is papal Rome, but a private interpretation was introduced claiming the nation was Islam. The triple application of three woes had established Islam as the power of September 11, 2001, and the new private interpretation insisted the papal power of Joel chapter one was actually Islam. A private interpretation that rejected the correct identification of papal power in the book of Joel was bolstered up by an incorrect application of the three woes. Now a private interpretation setting aside the papal power for the United States is being introduced.

Пас ин баҳс дар як ҷамъомади урдугоҳӣ дар Канада оғоз ёфт, ки дар он татбиқи сегонаи се вой ба китоби Юил ворид карда шуд, то таълим дода шавад, ки Исломи войи сеюм ҳамон миллате буд, ки дар ояти шаши боби якум бар зидди замин омад. Он миллат Руми папистӣ аст, аммо як тафсири хусусӣ ворид карда шуд, ки иддао мекард он миллат Ислом аст. Татбиқи сегонаи се вой Исломро ҳамчун қудрати 11 сентябри соли 2001 муқаррар карда буд, ва тафсири нави хусусӣ пофишорӣ мекард, ки қудрати папистии боби якуми Юил дар асл Ислом будааст. Тафсири хусусие, ки шинохти дурусти қудрати папистиро дар китоби Юил рад мекард, бо татбиқи нодурусти се вой тақвият дода шуд. Акнун тафсири хусусие, ки қудрати папистиро ба фоидаи Иёлоти Муттаҳида канор мегузорад, ворид карда мешавад.

> The thing that hath been, it is that which shall be; and that which is done is that which shall be done: and there is no new thing under the sun. Is there anything whereof it may be said, See, this is new? it hath been already of old time, which was before us. Ecclesiastes 1:9, 10.

> Чизе ки буд, ҳамон аст, ки хоҳад буд; ва он чи ба амал омадааст, ҳамон аст, ки ба амал хоҳад омад; ва дар зери офтоб ҳеҷ чизи наве нест. Оё чизе ҳаст, ки дар бораи он гуфта шавад: «Бубин, ин нав аст»? Он аллакай дар замонҳои қадим вуҷуд дошт, пеш аз мо. Воиз 1:9, 10.

The controversies of the last days include the repetition of old controversies, and Daniel chapter eleven has the controversy of Uriah Smith placing his private interpretation upon the symbol of the king of the north. In so doing he manufactured an understanding of Daniel chapter eleven that only produced darkness. In these last days the controversies that are repeated are especially identifying the fruit of applying private interpretations to established truth. This is what Smith did in his book, Daniel and the Revelation. This is what was done in the controversy in the book of Joel, and it is the same dynamics that are being employed when one paragraph from The Great Controversy avoids the definition within the world and within the writings of Ellen White as to what “Christendom” represents, along with the rejection of the basic rules of grammar that identify the phrase “will pursue” identifies a future event. From that point of reference, the flawed concept that the “Old World” is the history of the papal power from 538 unto 1798, is then used to argue against the established understanding of the definition of a triple application of prophecy.

Баҳсҳои рӯзҳои охир такрори баҳсҳои кӯҳнаро низ дар бар мегиранд, ва дар боби ёздаҳуми Дониёл баҳси Уриё Смит мавҷуд аст, ки ӯ тафсири хусусии худро бар рамзи подшоҳи шимол татбиқ намуд. Бо ин кор ӯ фаҳмише аз боби ёздаҳуми Дониёл сохта баровард, ки танҳо торикӣ ба вуҷуд овард. Дар ин рӯзҳои охир, баҳсҳое, ки такрор мешаванд, махсусан меваи татбиқ кардани тафсирҳои хусусиро ба ҳақиқати устувор ошкор месозанд. Ин аст он чизе ки Смит дар китоби худ, «Дониёл ва Ваҳй», анҷом дод. Ин аст он чизе ки дар баҳси вобаста ба китоби Юил анҷом дода шуд, ва ҳамин гуна равандҳо ба кор бурда мешаванд, вақте ки як банди «Муборизаи Бузург» аз таърифи мавҷуд дар ҷаҳон ва дар навиштаҳои Эллен Уайт дар бораи он ки «Ҷаҳони Масеҳият» чиро ифода мекунад, канораҷӯӣ менамояд, ҳамроҳ бо рад кардани қоидаҳои асосии дастур, ки муайян месозанд ибораи «пайгирӣ хоҳад кард» воқеаи ояндаро муайян мекунад. Аз ҳамин нуқтаи истинод, мафҳуми носаҳеҳе, ки «Ҷаҳони Кӯҳна» таърихи қудрати папаро аз соли 538 то 1798 аст, сипас барои баҳс кардан бар зидди фаҳмиши устувор оид ба таърифи татбиқи сегонаи нубувват истифода мешавад.

> “All that God has in prophetic history specified to be fulfilled in the past has been, and all that is yet to come in its order will be. Daniel, God’s prophet, stands in his place. John stands in his place. In the Revelation the Lion of the tribe of Judah has opened to the students of prophecy the book of Daniel, and thus is Daniel standing in his place. He bears his testimony, that which the Lord revealed to him in vision of the great and solemn events which we must know as we stand on the very threshold of their fulfillment.

> «Ҳамаи он чи Худо дар таърихи пешгӯёна муайян кардааст, ки бояд дар гузашта иҷро мегардид, иҷро шудааст; ва ҳар он чи ҳанӯз бояд ба тартиби худ ба амал ояд, ба амал хоҳад омад. Дониёл, пайғамбари Худо, дар ҷои худ меистад. Юҳанно дар ҷои худ меистад. Дар Ваҳй Шери қабилаи Яҳудо китоби Дониёлро барои омӯзандагони пешгӯӣ кушодааст, ва ба ин тариқ Дониёл дар ҷои худ меистад. Ӯ шаҳодати худро мерасонад, он чиро ки Худованд ба ӯ дар рӯъё дар бораи воқеаҳои бузург ва муҳташаме ошкор кардааст, ки мо бояд онҳоро бидонем, ҳангоме ки бар остонаи худи иҷрои онҳо истодаем.»

> “In history and prophecy the Word of God portrays the long continued conflict between truth and error. That conflict is yet in progress. Those things which have been, will be repeated. Old controversies will be revived, and new theories will be continually arising. But God’s people, who in their belief and fulfillment of prophecy have acted a part in the proclamation of the first, second, and third angels’ messages, know where they stand. They have an experience that is more precious than fine gold. They are to stand firm as a rock, holding the beginning of their confidence steadfast unto the end.” Selected Messages, book 2, 109.

> «Дар таърих ва дар нубувват Каломи Худо муборизаи тӯлонӣ ва давомдори миёни ростӣ ва гумроҳиро тасвир мекунад. Он мубориза ҳанӯз ҳам идома дорад. Он чи пеш омада буд, боз такрор хоҳад шуд. Баҳсҳои кӯҳна аз нав зинда хоҳанд гашт, ва назарияҳои нав пайваста пайдо хоҳанд шуд. Аммо қавми Худо, ки дар эътиқоди худ ва дар иҷрои нубувват дар эълони паёмҳои фариштаи якум, дуюм ва сеюм саҳм гирифтаанд, медонанд, ки дар куҷо истодаанд. Онҳо таҷрибае доранд, ки аз тиллои холис ҳам гаронбаҳотар аст. Онҳо бояд мисли сахра устувор биистанд ва ибтидои эътимоди худро то ба охир беҷунбиш нигоҳ доранд.» Selected Messages, book 2, 109.

It can be easily demonstrated that Sister White identifies Paul’s “beginning of their confidence,” as the foundational truths of Adventism. The Millerites taught the robbers of thy people was the papal power, and from 1989 onward the movement of the one hundred and forty-four thousand has repeatedly identified the same understanding of the symbol as did the Millerites. There is now a “new theory” as to who the robbers of thy people are, and it has revived an old controversy in the sense that it uses an incorrect identification of an established prophetic symbol to build a prophetic model that is erected upon sand. Whether it was Smith’s private interpretation, or the false application of the nation in Joel chapter one, or the identification of the United States as Modern Rome; all three fallacies attack the correct understanding of papal Rome in the last days, and in so doing they attack the symbol that establishes the prophetic vision that identifies whether God’s people perish or live.

Бо осонӣ метавон исбот кард, ки хоҳар Уайт «оғози эътимоди онҳоро»-и Павлусро ҳамчун ҳақоиқи бунёдии Адвентизм муайян мекунад. Миллериён таълим медоданд, ки «ғоратгарони қавми ту» қудрати папагӣ аст, ва аз соли 1989 ба ин сӯ ҳаракати яксаду чиҳилу чор ҳазор борҳо ҳамон фаҳмиши ин рамзро, ки Миллериён доштанд, такроран муайян кардааст. Акнун назарияи «нав» дар бораи он ки «ғоратгарони қавми ту» кистанд, ба миён омадааст, ва он баҳси кӯҳнаро аз нав зинда кардааст, ба он маъно ки аз муайянсозии нодурусти як рамзи муқарраршудаи набавӣ истифода мебарад, то қолаби набавие бунёд кунад, ки бар рег барафрохта шудааст. Хоҳ ин тафсири хусусии Смит бошад, ё татбиқи ботили миллат дар боби якуми Юил, ё муайян кардани Иёлоти Муттаҳида ҳамчун Руми Замонавӣ; ҳар се иштибоҳ ба фаҳмиши дурусти Руми папагӣ дар рӯзҳои охир ҳамла мекунанд, ва бо ин кор ба он рамзе ҳамла мекунанд, ки рӯъёи набавиро барпо медорад, рӯъёе ки муайян месозад, ки қавми Худо ҳалок мешаванд ё зинда мемонанд.

In the future Romanism in Europe and apostate Protestantism in the Americas “will pursue” persecution of Sabbath-keepers as has been done throughout sacred history.

Дар оянда, католикияти румӣ дар Аврупо ва протестантизми муртад дар Амрикоҳо, чунон ки дар тамоми таърихи муқаддас анҷом ёфтааст, таъқиботи нигаҳдорандагони шанберо «пайгирӣ хоҳанд кард».

> “God will arouse His people; if other means fail, heresies will come in among them, which will sift them, separating the chaff from the wheat. The Lord calls upon all who believe His word to awake out of sleep. Precious light has come, appropriate for this time. It is Bible truth, showing the perils that are right upon us. This light should lead us to a diligent study of the Scriptures and a most critical examination of the positions which we hold. God would have all the bearings and positions of truth thoroughly and perseveringly searched, with prayer and fasting. Believers are not to rest in suppositions and ill-defined ideas of what constitutes truth.” Gospel Workers, 299.

> «Худо қавми Худро бедор хоҳад сохт; агар василаҳои дигар ноком шаванд, бидъатҳо миёни онҳо дохил хоҳанд шуд, ки онҳоро элак карда, коҳро аз гандум ҷудо хоҳанд намуд. Худованд ҳамаи онҳоеро, ки ба каломи Ӯ имон доранд, фаро мехонад, то аз хоб бедор шаванд. Нуре гаронбаҳо омадааст, ки барои ҳамин замон муносиб аст. Ин ҳақиқати Китоби Муқаддас аст, ки хатарҳоеро, ки айнан бар сари мо қарор доранд, нишон медиҳад. Ин нур бояд моро ба омӯзиши ҷиддии Навиштаҳо ва ба санҷиши бисёр дақиқи мавқеъҳое, ки мо нигоҳ медорем, роҳнамоӣ намояд. Худо мехоҳад, ки ҳамаи ҷиҳатҳо ва мавқеъҳои ҳақиқат бо дуо ва рӯза ҳаматарафа ва пайгирона таҳқиқ карда шаванд. Имоноварон набояд бар гумонҳо ва тасаввуроти норавшани он чи ҳақиқатро ташкил медиҳад, ором гиранд». Gospel Workers, 299.

We will continue these thoughts in the next article.

Мо ин андешаҳоро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

Back to Articles