Article

# Китоби Дониёл — Рақами яксаду чилу чор

Аҳамияти нубувватии фурӯпошии Ҳизби Демократ дар Иёлоти Муттаҳидаи Амрико

Author

Jeff Pippenger

Published

March 18, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Фурӯпошии ҳизби Демократӣ дар Иёлоти Муттаҳида мавзӯи мушаххаси пешгӯии Китоби Муқаддас аст. Он яке аз хусусиятҳои пешгӯишавандаест, ки бо президенти ҳаштум ва охирини Иёлоти Муттаҳида алоқаманд аст. Он бо равандҳои пешгӯишавандаи ба сари тасвири ҳайвони ваҳшӣ гардонидани президенти ҳаштум, ки аз ҷумлаи ҳафт аст, иртибот дорад. Тасвири ҳайвони ваҳшӣ дар ҷаҳон дуҷанба аст, вале ҳамзамон сегона низ ҳаст. Он аз он ҷиҳат дуҷанба аст, ки иттиҳоди Калисо ва Давлатро ифода мекунад, аммо аз он ҷиҳат сегона аст, ки аз даҳ подшоҳ (ҳунари давлатдорӣ) таркиб ёфтааст, ки онҳоро подшоҳи аввалиндараҷа (ҳунари калисодорӣ) роҳнамоӣ мекунад. Он ҳайвонро як сар савор мешавад ва бар он ҳукм меронад, ва он сари ҳаштум аст, ки аз ҷумлаи ҳафт мебошад.

Сурати ҳайвон дар Иёлоти Муттаҳида дуҷиҳата аст, вале ҳамзамон сеҷиҳата низ ҳаст. Он аз ин ҷиҳат дуҷиҳата аст, ки иттиҳоди калисо ва давлатро ифода мекунад; аммо аз ин ҷиҳат сеҷиҳата аст, ки аз шохи ҷумҳурихоҳи муртад (ҳунари давлатдорӣ) таркиб ёфтааст, ки онро шохи протестантии муртад (ҳунари калисодорӣ) роҳнамоӣ мекунад. Бар он ҳайвон як сар савор аст ва бар он ҳукм меронад, ва он ҳамон сари ҳаштум аст, ки аз ҷумлаи ҳафт аст.

Сар, дар ҳар ду ҳолат, як диктатори комили мутлақ аст. Муҳите, ки дар он диктатураи ӯ ба таври равшан тасвир мегардад, ҳамон хатти таърих аст, ки дар он ҳайвони заминӣ чун аждаҳо сухан мегӯяд, зеро «сухан гуфтан» хусусияти асосии ҳайвони заминӣ мебошад. Ӯ дар солҳои 1776, 1789, 1798, 1863, 2001, 2021 сухан гуфт ва боз ҳам ба зудӣ сухан хоҳад гуфт, вақте ки сурат дар қонуни якшанбеи наздикулвуқӯъ пурра ташаккул ёбад.

Дар рӯзҳои Павлус, сирри шарорат, ки ҳамон қудрати папагӣ буд, аллакай дар амал буд, вале онро аждаҳои Руми бутпараст бозмедошт. Дар солҳои 1798 ва 1799, аждаҳо одами гуноҳро аз қудрат дур кард, аммо дар соли 1989, папаи Рум аждаҳои Иттиҳоди Шӯравиро мағлуб намуд. Тамоми таърихи нубувватӣ, то ба охир, папагиро ҳамчун дар ҷанг бо аждаҳо тасвир мекунад. Папаи Рум ҳамон мустабидест, ки бояд дар айёми охир ҳамчун сари иттиҳоди шариронаи сеҷонибаи аждаҳо, ҳайвон ва набии козиб боло бурда шавад. Хоҳар Уайт гуфтааст: «зери як сар, қудрати папагӣ», ва Забурнавис низ он даҳ подшоҳро муайян мекунад, ки сари ҳаштумро, ки аз ҷумлаи ҳафт аст, боло мебардоранд.

> Зеро, инак, душманони Ту шӯриш бардоштаанд; ва онҳое ки аз Ту нафрат доранд, сар бардоштаанд. Онҳо бар зидди қавми Ту машварати маккорона кардаанд, ва бар зидди маҳбубони ниҳонии Ту машварат оростаанд. Онҳо гуфтаанд: «Биёед, ва онҳоро аз миллат будан маҳв кунем, то ки номи Исроил дигар ба ёд оварда нашавад». Забур 83:2–4.

Вақте ки Иёлоти Муттаҳида сурати ҳайвонро ташкил медиҳад, он аз рӯи табиат сеҷиҳата хоҳад буд ва ҳамчунин дуҷиҳата. Он иттиҳоди дуҷиҳатаи ҳилагарии калисоӣ ва ҳунари давлатдорӣ хоҳад буд, аммо бар он низоми сиёсӣ як сар ҳукмронӣ хоҳад кард. Президенти ҳаштум бар сурати ҳайвон ҳукмронӣ карда, бар он савор хоҳад шуд. Президенти ҳаштум, ки аз ҷумлаи ҳафт президенти пешин аст, охирин президенти подшоҳии «шашум»-и нубуввати Китоби Муқаддас мебошад, ва ӯ ҳамчун президенти «шашум» захми марговари худро гирифта буд.

Марди пешгӯишудаи гуноҳ дар тамоми таърихи худ бо аждаҳо дар ҷанг будааст. Доналд Трамп он подшоҳи сарватманд аст, ки аждаҳои ҷаҳонигароиро ба шӯр овард, ва аз ҳамон замоне ки бори аввал нияти худро барои номзад шудан ба мақоми президентӣ 16 июни соли 2015, дар Trump Tower дар шаҳри Ню-Йорк, эълон кард, пайваста дар ҷанги сиёсӣ, иҷтимоӣ ва фалсафӣ бо қувваҳои аждаҳо қарор доштааст; ҳамон шаҳре, ки дар он Бурҷҳои Дугона 11 сентябри соли 2001 фурӯ рехтанд, ва ҳамон шаҳре, ки дар он Freedom Tower, ки ҷойгузини Бурҷҳои Дугона гардид, 3 ноябри соли 2014 расман ифтитоҳ ёфт.

Дар қонуни якшанбеи ба наздикӣ оянда, издивоҷи байни Масеҳ ва яксаду чилу чаҳор ҳазор ба камол мерасад, ва зинои байни фоҳишаи Рум ва подшоҳони замин дар издивоҷи қалбакӣ ба анҷом мерасад. Дар он қонуни якшанбе, он дугоник аз боғи Адан ҳар ду боло бардошта мешаванд, ва ҳамзамон аз ҷониби як тақлиди қалбакӣ мавриди ҳамла қарор мегиранд. Он ду муассисаи дугоник издивоҷ ва шанбеи рӯзи ҳафтум мебошанд.

> «Ҳангоме ки фарисиён баъдтар Ӯро дар бораи ҷоиз будани талоқ пурсон шуданд, Исо шунавандагони Худро ба ниҳоди издивоҷ, чунон ки ҳангоми офариниш муқаррар гардида буд, бозгардонд. Ӯ гуфт: “Ба сабаби сахтдилии дилҳои шумо” Мусо “ба шумо иҷозат дод, ки занҳои худро талоқ диҳед; вале аз ибтидо чунин набуд.” Матто 19:8. Ӯ онҳоро ба рӯзҳои мубораки Адан ишора кард, вақте ки Худо бар ҳамаи чизҳо ҳукм кард, ки “басо некӯ” буданд. Он гоҳ издивоҷ ва шанбе пайдоиши худро гирифтанд — ду ниҳоди ҳамзод барои ҷалоли Худо ва ба манфиати башарият. Он гоҳ, вақте ки Офаридгор дастҳои он ҷуфти муқаддасро дар ақди никоҳ ба ҳам пайваст ва гуфт, ки мард “падар ва модари худро тарк карда, ба зани худ хоҳад пайваст; ва ҳар ду як тан хоҳанд шуд” (Ҳастӣ 2:24), Ӯ қонуни издивоҷро барои ҳамаи фарзандони Одам то анҷоми замон эълон кард. Он чизе ки Худи Падари Азалӣ некӯ эълон намуда буд, қонуни олии баракат ва рушди инсон буд». Thoughts From the Mount of Blessings, 63.

Иттиҳоди сегонае, ки дар он протестантизми муртад, рӯҳонигарӣ ва католикизм дар қонуни якшанбе даст ба ҳам медиҳанд, як сохтакории он ақди никоҳ дар Адан аст, ки дар он «Офаридгор дасти он ҷуфти муқаддасро дар пайванди никоҳ ба ҳам пайваст». Дар қонуни якшанбе ду ниҳоди ҳамто — Никоҳ ва Шанбе — боло бардошта мешаванд ва ҳамзамон беҳурмат мегарданд. Таърихи муҳргузорӣ замоне оғоз ёфт, ки Бурҷҳои Дугона фурӯ рехтанд, ва он таърих замоне ба анҷом мерасад, ки ду ниҳоди ҳамто — Никоҳ ва Шанбе — боло бардошта шаванд. Дар миёни он таърих Бурҷи Озодӣ дар соли 2014 бахшида шуд, ва барангехтани ҷаҳонишавӣ аз ҷониби Трамп дар соли 2015 аз Бурҷи Трамп оғоз гардид.

Бурҷҳои дугона ҳамчун сарзанише бар зидди муҳаббати пулпарастонаи ҷаҳонигароён фурӯ рехта шуданд, ва Бурҷи Озодӣ таҷассуме аз исёни Нимрӯд бар зидди Худои Осмон ва ҳукме аст, ки Ӯ бо тӯфон оварда буд, ҳамон гуна ки Бурҷи Озодӣ рамзе бар зидди ҳукми Худо аз 11 сентябри соли 2001 мебошад.

> «Рӯзе, вақте ки ман дар шаҳри Ню-Йорк будам, дар фасли шаб ман даъват шудам, ки биноҳоеро бубинам, ки ошёна бар ошёна сӯйи осмон боло мерафтанд. Ба ин биноҳо кафолат дода мешуд, ки аз оташ эминанд, ва онҳо барои ҷалоли соҳибон ва бинокорони худ барпо карда мешуданд. Ин биноҳо ҳар чи болотар ва боз ҳам болотар қомат меафрохтанд, ва дар онҳо гаронбаҳотарин мавод ба кор бурда мешуд. Онҳое ки ин биноҳо ба онҳо тааллуқ доштанд, аз худ намепурсиданд: “Чӣ гуна мо метавонем Худоро беҳтарини ҷалол диҳем?” Худованд дар андешаҳои онҳо набуд.»

> «Ман фикр кардам: “Эй кош, онҳое ки чунин воситаҳои худро сарф менамоянд, метавонистанд роҳи худро ҳамон гуна бубинанд, ки Худо онро мебинад! Онҳо биноҳои бошукӯҳ барпо месозанд, вале банақшагирӣ ва тадбирҷӯии онҳо дар назари Ҳокими коинот чӣ қадар аблаҳона аст. Онҳо бо тамоми қувваҳои дил ва ақл намеомӯзанд, ки чӣ гуна метавонанд Худоро ҷалол диҳанд. Онҳо аз назар дур кардаанд ҳаминро — вазифаи аввалини инсон.”»

> «Ҳангоме ки ин биноҳои бошукӯҳ қомат меафрохтанд, соҳибонашон бо ғурури пур аз такаббур шодӣ мекарданд, ки маблағе доранд, то онро барои қонеъ гардондани нафси худ ва барангехтани ҳасади ҳамсоягонашон ба кор баранд. Қисми зиёди он маблағе, ки онҳо ба ин тарз сарф мекарданд, тавассути ситам, тавассути фишор овардан бар камбағалон ба даст оварда шуда буд. Онҳо фаромӯш карданд, ки дар осмон ҳисоби ҳар муомилаи тиҷоратӣ нигоҳ дошта мешавад; ҳар додугирифти ноодилона, ҳар амали фиребкорона, дар он ҷо сабт гардидааст. Замоне меояд, ки одамон дар фиреб ва гарданфарозии худ ба ҳадде хоҳанд расид, ки Худованд дигар ба онҳо иҷозати аз он гузаштан нахоҳад дод, ва онҳо хоҳанд омӯхт, ки барои таҳаммулпазирии Яҳува ҳадде вуҷуд дорад». Testimonies, volume 9, 12.

Исёни ба воситаи бурҷи Намруд ифодаёфта бар зидди ҳукми тозаи Худо — Тӯфон — буд, ва он исёни бонкдорони глобалистро бар зидди ҳукми тозаи Худо рамзӣ пешакӣ нишон медод. Озодӣ, чунон ки дар луғати глобалист муайян мешавад, тамоман мухолифи озодии Китоби Муқаддас аст. Озодӣ дар луғати аждаҳо фисқу фуҷур аст, ки бо бадахлоқии Инқилоби Фаронса рамзгузорӣ шудааст.

> «“Шаҳри бузург”, ки шоҳидон дар кӯчаҳои он кушта мешаванд ва ҷасадҳои онҳо дар он ҷо мехобанд, “ба таври рӯҳонӣ” Миср аст. Аз миёни ҳамаи халқҳое, ки дар таърихи Китоби Муқаддас зикр шудаанд, Миср аз ҳама ҷасуронатар вуҷуди Худои зиндаро инкор кард ва ба аҳкоми Ӯ муқовимат намуд. Ҳеҷ подшоҳе ҳаргиз ба ошкоротарин ва худсаронатарин исён бар зидди ҳокимияти Осмон ҷуръат накардааст, чунон ки подшоҳи Миср кард. Вақте ки паёмро Мусо ба номи Худованд ба ӯ расонид, фиръавн бо такаббур ҷавоб дод: “Худованд кист, ки ман ба овози Ӯ гӯш диҳам ва Исроилро раҳо кунам? Ман Худовандро намешиносам, ва низ Исроилро раҳо нахоҳам кард.” Хуруҷ 5:2, A.R.V. Ин аст бехудоӣ, ва халқе, ки бо Миср намояндагӣ мешавад, чунин инкори монанди даъвоҳои Худои зиндаро баён хоҳад кард ва рӯҳи монанди беимонӣ ва саркашӣ зоҳир хоҳад намуд. “Шаҳри бузург” ҳамчунин “ба таври рӯҳонӣ” ба Садӯм монанд карда мешавад. Фосиқии Садӯм дар шикастани қонуни Худо махсусан дар айёшӣ зоҳир мегардид. Ва ин гуноҳ низ мебоист хусусияти барҷастаи халқе бошад, ки мушаххасоти ин навиштаро ба амал меовард.»

> «Пас, мувофиқи суханони пайғамбар, андаке пеш аз соли 1798 қуввае бо аслу сиришти шайтонӣ бармехост, то бар зидди Китоби Муқаддас ҷанг кунад. Ва дар он замине ки шаҳодати ду шоҳиди Худо ба ин тарз хомӯш карда мешуд, бехудоӣ‑и фиръавн ва фисқу фуҷури Садӯм ошкор мегардид.

> «Ин пешгӯйӣ дар таърихи Фаронса ба таври бисёр дақиқ ва шигифтангез иҷрои комил ёфтааст. Дар айёми Инқилоб, дар соли 1793, “ҷаҳон бори аввал шунид, ки маҷлисе аз одамон, ки дар доираи тамаддун таваллуд ёфта ва тарбия дида буданд, ва ҳаққи идора кардани яке аз беҳтарин миллатҳои Аврупоро ба худ нисбат медоданд, овози муттаҳиди худро баланд карданд, то муқаддастарин ҳақиқатеро, ки ҷони инсон қабул мекунад, инкор намоянд ва якдилона аз эътиқод ба Худо ва парастиши Ӯ даст кашанд.” —Сэр Уолтер Скотт, Life of Napoleon, ҷ. 1, б. 17....»

> «Фаронса ҳамчунин он хислатҳоеро зоҳир кард, ки махсусан Садӯмро фарқкунанда мегардониданд. Дар айёми Инқилоб ҳолате аз пастравии ахлоқӣ ва фасод ба таври ошкоро падидор буд, монанди он ки ҳалокатро бар шаҳрҳои ҳамворӣ овард. Ва муаррих беимонӣ ва фисқу фуҷури Фаронсаро, чунон ки дар пешгӯӣ омадааст, якҷо баён мекунад: «Бо он қонунҳое, ки ба дин таъсир мерасониданд, аз наздик иртибот дошт он қонуне, ки пайванди никоҳро — муқаддастарин аҳде, ки инсонҳо метавонанд бубанданд ва пойдории он аз ҳама бештар ба таҳкими ҷомеа меанҷомад, — ба ҳоли як қарордоди сирф шаҳрвандии дорои хусусияти муваққатӣ фурӯ овард, ки ҳар ду шахс метавонистанд онро бо ихтиёри худ бибанданд ва ҳар гоҳ бихоҳанд, барҳам диҳанд…. Агар девон худ ба ҷустуҷӯи роҳе бармехостанд, то ба муассиртарин шакл ҳар он чи дар зиндагии хонаводагӣ гиромӣ, зебо ва пойдор аст, нобуд созанд, ва ҳамзамон кафолате ба даст оранд, ки он фасоде, ки мақсади падид овардани он буд, аз як насл ба насли дигар идома ёбад, онҳо наметавонистанд нақшае муассиртар аз хорӣ бахшидани никоҳ ихтироъ намоянд…. Софи Арну, ҳунарпешае, ки ба суханони зарифонаи худ машҳур буд, никоҳи ҷумҳуриявиро «сакраменти зино» номид».—Scott, vol. 1, ch. 17.» «Муборизаи Азим», 269, 270.

Манораи Озодӣ дар шаҳри Ню-Йорк, ки дар соли 2014 бахшида шуд, на танҳо исёни манораи Намрудро ифода мекунад, балки ҳамчунин рамзи таърифи озодии ҷаҳониёнгароён аст, чунон ки он дар тарғиби ҳаракати беҳаёи LGBTQ+ зоҳир мегардад, ки исён бар зидди шариати Худоро намояндагӣ мекунад. Озодии ҳақиқӣ комилан муқобили он чизест, ки он манора ифода мекунад, аммо як усули классикии фиреб, ки пайравони аждаҳо ба кор мебаранд, аз нав таъриф кардани калимаҳо ва ибораҳо барои ба вуҷуд овардани хулосаҳои нодуруст мебошад. Аждаҳо вакили классикӣ аст, ва ӯ ҳунарманди суханест, ки забонро таҳриф мекунад, то натиҷаҳои шарирона ба вуҷуд орад. Аммо маънои ҳақиқии калимаи «озодӣ» он озодӣ нест, ки бо бетартибии Antifa ё бо беҳаёгие, ки инқилоб дар Фаронса онро рамзӣ кардааст, ифода мешавад.

> «Ҳар як ҷоне, ки худро ба Худо супурдан намехоҳад, зери ҳокимияти қувваи дигар қарор дорад. Ӯ аз они худ нест. Шояд аз озодӣ сухан гӯяд, аммо дар ғуломии пасттарин қарор дорад. Ба ӯ иҷозат дода намешавад, ки зебоии ростиро бубинад, зеро зеҳни ӯ зери назорати Шайтон аст. Дар ҳоле ки худро бо он тасаллӣ медиҳад, ки гӯё мувофиқи ҳукми андешаи худ амал мекунад, ӯ иродаи мири зулмотро итоат менамояд. Масеҳ омад, то занҷирҳои ғуломии гуноҳро аз ҷон бишканад. “Пас, агар Писар шуморо озод кунад, шумо дар ҳақиқат озод хоҳед буд.” “Қонуни Рӯҳи ҳаёт дар Исои Масеҳ” моро “аз қонуни гуноҳ ва мамот” озод мекунад. Румиён 8:2.»

> «Дар кори фидия ҳеҷ маҷбурият вуҷуд надорад. Ҳеҷ гуна қувваи беруна ба кор бурда намешавад. Зери таъсири Рӯҳи Худо, инсон озод гузошта мешавад, то интихоб кунад, ки ба кӣ хизмат хоҳад кард. Дар он тағйироте ки ҳангоми таслим шудани ҷон ба Масеҳ ба амал меояд, олитарин маънои озодӣ вуҷуд дорад. Берун рондани гуноҳ амали худи ҷон аст. Дуруст аст, ки мо ҳеҷ қудрате надорем, ки худро аз зери тасаллут ва назорати Шайтон озод кунем; аммо вақте ки мо орзу мекунем, ки аз гуноҳ озод гардем, ва дар ниёзи бузурги худ барои қудрате, ки берун аз мо ва болотар аз мост, фарёд мебардорем, қувваҳои ҷон аз неруи илоҳии Рӯҳулқудс саршор мегарданд, ва онҳо ба амрҳои ирода итоат мекунанд, то иродаи Худоро ба ҷо оваранд». Орзӯи асрҳо, 466.

Озодие, ки онро Бурҷи Озодӣ таҷассум мекард, айшу бебандубории Инқилоби Фаронса ва исёни Нимруд буд. Соли баъдӣ, дар Бурҷи Трамп, сарватмандтарин президент аз соли 1989 инҷониб номзадии худро эълон кард, ки он ҷаҳонигароёнро ба шӯр меовард. Дар ҳамон сол никоҳи ҳамҷинсгароён дар Иёлоти Муттаҳида дар сатҳи федералӣ тасдиқ карда шуд, чунонки дар инқилоби Фаронса низ шуда буд, вақте ки онҳо никоҳро ба «танҳо як қарордоди шаҳрвандии дорои хусусияти муваққатӣ» табдил доданд.

Ҷанг миёни аждаҳо ва сарватмандтарин президент оғоз гардид. Нобудшавии Бурҷҳои Дугона бо ламси қудрати Худо оғози вақти муҳргузорӣ ва омадани ҳайвони исломӣ аз вартаи беҳадро нишон дод. Ҳангоми бахшидани Бурҷҳои Озодӣ дар миёни он таърихи нубувватӣ, омадани ҳайвони атеизм аз вартаи беҳад ишора карда мешавад. Акнун суқути ду муассисаи шанбе ва издивоҷ, ки дар Боғи Адан барқарор шуда буданд, анҷоми вақти муҳргузорӣ ва омадани ҳайвони сеюм, яъне ҳайвони католикӣ, аз вартаи беҳадро нишон медиҳанд.

3 ноябри соли 2020 Трамп захми марговари сиёсӣ гирифт, чунон ки папство дар соли 1798 захми марговар гирифта буд. Ин захмро дар соли 1798 Фаронсаи айнӣ расонд, ва дар соли 2020 Фаронсаи рӯҳонӣ.

> Ва ҳангоме ки шаҳодати худро ба анҷом расонанд, он ҳайвоне ки аз вартаи беҳад поён мебарояд, бар зидди онҳо ҷанг хоҳад кард, ва бар онҳо ғолиб хоҳад омад, ва онҳоро хоҳад кушт. Ва ҷасадҳои мурдаи онҳо дар кӯчаи он шаҳри бузург хоҳад афтод, ки ба маънои рӯҳонӣ Садӯм ва Миср номида мешавад, ҳамон ҷое ки Худованди мо низ маслуб гардида буд. Ваҳй 11:7, 8.

Дар «Муборизаи Бузург», Хоҳар Уайт Фаронсаро «он шаҳри бузурге, ки Худованди мо дар он маслуб карда шуд» муайян месозад.

> «Пас, мувофиқи суханони пайғамбар, андаке пеш аз соли 1798 қуввае бо сарчашма ва хусусияти шайтонӣ бармехост, то бар зидди Китоби Муқаддас ҷанг кунад. Ва дар замине ки шаҳодати ду шоҳиди Худо ба ин тарз хомӯш карда мешуд, бехудоии Фиръавн ва фисқу фуҷури Садӯм зоҳир мегардид.» «Муборизаи Бузург», 270.

Ҳангоми ба зудӣ ҷорӣ шудани қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида, сурати ҳайвон ба таври комил шакл хоҳад гирифт, ва онҳое ки сурати Масеҳро ба таври комил шакл додаанд, ҳамчун байрақи Худо боло бардошта хоҳанд шуд. Ҳамчун байрақ, онҳо шанбеи рӯзи ҳафтумро ҳимоят хоҳанд кард ва адолати Масеҳро ба ҷаҳон муаррифӣ хоҳанд намуд. Адолати Масеҳ танҳо тавассути пайваст шудани Илоҳият бо инсоният ба анҷом мерасад, ва дар дохили ин ҳақиқати бузург, ки ҳамчун асрор муайян шудааст, муассисаи издивоҷ боло бурда мешавад. Байрақ шанберо ва муассисаи ҳамтои он, яъне издивоҷро, намояндагӣ мекунад.

> Зеро шавҳар сари зан аст, чунон ки Масеҳ сари калисо аст; ва Ӯ Наҷотдиҳандаи бадан мебошад. Пас, ҳамон тавре ки калисо ба Масеҳ итоат мекунад, занон низ бояд дар ҳар чиз ба шавҳарони худ итоат намоянд. Эй шавҳарон, занони худро дӯст доред, чунон ки Масеҳ низ калисоро дӯст дошт ва Худро барои он таслим намуд, то онро муқаддас гардонад ва бо шустани об ба воситаи калом пок созад, то онро назди Худ ҳамчун калисои пурҷалол тақдим намояд, ки на доғе дошта бошад, на чин, ва на чизе монанди ин, балки муқаддас ва беайб бошад. Ҳамин тавр мардон низ бояд занони худро мисли бадани худ дӯст доранд. Касе ки зани худро дӯст медорад, худро дӯст медорад. Зеро ҳеҷ кас ҳаргиз ҷисми худро бад надидааст, балки онро мехӯронад ва парвариш мекунад, чунон ки Худованд калисоро; зеро мо аъзои бадани Ӯ ҳастем, аз гӯшти Ӯ ва аз устухонҳои Ӯ. Аз ин сабаб одам падару модари худро тарк карда, ба зани худ хоҳад пайваст, ва он ду як тан хоҳанд шуд. Ин сирри бузург аст; лекин ман дар бораи Масеҳ ва калисо сухан мегӯям. Эфсӯсиён 5:23–32.

Нишон рамзи ду муассисаи ҷуфти Шанбе ва Никоҳ аст, ва никоҳ иттиҳоди Илоҳиятро бо башарият ифода мекунад. Сирри он никоҳ калисои Ӯро ифода менамояд, ки маъбади Ӯст.

> «Манора рамзи маъбад буд». Орзӯи Асол, 596.

Дар оғози замони мӯҳргузорӣ Бурҷҳои Дугона фурӯ рехтанд; дар миёнаи замони мӯҳргузорӣ, ду «бурҷ», ки раванди ҷудо кардани ду табақаро (барои ҳар ду шох) намояндагӣ мекарданд, муайян гардиданд; ва дар анҷоми замони мӯҳргузорӣ, Бурҷҳои Дугонаи маъбади Худо ва шанбеи Ӯ ҳамчун парчаме барои халқҳо барафрошта хоҳанд шуд.

Мо ин омӯзишро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> Зеро ки рӯзи Худованди лашкарҳо бар ҳар як мағруру сарбаланд, ва бар ҳар як боло бардошташуда хоҳад омад; ва ӯ паст карда хоҳад шуд. Ва бар ҳамаи арзҳои Лубнон, ки баланд ва боло бардошта шудаанд, ва бар ҳамаи булутҳои Бошон, Ва бар ҳамаи кӯҳҳои баланд, ва бар ҳамаи теппаҳои боло бардошта, Ва бар ҳар бурҷи баланд, ва бар ҳар девори истеҳкомшуда, Ва бар ҳамаи киштиҳои Таршиш, ва бар ҳамаи суратҳои хушнамо. Ва сарбаландии инсон хам хоҳад шуд, ва такаббури одамон паст карда хоҳад шуд; ва танҳо Худованд дар он рӯз сарафроз хоҳад буд. Ва бутҳоро Ӯ тамоман аз миён хоҳад бурд. Ва онҳо ба шикофҳои сахраҳо ва ба ғорҳои замин хоҳанд даромад, аз тарси Худованд ва аз ҷалоли азамати Ӯ, ҳангоме ки Ӯ бархезад, то заминро ба сахтӣ биларзонад. Дар он рӯз одам бутҳои нуқрагини худ ва бутҳои тиллоии худро, ки ҳар яке барои саҷда кардан ба онҳо барои худ сохта буд, ба мушҳои кӯр ва ба кӯршабпаракон хоҳад партофт; То ба шикофҳои сахраҳои пора-пора дарояд, аз тарси Худованд ва аз ҷалоли азамати Ӯ, ҳангоме ки Ӯ бархезад, то заминро ба сахтӣ биларзонад. Аз инсон, ки нафасаш дар бинии ӯст, даст кашед; зеро ӯро ба чӣ метавон эътибор кард? Ишаъё 2:12–22.

> Некӯии ман ва қалъаи ман; бурҷи баланди ман ва наҷотдиҳандаи ман; сипари ман ва Ӯ, ки бар Ӯ таваккал мекунам; Он ки қавми маро зери дасти ман мутеъ мегардонад. Забур 144:2.

Back to Articles