Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Four

Китоби Дониёл — Шумораи яксаду чор

Unveiling the Prophetic Rule: Understanding the Investigative and Executive Judgments in the Last Days

Ошкор сохтани Қоидаи Пешгӯёна: Дарки Доварии Тафтишотӣ ва Иҷроии Доварӣ дар рӯзҳои охир

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are putting in place the prophetic rule that was identified by the Lion of the tribe of Judah in His work of unsealing the last six verses of Daniel eleven, at the “time of the end,” in 1989, when the Soviet Union was swept away by an secret alliance between Ronald Reagan and the pope of Rome. We have shown that the triple applications of Rome and the fall of Babylon identify the woman and the beast she rides upon and reigns over in Revelation seventeen.

Мо қоидаи нубувватиро, ки Шери қабилаи Яҳудо ҳангоми кори кушодани муҳрҳои шаш ояти охирини Дониёл ёздаҳум, дар «замони поён», дар соли 1989, муайян намуд, барқарор карда истодаем, он гоҳ ки Иттиҳоди Шӯравӣ ба воситаи иттиҳоди махфӣ миёни Роналд Рейган ва попи Рум аз миён бардошта шуд. Мо нишон додаем, ки татбиқҳои сегонаи Рум ва суқути Бобил зан ва ҳайвонеро, ки ӯ бар он савор аст ва бар он ҳукм меронад, дар Ваҳйи ҳабдаҳ муайян месозанд.

The portrayal of the woman and the beast in chapters seventeen and eighteen identify the progressive judgment which God brings upon Modern Babylon, beginning at the soon-coming Sunday law and lasting until Michael stands up and human probation closes. That period of time marks the first part of God’s Executive Judgment that is accomplished with a mixture of His mercy. Then with the seven last plagues, no mercy is mixed with His judgments. The two steps have been also inferred in the Investigative Judgment, which began on October 22, 1844. The investigative judgment began with the investigation and judgment of the dead, and on September 11, 2001, the investigative judgment of the living began.

Тасвири зан ва ҳайвон дар бобҳои ҳабдаҳум ва ҳаждаҳум он доварии тадриҷиро муайян мекунад, ки Худо бар Бобили муосир меоварад, ва он аз қонуни наздики ояндаи якшанбе оғоз ёфта, то он даме идома меёбад, ки Микоил бархезад ва муҳлати имтиҳони инсонӣ баста шавад. Он фосилаи замонӣ қисми аввали Доварии Иҷроии Худоро нишон медиҳад, ки бо омезиши марҳамати Ӯ ба анҷом мерасад. Сипас, бо ҳафт балои охирин, дигар ҳеҷ марҳамате бо довариҳои Ӯ омехта намешавад. Ин ду марҳила ҳамчунин дар Доварии Тафтишотӣ истنباط шудаанд, ки 22 октябри соли 1844 оғоз ёфт. Доварии тафтишотӣ бо тафтиш ва доварии мурдагон оғоз ёфт, ва 11 сентябри соли 2001 доварии тафтишотии зиндагон оғоз гардид.

The judgment of the living is also divided into two periods, the first beginning on September 11, 2001, with the investigation and judgment of those that are candidates to be among the one hundred and forty-four thousand, for judgment begins with the house of God. The investigative judgment of the dead was only accomplished upon those whose names had, at some time in their life, been recorded in the book of life. The names of the dead that were written and registered were then compared with the book of sins. If they had unconfessed sins their names were removed from the book of life. The investigative judgment of the Living is qualified as beginning with the house of God, whereas there needed to be no qualification in the investigative judgment of the dead.

Ҳукми зиндагон низ ба ду давра ҷудо мешавад: давраи аввал 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфта, бо таҳқиқ ва ҳукми онҳое, ки номзаданд аз ҷумлаи яксаду чилу чаҳор ҳазор бошанд, зеро ҳукм аз хонаи Худо оғоз меёбад. Ҳукми таҳқиқии мурдагон танҳо бар онҳое иҷро мешуд, ки номҳояшон дар ягон вақти ҳаёташон дар дафтари ҳаёт сабт гардида буд. Номҳои мурдагон, ки навишта ва ба қайд гирифта шуда буданд, баъдан бо дафтари гуноҳҳо муқоиса карда мешуданд. Агар онҳо гуноҳҳои эътирофнашуда медоштанд, номҳояшон аз дафтари ҳаёт хориҷ карда мешуд. Ҳукми таҳқиқии зиндагон бо ин тавсиф муайян мешавад, ки аз хонаи Худо оғоз меёбад, дар ҳоле ки дар ҳукми таҳқиқии мурдагон ҳеҷ гуна тавсифе лозим набуд.

In the investigative judgment of the living, God’s Word was careful to identify that judgment during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand began at Jerusalem, which is God’s church. The Bible provides a second direct witness to this fact.

Дар тафтиши доварии зиндагон, Каломи Худо бо эҳтиёт муайян намудааст, ки он доварӣ дар замони муҳргузории яксаду чиҳилу чор ҳазор аз Ерусалим, ки калисои Худост, оғоз ёфт. Китоби Муқаддас ба ин ҳақиқат шоҳиди дувуми бевосита пешкаш мекунад.

> For the time is come that judgment must begin at the house of God: and if it first begin at us, what shall the end be of them that obey not the gospel of God? 1 Peter 4:17.

> Зеро вақти он расидааст, ки доварӣ аз хонаи Худо оғоз ёбад; ва агар он аввал аз мо оғоз гардад, пас анҷоми касоне, ки ба Инҷили Худо итоат намекунанд, чӣ хоҳад буд? 1 Петрус 4:17.

The judgment of the living begins at Jerusalem, the house of God, and there is a specific time when that judgment begins. The judgment of the living begins in Jerusalem when the writer’s inkhorn goes through Jerusalem and places a mark upon the men and women who sigh and cry for the abominations that are done in the church and also the land.

Доварии зиндагон аз Ерусалим, хонаи Худо, оғоз меёбад, ва вақти муайяне ҳаст, ки он доварӣ оғоз мегардад. Доварии зиндагон дар Ерусалим оғоз меёбад, вақте ки давоти котиб аз миёни Ерусалим мегузарад ва бар мардону заноне аломат мегузорад, ки барои корҳои зиште, ки дар калисо ва низ дар замин ба амал оварда мешаванд, оҳу нола мекунанд.

The class that does not obey the gospel is identified in Revelation chapter seven in contrast with the one hundred and forty-four thousand, where John there identifies them as the great multitude. The great multitude represents a class of living souls that are judged during the period of the judgment of the living who have not fully obeyed God’s law, for they have been worshipping on the pope’s day of the sun. At the soon-coming Sunday law in the United States those who have been sealed by the angel with the writer’s inkhorn in Ezekiel chapter nine, which is also the sealing of Revelation chapter seven, are lifted up as an ensign. Then those who are currently not obeying the gospel will be held accountable to the seventh-day Sabbath.

Синфе ки ба Инҷил итоат намекунад, дар боби ҳафтуми Ваҳй дар муқоиса бо яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор шинохта мешавад, ки дар он ҷо Юҳанно онҳоро ҳамчун анбӯҳи бузург муайян мекунад. Анбӯҳи бузург як синфи ҷонҳои зиндаро ифода мекунад, ки дар давраи доварии зиндагон муҳокима мешаванд ва қонуни Худоро ба таври комил итоат накардаанд, зеро онҳо дар рӯзи офтоби папа ибодат кардаанд. Ҳангоми қонуни наздикшавандаи якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида, онҳое ки аз ҷониби фаришта бо давоти котиб дар боби нуҳуми Ҳизқиёл муҳр зада шудаанд, ки ҳамчунин ҳамон муҳргузории боби ҳафтуми Ваҳй мебошад, ҳамчун парчам боло бардошта мешаванд. Он гоҳ онҳое ки ҳоло ба Инҷил итоат намекунанд, дар назди шанбеи рӯзи ҳафтум ҷавобгар дошта хоҳанд шуд.

> “But Christians of past generations observed the Sunday, supposing that in so doing they were keeping the Bible Sabbath; and there are now true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion, who honestly believe that Sunday is the Sabbath of divine appointment. God accepts their sincerity of purpose and their integrity before Him. But when Sunday observance shall be enforced by law, and the world shall be enlightened concerning the obligation of the true Sabbath, then whoever shall transgress the command of God, to obey a precept which has no higher authority than that of Rome, will thereby honor popery above God. He is paying homage to Rome and to the power which enforces the institution ordained by Rome. He is worshiping the beast and his image. As men then reject the institution which God has declared to be the sign of His authority, and honor in its stead that which Rome has chosen as the token of her supremacy, they will thereby accept the sign of allegiance to Rome—‘the mark of the beast.’ And it is not until the issue is thus plainly set before the people, and they are brought to choose between the commandments of God and the commandments of men, that those who continue in transgression will receive ‘the mark of the beast.’” The Great Controversy, 449.

> «Аммо масеҳиёни наслҳои гузашта рӯзи якшанбе ро риоя мекарданд, ба гумони он ки бо ин кор шанбеи Китоби Муқаддасро нигоҳ медоранд; ва ҳоло низ дар ҳар калисо, аз ҷумла дар миёни пайравони калисои католикии Рум, масеҳиёни ҳақиқӣ ҳастанд, ки бо виҷдони пок бовар доранд, ки якшанбе шанбеи таъйиншудаи илоҳист. Худо самимияти нияти онҳо ва ростқавлии онҳоро дар ҳузури Худ қабул мекунад. Аммо вақте ки риояи якшанбе бо қонун маҷбурӣ гардонда шавад ва ҷаҳон дар бораи ӯҳдадории шанбеи ҳақиқӣ равшан гардад, он гоҳ ҳар кӣ амри Худоро поймол намуда, барои итоат ба дастуре, ки аз Рум болотар ҳеҷ салоҳияте надорад, амал кунад, ба ин васила попгароиро аз Худо болотар иззат хоҳад дод. Ӯ ба Рум ва ба он қудрате, ки ин муассисаи аз ҷониби Рум муқарраргардидаро ба иҷро водор месозад, эҳтироми ибодатӣ ба ҷо меорад. Ӯ ба ҳайвон ва ба сурати он саҷда мекунад. Ҳамин тавр, вақте ки одамон он муассисаеро рад мекунанд, ки Худо онро аломати қудрати Худ эълон кардааст, ва ба ҷойи он чизеро гиромӣ медоранд, ки Рум онро нишонаи ҳукмронии худ интихоб намудааст, онҳо ба ин васила аломати вафодорӣ ба Рум — «тамғаи ҳайвон»-ро — қабул хоҳанд кард. Ва танҳо вақте ки ин масъала ба таври равшан пеши мардум гузошта шавад ва онҳо ба интихоби байни аҳкоми Худо ва аҳкоми одамон оварда шаванд, онҳое ки дар вайронкорӣ пофишорӣ мекунанд, «тамғаи ҳайвон»-ро қабул хоҳанд кард.» «Муборизаи Бузург», 449.

The ensign of those who are sealed are who calls those who obey not the gospel into obedience.

Аломати онҳое ки мӯҳр зада шудаанд, Ӯст, ки касонеро, ки ба Инҷил итоат намекунанд, ба итоат даъват мекунад.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:10–12.

> Ва дар он рӯз решаи Йисой барпо хоҳад шуд, ки чун парчаме барои қавмҳо хоҳад истод; халқҳо ба сӯи ӯ хоҳанд омад, ва оромгоҳи ӯ пурҷалол хоҳад буд. Ва дар он рӯз чунин воқеъ хоҳад шуд, ки Худованд бори дуюм дасти Худро дароз хоҳад кард, то бақияи қавми Худро, ки боқӣ мондаанд, аз Ошур, аз Миср, аз Фатрус, аз Кӯш, аз Элом, аз Шинор, аз Ҳамот ва аз ҷазираҳои баҳр бозёфт намояд. Ва Ӯ барои халқҳо парчаме хоҳад барафрошт, ва рондашудагони Исроилро ҷамъ хоҳад овард, ва парокандагони Яҳудоро аз чор канори замин гирд хоҳад овард. Ишаъё 11:10–12.

Those who currently do not obey not the gospel are judged while they are living, but their judgment must follow the investigative judgment of the living one hundred and forty-four thousand, for they can only be warned by seeing men and women with the seal of God during the crisis of the soon coming Sunday law.

Онҳое ки ҳоло ба Инҷил итоат намекунанд, дар ҳоле ки зиндаанд, доварӣ карда мешаванд, аммо доварии онҳо бояд пас аз доварии тафтишотии зиндаи саду чилу чор ҳазор биёяд, зеро онҳо фақат дар вақти буҳрони қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасида, бо дидани мардону заноне ки мӯҳри Худоро доранд, метавонанд огоҳ карда шаванд.

> “The work of the Holy Spirit is to convince the world of sin, of righteousness and of judgment. The world can only be warned by seeing those who believe the truth sanctified through the truth, acting upon high and holy principles, showing in a high, elevated sense, the line of demarcation between those who keep the commandments of God, and those who trample them under their feet. The sanctification of the Spirit signalizes the difference between those who have the seal of God, and those who keep a spurious rest-day. When the test comes, it will be clearly shown what the mark of the beast is. It is the keeping of Sunday. Those who after having heard the truth, continue to regard this day as holy, bear the signature of the man of sin, who thought to change times and laws.” Bible Training School, December 1, 1903.

> «Кори Рӯҳулқудс ин аст, ки ҷаҳонро дар бораи гуноҳ, дар бораи адолат ва дар бораи доварӣ мутақоид созад. Ҷаҳонро танҳо он гоҳ метавон ҳушдор дод, ки бинад касоне, ки ба ҳақиқат имон доранд, ба воситаи ҳақиқат муқаддас гардонида шудаанд ва бар пояи усулҳои воло ва муқаддас амал мекунанд, ва ба таври олӣ ва баланд хатти ҷудокунандаро миёни онҳое, ки аҳкоми Худоро нигоҳ медоранд, ва онҳое, ки онҳоро зери пои худ поймол мекунанд, нишон медиҳанд. Қудсияти Рӯҳ тафовути миёни онҳое, ки мӯҳри Худоро доранд, ва онҳое, ки рӯзи истироҳати қалбакиро риоя мекунанд, ошкор месозад. Вақте ки озмоиш фаро расад, равшан нишон дода хоҳад шуд, ки тамғаи ҳайвон чист. Он риоя кардани якшанбе аст. Онҳое, ки пас аз шунидани ҳақиқат, ҳамчунон ин рӯзро муқаддас мешуморанд, имзои марди гуноҳро бар худ доранд, ӯ ки гумон дошт замонҳо ва шариатро тағйир диҳад». Bible Training School, December 1, 1903.

The executive judgment, which is where the work of the third Elijah is accomplished, begins at the soon-coming Sunday law. It is two periods of time; in the first period God’s judgments are mixed with mercy for those who do not now obey the gospel, and then it is followed by the seven last plagues that are poured out without mercy.

Ҳукми иҷроия, ки дар он кори Илёси сеюм ба анҷом мерасад, аз қонуни якшанбеи наздик оғоз меёбад. Он аз ду давраи замонӣ иборат аст; дар давраи аввал довариҳои Худо бо раҳм барои онҳое омехтаанд, ки ҳоло ба Инҷил итоат намекунанд, ва пас аз он ҳафт балои охирин меоянд, ки бе раҳм рехта мешаванд.

> “Probationary time will not continue much longer. Now God is withdrawing his restraining hand from the earth. Long has he been speaking to men and women through the agency of his Holy Spirit; but they have not heeded the call. Now he is speaking to his people, and to the world, by his judgments. The time of these judgments is a time of mercy for those who have not yet had opportunity to learn what is truth. Tenderly will the Lord look upon them. His heart of mercy is touched; his hand is still stretched out to save. Large numbers will be admitted to the fold of safety who in these last days will hear the truth for the first time.” Review and Herald, November 22, 1906.

> «Вақти имтиҳон дигар бисёр давом нахоҳад кард. Акнун Худо дасти боздорандаи Худро аз замин пас мекашад. Муддати дароз Ӯ ба мардон ва занон ба воситаи Рӯҳи Муқаддаси Худ сухан мегуфт, аммо онҳо ба ин даъват гӯш надоданд. Акнун Ӯ ба қавми Худ, ва ба ҷаҳон, ба воситаи довариҳои Худ сухан мегӯяд. Замони ин довариҳо замони раҳмат барои онҳост, ки ҳанӯз фурсате наёфтаанд, то бидонанд ҳақиқат чист. Худованд бо меҳрубонӣ бар онҳо назар хоҳад кард. Дили пур аз раҳмати Ӯ ба ҳаяҷон меояд; дасти Ӯ ҳанӯз барои наҷот дароз шудааст. Шумораи зиёде ба рамаи амният пазируфта хоҳанд шуд, ки дар ин рӯзҳои охир ҳақиқатро бори аввал хоҳанд шунид.» Review and Herald, November 22, 1906.

Those who obey not the gospel are the “other sheep,” Jesus promised to call, and they will hear His voice when He calls.

Онҳое ки ба Инҷил итоат намекунанд, «гӯсфандони дигар» мебошанд, ки Исо ваъда дод онҳоро бихонад, ва онҳо ҳангоме ки Ӯ мехонад, овози Ӯро хоҳанд шунид.

> And other sheep I have, which are not of this fold: them also I must bring, and they shall hear my voice; and there shall be one fold, and one shepherd. John 10:16.

> Ва гӯсфандони дигаре низ дорам, ки аз ин оғил нестанд; онҳоро низ бояд биёварам, ва онҳо овози Маро хоҳанд шунид; ва як рама хоҳад буд ва як чӯпон. Юҳанно 10:16.

The “voice” they hear is the second “voice” of Revelation chapter eighteen, that cries loudly at the soon-coming Sunday law when the judgment of the great whore is doubled, for she has filled up her probationary cup of sin.

«Овозе», ки онҳо мешунаванд, «овози» дуюми боби ҳаждаҳуми Ваҳй аст, ки бо садои баланд ҳангоми қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасида нидо мекунад, вақте ки доварии фоҳишаи бузург дучанд мегардад, зеро вай ҷоми имтиҳонии гуноҳи худро пур кардааст.

> “The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).

> «Паёмбар мегӯяд: “Ман фариштаи дигареро дидам, ки аз осмон нозил мешуд, ва қудрати азим дошт; ва замин аз ҷалоли ӯ мунаввар гардид. Ва ӯ бо овози пурзӯр бо тавоноӣ нидо карда, мегуфт: Бобили бузург суқут кард, суқут кард, ва маскани девҳо гардид” (Ваҳй 18:1, 2). Ин ҳамон паём аст, ки аз ҷониби фариштаи дуюм дода шуда буд. Бобил суқут кардааст, “зеро ки ӯ ҳамаи халқҳоро аз шароби хашми зинои худ нӯшонид” (Ваҳй 14:8). Он шароб чист? — Таълимоти дурӯғини ӯ. Ӯ ба ҷаҳон ба ҷойи рӯзи шанбеи аҳди чорум шанбеи дурӯғин додааст, ва он дурӯғеро, ки шайтон нахуст ба Ҳавво дар Адан гуфта буд, такрор кардааст, — ҷовидонагии табиии ҷон. Бисёр иштибоҳоти ҳамгунро ӯ дур ва фарох паҳн кардааст, “ва аҳкоми одамонро ҳамчун таълимот меомӯзонад” (Матто 15:9).»

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

> «Чун Исо хизмати умумии Худро оғоз намуд, Ӯ Ҳайкалро аз беҳурматии куфромези он пок кард. Дар миёни охирин амалҳои хизмати Ӯ поксозии дуюми Ҳайкал буд. Ҳамин тавр, дар кори охирин барои огоҳонии ҷаҳон, ба калисоҳо ду даъвати ҷудогона дода мешавад. Паёми фариштаи дуюм ин аст: “Бобил суқут кард, суқут кард, он шаҳри бузург, зеро ки ҳамаи халқҳоро аз шароби хашми зинои худ нӯшонид” (Ваҳй 14:8). Ва дар нидои баланди паёми фариштаи сеюм овозе аз осмон шунида мешавад, ки мегӯяд: “Аз вай берун оед, эй қавми Ман, то дар гуноҳҳои вай шарик нашавед ва ба балоҳои вай гирифтор нагардед. Зеро гуноҳҳои вай то ба осмон расидаанд, ва Худо шароратҳои вайро ба ёд овардааст” (Ваҳй 18:4, 5).» Selected Messages, book 2, 118.

At the soon coming Sunday law in the United States the progressive executive judgment upon Modern Babylon commences, and the last period of the judgment of the living begins as the two judgments overlap. The third messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant work represents the work during the time of the judgment of the living that began on September 11, 2001, and ends when the last of those who currently do not obey the gospel hear the second voice of Revelation chapter eighteen, and come out of Babylon. That work identifies the purification and purging of the temple of the one hundred and forty-four thousand at the beginning of the ministry of the messenger who prepares the way, and then a purging and purification of the temple of the great multitude at the ending of the ministry of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant.

Ҳангоми қонуни наздикояндаи якшанбегӣ дар Иёлоти Муттаҳида, доварии иҷроии тадриҷӣ бар Бобили муосир оғоз меёбад, ва давраи охирини доварии зиндагон, ҳангоме ки ин ду доварӣ бар ҳам мепӯшанд, шуруъ мегардад. Паёмбари сеюм, ки роҳи Паёмбари Аҳдро барои кор омода месозад, кори он замонро дар давраи доварии зиндагон, ки 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфтааст ва он гоҳ ба поён мерасад, ки охирин нафар аз миёни онҳое ки ҳоло ба Инҷил итоат намекунанд, овози дуюми Ваҳй боби ҳаждаҳро бишнавад ва аз Бобил берун ояд, намояндагӣ мекунад. Ин кор поксозӣ ва поккунии маъбади яксаду чилу чаҳор ҳазорро дар оғози хизмати паёмбаре, ки роҳро омода мекунад, муайян менамояд, ва сипас поккунӣ ва поксозии маъбади издиҳоми бузургро дар анҷоми хизмати паёмбаре, ки роҳи Паёмбари Аҳдро омода месозад.

At the soon coming Sunday law the manifestation of the power of God that occurred at Pentecost is repeated.

Ҳангоми ба зудӣ фаро расидани қонуни рӯзи якшанбе, зуҳури қудрати Худо, ки дар Пантикост ба амал омада буд, такрор мешавад.

> “Not one of us will ever receive the seal of God while our characters have one spot or stain upon them. It is left with us to remedy the defects in our characters, to cleanse the soul temple of every defilement. Then the latter rain will fall upon us as the early rain fell upon the disciples on the Day of Pentecost. . . .

> «Ҳеҷ яке аз мо ҳаргиз мӯҳри Худоро қабул нахоҳад кард, то даме ки дар хислати мо як доғ ё як олоише вуҷуд дошта бошад. Ба зиммаи мо вогузошта шудааст, ки нуқсонҳои хислатҳои худро ислоҳ намоем ва маъбади ҷони худро аз ҳар гуна нопокӣ пок созем. Он гоҳ борони охирин бар мо хоҳад борид, чунон ки борони аввал бар шогирдон дар Рӯзи Пантикост борид....»

> “What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.” Testimonies, volume 5, 214, 216.

> «Эй бародарон, шумо дар кори бузурги тайёрӣ чӣ мекунед? Онҳое ки бо ҷаҳон муттаҳид мешаванд, қолаби дунявиро қабул мекунанд ва худро барои нишони ҳайвон омода месозанд. Онҳое ки ба худ эътимод надоранд, ки худро дар ҳузури Худо фурӯтан месозанд ва ҷонҳои худро бо итоат ба ростӣ пок мегардонанд, инҳо қолаби осмониро қабул мекунанд ва худро барои мӯҳри Худо бар пешониҳояшон омода месозанд. Вақте ки фармон содир гардад ва тамға зада шавад, хислати онҳо барои абад пок ва беайб боқӣ хоҳад монд.» Testimonies, volume 5, 214, 216.

It is here that a seeming discrepancy in the prophetic Word might be stumbled over, though it is not necessary to do so. At Pentecost in the time of the disciples the message that was empowered was not carried to the Gentiles, which are those who do not obey the gospel at the soon-coming Sunday law. The message that was empowered at Pentecost was carried to ancient Israel, that for another three and a half years were still in their final probationary time.

Дар ин ҷост, ки мумкин аст ба ихтилофи ба назар намоёне дар Каломи нубувват пеш оянд, ҳарчанд чунин кардан зарур нест. Дар Пантикост, дар айёми шогирдон, паёме, ки қувват бахшида шуда буд, ба назди халқҳо бурда нашуд, яъне назди онҳое ки дар қонуни якшанбеи наздикшаванда ба Инҷил итоат намекунанд. Паёме, ки дар Пантикост қувват бахшида шуда буд, ба Исроили қадим бурда шуд, ки онҳо ҳанӯз барои сеюним соли дигар дар замони ниҳоии имтиҳони худ қарор доштанд.

> Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Daniel 9:24.

> Ҳафтод ҳафта бар қавми ту ва бар шаҳри муқаддаси ту муайян гардидааст, то ки ҷиноят ба анҷом расад, ва гуноҳон хотима ёбанд, ва барои маъсият кафорат ба амал ояд, ва адолати абадӣ оварда шавад, ва рӯъё ва нубувват мӯҳр карда шаванд, ва Қуддуси Қуддусон тадҳин гардад. Дониёл 9:24.

The message that was empowered at Pentecost would not be carried to those who obeyed not the gospel until Stephen was stoned in the year 34. Sister White often identifies this fact.

Паёме, ки дар Пантикост қувват ёфт, то соли 34, то вақте ки Истефанус сангсор карда шуд, ба назди онҳое, ки ба Инҷил итоат накарданд, бурда намешуд. Хоҳар Уайт бисёр вақт ин ҳақиқатро таъкид мекунад.

> “Then, said the angel, ‘He shall confirm the covenant with many for one week [seven years].’ For seven years after the Saviour entered on His ministry, the gospel was to be preached especially to the Jews; for three and a half years by Christ Himself; and afterward by the apostles. ‘In the midst of the week He shall cause the sacrifice and the oblation to cease.’ Daniel 9:27. In the spring of A. D. 31, Christ the true sacrifice was offered on Calvary. Then the veil of the temple was rent in twain, showing that the sacredness and significance of the sacrificial service had departed. The time had come for the earthly sacrifice and oblation to cease.

> «Пас фаришта гуфт: “Вай аҳдро бо бисьёр касон барои як ҳафта [ҳафт сол] устувор хоҳад гардонд”.» Дар давоми ҳафт сол баъд аз он ки Наҷотдиҳанда хизмати Худро оғоз намуд, Инҷил бояд махсусан ба яҳудиён мавъиза карда мешуд; сеюним сол аз ҷониби худи Масеҳ; ва баъд аз он аз ҷониби ҳаввориён. «Ва дар миёнаи ҳафта Ӯ қурбонӣ ва ҳадияро барҳам хоҳад дод». Дониёл 9:27. Дар баҳори соли 31 милодӣ, Масеҳ — қурбонии ҳақиқӣ — бар Ҷалҷото қурбон карда шуд. Он гоҳ пардаи маъбад аз боло то поён ба ду пора дарида шуд, ки ин нишон медод, ки муқаддасият ва аҳамияти хизмати қурбонӣ аз байн рафтааст. Вақт расида буд, ки қурбонӣ ва ҳадияи заминӣ қатъ гардад.

> “The one week—seven years—ended in A. D. 34. Then by the stoning of Stephen the Jews finally sealed their rejection of the gospel; the disciples who were scattered abroad by persecution ‘went everywhere preaching the word’ (Acts 8:4); and shortly after, Saul the persecutor was converted, and became Paul, the apostle to the Gentiles.” The Desire of Ages, 233.

> «Як ҳафта — ҳафт сол — дар соли 34 баъд аз милод ба анҷом расид. Он гоҳ, бо сангсор кардани Истефанус, яҳудиён ниҳоят рад кардани худ аз Инҷилро муҳр карданд; шогирдоне, ки бар асари таъқибот пароканда шуда буданд, «ба ҳар ҷо рафта, каломро мавъиза мекарданд» (Аъмол 8:4); ва каме пас аз он, Шоул, таъқибкунанда, имон овард ва Павлус, расули халқҳо, гардид.» «Орзуи асрҳо», 233.

The message which was empowered at Pentecost, fifty days after Christ’s resurrection, aligns with the Sunday law where the gospel calls Christ’s other flock out of Babylon, yet it was not for three and a half years after the cross that the Jews “sealed their rejection of the gospel,” and the message then went to the Gentiles, who are those who then did not obey the gospel. The seeming contradiction is magnified by the identification that in 34 AD the Jews sealed their rejection of the gospel, for Sister White says otherwise.

Паёме ки дар Пантикост, панҷоҳ рӯз баъд аз эҳёи Масеҳ, бо қудрат тақвият ёфт, ба қонуни якшанбе мувофиқат мекунад, ки дар он Инҷил рамаи дигари Масеҳро аз Бобил фаро мехонад; аммо то сеюним сол пас аз салиб набуд, ки яҳудиён «радди худро нисбат ба Инҷил муҳр карданд», ва он гоҳ паём ба ғайрияҳудиён расид, ки ҳамон касоне буданд, ки то он вақт ба Инҷил итоат накарда буданд. Ин зиддияти ба назар намоён бо ин ҳам бештар мегардад, ки мегӯянд дар соли 34-и милодӣ яҳудиён радди худро нисбат ба Инҷил муҳр карданд, зеро хоҳар Уайт баръакс мегӯяд.

> “Since the whole ritual economy was symbolical of Christ, it had no value apart from Him. When the Jews sealed their rejection of Christ by delivering Him to death, they rejected all that gave significance to the temple and its services. Its sacredness had departed. It was doomed to destruction. From that day sacrificial offerings and the service connected with them were meaningless. Like the offering of Cain, they did not express faith in the Saviour. In putting Christ to death, the Jews virtually destroyed their temple. When Christ was crucified, the inner veil of the temple was rent in twain from top to bottom, signifying that the great final sacrifice had been made, and that the system of sacrificial offerings was forever at an end.” The Desire of Ages, 165.

> «Азбаски тамоми низоми маросимӣ рамзомези Масеҳ буд, он ҷудо аз Ӯ ҳеҷ арзише надошт. Ҳангоме ки яҳудиён радкунии Масеҳро бо ба марг супурдани Ӯ муҳр карданд, онҳо ҳар он чиро, ки ба маъбад ва хизматҳои он маъно мебахшид, рад намуданд. Қудсияти он аз он дур шуда буд. Он ба нобудӣ маҳкум гардида буд. Аз он рӯз қурбониҳои тақдимшаванда ва хизмати вобаста ба онҳо бемаъно шуданд. Мисли қурбонии Қобил, онҳо имон ба Наҷотдиҳандаро ифода намекарданд. Яҳудиён, бо ба марг расондани Масеҳ, дар асл маъбади худро вайрон карданд. Вақте ки Масеҳ маслуб шуд, пардаи дарунии маъбад аз боло то поён ба ду пора шикофта гардид, ки ин нишон медод, ки қурбонии бузурги ниҳоӣ анҷом ёфтааст ва низоми қурбониҳои тақдимшаванда абадан ба поён расидааст». «Орзуи асрҳо», 165.

Did the Jews seal their rejection of the gospel at the stoning of Stephen or the cross of Christ? This seeming contradiction is associated with the seeming contradiction of identifying the manifestation of the power of God at Pentecost to the soon-coming Sunday law.

Оё яҳудиён рад кардани Инҷилро бо сангсор кардани Истефанус муҳр заданд ё бо салиби Масеҳ? Ин зиддияти ба назар намоён бо зиддияти дигари ба назар намоён вобаста аст, ки зуҳури қудрати Худоро дар Пантикост бо қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда айният медиҳад.

We intend to sort the seeming contradiction out in the next article, but I wish to remind us that the purpose of this particular consideration is based upon the fact that is identified by the prophets that God’s Laodicean people in the last days do not understand the judgment. We have taken time to review the various periods and purposes of the judgment in order to be clear about how the investigative and executive judgments both meet at the soon-coming Sunday law. In order to see the revelation associated with the seeming contradictions we have just raised these elements needed to be reviewed.

Мо ният дорем, ки ин зиддияти ба назар намоёнро дар мақолаи навбатӣ баррасӣ ва ҳал намоем, аммо мехоҳам ба ёд оварем, ки мақсади ин баррасии махсус бар он воқеият асос ёфтааст, ки анбиё муайян кардаанд: қавми Лаодикияи Худо дар рӯзҳои охир довариро намефаҳманд. Мо вақт ҷудо кардем, то давраҳо ва мақсадҳои гуногуни довариро бозбинӣ намоем, то равшан гардад, ки чӣ гуна довариҳои тафтишотӣ ва иҷроӣ ҳар ду дар қонуни якшанбеи наздикшаванда ба ҳам мерасанд. Барои он ки ваҳйи вобаста ба зиддиятҳои ба назар намоёне, ки ҳоло матраҳ сохтем, дида шавад, лозим буд, ки ин унсурҳо аз назар гузаронда шаванд.

We will continue this study in the next article.

Мо ин тадқиқро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

> “Roman Catholics acknowledge that the change in the Sabbath was made by their church, and they cite this very change as evidence of the supreme authority of the church. They declare that by observing the first day of the week as the Sabbath, Protestants are recognizing her power to legislate in divine things. The Roman church has not relinquished her claim to infallibility; and when the world and the Protestant churches accept a spurious Sabbath of her creating, while they reject the Sabbath of Jehovah, they virtually acknowledge this claim. They may cite the authority for this change, but the fallacy of their reasoning is easily discerned. The papist is sharp enough to see that Protestants are deceiving themselves, willingly closing their eyes to the facts in the case. As the Sunday institution gains favor, he rejoices, feeling assured that it will eventually bring the whole Protestant world under the banner of Rome.

> «Католикони румӣ эътироф мекунанд, ки тағйир додани рӯзи шанбе аз ҷониби калисои онҳо анҷом ёфтааст, ва ҳамин тағйирро онҳо ҳамчун далели ҳокимияти олии калисо пеш меоранд. Онҳо изҳор медоранд, ки протестантҳо, бо риоя кардани рӯзи аввали ҳафта ҳамчун шанбе, қудрати вайро барои қонунгузорӣ дар умури илоҳӣ эътироф мекунанд. Калисои Рум аз даъвои маъсумияти худ даст накашидааст; ва ҳангоме ки ҷаҳон ва калисоҳои протестантӣ шанбеи тақаллубиеро, ки вай офаридааст, мепазиранд, дар ҳоле ки Шанбеи Яҳуваро рад мекунанд, онҳо дар амал ин даъворо эътироф менамоянд. Онҳо метавонанд барои ин тағйир ба нуфуз истинод кунанд, аммо ботил будани истидлоли онҳо ба осонӣ ошкор мегардад. Папапараст ба қадри кофӣ зирак аст, ки бубинад протестантҳо худро фиреб медиҳанд ва бо ихтиёри худ чашмонашонро бар далелҳои ин масъала мебанданд. Чун муассисаи якшанбе мақбултар мегардад, ӯ шодӣ мекунад ва мутмаин аст, ки оқибат он тамоми ҷаҳони протестантиро зери парчами Рум хоҳад овард.»

> “The change of the Sabbath is the sign or mark of the authority of the Roman church. Those who, understanding the claims of the fourth commandment, choose to observe the false Sabbath in the place of the true, are thereby paying homage to that power by which alone it is commanded. The mark of the beast is the papal Sabbath, which has been accepted by the world in the place of the day of God’s appointment.

> «Иваз шудани рӯзи шанбе нишона ё муҳри ҳокимияти калисои Рум аст. Онҳое ки, даъвои амри чорумро дарк намуда, ба ҷойи шанбеи ҳақиқӣ шанбеи козибро риоя карданро интихоб мекунанд, ба ҳамин васила ба ҳамон қудрате эҳтиром мегузоранд, ки танҳо ба василаи он чунин амр дода шудааст. Муҳри ҳайвон шанбеи папавӣ аст, ки ҷаҳон онро ба ҷойи рӯзе ки Худо муқаррар кардааст, пазируфтааст.

> “But the time to receive the mark of the beast, as designated in prophecy, has not yet come. The testing time has not yet come. There are true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion. None are condemned until they have had the light and have seen the obligation of the fourth commandment. But when the decree shall go forth enforcing the counterfeit Sabbath, and when the loud cry of the third angel shall warn men against the worship of the beast and his image, the line will be clearly drawn between the false and the true. Then those who still continue in transgression will receive the mark of the beast in their foreheads or in their hands.

> «Лекин вақти гирифтани нишони ҳайвон, чунон ки дар нубувват муайян шудааст, ҳанӯз нарасидааст. Замони имтиҳон ҳанӯз наомадааст. Дар ҳар калисо масеҳиёни ҳақиқӣ ҳастанд, аз ҷумла дар иттиҳоди католикии румӣ низ. Ҳеҷ кас маҳкум намешавад, то он даме ки нурро дарёфта бошад ва ӯҳдадории аҳкоми чорумро дида бошад. Аммо ҳангоме ки фармон содир гардад, ки шанбеи сохтаро ҷорӣ месозад, ва ҳангоме ки нидои баланди фариштаи сеюм одамонро аз парастиши ҳайвон ва сурати вай огоҳ созад, хатти ҷудокунанда миёни ботил ва ҳақ ба равшанӣ кашида хоҳад шуд. Он гоҳ касоне ки ҳамоно дар таҷовуз ба шариат идома медиҳанд, нишони ҳайвонро бар пешониҳои худ ё бар дастҳои худ хоҳанд гирифт.

> “With rapid steps we are approaching this period. When Protestant churches shall unite with the secular power to sustain a false religion, for opposing which their ancestors endured the fiercest persecution, then will the papal Sabbath be enforced by the combined authority of church and state. There will be a national apostasy, which will end only in national ruin.” Bible Training School, February 2, 1913.

> «Мо бо қадамҳои тез ба ин давра наздик мешавем. Ҳангоме ки калисоҳои протестантӣ бо қудрати дунявӣ муттаҳид шаванд, то дини ботилро дастгирӣ намоянд, ки барои муқобилат бо он аҷдодони онҳо сахттарин таъқиботро таҳаммул карда буданд, он гоҳ шанбеи папавӣ бо ҳокимияти муттаҳидаи калисо ва давлат ҷорӣ карда хоҳад шуд. Як иртидоди миллӣ ба вуҷуд хоҳад омад, ки анҷоми он танҳо харобии миллӣ хоҳад буд». Bible Training School, February 2, 1913.

Back to Articles